genesis
exodus
leviticus
numbers
deuteronomy
joshua
judges
1_samuel
2_samuel
1_kings
2_kings
isaiah
jeremiah
ezekiel
hosea
joel
amos
obadiah
jonah
micah
nahum
habakkuk
zephaniah
haggai
zechariah
malachi
psalms
proverbs
job
songs
ruth
lamentations
ecclesiastes
esther
daniel
ezra
nehemiah
1_chronicles
2_chronicles
romans
1_corinthians
2_corinthians
galatians
ephesians
philippians
colossians
1_thessalonians
2_thessalonians
1_timothy
2_timothy
titus
philemon
hebrews
james
1_peter
2_peter
1_john
2_john
3_john
jude
matthew
mark
luke
acts
john
revelation
genesis
1
εν αρχη εποιησεν ὁ θεος τον ουρανον και την γην.
ἡ δε γη ην αορατος και ακατασκευαστος, και σκοτος επανω της αβυσσου· και πνευμα θεου επεφερετο επανω του ὑδατος.
και ειπεν ὁ θεος, γενηθητω φως· και εγενετο φως.
και ειδεν ὁ θεος το φως, ὁτι καλον· και διεχωρισεν ὁ θεος ανα μεσον του φωτος, και ανα μεσον του σκοτους.
και εκαλεσεν ὁ θεος το φως ἡμεραν, και το σκοτος εκαλεσε νυκτα. και εγενετο ἑσπερα, και εγενετο πρωι, ἡμερα μια.
και ειπεν ὁ θεος, γενηθητω στερεωμα εν μεσω του ὑδατος· και εστω διαχωριζον ανα μεσον ὑδατος και ὑδατος· και εγενετο οὑτως.
και εποιησεν ὁ θεος το στερεωμα· και διεχωρισεν ὁ θεος ανα μεσον του ὑδατος, ὁ ην ὑποκατω του στερεωματος, και ανα μεσον του ὑδατος, του επανω του στερεωματος.
και εκαλεσεν ὁ θεος το στερεωμα ουρανον· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλον· και εγενετο ἑσπερα, και εγενετο πρωι, ἡμερα δευτερα.
και ειπεν ὁ θεος, συναχθητω το ὑδωρ το ὑποκατω του ουρανου εις συναγωγην μιαν, και οφθητω ἡ ξηρα· και εγενετο οὑτως· και συνηχθη το ὑδωρ το ὑποκατω του ουρανου εις τας συναγωγας αυτων, και ωφθη ἡ ξηρα.
και εκαλεσεν ὁ θεος την ξηραν, γην· και τα συστηματα των ὑδατων εκαλεσε θαλασσας· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλον.
και ειπεν ὁ θεος, βλαστησατω ἡ γη βοτανην χορτου, σπειρον σπερμα κατα γενος και καθʼ ὁμοιοτητα, και ξυλον καρπιμον ποιουν καρπον, οὑ το σπερμα αυτου εν αυτω κατα γενος επι της γης· και εγενετο οὑτως.
και εξηνεγκεν ἡ γη βοτανην χορτου, σπειρον σπερμα κατα γενος και καθʼ ὁμοιοτητα, και ξυλον καρπιμον ποιουν καρπον, οὑ το σπερμα αυτου εν αυτω κατα γενος επι της γης· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλον.
και εγενετο ἑσπερα, και εγενετο πρωι, ἡμερα τριτη.
και ειπεν ὁ θεος, γενηθητωσαν φωστηρες εν τω στερεωματι του ουρανου εις φαυσιν επι της γης, του διαχωριζειν ανα μεσον της ἡμερας και ανα μεσον της νυκτος· και εστωσαν εις σημεια, και εις καιρους, και εις ἡμερας, και εις ενιαυτους.
και εστωσαν εις φαυσιν εν τω στερεωματι του ουρανου, ὡστε φαινειν επι της γης· και εγενετο οὑτως.
και εποιησεν ὁ θεος τους δυο φωστηρας τους μεγαλους· τον φωστηρα τον μεγαν εις αρχας της ἡμερας, και τον φωστηρα τον ελασσω εις αρχας της νυκτος, και τους αστερας.
και εθετο αυτους ὁ θεος εν τω στερεωματι του ουρανου, ὡστε φαινειν επι της γης,
και αρχειν της ἡμερας και της νυκτος, και διαχωριζειν ανα μεσον του φωτος, και ανα μεσον του σκοτους· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλον.
και εγενετο ἑσπερα και εγενετο πρωι, ἡμερα τεταρτη.
και ειπεν ὁ θεος, εξαγαγετω τα ὑδατα ἑρπετα ψυχων ζωσων, και πετεινα πετομενα επι της γης κατα το στερεωμα του ουρανου· και εγενετο οὑτως.
και εποιησεν ὁ θεος τα κητη τα μεγαλα, και πασαν ψυχην ζωων ἑρπετων, ἁ εξηγαγε τα ὑδατα κατα γενη αυτων, και παν πετεινον πτερωτον κατα γενος· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλα.
και ευλογησεν αυτα ὁ θεος, λεγων, αυξανεσθε και πληθυνεσθε, και πληρωσατε τα ὑδατα εν ταις θαλασσαις, και τα πετεινα πληθυνεσθωσαν επι της γης.
και εγενετο ἑσπερα, και εγενετο πρωι, ἡμερα πεμπτη.
και ειπεν ὁ θεος, εξαγαγετω ἡ γη ψυχην ζωσαν κατα γενος, τετραποδα, και ἑρπετα, και θηρια της γης κατα γενος· και εγενετο οὑτως.
και εποιησεν ὁ θεος τα θηρια της γης κατα γενος, και τα κτηνη κατα γενος αυτων, και παντα τα ἑρπετα της γης κατα γενος· και ειδεν ὁ θεος ὁτι καλα.
και ειπεν ὁ θεος, ποιησωμεν ανθρωπον κατʼ εικονα ἡμετεραν και καθʼ ὁμοιωσιν· και αρχετωσαν των ιχθυων της θαλασσης, και των πετεινων του ουρανου, και των κτηνων, και πασης της γης, και παντων των ἑρπετων των ἑρποντων επι της γης.
και εποιησεν ὁ θεος τον ανθρωπον· κατʼ εικονα θεου εποιησεν αυτον· αρσεν και θηλυ εποιησεν αυτους.
και ευλογησεν αυτους ὁ θεος, λεγων, αυξανεσθε και πληθυνεσθε, και πληρωσατε την γην, και κατακυριευσατε αυτης· και αρχετε των ιχθυων της θαλασσης, και των πετεινων του ουρανου, και παντων των κτηνων, και πασης της γης, και παντων των ἑρπετων των ἑρποντων επι της γης.
και ειπεν ὁ θεος, ιδου δεδωκα ὑμιν παντα χορτον σποριμον σπειρον σπερμα, ὁ εστιν επανω πασης της γης· και παν ξυλον, ὁ εχει εν ἑαυτω καρπον σπερματος σποριμου, ὑμιν εσται εις βρωσιν,
και πασι τοις θηριοις της γης, και πασι τοις πετεινοις του ουρανου, και παντι ἑρπετω ἑρποντι επι της γης, ὁ εχει εν ἑαυτω ψυχην ζωης, και παντα χορτον χλωρον εις βρωσιν· και εγενετο οὑτως.
και ειδεν ὁ θεος τα παντα, ὁσα εποιησε, και ιδου καλα λιαν· και εγενετο ἑσπερα, και εγενετο πρωι, ἡμερα ἑκτη.
2
και συνετελεσθησαν ὁ ουρανος και ἡ γη, και πας ὁ κοσμος αυτων.
και συνετελεσεν ὁ θεος εν τη ἡμερα τη ἑκτη τα εργα αυτου, ἁ εποιησε· και κατεπαυσε τη ἡμερα τη ἑβδομη απο παντων των εργων αυτου, ὡν εποιησε.
και ευλογησεν ὁ θεος την ἡμεραν την ἑβδομην, και ἡγιασεν αυτην, ὁτι εν αυτη κατεπαυσεν απο παντων των εργων αυτου, ὡν ηρξατο ὁ θεος ποιησαι.
αὑτη ἡ βιβλος γενεσεως ουρανου και γης, ὁτε εγενετο, ἡ ἡμερα εποιησε κυριος ὁ θεος τον ουρανον και την γην,
και παν χλωρον αγρου προ του γενεσθαι επι της γης, και παντα χορτον αγρου προ του ανατειλαι· ου γαρ εβρεξεν ὁ θεος επι την γην, και ανθρωπος ουκ ην εργαζεσθαι αυτην.
πηγη δε ανεβαινεν εκ της γης, και εποτιζε παν το προσωπον της γης.
και επλασεν ὁ θεος τον ανθρωπον, χουν απο της γης· και ενεφυσησεν εις το προσωπον αυτου πνοην ζωης, και εγενετο ὁ ανθρωπος εις ψυχην ζωσαν.
και εφυτευσεν ὁ θεος παραδεισον εν εδεμ κατα ανατολας· και εθετο εκει τον ανθρωπον, ὁν επλασε.
και εξανετειλεν ὁ θεος ετι εκ της γης παν ξυλον ὡραιον εις ὁρασιν, και καλον εις βρωσιν, και το ξυλον της ζωης εν μεσω του παραδεισου, και το ξυλον του ειδεναι γνωστον καλου και πονηρου.
ποταμος δε εκπορευεται εξ εδεμ ποτιζειν τον παραδεισον· εκειθεν αφοριζεται εις τεσσαρας αρχας.
ονομα τω ἑνι, φισων· οὑτος ὁ κυκλων πασαν την γην ευιλατ· εκει οὑ εστι το χρυσιον.
το δε χρυσιον της γης εκεινης καλον· και εκει εστιν ὁ ανθραξ, και ὁ λιθος ὁ πρασινος.
και ονομα τω ποταμω τω δευτερω, γεων· οὑτος ὁ κυκλων πασαν την γην αιθιοπιας.
και ὁ ποταμος ὁ τριτος, τιγρις· οὑτος ὁ προπορευομενος κατεναντι ασσυριων· ὁ δε ποταμος ὁ τεταρτος, ευφρατης.
και ελαβε κυριος ὁ θεος τον ανθρωπον ὁν επλασε, και εθετο αυτον εν τω παραδεισω της τρυφης, εργαζεσθαι αυτον και φυλασσειν.
και ενετειλατο κυριος ὁ θεος τω αδαμ, λεγων, απο παντος ξυλου του εν τω παραδεισω βρωσει φαγη.
απο δε του ξυλου του γινωσκειν καλον και πονηρον, ου φαγεσθε απʼ αυτου· ἡ δʼ αν ἡμερα φαγητε απʼ αυτου, θανατω αποθανεισθε.
και ειπε κυριος ὁ θεος, ου καλον ειναι τον ανθρωπον μονον· ποιησωμεν αυτω βοηθον κατʼ αυτον.
και επλασεν ὁ θεος ετι εκ της γης παντα τα θηρια του αγρου, και παντα τα πετεινα του ουρανου· και ηγαγεν αυτα προς τον αδαμ, ιδειν τι καλεσει αυτα· και παν ὁ εαν εκαλεσεν αυτο αδαμ ψυχην ζωσαν, τουτο ονομα αυτω.
και εκαλεσεν αδαμ ονοματα πασι τοις κτηνεσι, και πασι τοις πετεινοις του ουρανου, και πασι τοις θηριοις του αγρου· τω δε αδαμ ουχ εὑρεθη βοηθος ὁμοιος αυτω.
και επεβαλεν ὁ θεος εκστασιν επι τον αδαμ, και ὑπνωσε· και ελαβε μιαν των πλευρων αυτου, και ανεπληρωσε σαρκα αντʼ αυτης.
και ωκοδομησεν ὁ θεος την πλευραν, ἡν ελαβεν απο του αδαμ εις γυναικα· και ηγαγεν αυτην προς τον αδαμ.
και ειπεν αδαμ· τουτο νυν οστουν εκ των οστεων μου, και σαρξ εκ της σαρκος μου· αὑτη κληθησεται γυνη, ὁτι εκ του ανδρος αυτης εληφθη.
ἑνεκεν τουτου καταλειψει ανθρωπος τον πατερα αυτου και την μητερα, και προσκολληθησεται προς την γυναικα αυτου· και εσονται οἱ δυο εις σαρκα μιαν.
και ησαν οἱ δυο γυμνοι, ὁ, τε αδαμ και ἡ γυνη αυτου, και ουκ ησχυνοντο.
3
ὁ δε οφις ην φρονιμωτατος παντων των θηριων των επι της γης, ὡν εποιησε κυριος ὁ θεος· και ειπεν ὁ οφις τη γυναικι, τι ὁτι ειπεν ὁ θεος, ου μη φαγητε απο παντος ξυλου του παραδεισου;
και ειπεν ἡ γυνη τω οφει, απο καρπου του ξυλου του παραδεισου φαγουμεθα·
απο δε του καρπου του ξυλου, ὁ εστιν εν μεσω του παραδεισου, ειπεν ὁ θεος, ου φαγεσθε απʼ αυτου, ουδε μη ἁψησθε αυτου, ἱνα μη αποθανητε.
και ειπεν ὁ οφις τη γυναικι· ου θανατω αποθανεισθε·
ηδει γαρ ὁ θεος, ὁτι ἡ αν ἡμερα φαγητε απʼ αυτου, διανοιχθησονται ὑμων οἱ οφθαλμοι, και εσεσθε ὡς θεοι, γινωσκοντες καλον και πονηρον.
και ειδεν ἡ γυνη, ὁτι καλον το ξυλον εις βρωσιν, και ὁτι αρεστον τοις οφθαλμοις ιδειν, και ὡραιον εστι του κατανοησαι· και λαβουσα απο του καρπου αυτου, εφαγε· και εδωκε και τω ανδρι αυτης μετʼ αυτης, και εφαγον.
και διηνοιχθησαν οἱ οφθαλμοι των δυο, και εγνωσαν ὁτι γυμνοι ησαν· και ερῥαψαν φυλλα συκης, και εποιησαν ἑαυτοις περιζωματα.
και ηκουσαν της φωνης κυριου του θεου περιπατουντος εν τω παραδεισω το δειλινον· και εκρυβησαν ὁ, τε αδαμ και ἡ γυνη αυτου απο προσωπου κυριου του θεου εν μεσω του ξυλου του παραδεισου.
και εκαλεσεν κυριος ὁ θεος τον αδαμ, και ειπεν αυτω· αδαμ που ει;
και ειπεν αυτω· της φωνης σου ηκουσα περιπατουντος εν τω παραδεισω, και εφοβηθην ὁτι γυμνος ειμι, και εκρυβην.
και ειπεν αυτω ὁ θεος, τις ανηγγειλε σοι ὁτι γυμνος ει, ει μη απο του ξυλου, οὑ ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν, απʼ αυτου εφαγες;
και ειπεν ὁ αδαμ· ἡ γυνη, ἡν εδωκας μετʼ εμου, αὑτη μοι εδωκεν απο του ξυλου, και εφαγον.
και ειπε κυριος ὁ θεος τη γυναικι· τι τουτο εποιησας; και ειπεν ἡ γυνη, ὁ οφις ηπατησε με, και εφαγον.
και ειπε κυριος ὁ θεος τω οφει· ὁτι εποιησας τουτο, επικαταρατος συ απο παντων των κτηνων, και απο παντων των θηριων των επι της γης· επι τω στηθει σου και τη κοιλια πορευση, και γην φαγη πασας τας ἡμερας της ζωης σου.
και εχθραν θησω ανα μεσον σου και ανα μεσον της γυναικος, και ανα μεσον του σπερματος σου, και ανα μεσον του σπερματος αυτης· αυτος σου τηρησει κεφαλην, και συ τηρησεις αυτου πτερναν.
και τη γυναικι ειπε· πληθυνων πληθυνω τας λυπας σου, και τον στεναγμον σου· εν λυπαις τεξη τεκνα, και προς τον ανδρα σου ἡ αποστροφη σου· και αυτος σου κυριευσει.
τω δε αδαμ ειπεν· ὁτι ηκουσας της φωνης της γυναικος σου, και εφαγες απο του ξυλου, οὑ ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν, απʼ αυτου εφαγες, επικαταρατος ἡ γη εν τοις εργοις σου· εν λυπαις φαγη αυτην πασας τας ἡμερας της ζωης σου.
ακανθας και τριβολους ανατελει σοι, και φαγη τον χορτον του αγρου.
εν ἱδρωτι του προσωπου σου φαγη τον αρτον σου, ἑως του αποστρεψαι σε εις την γην εξ ἡς ελημφθης· ὁτι γη ει, και εις γην απελευση.
και εκαλεσεν αδαμ το ονομα της γυναικος αυτου ζωη, ὁτι μητηρ παντων των ζωντων.
και εποιησε κυριος ὁ θεος τω αδαμ, και τη γυναικι αυτου χιτωνας δερματινους, και ενεδυσεν αυτους.
και ειπεν ὁ θεος, ιδου αδαμ γεγονεν ὡς εἱς εξ ἡμων, του γινωσκειν καλον και πονηρον· και νυν μη ποτε εκτεινη την χειρα αυτου, και λαβη του ξυλου της ζωης και φαγη, και ζησεται εις τον αιωνα.
και εξαπεστειλεν αυτον κυριος ὁ θεος εκ του παραδεισου της τρυφης, εργαζεσθαι την γην εξ ἡς ελημφθη.
και εξεβαλεν τον αδαμ, και κατωκισεν αυτον απεναντι του παραδεισου της τρυφης· και εταξε τα χερουβιμ· και την φλογινην ῥομφαιαν την στρεφομενην, φυλασσειν την ὁδον του ξυλου της ζωης.
4
αδαμ δε εγνω ευαν την γυναικα αυτου, και συλλαβουσα ετεκε τον καιν· και ειπεν, εκτησαμην ανθρωπον δια του θεου.
και προσεθηκε τεκειν τον αδελφον αυτου τον αβελ· και εγενετο αβελ ποιμην προβατων, καιν δε ην εργαζομενος την γην.
και εγενετο μεθʼ ἡμερας ηνεγκε καιν απο των καρπων της γης θυσιαν τω κυριω·
και αβελ ηνεγκε και αυτος απο των πρωτοτοκων των προβατων αυτου, και απο των στεατων αυτων· και επειδεν ὁ θεος επι αβελ, και επι τοις δωροις αυτου.
επι δε καιν, και επι ταις θυσιαις αυτου, ου προσεσχε· και ελυπηθη καιν λιαν, και συνεπεσε τω προσωπω αυτου.
και ειπε κυριος ὁ θεος τω καιν, ἱνα τι περιλυπος εγενου, και ἱνα τι συνεπεσε το προσωπον σου;
ουκ εαν ορθως προσενεγκης, ορθως δε μη διελης, ἡμαρτες; ἡσυχασον· προς σε ἡ αποστροφη αυτου, και συ αρξεις αυτου.
και ειπεν καιν προς αβελ τον αδελφον αυτου, διελθωμεν εις το πεδιον· και εγενετο εν τω ειναι αυτους εν τω πεδιω, ανεστη καιν επι αβελ τον αδελφον αυτου, και απεκτεινεν αυτον.
και ειπε κυπιος ὁ θεος προς καιν· που εστιν αβελ ὁ αδελφος σου; και ειπεν, ου γινωσκω· μη φυλαξ του αδελφου μου ειμι εγω;
και ειπε κυριος, τι πεποιηκας; φωνη αἱματος του αδελφου σου βοα προς με εκ της γης.
και νυν επικαταρατος συ απο της γης, ἡ εχανε το στομα αυτης δεξασθαι το αἱμα του αδελφου σου εκ της χειρος σου.
ὁτε εργα την γην, και ου προσθησει την ισχυν αυτης δουναι σοι· στενων και τρεμων εση επι της γης.
και ειπε καιν προς κυριον τον θεον, μειζων ἡ αιτια μου του αφεθηναι με.
ει εκβαλλεις με σημερον απο προσωπου της γης, και απο του προσωπου σου κρυβησομαι, και εσομαι στενων και τρεμων επι της γης, και εσται πας ὁ εὑρισκων με, αποκτενει με.
και ειπεν αυτω κυριος ὁ θεος, ουχ οὑτω· πας ὁ αποκτεινας καιν, ἑπτα εκδικουμενα παραλυσει. και εθετο κυριος ὁ θεος σημειον τω καιν, του μη ανελειν αυτον παντα τον εὑρισκοντα αυτον.
εξηλθεν δε καιν απο προσωπου του θεου, και ωκησεν εν γη ναιδ κατεναντι εδεμ.
και εγνω καιν την γυναικα αυτου· και συλλαβουσα ετεκε τον ενωχ. και ην οικοδομων πολιν· και επωνομασε την πολιν επι τω ονοματι του υἱου αυτου, ενωχ.
εγενηθη δε τω ενωχ γαιδαδ· και γαιδαδ εγεννησε τον μαλελεηλ· και μαλελεηλ εγεννησε τον μαθουσαλα· και μαθουσαλα εγεννησε τον λαμεχ.
και ελαβεν ἑαυτω λαμεχ δυο γυναικας· ονομα τη μια, αδα· και ονομα τη δευτερα, σελλα.
και ετεκεν αδα τον ιωβηλ· οὑτος ην πατηρ οικουντων εν σκηναις κτηνοτροφων.
και ονομα τω αδελφω αυτου, ιουβαλ· οὑτος ην ὁ καταδειξας ψαλτηριον και κιθαραν.
σελλα δε και αυτη ετεκε τον θοβελ· και ην σφυροκοπος χαλκευς χαλκου και σιδηρου. αδελφη δε θοβελ, νοεμα.
ειπε δε λαμεχ ταις ἑαυτου γυναιξιν, αδα και σελλα, ακουσατε μου της φωνης, γυναικες λαμεχ, ενωτισασθε μου τους λογους· ὁτι ανδρα απεκτεινα εις τραυμα εμοι, και νεανισκον εις μωλωπα εμοι.
ὁτι ἑπτακις εκδεδικηται εκ καιν· εκ δε λαμεχ, ἑβδομηκοντακις ἑπτα.
εγνω δε αδαμ ευαν την γυναικα αυτου· και συλλαβουσα ετεκεν υἱον· και επωνομασε το ονομα αυτου σηθ, λεγουσα, εξανεστησε γαρ μοι ὁ θεος σπερμα ἑτερον αντι αβελ, ὁν απεκτεινε καιν.
και τω σηθ εγενετο υἱος· επωνομασε δε το ονομα αυτου, ἑνως· οὑτος ηλπισεν επικαλεισθαι το ονομα κυριου του θεου.
5
αὑτη ἡ βιβλος γενεσεως ανθρωπων· ἡ ἡμερα εποιησεν ὁ θεος τον αδαμ, κατʼ εικονα θεου εποιησεν αυτον·
αρσεν και θηλυ εποιησεν αυτους· και ευλογησεν αυτους· και επωνομασε το ονομα αυτου αδαμ, ἡ ἡμερα εποιησεν αυτους.
εζησεν δε αδαμ τριακοντα και διακοσια ετη, και εγεννησε κατα την ιδεαν αυτου, και κατα την εικονα αυτου, και επωνομασε το ονομα αυτου, σηθ.
εγενοντο δε αἱ ἡμεραι αδαμ, ἁς εζησε μετα το γεννησαι αυτον τον σηθ, ετη ἑπτακοσια· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι αδαμ, ἁς εζησε, τριακοντα και εννακοσια ετη· και απεθανεν.
εζησε δε σηθ πεντε και διακοσια ετη· και εγεννησε τον ενως.
και εζησε σηθ μετα το γεννησαι αυτον τον ενως, ἑπτα ετη και ἑπτακοσια· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι σηθ δωδεκα και εννακοσια ετη· και απεθανε.
και εζησεν ενως ετη ἑκατον εννεηκοντα· και εγεννησε τον καιναν.
και εζησεν ενως μετα το γεννησαι αυτον τον καιναν, πεντεκαιδεκα ετη και ἑπτκοσια· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι ενως πεντε ετη και εννακοσια· και απεθανε.
και εζησεν καιναν ἑβδομηκοντα και ἑκατον ετη· και εγεννησε τον μαλελεηλ.
και εζησε καιναν μετα το γεννησαι αυτον τον μαλελεηλ, τεσσερακοντα και ἑπτακοσια ετη· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι καιναν δεκα ετη και εννακοσια· και απεθανε.
και εζησε μαλελεηλ πεντε και ἑξηκοντα και ἑκατον ετη· και εγεννησε τον ιαρεδ.
και εζησε μαλελεηλ μετα το γεννησαι αυτον τον ιαρεδ, ετη τριακοντα και ἑπτακοσια· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι μαλελεηλ, ετη πεντε και εννενηκοντα και οκτακοσια· και απεθανε.
και εζησεν ιαρεδ δυο και ἑξηκοντα ετη και ἑκατον· και εγεννησε τον ενωχ.
και εζησεν ιαρεδ μετα το γεννησαι αυτον τον ενωχ, οκτακοσια ετη· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι ιαρεδ, δυο και ἑξηκοντα και εννακοσια ετη· και απεθανε.
και εζησεν ενωχ πεντε και ἑξηκοντα και ἑκατον ετη· και εγεννησε τον μαθουσαλα.
ευηρεστησε δε ενωχ τω θεω μετα το γεννησαι αυτον τον μαθουσαλα, διακοσια ετη· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι ενωχ, πεντε και ἑξηκοντα και τριακοσια ετη.
και ευηρεστησεν ενωχ τω θεω· και ουχ εὑρισκετο, ὁτι μετεθηκεν αυτον ὁ θεος.
και εζησε μαθουσαλα ἑπτα ετη και ἑξηκοντα και ἑκατον· και εγεννησε τον λαμεχ.
και εζησε μαθουσαλα μετα το γεννησαι αυτον τον λαμεχ, δυο και οκτακοσια ετη· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι μαθουσαλα ἁς εζησεν, εννεα και ἑξηκοντα και εννακοσια ετη· και απεθανε.
και εζησε λαμεχ οκτω και ογδοηκοντα και ἑκατον ετη· και εγεννησεν υἱον.
και επωνομασε το ονομα αυτου νωε, λεγων, οὑτος διαναπαυσει ἡμας απο των εργων ἡμων, και απο των λυπων των χειρων ἡμων, και απο της γης, ἡς κατηρασατο κυριος ὁ θεος.
και εζησε λαμεχ μετα το γεννησαι αυτον τον νωε, πεντακοσια και ἑξηκοντα και πεντε ετη· και εγεννησεν υἱους και θυγατερας.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι λαμεχ, ἑπτακοσια και πεντηκοντα τρια ετη· και απεθανε.
και ην νωε ετων πεντακοσιων· και εγεννησε τρεις υἱους, τον σημ, τον χαμ, τον ιαφεθ.
6
και εγενετο ἡνικα ηρξαντο οἱ ανθρωποι πολλοι γινεσθαι επι της γης, και θυγατερες εγεννηθησαν αυτοις.
ιδοντες δε υἱοι του θεου τας θυγατερας των ανθρωπων, ὁτι καλαι εισιν, ελαβον ἑαυτοις γυναικας απο πασων, ὡν εξελεξαντο.
και ειπε κυριος ὁ θεος, ου μη καταμεινη το πνευμα μου εν τοις ανθρωποις τουτοις εις τον αιωνα, δια το ειναι αυτους σαρκας· εσονται δε αἱ ἡμεραι αυτων, ἑκατον εικοσιν ετη.
οἱ δε γιγαντες ησαν επι της γης εν ταις ἡμεραις εκειναις, και μετʼ εκεινο, ὡς αν εισεπορευοντο οἱ υἱοι του θεου προς τας θυγατερας των ανθρωπων, και εγεννωσαν αυτοις· εκεινοι ησαν οἱ γιγαντες οἱ απʼ αιωνος, οἱ ανθρωποι οἱ ονομαστοι.
ιδων δε κυριος ὁ θεος, ὁτι επληθυνθησαν αἱ κακιαι των ανθρωπων επι της γης, και πας τις διανοειται εν τη καρδια αυτου επιμελως επι τα πονηρα πασας τας ἡμερας·
και ενεθυμηθη ὁ θεος, ὁτι εποιησε τον ανθρωπον επι της γης, και διενοηθη.
και ειπεν ὁ θεος, απαλειψω τον ανθρωπον, ὁν εποιησα, απο προσωπου της γης, απο ανθρωπου ἑως κτηνους, και απο ἑρπετων ἑως πετεινων του ουρανου· ὁτι ενεθυμηθην, ὁτι εποιησα αυτους.
νωε δε εὑρε χαριν εναντιον κυριου του θεου.
αὑται δε αἱ γενεσεις νωε. νωε ανθρωπος δικαιος, τελειος ων εν τη γενεα αυτου, τω θεω ευηρεστησε νωε.
εγεννησε δε νωε τρεις υἱους, τον σημ, τον χαμ, τον ιαφεθ.
εφθαρη δε ἡ γη εναντιον του θεου, και επλησθη ἡ γη αδικιας.
και ειδε κυριος ὁ θεος την γην, και ην κατεφθαρμενη· ὁτι κατεφθειρε πασα σαρξ την ὁδον αυτου επι της γης.
και ειπε κυριος ὁ θεος τω νωε, καιρος παντος ανθρωπου ἡκει εναντιον μου, ὁτι επλησθη ἡ γη αδικιας απʼ αυτων· και ιδου εγω καταφθειρω αυτους και την γην.
ποιησον ουν σεαυτω κιβωτον εκ ξυλων τετραγωνων· νοσσιας ποιησεις την κιβωτον· και ασφαλτωσεις αυτην εσωθεν και εξωθεν τη ασφαλτω.
και οὑτω ποιησεις την κιβωτον· τριακοσιων πηχεων το μηκος της κιβωτου, και πεντηκοντα πηχεων το πλατος, και τριακοντα πηχεων το ὑψος αυτης.
επισυναγων ποιησεις την κιβωτον, και εις πηχυν συντελεσεις αυτην ανωθεν· την δε θυραν της κιβωτου ποιησεις εκ πλαγιων· καταγαια διωροφα και τριωροφα ποιησεις αυτην.
εγω δε ιδου επαγω τον κατακλυσμον, ὑδωρ επι την γην, καταφθειραι πασαν σαρκα, εν ἡ εστι πνευμα ζωης ὑποκατω του ουρανου· και ὁσα αν η επι της γης, τελευτησει.
και στησω την διαθηκην μου μετα σου· εισελευση δε εις την κιβωτον συ, και οἱ υἱοι σου, και ἡ γυνη σου, και αἱ γυναικες των υἱων σου μετα σου.
και απο παντων των κτηνων, και απο παντων των ἑρπετων, και απο παντων των θηριων, και απο πασης σαρκος δυο δυο απο παντων εισαξεις εις την κιβωτον, ἱνα τρεφης μετα σεαυτου· αρσεν και θηλυ εσονται.
απο παντων των ορνεων των πετεινων κατα γενος, και απο παντων των κτηνων κατα γενος, και απο παντων των ἑρπετων των ἑρποντων επι της γης κατα γενος αυτων, δυο δυο απο παντων εισελευσονται προς σε τρεφεσθαι μετα σου, αρσεν και θηλυ.
συ δε ληψη σεαυτω απο παντων των βρωματων ἁ εδεσθε, και συναξεις προς σεαυτον, και εσται σοι και εκεινοις φαγειν.
και εποιησε νωε παντα ὁσα ενετειλατο αυτω κυριος ὁ θεος, οὑτως εποιησε.
7
και ειπε κυριος ὁ θεος προς νωε, εισελθε συ και πας ὁ οικος σου εις την κιβωτον, ὁτι σε ειδον δικαιον εναντιον μου εν τη γενεα ταυτη.
απο δε των κτηνων των καθαρων εισαγαγε προς σε ἑπτα ἑπτα αρσεν και θηλυ, απο δε των κτηνων των μη καθαρων δυο δυο αρσεν και θηλυ.
και απο των πετεινων του ουρανου των καθαρων ἑπτα ἑπτα αρσεν και θηλυ, και απο παντων των πετεινων των μη καθαρων δυο δυο αρσεν και θηλυ, διαθρεψαι σπερμα επι πασαν την γην.
ετι γαρ ἡμερων ἑπτα εγω επαγω ὑετον επι την γην, τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας· και εξαλειψω παν το αναστημα, ὁ εποιησα απο προσωπου πασης της γης.
και εποιησε νωε παντα, ὁσα ενετειλατο αυτω κυριος ὁ θεος.
νωε δε ην ετων ἑξακοσιων, και ὁ κατακλυσμος του ὑδατος εγενετο επι της γης.
εισηλθε δε νωε και οἱ υἱοι αυτου, και ἡ γυνη αυτου, και αἱ γυναικες των υἱων αυτου μετʼ αυτου εις την κιβωτον, δια το ὑδωρ του κατακλυσμου.
και απο των πετεινων των καθαρων, και απο των πετεινων των μη καθαρων, και απο των κτηνων των καθαρων, και απο των κτηνων των μη καθαρων, και απο παντων των ἑρποντων επι της γης,
δυο δυο εισηλθον προς νωε εις την κιβωτον αρσεν και θηλυ, καθα ενετειλατο ὁ θεος τω νωε.
και εγενετο μετα τας ἑπτα ἡμερας, και το ὑδωρ του κατακλυσμου εγενετο επι της γης.
εν τω ἑξακοσιοστω ετει εν τη ζωη του νωε, του δευτερου μηνος, ἑβδομη και εικαδι του μηνος, τη ἡμερα ταυτη ερῥαγησαν πασαι αἱ πηγαι της αβυσσου, και οἱ καταρῥακται του ουρανου ηνεωχθησαν.
και εγενετο ὁ ὑετος επι της γης τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας.
εν τη ἡμερα ταυτη εισηλθε νωε, σημ, χαμ, ιαφεθ, οἱ υἱοι νωε, και ἡ γυνη νωε, και αἱ τρεις γυναικες των υἱων αυτου μετʼ αυτου, εις την κιβωτον.
και παντα τα θηρια κατα γενος, και παντα τα κτηνη κατα γενος, και παν ἑρπετον κινουμενον επι της γης κατα γενος, και παν ορνεον πετεινον κατα γενος αυτου,
εισηλθον προς νωε εις την κιβωτον, δυο δυο αρσεν και θηλυ απο πασης σαρκος, εν ὡ εστι πνευμα ζωης.
και τα εισπορευομενα αρσεν και θηλυ απο πασης σαρκος εισηλθε, καθα ενετειλατο ὁ θεος τω νωε· και εκλεισε κυριος ὁ θεος την κιβωτον εξωθεν αυτου.
και εγενετο ὁ κατακλυσμος τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας επι της γης· και επεπληθυνθη το ὑδωρ· και επηρε την κιβωτον, και ὑψωθη απο της γης.
και επεκρατει το ὑδωρ, και επληθυνετο σφοδρα επι της γης· και επεφερετο ἡ κιβωτος επανω του ὑδατος.
το δε ὑδωρ επεκρατει σφοδρα σφοδρα επι της γης· και εκαλυψε παντα τα ορη τα ὑψηλα, ἁ ην ὑποκατω του ουρανου.
πεντεκαιδεκα πηχεις ὑπερανω ὑψωθη το ὑδωρ· και επεκαλυψε παντα τα ορη τα ὑψηλα.
και απεθανε πασα σαρξ κινουμενη επι της γης των πετεινων, και των κτηνων, και των θηριων· και παν ἑρπετον κινουμενον επι της γης, και πας ανθρωπος.
και παντα ὁσα εχει πνοην ζωης, και παν ὁ ην επι της ξηρας, απεθανε.
και εξηλειψε παν το αναστημα, ὁ ην επι προσωπου της γης, απο ανθρωπου ἑως κτηνους, και ἑρπετων, και των πετεινων του ουρανου· και εξηλειφησαν απο της γης· και κατελειφθη μονος νωε, και οἱ μετʼ αυτου εν τη κιβωτω.
και ὑψωθη το ὑδωρ επι της γης ἡμερας ἑκατον πεντηκοντα.
8
και ανεμνησθη ὁ θεος του νωε, και παντων των θηριων, και παντων των κτηνων, και παντων των πετεινων, και παντων των ἑρπετων των ἑρποντων, ὁσα ην μετʼ αυτου εν τη κιβωτω· και επηγαγεν ὁ θεος πνευμα επι την γην, και εκοπασε το ὑδωρ.
και επεκαλυφθησαν αἱ πηγαι της αβυσσου, και οἱ καταρῥακται του ουρανου, και συνεσχεθη ὁ ὑετος απο του ουρανου.
και ενεδιδου το ὑδωρ πορευομενον απο της γης· και ηλαττονουτο το ὑδωρ μετα πεντηκοντα και ἑκατον ἡμερας.
και εκαθισεν ἡ κιβωτος εν μηνι τω ἑβδομω, ἑβδομη και εικαδι του μηνος, επι τα ορη τα αραρατ.
το δε ὑδωρ ηλαττονουτο ἑως του δεκατου μηνος. και εν τω δεκατω μηνι, τη πρωτη του μηνος, ωφθησαν αἱ κεφαλαι των ορεων.
και εγενετο μετα τεσσαρακοντα ἡμερας ηνεωξε νωε την θυριδα της κιβωτου, ἡν εποιησε.
και απεστειλε τον κορακα· και εξελθων, ουκ ανεστρεψεν ἑως του ξηρανθηναι το ὑδωρ απο της γης.
και απεστειλε την περιστεραν οπισω αυτου, ιδειν ει κεκοπακε το ὑδωρ απο της γης.
και ουχ εὑρουσα ἡ περιστερα αναπαυσιν τοις ποσιν αυτης, ανεστρεψε προς αυτον εις την κιβωτον, ὁτι ὑδωρ ην επι παν το προσωπον της γης· και εκτεινας την χειρα ελαβεν αυτην, και εισηγαγεν αυτην προς ἑαυτον εις την κιβωτον.
και επισχων ετι ἡμερας ἑπτα ἑτερας, παλιν εξαπεστειλε την περιστεραν εκ της κιβωτου.
και ανεστρεψε προς αυτον ἡ περιστερα το προς ἑσπεραν· και ειχε φυλλον ελαιας καρφος εν τω στοματι αυτης· και εγνω νωε, ὁτι κεκοπακε το ὑδωρ απο της γης.
και επισχων ετι ἡμερας ἑπτα ἑτερας, παλιν εξαπεστειλε την περιστεραν, και ου προσεθετο του επιστρεψαι προς αυτον ετι.
και εγενετο εν τω ἑνι και ἑξακοσιοστω ετει εν τη ζωη του νωε, του πρωτου μηνος, μια του μηνος, εξελιπε το ὑδωρ απο της γης. και απεκαλυψε νωε την στεγην της κιβωτου, ἡν εποιησε· και ειδεν ὁτι εξελιπε το ὑδωρ απο προσωπου της γης.
εν δε τω δευτερω μηνι εξηρανθη ἡ γη, ἑβδομη και εικαδι του μηνος.
και ειπε κυριος ὁ θεος προς νωε, λεγων,
εξελθε εκ της κιβωτου συ, και ἡ γυνη σου, και οἱ υἱοι σου, και αἱ γυναικες των υἱων σου μετα σου,
και παντα τα θηρια ὁσα εστι μετα σου, και πασα σαρξ απο πετεινων ἑως κτηνων, και παν ἑρπετον κινουμενον επι της γης, εξαγαγε μετα σεαυτου. και αυξανεσθε και πληθυνεσθε επι της γης.
και εξηλθε νωε, και ἡ γυνη αυτου, και οἱ υἱοι αυτου, και αἱ γυναικες των υἱων αυτου μετʼ αυτου·
και παντα τα θηρια, και παντα τα κτηνη, και παν πετεινον, και παν ἑρπετον κινουμενον επι της γης κατα γενος αυτων, εξηλθοσαν εκ της κιβωτου.
και ωκοδομησε νωε θυσιαστηριον τω κυριω· και ελαβεν απο παντων των κτηνων των καθαρων, και απο παντων των πετεινων των καθαρων, και ανηνεγκεν εις ὁλοκαρπωσιν επι το θυσιαστηριον.
και ωσφρανθη κυριος ὁ θεος οσμην ευωδιας. και ειπε κυριος ὁ θεος διανοηθεις, ου προσθησω ετι καταρασασθαι την γην δια τα εργα των ανθρωπων· ὁτι εγκειται ἡ διανοια του ανθρωπου επιμελως επι τα πονηρα εκ νεοτητος αυτου· ου προσθησω ουν ετι παταξαι πασαν σαρκα ζωσαν, καθως εποιησα.
πασας τας ἡμερας της γης, σπερμα και θερισμος, ψυχος και καυμα, θερος και εαρ, ἡμεραν και νυκτα, ου καταπαυσουσι.
9
και ευλογησεν ὁ θεος τον νωε, και τους υἱους αυτου· και ειπεν αυτοις· αυξανεσθε και πληθυνεσθε, και πληρωσατε την γην, και κατακυριευσατε αυτης.
και ὁ τρομος, και ὁ φοβος ὑμων, εσται επι πασι τοις θηριοις της γης, επι παντα τα πετεινα του ουρανου, και επι παντα τα κινουμενα επι της γης, και επι παντας τους ιχθυας της θαλασσης· ὑπο χειρας ὑμιν δεδωκα.
και παν ἑρπετον, ὁ εστι ζων, ὑμιν εσται εις βρωσιν· ὡς λαχανα χορτου δεδωκα ὑμιν τα παντα.
πλην κρεας εν αἱματι ψυχης ου φαγεσθε.
και γαρ το ὑμετερον αἱμα των ψυχων ὑμων εκ χειρος παντων των θηριων εκζητησω αυτο· και εκ χειρος ανθρωπου αδελφου εκζητησω την ψυχην του ανθρωπου.
ὁ εκχεων αἱμα ανθρωπου, αντι του αἱματος αυτου εκχυθησεται, ὁτι εν εικονι θεου εποιησα τον ανθρωπον.
ὑμεις δε αυξανεσθε, και πληθυνεσθε, και πληρωσατε την γην, και κατακυριευσατε αυτης.
και ειπεν ὁ θεος τω νωε και τοις υἱοις αυτου, μετʼ αυτου λεγων,
και ιδου εγω ανιστημι την διαθηκην μου ὑμιν, και τω σπερματι ὑμων μεθʼ ὑμας,
και παση ψυχη ζωση μεθʼ ὑμων, απο ορνεων, και απο κτηνων· και πασι τοις θηριοις της γης, ὁσα εστι μεθʼ ὑμων απο παντων των εξελθοντων εκ της κιβωτου.
και στησω την διαθηκην μου προς ὑμας· και ουκ αποθανειται πασα σαρξ ετι απο του ὑδατος του κατακλυσμου· και ουκ ετι εσται κατακλυσμος ὑδατος, καταφθειραι πασαν την γην.
και ειπε κυριος ὁ θεος προς νωε· τουτο το σημειον της διαθηκης, ὁ εγω διδωμι ανα μεσον εμου και ὑμων, και ανα μεσον πασης ψυχης ζωσης, ἡ εστι μεθʼ ὑμων εις γενεας αιωνιους.
το τοξον μου τιθημι εν τη νεφελη, και εσται εις σημειον διαθηκης ανα μεσον εμου και της γης.
και εσται εν τω συννεφειν με νεφελας επι την γην, οφθησεται το τοξον εν τη νεφελη.
και μνησθησομαι της διαθηκης μου, ἡ εστιν ανα μεσον εμου και ὑμων, και ανα μεσον πασης ψυχης ζωσης εν παση σαρκι· και ουκ εσται ετι το ὑδωρ εις κατακλυσμον, ὡστε εξαλειψαι πασαν σαρκα.
και εσται το τοξον μου εν τη νεφελη· και οψομαι του μνησθηναι διαθηκην αιωνιον ανα μεσον εμου και της γης, και ανα μεσον ψυχης ζωσης εν παση σαρκι, ἡ εστιν επι της γης.
και ειπεν ὁ θεος τω νωε, τουτο το σημειον της διαθηκης, ἡς διεθεμην ανα μεσον εμου, και ανα μεσον πασης σαρκος, ἡ εστιν επι της γης.
ησαν δε οἱ υἱοι νωε, οἱ εξελθοντες εκ της κιβωτου, σημ, χαμ, ιαφεθ. χαμ δε ην πατηρ χανααν.
τρεις οὑτοι εισιν υἱοι νωε· απο τουτων διεσπαρησαν επι πασαν την γην.
και ηρξατο νωε ανθρωπος γεωργος γης, και εφυτευσεν αμπελωνα.
και επιεν εκ του οινου, και εμεθυσθη, και εγυμνωθη εν τω οικω αυτου.
και ειδε χαμ ὁ πατηρ χανααν την γυμνωσιν του πατρος αυτου, και εξελθων ανηγγειλε τοις δυσιν αδελφοις αυτου εξω.
και λαβοντες σημ και ιαφεθ το ἱματιον, επεθεντο επι τα δυο νωτα αυτων, και επορευθησαν οπισθοφανως, και συνεκαλυψαν την γυμνωσιν του πατρος αυτων· και το προσωπον αυτων οπισθοφανως, και την γυμνωσιν του πατρος αυτων ουκ ειδον.
εξενηψε δε νωε απο του οινου, και εγνω ὁσα εποιησεν αυτω ὁ υἱος αυτου ὁ νεωτερος.
και ειπεν, επικαταρατος χανααν παις· οικετης εσται τοις αδελφοις αυτου.
και ειπεν, ευλογητος κυριος ὁ θεος του σημ· και εσται χανααν παις οικετης αυτου.
πλατυναι ὁ θεος τω ιαφεθ, και κατοικησατω εν τοις οικοις του σημ· και γενηθητω χανααν παις αυτου.
εζησε δε νωε μετα τον κατακλυσμον ετη τριακοσια πεντηκοντα.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι νωε εννακοσια πεντηκοντα ετη· και απεθανεν.
10
αὑται δε αἱ γενεσεις των υἱων νωε, σημ, χαμ, ιαφεθ· και εγεννηθησαν αυτοις υἱοι μετα τον κατακλυσμον.
υἱοι ιαφεθ, γαμερ, και μαγωγ, και μαδοι, και ιωυαν, και ελισα, και θοβελ, και μοσοχ, και θειρας.
και υἱοι γαμερ, ασχαναζ, και ῥιφαθ, και θοργαμα.
και υἱοι ιωυαν, ελισα, και θαρσεις, κητιοι, ῥοδιοι.
εκ τουτων αφωρισθησαν νησοι των εθνων εν τη γη αυτων· ἑκαστος κατα γλωσσαν εν ταις φυλαις αυτων, και εν τοις εθνεσιν αυτων.
υἱοι δε χαμ, χους, και μεσραιν, φουδ, και χανααν.
υἱοι δε χους, σαβα, και ευιλα, και σαβαθα, και ῥεγμα, και σαβαθακα· υἱοι δε ῥεγμα, σαβα, και δαδαν.
χους δε εγεννησε τον νεβρωδ· οὑτος ηρξατο ειναι γιγας επι της γης.
οὑτος ην γιγας κυνηγος εναντιον κυριου του θεου· δια τουτο ερουσιν, ὡς νεβρωδ γιγας κυνηγος εναντιον κυριου.
και εγενετο αρχη της βασιλειας αυτου βαβυλων, και ορεχ, και αρχαδ, και χαλαννη, εν τη γη σενααρ.
εκ της γης εκεινης εξηλθεν ασσουρ· και ωκοδομησε την νινευι, και την ῥοωβωθ πολιν, και την χαλαχ,
και την δαση ανα μεσον νινευι, και ανα μεσον χαλαχ· αὑτη ἡ πολις μεγαλη.
και μεσραιν εγεννησε τους λουδιειμ, και τους νεφθαλειμ, και τους ενεμετιειμ, και τους λαβιειμ,
και τους πατροσωνιειμ, και τους χασμωνιειμ, ὁθεν εξηλθε φυλιστιειμ, και τους γαφθοριειμ.
χανααν δε εγεννησε τον σιδωνα πρωτοτοκον αυτου, και τον χετταιον,
και τον ιεβουσαιον, και τον αμορῥαιον, και τον γεργεσαιον,
και τον ευαιον, και τον αρουκαιον, και τον ασενναιον,
και τον αραδιον, και τον σαμαραιον, και τον αμαθι. και μετα τουτο διεσπαρησαν αἱ φυλαι των χαναναιων.
και εγενετο τα ὁρια των χαναναιων απο σιδωνος ἑως ελθειν εις γεραρα και γαζαν, ἑως ελθειν ἑως σοδομων και γομορῥας, αδαμα και σεβωιμ ἑως δασα.
οὑτοι υἱοι χαμ, εν ταις φυλαις αυτων, κατα γλωσσας αυτων, εν ταις χωραις αυτων, και εν τοις εθνεσιν αυτων.
και τω σημ εγεννηθη και αυτω πατρι παντων των υἱων ἑβερ, αδελφω ιαφεθ του μειζονος.
υἱοι σημ, ελαμ, και ασσουρ, και αρφαξαδ, και λουδ, και αραμ, και καιναν.
και υἱοι αραμ, ουζ, και ουλ, και γατερ, και μοσοχ.
και αρφαξαδ εγεννησε τον καιναν, και καιναν εγεννησε τον σαλα· σαλα δε εγεννησε τον ἑβερ.
και τω ἑβερ εγεννηθησαν δυο υἱοι· ονομα τω ἑνι, φαλεγ, ὁτι εν ταις ἡμεραις αυτου διεμερισθη ἡ γη· και ονομα τω αδελφω αυτου ιεκταν.
ιεκταν δε εγεννησε τον ελμωδαδ, και σαλεθ, και τον σαρμωθ, και ιαραχ,
και ὁδορῥα, και αιβηλ, και δεκλα, και ευαλ,
και αβιμαελ, και σαβα,
και ουφειρ, και εὑειλα, και ιωβαβ· παντες οὑτοι υἱοι ιεκταν.
και εγενετο ἡ κατοικησις αυτων, απο μασση ἑως ελθειν εις σαφηρα ορος ανατολων.
οὑτοι υἱοι σημ, εν ταις φυλαις αυτων, κατα γλωσσας αυτων, εν ταις χωραις αυτων, και εν τοις εθνεσιν αυτων.
αὑται αἱ φυλαι υἱων νωε κατα γενεσεις αυτων, κατα εθνη αυτων· απο τουτων διεσπαρησαν νησοι των εθνων επι της γης μετα τον κατακλυσμον.
11
και ην πασα ἡ γη χειλος ἑν, και φωνη μια πασι.
και εγενετο εν τω κινησαι αυτους απο ανατολων, εὑρον πεδιον εν γη σενααρ, και κατωκησαν εκει.
και ειπεν ανθρωπος τω πλησιον αυτου, δευτε πλινθευσωμεν πλινθους, και οπτησωμεν αυτας πυρι· και εγενετο αυτοις ἡ πλινθος εις λιθον, και ασφαλτος ην αυτοις ὁ πηλος.
και ειπαν, δευτε οικοδομησωμεν ἑαυτοις πολιν και πυργον, οὑ εσται ἡ κεφαλη ἑως του ουρανου, και ποιησωμεν ἑαυτοις ονομα, προ του διασπαρηναι ἡμας επι προσωπου πασης της γης.
και κατεβη κυριος ιδειν την πολιν και τον πυργον, ὁν ωκοδομησαν οἱ υἱοι των ανθρωπων.
και ειπε κυριος, ιδου γενος ἑν, και χειλος ἑν παντων, και τουτο ηρξαντο ποιησαι, και νυν ουκ εκλειψει απʼ αυτων παντα ὁσα αν επιθωνται ποιειν.
δευτε, και καταβαντες συγχεωμεν αυτων εκει την γλωσσαν, ἱνα μη ακουσωσιν ἑκαστος την φωνην του πλησιον.
και διεσπειρεν αυτους κυριος εκειθεν επι προσωπον πασης της γης· και επαυσαντο οικοδομουντες την πολιν και τον πυργον.
δια τουτο εκληθη το ονομα αυτης, συγχυσις, ὁτι εκει συνεχεε κυριος τα χειλη πασης της γης, και εκειθεν διεσπειρεν αυτους κυριος επι προσωπον πασης της γης.
και αὑται αἱ γενεσεις σημ· και ην σημ υἱος ἑκατον ετων, ὁτε εγεννησε τον αρφαξαδ, δευτερου ετους μετα τον κατακλυσμον.
και εζησε σημ, μετα το γεννησαι αυτον τον αρφαξαδ, ετη πεντακοσια, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησεν αρφαξαδ ἑκατον τριακονταπεντε ετη, και εγεννησε τον καιναν.
και εζησεν αρφαξαδ, μετα το γεννησαι αυτον τον καιναν, ετη τετρακοσια, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε. και εζησε καιναν ἑκατον και τριακοντα ετη, και εγεννησε τον σαλα· και εξησε καιναν, μετα το γεννησαι αυτον τον σαλα, ετη τριακοσια τριακοντα, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε σαλα ἑκατον τριακοντα ετη, και εγεννησε τον ἑβερ.
και εζησε σαλα μετα το γεννησαι αυτον τον ἑβερ, τριακοσια τριακοντα ετη, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας· και απεθανε.
και εζησεν ἑβερ ἑκατον τριακοντα τεσσαρα ετη, και εγεννησε τον φαλεγ.
και εξησεν ἑβερ, μετα το γεννησαι αυτον τον φαλεγ, ετη διακοσια ἑβδομηκοντα, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε φαλεγ τριακοντα και ἑκατον ετη, και εγεννησε τον ῥαγαυ.
και εζησε φαλεγ, μετα το γεννησαι αυτον τον ῥαγαυ, εννεα και διακοσια ετη, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε ῥαγαυ ἑκατον τριακοντα και δυο ετη, και εγεννησε τον σερουχ.
και εζησε ῥαγαυ, μετα το γεννησαι αυτον τον σερουχ, διακοσια ἑπτα ετη, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε σερουχ ἑκατον τριακοντα ετη, και εγεννησε τον ναχωρ.
και εζησε σερουχ, μετα το γεννησαι αυτον τον ναχωρ, ετη διακοσια, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε ναχωρ ετη ἑκατον ἑβδομηκονταεννεα, και εγεννησε τον θαρῥα.
και εζησε ναχωρ, μετα το γεννησαι αυτον τον θαρῥα, ετη ἑκατον εικοσιπεντε, και εγεννησεν υἱους και θυγατερας, και απεθανε.
και εζησε θαρῥα ἑβδομηκοντα ετη, και εγεννησε τον αβραμ, και τον ναχωρ, και τον αρῥαν.
αὑται δε αἱ γενεσεις θαρῥα· θαρῥα εγεννησε τον ἁβραμ, και τον ναχωρ, και τον αρῥαν· και αρῥαν εγεννησε τον λωτ.
και απεθανεν αρῥαν ενωπιον θαρῥα του πατρος αυτου εν τη γη ἡ εγενηθη, εν τη χωρα των χαλδαιων.
και ελαβον ἁβραμ και ναχωρ ἑαυτοις γυναικας· ονομα τη γυναικι ἁβραμ, σαρα, και ονομα τη γυναικι ναχωρ, μελχα, θυγατηρ αρῥαν· και πατηρ μελχα, και πατηρ ιεσχα.
και ην σαρα στειρα, και ουκ ετεκνοποιει.
και ελαβε θαρῥα τον ἁβραμ υἱον αυτου, και τον λωτ υἱον αρῥαν, υἱον του υἱου αυτου, και την σαραν την νυμφην αυτου, γυναικα ἁβραμ του υἱου αυτου, και εξηγαγεν αυτους εκ της χωρας των χαλδαιων, πορευθηναι εις γην χανααν· και ηλθον ἑως χαρῥαν, και κατωκησεν εκει.
και εγενοντο πασαι αἱ ἡμεραι θαρῥα εν γη χαρῥαν, διακοσια πεντε ετη· και απεθανε θαρῥα εν χαρῥαν.
12
και ειπε κυριος τω ἁβραμ, εξελθε εκ της γης σου, και εκ της συγγενειας σου, και εκ του οικου του πατρος σου, και δευρο εις την γην, ἡν αν σοι δειξω.
και ποιησω σε εις εθνος μεγα, και ευλογησω σε, και μεγαλυνω το ονομα σου, και εση ευλογημενος.
και ευλογησω τους ευλογουντας σε, και τους καταρωμενους σε καταρασομαι, και ενευλογηθησονται εν σοι πασαι αἱ φυλαι της γης.
και επορευθη ἁβραμ, καθαπερ ελαλησεν αυτω κυριος, και ωχετο μετʼ αυτου λωτ· ἁβραμ δε ην ετων ἑβδομηκονταπεντε, ὁτε εξηλθεν εκ χαρῥαν.
και ελαβεν ἁβραμ σαραν την γυναικα αυτου, και τον λωτ υἱον του αδελφου αυτου, και παντα τα ὑπαρχοντα αυτων ὁσα εκτησαντο, και πασαν ψυχην ἡν εκτησαντο, εκ χαρῥαν, και εξηλθοσαν πορευθηναι εις γην χανααν.
και διωδευσεν ἁβραμ την γην εις το μηκος αυτης ἑως του τοπου συχεμ, επι την δρυν την ὑψηλην· οἱ δε χαναναιοι τοτε κατωκουν την γην.
και ωφθη κυριος τω ἁβραμ, και ειπεν αυτω, τω σπερματι σου δωσω την γην ταυτην· και ωκοδομησεν εκει ἁβραμ θυσιαστηριον κυριω τω οφθεντι αυτω.
και απεστη εκειθεν εις το ορος κατα ανατολας βαιθηλ· και εστησεν εκει την σκηνην αυτου εν βαιθηλ κατα θαλασσαν, και αγγαι κατα ανατολας· και ωκοδομησεν εκει θυσιαστηριον τω κυριω, και επεκαλεσατο επι τω ονοματι κυριου.
και απηρεν ἁβραμ, και πορευθεις εστρατοπεδευσεν εν τη ερημω.
και εγενετο λιμος επι της γης· και κατεβη ἁβραμ εις αιγυπτον παροικησαι εκει, ὁτι ενισχυσεν ὁ λιμος επι της γης.
εγενετο δε ἡνικα ηγγισεν ἁβραμ εισελθειν εις αιγυπτον, ειπεν ἁβραμ σαρα τη γυναικι, γινωσκω εγω, ὁτι γυνη ευπροσωπος ει.
εσται ουν ὡς αν ιδωσι σε οἱ αιγυπτιοι, ερουσιν ὁτι γυνη αυτου εστιν αυτη, και αποκτενουσι με, σε δε περιποιησονται.
ειπον ουν, ὁτι αδελφη αυτου ειμι, ὁπως αν ευ μοι γενηται δια σε, και ζησεται ἡ ψυχη μου ἑνεκεν σου.
εγενετο δε, ἡνικα εισηλθεν ἁβραμ εις αιγυπτον, ιδοντες οἱ αιγυπτιοι την γυναικα αυτου, ὁτι καλη ην σφοδρα.
και ιδον αυτην οἱ αρχοντες φαραω, και επηνεσαν αυτην προς φαραω, και εισηγαγον αυτην εις τον οικον φαραω.
και τω ἁβραμ ευ εχρησαντο διʼ αυτην· και εγενοντο αυτω προβατα, και μοσχοι, και ονοι, και παιδες, και παιδισκαι, και ἡμιονοι, και καμηλοι.
και ητασεν ὁ θεος τον φαραω ετασμοις μεγαλοις και πονηροις, και τον οικον αυτου, περι σαρας της γυναικος ἁβραμ.
καλεσας δε φαραω τον ἁβραμ, ειπεν, τι τουτο εποιησας μοι, ὁτι ουκ απηγγειλας μοι, ὁτι γυνη σου εστιν;
ἱνατι ειπας ὁτι αδελφη μου εστιν; και ελαβον αυτην εμαυτω γυναικα· και νυν ιδου ἡ γυνη σου εναντι σου, λαβων αποτρεχε.
και ενετειλατο φαραω ανδρασι περι ἁβραμ συμπροπεμψαι αυτον, και την γυναικα αυτου, και παντα ὁσα ην αυτω.
13
ανεβη δε ἁβραμ εξ αιγυπτου αυτος, και ἡ γυνη αυτου, και παντα τα αυτου, και λωτ μετʼ αυτου, εις την ερημον.
ἁβραμ δε ην πλουσιος σφοδρα κτηνεσι, και αργυριω, και χρυσιω.
και επορευθη ὁθεν ηλθεν εις την ερημον ἑως βαιθηλ, ἑως του τοπου οὑ ην ἡ σκηνη αυτου το προτερον, ανα μεσον βαιθηλ και ανα μεσον αγγαι,
εις τον τοπον του θυσιαστηριου, οὑ εποιησεν εκει την αρχην, και επεκαλεσατο εκει ἁβραμ το ονομα του κυριου.
και λωτ τω συμπορευομενω μετα ἁβραμ ην προβατα, και βοες, και σκηναι.
και ουκ εχωρει αυτους ἡ γη κατοικειν ἁμα, ὁτι ην τα ὑπαρχοντα αυτων πολλα· και ουκ εχωρει αυτουδ ἡ γη κατοικειν ἁμα.
και εγενετο μαχη ανα μεσον των ποιμενων των κτηνων του ἁβραμ, και ανα μεσον των ποιμενων των κτηνων του λωτ· οἱ δε χαναναιοι και οἱ φερεζαιοι τοτε κατωκουν την γην.
ειπε δε ἁβραμ τω λωτ, μη εστω μαχη ανα μεσον εμου και σου, και ανα μεσον των ποιμενων μου και ανα μεσον των ποιμενων σου, ὁτι ανθρωποι αδελφοι εσμεν ἡμεις.
ουκ ιδου πασα ἡ γη εναντιον σου εστι; διαχωρισθητι απʼ εμου· ει συ εις αριστερα, εγω εις δεξια· ει δε συ εις δεξια, εγω εις αριστερα.
και επαρας λωτ τους οφθαλμους αυτου, επειδε πασαν την περιχωρον του ιορδανου, ὁτι πασα ην ποτιζομενη, προ του καταστρεψαι τον θεον σοδομα και γομορῥα, ὡς ὁ παραδεισος του θεου, και ὡς ἡ γη αιγυπτου, ἑως ελθειν εις ζογορα.
και εξελεξατο ἑαυτω λωτ πασαν την περιχωρον του ιορδανου· και απηρε λωτ απο ανατολων· και διεχωρισθησαν ἑκαστος απο του αδελφου αυτου.
ἁβραμ δε κατωκησεν εν γη χανααν· λωτ δε κατωκησεν εν πολει των περιχωρων, και εσκηνωσεν εν σοδομοις.
οἱ δε ανθρωποι οἱ εν σοδομοις πονηροι και ἁμαρτωλοι εναντιον του θεου σφοδρα.
ὁ δε θεος ειπε τω ἁβραμ μετα το διαχωρισθηναι τον λωτ απʼ αυτου, αναβλεψον τοις οφθαλμοις σου, και ιδε απο του τοπου οὑ νυν συ ει προς βορῥαν και λιβα και ανατολας και θαλασσαν·
ὁτι πασαν την γην, ἡν συ ὁρας, σοι δωσω αυτην και τω σπερματι σου ἑως αιωνος.
και ποιησω το σπερμα σου, ὡς την αμμον της γης· ει δυναται τις εξαριθμησαι την αμμον της γης, και το σπερμα σου εξαριθμηθησεται.
αναστας διοδευσον την γην εις τε το μηκος αυτης και εις το πλατος· ὁτι σοι δωσω αυτην και τω σπερματι σου εις τον αιωνα.
και αποσκηνωσας ἁβραμ, ελθων κατωκησε παρα την δρυν την μαμβρη, ἡ ην εν χεβρωμ, και ωκοδομησεν εκει θυσιαστηριον τω κυριω.
14
εγενετο δε εν τη βασιλεια τη αμαρφαλ βασιλεως σεννααρ, και αριωχ βασιλεως ἑλλασαρ, χοδολλογομορ βασιλευς ελαμ, και θαργαλ βασιλευς εθνων,
εποιησαν πολεμον μετα βαλλα βασιλεως σοδομων, και μετα βαρσα βασιλεως γομορῥας, και μετα σεννααρ βασιλεως αδαμα, και μετα συμοβορ βασιλεως σεβωειμ, και βασιλεως βαλακ· αὑτη εστι σηγωρ.
παντες οὑτοι συνεφωνησαν επι την φαραγγα την ἁλυκην· αὑτη ἡ θαλασσα των ἁλων.
δωδεκα ετη αυτοι εδουλευσαν τω χοδολλογομορ· τω δε τρισκαιδεκατω ετει απεστησαν.
εν δε τω τεσσαρεσκαιδεκατω ετει ηλθε χοδολλογομορ και οἱ βασιλεις μετʼ αυτου, και κατεκοψαν τους γιγαντας τους εν ασταρωθ, και καρναιν, και εθνη ισχυρα ἁμα αυτοις, και τους ομμαιους τους εν σαυη τη πολει.
και τους χορῥαιους τους εν τοις ορεσι σηειρ, ἑως της τερεβινθου της φαραν, ἡ εστιν εν τη ερημω.
και αναστρεψαντες ηλθον επι την πηγην της κρισεως· αὑτη εστι καδης· και κατεκοψαν παντας τους αρχοντας αμαληκ, και τους αμορῥαιους τους κατοικουντας εν ʼασασονθαμαρ
εξηλθε δε βασιλευς σοδομων, και βασιλευς γομορῥας, και βασιλευς αδαμα, και βασιλευς σεβωειμ, και βασιλευς βαλακ· αὑτη εστι σηγωρ· και παρεταξαντο αυτοις εις πολεμον εν τη κοιλαδι, τη ἁλυκη,
προς χοδολλογομορ βασιλεα ελαμ, και θαπγαλ βασιλεα εθνων, και αμαρφαλ βασιλεα σεννααρ, και αριωχ βασιλεα ἑλλασαρ, οἱ τεσσαρες βασιλεις προς τους πεντε.
ἡ δε κοιλας ἡ ἁλυκη, φρεατα ασφαλτου· εφυγε δε βασιλευς σοδομων και βασιλευς γομορῥας, και ενεπεσαν εκει· οἱ δε καταλειφθεντες εις την ορεινην εφυγον.
ελαβον δε την ἱππον πασαν την σοδομων και γομορῥας, και παντα τα βρωματα αυτων, και απηλθον.
ελαβον δε και τον λωτ τον υἱον του αδελφου ἁβραμ, και την αποσκευην αυτου, και απωχοντο· ην γαρ κατοικων εν σοδομοις.
παραγενομενος δε των ανασωθεντων τις απηγγειλεν ἁβραμ τω περατη· αυτος δε κατωκει παρα τη δρυι τη μαμβρη αμορῥαιου του αδελφου εσχωλ, και του αδελφου αυναν, οἱ ησαν συνωμοται του ἁβραμ.
ακουσας δε ἁβραμ ὁτι ηχμαλωτευται λωτ ὁ αδελφους αυτου, ηριθμησε τους ιδιους οικογενεις αυτου τριακοσιους δεκα και οκτω· και κατεδιωξεν οπισω αυτων ἑως δαν.
και επεπεσεν επʼ αυτους την νυκτα αυτος, και οἱ παιδες αυτου, και επαταξεν αυτους, και κατεδιωξεν αυτους ἑως χοβα, ἡ εστιν εν αριστερα δαμασκου.
και απεστρεψε πασαν την ἱππον σοδομων· και λωτ τον αδελφιδουν αυτου απεστρεψε, και παντα τα ὑπαρχοντα αυτου, και τας γυναικας, και τον λαον.
εξηλθε δε βασιλευς σοδομων εις συναντησιν αυτω, μετα το ὑποστρεψαι αυτον απο της κοπης του χοδολλογομορ, και των βασιλεων των μετʼ αυτου εις την κοιλαδα του σαβυ· τουτο ην το πεδιον των βασιλεων.
και μελχισεδεκ βασιλευς σαλημ εξηνεγκεν αρτους και οινον· ην δε ἱερευς του θεου του ὑψιστου.
και ευλογησε τον ἁβραμ, και ειπεν, ευλογημενος ἁβραμ τω θεω τω ὑψιστω, ὁς εκτισε τον ουρανον και την γην.
και ευλογητος ὁ θεος ὁ ὑψιστος, ὁς παρεδωκε τους εχθρους σου ὑποχειριους σοι· και εδωκεν αυτω ἁβραμ δεκατην απο παντων.
ειπε δε βασιλευς σοδομων προς ἁβραμ, δος μοι τους ανδρας, την δε ἱππον λαβε σεαυτω.
ειπε δε ἁβραμ προς τον βασιλεα σοδομων, εκτενω την χειρα μου προς κυπιον τον θεον τον ὑψιστον, ὁς εκτισε τον ουρανον και την γην,
ει απο σπαρτιου ἑως σφυρωτηρος ὑποδηματος ληψομαι απο παντων των σων, ἱνα μη ειπης, ὁτι εγω επλουτισα τον ἁβραμ.
πλην ὡν εφαγον οἱ νεανισκοι, και της μεριδος των ανδρων των συμπορευθεντων μετʼ εμου εσχωλ, αυναν, μαμβρη· οὑτοι ληψονται μεριδα.
15
μετα δε τα ῥηματα ταυτα εγενηθη ῥημα κυριου προς ἁβραμ εν ὁραματι, λεγων, μη φοβου ἁβραμ· εγω ὑπερασπιζω σου· ὁ μισθος σου πολυς εσται σφοδρα.
δεγει δε ἁβραμ, δεσποτα κυριε, τι μοι δωσεις; εγω δε απολυομαι ατεκνος· ὁ δε υἱος μασεκ της οικογενους μου, οὑτος δαμασκος ελιεζερ.
και ειπεν ἁβραμ, επειδη εμοι ουκ εδωκας σπερμα, ὁ δε οικογενης μου κληρονομησει με.
και ευθυς φωνη κυριου εγενετο προς αυτον, λεγουσα, ου κληρονομησει σε οὑτος· αλλʼ ὁς εξελευσεται εκ σου, οὑτος κληρονομησει σε.
εξηγαγε δε αυτον εξω, και ειπεν αυτω, αναβλεψον δη εις τον ουρανον, και αριθμησον τους αστερας, ει δυνηση εξαριθμησαι αυτους· και ειπεν, οὑτως εσται το σπερμα σου.
και επιστευσεν ἁβραμ τω θεω, και ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην.
ειπε δε προς αυτον, εγω ὁ θεος ὁ εξαγαγων σε εκ χωρας χαλδαιων, ὡστε δουναι σοι την γην ταυτην κληρονομησαι.
ειπε δε, δεσποτα κυριε, κατα τι γνωσομαι, ὁτι κληρονομησω αυτην;
ειπε δε αυτω, λαβε μοι δαμαλιν τριετιζουσαν, και αιγα τριετιζουσαν, και κριον τριετιζοντα, και τρυγονα, και περιστεραν.
ελαβε δε αυτω παντα ταυτα, και διειλεν αυτα μεσα, και εθηκεν αυτα αντιπροσωπα αλληλοις· τα δε ορνεα ου διειλε.
κατεβη δε ορνεα επι τα σωματα, επι τα διχοτομηματα αυτων· και συνεκαθισεν αυτοις ἁβραμ.
περι δε ἡλιου δυσμας εκστασις επεπεσε τω ἁβραμ, και ιδου φοβος σκοτεινος μεγας επιπιπτει αυτω.
και ερῥεθη προς ἁβραμ· γινωσκων γνωση ὁτι παροικον εσται το σπερμα σου εν γη ουκ ιδια, και δουλωσουσιν αυτους, και κακωσουσιν αυτους, και ταπεινωσουσιν αυτους, τετρακοσια ετη.
το δε εθνος, ὡ εαν δουλευσωσι, κρινω εγω· μετα δε ταυτα, εξελευσονται ὡδε μετα αποσκευης πολλης.
συ δε απελευση προς τους πατερας σου εν ειρηνη, τραφεις εν γηρα καλω.
τεταρτη δε γενεα αποστραφησονται ὡδε· ουπω γαρ αναπεπληρωνται αἱ ἁμαρτιαι των αμορῥαιων ἑως του νυν.
επει δε ὁ ἡλιος εγενετο προς δυσμας, φλοξ εγενετο· και ιδου κλιβανος καπνιζομενος και λαμπαδες πυρος, αἱ διηλθον ανα μεσον των διχοτομηματων τουτων.
εν τη ἡμερα εκεινη διεθετο κυριος τω ἁβραμ διαθηκην, λεγων, τω σπερματι σου δωσω την γην ταυτην, απο του ποταμου αιγυπτου ἑως του ποταμου του μεγαλου ευφρατου·
τους κεναιους, και τους κενεζαιους, και τους κεδμωναιους,
και τους χετταιους, και τους φερεζαιους, και τους ʼραφαειν,
και τους αμορῥαιους, και τους χαναναιους, και τους ευαιους, και τους γεργεσαιους, και τους ιεβουσαιους.
16
σαρα δε ἡ γυνη ἁβραμ ουκ ετικτεν αυτω· ην δε αυτη παιδισκη αιγυπτια, ἡ ονομα αγαρ.
ειπε δε σαρα προς ἁβραμ, ιδου συνεκλεισε με κυριος του μη τικτειν· εισελθε ουν προς την παιδισκην μου, ἱνα τεκνοποιησωμαι εξ αυτης· ὑπηκουσελ δε ἁβραμ της φωνης σαρας.
και λαβουσα σαρα ἡ γυνη ἁβραμ αγαρ την αιγυπτιαν την ἑαυτης παιδισκην, μετα δεκα ετη του οικησαι ἁβραμ εν γη χανααν, εδωκεν αυτην τω ἁβραμ ανδρι αυτης αυτω γυναικα.
και εισηλθε προς αγαρ, και συνελαβε· και ειδεν ὁτι εν γαστρι εχει, και ητιμασθη ἡ κυρια εναντιον αυτης.
ειπε δε σαρα προς ἁβραμ, αδικουμαι εκ σου· εγω δεδωκα την παιδισκην μου εις τον κολπον σου, ιδουσα δε ὁτι εν γαστρι εχει, ητιμασθην εναντιον αυτης. κριναι ὁ θεος ανα μεσον εμου και σου.
ειπε δε ἁβραμ προς σαραν, ιδου ἡ παιδισκη σου εν ταις χερσι σου, χρω αυτη ὡς αν σοι αρεστον η. και εκακωσεν αυτην σαρα, και απεδρα απο προσωπου αυτης.
εὑρε δε αυτην αγγελος κυριου επι της πηγης του ὑδατος εν τη ερημω, επι της πηγης εν τη ὁδω σουρ.
και ειπεν αυτη ὁ αγγελος κυριου, αγαρ παιδισκη σαρας, ποθεν ερχη; και που πορευη; και ειπεν· απο προσωπου σαρας της κυριας μου εγω αποδιδρασκω.
ειπε δε αυτη ὁ αγγελος κυριου, αποστραφηθι προς την κυριαν σου, και ταπεινωθητι ὑπο τας χειρας αυτης.
και ειπεν αυτη ὁ αγγελος κυριου, πληθυνων πληθυνω το σπερμα σου, και ουκ αριθμηθησεται ὑπο του πληθους.
και ειπεν αυτη ὁ αγγελος κυριου, ιδου συ εν γαστρι εχεις, και τεξη υἱον, και καλεσεις το ονομα αυτου ισμαηλ, ὁτι επηκουσε κυριος τη ταπεινωσει σου.
οὑτος εσται αγροικος ανθρωπος· αἱ χειρες αυτου επι παντας, και αἱ χειρες παντων επʼ αυτον· και κατα προσωπον παντων των αδελφων αυτου κατοικησει.
και εκαλεσε το ονομα κυριου του λαλουντος προς αυτην, συ ὁ θεος ὁ ετιδων με· ὁτι ειπε, και γαρ ενωπιον ειδον οφθεντα μοι.
ἑνεκεν τουτου εκαλεσε το φρεαρ, φρεαρ οὑ ενωπιον ειδον· ιδου ανα μεσον καδης και ανα μεσον βαραδ.
και ετεκεν αγαρ τω ἁβραμ υἱον, και εκαλεσεν ἁβραμ το ονομα του υἱου αυτου, ὁν ετεκεν αυτω αγαρ, ισμαηλ.
ἁβραμ δε ην ετων ογδοηκονταεξ, ἡνικα ετεκεν αγαρ τω ἁβραμ τον ισμαηλ.
17
εγενετο δε ἁβραμ ετων εννενηκονταεννεα. και ωφθη κυριος τω ἁβραμ, και ειπεν αυτω, εγω ειμι ὁ θεος σου· ευαρεστει ενωπιον εμου, και γινου αμεμπτος.
και θησομαι την διαθηκην μου ανα μεσον εμου, και ανα μεσον σου, και πληθυνω σε σφοδρα.
και επεσεν ἁβραμ επι προσωπον αυτου.
και ελαλησεν αυτω ὁ θεος, λεγων, και εγω ιδου ἡ διαθηκη μου μετα σου· και εση πατηρ πληθους εθνων.
και ου κληθησεται ετι το ονομα σου ἁβραμ, αλλʼ εσται το ονομα σου ἁβρααμ, ὁτι πατερα πολλων εθνων τεθεικα σε.
και αυξανω σε σφοδρα σφοδρα, και θησω σε εις εθνη· και βασιλεις εκ σου εξελευσονται.
και στησω την διαθηκην μου ανα μεσον σου, και ανα μεσον του σπερματος σου μετα σε εις τας γενεας αυτων, εις διαθηκην αιωνιον ειναι σου θεος, και του σπερματος σου μετα σε.
και δωσω σοι και τω σπερματι σου μετα σε την γην, ἡν παροικεις, πασαν την γην χανααν, εις κατασχεσιν αιωνιον· και εσομαι αυτοις εις θεον.
και ειπεν ὁ θεος προς ἁβρααμ, συ δε την. διαθηκην μου διατηρησεις, συ και το σπερμα σου μετα σε εις τας γενεας αυτων.
και αὑτη ἡ διαθηκη, ἡν διατηρησεις, ανα μεσον εμου και ὑμων, και ανα μεσον του σπερματος σου μετα σε εις τας γενεας αυτων· περιτμηθησεται ὑμων παν αρσενικον.
και περιτμηθησεσθε την σαρκα της ακροβυστιας ὑμων, και εσται εις σημειον διαθηκης ανα μεσον εμου και ὑμων.
και παιδιον οκτω ἡμερων περιτμηθησεται ὑμιν, παν αρσενικον εις τας γενεας ὑμων· και οικογενης και ὁ αργυρωνητος απο παντος υἱου αλλοτριου, ὁς ουκ εστιν εκ του σπερματος σου,
περιτομη περιτμηθησεται ὁ οικογενης της οικιας σου, και ὁ αργυρωνητος· και εσται ἡ διαθηκη μου επι της σαρκος ὑμων εις διαθηκην αιωνιον.
και απεριτμητος αρσην, ὁς ου περιτμηθησεται την σαρκα της ακροβυστιας αυτου τη ἡμερα τη ογδοη, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ του γενους αυτης, ὁτι την διαθηκην μου διεσκεδασε.
και ειπεν ὁ θεος τω ἁβρααμ, σαρα ἡ γυνη σου, ου κληθησεται το ονομα αυτης σαρα, σαρῥα εσται το ονομα αυτης.
ευλογησω δε αυτην, και δωσω σοι εξ αυτης τεκνον, και ευλογησω αυτο, και εσται εις εθνη, και βασιλεις εθνων εξ αυτου εσονται.
και επεσεν ἁβρααμ επι προσωπον αυτου, και εγελασε· και ειπεν εν τη διανοια αυτου, λεγων, ει τω ἑκατονταετει γενησεται υἱος; και ει ἡ σαρῥα εννενηκοντα ετων τεξεται;
ειπε δε ἁβρααμ προς τον θεον· ισμαηλ οὑτος ζητω εναντιον σου.
ειπε δε ὁ θεος προς ἁβρααμ, ναι· ιδου σαρῥα ἡ γυνη σου τεξεται σοι υἱον, και καλεσεις το ονομα αυτου ισαακ· και στησω την διαθηκην μου προς αυτον, εις διαθηκην αιωνιον, ειναι αυτω θεος και τω σπερματι αυτου μετʼ αυτον.
περι δε ισμαηλ ιδου επηκουσα σου· και ιδου ευλογηκα αυτον, και αυξανω αυτον, και πληθυνω αυτον σφοδρα δωδεκα εθνη γεννησει, και δωσω αυτον εις εθνος μεγα.
την δε διαθηκην μου στησω προς ισαακ, ὁν τεξεται σοι σαρῥα εις τον καιρον τουτον, εν τω ενιαυτω τω ἑτερω.
συνετελεσε δε λαλων προς αυτον, και ανεβη ὁ θεος απο ἁβρααμ.
και ελαβεν ἁβρααμ ισμαηλ τον υἱον ἑαυτου, και παντας τους οικογενεις αυτου, και παντας τους αργυρωνητους, και παν αρσεν των ανδρων των εν τω οικω ἁβρααμ, και περιετεμε τας ακροβυστιας αυτων, εν τω καιρω της ἡμερας εκεινης, καθα ελαλησεν αυτω ὁ θεος.
ἁβρααμ δε εννενηκονταεννεα ην ετων, ἡνικα περιετεμετο την σαρκα της ακροβυστιας αυτου.
ισμαηλ δε ὁ υἱος αυτου ην ετων δεκατριων, ἡνικα περιετεμετο την σαρκα της ακροβυστιας αυτου.
εν δε τω καιρω της ἡμερας εκεινης, περιετμηθη ἁβρααμ, και ισμαηλ ὁ υἱος αυτου,
και παντες οἱ ανδρες του οικου αυτου, και οἱ οικογενεις αυτου, και οἱ αργυρωνητοι εξ αλλογενων εθνων.
18
ωφθη δε αυτω ὁ θεος προς τη δρυι τη μαμβρη, καθημενου αυτου επι της θυρας της σκηνης αυτου μεσημβριας.
αναβλεψας δε τοις οφθαλμοις αυτου ειδε, και ιδου τρεις ανδρες εἱστηκεισαν επανω αυτου· και ιδων, προσεδραμεν εις συναντησιν αυτοις απο της θυρας της σκηνης αυτου, και προσεκυνησεν επι την γην.
και ειπε, κυριε, ει αρα εὑρον χαριν εναντιον σου, μη παρελθης τον παιδα σου.
ληφθητω δη ὑδωρ, και νιψατωσαν τους ποδας ὑμων, και καταψυξατε ὑπο το δενδρον.
και ληψομαι αρτον, και φαγεσθε. και μετα τουτο παρελευσεσθε εις την ὁδον ὑμων, οὑ ἑνεκεν εξεκλινατε προς τον παιδα ὑμων. και ειπεν, οὑτω ποιησον, καθως ειρηκας.
και εσπευσεν ἁβρααμ επι την σκηνην προς σαρῥαν, και ειπεν αυτη, σπευσον, και φυρασον τρια μετρα σεμιδαλεως, και ποιησον εγκρυφιας.
και εις τας βοας εδραμεν ἁβρααμ, και ελαβεν ἁπαλον μοσχαριον και καλον, και εδωκε τω παιδι, και εταχυνε του ποιησαι αυτο.
ελαβε δε βουτυρον, και γαλα, και το μοσχαριον ὁ εποιησε, και παρεθηκεν αυτοις, και εφαγον· αυτος δε παρειστηκει αυτοις ὑπο το δενδρον.
ειπε δε προς αυτον, που σαρῥα ἡ γυνη σου; ὁ δε αποκριθεις ειπεν, ιδου εν τη σκηνη.
ειπε δε, επαναστρεφων ἡξω προς σε κατα τον καιρον τουτον εις ὡρας, και ἑξει υἱον σαρῥα ἡ γυνη σου. σαρῥα δε ηκουσε προς τη θυρα της σκηνης ουσα οπισθεν αυτου.
ἁβρααμ δε και σαρῥα πρεσβυτεροι προβεβηκοτες ἡμερων· εξελιπε δε τη σαρῥα γινεσθαι τα γυναικεια.
εγελασε δε σαρῥα εν ἑαυτη λεγουσα, ουπω μεν μοι γεγονεν ἑως του νυν· ὁ δε κυριος μου πρεσβυτερος.
και ειπε κυριος προς ἁβρααμ, τι ὁτι εγελασε σαρῥα εν ἑαυτη, λεγουσα, αρα γε αληθως τεξομαι; εγω δε γεγηρακα.
μη αδυνατησει παρα τω θεω ῥημα; εις τον καιρον τουτον αναστρεψω προς σε εις ὡρας, και εσται τη σαρῥα υἱος.
ηρνησατο δε σαρῥα, λεγουσα, ουκ εγελασα· εφοβηθη γαρ. και ειπεν αυτη, ουχι, αλλα εγελασας.
εξανασταντες δε εκειθεν οἱ ανδρες κατεβλεψαν επι προσωπον σοδομων και γομορῥας. ἁβρααμ δε συνεπορευετο μετʼ αυτων, συμπροπεμπων αυτους.
ὁ δε κυριος ειπε, ου μη κρυψω εγω απο ἁβρααμ του παιδος μου ἁ εγω ποιω.
ἁβρααμ δε γινομενος εσται εις εθνος μεγα και πολυ, και ενευλογηθησονται εν αυτω παντα τα εθνη της γης.
ηδειν γαρ ὁτι συνταξει τοις υἱοις αυτου, και τω οικω αυτου μετʼ αυτον, και φυλαξουσι τας ὁδους κυριου, ποιειν δικαιοσυνην και κρισιν, ὁπως αν επαγαγη κυριος επι ἁβρααμ παντα ὁσα ελαλησε προς αυτον.
ειπε δε κυριος, κραυγη σοδομων και γομορῥας πεπληθυνται προς με, και αἱ ἁμαρτιαι αυτων μεγαλαι σφοδρα.
καταβας ουν οψομαι, ει κατα την κραυγην αυτων την ερχομενεην προς με, συντελουνται· ει δε μη, ἱνα γνω.
και αποστρεψαντες εκειθεν οἱ ανδρες, ηλθον εις σοδομα· ἁβρααμ δε ετι ην ἑστηκως εναντιον κυριου.
και εγγισας ἁβρααμ, ειπε, μη συναπολεσης δικαιον μετα ασεβους· και εσται ὁ δικαιος ὡς ὁ ασεβης.
εαν ωσι πεντηκοντα δικαιοι εν τη πολει, απολεις αυτους; ουκ ανησεις παντα τον τοπον ἑνεκεν των πεντηκοντα δικαιων, εαν ωσιν εν αυτη;
μηδαμως συ ποιησεις ὡς το ῥημα τουτο, του αποκτειναι δικαιον μετα ασεβους, και εσται ὁ δικαιος ὡς ὁ ασεβης· μηδαμως· ὁ κρινων πασαν την γην, ου ποιησεις κρισιν;
ειπε δε κυριος, εαν ωσιν εν σοδομοις πεντηκοντα δικαιοι εν τη πολει, αφησω ὁλην την πολιν, και παντα τον τοπον διʼ αυτους.
και αποκριθεις ἁβρααμ ειπε, νυν ηρξαμην λαλησαι προς τον κυριον μου· εγω δε ειμι γη και σποδος.
εαν δε ελαττονωθωσιν οἱ πεντηκοντα δικαιοι εις τεσσαρακονταπεντε, απολεις ἑνεκεν των πεντε πασαν την πολιν; και ειπεν, ου μη απολεσω, εαν εὑρω εκει τεσσαρακονταπεντε.
και προσεθηκεν ετι λαλησαι προς αυτον, και ειπεν, εαν δε εὑρεθωσιν εκει τεσσαρακοντα· και ειπεν, ου μη απολεσω ἑνεκεν των τεσσαρακοντα.
και ειπε, μη τι κυριε εαν λαλησω; εαν δε εὑρεθωσιν εκει τριακοντα; και ειπεν, ου μη απολεσω ἑνεκεν των τριακοντα.
και ειπεν, επειδη εχω λαλησαι προς τον κυριον, εαν δε εὑρεθωσιν εκει εικοσι; και ειπεν, ου μη απολεσω, εαν εὑρω εκει εικοσι.
και ειπε, μη τι κυριε εαν λαλησω ετι ἁπαξ; εαν δε εὑρεθωσιν εκει δεκα; και ειπεν, ου μη απολεσω ἑνεκεν των δεκα.
απηλθε δε ὁ κυριος, ὡς επαυσατο λαλων τω ἁβρααμ· και ἁβρααμ απεστρεψεν εις τον τοπον αυτου.
19
ηλθον δε οἱ δυο αγγελοι εις σοδομα ἑσπερας. λωτ δε εκαθητο παρα την πυλην σοδομων· ιδον δε λωτ, εξανεστη εις συναντησιν αυτοις, και προσεκυνησε τω προσωπω επι την γην.
και ειπεν, ιδου, κυριοι, εκκλινατε εις τον οικον του παιδος ὑμων, και καταλυσατε, και νιψασθε τους ποδας ὑμων, και ορθρισαντες απελευσεσθε εις την ὁδον ὑμων. και ειπαν, ουχι, αλλʼ εν τη πλατεια καταλυσομεν.
και κατεβιασατο αυτους, και εξεκλιναν προς αυτον, και εισηλθον εις τον οικον αυτου· και εποιησεν αυτοις ποτον, και αζυμους επεψεν αυτοις, και εφαγον.
προ του κοιμηθηναι δε, οἱ ανδρες της πολεως, οἱ σοδομιται περιεκυκλωσαν την οικιαν, απο νεανισκου ἑως πρεσβυτερου, ἁπας ὁ λαος ἁμα.
και εξεκαλουντο τον λωτ, και ελεγον προς αυτον, που εισιν οἱ ανδρες οἱ εισελθοντες προς σε την νυκτα; εξαγαγε αυτους προς ἡμας, ἱνα συγγενωμεθα αυτοις.
εξηλθε δε λωτ προς αυτους προς το προθυρον, την δε θυραν προσεωξεν οπισω αυτου.
ειπε δε προς αυτους, μηδαμως αδελφοι μη πονηρευσησθε.
εισι δε μοι δυο θυγατερες, αἱ ουκ εγνωσαν ανδρα· εξαξω αυτας προς ὑμας, και χρασθε αυταις καθα αν αρεσκοι ὑμιν· μονον εις τους ανδρας τουτους μη ποιησητε αδικον, οὑ εἱνεκεν εισηλθον ὑπο την σκεπην των δοκων μου.
ειπαν δε αυτω, αποστα εκει· εισηλθες παροικειν, μη και κρισιν κρινειν; νυν ουν σε κακωσωμεν μαλλον η εκεινους. και παρεβιαζοντο τον ανδρα τον λωτ σφοδρα, και ηγγισαν συντριψαι την θυραν.
εκτειναντες δε οἱ ανδρες τας χειρας εισεσπασαντο τον λωτ προς ἑαυτους εις τον οικον, και την θυραν του οικου απεκλεισαν.
τους δε ανδρας τους οντας επι της θυρας του οικου επαταξαν εν αορασια απο μικρου ἑως μεγαλου· και παρελυθησαν ζητουντες την θυραν.
ειπαν δε οἱ ανδρες προς τον λωτ, εισι σοι ὡδε γαμβροι, η υἱοι, η θυγατερες; η ειτις σοι αλλος εστιν εν τη πολει, εξαγαγε εκ του τοπου τουτου,
ὁτι ἡμεις απολλυμεν τον τοπον τουτον· ὁτι ὑψωθη ἡ κραυγη αυτων εναντι κυριου, και απεστειλεν ἡμας κυριος εκτριψαι αυτην.
εξηλθε δε λωτ, και ελαλησε προς τους γαμβρους αυτου τους ειληφοτας τας θυγατερας αυτου, και ειπεν, αναστητε, και εξελθετε εκ του τοπου τουτου, ὁτι εκτριβει κυριος την πολιν· εδοξε δε γελοιαζειν εναντιον των γαμβρων αυτου.
ἡνικα δε ορθρος εγενετο, εσπουδαζον οἱ αγγελοι τον λωτ, λεγοντες, αναστας λαβε την γυναικα σου, και τας δυο θυγατερας σου, ἁς εχεις, και εξελθε, ἱνα μη και συ συναπολη ταις ανομιαις της πολεως.
και εταραχθησαν, και εκρατησαν οἱ αγγελοι της χειρος αυτου, και της χειρος της γυναικος αυτου, και των χειρων των δυο θυγατερων αυτου, εν τω φεισασθαι κυριον αυτου.
και εγενετο ἡνικα εξηγαγον αυτους εξω, και ειπαν, σωζων σωζε την σεαυτου ψυχην· μη περιβλεψη εις τα οπισω, μηδε στης εν παση τη περιχωρω· εις το ορος σωζου, μη ποτε συμπαραληφθης.
ειπε δε λωτ προς αυτους, δεομαι
κυριε, επειδη εὑρεν ὁ παις σου ελεος εναντιον σου, και εμεγαλυνας την δικαιοσυνην σου, ὁ ποιεις επʼ εμε, του ζην την ψυχην μου· εγω δε ου δυνησομαι διασωθηναι εις το ορος, μη ποτε καταλαβη με τα κακα, και αποθανω.
ιδου πολις αὑτη εγγυς του καταφυγειν με εκει, ἡ εστι μικρα· και εκει διασωθησομαι· ου μικρα εστι; και ζησεται ἡ ψυχη μου ἑνεκεν σου.
και ειπεν αυτω, ιδου εθαυμασα σου το προσωπον και επι τω ῥηματι τουτω, του μη καταστρεψαι την πολιν περι ἡς ελαλησας.
σπευσον ουν του σωθηναι εκει, ου γαρ δυνησομαι ποιησαι πραγμα, ἑως του ελθειν σε εκει. δια τουτο εκαλεσε το ονομα της πολεως εκεινης, σηγωρ.
ὁ ἡλιος εξηλθεν επι την γην, και λωτ εισηλθεν εις σηγωρ.
και κυριος εβρεξεν επι σοδομα και γομορῥα θειον και πυρ παρα κυριου εξ ουρανου.
και κατεστρεψε τας πολεις ταυτας, και πασαν την περιχωρον, και παντας τους κατοικουντας εν ταις πολεσι, και τα ανατελλοντα εκ της γης.
και επεβλεψεν ἡ γυνη αυτου εις τα οπισω, και εγενετο στηλη ἁλος.
ωρθρισε δε ἁβρααμ τω πρωι εις τον τοπον, οὑ εἱστηκει εναντιον κυριου.
και επεβλεψεν επι προσωπον σοδομων και γομορῥας, και επι προσωπον της περιχωρου, και ειδε, και ιδου ανεβαινεν φλοξ εκ της γης, ὡσει ατμις καμινου.
και εγενετο εν τω εκτριψαι τον θεον πασας τας πολεις της περιοικου, εμνησθη ὁ θεος του ἁβρααμ· και εξαπεστειλε τον λωτ εκ μεσου της καταστροφης, εν τω καταστρεψαι κυριον τας πολεις, εν αἱς κατωκει εν αυταις λωτ.
ανεβη δε λωτ εκ σηγωρ, και εκαθητο εν τω ορει αυτος, και αἱ δυο θυγατερες αυτου μετʼ αυτου· εφοβηθη γαρ κατοικησαι εν σηγωρ· και κατωκησεν εν τω σπηλαιω αυτος, και αἱ δυο θυγατερες αυτου μετʼ αυτου.
ειπε δε ἡ πρεσβυτερα προς την νεωτεραν, ὁ πατηρ ἡμων πρεσβυτερος, και ουδεις εστιν επι της γης, ὁς εισελευσεται προς ἡμας, ὡς καθηκει παση τη γη.
δευρο και ποτισωμεν τον πατερα ἡμων οινον, και κοιμηθωμεν μετʼ αυτου, και εξαναστησωμεν εκ του πατρος ἡμων σπερμα.
εποτισαν δε τον πατερα αυτων οινον εν τη νυκτι εκεινη, και εισελθουσα ἡ πρεσβυτερα εκοιμηθη μετα του πατρος αυτης εν τη νυκτι εκεινη· και ουκ ηδει εν τω κοιμηθηναι αυτον, και εν τω αναστηναι.
εγενετο δε εν τη επαυριον, και ειπεν ἡ πρεσβυτερα προς την νεωτεραν, ιδου εκοιμηθην χθες μετα του πατρος ἡμων· ποτισωμεν αυτον οινον και εν τη νυκτι ταυτη, και εισελθουσα κοιμηθητι μετʼ αυτου, και εξαναστησωμεν εκ του πατρος ἡμων σπερμα.
εποτισαν δε και εν τη νυκτι εκεινη τον πατερα αυτων οινον, και εισελθουσα ἡ νεωτερα εκοιμηθη μετα του πατρος αυτης· και ουκ ηδει εν τω κοιμηθηναι αυτον, και αναστηναι.
και συνελαβον αἱ δυο θυγατερες λωτ εκ του πατρος αυτων.
και ετεκεν ἡ πρεσβυτερα υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου μωαβ, λεγουσα, εκ του πατρος μου· οὑτος πατηρ μωαβιτων ἑως της σημερον ἡμερας.
ετεκε δε και ἡ νεωτερα υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου αμμαν, λεγουσα, υἱος γενους μου· οὑτος πατηρ αμμανιτων ἑως της σημερον ἡμερας.
20
και εκινησεν εκειθεν ἁβρααμ εις γην προς λιβα· και ωκησεν ανα μεσον καδης, και ανα μεσον σουρ· και παρωκησεν εν γεραροις.
ειπε δε ἁβρααμ περι σαρῥας της γυναικος αυτου, ὁτι αδελφη μου εστιν· εφοβηθη γαρ ειπειν ὁτι γυνη μου εστι, μη ποτε αποκτεινωσιν αυτον οἱ ανδρες της πολεως διʼ αυτην· απεστειλε δε αβιμελεχ βασιλευς γεραρων, και ελαβε την σαρῥαν.
και εισηλθεν ὁ θεος προς αβιμελεχ εν ὑπνω την νυκτα, και ειπεν, ιδου συ αποθνησκεις περι της γυναικος, ἡς ελαβες· αὑτη δε εστι συνωκηκυια ανδρι.
αβιμελεχ δε ουχ ἡψατο αυτης· και ειπε, κυριε, εθνος αγνοουν και δικαιον απολεις;
ουκ αυτος μοι ειπεν, αδφη μου εστι; και αὑτη μοι ειπεν, αδελφος μου εστιν; εν καθαρα καρδια και εν δικαιοσυνη χειρων εποιησα τουτο.
ειπε δε αυτω ὁ θεος καθʼ ὑπνον, καγω εγνων ὁτι εν καθαρα καρδια εποιησας τουτο, και εφεισαμην σου του μη ἁμαρτειν σε εις εμε· ἑνεκα τουτου ουκ αφηκα σε ἁψασθαι αυτης.
νυν δε αποδος την γυναικα τω ανθρωπω, ὁτι προφητης εστι, και προσευξεται περι σου, και ζηση· ει δε μη αποδιδως, γνωση ὁτι αποθανη συ και παντα τα σα.
και ωρθρισεν αβιμελεχ τω πρωι, και εκαλεσε παντας τους παιδας αυτου, και ελαλησε παντα τα ῥηματα ταυτα εις τα ωτα αυτων· εφοβηθησαν δε παντες οἱ ανθρωποι σφοδρα.
και εκαλεσεν αβιμελεχ τον ἁβρααμ και ειπεν αυτω, τι τουτο εποιησας ἡμιν; μητι ἡμαρτομεν εις σε, ὁτι επηγαγες επʼ εμε και επι την βασιλειαν μου ἁμαρτιαν μεγαλην; εργον ὁ ουδεις ποιησει, πεποιηκας μοι.
ειπε δε αβιμελεχ τω ἁβρααμ, τι ενιδων εποιησας τουτο;
ειπε δε ἁβρααμ, ειπα γαρ, αρα ουκ εστι θεοσεβεια εν τω τοπω τουτω, εμε τε αποκτενουσιν ἑνεκεν της γυναικος μου.
και γαρ αληθως, αδελφη μου εστιν εκ πατρος, αλλʼ ουκ εκ μητρος· εγενηθη δε μοι εις γυναικα.
εγενετο δε ἡνικα εξηγαγε με ὁ θεος εκ του οικου του πατρος μου, και ειπα αυτη, ταυτην την δικαιοσυνην ποιησεις εις εμε, εις παντα τοπον οὑ εαν εισελθωμεν εκει, ειπον εμε, ὁτι αδελφος μου εστιν.
ελαβε δε αβιμελεχ χιλια διδραγμα, και προβατα, και μοσχους, και παιδας, και παιδισκας, και εδωκε τω ἁβρααμ· και απεδωκεν αυτω σαρῥαν την γυναικα αυτου.
και ειπεν αβιμελεχ τω ἁβρααμ, ιδου ἡ γη μου εναντιον σου· οὑ αν σοι αρεσκη, κατοικει.
τη δε σαρῥα ειπεν, ιδου δεδωκα χιλια διδραγμα τω αδελφω σου· ταυτα εσται σοι εις τιμην του προσωπου σου, και πασαις ταις μετα σου· και παντα αληθευσον.
προσηυξατο δε ἁβρααμ προς τον θεον, και ιασατο ὁ θεος τον αβιμελεχ, και την γυναικα αυτου, και τας παιδισκας αυτου· και ετεκον.
ὁτι συγκλειων συνεκλεισε κυριος εξωθεν πασαν μητραν εν τω οικω αβιμελεχ, ἑνεκεν σαρῥας της γυναικος ἁβρααμ.
21
και κυριος επεσκεψατο την σαρῥαν, καθα ειπε· και εποιησε κυριος τη σαῥῥα, καθα ελαλησε.
και συλλαβουσα ετεκε τω ἁβρααμ υἱον εις το γηρας, εις τον καιρον καθα ελαλησεν αυτω κυριος.
και εκαλεσεν ἁβρααμ το ονομα του υἱου αυτου του γενομενου αυτω, ὁν ετεκεν αυτω σαρῥα, ισαακ·
περιετεμε δε ἁβρααμ τον ισαακ τη ἡμερα τη ογδοη, καθα ενετειλατο αυτω ὁ θεος.
και ἁβρααμ ην ἑκατον ετων, ηνικα εγενετο αυτω ισαακ ὁ υἱος αυτου.
ειπε δε σαρῥα, γελωτα μοι εποιησε κυριος· ὁς γαρ αν ακουση συγχαρειται μοι.
και ειπε τις αναγγελει τω ἁβρααμ ὁτι θηλαζει παιδιον σαρῥα; ὁτι ετεκον υἱον εν τω γηρα μου.
και ηυξηθη το παιδιον, και απεγαλακτισθη· και εποιησεν ἁβρααμ δοχην μεγαλην, ἡ ἡμερα απεκγαλακτισθη ισαακ ὁ υἱος αυτου.
ιδουσα δε σαῥῥα τον υἱον αγαρ της αιγυπτιας, ὁς εγενετο τω ἁβρααμ, παιζοντα μετα ισαακ του υἱου αυτης,
και ειπε τω ἁβρααμ, εκβαλε την παιδισκην ταυτην, και τον υἱον αυτης· ου γαρ μη κληρονομησει ὁ υἱος της παιδισκης ταυτης μετα του υἱου μου ισαακ.
σκληρον δε εφανη το ῥημα σφοδρα ενατιον ἁβρααμ περι του υἱου αυτου.
ειπε δε ὁ θεος τω ἁβρααμ, μη σκληρον εστω εναντιον σου περι του παιδιου, και περι της παιδισκης· παντα ὁσα αν ειπη σοι σαρῥα, ακουε της φωνης αυτης· ὁτι εν ισαακ κληθησεται σοι σπερμα.
και τον υἱον δε της παιδισκης ταυτης εις εθνος μεγα ποιησω αυτον, ὁτι σπερμα σον εστιν.
ανεστη δε ἁβρααμ το πρωι, και ελαβεν αρτους και ασκον ὑδατος, και εδωκεν τη αγαρ· και επεθηκεν επι τον ωμον αυτης το παιδιον, και απεστειλεν αυτην· απελθουσα δε επλανατο κατα την ερημον, κατα το φρεαρ του ὁρκου.
εξελιπε δε το ὑδωρ εκ του ασκου· και ερῥιψε το παιδιον ὑποκατω μιας ελατης·
απελθουσα δε εκαθητο απεναντι αυτου μακροθεν, ὡσει τοξου βολην· ειπε γαρ, ου μη ιδω τον θανατον του παιδιου μου. και εκαθισεν απεναντι αυτου· αναβοησαν δε το παιδιον εκλαυσεν.
εισηκουσε δε ὁ θεος της φωνης του παιδιου εκ του τοπου οὑ ην· και εκαλεσεν αγγελος θεου την αγαρ εκ του ουρανου, και ειπεν αυτη, τι εστιν αγαρ; μη φοβου· επακηκοε γαρ ὁ θεος της φωνης του παιδιου εκ του τοπου οὑ εστιν.
αναστηθι και λαβε το παιδιον, και κρατησον τη χειρι σου αυτο· εις γαρ εθνος μεγα ποιησω αυτο.
και ανεωξεν ὁ θεος τους οφθαλμους αυτης· και ειδε φρεαρ ὑδατος ζωντος, και επορευθη, και επλησε τον ασκον ὑδατος, και εποτισε το παιδιον.
και ην ὁ θεος μετα του παιδιου· και ηυξηθη, και κατωκησεν εν τη ερημω· εγενετο δε τοξοτης.
και κατωκησεν εν τη ερημω· και ελαβεν αυτω ἡ μητηρ γυναικα εκ φαραν αιγυπτου.
εγενετο δε εν τω καιρω εκεινω, και ειπεν αβιμελεχ, και ὁχοζαθ ὁ νυμφαγωγος αυτου, και φιχολ ὁ αρχιστρατηγος της δυναμεως αυτου, προς ἁβρααμ, λεγων, ὁ θεος μετα σου εν πασιν, οἱς εαν ποιης.
νυν ουν ομοσον μοι τον θεον μη αδικησειν με, μηδε το σπερμα μου, μηδε το ονομα μου· αλλα κατα την δικαιοσυνην ἡν εποιησα μετα σου, ποιησεις μετʼ εμου, και τη γἡ, ἡ συ παρωκησας εν αυτη.
και ειπεν ἁβρααμ, εγω ομουμαι.
και ηλεγξεν ἁβρααμ τον αβιμελεχ περι των φρεατων του ὑδατος, ὡν αφειλοντο οἱ παιδες του αβιμελεχ.
και ειπεν αυτω αβιμελεχ, ουκ εγνων τις εποιησε σοι το ῥημα τουτο· ουδε συ μοι απηγγειλας, ουδε εγω ηκουσα, αλλʼ η σημερον.
και ελαβεν ἁβρααμ προβατα και μοσχους, και εδωκε τω αβιμελεχ· και διεθεντο αμφοτεροι διαθηκην.
και εστησεν ἁβρααμ, ἑπτα αμναδας προβατων μονας.
και ειπεν αβιμελεχ τω ἁβρααμ, τι εισιν αἱ ἑπτα αμναδες των προβατων τουτων, ἁς εστησας μονας;
και ειπεν ἁβρααμ, ὁτι τας ἑπτα αμναδας ληψη παρʼ εμου, ἱνα ωσι μοι εις μαρτυριον, ὁτι εγω ωρυξα το φρεαρ τουτο.
δια τουτο επωνομασε το ονομα του τοπου εκεινου, φρεαρ ὁρκισμου· ὁτι εκει ωμοσαν αμφοτεροι.
και διεθεντο διαθηκην εν τω φρεατι του ὁρκισμου· ανεστη δε αβιμελεχ, ὁχοζαθ ὁ νυμφαγωγος αυτου, και φιχολ ὁ αρχιστρατηγος της δυναμεως αυτου, και επεστρεψαν εις την γην των φυλιστιειμ.
και εφυτευσεν ἁβρααμ αρουραν επι τω φρεατι του ὁρκου· και επεκαλεσατο εκει το ονομα κυριου, θεος αιωνιος.
παρωκησε δε ἁβρααμ εν τη γη των φυλιστιειμ ἡμερας πολλας.
22
και εγενετο μετα τα ῥηματα ταυτα ὁ θεος επειρασε τον ἁβρααμ, και ειπεν αυτω, ἁβρααμ, ἁβρααμ· και ειπεν, ιδου εγω.
και ειπε, λαβε τον υἱον σου τον αγαπητον, ὁν ηγαπησας, τον ισαακ, και πορευθητι εις την γην την ὑψηλην, και ανενεγκε αυτον εκει εις ὁλοκαρπωσιν εφʼ ἑν των ορεων ὡν αν σοι ειπω.
αναστας δε ἁβρααμ το πρωι, επεσαξε την ονον αυτου· παρελαβε δε μεθʼ ἑαυτου δυο παιδας, και ισαακ τον υἱον αυτου· και σχισας ξυλα εις ὁλοκαρπωσιν, αναστας επορευθη, και ηλθεν επι τον τοπον, ὁν ειπεν αυτω ὁ θεος, τη ἡμερα τη τριτη.
και αναβλεψας ἁβρααμ τοις οφθαλμοις αυτου, ειδε τον τοπον μακροθεν.
και ειπεν ἁβρααμ τοις παισιν αυτου, καθισατε αυτου μετα της ονου· εγω δε και το παιδαριον διελευσομεθα ἑως ὡδε· και προσκυνησαντες αναστρεψομεν προς ὑμας.
ελαβε δε ἁβρααμ τα ξυλα της ὁλοκαρπωσεως, και επεθηκεν ισαακ τω υἱω αυτου· ελαβε δε μετα χειρας και το πυρ και την μαχαιραν, και επορευθησαν οἱ δυο ἁμα.
ειπε δε ισαακ προς ἁβρααμ τον πατερα αυτου, πατερ· ὁ δε ειπε, τι εστι, τεκνον; ειπε, δε, ιδου το πυρ και τα ξυλα, που εστι το προβατον το εις ὁλοκαρπωσιν;
ειπε δε ἁβρααμ, ὁ θεος οψεται ἑαυτω προβατον εις ὁλοκαρπωσιν, τεκνον. πορευθεντες δε αμφοτεροι ἁμα,
ηλθον επι τον τοπον, ὁν ειπεν αυτω ὁ θεος· και ωκοδομησεν εκει ἁβρααμ το θυσιαστηριον, και επεθηκε τα ξυλα· και συμποδισας ισαακ τον υἱον αυτου, επεθηκεν αυτον επι το θυσιαστηριον επανω των ξυλων.
και εξετεινεν ἁβρααμ την χειρα αυτου λαβειν την μαχαιραν, σφαξαι τον υἱον αυτου.
και εκαλεσεν αυτον αγγελος κυριου εκ του ουρανου, και ειπεν, ἁβρααμ, ἁβρααμ· ὁ δε ειπεν, ιδου εγω.
και ειπε, μη επιβαλης την χειρα σου επι το παιδαριον, μηδε ποιησης αυτω μηδεν· νυν γαρ εγνων, ὁτι φοβη συ τον θεον· και ουκ εφεισω του υἱου σου του αγαπητου διʼ εμε.
και αναβλεψας ἁβρααμ τοις οφθαλμοις αυτου ειδε, και ιδου κριος εἱς κατεχομενος εν φυτω σαβεκ των κερατων. και επορευθη ἁβρααμ, και ελαβε τον κριον, και ἁνηνεγκεν αυτον εις ὁλοκαρπωσιν αντι ισαακ του υἱου αυτου.
και εκαλεσεν ἁβρααμ το ονομα του τοπου εκεινου, κυριος ειδεν· ἱνα ειπωσιν σημερον, εν τω ορει κυριος ωφθη.
και εκαλεσεν αγγελος κυριου τον ἁβρααμ δευτερον εκ του ουρανου,
λεγων, κατʼ εμαυτου ωμοσα, λεγει κυριος, οὑ εἱνεκεν εποιησας το ῥημα τουτο, και ουκ εφεισω του υἱου σου του αγαπτου διʼ εμε,
η μην ευλογων ευλογησω σε, και πληθυνων πληθυνω το σπερμα σου, ὡς τους αστερας του ουρανου, και ὡς την αμμον την παρα το χειλος της θαλασσης· και κληρονομησει το σπερμα σου τας πολεις των ὑπεναντιων.
και ενευλογηθησονται εν τω σπερματι σου παντα τα εθνη της γης, ανθʼ ὡν ὑπηκουσας της εμης φωνης.
απεστραφη δε ἁβρααμ προς τους παιδας αυτου· και ανασταντες επορευθησαν ἁμα επι το φρεαρ του ὁρκου. και κατωκησεν ἁβρααμ επι το φρεαρ του ὁρκου.
εγενετο δε μετα τα ῥηματα ταυτα, και ανηγγελη τω ἁβρααμ, λεγοντες, ιδου τετοκε μελχα και αυτη υἱους τω ναχωρ τω αδελφω σου,
τον ουζ πρωτοτοκον, και τον βαυξ αδελφον αυτου, και τον καμουηλ πατερα συρων,
και τον χαζαδ, και αζαυ, και τον φαλδες, και τον ιελδαφ, και τον βαθουηλ.
βαθουηλ δε εγεννησε την ῥεβεκκαν. οκτω οὑτοι υἱοι, οὑς ετεκε μελχα τω ναχωρ τω αδελφω ἁβρααμ.
και ἡ παλλακη αυτου, ἡ ονομα ῥευμα, ετεκε και αυτη τον ταβεκ, και τον τααμ, και τον τοχος, και τον μοχα.
23
εγενετο δε ἡ ζωη σαρῥας, ετη ἑκατον εικοσιεπτα.
και απεθανε σαρῥα εν πολει αρβοκ, ἡ εστιν εν τω κοιλωματι· αὑτη εστι χεβρων εν τη γη χανααν ηλθε δε ἁβρααμ κοψασθαι σαρῥαν, και πενθησαι.
και ανεστη ἁβρααμ απο του νεκρου αυτου· και ειπεν ἁβρααμ τοις υἱοις του χετ, λεγων,
παροικος και παρεπιδημος εγω ειμι μεθʼ ὑμων· δοτε μοι ουν κτησιν ταφου μεθʼ ὑμων, και θαψω τον νεκρον μου απʼ εμου.
απεκριθησαν δε οἱ υἱοι χετ προς ἁβρααμ, λεγοντες, μη, κυριε.
ακουσον δε ἡμων· βασιλευς παρα θεου συ ει εν ἡμιν· εν τοις εκλεκτοις μνημειοις ἡμων θαψον τον νεκρον σου· ουδεις γαρ ἡμων ου μη κωλυσει το μνημειον αυτου απο σου, του θαψαι τον νεκρον σου εκει.
αναστας δε ἁβρααμ προσεκυνησε τω λαω της γης, τοις υἱοις του χετ.
και ελαλησε προς αυτους ἁβρααμ, λεγων, ει εχετε τη ψυχη ὑμων, ὡστε θαψαι τον νεκρον μου απο προσωπου μου, ακουσατε μου, και λαλησατε περι εμου εφρων τω του σααρ.
και δοτω μοι το σπηλαιον το διπλουν, ὁ εστιν αυτω, το ον εν μερει του αγρου αυτου· αργυριου του αξιου δοτε μοι αυτο εν ὑμιν εις κτησιν μνημειου.
εφρων δε εκαθητο εν μεσω των υἱων χετ· αποκριθεις δε εφρων ὁ χετταιος προς ἁβρααμ ειπεν, ακουοντων των υἱων χετ, και των εισπορευομενων εις την πολιν παντων, λεγων,
παρʼ εμοι γενου, κυριε, και ακουσον μου· τον αγρον, και το σπηλαιον το εν αυτω, σοι διδωμι· εναντιον παντων των πολιτων μου δεδωκα σοι· θαψον τον νεκρον σου.
και προσεκυνησεν ἁβρααμ εναντιον του λαου της γης.
και ειπε τω εφρων εις τα ωτα εναντιον του λαου της γης, επειδη προς εμου ει, ακουσον μου· το αργυριον του αγρου λαβε παρʼ εμου, και θαψω τον νεκρον μου εκει.
απεκριθη δε εφρων τω ἁβρααμ, λεγων,
ουχι, κυριε· ακηκοα γαρ, γη τετρακοσιων διδραχμων αργυριου· αλλα τι αν ειη τουτο ανα μεσον εμου και σου; συ δε τον νεκρον σου θαψον.
και ηκουσεν ἁβρααμ του εφρων· και απεκατεστησεν ἁβρααμ τω εφρων το αργυριον, ὁ ελαλησεν εις τα ωτα των υἱων χετ, τετρακοσια διδραχμα αργυριου δοκιμου εμποροις.
και εστη ὁ αγρος εφρων, ὁς ην εν τω διπλω σπηλαιω, ὁς εστι κατα προσωπον μαμβρη, ὁ αγρος και το σπηλαιον, ὁ ην εν αυτω, και παν δενδρον, ὁ ην εν τω αγρω, και παν ὁ εστιν εν τοις ὁριοις αυτου κυκλω,
τω ἁβρααμ, εις κτησιν εναντιον των υἱων χετ, και παντων των εισπορευομενων εις την πολιν.
μετα ταυτα εθαψεν ἁβρααμ σαρῥαν την γυναικα αυτου εν τω σπηλαιω του αγρου τω διπλω, ὁ εστιν απεναντι μαμβρη· αὑτη εστι χεβρων εν τη γη χανααν.
και εκυρωθη ὁ αγρος και το σπηλαιον ὁ ην εν αυτω τω ἁβρααμ εις κτησιν ταφου, παρα των υἱων χετ.
24
και ἁβρααμ ην πρεσβυτερος προβεβηκως ἡμερων· και κυριος ηυλογησε τον ἁβρααμ κατα παντα.
και ειπεν ἁβρααμ τω παιδι αυτου τω πρεσβυτερω της οικιας αυτου, τω αρχοντι παντων των αυτου, θες την χειρα σου ὑπο τον μηρον μου.
και εξορκιω σε κυριον τον θεον του ουρανου και τον θεον της γης, ἱνα μη λαβης γυναικα τω υἱω μου ισαακ απο των θυγατερων των χαναναιων, μεθʼ ὡν εγω οικω εν αυτοις.
αλλʼ η εις την γην μου, οὑ εγεννηθην, πορευση, και εις την φυλην μου, και ληψη γυναικα τω υἱω μου ισαακ εκειθεν.
ειπε δε προς αυτον ὁ παις, μη ποτε ου βουληται ἡ γυνη πορευθηναι μετʼ εμου οπισω εις την γην ταυτην, αποστρεψω τον υἱον σου εις την γην, ὁθεν εξηλθες εκειθεν;
ειπε δε προς αυτον ἁβρααμ, προσεχε σεαυτω μη αποστρεψης τον υἱον μου εκει.
κυριος ὁ θεος του ουρανου και ὁ θεος της γης, ὁς ελαβε με εκ του οικου του πατρος μου, και εκ της γης ἡς εγεννηθην, ὁς ελαλησε μοι, και ὁς ωμοσε μοι, λεγων, σοι δωσω την γην ταυτην και τω σπερματι σου, αυτος αποστελει τον αγγελον αυτου εμπροσθεν σου, και ληψη γυναικα τω υἱω μου εκειθεν.
εαν δε μη θελη ἡ γυνη πορευθηναι μετα σου εις την γην ταυτην, καθαρος εση απο του ὁρκου μου· μονον τον υἱον μου μη αποστρεψης εκει.
και εθηκεν ὁ παις την χειρα αυτου ὑπο τον μηρον ἁβρααμ του κυριου αυτου, και ωμοσεν αυτω περι του ῥηματος τουτου.
και ελαβεν ὁ παις δεκα καμηλους απο των καμηλων του κυριου αυτου, και απο παντων των αγαθων του κυριου αυτου μεθʼ ἑαυτου· και αναστας επορευθη εις την μεσοποταμιαν εις την πολιν ναχωρ.
και εκοιμησε τας καμηλους εξω της πολεως παρα το φρεαρ του ὑδατος το προς οψε, ἡνικα εκπορευονται αἱ ὑδρευομεναι.
και ειπε, κυριε ὁ θεος του κυριου μου ἁβρααμ, ευοδωσον εναντιον εμου σημερον, και ποιησον ελεος μετα του κυριου μου ἁβρααμ.
ιδου εγω ἑστηκα επι της πηγης του ὑδατος· αἱ δε θυγατερες των οικουντων την πολιν εκπορευονται αντλησαι ὑδωρ.
και εσται ἡ παρθενος ἡ αν εγω ειπω, επικλινον την ὑδριαν σου, ἱνα πιω, και ειπη μοι, πιε συ, και τας καμηλους σου ποτιω, ἑως αν παυσωνται πινουσαι, ταυτην ἡτοιμασας τω παιδι σου τω ισαακ· και εν τουτω γνωσομαι, ὁτι εποιησας ελεος μετα του κυριου μου ἁβρααμ.
και εγενετο προ του συντελεσαι αυτον λαλουντα εν τη διανοια αυτου, και ιδου ῥεβεκκα εξεπορευετο ἡ τεχθεισα βαθουηλ, υἱω μελχας της γυναικος ναχωρ, αδελφου δε ἁβρααμ, εχουσα την ὑδριαν επι των ωμων αυτης.
ἡ δε παρθενος ην καλη τη οψει σφοδρα· παρθενος ην, ανηρ ουκ εγνω αυτην· καταβασα δε επι την πηγην, επλησε την ὑδριαν αυτης, και ανεβη.
επεδραμε δε ὁ παις εις συναντησιν αυτης, και ειπε, ποτισον με μικρον ὑδωρ εκ της ὑδριας σου.
ἡ δε ειπε, πιε, κυριε· και εσπευσε και καθειλε την ὑδριαν επι τον βραχιονα αυτης, και εποτισεν αυτον, ἑων επαυσατο πινων.
και ειπε, και ταις καμηλοις σου ὑδρευσομαι, ἑως αν πασαι πιωσι.
και εσπευσε και εξεκενωσε την ὑδριαν εις το ποτιστηριον· και εδραμεν επι το φρεαρ αντλησαι παλιν· και ὑδρευσατο πασαις ταις καμηλοις.
ὁ δε ανθρωπος κατεμανθανεν αυτην· και παρεσιωπα του γνωναι ει ευωδωκε κυριος την ὁδον αυτου, η ου.
εγενετο δε ἡνικα επαυσαντο πασαι αἱ καμηλοι πινουσαι, ελαβεν ὁ ανθρωπος ενωτια χρυσα ανα δραχμην ὁλκης, και δυο ψελλια επι τας χειρας αυτης, δεκα χρυσων ὁλκη αυτων.
και επηρωτησεν αυτην, και ειπε, θυγατηρ τινος ει; αναγγειλον μοι, ει εστι παρα τω πατρι σου τοπος ἡμιν του καταλυσαι.
ἡ δε ειπεν αυτω, θυγατηρ βαθουηλ ειμι του μελχας, ὁν ετεκε τω ναχωρ.
και ειπεν αυτω, και αχυρα και χορτασματα πολλα παρʼ ἡμιν, και τοπος του καταλυσαι.
και ευδοκησας ὁ ανθρωπος προσεκυνησε τω κυριω
και ειπεν, ευλογητος κυριος ὁ θεος του κυριου μου ἁβρααμ, ὁς ουκ εγκατελειπε την δικαιοσυνην αυτου, και την αληθειαν, απο του κυριου μου· εμε τʼ ευωδωκε κυριος εις οικον του αδελφου του κυριου μου.
και δραμουσα ἡ παις ανηγγειλεν εις τον οικον της μητρος αυτης, κατα τα ῥηματα ταυτα.
τη δε ῥεβεκκα αδελφος ην, ὡ ονομα λαβαν· και εδραμε λαβαν προς τον ανθρωπον εξω επι την πηγην.
και εγενετο ἡνικα ειδε τα ενωτια, και τα ψελλια εν ταις χερσι της αδελφης αυτου, και ὁτε ηκουσε τα ῥηματα ῥεβεκκας της αδελφης αυτου, λεγουσης, οὑτω λελαληκε μοι ὁ ανθρωπος, και ηλθε προς τον ανθρωπον, ἑστηκοτος αυτου επι των καμηλων επι της πηγης.
και ειπεν αυτω, δευρο εισελθε, ευλογητος κυροιυ· ἱνατι ἑστηκας εξω; εγω δε ἡτοιμασα την οικιαν, και τοπον ταις καμηλοις.
εισηλθε δε ὁ ανθρωπος εις την οικιαν, και απεσαξε τας καμηλους· και εδωκεν αχυρα και χορτασματα ταις καμηλοις, και ὑδωρ νιψασθαι τοις ποσιν αυτου, και τοις ποσι των ανδρων των μετʼ αυτου.
και παρεθηκεν αυτοις αρτους φαγειν· και ειπεν, ου μη φαγω, ἑως του λαλησαι με τα ῥηματα μου· και ειπεν, λαλησον.
και ειπε, παις ἁβρααμ εγω ειμι.
κυριος δε ηυλογησε τον κυριον μου σφοδρα, και ὑψωθη· και εδωκεν αυτω προβατα, και μοσχους, και αργυριον, και χρυσιον, παιδας, και παιδισκας, καμηλους, και ονους.
και ετεκε σαρῥα ἡ γυνη του κυριου μου υἱον ἑνα τω κυριω μου μετα το γηρασαι αυτον· και εδωκεν αυτω ὁσα ην αυτω.
και ὡρκισε με ὁ κυριος μου, λεγων, ου λημψη γυναικα τω υἱω μου απο των θυγατερων των χαναναιων, εν οἱς εγω παροικω εν τη γη αυτων.
αλλʼ εις τον οικον του πατρος μου πορευση, και εις την φυλην μου, και ληψη γυναικα τω υἱω μου εκειθεν.
ειπα δε τω κυριω μου, μηποτε ου πορευσεται ἡ γυνη μετʼ εμου.
και ειπε μοι, κυριος ὁ θεος ὡ ευηρεστησα εναντιον αυτου, αυτος εξαποστελει τον αγγελον αυτου μετα σου, και ευοδωσει την ὁδον σου· και ληψη γυναικα τω υἱω μου εκ της φυλης μου, και εκ του οικου του πατρος μου.
τοτε αθωος εση απο της αρας μου· ἡνικα γαρ εαν ελθης εις την φυλην μου, και μη σοι δωσι, και εση αθωος απο του ὁρκισμου μου.
και ελθων σημερον επι την πηγην ειπα, κυριε ὁ θεος του κυριου μου ἁβρααμ, ει συ ευοδοις την ὁδον μου, εν ἡ νυν εγω πορευομαι εν αυτη,
ιδου εγω εφεστηκα επι της πηγης του ὑδατος, και αἱ θυγατερες των ανθρωπων της πολεως εκπορευονται αντλησαι ὑδωρ· και εσται ἡ παρθενος, ἡ αν εγω ειπω, ποτισον με εκ της ὑδριας σου μικρον ὑδωρ,
και ειπη μοι, και συ πιε, και ταις καμηλοις σου ὑδρευσομαι, αὑτη ἡ γυνη ἡν ἡτοιμασε κυριος τω ἑαυτου θεραποντι ισαακ· και εν τουτω γνωσομαι, ὁτι πεποιηκας ελεος τω κυριω μου ἁβρααμ.
και εγενετο προ του συντελεσαι με λαλουντα εν τη διανοια μου, ευθυς ῥεβεκκα εξεπορευετο, εχουσα την ὑδριαν επι των ωμων· και κατεβη επι την πηγην, και ὑδρευσατο· ειπα δε αυτη, ποτισον με.
και σπευσασα καθειλε την ὑδριαν επι τον βραχιονα αυτης αφʼ ἑαυτης, και ειπε, πιε συ, και τας καμηλους σου ποτιω· και επιον, και τας καμηλους εποτισε.
και ηρωτησα αυτην, και ειπα, θυγατηρ τινος ει, αναγγειλον μοι· ἡ δε εφη, θυγατηρ βαθουηλ ειμι υἱου του ναχωρ, ὁν ετεκεν αυτω μελχα· και περιεθηκα αυτη τα ενωτια, και τα ψελλια περι τας χειρας αυτης.
και ευδοκησας προσεκυνησα τω κυριω, και ευλογησα κυριον τον θεον του κυριου μου ἁβρααμ, ὁς ευωδωσε με εν ὁδω αληθειας λαβειν την θυγατερα του αδελφου του κυριου μου τω υἱω αυτου.
ει ουν ποιειτε ὑμεις ελεος και δικαιοσυνην προς τον κυριον μου· ει δε μη, απαγγειλατε μοι, ἱνα επιστρεψω εις δεξιαν η αριστεραν.
αποκριθεις δε λαβαν και βαθουηλ ειπαν, παρα κυριου εξηλθε το πραγμα τουτο· ου δυνησομεθα σοι αντειπειν κακον η καλον.
ιδου ῥεβεκκα ενωπιον σου· λαβων αποτρεχε· και εστω γυνη τω υἱω του κυριου σου, καθα ελαλησε κυριος.
εγενετο δε εν τω ακουσαι τον παιδα του ἁβρααμ των ῥηματων αυτων, προσεκυνησεν επι την γην τω κυριω.
και εξενεγκας ὁ παις σκευη αργυρα και χρυσα και ἱματισμον, εδωκε τη ῥεβεκκα· και δωρα εδωκε τω αδελφω αυτης, και τη μητρι αυτης.
και εφαγον και επιον και αυτος και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου οντες, και εκοιμηθησαν· και αναστας το πρωι ειπεν, εκπεμψατε με, ἱνα απελθω προς τον κυριον μου.
ειπαν δε οἱ αδελφοι αυτης, και ἡ μητηρ, μεινατω ἡ παρθενος μεθʼ ἡμων ἡμερας ὡσει δεκα, και μετα ταυτα απελευσεται.
ὁ δε ειπε προς αυτους, μη κατεχετε με· και κυριος ευωδωσε την ὁδον μου εν εμοι· εκπεμψατε με, ἱνα απελθω προς τον κυριον μου.
οἱ δε ειπαν, καλεσωμεν την παιδα, και ερωτησωμεν το στομα αυτης.
και εκαλεσαν την ῥεβεκκαν, και ειπαν αυτη, πορευση μετα του ανθρωπου τουτου; ἡ δε ειπε, πορευσομαι.
και εξεπεμψαν ῥεβεκκαν την αδελφην αυτων, και τα ὑπαρχοντα αυτης, και τον παιδα του ἁβρααμ, και τους μετʼ αυτου.
και ευλογησαν ῥεβεκκαν, και ειπαν αυτη, αδελφη ἡμων ει, γινου εις χιλιαδας μυριαδων, και κληρονομησατω το σπερμα σου τας πολεις των ὑπεναντιων.
αναστασα δε ῥεβεκκα και αἱ ἁβραι αυτης, επεβησαν επι τας καμηλους, και επορευθησαν μετα του ανθρωπου· και αναλαβων ὁ παις την ῥεβεκκαν απηλθεν.
ισαακ δε διεπορευετο δια της ερημου κατα το φρεαρ της ὁρασεως· αυτος δε κατωκει εν τη γη τη προς λιβα.
και εξηλθεν ισαακ αδολεσχησαι εις το πεδιον το προς δειλης, και αναβλεψας τοις οφθαλμοις αυτου ειδε καμηλους ερχομενας.
και αναβλεψασα ῥεβεκκα τοις οφθαλμοις ειδε τον ισαακ· και κατεπηδησεν απο της καμηλου.
και ειπε τω παιδι, τις εστιν ὁ ανθρωπος εκεινος ὁ πορευομενος εν τω πεδιω εις συναντησιν ἡμιν; ειπε δε ὁ παις, οὑτος εστιν ὁ κυριος μου· ἡ δε λαβουσα το θεριστρον, περιεβαλετο.
και διηγησατο ὁ παις τω ισαακ παντα τα ῥηματα, ἁ εποιησεν.
εισηλθε δε ισαακ εις τον οικον της μητρος αυτου, και ελαβε την ῥεβεκκαν, και εγενετο αυτου γυνη, και ηγαπησεν αυτην· και παρεκληθη ισαακ περι σαρῥας της μητρος αυτου.
25
προσθεμενος δε ἁβρααμ ελαβε γυναικα, ἡ ονομα χεττουρα.
ετεκε δε αυτω τον ζομβραν, και τον ιεζαν, και τον μαδαλ, και τον μαδιαμ, και τον ιεσβωκ, και τον σωιε.
ιεζαν δε εγεννησε τον σαβα, και τον δεδαν· υἱοι δε δεδαν ασσουριειμ, και λατουσιειμ, και λαωμειμ.
υἱοι δε μαδιαμ γεφαρ, και αφειρ, και ενωχ, και αβειδα, και ελδαγα· παντες οὑτοι ησαν υἱοι χεττουρας.
εδωκε δε ἁβρααμ παντα τα ὑπαρχοντα αυτου ισαακ τω υἱω αυτου.
και τοις υἱοις των παλλακων αυτου εδωκεν ἁβρααμ δοματα, και εξαπεστειλεν αυτους απο ισαακ του υἱου αυτου, ετι ζωντος αυτου, προς ανατολας εις γην ανατολων.
ταυτα δε τα ετη ἡμερων της ζωης ἁβρααμ ὁσα εζησεν, ἑκατον ἑβδομηκονταπεντε ετη.
και εκλειπων απεθανεν ἁβρααμ εν γηρα καλω πρεσβυτης, και πληρης ἡμερων, και προσετεθη προς τον λαον αυτου.
και εθαψαν αυτον ισαακ και ισμαηλ οἱ υἱοι αυτου εις το σπηλαιον το διπλουν, εις τον αγρον εφρων του σααρ του χετταιου, ὁς εστιν απεναντι μαμβρη,
τον αγρον και το σπηλαιον, ὁ εκτησατο ἁβρααμ παρα των υἱων του χετ· εκει εθαψαν ἁβρααμ, και σαρῥαν την γυναικα αυτου.
εγενετο δε μετα το αποθανειν ἁβρααμ, ευλογησεν ὁ θεος τον ισαακ υἱον αυτου· και κατωκησεν ισαακ παρα το φρεαρ της ὁρασεως.
αὑται δε αἱ γενεσεις ισμαηλ του υἱου ἁβρααμ, ὁν ετεκεν αγαρ ἡ αιγυπτια, ἡ παιδισκη σαρῥας, τω ἁβρααμ.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων ισμαηλ, κατʼ ονοματα των γενεων αυτου· πρωτοτοκος ισμαηλ, και ναβαιωθ, και κηδαρ, και ναβδεηλ, και μασσαμ,
και μασμα, και δουμα, και μασση,
και χοδδαν, και θαιμαν, και ιετουρ, και ναφες, και κεδμα.
οὑτοι εισιν οἱ υἱοι ισμαηλ, και ταυτα τα ονοματα αυτων εν ταις σκηναις αυτων, και εν ταις επαυλεσιν αυτων· δωδεκα αρχοντες κατα εθνη αυτων.
και ταυτα τα ετη της ζωης ισμαηλ, ἑκατον τριακονταεπτα ετη· και εκλειπων απεθανε, και προσετεθη προς το γενος αυτου.
κατωκησε δε απο ευιλατ ἑως σουρ, ἡ εστι κατα προσωπον αιγυπτου ἑως ελθειν προς ασσυριους· κατα προσωπον παντων των αδελφων αυτου κατωκησε.
και αὑται αἱ γενεσεις ισαακ του υἱου ἁβρααμ· ἁβρααμ εγεννησε τον ισαακ.
ην δε ισαακ ετων τεσσαρακοντα ὁτε ελαβε την ῥεβεκκαν θυγατερα βαθουηλ του συρου εκ της μεσοποταμιας συριας, αδελφην λαβαν του συρου, ἑαυτω εις γυναικα.
εδεετο δε ισαακ κυριου περι ῥεβεκκας της γυναικος αυτου, ὁτι στειρα ην· επηκουσε δε αυτου ὁ θεος, και συνελαβεν εν γαστρι ῥεβεκκα ἡ γυνη αυτου.
εσκιρτων δε τα παιδια εν αυτη· ειπε δε, ει οὑτω μοι μελλει γινεσθαι, ἱνα τι μοι τουτο; επορευθη δε πυθεσθαι παρα κυριου.
και ειπε κυριος αυτη, δυο εθνη εν γαστρι σου εισι, και δυο λαοι εκ της κοιλιας σου διασταλησονται· και λαος λαου ὑπερεξει, και ὁ μειζων δουλευσει τω ελασσονι.
και επληρωθησαν αἱ ἡμεραι του τεκειν αυτην· και τηδε ην διδυμα εν τη κοιλια αυτης.
εξηλθε δε ὁ πρωτοτοκος πυρῥακης· ὁλος, ὡσει δορα, δασυς· επωνομασε δε το ονομα αυτου, ἡσαυ.
και μετα τουτο εξηλθεν ὁ αδελφος αυτου, και ἡ χειρ αυτου επειλημμενη της πτερνης ἡσαυ· και εκαλεσε το ονομα αυτου, ιακωβ. ισαακ δε ην ετων ἑξηκοντα, ὁτε ετεκεν αυτους ῥεβεκκα.
ηυξηθησαν δε οἱ νεανισκοι· και ην ἡσαυ ανθρωπος ειδως κυνηγειν, αγροικος· ιακωβ δε ανθρωπος απλαστος, οικων οικιαν.
ηγαπησε δε ισαακ τον ἡσαυ, ὁτι ἡ θηρα αυτου βρωσις αυτω· ῥεβεκκα δε ηγαπα τον ιακωβ.
ἡψησε δε ιακωβ ἑψημα· ηλθε δε ἡσαυ εκ του πεδιου εκλειπων.
και ειπεν ἡσαυ τω ιακωβ, γευσον με απο του ἑψηματος πυρῥου τουτου, ὁτι εκλειπω· δια τουτο εκληθη το ονομα αυτου, εδωμ.
ειπε δε ιακωβ τω ἡσαυ, αποδου μοι σημερον τα πρωτοτοκια σου εμοι.
και ειπεν ἡσαυ, ιδου εγω πορευομαι τελευταν· και ἱνα τι μοι ταυτα τα πρωτοτοκια;
και ειπεν αυτω ιακωβ, ομοσον μοι σημερον· και ωμοσεν αυτω· απεδοτο δε ἡσαυ τα πρωτοτοκια τω ιακωβ.
ιακωβ δε εδωκε τω ησαυ αρτον, και ἑψημα φακου· και εφαγε και επιε, και αναστας ωχετο· και εφαυλισεν ἡσαυ τα πρωτοτοκια.
26
εγενετο δε λιμος επι της γης, χωρις του λιμου του προτερον, ὁς εγενετο εν τω καιρω του ἁβρααμ· επορευθη δε ισαακ προς αβιμελεχ βασιλεα φυλιστιειμ εις γεραρα.
ωφθη δε αυτω κυριος, και ειπε, μη καταβης εις αιγυπτον· κατοικησον δε εν τη γη, ἡ αν σοι ειπω.
και παροικει εν τη γη ταυτη, και εσομαι μετα σου, και ευλογησω σε· σοι γαρ και τω σπερματι σου δωσω πασαν την γην ταυτην· και στησω τον ὁρκον μου, ὁν ωμοσα τω ἁβρααμ τω πατρι σου.
και πληθυνω το σπερμα σου, ὡς τους αστερας του ουρανου· και δωσω τω σπερματι σου πασαν την γην ταυτην· και ευλογηθησονται εν τω σπερματι σου παντα τα εθνη της γης.
ανθʼ ὡν ὑπηκουσεν ἁβρααμ ὁ πατηρ σου της εμης φωνης, και εφυλαξε τα προσταγματα μου, και τας εντολας μου, και τα δικαιωματα μου, και τα νομιμα μου.
κατωκησε δε ισαακ εν γεραροις.
επηρωτησαν δε οἱ ανδρες του τοπου περι ῥεβεκκας της γυναικος αυτου, και ειπεν, αδελφη μου εστιν· εφοβηθη γαρ ειπειν, ὁτι γυνη μου εστι, μη ποτε αποκτεινωσιν αυτον οἱ ανδρες του τοπου περι ῥεβεκκας, ὁτι ὡραια τη οψει ην.
εγενετο δε πολυχρονιος εκει· και παρακυψας αβιμελεχ ὁ βασιλευς γεραρων δια της θυριδος, ειδε τον ισαακ παιζοντα μετα ῥεβεκκας της γυναικος αυτου.
εκαλεσε δε αβιμελεχ τον ισαακ, και ειπεν αυτω, αρα γε γυνη σου εστι; τι ὁτι ειπας, αδελφη μου εστιν; ειπε δε αυτω ισαακ, ειπα γαρ, μη ποτε αποθανω διʼ αυτην.
ειπε δε αυτω αβιμελεχ, τι τουτο εποιησας ἡμιν; μικρου εκοιμηθη τις εκ του γενους μου μετα της γυναικος σου, και επηγαγες αν εφʼ ἡμας αγνοιαν.
συνεταξε δε αβιμελεχ παντι τω λαω αυτου, λεγων, πας ὁ ἁψαμενος του ανθρωπου τουτου και της γυναικος αυτου, θανατω ενοχος εσται.
εσπειρε δε ισαακ εν τη γη εκεινη, και εὑρεν εν τω ενιαυτω εκεινω ἑκατοστευουσαν κριθην· ευλογησε δε αυτον κυριος.
και ὑψωθη ὁ ανθρωπος, και προβαινων μειζων εγενετο, ἑως οὑ μεγας εγενετο σφοδρα.
εγενετο δε αυτω κτηνη προβατων, και κτηνη βοων, και γεωργια πολλα. εζηλωσαν δε αυτον οἱ φυλιστιειμ.
και παντα τα φρεατα, ἁ ωρυξαν οἱ παιδες του πατρος αυτου εν τω χρονω του πατρος αυτου, ενεφραξαν αυτα οἱ φυλιστιειμ, και επλησαν αυτα γης.
ειπε δε αβιμελεχ προς ισαακ, απελθε αφʼ ἡμων, ὁτι δυνατωτερος ἡμων εγενου σφοδρα.
και απηλθεν εκειθεν ισαακ· και κατελυσεν εν τη φαραγγι γεραρων, και κατωκησεν εκει.
και παλιν ισαακ ωρυξε τα φρεατα του ὑδατος, ἁ ωρυξαν οἱ παιδες ἁβρααμ του πατρος αυτου, και ενεφραξαν αυτα οἱ φυλιστιειμ μετα το αποθανειν ἁβρααμ τον πατερα αυτου· και επωνομασεν αυτοις ονοματα κατα τα ονοματα, ἁ ωνομασεν ὁ πατηρ αυτου.
και ωρυξαν οἱ παιδες ισαακ εν τη φαραγγι γεραρων· και εὑρον εκει φρεαρ ὑδατος ζωντος.
και εμαχεσαντο οἱ ποιμενες γεραρων μετα των ποιμενων ισαακ, φασκοντες αυτων ειναι το ὑδωρ· και εκαλεσαν το ονομα του φρεατος, αδικια· ηδικησαν γαρ αυτον.
απαρας δε εκειθεν ωρυξε φρεαρ ἑτερον· εκρινοντο δε και περι εκεινου· και επωνομασε το ονομα αυτου, εχθρια.
απαρας δε εκειθεν ωρυξε φρεαρ ἑτερον· και ουκ εμαχεσαντο περι αυτου· και επωνομασε το ονομα αυτου, ευρυχωρια, λεγων, διοτι νυν επλατυνε κυριος ἡμιν, και ηυξησεν ἡμας επι της γης.
ανεβη δε εκειθεν επι το φρεαρ του ὁρκου.
και ωφθη αυτω κυριος εν τη νυκτι εκεινη, και ειπεν, εγω ειμι ὁ θεος ἁβρααμ του πατρος σου· μη φοβου, μετα σου γαρ ειμι, και ευλογησω σε, και πληθυνω το σπερμα σου διʼ ἁβρααμ τον πατερα σου.
και ωκοδομησεν εκει θυσιαστηριον, και επεκαλεσατο το ονομα κυριου, και επηξεν εκει την σκηνην αυτου· ωρυξαν δε εκει οἱ παιδες ισαακ φρεαρ εν τη φαραγγι γεραρων.
και αβιμελεχ επορευθη προς αυτον απο γεραρων, και ὁχοζαθ ὁ νυμφαγωγος αυτου, και φιχωλ ὁ αρχιστρατηγος της δυναμεως αυτου.
και ειπεν αυτοις ισαακ, ἱνα τι ηλθετε προς με; ὑμεις δε εμισησατε με, και εξαπεστειλατε με αφʼ ὑμων.
οἱ δε ειπαν, ιδοντες ἑωρακαμεν ὁτι ην κυριος μετα σου· και ειπαμεν, γενεσθω αρα ανα μεσον ἡμων και ανα μεσον σου, και διαθησομεθα μετα σου διαθηκην,
μη ποιησαι μεθʼ ἡμων κακον, καθοτι ουκ εβδελυξαμεθα σε ἡμεις, και ὁν τροπον εχρησαμεθα σοι καλως, και εξαπεστειλαμεν σε μετʼ ειρηνης· και νυν ευλογημενος συ ὑπο κυριου.
και εποιησεν αυτοις δοχην, και εφαγον και επιον.
και ανασταντες το πρωι, ωμοσεν ἑκαστος τω πλησιον· και εξαπεστειλεν αυτους ισαακ· και απωχοντο απʼ αυτου μετα σωτηριας.
εγενετο δε εν τη ἡμερα εκεινη, και παραγενομενοι οἱ παιδες ισαακ απηγγειλαν αυτω περι του φρεατος οὑ ωρυξαν, και ειπαν, ουχ εὑρομεν ὑδωρ.
και εκαλεσεν αυτο, ὁρκος· δια τουτο εκαλεσεν ονομα τη πολει εκεινη, φρεαρ ὁρκου, ἑως της σημερον ἡμερας.
ην δε ἡσαυ ετων τεσσαρακοντα, και ελαβε γυναικα ιουδιθ, θυγατερα βεωχ του χετταιου, και την βασεμαθ, θυγατερα ἑλων χετταιου.
και ησαν εριζουσαι τω ισαακ και τη ῥεβεκκα.
27
εγενετο δε μετα το γηρασαι τον ισαακ, και ημβλυνθησαν οἱ οφθαλμοι αυτου του ὁραν, και εκαλεσεν ἡσαυ τον υἱον αυτου τον πρεσβυτερον, και ειπεν αυτω, υἱε μου· και ειπεν, ιδου εγω.
και ειπεν, ιδου γεγηρακα, και ου γινωσκω την ἡμεραν της τελευτης μου.
νυν ουν λαβε το σκευος σου, την τε φαρετραν, και το τοξον, και εξελθε εις το πεδιον, και θηρευσον μοι θηραν.
και ποιησον μοι εδεσματα, ὡς φιλω εγω, και ενεγκε μοι, ἱνα φαγω, ὁπως ευλογηση σε ἡ ψυχη μου πριν αποθανειν με.
ῥεβεκκα δε ηκουσε λαλουντος ισαακ προς ἡσαυ τον υἱον αυτου· επορευθη δε ἡσαυ εις το πεδιον θηρευσαι θηραν τω πατρι αυτου.
ῥεβεκκα δε ειπε προς τον ιακωβ τον υἱον αυτης τον ελασσω, ιδε, ηκουσα του πατρος σου λαλουντος προς ἡσαυ τον αδελφον σου, λεγοντος,
ενεγκον μοι θηραν, και ποιησον μοι εδεσματα, ἱνα φαγων ευλογησω σε εναντιον κυριου προ του αποθανειν με.
νυν ουν, υἱε μου, ακουσον μου, καθα εγω σοι εντελλομαι.
και πορευθεις εις τα προβατα, λαβε μοι εκειθεν δυο εριφους ἁπαλους και καλους, και ποιησω αυτους εδεσματα τω πατρι σου, ὡς φιλει.
και εισοισεις τω πατρι σου, και φαγεται, ὁπως ευλογηση σε ὁ πατηρ σου προ του αποθανειν αυτον.
ειπε δε ιακωβ προς ῥεβεκκαν την μητερα αυτου, εστιν ἡσαυ ὁ αδελφος μου ανηρ δασυς, εγω δε ανηρ λειος.
μη ποτε ψηλαφηση με ὁ πατηρ, και εσομαι εναντιον αυτου ὡς καταφρονων, και επαξω επʼ εμαυτον καταραν, και ουκ ευλογιαν.
ειπε δε αυτω ἡ μητηρ, επʼ εμε ἡ καταρα σου, τεκνον· μονον επακουσον μου της φωνης, και πορευθεις ενεγκε μοι.
πορευθεις δε ελαβε, και ηνεγκε τη μητρι· και εποιησεν ἡ μητηρ αυτου εδεσματα, καθα εφιλει ὁ πατηρ αυτου.
και λαβουσα ῥεβεκκα την στολην ἡσαυ του υἱου αυτης του πρεσβυτερου την καλην, ἡ ην παρʼ αυτη εν τω οικω, ενεδυσεν αυτην ιακωβ τον υἱον αυτης τον νεωτερον.
και τα δερματα των εριφων περιεθηκεν επι τους βραχιονας αυτου, και επι τα γυμνα του τραχηλου αυτου.
και εδωκε τα εδεσματα, και τους αρτους οὑς εποιησεν, εις τας χειρας ιακωβ του υἱου αυτης.
και εισηνεγκε τω πατρι αυτου· ειπε δε, πατερ· ὁ δε ειπεν, ιδου εγω· τις ει συ, τεκνον;
και ειπεν ιακωβ τω πατρι, εγω ἡσαυ ὁ πρωτοτοκος σου πεποιηκα καθα ελαλησας μοι· αναστας καθισον, και φαγε απο της θηρας μου, ὁπως ευλογηση με ἡ ψυχη σου.
ειπε δε ισαακ τω υἱω αυτου, τι τουτο, ὁ ταχυ εὑρες, ω τεκνον; ὁ δε ειπεν, ὁ παρεδωκε κυριος ὁ θεος σου εναντιον μου.
ειπε δε ισαακ τω ιακωβ, εγγισον μοι, και ψηλαφησω σε, τεκνον, ει συ ει ὁ υἱος μου ἡσαυ, η ου.
ηγγισε δε ιακωβ προς ισαακ τον πατερα αυτου· και εψηλαφησεν αυτον, και ειπεν, ἡ μεν φωνη, φωνη ιακωβ, αἱ δε χειρες, χειρες ἡσαυ.
και ουκ επεγνω αυτον, ησαν γαρ αἱ χειρες αυτου, ὡς αἱ χειρες ἡσαυ του αδελφου αυτου, δασειαι· και ευλογησεν αυτον,
και ειπε, συ ει ὁ υἱος μου ἡσαυ; ὁ δε ειπεν, εγω.
και ειπε, προσαγαγε μοι, και φαγομαι απο της θηρας σου, τεκνον, ἱνα ευλογηση σε ἡ ψυχη μου· και προσηνεγκεν αυτω, και εφαγε· και εισηνεγκεν αυτω οινον, και επιε.
και ειπεν αυτω ισαακ ὁ πατηρ αυτου, εγγισον μοι, και φιλησον με, τεκνον.
και εγγισας εφιλησεν αυτον· και ωσφρανθη την οσμην των ἱματιων αυτου, και ευλογησεν αυτον, και ειπεν, ιδου οσμη του υἱου μου, ὡς οσμη αγρου πληρους, ὁν ευλογησε κυριος.
και δωη σοι ὁ θεος απο της δροσου του ουρανου, και απο της πιοτητος της γης, και πληθος σιτου και οινου.
και δουλευσατωσαν σοι εθνη, και προσκυνησατωσαν σοι αρχοντες· και γινου κυριος του αδελφου σου, και προσκυνησουσι σοι οἱ υἱοι του πατρος σου· ὁ καταρωμενος σε, επικαταρατος· ὁ δε ευλογων σε, ευλογημενος.
και εγενετο μετα το παυσασθαι ισαακ ευλογουντα ιακωβ τον υἱον αυτου, και εγενετο, ὡς αν εξηλθεν ιακωβ απο προσωπου ισαακ του πατρος αυτου, και ἡσαυ ὁ αδελφος αυτου ηλθεν απο της θηρας.
και εποιησε και αυτος εδεσματα, και προσηνεγκε τω πατρι αυτου· και ειπε τω πατρι, αναστητω ὁ πατηρ μου, και φαγετω απο της θηρας του υἱου αυτου, ὁπως ευλογηση με ἡ ψυχη σου.
και ειπεν αυτω ισαακ ὁ πατηρ αυτου, τις ει συ; ὁ δε ειπεν, εγω ειμι ὁ υἱος σου ὁ πρωτοτοκος ἡσαυ.
εξεστη δε ισαακ εκστασιν μεγαλην σφοδρα, και ειπε, τις ουν ὁ θηρευσας μοι θηραν και εισενεγκας μοι, και εφαγον απο παντων προ του ελθειν σε; και ευλογησα αυτον, και ευλογημενος εσται.
εγενετο δε ἡνικα ηκουσεν ἡσαυ τα ῥηματα του πατρος αυτου ισαακ, ανεβοησε φωνην μεγαλην και πικραν σφοδρα· και ειπεν, ευλογησον δη καμε, πατερ.
ειπε δε αυτω, ελθων ὁ αδελφος σου μετα δολου ελαβε την ευλογιαν σου.
και ειπε, δικαιως εκληθη το ονομα αυτου ιακωβ, επτερνικε γαρ με ιδου δευτερον τουτο· τα τε πρωτοτοκια μου ειληφε, και νυν ελαβε την ευλογιαν μου· και ειπεν ἡσαυ τω πατρι αυτου, ουχ ὑπελιπου μοι ευλογιαν, πατερ;
αποκριθεις δε ισαακ ειπε τω ἡσαυ, ει κυριον αυτον πεποιηκα σου, και παντας τους αδελφους αυτου πεποιηκα αυτου οικετας· σιτω και οινω εστηριξα αυτον· σοι δε τι ποιησω, τεκνον;
ειπε δε ἡσαυ προς τον πατερα αυτου, μη ευλογια μια σοι εστι, πατερ; ευλογησον δη καμε, πατερ· κατανυχθεντος δε ισαακ, ανεβοησε φωνη ἡσαυ, και εκλαυσεν.
αποκοιθεις δε ισαακ ὁ πατηρ αυτου ειπεν αυτω, ιδου απο της πιοτητος της γης εσται ἡ κατοικησις σου, και απο της δροσου του ουρανου ανωθεν.
και επι τη μαχαιρα σου ζηση, και τω αδελφω σου δουλευσεις· εσται δε ἡνικα εαν καθελης και εκλυσης τον ζυγον αυτου απο του τραχηλου σου.
και ενεκοτει ἡσαυ τω ιακωβ περι της ευλογιας, ἡς ευλογησεν αυτον ὁ πατηρ αυτου· ειπε δε ἡσαυ εν τη διανοια αυτου, εγγισατωσαν αἱ ἡμεραι του πενθους του πατρος μου, ἱνα αποκτεινω ιακωβ τον αδελφον μου.
απηγγελη δε ῥεβεκκα τα ῥηματα ἡσαυ του υἱου αυτης του πρεσβυτερου· και πεμψασα εκαλεσεν ιακωβ τον υἱον αυτης τον νεωτερον, και ειπεν αυτω, ιδου ἡσαυ ὁ αδελφος σου απειλει σοι του αποκτειναι σε.
νυν ουν, τεκνον, ακουσον μου της φωνης, και αναστας αποδραθι εις την μεσοποταμιαν προς λαβαν τον αδελφον μου εις χαρῥαν.
και οικησον μετʼ αυτου ἡμερας τινας, ἑως του αποστρεψαι τον θυμον,
και την οργην του αδελφου σου απο σου, και επιλαθηται ἁ πεποιηκας αυτω· και αποστειλασα μεταπεμψομαι σε εκειθεν, μη ποτε αποτεκνωθω απο των δυο ὑμων εν ἡμερα μια.
ειπε δε ῥεβεκκα προς ισαακ, προσωχθικα τη ζωη μου δια τας θυγατερας των υἱων χετ· ει ληψεται ιακωβ γυναικα απο των θυγατερων της γης ταυτης, ἱνα τι μοι το ζην;
28
προσκαλεσαμενος δε ισαακ τον ιακωβ, ευλογησεν αυτον, και ενετειλατο αυτω, λεγων, ου ληψη γυναικα εκ των θυγατερων των χαναναιων.
αναστας αποδραθι εις την μεσοποταμιαν, εις τον οικον βαθουηλ του πατρος της μητρος σου, και λαβε σεαυτω εκειθεν γυναικα εκ των θυγατερων λαβαν του αδελφου της μητρος σου.
ὁ δε θεος μου ευλογησαι σε, και αυξησαι σε, και πληθυναι σε· και εση εις συναγωγας εθνων.
και δωη σοι την ευλογιαν ἁβρααμ του πατρος μου, σοι και τω σπερματι σου μετα σε, κληρονομησαι την γην της παροικησεως σου, ἡν εδωκεν ὁ θεος τω ἁβρααμ.
και απεστειλεν ισαακ τον ιακωβ· και επορευθη εις την μεσοποταμιαν προς λαβαν τον υἱον βαθουηλ του συρου, αδελφον ῥεβεκκας της μητρος ιακωβ και ἡσαυ.
ιδε δε ἡσαυ ὁτι ευλογησεν ισαακ τον ιακωβ, και απεστειλεν εις την μεσοποταμιαν συριας, λαβειν ἑαυτω γυναικα εκειθεν, εν τω ευλογειν αυτον· και ενετειλατο αυτω, λεγων, ου ληψη γυναικα εκ των θυγατερων των χαναναιων.
και ηκουσεν ιακωβ του πατρος και της μητρος αυτου· και επορευθη εις την μεσοποταμιαν συριας.
ιδων δε και ἡσαυ ὁτι πονηραι εισιν αἱ θυγατερες χανααν εναντιον ισαακ του πατρος αυτου,
επορευθη ἡσαυ προς ισμαηλ· και ελαβε την μαελεθ, θυγατερα ισμαηλ του υἱου ἁβρααμ, αδελφην ναβεωθ, προς ταις γυναιξιν αυτου γυναικα.
και εξηλθεν ιακωβ απο του φρεατος του ὁρκου, και επορευθη εις χαρῥαν.
και απηντησε τοπω, και εκοιμηθη εκει, εδυ γαρ ὁ ἡλιος· και ελαβεν απο των λιθων του τοπου, και εθηκε προς κεφαλης αυτου· και εκοιμηθη εν τω τοπω εκεινω.
και ενυπνιασθη· και ιδου κλιμαξ εστηριγμενη εν τη γη, ἡς ἡ κεφαλη αφικνειτο εις τον ουρανον· και οἱ αγγελοι του θεου ανεβαινον και κατεβαινον επʼ αυτη.
ὁ δε κυριος επεστηρικτο επʼ αυτης· και ειπεν, εγω ειμι ὁ θεος ἁβρααμ του πατρος σου, και ὁ θεος ισαακ· μη φοβου· ἡ γη εφʼ ἡς συ καθευδεις επʼ αυτης, σοι δωσω αυτην, και τω σπερματι σου.
και εσται το σπερμα σου ὡς ἡ αμμος της γης, και πλατυνθησεται επι θαλασσαν, και λιβα, και βορῥαν, και επι ανατολας· και ενευλογηθησονται εν σοι πασαι αἱ φυλαι της γης, και εν τω σπερματι σου.
και ιδου εγω ειμι μετα σου, διαφυλασσων σε εν τη ὁδω παση, οὑ αν πορευθης· και αποστρεψω σε εις την γην ταυτην· ὁτι ου μη σε εγκαταλιπω, ἑως του ποιησαι με παντα ὁσα ελαλησα σοι.
και εξηγερθη ιακωβ εκ του ὑπνου αυτου, και ειπεν, ὁτι εστι κυριος εν τω τοπω τουτω, εγω δε ουκ ηδειν.
και εφοβηθη, και ειπεν, ὡς φοβερος ὁ τοπος οὑτος· ουκ εστι τουτο αλλʼ η οικος θεου, και αὑτη ἡ πυλη του ουρανου.
και ανεστη ιακωβ το πρωι, και ελαβε τον λιθον, ὁν ὑπεθηκεν εκει προς κεφαλης αυτου, και εστησεν αυτον στηλην, και επεχεεν ελαιον επι το ακρον αυτης.
και εκαλεσε το ονομα του τοπου εκεινου, οικος θεου· και ουλαμλουζ ην ονομα τη πολει το προτερον.
και ηυξατο ιακωβ ευχην, λεγων, εαν η κυριος ὁ θεος μετʼ εμου, και διαφυλαξη με εν τη ὁδω ταυτη, ἡ εγω πορευομαι, και δω μοι αρτον φαγειν, και ἱματιον περιβαλεσθαι,
και αποστρεψη με μετα σωτηριας εις τον οικον του πατρος μου, και εσται κυριος μοι εις θεον.
και ὁ λιθος οὑτος, ὁν εστησα στηλην, εσται μοι οικος θεου· και παντων ὡν εαν μοι δως, δεκατην αποδεκατωσω αυτα σοι.
29
και εξαρας ιακωβ τους ποδας επορευθη εις γην ανατολων, προς λαβαν τον υἱον βαθουηλ του συρου, αδελφον δε ῥεβεκκας, μητρος ιακωβ και ἡσαυ.
και ὁρα, και ιδου φρεαρ εν τω πεδιω· ησαν δε εκει τρια ποιμνια προβατων αναπαυομενα επʼ αυτου· εκ γαρ του φρεατος εκεινου εποτιζον τα ποιμνια· λιθος δε ην μεγας επι τω στοματι του φρεατος.
και συνηγοντο εκει παντα τα ποιμνια· και απεκυλιον τον λιθον απο του στοματος του φρεατος, και εποτιζον τα προβατα, και απεκαθιστων τον λιθον επι το στομα του φρεατος εις τον τοπον αυτου.
ειπε δε αυτοις ιακωβ, αδελφοι, ποθεν εστε ὑμεις; οἱ δε ειπαν, εκ χαρῥαν εσμεν.
ειπε δε αυτοις, γινωσκετε λαβαν τον υἱον ναχωρ; οἱ δε ειπαν, γινωσκομεν·
ειπε δε αυτοις, ὑγιαινει; οἱ δε ειπαν, ὑγιαινει· και ιδου ῥαχηλ ἡ θυγατηρ αυτου ηρχετο μετα των προβατων.
και ειπεν ιακωβ, ετι εστιν ἡμερα πολλη· ουπω ὡρα συναχθηναι τα κτηνη· ποτισαντες τα προβατα, απελθοντες βοσκετε.
οἱ δε ειπαν, ου δυνησομεθα, ἑως του συναχθηναι παντας τους ποιμενας, και αποκυλισουσι τον λιθον απο του στοματος του φρεατος, και ποτιουμεν τα προβατα.
ετι αυτου λαλουντος αυτοις, και ιδου ῥαχηλ ἡ θυγατηρ λαβαν ηρχετο μετα των προβατων του πατρος αυτης· αυτη γαρ εβοσκε τα προβατα του πατρος αυτης.
εγενετο δε ὡς ειδεν ιακωβ την ῥαχηλ την θυγατερα λαβαν, του αδελφου της μητρος αυτου, και τα προβατα λαβαν του αδελφου της μητρος αυτου, και προσελθων ιακωβ απεκυλισε τον λιθον απο του στοματος του φρεατος, και εποτιζε τα προβατα λαβαν του αδελφου της μητρος αυτου.
και εφιλησεν ιακωβ την ῥαχηλ, και βοησας τη φωνη αυτου εκλαυσε.
και απηγγειλε τη ῥαχηλ, ὁτι αδελφος του πατρος αυτης εστι, και ὁτι υἱος ῥεβεκκας εστι· και δραμουσα απηγγειλε τω πατρι αυτης κατα τα ῥηματα ταυτα.
εγενετο δε ὡς ηκουσε λαβαν το ονομα ιακωβ του υἱου της αδελφης αυτου, εδραμεν εις συναντησιν αυτω, και περιλαβων αυτον εφιλησε, και εισηγαγεν αυτον εις τον οικον αυτου· και διηγησατο τω λαβαν παντας τους λογους τουτους.
και ειπεν αυτω λαβαν, εκ των οστων μου και εκ της σαρκος μου ει συ· και ην μετʼ αυτου μηνα ἡμερων.
ειπε δε λαβαν τω ιακωβ, ὁτι γαρ αδελφος μου ει, ου δουλευσεις μοι δωρεαν· απαγγειλον μοι τις ὁ μισθος σου εστι;
τω δε λαβαν ησαν δυο θυγατερες· ονομα τη μειζονι, λεια, και ονομα τη νεωτερα, ῥαχηλ.
οἱ δε οφθαλμοι λειας, ασθενεις· ῥαχηλ δε ην καλη τω ειδει, και ὡραια τη οψει σφαδρα.
ηγαπησε δε ιακωβ την ῥαχηλ· και ειπε, δουλευσω σοι ἑπτα ετη περι της ῥαχηλ της θυγατρος σου της νεωτερας.
ειπε δε αυτω λαβαν, βελτιον δουναι με αυτην σοι, η δουναι με αυτην ανδρι ἑτερω· οικησον μετʼ εμου.
και εδουλευσεν ιακωβ περι ῥαχηλ ἑπτα ετη· και ησαν εναντιον αυτου ὡς ἡμεραι ολιγαι, παρα το αγαπαν αυτον αυτην.
ειπε δε ιακωβ τω λαβαν, δος μοι την γυναικα μου, πεπληρωνται γαρ αἱ ἡμεραι ὁπως εισελθω προς αυτην.
συνηγαγε δε λαβαν παντας τους ανδρας του τοπου, και εποιησε γαμον.
και εγενετο ἑσπερα, και λαβων λειαν την θυγατερα αυτου, εισηγαγεν προς ιακωβ, και εισηλθε προς αυτην ιακωβ.
εδωκε δε λαβαν λεια τη θυγατρι αυτου ζελφαν την παιδισκην αυτου, αυτη παιδισκην.
εγενετο δε πρωι, και ιδου ην λεια· ειπε δε ιακωβ τω λαβαν, τι τουτο εποιησας μοι; ου περι ῥαχηλ εδουλευσα παρα σοι; και ἱνατι παρελογισω με;
απεκριθη δε λαβαν, ουκ εστιν οὑτως εν τω τοπω ἡμων, δουναι την νεωτεραν πρινη την πρεσβυτεραν.
συντελεσον ουν τα ἑβδομα ταυτης, και δωσω σοι και ταυτην αντι της εργασιας, ἡς εργα παρʼ εμοι ετι ἑπτα ετη ἑτερα.
εποιησε δε ιακωβ οὑτως, και ανεπληρωσε τα ἑβδομα ταυτης· και εδωκεν αυτω λαβαν ῥαχηλ την θυγατερα αυτου αυτω γυναικα.
εδωκε δε λαβαν τη θυγατρι αυτου βαλλαν την παιδισκην αυτου, αυτη παιδισκην.
και εισηλθε προς ῥαχηλ· ηγαπησε δε ῥαχηλ μαλλον η λειαν· και εδουλευσεν αυτω ἑπτα ετη ἑτερα.
ιδων δε κυριος ὁ θεος ὁτι εμισειτο λεια, ηνοιξε την μητραν αυτης· ῥαχηλ δε ην στειρα.
και συνελαβε λεια, και ετεκεν υἱον τω ιακωβ· εκαλεσε δε το ονομα αυτου ῥουβην, λεγουσα, διοτι ειδε μου κυριος την ταπεινωσιν, και εδωκε μοι υἱον· νυν ουν αγαπησει με ὁ ανηρ μου.
και συνελαβε παλιν, και ετεκεν υἱον δευτερον τω ιακωβ, και ειπεν, ὁτι ηκουσε κυριος ὁτι μισουμαι, και προσεδωκε μοι και τουτον· και εκαλεσε το ονομα αυτου, συμεων.
και συνελαβεν ετι, και ετεκεν υἱον, και ειπεν, εν τω νυν καιρω προς εμου εσται ὁ ανηρ μου, τετοκα γαρ αυτω τρεις υἱους· δια τουτο εκαλεσε το ονομα αυτου, λευει.
και συλλαβουσα ετι ετεκεν υἱον, και ειπε, νυν ετι τουτο εξομολογησομαι κυριω· δια τουτο εκαλεσε το ονομα αυτου, ιουδαν· και εστη του τικτειν.
30
ιδουσα δε ῥαχηλ, ὁτι ου τετοκε τω ἱακωβ· και εζηλωσε ῥαχηλ την αδελφην αυτης· και ειπε τω ιακωβ, δος μοι τεκνα· ει δε μη, τελευτησω εγω.
θυμωθεις δε ιακωβ τη ῥαχηλ ειπεν αυτη, μη αντι θεου εγω ειμι, ὁς εστερησε σε καρπον κοιλιας;
ειπε δε ῥαχηλ τω ιακωβ, ιδου ἡ παιδισκη μου βαλλα· εισελθε προς αυτην· και τεξεται επι των γονατων μου, και τεκνοποιησομαι καγω εξ αυτης.
και εδωκεν αυτω βαλλαν την παιδισκην αυτης, αυτω γυναικα· και εισηλθε προς αυτην ιακωβ.
και συνελαβε βαλλα ἡ παιδισκη ῥαχηλ, και ετεκε τω ιακωβ υἱον.
και ειπε ῥαχηλ, εκρινε μοι ὁ θεος, και επηκουσε της φωνης μου, και εδωκε μοι υἱον· δια τουτο εκαλεσε το ονομα αυτου, δαν.
και συνελαβεν ετι βαλλα ἡ παιδισκη ῥαχηλ, και ετεκεν υἱον δευτερον τω ιακωβ.
και ειπε ῥαχηλ, συναντελαβετο μου ὁ θεος, και συνανεστραφην τη αδελφη μου, και ηδυνασθην· και εκαλεσε το ονομα αυτου, νεφθαλει.
ειδε δε λεια ὁτι εστη του τικτειν· και ελαβε ζελφαν την παιδισκην αυτης, και εδωκεν αυτην τω ιακωβ γυναικα· και εισηλθε προς αυτην.
και συνελαβε ζελφα ἡ παιδισκη λειας, και ετεκε τω ιακωβ υἱον.
και ειπε λεια, εν τυχη· και επωνομασε το ονομα αυτου, γαδ.
και συνελαβεν ετι ζελφα ἡ παιδισκη λειας, και ετεκε τω ιακωβ υἱον δευτερον.
και ειπε λεια, μακαρια εγω, ὁτι μακαριουσι με αἱ γυναικες· και εκαλεσε το ονομα αυτου, ασηρ.
επορευθη δε ῥουβην εν ἡμερα θερισμου πυρων, και εὑρε μηλα μανδραγορων εν τω αγρω, και ηνεγκεν αυτα προς λειαν την μητερα αυτου· ειπε δε ῥαχηλ τη λεια τη αδελφη αυτης, δος μοι των μανδραγορων του υἱου σου.
ειπε δε λεια, ουχ ἱκανον σοι ὁτι ελαβες τον ανδρα μου; μη και τους μανδραγορας του υἱου μου ληψη; ειπε δε ῥαχηλ, ουχ οὑτως· κοιμηθητω μετα σου την νυκτα ταυτην αντι των μανδραγορων του υἱου σου.
εισηλθεν δε ιακωβ εξ αγρου ἑσπερας· και εξηλθε λεια εις συναντησιν αυτω, και ειπε, προς εμε εισελευση σημερον· μεμισθωμαι γαρ σε αντι των μανδραγορων του υἱου μου· και εκοιμηθη μετʼ αυτης την νυκτα εκεινην.
και επηκουσεν ὁ θεος λειας· και συλλαβουσα ετεκε τω ιακωβ υἱον πεμπτον.
και ειπε λεια, δεδωκε μοι ὁ θεος τον μισθον μου, ανθʼ οὑ εδωκα την παιδισκην μου τω ανδρι μου· και εκαλεσε το ονομα αυτου, ισσαχαρ, ὁ εστι μισθος.
και συνελαβεν ετι λεια, και ετεκεν υἱον ἑκτον τω ιακωβ.
και ειπε λεια, δεδωρηται ὁ θεος μοι δωρον καλον εν τω νυν καιρω· αἱρετιει με ὁ ανηρ μου, τετοκα γαρ αυτω υἱους ἑξ· και εκαλεσε το ονομα αυτου, ζαβουλων.
και μετα τουτο ετεκε θυγατερα, και εκαλεσε το ονομα αυτης, δεινα.
εμνησθη δε ὁ θεος της ῥαχηλ, και επηκουσεν αυτης ὁ θεος· και ανεωξεν αυτης την μητραν.
και συλλαβουσα ετεκε τω ιακωβ υἱον· ειπε δε ῥαχηλ, αφειλεν ὁ θεος μου το ονειδος.
και εκαλεσε το ονομα αυτου ιωσηφ, λεγουσα, προσθετω ὁ θεος μοι υἱον ἑτερον.
εγενετο δε ὡς ετεκε ῥαχηλ τον ιωσηφ, ειπεν ιακωβ τω λαβαν, αποστειλον με, ἱνα απελθω εις τον τοπον μου, και εις την γην μου.
αποδος τας γυναικας μου, και τα παιδια μου, περι ὡν δεδουλευκα σοι, ἱνα απελθω· συ γαρ γινωσκεις την δουλειαν, ἡν δεδουλευκα σοι.
ειπε δε αυτω λαβαν, ει εὑρον χαριν εναντιον σου, οιωνισαμην αν· ευλογησε γαρ με ὁ θεος επι τη ση εισοδω.
διαστειλον τον μισθον σου προς με, και δωσω.
ειπε δε ιακωβ, συ γινωσκεις ἁ δεδουλευκα σοι, και ὁσα ην κτηνη σου μετʼ εμου.
μικρα γαρ ην ὁσα σοι εναντιον εμου, και ηυξηθη εις πληθος· και ευλογησε σε κυριος ὁ θεος επι τω ποδι μου· νυν ουν ποτε ποιησω καγω εμαυτω οικον;
και ειπεν αυτω λαβαν, τι σοι δωσω; ειπε δε αυτω ιακωβ, ου δωσεις μοι ουθεν, εαν ποιησης μοι το ῥημα τουτο, παλιν ποιμανω τα προβατα σου, και φυλαξω.
παρελθετω παντα τα προβατα σου σημερον, και διαχωρισον εκειθεν παν προβατον φαιον εν τοις αρνασι, και παν διαλευκον και ῥαντον εν ταις αιξιν, εσται μοι μισθος.
και επακουσεται μοι ἡ δικαιοσυνη μου εν τη ἡμερα τη επαυριον, ὁτι εστιν ὁ μισθος μου ενωπιον σου· παν ὁ εαν μη η ῥαντον και διαλευκον εν ταις αιξι, και φαιον εν τοις αρνασι, κεκλεμμενον εσται παρʼ εμοι.
ειπε δε αυτω λαβαν, εστω κατα το ῥημα σου.
και διεστειλεν εν τη ἡμερα εκεινη τους τραγους τους ῥαντους και τους διαλευκους, και πασας τας αιγας τας ῥαντας και τας διαλευκους, και παν ὁ ην φαιον εν τοις αρνασι, και παν ὁ ην λευκον εν αυτοις, και εδωκε δια χειρος των υἱων αυτου.
και απεστησεν ὁδον τριων ἡμερων, και ανα μεσον αυτων και ανα μεσον ιακωβ· ιακωβ δε εποιμαινε τα προβατα λαβαν τα ὑπολειφθεντα.
ελαβε δε ἑαυτω ιακωβ ῥαβδον στυρακινην χλωραν και καρυινην και πλατανου· και ελεπισεν αυτας ιακωβ λεπισματα λευκα· και περισυρων το χλωρον, εφαινετο επι ταις ῥαβδοις το λευκον, ὁ ελεπισε, ποικιλον.
και παρεθηκε τας ῥαβδους, ἁς ελεπισεν, εν τοις ληνοις των ποτιστηριων του ὑδατος, ἱνα ὡς αν ελθωσι τα προβατα πιειν, ενωπιον των ῥαβδων ελθοντων αυτων εις το πιειν, εγκισσησωσι τα προβατα εις τας ῥαβδους.
και ενεκισσων τα προβατα εις τας ῥαβδους· και ετικτον τα προβατα διαλευκα και ποικιλα και σποδοειδη ῥαντα.
τους δε αμνους διεστειλεν ιακωβ, και εστησεν εναντιον των προβατων κριον διαλευκον, και παν ποικιλον εν τοις αμνοις· και διεχωρισεν ἑαυτω ποιμνια καθʼ ἑαυτον, και ουκ εμιξεν αυτα εις τα προβατα λαβαν.
εγενετο δε εν τω καιρω ὡ ενεκισσων τα προβατα εν γαστρι λαμβανοντα, εθηκεν ιακωβ τας ῥαβδους εναντιον των προβατων εν τοις ληνοις, του εγκισσησαι αυτα κατα τας ῥαβδους.
ἡνικα δʼ αν ετεκε τα προβατα, ουκ ετιθει· εγενετο δε τα μεν ασημα του λαβαν, τα δε επισημα του ιακωβ.
και επλουτησεν ὁ ανθρωπος σφοδρα σφοδρα· και εγενετο αυτω κτηνη πολλα, και βοες, και παιδες, και παιδισκαι, και καμηλοι, και ονοι.
31
ηκουσε δε ιακωβ τα ῥηματα των υἱων λαβαν, λεγοντων, ειληφεν ιακωβ παντα τα του πατρος ἡμων, και εκ των του πατρος ἡμων πεποιηκε πασαν την δοξαν ταυτην.
και ειδεν ιακωβ το προσωπον του λαβαν, και ιδου ουκ ην προς αυτον ὡσει χθες και τριτην ἡμεραν.
ειπε δε κυριος προς ιακωβ, αποστρεφου εις την γην του πατρος σου, και εις την γενεαν σου, και εσομαι μετα σου.
αποστειλας δε ιακωβ εκαλεσε λειαν και ῥαχηλ εις το πεδιον, οὑ ην τα ποιμνια.
και ειπεν αυταις, ὁρω εγω το προσωπον του πατρος ὑμων, ὁτι ουκ εστι προς εμου, ὡς εχθες και τριτην ἡμεραν· ὁ δε θεος του πατρος μου ην μετʼ εμου.
και αυται δε οιδατε, ὁτι εν παση τη ισχυι μου δεδουλευκα τω πατρι ὑμων.
ὁ δε πατηρ ὑμων παρεκρουσατο με, και ηλλαξε τον μισθον μου των δεκα αμνων· και ουκ εδωκεν αυτω ὁ θεος κακοποιησαι με.
εαν οὑτως ειπη, τα ποικιλα εσται σου μισθος, και τεξεται παντα τα προβατα ποικιλα· εαν δε ειπη, τα λευκα εσται σου μισθος, και τεξεται παντα τα προβατα λευκα.
και αφειλετο ὁ θεος παντα τα κτηνη του πατρος ὑμων, και εδωκε μοι αυτα.
και εγενετο ἡνικα ενεκισσων τα προβατα εν γαστρι λαμβανοντα, και ειδον τοις οφθαλμοις μου εν τω ὑπνω· και ιδου οἱ τραγοι και οἱ κριοι αναβαινοντες επι τα προβατα και τας αιγας, διαλευκοι και ποικιλοι και σποδοειδεις ῥαντοι.
και ειπε μοι ὁ αγγελος του θεου καθʼ ὑπνον, ιακωβ· εγω δε ειπα, τι εστι;
και ειπεν, αναβλεψον τοις οφθαλμοις σου, και ιδε τους τραγους και τους κριους αναβαινοντας επι τα προβατα και τας αιγας διαλευκους και ποικιλους και σποδοειδεις ῥαντους· ἑωρακα γαρ ὁσα σοι λαβαν ποιει.
εγω ειμι ὁ θεος ὁ οφθεις σοι εν τοπω θεου, οὑ ηλειψας μοι εκει στηλην, και ηυξω μοι εκει ευχην· νυν ουν αναστηθι, και εξελθε εκ της γης ταυτης, και απελθε εις την γην της γενεσεως σου, και εσομαι μετα σου.
και αποκριθεισαι ῥαχηλ και λεια ειπαν αυτω, μη εστιν ἡμιν ετι μερις η κληρονομια εν τω οικω του πατρος ἡμων;
ουχ ὡς αἱ αλλοτριαι λελογισμεθα αυτω; πεπρακε γαρ ἡμας, και καταβρωσει κατεφαγε το αργυριον ἡμων.
παντα τον πλουτον και την δοξαν, ἡν αφειλετο ὁ θεος του πατρος ἡμων, ἡμιν εσται και τοις τεκνοις ἡμων· νυν ουν ὁσα σοι ειρηκεν ὁ θεος, ποιει.
αναστας δε ιακωβ ελαβε τας γυναικας αυτου και τα παιδια αυτου επι τας καμηλους·
και απηγαγε παντα τα ὑπαρχοντα αυτω, και πασαν την αποσκευην αυτου, ἡν περιεποιησατο εν τη μεσοποταμια, και παντα τα αυτου, απελθειν προς ισαακ τον πατερα αυτου εις γην χανααν.
λαβαν δε ωχετο κειραι τα προβατα αυτου· εκλεψε δε ῥαχηλ τα ειδωλα του πατρος αυτης.
εκρυψε δε ιακωβ λαβαν τον συρον, του μη αναγγειλαι αυτω, ὁτι αποδιδρασκει.
και απεδρα αυτος, και τα αυτου παντα, και διεβη τον ποταμον, και ὡρμησεν εις το ορος γαλααδ.
ανηγγελη δε λαβαν τω συρω τη ἡμερα τη τριτη, ὁτι απεδρα ιακωβ.
και παραλαβων τους αδελφους αυτου μεθʼ ἑαντου, εδιωξεν οπισω αυτου ὁδον ἡμερων ἑπτα· και κατελαβεν αυτον εν τω ορει γαλααδ.
ηλθε δε ὁ θεος προς λαβαν τον συρον καθʼ ὑπνον την νυκτα, και ειπεν αυτω, φυλαξαι σεαυτον μη ποτε λαλησης μετα ιακωβ πονηρα.
και κατελαβε λαβαν τον ιακωβ· ιακωβ δε επηξεν την σκηνην αυτου εν τω ορει· λαβαν δε εστησε τους αδελφους αυτου εν τω ορει γαλααδ.
ειπε δε λαβαν τω ιακωβ, τι εποιησας; ἱνατι κρυφη απεδρας, και εκλοποφορησας με, και απηγαγες τας θυγατερας μου, ὡς αιχμαλωτιδας μαχαιρα;
και ει ανηγγειλας μοι, εξαπεστειλα αν σε μετʼ ευφροσυνης, και μετα μουσικων, και τυμπανων, και κιθαρας.
και ουκ ηξιωθην καταφιλησαι τα παιδια μου, και τας θυγατερας μου· νυν δε αφρονως επραξας.
και νυν ισχυει ἡ χειρ μου κακοποιησαι σε· ὁ δε θεος του πατρος σου χθες ειπε προς με, λεγων, φυλαξαι σεαυτον μη ποτε λαλησης μετα ιακωβ πονηρα.
νυν ουν πεπορευσαι· επιθυμια γαρ επεθυμησας απελθειν εις τον οικον του πατρος σου· ἱνατι εκλεψας τους θεους μου;
αποκριθεις δε ιακωβ ειπε τω λαβαν, ὁτι εφοβηθην· ειπα γαρ, μη ποτε αφελη τας θυγατερας σου απʼ εμου, και παντα τα εμα.
και ειπεν ιακωβ, παρʼ ὡ αν εὑρης τους θεους σου, ου ζησεται εναντιον των αδελφων ἡμων· επιγνωθι τι εστι παρʼ εμοι των σων, και λαβε· και ουκ επεγνω παρʼ αυτω ουθεν· ουκ ηδει δε ιακωβ, ὁτι ῥαχηλ ἡ γυνη αυτου εκλεψεν αυτους.
εισελθων δε λαβαν ηρευνησεν εις τον οικον λειας, και ουχ εὑρεν· και εξηλθεν εκ του οικου λειας, και ηρευνησε τον οικον ιακωβ, και εν τω οικω των δυο παιδισκων, και ουχ εὑρεν· εισηλθε δε και εις τον οικον ῥαχηλ.
ῥαχηλ δε ελαβε τα ειδωλα, και ενεβαλεν αυτα εις τα σαγματα της καμηλου, και επεκαθισεν αυτοις.
και ειπε τω πατρι αυτης, μη βαρεως φερε, κυριε· ου δυναμαι αναστηναι ενωπιον σου, ὁτι τα κατʼ εθισμον των γυναικων μοι εστιν· ηρευνησε λαβαν εν ὁλω τω οικω, και ουχ εὑρε τα ειδωλα.
ωργισθη δε ιακωβ, και εμαχεσατο τω λαβαν· αποκριθεις δε ιακωβ ειπε τω λαβαν, τι το αδικημα μου; και τι το ἁμαρτημα μου, ὁτι κατεδιωξας οπισω μου,
και ὁτι ηρευνησας παντα τα σκευη του οικου μου; τι εὑρες απο παντων των σκευων του οικου σου; θες ὡδε ενωπιον των αδελφων σου και των αδελφων μου, και ελεγξατωσαν ανα μεσον των δυο ἡμων.
ταυτα μοι εικοσι ετη εγω ειμι μετα σου· τα προβατα σου και αἱ αιγες σου ουκ ητεκνωθησαν· κριους των προβατων σου ου κατεφαγον.
θηριαλωτον ουκ ενηνοχα σοι· εγω απετιννυον παρʼ εμαυτου κλεμματα ἡμερας, και κλεμματα νυκτος.
εγενομην της ἡμερας συγκαιομενος τω καυματι, και τω παγετω της νυκτος· και αφιστατο ὁ ὑπνος μου απο των οφθαλμων μου.
ταυτα μοι εικοσι ετη εγω ειμι εν τη οικια σου· εδουλευσα σοι δεκατεσσαρα ετη αντι των δυο θυγατερων σου, και ἑξ ετη εν τοις προβατοις σου, και παρελογισω τον μισθον μου δεκα αμνασιν.
ει μη ὁ θεος του πατρος μου ἁβρααμ, και ὁ φοβος ισαακ, ην μοι, νυν αν κενον με εξαπεστειλας· την ταπεινωσιν μου, και τον κοπον των χειρων μου, ειδεν ὁ θεος· και ηλεγξε σε χθες.
αποκριθεις δε λαβαν ειπε τω ιακωβ, αἱ θυγατερες, θυγατερες μου, και υἱοι, υἱοι μου, και τα κτηνη, κτηνη μου· και παντα ὁσα συ ὁρας, εμα εστι, και των θυγατερων μου· τι ποιησω ταυταις σημερον η τοις τεκνοις αυτων, οἱς ετεκον;
νυν ουν δευρο διαθωμαι διαθηκην εγω τε και συ· και εσται εις μαρτυριον ανα μεσον εμου και σου· ειπε δε αυτω, ιδου ουθεις μεθʼ ἡμων εστιν· ιδε ὁ θεος μαρτυς ανα μεσον εμου και σου.
λαβων δε ιακωβ λιθον, εστησεν αυτον στηλην.
ειπε δε ιακωβ τοις αδελφοις αυτου, συλλεγετε λιθους· και συνελεξαν λιθους, και εποιησαν βουνον· και εφαγον εκει επι του βουνου· και ειπεν αυτω λαβαν, ὁ βουνος οὑτος μαρτυρει ανα μεσον εμου και σου σημερον.
και εκαλεσεν αυτον λαβαν, βουνος της μαρτυριας· ιακωβ δε εκαλεσεν αυτον, βουνος μαρτυς.
ειπε δε λαβαν τω ιακωβ, ιδου ὁ βουνος οὑτος και ἡ στηλη, ἡν εστησα ανα μεσον εμου και σου· μαρτυρει ὁ βουνος οὑτος, και μαρτυρει ἡ στηλη αὑτη· δια τουτο εκληθη το ονομα, βουνος μαρτυρει.
και ἡ ὁρασις, ἡν ειπεν, επιδοι ὁ θεος ανα μεσον εμου και σου· ὁτι αποστησομεθα ἑτερος αφʼ ἑτερου.
ει ταπεινωσεις τας θυγατερας μου, ει λαβης γυναικας προς ταις θυγατρασι μου, ὁρα, ουθεις μεθʼ ἡμων εστιν ὁρων· θεος μαρτυς μεταξυ εμου και μεταξυ σου.
και ειπε λαβαν τω ιακωβ, ιδου ὁ βουνος οὑτος και μαρτυς ἡ στηλη αὑτη.
εαν τε γαρ εγω μη διαβω προς σε, μητε συ διαβης προς με τον βουνον τουτον και την στηλην ταυτην επι κακια.
ὁ θεος ἁβρααμ και ὁ θεος ναχωρ κριναι ανα μεσον ἡμων· και ωμοσεν ιακωβ κατα του φοβου του πατρος αυτου ισαακ.
και εθυσεν θυσιαν εν τω ορει· και εκαλεσε τους αδελφους αυτου, και εφαγον και επιον, και εκοιμηθησαν εν τω ορει.
32
αναστας δε λαβαν το πρωι, κατεφιλησε τους υἱους και τας θυγατερας αυτου, και ευλογησεν αυτους· και αποστραφεις λαβαν απηλθεν εις τον τοπον αυτου.
και ιακωβ απηλθεν εις την ὁδον ἑαυτου· και αναβλεψας ειδε παρεμβολην θεου παρεμβεβληκυιαν· και συνηντησαν αυτω οἱ αγγελοι του θεου.
ειπε δε ιακωβ, ἡνικα ειδεν αυτους, παρεμβολη θεου αὑτη· και εκαλεσε το ονομα του τοπου εκεινου, παρεμβολαι.
απεστειλε δε ιακωβ αγγελους εμπροσθεν αυτου προς ἡσαυ τον αδελφον αυτου εις γην σηειρ, εις χωραν εδωμ.
και ενετειλατο αυτοις, λεγων, οὑτως ερειτε τω κυριω μου ἡσαυ· οὑτως λεγει ὁ παις σου ιακωβ· μετα λαβαν παρωκησα, και εχρονισα ἑως του νυν.
και εγενοντο μοι βοες, και ονοι, και προβατα, και παιδες, και παιδισκαι· και απεστειλα αναγγειλαι τω κυριω μου ἡσαυ, ἱνα εὑρη ὁ παις σου χαριν εναντιον σου.
και ανεστρεψαν οἱ αγγελοι προς ιακωβ, λεγοντες, ηλθομεν προς τον αδελφον σου ἡσαυ· και ιδου αυτος ερχεται εις συναντησιν σου, και τετρακοσιοι ανδρες μεθʼ αυτου.
εφοβηθη δε ιακωβ σφοδρα, και ηπορειτο· και διειλε τον λαον τον μεθʼ ἑαυτου, και τους βοας, και τας καμηλους, και τα προβατα, εις δυο παρεμβολας.
και ειπεν ιακωβ, εαν ελθη ἡσαυ εις παρεμβολην μιαν, και κοψη αυτην, εσται ἡ παρεμβολη ἡ δευτερα εις το σωζεσθαι.
ειπε δε ιακωβ, ὁ θεος του πατρος μου ἁβρααμ, και ὁ θεος του πατρος μου ισαακ, κυριε συ ὁ ειπων μοι, αποτρεχε εις την γην της γενεσεως σου, και ευ σε ποιησω·
ἱκανουσθω μοι απο πασης δικαιοσυνης, και απο πασης αληθειας, ἡς εποιησας τω παιδι σου· εν γαρ τη ῥαβδω μου ταυτη διεβην τον ιορδανην τουτον· νυνι δε γεγονα εις δυο παρεμβολας.
εξελου με εκ χειρος του αδελφου μου, εκ χειρος ἡσαυ· ὁτι φοβουμαι εγω αυτον, μη ποτε ελθων παταξη με, και μητερα επι τεκνοις.
συ δε ειπας, ευ σε ποιησω, και θησω το σπερμα σου ὡς την αμμον της θαλασσης, ἡ ουκ αριθμηθησεται ὑπο του πληθους.
και εκοιμηθη εκει την νυκτα εκεινην· και ελαβεν ὡν εφερεν δωρα· και εξαπεστειλεν ἡσαυ τω αδελφω αυτου,
αιγας διακοσιας, τραγους εικοσι, προβατα διακοσια, κριους εικοσι,
καμηλους θηλαζουσας και τα παιδια αυτων τριακοντα, βοας τεσσαρακοντα, ταυρους δεκα, ονους εικοσι, και πωλους δεκα.
και εδωκεν αυτα τοις παισιν αυτου ποιμνιον κατα μονας· ειπε δε τοις παισιν αυτου, προπορευεσθε εμπροσθεν μου, και διαστημα ποιειτε ανα μεσον ποιμνης και ποιμνης.
και ενετειλατο τω πρωτω, λεγων, εαν σοι συναντηση ἡσαυ ὁ αδελφος μου, και ερωτα σε, λεγων, τινος ει; και που πορευη; και τινος ταυτα τα προπορευομενα σου;
ερεις, του παιδος σου ιακωβ· δωρα απεσταλκε τω κυριω μου ἡσαυ· και ιδου αυτος οπισω ἡμων.
και ενετειλατο τω πρωτω, και τω δευτερω, και τω τριτω, και πασι τοις προπορευομενοις οπισω των ποιμνιων τουτων, λεγων, κατα το ῥημα τουτο λαλησατε ἡσαυ εν τω εὑρειν ὑμας αυτον·
και ερειτε, ιδου ὁ παις σου ιακωβ παραγινεται οπισω ἡμων· ειπε γαρ, εξιλασομαι το προσωπον αυτου εν τοις δωροις τοις προπορευομενοις αυτου, και μετα τουτο οψομαι το προσωπον αυτου· ισως γαρ προσδεξεται το προσωπον μου.
και προεπορευετο τα δωρα κατα προσωπον αυτου· αυτος δε εκοιμηθη την νυκτα εκεινην εν τη παρεμβολη.
αναστας δε την νυκτα εκεινην, ελαβε τας δυο γυναικας, και τας δυο παιδισκας, και τα ἑνδεκα παιδια αυτου, και διεβη την διαβασιν του ιαβωχ.
και ελαβεν αυτους, και διεβη τον χειμαρῥουν, και διεβιβασε παντα τα αυτου.
ὑπελειφθη δε ιακωβ μονος· και επαλαιεν ανθρωπος μετʼ αυτου ἑως πρωι.
ειδε δε ὁτι ου δυναται προς αυτον· και ἡψατο του πλατους του μηρου αυτου, και εναρκησε το πλατος του μηρου ιακωβ εν τω παλαιειν αυτον μετʼ αυτου.
και ειπεν αυτω, αποστειλον με, ανεβη γαρ ὁ ορθρος. ὁ δε ειπεν, ου μη σε αποστειλω, εαν μη με ευλογησης.
ειπε δε αυτω, τι το ονομα σου εστιν; ὁ δε ειπεν, ιακωβ.
και ειπεν αυτω, ου κληθησεται ετι το ονομα σου ιακωβ, αλλʼ ισραηλ εσται το ονομα σου· ὁτι ενισχυσας μετα θεου, και μετα ανθρωπων δυνατος εση.
ηρωτησε δε ιακωβ, και ειπεν, αναγγειλον μοι το ονομα σου· και ειπεν, ἱνατι τουτο ερωτας συ το ονομα μου; και ευλογησεν αυτον εκει.
και εκαλεσεν ιακωβ το ονομα του τοπου εκεινου, ειδος θεου· ειδον γαρ θεον προσωπον προς προσωπον, και εσωθη μου ἡ ψυχη.
ανετειλεν δε αυτω ὁ ἡλιος, ἡνικα παρηλθε το ειδος του θεου· αυτος δε επεσκαζε τω μηρω αυτου.
ἑνεκεν τουτου ου μη φαγωσιν υἱοι ισραηλ το νευρον, ὁ εναρκησεν, ὁ εστιν επι του πλατους του μηρου, ἑως της ἡμερας ταυτης, ὁτι ἡψατο του πλατους του μηρου ιακωβ του νευρου, ὁ εναρκησεν.
33
αναβλεψας δε ιακωβ τοις οφθαλμοις αυτου ειδε· και ιδου ἡσαυ ὁ αδελφος αυτου ερχομενος, και τετρακοσιοι ανδρες μετʼ αυτου· και διειλεν ιακωβ τα παιδια επι λειαν, και επι ῥαχηλ, και τας δυο παιδισκας.
και εθετο τας δυο παιδισκας και τους υἱους αυτων εν πρωτοις, και λειαν και τα παιδια αυτης οπισω, και ῥαχηλ και ιωσηφ εσχατους.
αυτος δε προηλθεν εμπροσθεν αυτων· και προσεκυνησεν επι την γην ἑπτακις, ἑως του εγγισαι τω αδελφω αυτου.
και προσεδραμεν ἡσαυ εις συναντησιν αυτω· και περιλαβων αυτον προσεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου, και κατεφιλησεν αυτον· και εκλαυσαν αμφοτεροι.
και αναβλεψας ἡσαυ ειδε τας γυναικας και τα παιδια· και ειπε, τι ταυτα σοι εστιν; ὁ δε ειπε, τα παιδια, οἱς ηλεησεν ὁ θεος τον παιδα σου.
και προσηγγισαν αἱ παιδισκαι και τα τεκνα αυτων, και προσεκυνησαν.
και προσηγγισε λεια και τα τεκνα αυτης, και προσεκυνησαν· και μετα ταυτα προσηγγισε ῥαχηλ και ιωσηφ, και προσεκυνησαν.
και ειπε, τι ταυτα σοι εστιν, πασαι αἱ παρεμβολαι αὑται, αἱς απηντηκα; ὁ δε ειπεν, ἱνα εὑρη ὁ παις σου χαριν εναντιον σου, κυριε.
ειπε δε ἡσαυ, εστι μοι πολλα, αδελφε· εστω σοι τα σα.
ειπε δε ιακωβ, ει εὑρον χαριν εναντιον σου, δεξαι τα δωρα δια των εμων χειρων· ἑνεκεν τουτου ειδον το προσωπον σου, ὡς αν τις ιδοι προσωπον θεου, και ευδοκησεις με.
λαβε τας ευλογιας μου, ἁς ηνεγκα σοι, ὁτι ηλεησε με ὁ θεος, και εστι μοι παντα· και εβιασατο αυτον, και ελαβε.
και ειπεν, απαραντες πορευσωμεθα επʼ ευθειαν.
ειπε δε αυτω, ὁ κυριος μου γινωσκει, ὁτι τα παιδια ἁπαλωτερα, και τα προβατα και αἱ βοες λοχευονται επʼ εμε· εαν ουν καταδιωξω αυτα ἡμεραν μιαν, αποθανουνται παντα τα κτηνη.
προελθετω ὁ κυριος μου εμπροσθεν του παιδος αυτου· εγω δε ενισχυσω εν τη ὁδω κατα σχολην της πορευσεως της εναντιον μου, και κατα ποδα των παιδαριων, ἑως του ελθειν με προς τον κυριον μου εις σηειρ.
ειπε δε ἡσαυ, καταλειψω μετα σου απο του λαου του μετʼ εμου· ὁ δε ειπεν, ἱνατι τουτο; ἱκανον ὁτι εὑρον χαριν εναντιον σου, κυριε.
απεστρεψε δε ἡσαυ εν τη ἡμερα εκεινη εις την ὁδον αυτου εις σηειρ.
και ιακωβ απαιρει εις σκηνας, και εποιησεν ἑαυτω εκει οικιας, και τοις κτηνεσιν αυτου εποιησε σκηνας· δια τουτο εκαλεσε το ονομα του τοπου εκεινου, σκηναι.
και ηλθεν ιακωβ εις σαλημ, πολιν σηκιμων, ἡ εστιν εν γη χανααν, ὁτε επανηλθεν εκ της μεσοποταμιας συριας· και παρενελαβε κατα προσωπον της πολεως.
και εκτησατο την μεριδα του αγρου, οὑ εστησεν εκει την σκηνην αυτου, παρα εμμωρ πατρος συχεμ, ἑκατον αμνων.
και εστησεν εκει θυσιαστηριον, και επεκαλεσατο τον θεον ισραηλ.
34
εξηλθε δε δεινα, ἡ θυγατηρ λειας, ἡν ετεκε τω ιακωβ, καταμαθειν τας θυγατερας των εγχωριων.
και ειδεν αυτην συχεμ ὁ υἱος εμμωρ ὁ ευαιος, ὁ αρχων της γης· και λαβων αυτην, εκοιμηθη μετʼ αυτης, και εταπεινωσεν αυτην.
και προσεσχε τη ψυχη δεινας της θυγατρος ιακωβ· και ηγαπησε την παρθενον· και ελαλησε κατα την διανοιαν της παρθενου αυτη.
ειπε συχεμ προς εμμωρ τον πατερα αυτου, λεγων, λαβε μοι την παιδα ταυτην εις γυναικα.
ιακωβ δε ηκουσεν, ὁτι εμιανεν ὁ υἱος εμμωρ δειναν την θυγατερα αυτου· οἱ δε υἱοι αυτου ησαν μετα των κτηνων αυτου εν τω πεδιω· παρεσιωπησε δε ιακωβ, ἑως του ελθειν αυτους.
εξηλθε δε εμμωρ ὁ πατηρ συχεμ προς ιακωβ, λαλησαι αυτω.
οἱ δε υἱοι ιακωβ ηλθον εκ του πεδιου· ὡς δε ηκουσαν, κατενυγησαν οἱ ανδρες, και λυπηρον ην αυτοις σφοδρα· ὁτι ασχημον εποιησεν εν ισραηλ, κοιμηθεις μετα της θυγατρος ιακωβ· και ουχ οὑτως εσται.
και ελαλησεν εμμωρ αυτοις, λεγων, συχεμ ὁ υἱος μου προειλετο τη ψυχη την θυγατερα ὑμων· δοτε ουν αυτην αυτω γυναικα,
και επιγαμβρευσασθε ἡμιν· τας θυγατερας ὑμων δοτε ἡμιν, και τας θυγατερας ἡμων λαβετε τοις υἱοις ὑμων.
και εν ἡμιν κατοικειτε· και ἡ γη ιδου πλατεια εναντιον ὑμων· κατοικειτε, και εμπορευεσθε επʼ αυτης, και εγκτασθε εν αυτη.
ειπε δε συχεμ προς τον πατερα αυτης, και προς τους αδελφους αυτης, εὑροιμι χαριν εναντιον ὑμων· και ὁ εαν ειπητε, δωσομεν.
πληθυνατε την φερνην σφοδρα, και δωσω καθοτι αν ειπητε μοι, και δωσετε μοι την παιδα ταυτην εις γυναικα.
απεκριθησαν δε οἱ υἱοι ιακωβ τω συχεμ, και εμμωρ τω πατρι αυτου, μετα δολου· και ελαλησαν αυτοις, ὁτι εμιαναν δειναν την αδελφην αυτων.
και ειπαν αυτοις συμεων και λευι οἱ αδελφοι δεινας, ου δυνησομεθα ποιησαι το ῥημα τουτο, δουναι την αδελφην ἡμων ανθρωπω, ὁς εχει ακροβυστιαν· εστι γαρ ονειδος ἡμιν.
μονον εν τουτω ὁμοιωθησομεθα ὑμιν, και κατοικησομεν εν ὑμιν, εαν γενησθε ὡς ἡμεις και ὑμεις, εν τω περιτμηθηναι ὑμων παν αρσενικον.
και δωσομεν τας θυγατερας ἡμων ὑμιν, και απο των θυγατερων ὑμων ληψομεθα ἡμιν γυναικας, και οικησομεν παρʼ ὑμιν, και εσομεθα ὡς γενος ἑν.
εαν δε μη εισακουσητε ἡμων του περιτεμεσθαι, λαβοντες την θυγατερα ἡμων απελευσομεθα.
και ηρεσαν οἱ λογοι εναντιον εμμωρ, και εναντιον συχεμ του υἱου εμμωρ.
και ουκ εχρονισεν ὁ νεανισκος του ποιησαι το ῥημα τουτο· ενεκειτο γαρ τη θυγατρι ιακωβ· αυτος δε ην ενδοξοτατος παντων των εν τω οικω του πατρος αυτου.
ηλθε δε εμμωρ και συχεμ ὁ υἱος αυτου προς την πυλην της πολεως αυτων, και ελαλησαν προς τους ανδρας της πολεως αυτων, λεγοντες,
οἱ ανθρωποι οὑτοι ειρηνικοι εισι, μεθʼ ἡμων οικειτωσαν επι της γης, και εμπορευεσθωσαν αυτην· ἡ δε γη ιδου πλατεια εναντιον αυτων· τας θυγατερας αυτων ληψομεθα ἡμιν γυναικας, και τας θυγατερας ἡμων δωσομεν αυτοις.
εν τουτω μονον ὁμοιωθησονται ἡμιν οἱ ανθρωποι του κατοικειν μεθʼ ἡμων, ὡστε ειναι λαον ἑνα, εν τω περιτεμεσθαι ἡμων παν αρσενικον, καθα και αυτοι περιτετμηνται.
και τα κτηνη αυτων, και τα τετραποδα, και τα ὑπαρχοντα αυτων, ουχ ἡμων εσται; μονον εν τουτω ὁμοιωθωμεν αυτοις, και οικησουσι μεθʼ ἡμων.
και εισηκουσαν εμμωρ και συχεμ του υἱου αυτου παντες οἱ εμπορευομενοι την πυλην της πολεως αυτων· και περιετεμοντο την σαρκα της ακροβυστιας αυτων πας αρσην.
εγενετο δε εν τη ἡμερα τη τριτη, ὁτε ησαν εν τω πονω, ελαβον οἱ δυο υἱοι ιακωβ συμεων και λευι, αδελφοι δεινας, ἑκαστος την μαχαιραν αυτου, και εισηλθον εις την πολιν ασφαλως, και απεκτειναν παν αρσενικον.
τον τε εμμωρ και συχεμ τον υἱον αυτου απεκτειναν εν στοματι μαχαιρας· και ελαβον την δειναν εκ του οικου του συχεμ, και εξηλθον.
οἱ δε υἱοι ιακωβ εισηλθον επι τους τραυματιας, και διηρπασαν την πολιν, εν ἡ εμιαναν δειναν την αδελφην αυτων.
και τα προβατα αυτων, και τους βοας αυτων, και τους ονους αυτων, ὁσα τε ην εν τη πολει, και ὁσα ην εν τω πεδιω, ελαβον.
και παντα τα σωματα αυτων, και πασαν την αποσκευην αυτων, και τας γυναικας αυτων ηχμαλωτευσαν· και διηρπασαν ὁσα τε ην εν τη πολει, και ὁσα ην εν ταις οικιαις.
ειπε δε ιακωβ προς συμεων και λευι, μισητον με πεποιηκατε, ὡστε πονηρον με ειναι πασι τοις κατοικουσι την γην, εν τε τοις χαναναιοις, και εν τοις φερεζαιοις· εγω δε ολιγοστος ειμι εν αριθμω· και συναχθεντες επʼ εμε συγκοψουσι με, και εκτριβησομαι εγω, και ὁ οικος μου.
οἱ δε ειπαν, αλλʼ ὡσει πορνη χρησονται τη αδελφη ἡμων;
35
ειπε δε ὁ θεος προς ιακωβ, αναστας αναβηθι εις τον τοπον βαιθηλ, και οικει εκει· και ποιησον εκει θυσιαστηριον τω θεω τω οφθεντι σοι, εν τω αποδιδρασκειν σε απο προσωπου ἡσαυ του αδελφου σου.
ειπε δε ιακωβ τω οικω αυτου, και πασι τοις μετʼ αυτου, αρατε τους θεους τους αλλοτριους τους μεθʼ ὑμων εκ μεσου ὑμων, και καθαρισθητε, και αλλαξατε τας στολας ὑμων.
και ανασταντες αναβωμεν εις βαιθηλ, και ποιησωμεν εκει θυσιαστηριον τω θεω τω επακουσαντι μου εν ἡμερα θλιψεως, ὁς ην μετʼ εμου, και διεσωσε με εν τη ὁδω, ἡ επορευθην.
και εδωκαν τω ιακωβ τους θεους τους αλλοτριους, οἱ ησαν εν ταις χερσιν αυτων, και τα ενωτια τα εν τοις ωσιν αυτων· και κατεκρυψεν αυτα ιακωβ ὑπο την τερεβινθον την εν σηκιμοις· και απωλεσεν αυτα, ἑως της σημερον ἡμερας.
και εξηρεν ισραηλ εκ σηκιμων· και εγενετο φοβος θεου επι τας πολεις τας κυκλω αυτων, και ου κατεδιωξαν οπισω των υἱων ισραηλ.
ηλθε δε ιακωβ εις λουζα ἡ εστιν εν γη χανααν, ἡ εστι βαιθηλ, αυτος, και πας ὁ λαος, ὁς ην μετʼ αυτου.
και ωκοδομησεν εκει θυσιαστηριον, και εκαλεσε το ονομα του τοπου, βαιθηλ· εκει γαρ εφανη αυτω ὁ θεος, εν τω αποδιδρασκειν αυτον απο προσωπου ἡσαυ του αδελφου αυτου.
απεθανε δε δεβορῥα, ἡ τροφος ῥεβεκκας, και εταφη κατωτερον βαιθηλ ὑπο την βαλανον· και εκαλεσεν ιακωβ το ονομα αυτης, βαλανος πενθους.
ωφθη δε ὁ θεος τω ιακωβ ετι εν λουζα, ὁτε παρεγενετο εκ μεσοποταμιας της συριας· και ευλογησεν αυτον ὁ θεος.
και ειπεν αυτω ὁ θεος, το ονομα σου ου κληθησεται ετι ιακωβ, αλλʼ ισραηλ εσται το ονομα σου· και εκαλεσε το ονομα αυτου ισραηλ.
ειπε δε αυτω ὁ θεος, εγω ὁ θεος σου· αυξανου, και πληθυνου· εθνη και συναγωγαι εθνων εσονται εκ σου, και βασιλεις εκ της οσφυος σου εξελευσονται.
και την γην, ἡν εδωκα ἁβρααμ και ισαακ, σοι δεδωκα αυτην· σοι εσται· και τω σπερματι σου μετα σε δωσω την γην ταυτην.
ανεβη δε ὁ θεος απʼ αυτου εκ του τοπου, οὑ ελαλησε μετʼ αυτου.
και εστησεν ιακωβ στηλην εν τω τοπω, ὡ ελαλησε μετʼ αυτου ὁ θεος, στηλην λιθινην· και εσπεισεν επʼ αυτην σπονδην, και επεχεεν επʼ αυτην ελαιον.
και εκαλεσεν ιακωβ το ονομα του τοπου, εν ὡ ελαλησε μετʼ αυτου εκει ὁ θεος, βαιθηλ.
απαρας δε ιακωβ εκ βαιθηλ, επηξε την σκηνην αυτου επεκεινα του πυργου γαδερ· εγενετο δε ἡνικα ηγγισεν εις χαβραθα του ελθειν εις την εφραθα, ετεκε ῥαχηλ· και εδυστοκησεν εν τω τοκετω.
εγενετο δε εν τω σκληρως αυτην τικτειν, ειπεν αυτη ἡ μαια, θαρσει, και γαρ οὑτος σοι εστιν υἱος.
εγενετο δε εν τω αφιεναι αυτην την ψυχην, απεθνησκε γαρ, εκαλεσε το ονομα αυτου, υἱος οδυνης μου· ὁ δε πατηρ εκαλεσεν το ονομα αυτου, βενιαμιν.
απεθανε δε ῥαχηλ, και εταφη εν τη ὁδω του ἱπποδρομου εφραθα· αὑτη εστι βηθλεεμ.
και εστησεν ιακωβ στηλην επι του μνημειου αυτης· αὑτη εστιν ἡ στηλη επι του μνημειου ῥαχηλ ἑως της ἡμερας ταυτης.
εγενετο δε ἡνικα κατωκησεν ισραηλ εν τη γη εκεινη, επορευθη ῥουβην, και εκοιμηθη μετα βαλλας, της παλλακης του πατρος αυτου ιακωβ· και ηκουσεν ισραηλ, και πονηρον εφανη εναντιον αυτου.
υἱοι λειας, πρωτοτοκος ιακωβ, ῥουβην, συμεων, λευι, ιουδας, ισσαχαρ, ζαβουλων.
υἱοι δε ῥαχηλ, ιωσηφ, και βενιαμιν.
υἱοι δε βαλλας παιδισκης ῥαχηλ, δαν, και νεφθαλειμ.
υἱοι δε ζελφας παιδισκης λειας, γαδ, και ασηρ· οὑτοι υἱοι ιακωβ, οἱ εγενοντο αυτω εν μεσοποταμια της συριας.
ηλθε δε ιακωβ προς ισαακ τον πατερα αυτου εις μαμβρη, εις πολιν του πεδιου· αὑτη εστι χεβρων εν γη χανααν, οὑ παρωκησεν ἁβρααμ και ισαακ.
εγενοντο δε αἱ ἡμεραι ισαακ, ἁς εζησεν, ετη ἑκατον ογδοηκοντα.
και εκλειπων ισαακ απεθανε, και προσετεθη προς το γενος αυτου πρεσβυτερος και πληρης ἡμερων· και εθαψαν αυτον ἡσαυ και ιακωβ οἱ υἱοι αυτου.
36
αὑται δε αἱ γενεσεις ἡσαυ· αυτος εστιν εδωμ.
ἡσαυ δε ελαβε τας γυναικας ἑαυτω απο των θυγατερων των χαναναιων· την αδα, θυγατερα αιλωμ του χετταιου· και την ολιβεμα, θυγατερα ανα του υἱου σεβεγων του ευαιου.
και την βασεμαθ, θυγατερα ισμαηλ, αδελφην ναβαιωθ.
ετεκε δε αυτω αδα τον ἑλιφας· και βασεμαθ ετεκε τον ῥαγουηλ.
και ολιβεμα ετεκε τον ιεους, και τον ιεγλομ, και τον κορε· οὑτοι υἱοι ἡσαυ, οἱ εγενοντο αυτω εν γη χανααν.
ελαβε δε ἡσαυ τας γυναικας αυτου, και τους υἱους αυτου, και τας θυγατερας αυτου, και παντα τα σωματα του οικου αυτου, και παντα τα ὑπαρχοντα αυτου, και παντα τα κτηνη, και παντα ὁσα εκτησατο, και παντα ὁσα περιεποιησατο εν γη χανααν· και επορευθη ἡσαυ εκ της γης χανααν απο προσωπου ιακωβ του αδελφου αυτου.
ην γαρ αυτων τα ὑπαρχοντα πολλα, του οικειν ἁμα· και ουκ ηδυνατο ἡ γη της παροικησεως αυτων φερειν αυτους, απο του πληθους των ὑπαρχοντων αυτων.
κατωκησε δε ἡσαυ εν τω ορει σηειρ· ἡσαυ αυτος εστιν εδωμ.
αὑται δε αἱ γενεσεις ἡσαυ πατρος εδωμ εν τω ορει σηειρ.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων ἡσαυ· ἑλιφας υἱος αδας γυναικος ἡσαυ· και ῥαγουηλ υἱος βασεμαθ γυναικος ἡσαυ.
εγενοντο δε ἑλιφας υἱοι, θαιμαν, ωμαρ, σωφαρ, γοθωμ, και κενεζ.
θαμνα δε ην παλλακη ἑλιφας του υἱου ἡσαυ· και ετεκε τω ἑλιφας τον αμαληκ· οὑτοι υἱοι αδας γυναικος ἡσαυ.
οὑτοι δε υἱοι ῥαγουηλ, ναχωθ, ζαρε, σομε, και μοζε· οὑτοι ησαν υἱοι βασεμαθ γυναικος ἡσαυ.
οὑτοι δε υἱοι ολιβεμας θυγατρος ανα του υἱου σεβεγων, γυναικος ἡσαυ· ετεκε δε τω ἡσαυ τον ιεους, και τον ιεγλομ, και τον κορε.
οὑτοι ἡγεμονες υἱοι ἡσαυ· υἱοι ἑλιφας πρωτοτοκου ἡσαυ· ἡγεμων θαιμαν, ἡγεμων ωμαρ, ἡγεμων σωφαρ, ἡγεμων κενεζ,
ἡγεμων κορε, ἡγεμων γοθωμ, ἡγεμων αμαληκ· οὑτοι ἡγεμονες ἑλιφας εν γη ιδουμαια· οὑτοι υἱοι αδας.
και οὑτοι υἱοι ῥαγουηλ υἱου ἡσαυ· ἡγεμων ναχωθ, ἡγεμων ζαρε, ἡγεμων σομε, ἡγεμων μοζε· οὑτοι ἡγεμονες ῥαγουηλ εν γη εδωμ· οὑτοι υἱοι βασεμαθ γυναικος ἡσαυ.
οὑτοι δε υἱοι ολιβεμας γυναικος ἡσαυ· ἡγεμων ιεους, ἡγεμων ιεγλομ, ἡγεμων κορε· οὑτοι ἡγεμονες ολιβεμας θυγατρος ανα γυναικος ἡσαυ.
οὑτοι υἱοι ἡσαυ, και οὑτοι ἡγεμονες αυτων· οὑτοι εισιν υἱοι εδωμ.
οὑτοι δε υἱοι σηειρ του χορῥαιου, του κατοικουντος την γην· λωταν, σωβαλ, σεβεγων, ανα,
και δησων, και ασαρ, και ῥισων· οὑτοι ἡγεμονες του χορῥαιου, του υἱου σηειρ εν τη γη εδωμ.
εγενοντο δε υἱοι λωταν· χορῥι, και αἱμαν· αδελφη δε λωταν, θαμνα.
οὑτοι δε υἱοι σωβαλ· γωλαμ, και μαναχαθ, και γαιβηλ, και σωφαρ, και ωμαρ.
και οὑτοι υἱοι σεβεγων, αιε, και ανα· οὑτος εστιν ανα, ὁς εὑρε τον ιαμειν εν τη ερημω, ὁτε ενεμε τα ὑποζυγια σεβεγων του πατρος αυτου·
οὑτοι δε υἱοι ανα· δησων, και ολιβεμα θυγατηρ ανα.
οὑτοι δε υἱοι δησων· αμαδα, και ασβαν, και ιθραν, και χαρῥαν.
οὑτοι δε υἱοι ασαρ· βαλααμ, και ζουκαμ, και ιουκαμ.
οὑτοι δε υἱοι ῥισων, ὡς, και αραν.
οὑτοι δε ἡγεμονες χορῥι· ἡγεμων λωταν, ἡγεμων σωβαλ, ἡγεμων σεβεγων, ἡγεμων ανα,
ἡγεμων δησων, ἡγεμων ασαρ, ἡγεμων ῥισων· οὑτοι ἡγεμονες χορῥι εν ταις ἡγεμονιαις αυτων εν γη εδωμ.
και οὑτοι οἱ βασιλεις οἱ βασιλευσαντες εν εδωμ, προ του βασιλευσαι βασιλεα εν ισραηλ.
και εβασιλευσεν εν εδωμ βαλακ υἱος βεωρ· και ονομα τη πολει αυτου, δενναβα.
απεθανε δε βαλακ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου ιωβαβ υἱος ζαρα εκ βοσορῥας.
απεθανε δε ιωβαβ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου ασωμ εκ της γης θαιμανων.
απεθανε δε ασωμ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου αδαδ υἱος βαραδ ὁ εκκοψας μαδιαμ εν τω πεδιω μωαβ· και ονομα τη πολει αυτου γετθαιμ.
απεθανε δε αδαδ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου σαμαδα εκ μασσεκκας.
απεθανε δε σαμαδα, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου σαουλ εκ ῥοωβωθ της παρα ποταμον.
απεθανε δε σαουλ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου βαλλενων υἱος αχοβωρ.
απεθανε δε βαλλενων υἱος αχοβωρ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου αραδ υἱος βαραδ· και ονομα τη πολει αυτου φογωρ· ονομα δε τη γυναικι αυτου μετεβεηλ, θυγατηρ ματραιθ, υἱου μαιζοωβ.
ταυτα τα ονοματα των ἡγεμονων ἡσαυ, εν ταις φυλαις αυτων, κατα τοπον αυτων, εν ταις χωραις αυτων, και εν τοις εθνεσιν αυτων· ἡγεμων θαμνα, ἡγεμων γωλα, ἡγεμων ιεθερ,
ἡγεμων ὁλιβεμας, ἡγεμων ἡλας, ἡγεμων φινων,
ἡγεμων κενεζ, ἡγεμων θαιμαν, ἡγεμων μαζαρ,
ἡγεμων μαγεδιηλ, ἡγεμων ζαφωιν· οὑτοι ἡγεμονες εδωμ, εν ταις κατωκοδομημεναις εν τη γη της κτησεως αυτων· οὑτος ἡσαυ πατηρ εδωμ.
37
κατωκει δε ιακωβ εν τη γη, οὑ παρωκησεν ὁ πατηρ αυτου εν γη χανααν· αὑται δε αἱ γενεσεις ιακωβ.
ιωσηφ δε δεκα και ἑπτα ετων ην, ποιμαινων τα προβατα του πατρος αυτου μετα των αδελφων αυτου, ων νεος, μετα των υἱων βαλλας, και μετα των υἱων ζελφας, των γυναικων του πατρος αυτου· κατηνεγκαν δε ιωσηφ ψογον πονηρον προς ισραηλ τον πατερα αυτων.
ιακωβ δε ηγαπα τον ιωσηφ παρα παντας τους υἱους αυτου, ὁτι υἱος γηρως ην αυτω· εποιησε δε αυτω χιτωνα ποικιλον.
ιδοντες δε οἱ αδελφοι αυτου, ὁτι αυτον ὁ πατηρ φιλει εκ παντων των υἱων αυτου, εμισησαν αυτον, και ουκ ηδυναντο λαλειν αυτω ουδεν ειρηνικον.
ενυπνιασθεις δε ιωσηφ ενυπνιον, απηγγειλεν αυτο τοις αδελφοις αυτου.
και ειπεν αυτοις, ακουσατε του ενυπνιου τουτου, οὑ ενυπνιασθην.
ωμην ὑμας δεσμευειν δραγματα εν μεσω τω πεδιω· και ανεστη το εμον δραγμα, και ωρθωθη· περιστραφεντα δε τα δραγματα ὑμων, προσεκυνησαν το εμον δραγμα.
ειπαν δε αυτω οἱ αδελφοι αυτου, μη βασιλευων βασιλευσεις εφʼ ἡμας, η κυριευων κυριευσεις ἡμων, και προσεθεντο ετι μισειν αυτον ἑνεκεν των ενυπνιων αυτου, και ἑνεκεν των ῥηματων αυτου.
ειδε δε ενυπνιον ἑτερον, και διηγησατο αυτο τω πατρι αυτου, και τοις αδελφοις αυτου· και ειπεν, ιδου ενυπνιασαμην ενυπνιον ἑτερον· ὡσπερ ὁ ἡλιος, και ἡ σεληνη, και ἑνδεκα αστερες προσεκυνουν με.
και επετιμησεν αυτω ὁ πατηρ αυτου, και ειπεν αυτω, τι το ενυπνιον τουτο, ὁ ενυπνιασθης; αρα γε ελθοντες ελευσομεθα εγω τε και ἡ μητηρ σου και οἱ αδελφοι σου προσκυνησαι σοι επι την γην;
εζηλωσαν δε αυτον οἱ αδελφοι αυτου· ὁ δε πατηρ αυτου διετηρησε το ῥημα.
επορευθησαν δε οἱ αδελφοι αυτου βοσκειν τα προβατα του πατρος αυτων εις συχεμ.
και ειπεν ισραηλ προς ιωσηφ, ουχι οἱ αδελφοι σου ποιμαινουσιν εις συχεμ; δευρο αποστειλω σε προς αυτους· ειπε δε αυτω, ιδου εγω.
ειπε δε αυτω ισραηλ, πορευθεις ιδε, ει ὑγιαινουσιν οἱ αδελφοι σου, και τα προβατα, και αναγγειλον μοι· και απεστειλεν αυτον εκ της κοιλαδος της χεβρων· και ηλθεν εις συχεμ.
και εὑρεν αυτον ανθρωπος πλανωμενον εν τω πεδιω· ηρωτησε δε αυτον ὁ ανθρωπος, λεγων, τι ζητεις;
ὁ δε ειπε, τους αδελφους μου ζητω· απαγγειλον μοι που βοσκουσιν.
ειπε δε αυτω ὁ ανθρωπος, απηρκασιν εντευθεν· ηκουσα γαρ αυτων λεγοντων, πορευθωμεν εις δωθαειμ· και επορευθη ιωσηφ κατοπισθε των αδελφων αυτου, και εὑρεν αυτους εν δωθαειμ.
προειδον δε αυτον μακροθεν προ του εγγισαι αυτον προς αυτους· και επονηρευοντο του αποκτειναι αυτον.
ειπε δε ἑκαστος προς τον αδελφον αυτου, ιδου ὁ ενυπνιαστης εκεινος ερχεται.
νυν ουν δευτε αποκτεινωμεν αυτον, και ῥιψωμεν αυτον εις ἑνα των λακκων· και ερουμεν, θηριον πονηρον κατεφαγεν αυτον· και οψομεθα, τι εσται τα ενυπνια αυτου.
ακουσας δε ῥουβην, εξειλετο αυτον εκ των χειρων αυτων· και ειπεν, ου παταξωμεν αυτον εις ψυχην.
ειπε δε αυτοις ῥουβην, μη εκχεητε αἱμα· εμβαλλετε αυτον εις ἑνα των λακκων τουτων των εν τη ερημω, χειρα δε μη επενεγκητε αυτω· ὁπως εξεληται αυτον εκ των χειρων αυτων, και αποδω αυτον τω πατρι αυτου.
εγενετο δε ἡνικα ηλθεν ιωσηφ προς τους αδελφους αυτου, εξεδυσαν ιωσηφ τον χιτωνα τον ποικιλον τον περι αυτον.
και λαβοντες αυτον, ερῥιψαν εις τον λακκον· ὁ δε λακκος κενος, ὑδωρ ουκ ειχε.
εκαθισαν δε φαγειν αρτον· και αναβλεψαντες τοις οφθαλμοις ειδον, και ιδου ὁδοιποροι ισμαηλιται ηρχοντο εκ γαλααδ· και αἱ καμηλοι αυτων εγεμον θυμιαματων και ῥητινης και στακτης. επορευοντο δε καταγαγειν εις αιγυπτον.
ειπε δε ιουδας προς τους αδελφους αυτου, τι χρησιμον, εαν αποκτεινωμεν τον αδελφον ἡμων, και κρυψωμεν το αἱμα αυτου;
δευτε αποδωμεθα αυτον τοις ισμαηλιταις τουτοις· αἱ δε χειρες ἡμων μη εστωσαν επʼ αυτον, ὁτι αδελφος ἡμων και σαρξ ἡμων εστιν. ηκουσαν δε οἱ αδελφοι αυτου.
και παρεπορευοντο οἱ ανθρωποι οἱ μαδιηναιοι εμποροι, και εξειλκυσαν και ανεβιβασαν τον ιωσηφ εκ του λακκου· και απεδοντο τον ιωσηφ τοις ισμαηλιταις εικοσι χρυσων. και κατηγαγον τον ιωσηφ εις αιγυπτον.
ανεστρεψε δε ῥουβην επι τον λακκον, και ουχ ὁρα τον ιωσηφ εν τω λακκω· και διερῥηξε τα ἱματια αυτου.
και επεστρεψε προς τους αδελφους αυτου, και ειπε, το παιδαριον ουκ εστιν· εγω δε που πορευομαι ετι;
λαβοντες δε τον χιτωνα του ιωσηφ, εσφαξαν εριφον αιγων, και εμολυναν τον χιτωνα τω αἱματι.
και απεστειλαν τον χιτωνα τον ποικιλον, και εισηνεγκαν τω πατρι αυτων· και ειπαν, τουτον εὑρομεν, επιγνωθι ει χιτων του υἱου σου εστιν, η ου.
και επεγνω αυτον, και ειπε, χιτων του υἱου μου εστι· θηριον πονηρον κατεφαγεν αυτον· θηριον ἡρπασε τον ιωσηφ.
διερῥηξε δε ιακωβ τα ἱματια αυτου, και επεθετο σακκον επι την οσφυν αυτου, και επενθει τον υἱον αυτου ἡμερας πολλας.
συνηχθησαν δε παντες οἱ υἱοι αυτου και αἱ θυγατερες, και ηλθον παρακαλεσαι αυτον· και ουκ ηθελε παρακαλεισθαι, λεγων, ὁτι καταβησομαι προς τον υἱον μου πενθων εις ἁδου· και εκλαυσεν αυτον ὁ πατηρ αυτου.
οἱ δε μαδιηναιοι απεδοντο τον ιωσηφ εις αιγυπτον τω πετεφρη τω σπαδοντι φαραω αρχιμαγειρω.
38
εγενετο δε εν τω καιρω εκεινω, κατεβη ιουδας απο των αδελφων αυτου, και αφικετο ἑως προς ανθρωπον τινα οδολλαμιτην, ὡ ονομα ειρας.
και ειδεν εκει ιουδας θυγατερα ανθρωπου χαναναιου, ἡ ονομα σαυα· και ελαβεν αυτην, και εισηλθε προς αυτην.
και συλλαβουσα ετεκεν υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου, ηρ.
και συλλαβουσα ετεκεν υἱον ετι, και εκαλεσε το ονομα αυτου, αυναν.
και προσθεισα ετεκεν υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου, σηλωμ· αὑτη δε ην εν χασβι, ἡνικα ετεκεν αυτους.
και ελαβεν ιουδας γυναικα ηρ τω πρωτοτοκω αυτου, ἡ ονομα θαμαρ.
εγενετο δε ηρ πρωτοτοκος ιουδα πονηρος εναντι κυριου· και απεκτεινεν αυτον ὁ θεος.
ειπε δε ιουδας τω αυναν· εισελθε προς την γυναικα του αδελφου σου, και επιγαμβρευσαι αυτην, και αναστησον σπερμα τω αδελφω σου.
γνους δε αυναν, ὁτι ουκ αυτω εσται το σπερμα, εγενετο ὁταν εισηρχετο προς την γυναικα του αδελφου αυτου, εξεχεεν επι την γην, του μη δουναι σπερμα τω αδελφω αυτου.
πονηρον δε εφανη εναντιον του θεου, ὁτι εποιησε τουτο· και εθανατωσε και τουτον.
ειπε δε ιουδας θαμαρ τη νυμφη αυτου, καθου χηρα εν τω οικω του πατρος σου, ἑως μεγας γενηται σηλωμ ὁ υἱος μου· ειπε γαρ, μη ποτε αποθανη και οὑτος, ὡσπερ και οἱ αδελφοι αυτου. απελθουσα δε θαμαρ εκαθητο εν τω οικω του πατρος αυτης.
επληθυνθησαν δε αἱ ἡμεραι, και απεθανε σαυα ἡ γυνη ιουδα· και παρακληθεις ιουδας ανεβη επι τους κειροντας τα προβατα αυτου, αυτος και ειρας ὁ ποιμην αυτου ὁ οδολλαμιτης εις θαμνα.
και απηγγελε θαμαρ τη νυμφη αυτου, λεγοντες, ιδου ὁ πενθερος σου αναβαινει εις θαμνα, κειραι τα προβατα αυτου.
και περιελομενη τα ἱματια της χηρευσεως αφʼ ἑαυτης, περιεβαλε το θεριστρον, και εκαλλωπισατο, και εκαθισε προς ταις πυλαις αιναν, ἡ εστιν εν παροδω θαμνα· ιδε γαρ ὁτι μεγας γεγονε σηλωμ, αυτος δε ουκ εδωκεν αυτην αυτω γυναικα.
και ιδων αυτην ιουδας εδοξεν αυτην πορνην ειναι· κατεκαλυψατο γαρ το προσωπον αυτης και ουκ επεγνω αυτην.
εξεκλινε δε προς αυτην την ὁδον· και ειπεν αυτη, εασον με εισελθειν προς σε· ου γαρ εγνω, ὁτι νυμφη αυτου εστιν· ἡ δε ειπε, τι μοι δωσεις, εαν εισελθης προς με;
ὁ δε ειπεν, εγω σοι αποστελλω εριφον αιγων εκ των προβατων μον· ἡ δε ειπεν, εαν δως μοι αρῥαβωνα, ἑως του αποστειλαι σε.
ὁ δε ειπε, τινα τον αρῥαβωνα σοι δωσω; ἡ δε ειπε, τον δακτυλιον σου, και τον ὁρμισκον, και την ῥαβδον την εν τη χειρισου. και εδωκεν αυτη, και εισηλθε προς αυτην· και εν γαστρι ελαβεν εξ αυτου.
και αναστασα απηλθε, και περιειλετο το θεριστρον αυτης αφʼ ἑαυτης, και ενεδυσατο τα ἱματια της χηρευσεως αυτης.
απεστειλε δε ιουδας τον εριφον εξ αιγων εν χειρι του ποιμενος αυτου του οδολλαμειτου, κομισασθαι παρα της γυναικος τον αρῥαβωνα· και ουχ εὑρεν αυτην.
επηρωτησε δε τους ανδρας τους εκ του τοπου, που εστιν ἡ πορνη ἡ γενομενη εν αιναν επι της ὁδου; και ειπαν, ουκ ην ενταυθα πορνη.
και απεστραφη προς ιουδαν, και ειπεν, ουχ εὑρον· και οἱ ανθρωποι οἱ εκ του τοπου λεγουσι, μη ειναι ὡδε πορνην.
ειπε δε ιουδας, εχετω αυτα· αλλα μη ποτε καταγελασθωμεν· εγω μεν απεσταλκα τον εριφον τουτον, συ δε ουχ εὑρηκας.
εγενετο δε μετα τριμηνον ανηγγελη τω ιουδα, λεγοντες, εκπεπορνευκε θαμαρ ἡ νυμφη σου, και ιδου εν γαστρι εχει εκ πορνειας· ειπε δε ιουδας, εξαγαγετε αυτην, και κατακαυθητω.
αυτη δε αγομενη απεστειλε προς τον πενθερον αυτης, λεγουσα, εκ του ανθρωπου οὑτινος ταυτα εστιν, εγω εν γαστρι εχω· και ειπεν, επιγνωθι τινος ὁ δακτυλιος, και ὁ ὁρμισκος και ἡ ῥαβδος αὑτη.
επεγνω δε ιουδας, και ειπε, δεδικαιωται θαμαρ η εγω· οὑ ἑνεκεν ουκ εδωκα αυτην σηλωμ τω υἱω μου· και ου προσεθετο ετι του γνωναι αυτην.
εγενετο δε ἡνικα ετικτε, και τηδε ην διδυμα εν τη γαστρι αυτης.
εγενετο δε εν τω τικτειν αυτην, ὁ εἱς προεξηνεγκεν την χειρα· λαβουσα δε ἡ μαια, εδησεν επι την χειρα αυτου κοκκινον, λεγουσα, οὑτος εξελευσεται προτερος.
ὡς δε επισυνηγαγε την χειρα, και ευθυς εξηλθεν ὁ αδελφος αυτου· ἡ δε ειπε, τι διεκοπη δια σε φραγμος; και εκαλεσε το ονομα αυτου, φαρες.
και μετα τουτο εξηλθεν ὁ αδελφος αυτου, εφʼ ὡ ην επι τη χειρι αυτου το κοκκινον· και εκαλεσε το ονομα αυτου, ζαρα.
39
ιωσηφ δε κατηχθη εις αιγυπτον· και εκτησατο αυτον πετεφρης ὁ ευνουχος φαραω, ὁ αρχιμαγειρος, ανηρ αιγυπτιος, εκ χειρων των ισμαηλιτων, οἱ κατηγαγον αυτον εκει.
και ην κυριος μετα ιωσηφ· και ην ανηρ επιτυγχανων· και εγενετο εν τω οικω παρα τω κυριω αυτου τω αιγυπτιω.
ηδει δε ὁ κυριος αυτου, ὁτι ὁ κυριος ην μετʼ αυτου, και ὁσα εαν ποιη, κυριος ευοδοι εν ταις χερσιν αυτου.
και εὑρεν ιωσηφ χαριν εναντιον του κυριου αυτου, και ευηρεστησεν αυτω. και κατεστησε αυτον επι του οικου αυτου· και παντα ὁσα ην αυτω, εδωκε δια χειρος ιωσηφ.
εγενετο δε μετα το καταστηναι αυτον επι του οικου αυτου, και επι παντα ὁσα ην αυτω, και ηυλογησε κυριος τον οικον του αιγυπτιου δια ιωσηφ· και εγενηθη ευλογια κυριου εν πασι τοις ὑπαρχουσιν αυτω εν τω οικω, και εν τω αγρω αυτου.
και επετρεψε παντα ὁσα ην αυτω, εις χειρας ιωσηφ· και ουκ ηδει των καθʼ αὑτον ουδεν, πλην του αρτου, οὑ ησθιεν αυτος. και ην ιωσηφ καλος τω ειδει, και ὡραιος τη οψει σφοδρα.
και εγενετο μετα τα ῥηματα ταυτα, και επεβαλεν ἡ γυνη του κυριου αυτου τους οφθαλμους αυτης επι ιωσηφ· και ειπεν, κοιμηθητι μετʼ εμου.
ὁ δε ουκ ηθελεν· ειπε δε τη γυναικι του κυριου αυτου, ει ὁ κυριος μου ου γινωσκει διʼ εμε ουδεν εν τω οικω αυτου, και παντα ὁσα εστιν αυτω εδωκεν εις τας χειρας μου,
και ουχ ὑπερεχει εν τη οικια ταυτη ουθεν εμου, ουδε ὑπεξηρηται απʼ εμου ουδεν, πλην σου, δια το σε γυναικα αυτου ειναι, και πως ποιησω το ῥημα το πονηρον τουτο, και ἁμαρτησομαι εναντιον του θεου;
ἡνικα δε ελαλει τω ιωσηφ ἡμεραν εξ ἡμερας, και ουχ ὑπηκουεν αυτη καθευδειν μετʼ αυτης, του συγγενεσθαι αυτη.
εγενετο δε τοιαυτη τις ἡμερα, και εισηλθεν ιωσηφ εις την οικιαν ποιειν τα εργα αυτου, και ουθεις ην των εν τη οικια εσω.
και επεσπασατο αυτον των ἱματιων, λεγουσα, κοιμηθητι μετʼ εμου· και καταλιπων τα ἱματια αυτου εν ταις χερσιν αυτης εφυγε, και εξηλθεν εξω.
και εγενετο ὡς ειδεν ὁτι καταλιπων τα ἱματια αυτου εν ταις χερσιν αυτης εφυγε, και εξηλθεν εξω,
και εκαλεσε τους οντας εν τη οικια, και ειπεν αυτοις, λεγουσα, ιδετε, εισηγαγε ἡμιν παιδα εβραιον, εμπαιζειν ἡμιν· εισηλθε προς με, λεγων, κοιμηθητι μετʼ εμου· και εβοησα φωνη μεγαλη.
εν δε τω ακουσαι αυτον, ὁτι ὑψωσα την φωνην μου και εβοησα, καταλιπων τα ἱματια αυτου παρʼ εμοι εφυγε, και εξηλθεν εξω.
και καταλιμπανει τα ἱματια παρʼ ἑαυτη, ἑως ηλθεν ὁ κυριος εις τον οικον αυτου.
και ελαλησεν αυτω κατα τα ῥηματα ταυτα, λεγουσα, εισηλθε προς με ὁ παις ὁ ἑβραιος, ὁν εισηγαγες προς ἡμας, εμπαιξαι μοι· και ειπε μοι, κοιμηθησομαι μετα σου.
ὡς δε ηκουσεν, ὁτι ὑψωσα την φωνην μου και εβοησα, καταλιπων τα ἱματια αυτου παρʼ εμοι εφυγε, και εξηλθεν εξω.
εγενετο δε, ὡς ηκουσεν ὁ κυριος τα ῥηματα της γυναικος αυτου, ὁσα ελαλησε προς αυτον, λεγουσα, οὑτως εποιησε μοι ὁ παις σου, και εθυμωθη οργη.
και λαβων ὁ κυριος ιωσηφ, ενεβαλε αυτον εις το οχυρωμα, εις τον τοπον εν ὡ οἱ δεσμωται του βασιλεως κατεχονται εκει εν τω οχυρωματι.
και ην κυριος μετα ιωσηφ, και κατεχεεν αυτου ελεος· και εδωκεν αυτω χαριν εναντιον του αρχιδεσμοφυλακος.
και εδωκεν ὁ αρχιδεσμοφυλαξ το δεσμωτηριον δια χειρος ιωσηφ, και παντας τους απηγμενους ὁσοι εν τω δεσμωτηριω, και παντα ὁσα ποιουσιν εκει, αυτος ην ποιων.
ουκ ην ὁ αρχιδεσμοφυλαξ του δεσμωτηριου γινωσκον διʼ αυτον ουθεν· παντα γαρ ην δια χειρος ιωσηφ, δια το τον κυριον μετʼ αυτου ειναι· και ὁσα αυτος εποιει, ὁ κυριος ευωδο εν ταις χερσιν αυτου.
40
εγενετο δε μετα τα ῥηματα ταυτα, ἡμαρτεν ὁ αρχιοινοχοος του βασιλεως αιγυπτου, και ὁ αρχισιτοποιος, τω κυριω αυτων βασιλει αιγυπτου.
και ωργισθη φαραω επι τοις δυσιν ευνουχοις αυτου, επι τω αρχιοινοχοω, και επι τω αρχισιτοποιω·
και εθετο αυτους εν φυλακη εις το δεσμωτηριον, εις τον τοπον, οὑ ιωσηφ απηκτο εκει.
και συνεστησεν ὁ αρχιδεσμωτης τω ιωσηφ αυτους· και παρεστη αυτοις· ησαν δε ἡμερας εν τη φυλακη.
και ειδον αμφοτεροι ενυπνιον εν μια νυκτι· ἡ δε ὁρασις του ενυπνιου του αρχιοινοχοου και αρχισιτοποιου, οἱ ησαν τω βασιλει αιγυπτου, οἱ οντες εν τω δεσμωτηριω, ην αὑτη.
εισηλθε προς αυτους ιωσηφ το πρωι, και ειδεν αυτους, και ησαν τεταραγμενοι.
και ηρωτα τους ευνουχους φαραω, οἱ ησαν μετʼ αυτου εν τη φυλακη παρα τω κυριω αυτου, λεγων, τι ὁτι τα προσωπα ὑμων σκυθρωπα σημερον;
οἱ δε ειπαν αυτω, ενυπνιον ειδομεν, και ὁ συγκρινων ουκ εστιν αυτο· ειπε δε αυτοις ιωσηφ, ουχι δια του θεου ἡ διασαφησις αυτων εστι; διηγησασθε ουν μοι.
και διηγησατο ὁ αρχιοινοχοος το ενυπνιον αυτου τω ιωσηφ· και ειπεν, εν τω ὑπνω μου ην αμπελος εναντιον μου.
εν δε τη αμπελω τρεις πυθμενες, και αυτη θαλλουσα, ανενηνοχυια βλαστους· πεπειροι οἱ βοτρυες σταφυλης.
και το ποτηριον φαραω εν τη χειρι μου· και ελαβον την σταφυλην, και εξεθλιψα αυτην εις το ποτηριον, και εδωκα το ποτηριον εις την χειρα φαραω.
και ειπεν αυτω ιωσηφ, τουτο ἡ συγκρισις αυτου· οἱ τρεις πυθμενες, τρεις ἡμεραι εισιν.
ετι τρεις ἡμεραι, και μνησθησεται φαραω της αρχης σου, και αποκαταστησει σε επι την αρχιοινοχοιαν σου, και δωσεις το ποτηριον φαραω εις την χειρα αυτου κατα την αρχην σου την προτεραν, ὡς ησθα οινοχοων.
αλλα μνησθητι μου δια σεαυτου, ὁταν ευ γενηται σοι· και ποιησεις εν εμοι ελεος· και μνησθηση περι εμου προς φαραω, και εξαξεις με εκ του οχυρωματος τουτου.
ὁτι κλοπη εκλαπην εκ γης ἑβραιων, και ὡδε ουκ εποιησα ουδεν, αλλʼ ενεβαλον με εις τον λακκον τουτον.
και ειδεν ὁ αρχισιτοποιος ὁτι ορθως συνεκριεν· και ειπε τω ιωσηφ, καγω ειδον ενυπνιον· και ωμην τρια κανα χονδριτων αιρειν επι της κεφαλης μου·
εν δε κανω τω επανω απο παντων των γενων, ὡν φαραω εσθιει, εργον σιτοποιου, και τα πετεινα του ουρανου κατησθιεν αυτα απο του κανου του επανω της κεφαλης μου.
αποκριθεις δε ιωσηφ ειπεν αυτω, αὑτη ἡ συγκρισις αυτου· τα τρια κανα, τρεις ἡμεραι εισιν·
ετι τριων ἡμερων, και αφελει φαραω την κεφαλην σου απο σου· και κρεμασει σε επι ξυλου, και φαγεται τα ορνεα του ουρανου τας σαρκας σου απο σου.
εγενετο δε εν τη ἡμερα τη τριτη, ἡμερα γενεσεως ην φαραω, και εποιει ποτον πασι τοις παισιν αυτου· και εμνησθη της αρχης του οινοχοου και της αρχης του σιτοποιου εν μεσω των παιδων αυτου.
και αποκατεστησε τον αρχιοινοχοον επι την αρχην αυτου· και εδωκε το ποτηριον εις την χειρα φαραω.
τον δε αρχισιτοποιον εκρεμασεν, καθα συνεκρινεν αυτοις ιωσηφ.
και ουκ εμνησθη ὁ αρχιοινοχοος του ιωσηφ, αλλαʼ επελαθετο αυτου.
41
εγενετο δε μετα δυο ετη ἡμερων, φαραω ειδεν ενυπνιον· ωετο ἑσταναι επι του ποταμου.
και ιδου ὡσπερ εκ του ποταμου ανεβαινον επτα βοες, καλαι τω ειδει, και εκλεκται ταις σαρξι, και εβοσκοντο εν τω αχει.
αλλαι δε ἑπτα βοες ανεβαινον μετα ταυτας εκ του ποταμου, αισχραι τω ειδει, και λεπται ταις σαρξι, και ενεμοντο παρα τας βοας επι το χειλος του ποταμου.
και κατεφαγον αἱ ἑπτα βοες αἱ αισχραι και λεπται ταις σαρξι τας ἑπτα βοας τας καλας τω ειδει και τας εκλεκτας ταις σαρξι· ηγερθη δε φαραω.
και ενυπνιασθη το δευτερον· και ιδου ἑπτα σταχυες ανεβαινον εν τω πυθμενι ἑνι εκλεκτοι και καλοι.
και ιδου ἑπτα σταχυες λεπτοι και ανεμοφθοροι ανεφυοντο μετʼ αυτους.
και κατεπιον οἱ ἑπτα σταχυες οἱ λεπτοι και ανεμοφθοροι τους ἑπτα σταχυας τους εκλεκτους και τους πληρεις· ηγερθη δε φαραω, και ην ενυπνιον.
εγενετο δε πρωι, και εταραχθη ἡ ψυχη αυτου, και αποστειλας εκαλεσε παντας τους εξηγητας αιγυπτου, και παντας τους σοφους αυτης· και διηγησατο αυτοις φαραω το ενυπνιον αυτου, και ουκ ην ὁ απαγγελλων αυτο τω φαραω.
και ελαλησεν ὁ αρχιοινοχοος προς φαραω, λεγων, την ἁμαρτιαν μου αναμιμνησκω σημερον.
φαραω ωργισθη τοις παισιν αυτου, και εθετο ἡμας εν φυλακη, εν τω οικω του αρχιμαγειρου, εμε τε και τον αρχισιτοποιον.
και ειδομεν ενυπνιον αμφοτεροι εν νυκτι μια εγω και αυτος, ἑκαστος κατα το αυτου ενυπνιον ειδομεν.
ην δε εκει μεθʼ ἡμων νεανισκος παις ἑβραιος του αρχιμαγειρου, και διηγησαμεθα αυτω, και συνεκρινεν ἡμιν.
εγενηθη δε, καθως συνεκρινεν ἡμιν οὑτω και συνεβη, εμε τε αποκατασταθηναι επι την αρχην μου, εκεινον δε κρεμασθηναι.
αποστειλας δε φαραω εκαλεσε τον ιωσηφ· και εξηγαγον αυτον απο του οχυρωματος, και εξυρησαν αυτον, και ηλλαξαν την στολην αυτου· και ηλθε προς φαραω.
ειπε δε φαραω προς ιωσηφ, ενυπνιον ἑωρακα, και ὁ συγκρινων ουκ εστιν αυτο· εγω δε ακηκοα περι σου λεγοντων, ακουσαντα σε ενυπνια, συγκριναι αυτα.
αποκριθεις δε ιωσηφ τω φαραω ειπεν, ανευ του θεου ουκ αποκριθησεται το σωτηριον φαραω.
ελαλησε δε φαραω τω ιωσηφ, λεγων, εν τω ὑπνω μου ωμην ἑσταναι παρα το χειλος του ποταμου.
και ὡσπερ εκ του ποταμου ανεβαινον ἑπτα βοες καλαι τω ειδει και εκλεκται ταις σαρξι, και ενεμοντο εν τω αχει.
και ιδου ἑπτα βοες ἑτεραι ανεβαινον οπισω αυτων εκ του ποταμου, πονηραι και αισχραι τω ειδει, και λεπται ταις σαρξιν, οἱας ουκ ειδον τοιαυτας εν ὁλη γη αιγυπτου αισχροτερας.
και κατεφαγον αἱ ἑπτα βοες αἱ αισχραι και λεπται τας ἑπτα βοας τας πρωτας τας καλας και τας εκλεκτας.
και εισηλθον εις τας κοιλιας αυτων· και οὑ διαδηλοι εγενοντο, ὁτι εισηλθον εις τας κοιλιας αυτων· και αἱ οψεις αυτων αισχραι, καθα και την αρχην· εξεγερθεις δε εκοιμηθην.
και ειδον παλιν εν τω ὑπνω μου, και ὡσπερ ἑπτα σταχυες ανεβαινον εν πυθμενι ἑνι πληρεις και καλοι·
αλλοι δε ἑπτα σταχυες λεπτοι και ανεμοφθοροι ανεφυοντο εχομενοι αυτων.
και κατεπιον οἱ ἑπτα σταχυες οἱ λεπτοι και ανεμοφθοροι τους ἑπτα σταχυας τους καλους και τους πληρεις· ειπα ουν τοις εξηγηταις, και ουκ ην ὁ απαγγελλων μοι αυτο.
και ειπεν ιωσηφ τω φαραω, το ενυπνιον φαραω ἑν εστιν· ὁσα ὁ θεος ποιει, εδειξε τω φαραω.
αἱ ἑπτα βοες αἱ καλαι, ἑπτα ετη εστι· και οἱ ἑπτα σταχυες οἱ καλοι, ἑπτα ετη εστι· το ενυπνιον φαραω ἑν εστι.
και αἱ ἑπτα βοες αἱ λεπται, αἱ αναβαινουσαι οπισω αυτων, ἑπτα ετη εστι· και οἱ ἑπτα σταχυες οἱ λεπτοι και ανεμοφθοροι, ἑπτα ετη εστι· εσονται ἑπτα ετη λιμου.
το δε ῥημα ὁ ειρηκα φαραω, ὁσα ὁ θεος ποιει, εδειξε τω φαραω.
ιδου ἑπτα ετη ερχεται ευθηνια πολλη εν παση γη αιγυπτου.
ἡξει δε ἑπτα ετη λιμου μετα ταυτα· και επιλησονται της πλησμονης της εσομενης εν ὁλη αιγυπτω· και αναλωσει ὁ λιμος την γην.
και ουκ επιγνωσθησεται ἡ ευθηνια επι της γης απο του λιμου του εσομενου μετα ταυτα· ισχυρος γαρ εσται σφοδρα.
περι δε του δευτερωσαι το ενυπνιον φαραω δις, ὁτι αληθες εσται το ῥημα το παρα του θεου· και ταχυνει ὁ θεος του ποιησαι αυτο.
νυν ουν σκεψαι ανθρωπον φρονιμον και συνετον, και καταστησον αυτον επι γης αιγυπτου.
και ποιησατω φαραω και καταστησατω τοπαρχας επι της γης· και αποπεμπτωσατωσαν παντα τα γεννηματα της γης αιγυπτου των ἑπτα ετων της ευθηνιας,
και συναγαγετωσαν παντα τα βρωματα των ἑπτα ετων των ερχομενων των καλων τουτων· και συναχθητω ὁ σιτος ὑπο χειρα φαραω· βρωματα εν ταις πολεσι φυλαχθητω.
και εσται τα βρωματα τα πεφυλαγμενα τη γη εις τα ἑπτα ετη του λιμου, ἁ εσονται εν γη αιγυπτου, και ουκ εκτριβησεται ἡ γη εν τω λιμω.
ηρεσε δε το ῥημα εναντιον φαραω, και εναντιον παντων των παιδων αυτου.
και ειπε φαραω πασι τοις παισιν αυτου, μη εὑρησομεν ανθρωπον τοιουτον, ὁς εχει πνευμα θεου εν αυτω;
ειπε δε φαραω τω ιωσηφ, επειδη εδειξεν ὁ θεος σοι παντα ταυτα, ουκ εστιν ανθρωπος φρονιμωτερος και συνετωτερος σου.
συ εση επι τω οικω μου, και επι τω στοματι σου ὑπακουσεται πας ὁ λαος μου· πλην τον θρονον ὑπερεξω σου εγω.
ειπε δε φαραω τω ιωσηφ, ιδου καθιστημι σε σημερον επι παση γη αιγυπτου.
και περιελομενος φαραω τον δακτυλιον απο της χειρος αυτου, περιεθηκεν αυτον επι την χειρα ιωσηφ, και ενεδυσεν αυτον στολην βυσσινην, και περιεθηκε κλοιον χρυσουν περι τον τραχηλον αυτου.
και ανεβιβασεν αυτον επι το ἁρμα το δευτερον των αυτου· και εκηρυξεν εμπροσθεν αυτου κηρυξ· και κατεστησεν αυτον εφʼ ὁλης γης αιγυπτου.
ειπε δε φαραω τω ιωσηφ, εγω φαραω· ανευ σου ουκ εξαρει ουθεις την χειρα αυτου επι πασης γης αιγυπτου.
και εκαλεσε φαραω το ονομα ιωσηφ, ψονθομφανηχ· και εδωκεν αυτω την ασενεθ θυγατερα πετεφρη ἱερεως ἡλιουπολεως αυτω εις γυναικα.
ιωσηφ δε ην ετων τριακοντα, ὁτε εστη εναντιον φαραω βασιλεως αιγυπτου· εξηλθε δε ιωσηφ απο προσωπου φαραω, και διηλθε πασαν γην αιγυπτου.
και εποιησεν ἡ γη εν τοις ἑπτα ετεσι της ευθηνιας δραγματα.
και συνηγαγε παντα τα βρωματα των ἑπτα ετων, εν οἱς ην ἡ ευθηνια εν τη γη αιγυπτου· και εθηκε τα βρωματα εν ταις πολεσι· βρωματα των πεδιων της πολεως των κυκλω αυτης εθηκεν εν αυτη.
και συνηγαγεν ιωσηφ σιτον ὡσει την αμμον της θαλασσης πολυν σφοδρα, ἑως ουκ ηδυνατο αριθμηθηναι, ου γαρ ην αριθμος.
τω δε ιωσηφ εγενοντο υἱοι δυο προ του ελθειν τα ἑπτα ετη του λιμου, οὑς ετεκεν αυτω ασενεθ ἡ θυγατηρ πετεφρη ἱερεως ἡλιουπολεως.
εκαλεσε δε ιωσηφ το ονομα του πρωτοτοκου, μανασση· ὁτι επιλαθεσθαι με εποιησεν ὁ θεος παντων των πονων μου, και παντων των του πατρος μου·
το δε ονομα του δευτερου εκαλεσεν, εφραιμ· ὁτι ηυξησε με ὁ θεος εν γη ταπεινωσεως μου.
παρηλθον δε τα ἑπτα ετη της ευθηνιας, ἁ εγενοντο εν τη γη αιγυπτου.
και ηρξατο τα ἑπτα ετη του λιμου ερχεσθαι, καθα ειπεν ιωσηφ· και εγενετο λιμος εν παση τη γη· εν δε παση τη γη αιγυπτου ησαν αρτοι.
και επεινασε πασα ἡ γη αιγυπτου· εκραξε δε ὁ λαος προς φαραω περι αρτων· ειπε δε φαραω πασι τοις αιγυπτιοις, πορευεσθε προς ιωσηφ, και ὁ εαν ειπη ὑμιν, ποιησατε.
και ὁ λιμος ην επι προσωπου πασης της γης· ανεωξε δε ιωσηφ παντας τους σιτοβολωνας, και επωλει πασι τοις αιγυπτιοις.
και πασαι αἱ χωραι ηλθον εις αιγυπτον, αγοραζειν προς ιωσηφ· επεκρατησε γαρ ὁ λιμος εν παση τη γη·
42
ιδων δε ιακωβ ὁτι εστι πρασις εν αιγυπτω, ειπε τοις υἱοις αυτου, ἱνατι ῥαθυμειτε;
ιδου ακηκοα, ὁτι εστι σιτος εν αιγυπτω· καταβητε εκει, και πριασθε ἡμιν μικρα βρωματα, ἱνα ζησωμεν και μη αποθανωμεν.
κατεβησαν δε οἱ αδελφοι ιωσηφ οἱ δεκα, πριασθαι σιτον εξ αιγυπτου·
τον δε βενιαμιν, τον αδελφον ιωσηφ, ουκ απεστειλε μετα των αδελφων αυτου· ειπε γαρ, μη ποτε συμβη αυτω μαλακια.
ηλθον δε οἱ υἱοι ισραηλ αγοραζειν μετα των ερχομενων· ην γαρ ὁ λιμος εν γη χανααν.
ιωσηφ δε ην ὁ αρχων της γης· οὑτος επωλει παντι τω λαω της γης· ελθοντες δε οἱ αδελφοι ιωσηφ προσεκυνησαν αυτω επι προσωπον επι την γην.
ιδων δε ιωσηφ τους αδελφους αυτου, επεγνω· και ηλλοτριουτο απʼ αυτων, και ελαλησεν αυτοις σκληρα· και ειπεν αυτοις, ποθεν ἡκατε; οἱ δε ειπον, εκ γης χανααν, αγορασαι βρωματα.
επεγνω δε ιωσηφ τους αδελφους αυτου· αυτοι δε ουκ επεγνωσαν αυτον·
και εμνησθη ιωσηφ των ενυπνιων αυτου, ὡν ειδεν αυτος· και ειπεν αυτοις, κατασκοποι εστε, κατανοησαι τα ιχνη της χωρας ἡκατε.
οἱ δε ειπαν, ουχι, κυριε· οἱ παιδες σου ηλθομεν πριασθαι βρωματα.
παντες εσμεν υἱοι ἑνος ανθρωπου· ειρηνικοι εσμεν, ουκ εισιν οἱ παιδες σου κατασκοποι.
ειπε δε αυτοις, ουχι· αλλα τα ιχνη της γης ηλθετε ιδειν.
οἱ δε ειπαν, δωδεκα εσμεν οἱ παιδες σου αδελφοι εν γη χανααν· και ιδου ὁ νεωτερος μετα του πατρος ἡμων σημερον· ὁ δε ἑτερος ουχ ὑπαρχει.
ειπε δε αυτοις ιωσηφ, τουτο εστιν ὁ ειρηκα ὑμιν, λεγων, ὁτι κατασκοποι εστε.
εν τουτω φανεισθε· νη την ὑγιειαν φαραω, ου μη εξελθητε εντευθεν, εαν μη ὁ αδελφος ὑμων ὁ νεωτερος ελθη ὡδε.
αποστειλατε εξ ὑμων ἑνα, και λαβετε τον αδελφον ὑμων· ὑμεις δε απαχθητε ἑως του φανερα γενεσθαι τα ῥηματα ὑμων, ει αληθευετε η ου· ει δε μη, νη την ὑγιειαν φαραω, η μην κατασκοποι εστε.
και εθετο αυτους εν φυλακη ἡμερας τρεις.
ειπε δε αυτοις τη ἡμερα τη τριτη, τουτο ποιησατε, και ζησεσθε· τον θεον γαρ εγω φοβουμαι.
ει ειρηνικοι εστε, αδελφος ὑμων κατασχεθητω εἱς εν τη φυλακη· αυτοι δε βαδισατε, και απαγαγετε τον αγορασμον της σιτοδοσιας ὑμων.
και τον αδελφον ὑμων τον νεωτερον αγαγετε προς με, και πιστευθησονται τα ῥηματα ὑμων· ει δε μη, αποθανεισθε. εποιησαν δε οὑτως.
και ειπεν ἑκαστος προς τον αδελφον αυτου, ναι, εν ἁμαρτιαις γαρ εσμεν περι του αδελφου ἡμων, ὁτι ὑπεριδομεν την θλιψιν της ψυχης αυτου, ὁτε κατεδεετο ἡμων, και ουκ εισηκουσαμεν αυτου· και ἑνεκεν τουτου επηλθεν εφʼ ἡμας ἡ θλιψις αὑτη.
αποκριθεις δε ῥουβην ειπεν αυτοις, ουκ ελαλησα ὑμιν, λεγων, μη αδικησητε το παιδαριον, και ουκ εισηκουσατε μου; και ιδου το αἱμα αυτου εκζητειται.
αυτοι δε ουκ ηδεισαν, ὁτι ακουει ιωσηφ· ὁ γαρ ἑρμηνευτης ανα μεσον αυτων ην·
αποστραφεις δε απʼ αυτων εκλαυσεν ιωσηφ· και παλιν προσηλθε προς αυτους, και ειπεν αυτοις· και ελαβε τον συμεων απʼ αυτων, και εδησεν αυτον εναντιον αυτων.
ενετειλατο δε ιωσηφ εμπλησαι τα αγγεια αυτων σιτου, και αποδουναι το αργυριον αυτων ἑκαστω εις τον σακκον αυτου, και δουναι αυτοις επισιτισμον εις την ὁδον· και εγενηθη αυτοις οὑτως.
και επιθεντες τον σιτον επι τους ονους αυτων, απηλθον εκειθεν.
λυσας δε εἱς τον μαρσιππον αυτου, δουναι χορτασματα τοις ονοις αυτου, οὑ κατελυσαν, και ειδε τον δεσμον του αργυριου αυτου, και ην επανω του στοματος του μαρσιππου.
και ειπε τοις αδελφοις αυτου, απεδοθη μοι το αργυριον, και ιδου τουτο εν τω μαρσιππω μου· και εξεστη ἡ καρδια αυτων, και εταραχθησαν προς αλληλους, λεγοντες, τι τουτο εποιησεν ὁ θεος ἡμιν;
ηλθον δε προς ιακωβ τον πατερα αυτων εις γην χανααν, και απηγγειλαν αυτω παντα τα συμβαντα αυτοις, λεγοντες,
λελαληκεν ὁ ανθρωπος ὁ κυριος της γης προς ἡμας σκληρα, και εθετο ἡμας εν φυλακη, ὡς κατασκοπευοντας την γην.
ειπαμεν δε αυτω, ειρηνικοι εσμεν, ουκ εσμεν κατασκοποι.
δωδεκα αδελφοι εσμεν, υἱοι του πατρος ἡμων· ὁ εἱς ουχ ὑπαρχει· ὁ δε μικρος μετα του πατρος ἡμων σημερον εν γη χανααν.
ειπε δε ἡμιν ὁ ανθρωπος ὁ κυριος της γης, εν τουτω γνωσομαι, ὁτι ειρηνικοι εστε· αδελφον ἑνα αφετε ὡδε μετʼ εμου· τον δε αγορασμον της σιτοδοσιας του οικου ὑμων λαβοντες απελθατε.
και αγαγετε προς με τον αδελφον ὑμων τον νεωτερον· και γνωσομαι ὁτι ου κατασκοποι εστε, αλλʼ ὁτι ειρηνικοι εστε· και τον αδελφον ὑμων αποδωσω ὑμιν, και τη γη εμπορευσεσθε.
εγενετο δε εν τω κατακενουν αυτους τους σακκους αυτων, και ην ἑκαστου ὁ δεσμος του αργυριου εν τω σακκω αυτων· και ειδον τους δεσμους του αργυριου αυτων αυτοι, και ὁ πατηρ αυτων, και εφοβηθησαν.
ειπε δε αυτοις ιακωβ ὁ πατηρ αυτων, εμε ητεκνωσατε· ιωσηφ ουκ εστι, συμεων ουκ εστι, και τον βενιαμιν ληψεσθε; επʼ εμε εγενετο ταυτα παντα.
ειπε δε ῥουβην τω πατρι αυτων, λεγων, τους δυο υἱους μου αποκτεινον, εαν μη αγαγω αυτον προς σε· δος αυτον εις την χειρα μου, καγω αναξω αυτον προς σε.
ὁ δε ειπεν, ου καταβησεται ὁ υἱος μου μεθʼ ὑμων, ὁτι ὁ αδελφος αυτου απεθανε, και αυτος μονος καταλελειπται· και συμβησεται αυτον μαλακισθηναι εν τη ὁδω, ἡ εαν πορευησθε, και καταξετε μου το γηρας μετα λυπης εις ἁδου.
43
ὁ δε λιμος ενισχυσεν επι της γης.
εγενετο δε ἡνικα συνετελεσαν καταφαγειν τον σιτον, ὁν ηνεγκαν εξ αιγυπτου, και ειπεν αυτοις ὁ πατηρ αυτων, παλιν πορευθεντες πριασθε ἡμιν μικρα βρωματα.
ειπε δε αυτω ιουδας, λεγων, διαμαρτυρια μεμαρτυρηται ἡμιν ὁ ανθρωπος ὁ κυριος της γης, λεγων, ουκ οψεσθε το προσωπον μου, εαν μη ὁ αδελφος ὑμων ὁ νεωτερος μεθʼ ὑμων η.
ει μεν ουν αποστελλης τον αδελφον ἡμων μεθʼ ἡμων, καταβησομεθα, και αγορασομεν σοι βρωματα.
ει δε μη αποστελλης τον αδελφον ἡμων μεθʼ ἡμων, ου πορευσομεθα· ὁ γαρ ανθρωπος ειπεν ἡμιν, λεγων, ουκ οψεσθε μου το προσωπον, εαν μη ὁ αδελφος ὑμων ὁ νεωτερος μεθʼ ὑμων η.
ειπε δε ισραηλ, τι εκακοποιησατε με, αναγγειλαντες τω ανθρωπω ὁτι εστιν ὑμιν αδελφος;
οἱ δε ειπαν, ερωτων επηρωτησεν ἡμας ὁ ανθρωπος και την γενεαν ἡμων, λεγων, ει ετι ὁ πατηρ ὑμων ζη, και ει εστιν ὑμιν αδελφος· και απηγγειλαμεν αυτω κατα την επερωτησιν ταυτην· μη ηδειμεν ὁτι ερει ἡμιν, αγαγετε τον αδελφον ὑμων;
ειπε δε ιουδας προς ισραηλ τον πατερα αυτου, αποστειλον το παιδαριον μετʼ εμου· και ανασταντες πορευσομεθα, ἱνα ζωμεν και μη αποθανωμεν και ἡμεις, και συ, και ἡ αποσκευη ἡμων.
εγω δε εκδεχομαι αυτον· εκ χειρος μου ζητησον αυτον· εαν μη αγαγω αυτον προς σε, και στησω αυτον εναντιον σου, ἡμαρτηκως εσομαι εις σε πασας τας ἡμεραν.
ει μη γαρ εβραδυναμεν, ηδη αν ὑπεστρεψαμεν δις.
ειπε δε αυτοις ισραηλ ὁ πατηρ αυτων, ει οὑτως εστι, τουτο ποιησατε· λαβετε απο των καρπων της γης εν τοις αγγειοις ὑμων, και καταγαγετε τω ανθρωπω δωρα της ῥητινης, και του μελιτος, θυμιαμα τε και στακτην, και τερεινθον, και καρυα.
και το αργυριον δισσον λαβετε εν ταις χερσιν ὑμων· το αργυριον το αποστραφεν εν τοις μαρσιπποις ὑμων αποστρεψατε μεθʼ ὑμων· μη ποτε αγνοημα εστι.
και τον αδελφον ὑμων λαβετε· και ανασταντες καταβητε προς τον ανθρωπον.
ὁ δε θεος μου δωη ὑμιν χαριν εναντιον του ανθρωπου και αποστειλαι τον αδελφον ὑμων τον ἑνα, και τον βενιαμιν· εγω μεν γαρ καθαπερ ητεκνωμαι, ητεκνωμαι.
λαβοντες δε οἱ ανδρες τα δωρα ταυτα και το αργυριον διπλουν, ελαβον εν ταις χερσιν αυτων και τον βενιαμειν· και ανασταντες κατεβησαν εις αιγυπτον· και εστησαν εναντιον ιωσηφ.
ειδε δε ιωσηφ αυτους, και τον βενιαμιν τον αδελφον αυτου τον ὁμομητριον· και ειπε τω επι της οικιας αυτου, εισαγαγε τους ανθρωπους εις την οικιαν, και σφαξον θυματα, και ἑτοιμασον· μετʼ εμου γαρ φαγονται οἱ ανθρωποι αρτους την μεσημβριαν.
εποιησε δε ὁ ανθρωπος καθα ειπεν ιωσηφ· και εισηγαγε τους ανθρωπους εις τον οικον ιωσηφ.
ιδοντες δε οἱ ανδρες ὁτι εισηχθησαν εις τον οικον του ιωσηφ, ειπαν, δια το αργυριον το αποστραφεν εν τοις μαρσιπποις ἡμων την αρχην, ἡμεις εισαγομεθα, του συκοφαντησαι ἡμας και επιθεσθαι ἡμιν, του λαβειν ἡμας εις παιδας, και τους ονους ἡμων.
προσελθοντες δε προς τον ανθρωπον τον επι του οικου του ιωσηφ, ελαλησαν αυτω εν τω πυλωνι του οικου,
λεγοντες, δεομεθα, κυριε· κατεβηεν την αρχην πριασθαι βρωματα.
εγενετο δε ἡνικα ηλθομεν εις το καταλυσαι, και ηνοιξαμεν τους μαρσιππους ἡμων, και τοδε το αργυριον ἑκαστου εν τω μαρσιππω αυτου· το αργυριον ἡμων εν σταθμω απεστρεψαμεν νυν εν ταις χερσιν ἡμων.
και αργυριον ἑτερον ηνεγκαμεν μεθʼ ἑαυτων, αγορασαι βρωματα· ουκ οιδαμεν τις ενεβαλεν το αργυριον εις τους μαρσιππους ἡμων.
ειπε δε αυτοις, ἱλεως ὑμιν, μη φοβεισθε· ὁ θεος ὑμων, και ὁ θεος των πατερων ὑμων, εδωκεν ὑμιν θησαυρους εν τοις μαρσιπποις ὑμων· και το αργυριον ὑμων ευδοκιμουν απεχω· και εξηγαγε προς αυτους τον συμεων.
και ηνεγκεν ὑδωρ νιψαι τους ποδας αυτων· και εδωκε χορτασματα τοις ονοις αυτων.
ἡτοιμασαν δε τα δωρα, ἑως του ελθειν τον ιωσηφ μεσημβριας· ηκουσαν γαρ ὁτι εκει μελλει αρισταν.
εισηλθε δε ιωσηφ εις την οικιαν, και προσηνεγκαν αυτω τα δωρα, ἁ ειχον εν ταις χερσιν αυτων, εις τον οικον· και προσεκυνησαν αυτω επι προσωπον επι την γην.
ηρωτησε δε αυτους, πως εχετε; και ειπεν αυτοις, ει ὑγιαινει ὁ πατηρ ὑμων ὁ πρεσβυτης, ὁν ειπατε; ετι ζη;
οἱ δε ειπαν, ὑγιαινει ὁ παις σου ὁ πατηρ ἡμων, ετι ζη. και ειπεν, ευλογημενος ὁ ανθρωπος εκεινος τω θεω· και κυψαντες προσεκυνησαν αυτω.
αναβλεψας δε τοις οφθαλμοις αυτου ιωσηφ, ειδε βενιαμιν τον αδελφον αυτου τον ὁμομητριον· και ειπεν, οὑτος ὁ αδελφος ὑμων ὁ νεωτερος, ὁν ειπατε προς με αγαγειν; και ειπεν, ὁ θεος ελεησαι σε, τεκνον.
εταραχθη δε ιωσηφ· συνεστρεφετο γαρ τα εγκατα αυτου επι τω αδελφω αυτου, και εζητει κλαυσαι· εισελθων δε εις το ταμειον, εκλαυσεν εκει.
και νιψαμενος το προσωπον, εξελθων ενεκρατευσατο· και ειπε, παραθετε αρτους.
και παρεθηκαν αυτω μονω, και αυτοις καθʼ ἑαυτους, και τοις αιγυπτιοις τοις συνδειπνουσι μετʼ αυτου καθʼ ἑαυτους· ου γαρ εδυναντο οἱ αιγυπτιοι συνεσθιειν μετα των εβραιων αρτους· βδελυγμα γαρ εστι τοις αιγυπτιοις.
εκαθισαν δε εναντιον αυτου, ὁ πρωτοτοκος κατα τα πρεσβεια αυτου, και ὁ νεωτερος κατα την νεοτητα αυτου· εξισταντο δε οἱ ανθρωποι ἑκαστος προς τον αδελφον αυτου.
ηραν δε μεριδα παρʼ αυτου προς ἑαυτους· εμεγαλυνθη δε ἡ μερις βενιαμειν παρα τας μεριδας παντων πενταπλασιως προς τας εκεινων· επιον δε και εμεθυσθησαν μετʼ αυτου.
44
και ενετειλατο ὁ ιωσηφ τω οντι επι της οικιας αυτου, λεγων, πλησατε τους μαρσιππους των ανθρωπων βρωματων, ὁσα εαν δυνωνται αραι· και εμβαλετε ἑκαστου το αργυριον επι του στοματος του μαρσιππου.
και το κονδυ μου το αργυρουν εμβαλετε εις τον μαρσιππον του νεωτερου, και την τιμην του σιτου αυτου· εγενηθη δε κατα το ῥημα ιωσηφ, καθως ειπε.
το πρωι διεφαυσε· και οἱ ανθρωποι απεσταλησαν, αυτοι και οἱ ονοι αυτων.
εξελθοντων δε αυτων την πολιν, ουκ απεσχον μακραν· και ιωσηφ ειπε τω επι της οικιας αυτου, αναστας επιδιωξον οπισω των ανθρωπων, και καταλημψη αυτους, και ερεις αυτοις τι ὁτι ανταπεδωκατε πονηρα αντι καλων;
ἱνατι εκλεψατε μου το κονδυ το αργυρουν; ου τουτο εστιν, εν ὡ πινει ὁ κυριος μου; αυτος δε οιωνισμω οιωνιζεται εν αυτω. πονηρα συντετελεκατε ἁ πεποιηκατε.
εὑρων δε αυτους, ειπεν αυτοις κατα τα ῥηματα ταυτα.
οἱ δε ειπαν αυτω, ἱνατι λαλει ὁ κυριος κατα τα ῥηματα ταυτα; μη γενοιτο τοις παισιν σου ποιησαι κατα το ῥημα τουτο.
ει το μεν αργυριον, ὁ εὑρομεν εν τοις μαρσιπποις ἡμων, απεστρεψαμεν προς σε εκ γης χανααν, πως αν κλεψαιμεν εκ του οικου του κυριου σου αργυριον η χρυσιον;
παρʼ ὡ αν εὑρης το κονδυ των παιδων σου, αποθνησκετω· και ἡμεις δε εσομεθα παιδες τω κυριω ἡμων.
ὁ δε ειπε, και νυν, ὡς λεγετε, οὑτως εσται· παρʼ ὡ αν εὑρεθη το κονδυ, εσται μου παις ὑμεις δε εσεσθε καθαροι.
και εσπευσαν, και καθειλαν ἑκαστος τον μαρσιππον αυτου επι την γην· και ηνοιξαν ἑκαστος τον μαρσιππον αυτου.
ηρευνησε δε απο του πρεσβυτερου αρξαμενος, ἑως ηλθεν επι τον νεωτερον. και εὑρε το κονδυ εν τω μαρσιππω του βενιαμιν.
και διερῥηξαν τα ἱματια αυτων, και επεθηκαν ἑκαστος τον μαρσιππον αυτου επι τον ονον αυτου, και επεστρεψαν εις την πολιν.
εισηλθε δε ιουδας και οἱ αδελφοι αυτου προς ιωσηφ ετι αυτου οντος εκει, και επεσον εναντιον αυτου επι την γην.
ειπε δε αυτοις ιωσηφ, τι το πραγμα τουτο εποιησατε; ουκ οιδατε ὁτι οιωνισμω οιωνιειται ὁ ανθρωπος, οἱος εγω;
ειπε δε ιουδας, τι αντερουμεν τω κυριω, η τι λαλησομεν, η τι δικαιωθωμεν; ὁ θεος δε εὑρε την αδικιαν των παιδων σου· ιδου εσμεν οικεται τω κυριω ἡμων, και ἡμεις, και παρʼ ὡ εὑρεθη το κονδυ.
ειπε δε ιωσηφ, μη μοι γενοιτο ποιησαι το ῥημα τουτο· ὁ ανθρωπος παρʼ ὡ εὑρεθη το κονδυ, αυτος εσται μου παις· ὑμεις δε αναβητε μετα σωτηριας προς τον πατερα ὑμων.
εγγισας δε αυτω ιουδας ειπε, δεομαι, κυριε· λαλησατω ὁ παις σου ῥημα εναντιον σου, και μη θυμωθης τω παιδι σου, ὁτι συ ει μετα φαραω.
κυριε, συ ηρωτησας τους παιδας σου, λεγων, ει εχετε πατερα η αδελφον.
και ειπαμεν τω κυριω, εστιν ἡμιν πατηρ πρεσβυτερος, και παιδιον γηρως νεωτερον αυτω, και ὁ αδελφος αυτου απεθανεν, αυτος δε μονος ὑπελειφθη τη μητρι αυτου, ὁ δε πατηρ αυτον ηγαπησεν·
ειπας δε τοις παισι σου, καταγαγετε αυτον προς με, και επιμελουμαι αυτου.
και ειπαμεν τω κυριω, ου δυνησεται το παιδιον καταλιπειν τον πατερα αυτου· εαν δε καταλειπη τον πατερα, αποθανειται.
συ δε ειπας τοις παισι σου, εαν μη καταβη ὁ αδελφος ὑμων ὁ νεωτερος μεθʼ ὑμων, ου προσθησεσθε ιδειν το προσωπον μου.
εγενετο δε ἡνικα ανεβημεν προς τον παιδα σου πατερα ἡμων, απηγγειλαμεν αυτω τα ῥηματα του κυριου ἡμων.
ειπε δε ὁ πατηρ ἡμων, βαδισατε παλιν και αγορασατε ἡμιν μικρα βρωματα.
ἡμεις δε ειπομεν, ου δυνησομεθα καταβηναι· αλλʼ ει μεν ὁ αδελφος ἡμων ὁ νεωτερος καταβαινει μεθʼ ἡμων, καταβησομεθα· ου γαρ δυνησομεθα ιδειν το προσωπον του ανθρωπου, του αδελφου ἡμων του νεωτερου μη οντος μεθʼ ἡμων.
ειπε δε ὁ παις σου πατηρ ἡμων προς ἡμας, ὑμεις γινωσκετε ὁτι δυο ετεκε μοι ἡ γυνη,
και εξηλθεν ὁ εἱς απʼ εμου· και ειπατε ὁτι θηριοβρωτος γεγονεν, και ουκ ιδον αυτον αχρι νυν.
εαν ουν λαβητε και τουτον εκ του προσωπου μου, και συμβη αυτω μαλακια εν τη ὁδω, και καταξετε μου το γηρας μετα λυπης εις ἁδου.
νυν ουν εαν εισπορευωμαι προς τον παιδα σου, πατερα δε ἡμων, και το παιδιον μη η μεθʼ ἡμων, ἡ δε ψυχη αυτου εκκρεμαται εκ της τουτου ψυχης,
και εσται εν τω ιδειν αυτον μη ον το παιδιον μεθʼ ἡμων, τελευτησει, και καταξουσιν οἱ παιδες σου το γηρας του παιδος σου, πατρος δε ἡμων, μετα λυπης εις ἁδου.
ὁ γαρ παις σου παρα του πατρος εκδεδεκται το παιδιον, λεγων, εαν μη αγαγω αυτον προς σε, και στησω αυτον ενωπιον σου, ἡμαρτηκως εσομαι εις τον πατερα πασας τας ἡμερας.
νυν ουν παραμενω σοι παις αντι του παιδιου, οικετης του κυριου· το δε παιδιον αναβητω μετα των αδελφων αυτου.
πως γαρ αναβησομαι προς τον πατερα, του παιδιου μη οντος μεθʼ ἡμων; ἱνα μη ιδω τα κακα, ἁ εὑρησει τον πατερα μου.
45
και ουκ ηδυνατο ιωσηφ ανεχεσθαι παντων των παρεστηκοτων αυτω, αλλʼ ειπεν, εξαποστειλατε παντας απʼ εμου· και ου παρειστηκει ουδεις τω ιωσηφ, ἡνικα ανεγνωριζετο τοις αδελφοις αυτου.
και αφηκε φωνην μετα κλαυθμου· ηκουσαν δε παντες οἱ αιγυπτιοι, και ακουστον εγενετο εις τον οικον φαραω.
ειπε δε ιωσηφ προς τους αδελφους αυτου, εγω ειμι ιωσηφ· ετι ὁ πατηρ μου ζη; και ουκ ηδυναντο οἱ αδελφοι αποκριθηναι αυτω· εταραχθησαν γαρ.
ειπε δε ιωσηφ προς τους αδελφους αυτου, εγγισατε προς με· και ηγγισαν· και ειπεν, εγω ειμι ιωσηφ ὁ αδελφος ὑμων, ὁν απεδοσθε εις αιγυπτον.
νυν ουν μη λυπεισθε, μηδε σκληρον ὑμιν φανητω, ὁτι απεδοσθε με ὡδε· εις γαρ ζωην απεστειλε με ὁ θεος εμπροσθεν ὑμων.
τουτο γαρ δευτερον ετος λιμος επι της γης, και ετι λοιπα πεντε ετη, εν οἱς ουκ εσται αροτριασις, ουδε αμητος·
απεστειλε γαρ με ὁ θεος εμπροσθεν ὑμων, ὑπολειπεσθαι ὑμων καταλειμμα επι της γης, και εκθρεψαι ὑμων καταλειψιν μεγαλην.
νυν ουν ουχ ὑμεις με απεσταλκατε ὡδε, αλλα ὁ θεος· και εποιησε με ὡς πατερα φαραω, και κυριον παντος του οικου αυτου, και αρχοντα πασης γης αιγυπτου.
σπευσαντες ουν αναβητε προς τον πατερα μου, και ειπατε αυτω, ταδε λεγει ὁ υἱος σου ιωσηφ· εποιησε με ὁ θεος κυριον πασης γης αιγυπτου· καταβηθι ουν προς με, και μη μεινης·
και κατοικησεις εν γη γεσεμ αραβιας· και εση εγγυς μου συ, και οἱ υἱοι σου, και οἱ υἱοι των υἱων σου, τα προβατα σου, και αἱ βοες σου, και ὁσα σοι εστι.
και εκθρεψω σε εκει· ετι γαρ πεντε ετη λιμος· ἱνα μη εκτριβης συ, και οἱ υἱοι σου, και παντα τα ὑπαρχοντα σου.
ιδου οἱ οφθαλμοι ὑμων βλεπουσι, και οἱ οφθαλμοι βενιαμειν του αδελφου μου, ὁτι το στομα μου το λαλουν προς ὑμας.
απαγγειλατε ουν τω πατρι μου πασαν την δοξαν μου την εν αιγυπτω, και ὁσα ιδετε· και ταχυναντες καταγαγετε τον πατερα μου ὡδε.
και επιπεσων επι τον τραχηλον βενιαμιν του αδελφου αυτου, εκλαυσεν επʼ αυτω· και βενιαμιν εκλαυσεν επι τω τραχηλω αυτου.
και καταφιλησας παντας τους αδελφους αυτου, εκλαυσεν επʼ αυτοις· και μετα ταυτα ελαλησαν οἱ αδελφοι αυτου προς αυτον.
και διεβοηθη ἡ φωνη εις τον οικον φαραω, λεγοντες, ἡκασιν οἱ αδελφοι ιωσηφ· εχαρη δε φαραω και ἡ θεραπεια αυτου.
ειπε δε φαραω προς ιωσηφ, ειπον τοις αδελφοις σου, τουτο ποιησατε, γεμισατε τα φορεια ὑμων, και απελθετε εις γην χανααν.
και αναλαβοντες τον πατερα ὑμων, και τα ὑπαρχοντα ὑμων, ἡκετε προς με· και δωσω ὑμιν παντων των αγαθων αιγυπτου, και φαγεσθε τον μυελον της γης.
συ δε εντειλαι ταυτα· λαβειν αυτοις ἁμαξας εκ γης αιγυπτου τοις παιδιοις ὑμων, και ταις γυναιξιν ὑμων· και αναλαβοντες τον πατερα ὑμων παραγινεσθε.
και μη φεισησθε τοις οφθαλμοις των σκευων ὑμων· τα γαρ παντα αγαθα αιγυπτου ὑμιν εσται.
εποιησαν δε οὑτως οἱ υἱοι ισραηλ· εδωκε δε ιωσηφ αυτοις ἁμαξας κατα τα ειρημενα ὑπο φαραω του βασιλεως· και εδωκεν αυτοις επισιτισμον εις την ὁδον·
και πασιν εδωκε δισσας στολας· τω δε βενιαμιν εδωκε τριακοσιους χρυσους, και πεντε εξαλλασσουσας στολας.
και τω πατρι αυτου απεστειλε κατα τα αυτα· και δεκα ονους, αιροντας απο παντων των αγαθων αιγυπτου, και δεκα ἡμιονους, αιρουσας αρτους τω πατρι αυτου εις ὁδον.
εξαπεστειλε δε τους αδελφους αυτου, και επορευθησαν· και ειπεν αυτοις, μη οργιζεσθε εν τη ὁδω.
και ανεβησαν εξ αιγυπτου, και ηλθον εις γην χανααν προς ιακωβ τον πατερα αυτων.
και ανηγγειλαν αυτω λεγοντες, ὁτι ὁ υἱος σου ιωσηφ ζη, και αυτος αρχει πασης γης αιγυπτου· και εξεστη τη διανοια ιακωβ, ου γαρ επιστευσεν αυτοις.
ελαλησαν δε αυτω παντα τα ῥηθεντα ὑπο ιωσηφ, ὁσα ειπεν αυτοις. ιδων δε τας ἁμαξας, ἁς απεστειλεν ιωσηφ ὡστε αναλαβειν αυτον, ανεζωπυρησε το πνευμα ιακωβ του πατρος αυτων.
ειπε δε ισραηλ, μεγα μοι εστιν, ει ετι ιωσηφ ὁ υἱος μου ζη· πορευθεις οψομαι αυτον προ του αποθανειν με.
46
απαρας δε ισραηλ, αυτος και παντα τα αυτου, ηλθεν επι το φρεαρ του ὁρκου· και εθυσε θυσιαν τω θεω του πατρος αυτου ισαακ.
ειπε δε ὁ θεος τω ισραηλ εν ὁραματι της νυκτος, ειπων, ιακωβ, ιακωβ· ὁ δε ειπε, τι εστιν;
ὁ δε λεγει αυτω, εγω ειμι ὁ θεος των πατερων σου· μη φοβου καταβηναι εις αιγυπτον· εις γαρ εθνος μεγα ποιησω σε εκει.
και εγω καταβησομαι μετα σου εις αιγυπτον, και εγω αναβιβασω σε εις τελος· και ιωσηφ επιβαλει τας χειρας επι τους οφθαλμους σου.
ανεστη δε ιακωβ απο του φρεατος του ὁρκου· και ανελαβον οἱ υἱοι ισραηλ τον πατερα αυτων, και την αποσκευην, και τας γυναικας αυτων, επι τας ἁμαξας, ἁς απεστειλεν ιωσηφ αραι αυτον.
και αναλαβοντες τα ὑπαρχοντα αυτων, και πασαν την κτησιν, ἡν εκτησαντο εκ γη χανααν, εισηλθον εις αιγυπτον, ιακωβ, και παν το σπερμα αυτου μετʼ αυτου.
υἱοι, και υἱοι των υἱων αυτου μετʼ αυτου· θυγατερες, και θυγατερες των θυγατερων αυτου· και παν το σπερμα αυτου ηγαγεν εις αιγυπτον·
ταυτα δε τα ονοματα των υἱων ισραηλ των εισελθοντων εις αιγυπτον ἁμα ιακωβ τω πατρι αυτων. ιακωβ και οἱ υἱοι αυτου· πρωτοτοκος ιακωβ, ῥουβην.
γἱοι δε ῥουβην, ἑνωχ, και φαλλος, ασρων, και χαρμι.
υἱοι δε συμεων, ιεμουηλ, και ιαμειν, και αωδ, και αχειν, και σααρ, και σαουλ υἱος της χανανιτιδος.
υἱοι δε λευι, γηρσων, καθ, και μεραρι.
υἱοι δε ιουδα, ηρ, και αυναν, και σηλωμ, και φαρες, και ζαρα· απεθανε δε ηρ και αυναν εν γη χανααν· εγενοντο δε υἱοι φαρες, ἑσρων, και ιεμουηλ.
υἱοι δε ισσαχαρ, θωλα, και φουα, και ασουμ, και σαμβραν.
υἱοι δε ζαβουλων, σερεδ, και αλλων, και αχοηλ.
οὑτοι υἱοι λειας, οὑς ετεκε τω ιακωβ εν μεσοποταμια της συριας, και δειναν την θυγατερα αυτου· πασαι αἱ ψυχαι, υἱοι και θυγατερες, τριακοντα τρεις.
υἱοι δε γαδ, σαφων, και αγγις, και σαννις, και θασοβαν, και αηδεις, και αροηδεις, και αρεηλεις.
υἱοι δε ασηρ, ιεμνα, ιεσσουα, και ιεουλ, και βαρια, και σαρα αδελφη αυτων. υἱοι δε βαρια, χοβορ, και μελχιιλ.
οὑτοι υἱοι ζελφας, ἡν εδωκε λαβαν λεια τη θυγατρι αυτου, ἡ ετεκε τουτους τω ιακωβ, δεκαεξ ψυχας.
υἱοι δε ῥαχηλ γυναικος ιακωβ, ιωσηφ, και βενιαμειν.
εγενοντο δε υἱοι ιωσηφ εν γη αιγυπτου, οὑς ετεκεν αυτω ασενεθ θυγατηρ πετεφρη ἱερεως ἡλιουπολεως, τον μανασση, και τον εφραιμ· εγενοντο δε υἱοι μανασση, οὑς ετεκεν αυτω ἡ παλλακη ἡ συρα, τον μαχιρ· μαχιρ δε εγεννησε τον γαλααδ· υἱοι δε εφραιμ αδελφου μανασση, σουταλααμ, και τααμ· υἱοι δε σουταλααμ, εδωμ.
υἱοι δε βενιαμειν, βαλα και βοχορ, και ασβηλ. εγενοντο δε υἱοι βαλα, γηρα, και νοεμαν, και αγχις, και ῥως, και μαμφιμ· γηρα δε εγεννησε τον αραδ.
οὑτοι υἱοι ῥαχηλ, οὑς ετεκε τω ιακωβ· πασαι αἱ ψυχαι δεκαοκτω.
υἱοι δε δαν, ασομ.
και υἱοι νεφθαλι, ασιηλ, και γωνι, και ισσααρ, και σολλημ.
οὑτοι υἱοι βαλλας, ἡν εδωκε λαβαν ῥαχηλ τη θυγατρι αυτου, ἡ ετεκε τουτους τω ιακωβ, πασαι αἱ ψυχαι ἑπτα.
πασαι δε ψυχαι αἱ εισελθουσαι μετα ιακωβ εις αιγυπτον, οἱ εξελθοντες εκ των μηρων αυτου, χωρις των γυναικων υἱων ιακωβ, πασαι αἱ ψυχαι, ἑξηκονταεξ·
υἱοι δε ιωσηφ οἱ γενομενοι αυτω εν γη αιγυπτω, ψυχαι εννεα. πασαι ψυχαι οικου ιακωβ, αἱ εισελθουσαι μετα ιακωβ εις αιγυπτον, ψυχαι ἑβδομηκονταπεντε.
τον δε ιουδαν απεστειλεν εμπροσθεν αυτου προς ιωσηφ, συναντησαι αυτω καθʼ ἡρωων πολιν, εις γην ῥαμεσση.
ζευξας δε ιωσηφ τα ἁρματα αυτου, ανεβη εις συναντησιν ισραηλ τω πατρι αυτου, καθʼ ἡρωων πολιν· και οφθεις αυτω επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου, και εκλαυσε κλαυθμω πιονι.
και ειπεν ισραηλ προς ιωσηφ, αποθανουμαι απο του νυν, επει ἑωρακα το προσωπον σου· ετι γαρ συ ζης.
ειπε δε ιωσηφ προς τους αδελφους αυτου, αναβας απαγγελω τω φαραω, και ερω αυτω, οἱ αδελφοι μου, και ὁ οικος του πατρος μου, οἱ ησαν εν γη χανααν, ἡκασι προς με.
οἱ δε ανδρες εισι ποιμενες· ανδρες γαρ κτηνοτροφοι ησαν· και τα κτηνη, και τους βοας, και παντα τα αυτων αγηοχασιν.
εαν ουν καλεση ὑμας φαραω, και ειπη ὑμιν, τι το εργον ὑμων εστι;
ερειτε, ανδρες κτηνοτροφοι εσμεν οἱ παιδες σου εκ παιδος ἑως του νυν, και ἡμεις, και οἱ πατερες ἡμων· ἱνα κατοικησητε εν γη γεσεμ αραβιας· βδελυγμα γαρ εστιν αιγυπτιοις πας ποιμην προβατων.
47
ελθων δε ιωσηφ απηγγειλε τω φαραω, λεγων, ὁ πατηρ μου, και οἱ αδελφοι μου, και τα κτηνη, και οἱ βοες αυτων, και παντα τα αυτων, ηλθον εκ γης χανααν· και ιδου εισιν εν γη γεσεμ.
απο δε των αδελφων αυτου παρελαβε πεντε ανδρας, και εστησεν αυτους εναντιον φαραω.
και ειπε φαραω τοις αδελφοις ιωσηφ, τι το εργον ὑμων; οἱ δε ειπαν τω φαραω, ποιμενες προβατων οἱ παιδες σου, και ἡμεις και οἱ πατερες ἡμων.
ειπαν δε τω φαραω, παροικειν εν τη γη ἡκαμεν, ου γαρ εστι νομη τοις κτηνεσι των παιδων σου, ενισχυσε γαρ ὁ λιμος εν γη χανααν· νυν ουν κατοικησομεν εν γη γεσεμ. ειπε δε φαραω τω ιωσηφ, κατοικειτωσαν εν γη γεσεμ· ει δε επιστη, ὁτι εισιν εν αυτοις ανδρες δυνατοι, καταστησον αυτους αρχοντας των εμων κτηνων. ηλθον δε εις αιγυπτον προς ιωσηφ ιακωβ, και οἱ υἱοι αυτου· και ηκουσε φαραω βασιλευς αιγυπτου.
και ειπε φαραω προς ιωσηφ, λεγων, ὁ πατηρ σου, και οἱ αδελφοι σου, ἡκασι προς σε.
ιδου ἡ γη αιγυπτου εναντιον σου εστιν· εν τη βελτιστη γη κατοικισον τον πατερα σου, και τους αδελφους σου.
εισηγαγε δε ιωσηφ ιακωβ τον πατερα αυτου, και εστησεν αυτον εναντιον φαραω· και ηυλογησεν ιακωβ τον φαραω.
ειπε δε φαραω τω ιακωβ, ποσα ετη ἡμερων της ζωης σου;
και ειπεν ιακωβ τω φαραω, αἱ ἡμεραι των ετων της ζωης μου, ἁς παροικω, ἑκατον τριακοντα ετη· μικραι και πονηραι γεγονασιν αἱ ἡμεραι των ετων της ζωης μου· ουκ αφικοντο εις τας ἡμερας των ετων της ζωης των πατερων μου, ἁς ἡμερας παρωκησαν.
και ευλογησας ιακωβ τον φαραω, εξηλθεν απʼ αυτου.
και κατωκισεν ιωσηφ τον πατερα αυτου, και τους αδελφους αυτου, και εδωκεν αυτοις κατασχεσιν εν γη αιγυπτω, εν τη βελτιστη γη, εν γη ῥαμεσση, καθα προσεταξε φαραω.
και εσιτομετρει ιωσηφ τω πατρι αυτου, και τοις αδελφοις, και παντι τω οικω του πατρος αυτου, σιτον κατα σωμα.
σιτος δε ουκ ην εν παση τη γη, ενισχυσε γαρ ὁ λιμος σφοδρα· εξελιπε δε ἡ γη αιγυπτου και ἡ γη χανααν απο του λιμου.
συνηγαγε δε ιωσηφ παν το αργυριον το εὑρεθεν εν γη αιγυπτου και εν γη χανααν, του σιτου, οὑ ηγοραζον, και εσιτομετρει αυτοις, και εισηνεγκεν ιωσηφ παν το αργυριον εις τον οικον φαραω.
και εξελιπε παν το αργυριον εκ γης αιγυπτου και εκ γης χανααν· ηλθον δε παντες οἱ αιγυπτιοι προς ιωσηφ, λεγοντες, δος ἡμιν αρτους, και ἱνατι αποθνησκομεν εναντιον σου; εκλελοιπε γαρ το αργυριον ἡμων.
ειπε δε αυτοις ιωσηφ, φερετε τα κτηνη ὑμων, και δωσω ὑμιν αρτους, αντι των κτηνων ὑμων, ει εκλελοιπε το αργυριον ὑμων.
ηγαγον δε τα κτηνη αυτων προς ιωσηφ· και εδωκεν αυτοις ιωσηφ αρτους αντι των ἱππων, και αντι των προβατων, και αντι των βοων, και αντι των ονων· και εξεθρεψεν αυτους εν αρτοις αντι παντων των κτηνων αυτων εν τω ενιαυτω εκεινω.
εξηλθε δε το ετος εκεινο, και ηλθον προς αυτον εν τω ετει τω δευτερω, και ειπαν αυτω, μη ποτε εκτριβωμεν απο του κυριου ἡμων; ει γαρ εκλελοιπε το αργυριον ἡμων, και τα ὑπαρχοντα και τα κτηνη προς σε τον κυριον, και ουχ ὑπολελειπται ἡμιν εναντιον του κυριου ἡμων, αλλʼ η το ιδιον σωμα και ἡ γη ἡμων,
ἱνα ουν μη αποθανωμεν εναντιον σου, και ἡ γη ερημωθη, κτησαι ἡμας και την γην ἡμων αντι αρτων, και εσομεθα ἡμεις και ἡ γη ἡμων παιδες τω φαραω· δος σπερμα, ἱνα σπειρωμεν, και ζωμεν και μη αποθανωμεν, και ἡ γη ουκ ερημωθησεται.
και εκτησατο ιωσηφ πασαν την γην των αιγυπτιων τω φαραω· απεδοντο γαρ οἱ αιγυπτιοι την γην αυτων τω φαραω· επεκρατησε γαρ αυτων ὁ λιμος· και εγενετο ἡ γη τω φαραω.
και τον λαον κατεδουλωσατο αυτω εις παιδας, απʼ ακρων ὁριων αιγυπτου ἑως των ακρων,
χωρις της γης των ἱερεων μονον· ουκ εκτησατο ταυτην ιωσηφ· εν δοσει γαρ εδωκε δομα τοις ἱερευσι φαραω, και ησθιον την δοσιν, ἡν εδωκεν αυτοις φαραω· δια τουτο ουκ απεδοντο την γην αυτων.
ειπε δε ιωσηφ πασι τοις αιγυπτιοις, ιδου κεκτημαι ὑμας και την γην ὑμων σημερον τω φαραω· λαβετε ἑαυτοις σπερμα, και σπειρατε την γην.
και εσται τα γεννηματα αυτης· και δωσετε το πεμπτον μερος τω φαραω· τα δε τεσσαρα μερη εσται ὑμιν αυτοις εις σπερμα τη γη, και εις βρωσιν ὑμιν, και πασι τοις εν τοις οικοις ὑμων.
και ειπαν, σεσωκας ἡμας· εὑρομεν χαριν εναντιον του κυριου ἡμων, και εσομεθα παιδες τω φαραω.
και εθετο αυτοις ιωσηφ εις προσταγμα ἑως της ἡμερας ταυτης, επι γης αιγυπτου τω φαραω αποπεμπτουν, χωρις της γης των ἱερεων μονον· ουκ ἡν τω φαραω.
κατωκησε δε ισραηλ εν γη αιγυπτω επι γης γεσεμ, και εκληρονομησαν επʼ αυτης· και ηυξηθησαν και επληθυνθησαν σφοδρα.
επεζησε δε ιακωβ εν γη αιγυπτω δεκαεπτα ετη· και εγενοντο αἱ ἡμεραι ιακωβ ενιαυτων της ζωης αυτου ἑκατον τεσσαρακονταεπτα ετη.
ηγγισαν δε αἱ ἡμεραι ισραηλ του αποθανειν· και εκαλεσε τον υἱον αυτου ιωσηφ, και ειπεν αυτω, ει εὑρηκα χαριν εναντιον σου, ὑποθες την χειρα σου ὑπο τον μηρον μου, και ποιησεις επʼ εμε ελεημοσυνην, και αληθειαν, του μη με θαψαι εν αιγυπτω·
αλλα κοιμηθησομαι μετα των πατερων μου· και αρεις με εξ αιγυπτου, και θαψεις με εν τω ταφω αυτων· ὁ δε ειπεν, εγω ποιησω κατα το ῥημα σου.
ειπε δε, ομοσον μοι· και ωμοσεν αυτω· και προσεκυνησεν ισραηλ επι το ακρον της ῥαβδου αυτου.
48
εγενετο δε μετα τα ῥηματα ταυτα, και απηγγελη τω ιωσηφ, ὁτι ὁ πατηρ σου ενοχλειται· και αναλαβων τους δυο υἱους αυτου τον μανασση και τον εφραιμ, ηλθε προς ιακωβ.
απηγγελη δε τω ιακωβ, λεγοντες, ιδου ὁ υἱος σου ιωσηφ ερχεται προς σε· και ενισχυσας ισραηλ εκαθισεν επι την κλινην.
και ειπεν ιακωβ τω ιωσηφ, ὁ θεος μου ωφθη μοι εν λουζα εν γη χανααν, και ευλογησε με,
και ειπε μοι, ιδου εγω αυξανω σε, και πληθυνω σε, και ποιησω σε εις συναγωγας εθνων· και δωσω σοι την γην ταυτην, και τω σπερματι σου μετα σε, εις κατασχεσιν αιωνιον.
νυν ουν οἱ δυο υἱοι σου, οἱ γενομενοι σοι εν γη αιγυπτω προ του με ελθειν προς σε εις αιγυπτον, εμοι εισιν, εφραιμ και μανασση· ὡς ῥουβην και συμεων εσονται μοι.
τα δε εκγονα, ἁ εαν γεννησης μετα ταυτα, εσονται επι τω ονοματι των αδελφων αυτων· κληθησονται επι τοις εκεινων κληροις.
εγω δε ἡνικα ηρχομην εκ μεσοποταμιας της συριας, απεθανε ῥαχηλ ἡ μητηρ σου εν γη χανααν, εγγιζοντος μου κατα τον ἱπποδρομον χαβραθα της γης, του ελθειν εφραθα· και κατωρυξα αυτην εν τη ὁδω του ἱπποδρομου· αὑτη εστι βηθλεεμ.
ιδων δε ισραηλ τους υἱους ιωσηφ, ειπε, τινες σοι οὑτοι;
ειπε δε ιωσηφ τω πατρι αυτου, υἱοι μου εισιν, οὑς εδωκε μοι ὁ θεος ενταυθα. και ειπεν ιακωβ, προσαγαγε μοι αυτους, ἱνα ευλογησω αυτους.
οἱ οφθαλμοι δε ισραηλ εβαρυωπησαν απο του γηρως, και ουκ ηδυνατο βλεπειν· και ηγγισεν αυτους προς αυτον, και εφιλησεν αυτους, και περιελαβεν αυτους.
και ειπεν ισραηλ προς ιωσηφ, ιδου του προσωπου σου ουκ εστερηθην, και ιδου εδειξε μοι ὁ θεος και το σπερμα σου.
και εξηγαγεν αυτους ιωσηφ απο των γονατων αυτου· και προσεκυνησαν αυτω επι προσωπον επι της γης.
λαβων δε ιωσηφ τους δυο υἱους αυτου, τον τε εφραιμ εν τη δεξια, εξ αριστερων δε ισραηλ, τον δε μανασση εξ αριστερων, εκ δεξιων δε ισραηλ, ηγγισεν αυτους αυτω.
εκτεινας δε ισραηλ την χειρα την δεξιαν, επεβαλεν επι την κεφαλην εφραιμ, οὑτος δε ην ὁ νεωτερος, και την αριστεραν επι την κεφαλην μανασση, εναλλαξ τας χειρας.
και ευλογησεν αυτους, και ειπεν, ὁ θεος, ὡ ευηρεστησαν οἱ πατερες μου ενωπιον αυτου, ἁβρααμ και ισαακ, ὁ θεος ὁ τρεφων με εκ νεοτητος ἑως της ἡμερας ταυτης,
ὁ αγγελος ὁ ῥυομενος με εκ παντων των κακων, ευλογησαι τα παιδια ταυτα· και επικληθησεται εν αυτοις το ονομα μου, και το ονομα των πατερων μου ἁβρααμ και ισαακ· και πληθυνθειησαν εις πληθος πολυ επι της γης.
ιδων δε ιωσηφ ὁτι επεβαλεν ὁ πατηρ αυτου την χειρα την δεξιαν αυτου επι την κεφαλην εφραιμ, βαρυ αυτω κατεφανη· και αντελαβετο ιωσηφ της χειρος του πατρος αυτου, αφελειν αυτην απο της κεφαλης εφραιμ επι την κεφαλην μανασση.
ειπε δε ιωσηφ τω πατρι αυτου, ουχ οὑτως, πατηρ, οὑτος γαρ ὁ πρωτοτοκος· επιθες την δεξιαν σου επι την κεφαλην αυτου.
και ουκ ηθελησεν, αλλʼ ειπεν, οιδα, τεκνον, οιδα· και οὑτος εσται εις λαον, και οὑτος ὑψωθησεται· αλλʼ ὁ αδελφος αυτου ὁ νεωτερος μειζον αυτου εσται, και το σπερμα αυτου εσται εις πληθος εθνων.
και ευλογησεν αυτους εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, εν ὑμιν ευλογηθησεται ισραηλ, λεγοντες, ποιησαι σε ὁ θεος ὡς εφραιμ και ὡς μανασση· και εθηκε τον εφραιμ εμπροσθεν του μανασση.
ειπε δε ισραηλ τω ιωσηφ, ιδου εγω αποθνησκω· και εσται ὁ θεος μεθʼ ὑμων, και αποστρεψει ὑμας εις την γην των πατερων ὑμων.
εγω δε διδωμι σοι σικιμα εξαιρετον ὑπερ τους αδελφους σου, ἡν ελαβον εκ χειρος αμορῥαιων εν μαχαιρα μου και τοξω.
49
εκαλεσε δε ιακωβ τους υἱους αυτου, και ειπεν αυτοις, συναχθητε, ἱνα αναγγειλω ὑμιν, τι απαντησει ὑμιν επʼ εσχατων των ἡμερων.
συναχθητε, και ακουσατε μου, υἱοι ιακωβ· ακουσατε ισραηλ, ακουσατε του πατρος ὑμων.
ῥουβην πρωτοτοκος μου, συ ισχυς μου, και αρχη τεκνων μου, σκληρος φερεσθαι, και σκληρος αυθαδης.
εξυβρισας ὡς ὑδωρ, μη εκζεσης, ανεβης γαρ επι την κοιτην του πατρος σου· τοτε εμιανας την στρωμνην, οὑ ανεβης.
συμεων και λευι αδελφοι συνετελεσαν αδικιαν εξαιρεσεως αυτων·
εις βουλην αυτων μη ελθοι ἡ ψυχη μου, και επι τη συστασει αυτων μη ερισαι τα ἡπατα μου· ὁτι εν τω θυμω αυτων απεκτειναν ανθρωπους, και εν τη επιθυμια αυτων ενευροκοπησαν ταυρον.
επικαταρατος ὁ θυμος αυτων, ὁτι αυθαδης· και ἡ μηνις αυτων, ὁτι εσκληρυνθη· διαμεριω αυτους εν ιακωβ, και διασπερω αυτους εν ισραηλ.
ιουδα, σε αινεσαισαν οἱ αδελφοι σου· αἱ χειρες σου επι νωτου των εχθρων σου· προσκυνησουσι σοι οἱ υἱοι του πατρος σου.
σκυμνος λεοντος ιουδα· εκ βλαστου, υἱε μου, ανεβης· αναπεσων εκοιμηθης ὡς λεων και ὡς σκυμνος· τις εγερει αυτον;
ουκ εκλειψει αρχων εξ ιουδα, και ἡγουμενος εκ των μηρων αυτου, ἑως εαν ελθη τα αποκειμενα αυτω· και αυτος προσδοκια εθνων.
δεσμευων προς αμπελον τον πωλον αυτου, και τη ἑλικι τον πωλον της ονου αυτου, πλυνει εν οινω την στολην αυτου, και εν αἱματι σταφυλης την περιβολην αυτου.
χαροποιοι οἱ οφθαλμοι αυτου ὑπερ οινον· και λευκοι οἱ οδοντες αυτου η γαλα.
ζαβουλων παραλιος κατοικησει και αυτος παρʼ ὁρμον πλοιων, και παρατενει ἑως σιδωνος.
ισσαχαρ το καλον επεθυμησεν, αναπαυομενος ανα μεσον των κληρων.
και ιδων την αναπαυσιν ὁτι καλη, και την γην ὁτι πιων, ὑπεθηκε τον ωμον αυτου εις το πονειν, και εγενηθη ανηρ γεωργος.
δαν κρινει τον λαον αυτου, ὡσει και μια φυλη εν ισραηλ.
και γενηθητω δαν οφις εφʼ ὁδου, εγκαθημενος επι τριβου, δακνων πτερναν ἱππου· και πεσειται ὁ ἱππευς εις τα οπισω,
την σωτηριαν περιμενων κυριου.
γαδ, πειρατηριον πειρατευσει αυτον· αυτος δε πειρατευσει αυτον κατα ποδας.
ασηρ, πιων αυτου ὁ αρτος· και αυτος δωσει τρυφην αρχουσι.
νεφθαλι στελεχος ανειμενον, επιδιδους εν τω γεννηματι καλλος.
υἱος ηυξημενος ιωσηφ, υἱος ηυξημενος μου ζηλωτος, υἱος μου νεωτατος· προς με αναστρεψον.
εις ὁν διαβουλευομενοι ελοιδορουν, και ενειχον αυτω κυριοι τοξευματων.
και συνετριβη μετα κρατους τα τοξα αυτων· και εξελυθη τα νευρα βραχιονων χειρος αυτων, δια χειρα δυναστου ιακωβ· εκειθεν ὁ κατισχυσας ισραηλ παρα θεου του πατρος σου.
και εβοηθησε σοι ὁ θεος ὁ εμος, και ευλογησε σε ευλογιαν ουρανου ανωθεν, και ευλογιαν γης εχουσης παντα, εἱνεκεν ευλογιας μαστων και μητρας,
ευλογιας πατρος σου και μητρος σου· ὑπερισχυσεν ὑπερ ευλογιας ορεων μονιμων, και επʼ ευλογιαις θινων αεναων· εσονται επι κεφαλην ιωσηφ, και επι κορυφης ὡν ἡγησατο αδελφων.
βενιαμιν λυκος ἁρπαξ, το πρωινον εδεται ετι, και εις το ἑσπερας διδωσι τροφην.
παντες οὑτοι υἱοι ιακωβ δωδεκα· και ταυτα ελαλησεν αυτοις ὁ πατηρ αυτων· και ευλογησεν αυτους· ἑκαστον κατα την ευλογιαν αυτου ευλογησεν αυτους.
και ειπεν αυτοις, εγω προστιθεμαι προς τον εμον λαον· θαψτε με μετα των πατερων μου εν τω σπηλαιω, ὁ εστιν εν τω αγρω εφρων του χετταιου,
εν τω σπηλαιω τω διπλω, τω απεναντι μαμβρη, εν γη χανααν, ὁ εκτησατο ἁβρααμ το σπηλαιον παρα εφρων του χετταιου εν κτησει μνημειου.
εκει εθαψαν ἁβρααμ και σαρῥαν την γυναικα αυτου· εκει εθαψαν ισαακ και ῥεβεκκαν την γυναικα αυτου· εκει εθαψαν λειαν·
εν κτησει του αγρου και του σπηλαιου του οντος εν αυτω, παρα των υἱων χετ.
και κατεπαυσεν ιακωβ επιτασσων τοις υἱοις αυτου· και εξαρας τους ποδας αυτου επι την κλινην, εξελιπε· και προσετεθη προς τον λαον αυτου.
50
και επιπεσων ιωσηφ επι προσωπον του πατρος αυτου εκλαυσεν αυτον, και εφιλησεν αυτον.
και προσεταξεν ιωσηφ τοις παισιν αυτου τοις ενταφιασταις, ενταφιασαι τον πατερα αυτου· και ενεταφιασαν οἱ ενταφιασται τον ισραηλ.
και επληρωσαν αυτου τεσσαρακοντα ἡμερας· οὑτω γαρ καταριθμουνται αἱ ἡμεραι της ταφης· και επενθησεν αυτον αιγυπτος ἑβδομηκοντα ἡμερας.
επει δε παρηλθον αἱ ἡμεραι του πενθους, ελαλησεν ιωσηφ προς τους δυναστας φαραω, λεγων, ει εὑρον χαριν εναντιον ὑμων, λαλησατε περι εμου εις τα ωτα φαραω, λεγοντες,
ὁ πατηρ μου ὡρκισε με, λεγων, εν τω μνημειω, ὡ ωρυξα εμαυτω εν γη χανααν, εκει με θαψεις· νυν ουν αναβας· θαψω τον πατερα μου, και επανελευσομαι·
και ειπε φαραω τω ιωσηφ, αναβηθι, θαψον τον πατερα σου, καθαπερ ὡρκισε σε.
και ανεβη ιωσηφ θαψαι τον πατερα αυτου· και συνανεβησαν μετʼ αυτου παντες οἱ παιδες φαραω, και οἱ πρεσβυτεροι του οικου αυτου, και παντες οἱ πρεσβυτεροι της γης αιγυπτου,
και πασα ἡ πανοικια ιωσηφ, και οἱ αδελφοι αυτου, και πασα ἡ οικια ἡ πατρικη αυτου, και ἡ συγγενεια αυτου· και τα προβατα, και τους βοας ὑπελιποντο εν γη γεσεμ.
και συνανεβησαν μετʼ αυτου και ἁρματα και ἱππεις, και εγενετο ἡ παρεμβολη μεγαλη σφοδρα.
και παρεγενοντο εις ἁλωνα αταδ, ὁ εστι περαν του ιορδανου· και εκοψαντο αυτον κοπετον μεγαν και ισχυρον σφοδρα· και εποιησε το πενθος τω πατρι αυτου ἑπτα ἡμερας.
και ειδον οἱ κατοικοι της γης χανααν το πενθος επι ἁλωνι αταδ, και ειπαν, πενθος μεγα τουτο εστι τοις αιγυπτιοις· δια τουτο εκαλεσε το ονομα αυτου, πενθος αιγυπτου, ὁ εστι περαν του ιορδανου.
και εποιησαν αυτω οὑτως οἱ υἱοι αυτου.
και ανελαβον αυτον οἱ υἱοι αυτου εις γην χανααν· και εθαψαν αυτον εις το σπηλαιον το διπλουν, ὁ εκτησατο ἁβρααμ το σπηλαιον εν κτησει μνημειου παρα εφρων του χετταιου, κατεναντι μαμβρη.
και ὑπεστρεψεν ιωσηφ εις αιγυπτον, αυτος και οἱ αδελφοι αυτου, και οἱ συναναβαντες θαψαι τον πατερα αυτου.
ιδοντες δε οἱ αδελφοι ιωσηφ, ὁτι τεθνηκεν ὁ πατηρ αυτων, ειπαν, μη ποτε μνησικακηση ἡμιν ιωσηφ, και ανταποδομα ανταποδω ἡμιν παντα τα κακα, ἁ ενεδειξαμεθα εις αυτον.
και παραγενομενοι προς ιωσηφ ειπαν, ὁ πατηρ σου ὡρκισε προ του τελευτησαι αυτον, λεγων,
οὑτως ειπατε ιωσηφ· αφες αυτοις την αδικιαν και την ἁμαρτιαν αυτων, ὁτι πονηρα σοι ενεδειξαντο· και νυν δεξαι την αδικιαν των θεραποντων του θεου του πατρος σου· και εκλαυσεν ιωσηφ λαλουντων αυτων προς αυτον.
και ελθοντες προς αυτον ειπαν, οἱδε ἡμεις σοι οικεται.
και ειπεν αυτοις ιωσηφ, μη φοβεισθε, του γαρ θεου ειμι εγω.
ὑμεις εβουλευσασθε κατʼ εμου εις πονηρα, ὁ δε θεος εβουλευσατο περι εμου εις αγαθα, ὁπως αν γενηθη ὡς σημερον, και τραφη λαος πολυς.
και ειπεν αυτοις, μη φοβεισθε· εγω διαθρεψω ὑμας, και τας οικιας ὑμων· και παρεκαλεσεν αυτους, και ελαλησεν αυτων εις την καρδιαν.
και κατωκησεν ιωσηφ εν αιγυπτω, αυτος και οἱ αδελφοι αυτου, και πασα ἡ πανοικια του πατρος αυτου· και εζησεν ιωσηφ ετη ἑκατον δεκα.
και ειδεν ιωσηφ εφραιμ παιδια, ἑως τριτης γενεας· και οἱ υἱοι μαχειρ του υἱου μανασση ετεχθησαν επι μηρων ιωσηφ.
και ειπεν ιωσηφ τοις αδελφοις αυτου, λεγων, εγω αποθνησκω· επισκοπη δε επισκεψεται ὁ θεος ὑμας, και αναξει ὑμας εκ της γης ταυτης εις την γην, ἡν ωμοσεν ὁ θεος τοις πατρασιν ἡμων, ἁβρααμ, ισαακ, και ιακωβ.
και ὡρκισεν ιωσηφ τους υἱους ισραηλ, λεγων, εν τη επισκοπη ἡ επισκεψηται ὁ θεος ὑμας, και συνανοισετε τα οστα μου εντευθεν μεθʼ ὑμων.
και ετελευτησεν ιωσηφ ετων ἑκατον δεκα· και εθαψαν αυτον, και εθηκαν εν τη σορω εν αιγυπτω.
exodus
1
ταυτα τα ονοματα των υἱων ισραηλ των εισπεπορευμενων εις αιγυπτον ἁμα ιακωβ τω πατρι αυτων, ἑκαστος πανοικι αυτων εισηλθοσαν.
ῥουβην, συμεων, λευι, ιουδας,
ισσαχαρ, ζαβουλων, βενιαμιν,
δαν, και νεφθαλι, γαδ, και ασηρ.
ιωσηφ δε ην εν αιγυπτω· ησαν δε πασαι ψυχαι εξ ιακωβ, πεντε και ἑβδομηκοντα.
ετελευτησε δε ιωσηφ, και παντες οἱ αδελφοι αυτου, και πασα ἡ γενεα εκεινη.
οἱ δε υἱοι ισραηλ ηυξηθησαν, και επληθυνθησαν, και χυδαιοι εγενοντο, και κατισχυον σφοδρα σφοδρα· επληθυνε δε ἡ γη αυτους.
ανεστη δε βασιλευς ἑτερος επʼ αιγυπτον, ὁς ουκ ηδει τον ιωσηφ.
ειπε δε τω εθνει αυτου, ιδου το γενος των υἱων ισραηλ μεγα πληθος, και ισχυει ὑπερ ἡμας.
δευτε ουν κατασοφισωμεθα αυτους, μηποτε πληθυνθη, και ἡνικα αν συμβη ἡμιν πολεμος, προστεθησονται και οὑτοι προς τους ὑπεναντιους, και εκπολεμησαντες ἡμας, εξελευσονται εκ της γης.
και επεστησεν αυτοις επιστατας των εργων, ἱνα κακωσωσιν αυτους εν τοις εργοις. και ωκοδομησαν πολεις οχυρας τω φαραω, την τε πειθω, και ῥαμεσση, και ων, ἡ εστιν ἡλιου πολις.
καθοτι δε αυτους εταπεινουν, τοσουτω πλειους εγινοντο, και ισχυον σφοδρα σφοδρα· και εβδελυσσοντο οἱ αιγυπτιοι απο των υἱων ισραηλ.
και κατεδυναστευον οἱ αιγυπτιοι τους υἱους ισραηλ βια.
και κατωδυνων αυτων την ζωην εν τοις εργοις τοις σκληροις, τω πηλω και τη πλινθεια, και πασι τοις εργοις τοις εν τοις πεδιοις, κατα παντα τα εργα, ὡν κατεδουλουντο αυτους μετα βιας.
και ειπεν ὁ βασιλευς των αιγυπτιων ταις μαιαις των εβραιων, τη μια αυτων ονομα σεπφωρα, και το ονομα της δευτερας φουα·
και ειπεν, ὁταν μαιουσθε τας εβραιας, και ωσι προς τω τικτειν, εαν μεν αρσεν η, αποκτεινατε αυτο· εαν δε θηλυ, περιποιεισθε αυτο.
εφοβηθησαν δε αἱ μαιαι τον θεον, και ουκ εποιησαν καθοτι συνεταξεν αυταις ὁ βασιλευς αιγυπτου, και εζωογονουν τα αρσενα.
εκαλεσε δε ὁ βασιλευς αιγυπτου τας μαιας, και ειπεν αυταις, τι ὁτι εποιησατε το πραγμα τουτο, και εζωογονειτε τα αρσενα;
ειπαν δε αἱ μαιαι τω φαραω, ουχ ὡς γυναικες αιγυπτου αἱ εβραιαι· τικτουσι γαρ πριν η εισελθειν προς αυτας τας μαιας· και ετικτον.
ευ δε εποιει ὁ θεος ταις μαιαις· και επληθυνεν ὁ λαος, και ισχυε σφοδπα.
επει δε εφοβουντο αἱ μαιαι τον θεον, εποιησαν ἑαυταις οικιας.
συνεταξε δε φαραω παντι τω λαω αυτου, λεγων, παν αρσεν, ὁ εαν τεχθη τοις ἑβραιοις, εις τον ποταμον ῥιψατε, και παν θηλυ, ζωογονειτε αυτο.
2
ην δε τις εκ της φυλης λευι, ὁς ελαβεν των θυγατερων λευι.
και εν γαστρι ελαβε, και ετεκεν αρσεν· ιδοντες δε αυτο αστειον, εσπεπασαν αυτο μηνας τρεις.
επει δε ουκ εδυναντο αυτο ετι κρυπτειν, ελαβεν αυτω ἡ μητηρ αυτου θιβιν, και κατεχρισεν αυτην ασφαλτοπισση, και ενεβαλε το παιδιον εις αυτην, και εθηκεν αυτην εις το ἑλος παρα τον ποταμον.
και κατεσκοπευεν ἡ αδελφη αυτου μακροθεν, μαθειν τι το αποβησομενον αυτω.
κατεβη δε ἡ θυγατηρ φαραω λουσασθαι επι τον ποταμον, και αἱ ἁβραι αυτης παρεπορευοντο παρα τον ποταμον· και ιδουσα την θιβιν εν τω ἑλει, αποστειλασα την ἁβραν, ανειλατο αυτην.
ανοιξασα δε ὁρα παιδιον κλαιον εν τη θιβει· και εφεισατο αυτου ἡ θυγατηρ φαραω, και εφη, απο των παιδιων των εβραιων τουτο.
και ειπεν ἡ αδελφη αυτου τη θυγατρι φαραω, θελεις καλεσω σοι γυναικα τροφευουσαν εκ των εβραιων, και θηλασει σαι το παιδιον σοι το παιδιον;
ἡ δε ειπεν ἡ θυγατηρ φαραω, πορευου· ελθουσα δε νεανις εκαλεσε την μητερα του παιδιου.
ειπεν δε προς αυτην ἡ θυγατηρ φαραω, διατηρησον μοι το παιδιον τουτο, και θηλασον μοι αυτο, εγω δε δωσω σοι τον μισθον· ελαβε δε ἡ γυνη το παιδιον, και εθηλαζεν αυτο.
ἁδρυνθεντος δε του παιδιου, εισηγαγεν αυτο προς την θυγατερα φαραω, και εγενηθη αυτη εις υἱον· επωνομασε δε το ονομα αυτου μωυσην, λεγουσα, εκ του ὑδατος αυτον ανειλομην.
εγενετο δε εν ταις ἡμεραις ταις πολλαις εκειναις μεγας γενομενος μωυσης, εξηλθε προς τους αδελφους αυτου τους υἱους ισραηλ· κατανοησας δε τον πονον αυτων, ὁρα ανθρωπον αιγυπτιον τυπτοντα τινα εβραιον, των ἑαυτου αδελφων των υἱων ισραηλ.
περιβλεψαμενος δε ὡδε και ὡδε ουχ ὁρα ουδενα, και παταξας τον αιγυπτιον, εκρυψεν αυτον εν τη αμμω.
εξελθων δε τη ἡμερα τη δευτερα, ὁρα δυο ανδρας εβραιους διαπληκτιζομενους· και λεγει τω αδικουντι, δια τι συ τυπτεις τον πλησιον;
ὁ δε ειπε, τις σε κατεστησεν αρχοντα και δικαστην εφʼ ἡμων; μη ανελειν με συ θελεις, ὁν τροπον ανειλες χθες τον αιγυπτιον; εφοβηθη δε μωυσης, και ειπεν, ει οὑτως εμφανες γεγονε το ῥημα τουτο.
ηκουσε δε φαραω το ῥημα τουτο, και εζητει ανελειν μωυσην. ανεχωρησε δε μωυσης απο προσωπου φαραω, και ωκησεν εν γη μαδιαμ· ελθων δε εις γην μαδιαμ, εκαθισεν επι του φρεατος.
τω δε ἱερει μαδιαμ ησαν ἑπτα θυγατερες, ποιμαινουσαι τα προβατα του πατρος αυτων ιοθορ· παραγενομεναι δε ηντλουν, ἑως επλησαν τας δεξαμενας, ποτισαι τα προβατα του πατρος αυτων ιοθορ.
παραγενομενοι δε οἱ ποιμενες εξεβαλλον αυτας· αναστας δε μωυσης ερῥυσατο αυτας, και ηντλησεν αυταις, και εποτισε τα προβατα αυτων.
παρεγενοντο δε προς ῥαγουηλ τον πατερα αυτων· ὁ δε ειπεν αυταις, διατι εταχυνατε του παραγενεσθαι σημερον;
αἱ δε ειπαν, ανθρωπος αιγυπτιος ερῥυσατο ἡμας απο των ποιμενων, και ηντλησεν ἡμιν, και εποτισε τα προβατα ἡμων.
ὁ δε ειπε ταις θυγατρασιν αυτου, και που εστιν; και ἱνατι καταλελοιπατε τον ανθρωπον; καλεσατε ουν αυτον, ὁπως φαγη αρτον.
κατωκισθη δε μωυσης παρα τω ανθρωπω· και εξεδοτο σεπφωραν την θυγατερα αυτου μωυση γυναικα.
εν γαστρι δε λαβουσα ἡ γυνη ετεκεν υἱον· και επωνομασε μωυσης το ονομα αυτου γηρσαμ, λεγων, ὁτι παροικος ειμι εν γη αλλοτρια.
μετα δε τας ἡμερας τας πολλας εκεινας, ετελευτησεν ὁ βασιλευς αιγυπτου, και κατεστεναξαν οἱ υἱοι ισραηλ απο των εργων, και ανεβοησαν· και ανεβη ἡ βοη αυτων προς τον θεον απο των εργων.
και εισηκουσεν ὁ θεος τον στεναγμον αυτων· και εμνησθη ὁ θεος της διαθηκης αυτου της προς αβρααμ, και ισαακ, και ιακωβ.
και επειδεν ὁ θεος τους υἱους ισραηλ, και εγνωσθη αυτοις.
3
και μωυσης ην ποιμαινων τα προβατα ιοθορ του γαμβρου αυτου, του ἱερεως μαδιαμ, και ηγαγεν τα προβατα ὑπο την ερημον, και ηλθεν εις το ορος χωρηβ.
ωφθη δε αυτω αγγελος κυριου εν πυρι φλογος εκ του βατου· και ὁρα ὁτι ὁ βατος καιεται πυρι, ὁ δε βατος ου κατεκαιετο.
ειπε δε μωυσης, παρελθων οψομαι το ὁραμα το μεγα τουτο, ὁτι ου κατακαιεται ὁ βατος.
ὡς δε ειδεν κυριος ὁτι προσαγει ιδειν, εκαλεσεν αυτον κυριος εκ του βατου, λεγων, μωυση, μωυση· ὁ δε ειπε, τι εστιν;
ὁ δε ειπε, μη εγγισης ὡδε· λυσαι το ὑποδημα εκ των ποδων σου, ὁ γαρ τοπος. εν ὡ συ ἑστηκας, γη ἁγια εστι.
και ειπεν, εγω ειμι ὁ θεος του πατρος σου, θεος ἁβρααμ, και θεος ισαακ, και θεος ιακωβ· απεστρεψε δε μωυσης το προσωπον αυτου, ευλαβειτο γαρ κατεμβλεψαι ενωπιον του θεου.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ιδων ειδον την κακωσιν του λαου μου του εν αιγυπτω, και της κραυγης αυτων ακηκοα απο των εργοδιωκτων· οιδα γαρ την οδυνην αυτων,
και κατεβην εξελεσθαι αυτους εκ χειρος των αιγυπτιων, και εξαγαγειν αυτους εκ της γης εκεινης, και εισαγαγειν αυτους εις γην αγαθην και πολλην, εις γην ῥεουσαν γαλα και μελι, εις τον τοπον των χαναναιων, και χετταιων, και αμορῥαιων, και φερεζαιων, και γεργεσαιων, και ευαιων, και ιεβουσαιων.
και νυν ιδου κραυγη των υἱων ισραηλ ἡκει προς με· καγω ἑωρακα τον θλιμμον, ὁν οἱ αιγυπτιοι θλιβουσιν αυτους.
και νυν δευρο, αποστειλω σε προς φαραω βασιλεα αιγυπτου, και εξαξεις τον λαον μου τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου.
και ειπε μωυσης προς τον θεον, τις ειμι εγω, ὁτι πορευσομαι προς φαραω βασιλεα αιγυπτου, και ὁτι εξαξω τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου;
ειπε δε ὁ θεος μωυση, λεγων, ὁτι εσομαι μετα σου· και τουτο σοι το σημειον ὁτι εγω σε εξαποστελω, εν τω εξαγαγειν σε τον λαον μου εξ αιγυπτου, και λατρευσετε τω θεω εν τω ορει τουτω.
και ειπε μωυσης προς τον θεον, ιδου εγω εξελευσομαι προς τους υἱους ισραηλ, και ερω προς αυτους, ὁ θεος των πατερων ἡμων απεσταλκε με προς ὑμας· ερωτησουσι με, τι ονομα αυτω; τι ερω προς αυτους;
και ειπεν ὁ θεος προς μωυσην, λεγων, εγω ειμι ὁ ων· και ειπεν, οὑτως ερεις τοις υἱοις ισραηλ, ὁ ων απεσταλκε με προς ὑμας.
και ειπεν ὁ θεος παλιν προς μωυσην, οὑτως ερεις τοις υἱοις ισραηλ, κυριος ὁ θεος των πατερων ἡμων, θεος αβρααμ, και θεος ισαακ, και θεος ιακωβ, απεσταλκε με προς ὑμας· τουτο μου εστιν ονομα αιωνιον, και μνημοσυνον γενεων γενεαις.
ελθων ουν συναγαγε την γερουσιαν των υἱων ισραηλ, και ερεις προς αυτους, κυριος ὁ θεος των πατερων ἡμων ωπται μοι, θεος αβρααμ, και θεος ισαακ, και θεος ιακωβ, λεγων, επισκοπη επεσκεμμαι ὑμας, και ὁσα συμβεβηκεν ὑμιν εν αιγυπτω.
και ειπεν, αναβιβασω ὑμας εκ της κακωσεως των αιγυπτιων, εις την γην των χαναναιων, και χετταιων, και αμορῥαιων, και φερεζαιων, και γεργεσαιων, και εὑαιων, και ιεβουσαιων, εις γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
και εισακουσονται σου της φωνης· και εισελευση συ, και ἡ γερουσια ισραηλ, προς φαραω βασιλεα αιγυπτου, και ερεις προς αυτον ὁ θεος των ἑβραιων προσκεκληται ἡμας· πορευσομεθα ουν ὁδον τριων ἡμερων εις την ερημον, ἱνα θυσωμεν τω θεω ἡμων.
εγω δε οιδα ὁτι ου προησεται ὑμας φαραω βασιλευς αιγυπτου πορευθηναι, εαν μη μετα χειρος κραταιας.
και εκτεινας την χειρα, παταξω τους αιγυπτιους εν πασι τοις θαυμασιοις μου, οἱς ποιησω εν αυτοις· και μετα ταυτα εξαποστελει ὑμας.
και δωσω χαριν τω λαω τουτω εναντιον των αιγυπτιων· ὁταν δε αποτρεχητε, ουκ απελευσεσθε κενοι·
αλλα αιτησει γυνη παρα γειτονος και συσκηνου αυτης σκευη αργυρα, και χρυσα, και ἱματισμον· και επιθησετε επι τους υἱους ὑμων, και επι τας θυγατερας ὑμων, και σκυλευσατε τους αιγυπτιους.
4
απεκριθη δε μωυσης, και ειπεν, εαν μη πιστευσωσι μοι, μηδε εισακουσωσι της φωνης μου, ερουσι γαρ, ὁτι ουκ ωπται σοι ὁ θεος, τι ερω προς αυτους;
ειπε δε αυτω κυριος, τι τουτο εστι το εν τη χειρι σου; ὁ δε ειπε, ῥαβδος.
και ειπε, ῥιψον αυτην επι την γην· και ερῥιψεν αυτην επι την γην, και εγενετο οφις· και εφυγε μωυσης απʼ αυτου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, εκτεινον την χειρα, και επιλαβου της κερκου· εκτεινας ουν την χειρα επελαβετο της κερκου· και εγενετο ῥαβδος εν τη χειρι αυτου.
ἱνα πιστευσωσι σοι, ὁτι ωπται σοι ὁ θεος των πατερων αυτων, θεος αβρααμ, και θεος ισαακ, και θεος ιακωβ.
ειπε δε αυτω κυριος παλιν, εισενεγκον την χειρα σου εις τον κολπον σου· και εισηνεγκε την χειρα αυτου εις τον κολπον αυτου· και εξηνεγκεν την χειρα αυτου εκ του κολπου αυτου, και εγενηθη ἡ χειρ αυτου ὡσει χιων.
και ειπεν παλιν, εισενεγκον την χειρα σου εις τον κολπον σου· και εισηνεγκε την χειρα εις τον κολπον αυτου· και εξηνεγκεν αυτην εκ του κολπου αυτου, και παλιν απεκατεστη εις την χροαν της σαρκος αυτης.
εαν δε μη πιστευσωσι σοι, μηδε εισακουσωσι της φωνης του σημειου του πρωτου, πιστευσουσι σοι της φωνης του σημειου του δετερου.
και εσται εαν μη πιστευσωσι σοι τοις δυσι σημειοις τουτοις, μηδε εισακουσωσι της φωνης σου, ληψη απο του ὑδατος του ποταμου, και εκχεεις επι το ξηρον· και εσται το ὑδωρ, ὁ εαν λαβης απο του ποταμου, αἱμα επι του ξηρου.
ειπε δε μωυσης προς κυριον, δεομαι, κυριε· ουχ ἱκανος ειμι προ της χθες ουδε προ της τριτης ἡμερας, ουδε αφʼ οὑ ηρξω λαλειν τω θεραποντι σου· ισχνοφωνος και βραδυγλωσσος εγω ειμι.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, τις εδωκε στομα ανθρωπω; και τις εποιησε δυσκωφον και κωφον, βλεποντα και τυφλον; ουκ εγω ὁ θεος;
και νυν πορευου, και εγω ανοιξω το στομα σου, και συμβιβασω σε ὁ μελλεις λαλησαι.
και ειπε μωυσης, δεομαι, κυριε· προχειρισαι δυναμενον αλλον, ὁν αποστελεις.
και θυμωθεις οργη κυριος επι μωυσην, ειπεν, ουκ ιδου ααρων ὁ αδελφος σου ὁ λευιτης; επισταμαι ὁτι λαλων λαλησει αυτος σοι· και ιδου αυτος εξελευσεται εις συναντησιν σοι, και ιδων σε χαρησεται εν ἑαυτω.
και ερεις προς αυτον, και δωσεις τα ῥηματα μου εις το στομα αυτου, και εγω ανοιξω το στομα σου και το στομα αυτου, και συμβιβασω ὑμας ἁ ποιησετε.
και αυτος σοι λαλησει προς τον λαον, και αυτος εσται σου στομα· συ δε αυτω εση τα προς τον θεον.
και την ῥαβδον ταυτην, την στραφεισαν εις οφιν, ληψη εν τη χειρι σου, εν ἡ ποιησεις εν αυτη τα σημεια.
επορευθη δε μωυσης, και απεστρεψε προς ιοθορ τον γαμβρον αυτου, και λεγει, πορευσομαι και αποστρεψω προς τους αδελφους μου τους εν αιγυπτω, και οψομαι ει ετι ζωσι· και ειπεν ιοθορ μωυση, βαδιζε ὑγιαινων· μετα δε τας ἡμερας τας πολλας εκεινας ετελευτησεν ὁ βασιλευς αιγυπτου.
ειπε δε κυριος προς μωυσην εν μαδιαμ, βαδιζε, απελθε εις αιγυπτον, τεθνηκασι γαρ παντες οἱ ζητουντες σου την ψυχην.
αναλαβων δε μωυσης την γυναικα και τα παιδια, ανεβιβασεν αυτα επι τα ὑποζυγια, και επεστρεψεν εις αιγυπτον· ελαβε δε μωυσης την ῥαβδον την παρα του θεου εν τη χειρι αυτου.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, πορευομενου σου και αποστρεφοντος εις αιγυπτον, ὁρα παντα τα τερατα ἁ δεδωκα εν ταις χερσι σου, ποιησεις αυτα εναντιον φαραω· εγω δε σκληρυνω την καρδιαν αυτου, και ου μη εξαποστειλη τον λαον.
συ δε ερεις τω φαραω, ταδε λεγει κυριος, υἱος πρωτοτοκος μου ισραηλ.
ειπα δε σοι, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι λατρευση· ει μεν ουν μη βουλει εξαποστειλαι αυτους, ὁρα ουν, εγω αποκτενω τον υἱον σου τον πρωτοτοκον.
εγενετο δε εν τη ὁδω εν τω καταλυματι συνηντησεν αυτω αγγελος κυριου, και εζητει αυτον αποκτειναι.
και λαβουσα σεπφωρα ψηφον, περιετεμε την ακροβυστιαν του υἱου αυτης· και προσεπεσε προς τους ποδας αυτου, και ειπεν, εστη το αἱμα της περιτομης του παιδιου μου.
και απηλθεν απʼ αυτου, διοτι ειπεν, εστη το αἱμα της περιτομης του παιδιου μου.
ειπε δε κυριος προς ααρων, πορευθητι εις συναντησιν μωυση εις την ερημον· και επορευθη, και συνηντησεν αυτω εν τω ορει του θεου, και κατεφιλησαν αλληλους.
και ανηγγειλε μωυσης τω ααρων παντας τους λογους κυριου, οὑς απεστειλε, και παντα τα ῥηματα, ἁ ενετειλατο αυτω.
επορευθη δε μωυσης και ααρων, και συνηγαγον την γερουσιαν των υἱων ισραηλ.
και ελαλησεν ααρων παντα τα ῥηματα ταυτα, ἁ ελαλησεν ὁ θεος προς μωυσην, και εποιησε τα σημεια εναντιον του λαου.
και επιστευσεν ὁ λαος και εχαρη, ὁτι επεσκεψατο ὁ θεος τους υἱους ισραηλ, και ὁτι ειδεν αυτων την θλιψιν· κυψας δε ὁ λαος προσεκυνησε.
5
και μετα ταυτα εισηλθε μωυσης και ααρων προς φαραω, και ειπαν αυτω, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι ἑορτασωσιν εν τη ερημω.
και ειπε φαραω, τις εστιν οὑ εισακουσομαι της φωνης αυτου, ὡστε εξαποστειλαι τους υἱους ισραηλ; ουκ οιδα τον κυριον, και τον ισραηλ ουκ εξαποστελλω.
και λεγουσιν αυτω, ὁ θεος των εβραιων προσκεκληται ἡμας· πορευσομεθα ουν ὁδον τριων ἡμερων εις την ερημον, ὁπως θυσωμεν κυριω τω θεω ἡμων, μη ποτε συναντηση ἡμιν θανατος η φονος.
και ειπεν αυτοις ὁ βασιλευς αιγυπτου, ἱνατι μωυσης και ααρων διαστρεφετε τον λαον απο των εργων; απελθατε ἑκαστος ὑμων προς τα εργα αυτου.
και ειπεν φαραω, ιδου νυν πολυπληθει ὁ λαος, μη ουν καταπαυσωμεν αυτους απο των εργων.
συνεταξε δε φαραω τοις εργοδιωκταις του λαου, και τοις γραμματευσι, λεγων,
ουκετι προστεθησεσθε διδοναι αχυρον τω λαω εις την πλινθουργιαν, καθαπερ χθες και τριτην ἡμεραν· αλλ αυτοι πορευεσθωσαν και συναγαγετωσαν ἑαυτοις αχυρα.
και την συνταξιν της πλινθειας, ἡς αυτοι ποιουσι, καθʼ ἑκαστην ἡμεραν επιβαλεις αυτοις· ουκ αφελεις ουδεν· σχολαζουσι γαρ· δια τουτο κεκραγασι, λεγοντες, εγερθωμεν, και θυσωμεν τω θεω ἡμων.
βαρυνεσθω τα εργα των ανθρωπων τουτων, και μεριμνατωσαν ταυτα, και μη μεριμνατωσαν εν λογοις κενοις.
κατεσπευδον δε αυτους οἱ εργοδιωκται και οἱ γραμματεις, και ελεγον προς τον λαον, λεγοντες, ταδε λεγει φαραω, ουκετι διδωμι ὑμιν αχυρα.
αυτοι ὑμεις πορευομενοι συλλεγετε ἑαυτοις αχυρα, ὁθεν εαν εὑρητε· ου γαρ αφαιρειται απο της συνταξεως ὑμων ουθεν.
και διεσπαρη ὁ λαος εν ὁλη γη αιγυπτω συναγαγειν καλαμην εις αχυρα.
οἱ δε εργοδιωκται κατεσπευδον αυτους, λεγοντες, συντελειτε τα εργα τα καθηκοντα καθʼ ἡμεραν, καθαπερ και ὁτε το αχυρον εδιδοτο ὑμιν.
και εμαστιγωθησαν οἱ γραμματεις του γενους των υἱων ισραηλ, οἱ κατασταθεντες επʼ αυτους, ὑπο των επιστατων του φαραω, λεγοντες, διατι ου συνετελεσατε τας συνταξεις ὑμων της πλινθειας καθαπερ χθες και τριτην ἡμεραν, και το της σημερον;
εισελθοντες δε οἱ γραμματεις των υἱων ισραηλ κατεβοησαν προς φαραω, λεγοντες, ἱνατι συ οὑτως ποιεις τοις σοις οικεταις;
αχυρον ου διδοται τοις οικεταις σου, και την πλινθον ἡμιν λεγουσι ποιειν· και ιδου οἱ παιδες σου μεμαστιγωνται, αδικησεις ουν τον λαον σου.
και ειπεν αυτοις, σχολαζετε, σχολασται εστε· δια τουτο λεγετε, πορευθωμεν, θυσωμεν τω θεω ἡμων.
νυν ουν πορευθεντες, εργαζεσθε· το γαρ αχυρον ου δοθησεται ὑμιν, και την συνταξιν της πλινθειας αποδωσετε.
ἑωρων δε οἱ γραμματεις των υἱων ισραηλ ἑαυτους εν κακοις, λεγοντες, ουκ απολειψετε της πλινθειας το καθηκον τη ἡμερα.
συνηντησαν δε μωυση και ααρων ερχομενοις εις συναντησιν αυτοις, εκπορευομενων αυτων απο φαραω,
και ειπαν αυτοις, ιδοι ὁ θεος ὑμας και κριναι, ὁτι εβδελυξατε την οσμην ἡμων εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων αυτου, δουναι ῥομφαιαν εις τας χειρας αυτου, αποκτειναι ἡμας.
επεστρεψε δε μωυσης προς κυριον, και ειπε, δεομαι, κυριε· τι εκακωσας τον λαον τουτον; και ἱνατι απεσταλκας με;
και αφʼ οὑ πεπορευμαι προς φαραω, λαλησαι επι τω σω ονοματι, εκακωσε τον λαον τουτον· και ουκ ερῥυσω τον λαον σου.
6
και ειπε κυριος προς μωυσην, ηδη οψει ἁ ποιησω τω φαραω· εν γαρ χειρι κραταια εξαποστελει αυτους, και εν βραχιονι ὑψηλω εκβαλει αυτους εκ της γης αυτου.
ελαλησε δε ὁ θεος προς μωυσην, και ειπε προς αυτον, εγω κυριος.
και ωφθην προς αβρααμ και ισαακ και ιακωβ, θεος ων αυτων· και το ονομα μου κυριος ουκ εδηλωσα αυτοις.
και εστησα την διαθηκην μου προς αυτους, ὡστε δουναι αυτοις την γην των χαναναιων, την γην ἡν παρωκηκασιν, εν ἡ και παρωκησαν επʼ αυτης.
και εγω εισηκουσα τον στεναγμον των υἱων ισραηλ, ὁν οἱ αιγυπτιοι καταδουλουνται αυτους, και εμνησθην της διαθηκης ὑμων.
βαδιζε, ειπον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, εγω κυριος· και εξαξω ὑμας απο της δυναστειας των αιγυπτιων, και ῥυσομαι ὑμας εκ της δουλειας, και λυτρωσομαι ὑμας εν βραχιονι ὑψηλω και κρισει μεγαλη·
και ληψομαι εμαυτω ὑμας λαον εμοι, και εσομαι ὑμων θεος· και γνωσεσθε ὁτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ εξαγαγων ὑμας εκ της καταδυναστειας των αιγυπτιων.
και εισαξω ὑμας εις την γην, εις ἡν εξετεινα την χειρα μου, δουναι αυτην τω αβρααμ, και ισαακ, και ιακωβ, και δωσω ὑμιν αυτην εν κληρω· εγω κυριος.
ελαλησε δε μωυσης οὑτω τοις υἱοις ισραηλ· και ουκ εισηκουσαν μωυση απο της ολιγοψυχιας, και απο των εργων των σκληρων.
ειπε δε κυριος προς μωυσην λεγων,
εισελθε, λαλησον φαραω βασιλει αιγυπτου, ἱνα εξαποστειλη τους υἱους ισραηλ εκ της γης αυτου.
ελαλησε δε μωυσης εναντι κυριου, λεγων, ιδου οἱ υἱοι ισραηλ ουκ εισηκουσαν μου, και πως εισακουσεται μου φαραω; εγω δε αλογος ειμι.
ειπε δε κυριος προς μωυσην και ααρων, και συνεταξεν αυτοις προς φαραω βασιλεα αιγυπτου, ὡστε εξαποστειλαι τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου.
και οὑτοι αρχηγοι οικων πατριων αυτων· υἱοι ῥουβην, πρωτοτοκου ισραηλ· ἑνωχ, και φαλλους, ασρων, και χαρμει· αὑτη ἡ συγγενεια ῥουβην.
και υἱοι συμεων· ιεμουηλ, και ιαμειμ, και αωδ, και ιαχειν, και σααρ, και σαουλ ὁ εκ της φοινισσης· αὑται αἱ πατριαι των υἱων συμεων.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων λευι κατα συγγενειας αυτων· γεδσων, κααθ, και μεραρει· και τα ετη της ζωης λευι ἑκατον τριακοντα ἑπτα.
και οὑτοι υἱοι γεδσων· λοβενει, και σεμεει· οικοι πατριας αυτων.
και υἱοι κααθ· αμβραμ, και ισσααρ, χεβρων, και οζειηλ· και τα ετη της ζωης κααθ ἑκατον τριακοντα τρια ετη.
και υἱοι μεραρει· μοολει, και ομουσει. οὑτοι οἱ οικοι πατριων λευι κατα συγγενειας αυτων.
και ελαβεν αμβραν την ιωχαβεδ, θυγατερα του αδελφου του πατρος αυτου, ἑαυτω εις γυναικα· και εγεννησεν αυτω τον τε ααρων και τον μωυσην, και μαριαμ την αδελφην αυτων· τα δε ετη της ζωης αμβραμ, ἑκατον τριακοντα δυο ετη.
και υἱοι ισσααρ· κορε, και ναφεκ, και ζεχρει.
και υἱοι οζειηλ· μισαηλ, και ελισαφαν, και σεγρει.
ελαβε δε ααρων την ελισαβεθ θυγατερα αμιναδαβ, αδελφην ναασσων, αυτω γυναικα· και ετεκεν αυτω τον τε ναδαβ, και αβιουδ, και τον ελεαζαρ, και ιθαμαρ.
υἱοι δε κορε· ασειρ, και ἑλκανα, και αβιασαρ· αὑται αἱ γενεσεις κορε.
και ελεαζαρ ὁ του ααρων ελαβε των θυγατερων φουτιηλ αυτω γυναικα· και ετεκεν αυτω τον φινεες· αὑται αἱ αρχαι πατριας λευιτων, κατα γενεσεις αυτων.
οὑτος ααρων και μωυσης, οἱς ειπεν αυτοις ὁ θεος εξαγαγειν τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου συν δυναμει αυτων.
οὑτοι εισιν οἱ διαλεγομενοι προς φαραω βασιλεα αιγυπτου· και εξηγαγον τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου αυτος ααρων και μωυσης,
ἡ ἡμερα ελαλησε κυριος μωυση εν γη αιγυπτω.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, εγω κυριος· λαλησον προς φαραω βασιλεα αιγυπτου ὁσα εγω λεγω προς σε.
και ειπε μωυσης εναντιον κυριου, ιδου εγω ισχνοφωνος ειμι, και πως εισακουσεται μου φαραω,
7
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων, ιδου δεδωκα σε θεον φαραω, και ααρων ὁ αδελφος σου εσται σου προφητης.
συ δε λαλησεις αυτω παντα ὁσα σοι εντελλομαι· ὁ δε ααρων ὁ αδελφος σου λαλησει προς φαραω, ὡστε εξαποστειλαι τους υἱους ισραηλ εκ της γης αυτου.
εγω δε σκληρυνω την καρδιαν φαραω, και πληθυνω τα σημεια μου και τα τερατα εν γη αιγυπτω.
και ουκ εισακουσεται ὑμων φαραω· και επιβαλω την χειρα μου επʼ αιγυπτον, και εξαξω συν δυναμει μου τον λαον μου τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου συν εκδικησει μεγαλη.
και γνωσονται παντες οἱ αιγυπτιοι ὁτι εγω ειμι κυριος, εκτεινων την χειρα μου επʼ αιγυπτον, και εξαξω τους υἱους ισραηλ εκ μεσον αυτων.
εποιησε δε μωυσης και ααρων καθαπερ ενετειλατο αυτοις κυριος, οὑτως εποιησαν.
μωυσης δε ην ετων ογδοηκοντα, ααρων δε ὁ αδελφος αυτου ετων ογδοηκοντατριων, ἡνικα ελαλησεν προς φαραω.
και ειπε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
και εαν λαληση προς ὑμας φαραω, λεγων, δοτε ἡμιν σημειον η τερας, και ερεις ααρων τω αδελφω σου, λαβε την ῥαβδον, και ῥιψον επι την γην εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων αυτου, και εσται δρακων.
εισηλθε δε μωυσης και ααρων εναντιον φαραω, και των θεραποντων αυτου· και εποιησαν οὑτως, καθαπερ ενετειλατο αυτοις κυριος· και ερῥιψεν ααρων την ῥαβδον εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων αυτου, και εγενετο δρακων.
συνεκαλεσε δε φαραω τους σοφιστας αιγυπτου, και τους φαρμακους· και εποιησαν και οἱ επαοιδοι των αιγυπτιων ταις φαρμακιαις αυτων ὡσαυτως.
και ερῥιψαν εκαστος την ῥαβδον αυτων, και εγενοντο δρακοντες· και κατεπιεν ἡ ῥαβδος ἡ ααρων τας εκεινων ῥαβδους.
και κατισχυσεν ἡ καρδια φαραω, και ουκ εισηκουσεν αυτων, καθαπερ ενετειλατο αυτοις κυριος.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, βεβαρηται ἡ καρδια φαραω, του μη εξαποστειλαι τον λαον.
βαδισον προς φαραω το πρωι· ιδου αυτος εκπορευεται επι το ὑδωρ, και εση συναντων αυτω επι το χειλος του ποταμου· και την ῥαβδον την στραφεισαν εις οφιν ληψη εν τη χειρι σου.
και ερεις προς αυτον, κυριος ὁ θεος των εβραιων απεσταλκε με προς σε, λεγων, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι λατρευση εν τη ερημω· και ιδου ουκ εισηκουσας ἑως τουτου.
ταδε λεγει κυριος, εν τουτω γνωση ὁτι εγω κυριος· ιδου ἑγω τυπτω τη ῥαβδω τη εν τη χειρι μου επι το ὑδωρ το εν τω ποταμω, και μεταβαλει εις αἱμα.
και οἱ ιχθυες οἱ εν τω ποταμω τελευτησουσι· και εποζεσει ὁ ποταμος, και ου δυνησονται οἱ αιγυπτιοι πιειν ὑδωρ απο του ποταμου.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ειπον ααρων τω αδελφω σου, λαβε την ῥαβδον σου εν τη χειρι σου, και εκτεινον την χειρα σου επι τα ὑδατα αιγυπτου, και επι τους ποταμους αυτων, και επι τας διωρυγας αυτων, και επι τα ἑλη αυτων, και επι παν συνεστηκος ὑδωρ αυτων, και εσται αἱμα· και εγενετο αἱμα εν παση γη αιγυπτου, εν τε τοις ξυλοις και εν τοις λιθοις.
και εποιησαν οὑτως μωυσης και ααρων, καθαπερ ενετειλατο αυτοις κυριος· και επαρας τη ῥαβδω αυτου επαταξε το ὑδωρ το εν τω ποταμω εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων αυτου· και μετεβαλε παν το ὑδωρ το εν τω ποταμω εις αἱμα.
και οἱ ιχθυες οἱ εν τω ποταμω ετελευτησαν· και επωζεσεν ὁ ποταμος, και ουκ ηδυναντο οἱ αιγυπτιοι πιειν ὑδωρ εκ του ποταμου· και ην το αἱμα εν παση γη αιγυπτου.
εποιησαν δε ὡσαυτως και οἱ επαοιδοι των αιγυπτιων ταις φαρμακιαις αυτων· και εσκληρυνθη ἡ καρδια φαραω, και ουκ εισηκουσεν αυτων, καθαπερ ειπε κυριος.
επιστραφεις δε φαραω εισηλθεν εις τον οικον αυτου· και ουκ επεστησε τον νουν αυτου ουδε επι τουτω.
ωρυξαν δε παντες οἱ αιγυπτιοι κυκλω του ποταμου, ὡστε πιειν ὑδωρ· και ουκ ηδυναντο πιειν ὑδωρ απο του ποταμου.
και ανεπληρωθησαν ἑπτα ἡμεραι, μετα το παταξαι κυριον τον ποταμον.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εισελθε προς φαραω, και ερεις προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι λατρευσωσιν.
ει δε μη βουλει συ εξαποστειλαι, ιδου εγω τυπτω παντα τα ὁρια σου τοις βατραχοις.
και εξερευξεται ὁ ποταμος βατραχους· και αναβαντες εισελευσονται εις τους οικους σου, και εις τα ταμιεια των κοιτωνων σου, και επι των κλινων σου, και επι τους οικους των θεραποντων σου, και του λαου σου, και εν τοις φυραμασι σου, και εν τοις κλιβανοις σου.
και επι σε, και επι τους θεραποντας σου, και επι τον λαον σου, αναβησονται οἱ βατραχοι.
8
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ειπον ααρων τω αδελφω σου, εκτεινον τη χειρι την ῥαβδον σου επι τους ποταμους, και επι τας διωρυγας, και επι τα ἑλη, και αναγαγε τους βατραχους.
και εξετεινεν ααρων την χειρα επι τα ὑδατα αιγυπτου, και ανηγαγε τους βατραχους· και ανεβιβασθη ὁ βατραχος, και εκαλυψε την γην αιγυπτου.
εποιησαν δε ὡσαυτως και οἱ επαοιδοι των αιγυπτιων ταις φαρμακιαις αυτων, και ανηγαγον τους βατραχους επι γην αιγυπτου.
και εκαλεσε φαραω μωυσην και ααρων, και ειπεν, ευξασθε περι εμου προς κυριον, και περιελετω τους βατραχους απʼ εμου, και απο του εμου λαου· και εξαποστελω αυτους, και θυσωσι τω κυριω.
ειπε δε μωυσης προς φαραω, ταξαι προς με ποτε ευξομαι περι σου, και περι των θεραποντων σου, και του λαου σου, αφανισαι τους βατραχους απο σου, και απο του λαου σου, και εκ των οικιων ὑμων, πλην εν τω ποταμω ὑπολειφθησονται.
ὁ δε ειπεν, εις αυριον· ειπεν ουν, ὡς ειρηκας· ἱνα ειδης ὁτι ουκ εστιν αλλος πλην κυριου·
και περιαιρεθησονται οἱ βατραχοι απο σου, και απο των οικιων ὑμων, και απο των επαυλεων, και απο των θεραποντων σου, και απο του λαου σου, πλην εν τω ποταμω ὑπολειφθησονται.
εξηλθε δε μωυσης και ααρων απο φαραω· και εβοησε μωυσης προς κυριον περι του ὁρισμου των βατραχων, ὡς εταξατο φαραω.
εποιησε δε κυριος καθαπερ ειπε μωυσης· και ετελευτησαν οἱ βατραχοι εκ των οικιων, και εκ των επαυλεων, και εκ των αγρων.
και συνηγαγον αυτους, θημωνιας θημωνιας· και ωζεσεν ἡ γη.
ιδων δε φαραω ὁτι γεγονεν αναψυξις, εβαρυνθη ἡ καρδια αυτου, και ουκ εισηκουσεν αυτων, καθαπερ ελαλησε κυριος.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ειπον ααρων, εκτεινον τη χειρι την ῥαβδον σου, και παταξον το χωμα της γης· και εσονται σκνιφες εν τε τοις ανθρωποις, και εν τοις τετραποσι, και εν παση γη αιγυπτου.
εξετεινεν ουν ααρων τη χειρι την ῥαβδον, και επαταξε το χωμα της γης· και εγενοντο οἱ σκνιφες εν τοις ανθρωποις, εν τε τοις τετραποσι, και εν παντι χωματι της γης εγενοντο οἱ σκνιφες.
εποιησαν δε ὡσαυτως και οἱ επαοιδοι ταις φαρμακιαις αυτων, εξαγαγειν τον σκνιφα, και ουκ ηδυναντο· και εγενοντο οἱ σκνιφες εν τε τοις ανθρωποις, και εν τοις τετραποσιν.
ειπαν ουν οἱ επαοιδοι τω φαραω, δακτυλος θεου εστι τουτο· και εσκληρυνθη ἡ καρδια φαραω, και ουκ εισηκουσεν αυτων, καθαπερ ελαλησε κυριος.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ορθρισον το πρωι, και στηθι εναντιον φαραω· και ιδου αυτος εξελευσεται επι το ὑδωρ· και ερεις προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι λατρευσωσιν εν τη ερημω.
εαν δε μη βουλει εξαποστειλαι τον λαον μου, ιδου εγω εξαποστελλω επι σε, και επι τους θεραποντας σου, και επι τον λαον σου, και επι τους οικους ὑμων, κυνομυιαν· και πλησθησονται αἱ οικιαι των αιγυπτιων της κυνομυιης, και εις την γην εφʼ ἡς εισιν επʼ αυτης.
και παραδοξασω εν τη ἡμερα εκεινη την γην γεσεμ, εφʼ ἡς ὁ λαος μου επεστιν επʼ αυτης, εφʼ ἡς ουκ εσται εκει ἡ κυνομυια· ἱνα ειδης ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος πασης της γης.
και δωσω διαστολην ανα μεσον του εμου λαου, και ανα μεσον του σου λαου· εν δε τη αυριον εσται τουτο επι της γης.
εποιησε δε κυριος οὑτως· και παρεγενετο ἡ κυνομυια πληθος εις τους οικους φαραω, και εις τους οικους των θεραποντων αυτου, και εις πασαν την γην αιγυπτου· και εξωλοθρευθη ἡ γη απο της κυνομυιης.
εκαλεσε δε φαραω μωυσην και ααρων, λεγων, ελθοντες θυσατε κυριω τω θεω ὑμων εν τη γη.
και ειπε μωυσης, ου δυνατον γενεσθαι οὑτως· τα γαρ βδελυγματα των αιγυπτιων θυσομεν κυριω τω θεω ἡμων· εαν γαρ θυσωμεν τα βδελυγματα των αιγυπτιων εναντιον αυτων, λιθοβοληθησομεθα.
ὁδον τριων ἡμερων πορευσομεθα εις την ερημον· και θυσομεν τω θεω ἡμων, καθαπερ ειπεν κυριος ἡμιν.
και ειπε φαραω, εγω αποστελλω ὑμας, και θυσατε τω θεω ὑμων εν τη ερημω· αλλʼ ου μακραν αποτενειτε πορευθηναι· ευξασθε ουν περι εμου προς κυριον.
ειπε δε μωυσης, ὁ δε εγω εξελευσομαι απο σου, και ευξομαι προς τον θεον, και απελευσεται ἡ κυνομυια και απο των θεραποντων σου, και απο του λαου σου αυριον· μη προσθης ετι φαραω εξαπατησαι, του μη εξαποστειλαι τον λαον θυσαι κυριω.
εξηλθε δε μωυσης απο φαραω, και ηυξατο προς τον θεον.
εποιησε δε κυριος καθαπερ ειπε μωυσης· και περιειλε την κυνομυιαν απο φαραω, και των θεραποντων αυτου, και του λαου αυτου, και ου κατελειφθη ουδεμια.
και εβαρυνε φαραω την καρδιαν αυτου και επι του καιρου τουτου, και ουκ ηθελησεν εξαποστειλαι τον λαον.
9
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εισελθε προς φαραω, και ερεις αυτω, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος των ἑβραιων, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα μοι λατρευσωσι.
ει μεν ουν μη βουλει εξαποστειλαι τον λαον μου, αλλα ετι εγκρατεις αυτου,
ιδου, χειρ κυριου επεσται εν τοις κτηνεσι σου τοις εν τοις πεδιοις, εν τε τοις ἱπποις, και εν τοις ὑποζυγιοις, και ταις καμηλοις, και βουσι, και προβατοις, θανατος μεγας σφοδρα.
και παραδοξασω εγω εν τω καιρω εκεινω ανα μεσον των κτηνων των αιγυπτιων, και ανα μεσον των κτηνων των υἱων ισραηλ· ου τελευτησει απο παντων των του ισραηλ υἱων ῥητον.
και εδωκεν ὁ θεος ὁρον, λεγων, εν τη αυριον ποιησει κυριος το ῥημα τουτο επι της γης.
και εποιησε κυριος το ῥημα τουτο τη επαυριον· και ετελευτησε παντα τα κτηνη των αιγυπτιων· απο δε των κτηνων των υἱων ισραηλ ουκ ετελευτησεν ουδεν.
ιδων δε φαραω ὁτι ουκ ετελευτησεν απο παντων των κτηνων των υἱων ισραηλ ουδεν, εβαρυνθη ἡ καρδια φαραω, και ουκ εξαπεστειλε τον λαον.
ειπε δε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων, λαβετε ὑμεις πληρεις τας χειρας αιθαλης καμιναιας, και πασατω μωυσης εις τον ουρανον εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων αυτου.
και γενηθητω κονιορτος επι πασαν την γην αιγυπτου· και εσται επι τους ανθρωπους, και επι τα τετραποδα, ἑλκη, φλυκτιδες αναζεουσαι εν τε τοις ανθρωποις, και εν τοις τετραποσιν, εν παση γη αιγυπτου.
και ελαβεν την αιθαλην της καμιναιας εναντιον φαραω, και επασεν αυτην μωυσης εις τον ουρανον· και εγενετο ἑλκη, φλυκτιδες αναζεουσαι, εν τε τοις ανθρωποις, και εν τοις τετραποσι.
και ουκ ηδυναντο οἱ φαρμακοι στηναι εναντιον μωυση δια τα ἑλκη· εγενετο γαρ τα ἑλκη εν τοις φαρμακοις, και εν παση γη αιγυπτου.
εσκληρυνε δε κυριος την καρδιαν φαραω, και ουκ εισηκουσεν αυτων, καθα συνεταξε κυριος.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ορθρισον το πρωι, και στηθι εναντιον φαραω, και ερεις προς αυτον, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος των ἑβραιων, εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα λατρευσωσι μοι.
εν τω γαρ νυν καιρω εγω εξαποστελλω παντα τα συναντηματα μου εις την καρδιαν σου, και των θεραποντων σου, και του λαου σου, ἱνα ειδης ὁτι ουκ εστιν, ὡς εγω, αλλος εν παση τη γη.
νυν γαρ αποστειλας την χειρα παταξω σε, και τον λαον σου θανατωσω, και εκτριβηση απο της γης.
και ἑνεκεν τουτου διετηρηθης, ἱνα ενδειξωμαι εν σοι την ισχυν μου, και ὁπως διαγγελη το ονομα μου εν παση τη γη.
ετι ουν συ ενποιη του λαου μου, του μη εξαποστειλαι αυτους;
ιδου εγω ὑω ταυτην την ὡραν αυριον χαλαζαν πολλην σφοδρα, ἡτις τοιαυτη ου γεγονεν εν αιγυπτω, αφʼ ἡς ἡμερας εκτισται, ἑως της ἡμερας ταυτης.
νυν ουν κατασπευσον συναγαγειν τα κτηνη σου, και ὁσα σοι εστιν εν τω πεδιω· παντες γαρ οἱ ανθρωποι, και τα κτηνη, ὁσα σοι εστιν εν τω πεδιω· παντες γαρ οἱ ανθρωποι, και τα κτηνη, ὁσα εαν εὑρεθη εν τοις πεδιοις, και μη εισελθη εις οικιαν, πεση δε επʼ αυτα ἡ χαλαζα, τελευτησει.
ὁ φοβουμενος το ῥημα κυριου των θεραποντων φαραω, συνηγαγε τα κτηνη αυτου εις τους οικους.
ὁς δε μη προσεσχεν τη διανοια εις το ῥημα κυριου, αφηκε τα κτηνη εν τοις πεδιοις.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εκτεινον την χειρα σου εις τον ουρανον, και εσται χαλαζα επι πασαν γην αιγυπτου, επι τε τους ανθρωπους, και τα κτηνη, και επι πασαν βοτανην την επι της γης.
εξετεινε δε μωυσης την χειρα εις τον ουρανον, και κυριος εδωκε φωνας και χαλαζαν· και διετρεχε το πυρ επι της γης· και εβρεξε κυριος χαλαζαν επι πασαν γην αιγυπτου.
ην δε ἡ χαλαζα και το πυρ φλογιζον εν τη χαλαζη· ἡ δε χαλαζα πολλη σφοδρα, ἡτις τοιαυτη ου γεγονεν εν αιγυπτω, αφʼ ἡς ἡμερας γεγενηται επʼ αυτης εθνος.
επαταξε δε ἡ χαλαζα εν παση γη αιγυπτου, απο ανθρωπου ἑως κτηνους· και πασαν βοτανην την εν τω πεδιω επαταξεν ἡ χαλαζα· και παντα τα ξυλα τα εν τοις πεδιοις συνετριψεν ἡ χαλαζα.
πλην εν γη γεσεμ, οὑ ησαν οἱ υἱοι ισραηλ, ουκ εγενετο ἡ χαλαζα.
αποστειλας δε φαραω εκαλεσε μωυσην και ααρων, και ειπεν αυτοις, ἡμαρτηκα το νυν· ὁ κυριος δικαιος, εγω δε και ὁ λαος μου ασεβεις.
ευξασθε ουν περι εμου προς κυριον, και παυσασθω του γενηθηναι φωνας θεου, και χαλαζαν, και πυρ· και εξαποστελω ὑμας, και ουκετι προστεθησεσθε μενειν.
ειπε δε αυτω μωυσης, ὡς αν εξελθω την πολιν, εκπετασω τας χειρας μου προς τον κυριον, και αἱ φωναι παυσονται, και ἡ χαλαζα και ὁ ὑετος ουκ εσται ετι, ἱνα γνως ὁτι του κυριου ἡ γη.
και συ και οἱ θεραποντες σου, επισταμαι ὁτι ουδεπω πεφοβησθε τον κυριον.
το δε λινον και ἡ κριθη επληγη· ἡ γαρ κριθη παρεστηκυια, το δε λινον σπερματιζον.
ὁ δε πυρος και ἡ ολυρα ουκ επληγησαν, οψιμα γαρ ην.
εξηλθε δε μωυσης απο φαραω εκτος της πολεως, και εξετεινε τας χειρας προς κυριον· και αἱ φωναι επαυσαντο, και ἡ χαλαζα και ὁ ὑετος ουκ εσταξεν ετι επι την γην.
ιδων δε φαραω ὁτι πεπαυται ὁ ὑετος και ἡ χαλαζα και αἱ φωναι, προσεθετο του ἁμαρτανειν· και εβαρυνεν αυτου την καρδιαν, και των θεραποντων αυτου.
και εσκληρυνθη ἡ καρδια φαραω, και ουκ εξαπεστειλε τους υἱους ισραηλ, καθαπερ ελαλησε κυριος τω μωυση.
10
ειπε δε κυριος προς μωυσην, λεγων, εισελθε προς φαραω, εγω γαρ εσκληρυνα αυτου την καρδιαν και των θεραποντων αυτου, ἱνα ἑξης επελθη τα σημεια ταυτα επʼ αυτους·
ὁπως διηγησησθε εις τα ωτα των τεκνων ὑμων, και τοις τεκνοις των τεκνων ὑμων, ὁσα εμπεπαιχα τοις αιγυπτιοις, και τα σημεια μου, ἁ εποιησα εν αυτοις· και γνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
εισηλθε δε μωυσης και ααρων εναντιον φαραω, και ειπαν αυτω, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος των εβραιων, ἑως τινος ου βουλει εντραπηναι με; εξαποστειλον τον λαον μου, ἱνα λατρευσωσι μοι.
εαν δε μη θελης συ εξαποστειλαι τον λαον μου, ιδου εγω επαγω ταυτην την ὡραν αυριον ακριδα πολλην επι παντα τα ὁρια σου.
και καλυψει την οψιν της γης, και ου δυνηση κατιδειν την γην· και κατεδεται παν το περισσον της γης το καταλειφθεν, ὁ κατελιπεν ὑμιν ἡ χαλαζα, και κατεδεται παν ξυλον το φυομενον ὑμιν επι της γης.
και πλησθησονται σου αἱ οικιαι, και αἱ οικιαι των θεραποντων σου, και πασαι αἱ οικιαι εν παση γη των αιγυπτιων· ἁ ουδεποτε ἑωρακασιν οἱ πατερες σου, ουδʼ οἱ προπαπποι αυτων, αφʼ ἡς ἡμερας γεγονασιν επι της γης, εως της ἡμερας ταυτης· και εκκλινας μωυσης εξηλθεν απο φαραω.
και λεγουσιν οἱ θεραποντες φαραω προς αυτον, ἑως τινος εσται τουτο ἡμιν σκωλον; εξαποστειλον τους ανθρωπους, ὁπως λατρευσωσι τω θεω αυτων· η ειδεναι βουλει ὁτι απολωλεν αιγυπτος;
και απεστρεψαν τον τε μωυσην και ααρων προς φαραω, και ειπεν αυτοις, πορευεσθε και λατρευσατε κυριω τω θεω ὑμων· τινες δε και τινες εισιν οἱ πορευομενοι;
και λεγει μωυσης, συν τοις νεανισκοις και πρεσβυτεροις πορευσομεθα, συν τοις υἱοις και θυγατρασι, και προβατοις, και βουσιν ἡμων· εστι γαρ ἑορτη κυριου.
και ειπε προς αυτους, εστω οὑτω κυριος μεθʼ ὑμων· καθοτι αποστελλω ὑμας, μη και την αποσκευην ὑμων; ιδετε ὁτι πονηρια προσκειται ὑμιν.
μη οὑτως· πορευεσθωσαν δε οἱ ανδρες, και λατρευσατωσαν τω θεω· τουτο γαρ αυτοι εκζητειτε· εξεβαλον δε αυτους απο προσωπου φαραω.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εκτεινον την χειρα επι γην αιγυπτου· και αναβητω ακρις επι την γην, και κατεδεται πασαν βοτανην της γης, και παντα τον καρπον των ξυλων, ὁν ὑπελιπετο ἡ χαλαζα.
και επηρε μωυσης την ῥαβδον εις τον ουρανον, και κυριος επηγαγεν ανεμον νοτον επι την γην, ὁλην την ἡμεραν εκεινην, και ὁλην την νυκτα· το πρωι εγενηθη, και ὁ ανεμος ὁ νοτος ανελαβεν την ακριδα,
και ανηγαγεν αυτην επι πασαν γην αιγυπτου· και κατεπαυσεν επι παντα τα ὁρια αιγυπτου πολλη σφοδρα· προτερα αυτης ου γεγονε τοιαυτη ακρις, και μετα ταυτα ουκ εσται οὑτως.
και εκαλυψε την οψιν της γης, και εφθαρη ἡ γη· και κατεφαγε πασαν βοτανην της γης, και παντα τον καρπον των ξυλων, ὁς ὑπελειφθη απο της χαλαζης· ουχ ὑπελειφθη χλωρον ουδεν εν τοις ξυλοις, και εν παση βοτανη του πεδιου, εν πασηη γη αιγυπτου.
κατεσπευδε δε φαραω καλεσαι μωυσην και ααρων, λεγων, ἡμαρτηκα εναντιον κυριου του θεου ὑμων, και εις ὑμας.
προσδεξασθε ουν μου την ἁμαρτιαν ετι νυν, και προσευξασθε προς κυριον τον θεον ὑμων, και περιελετω απʼ εμου τον θανατον τουτον.
εξηλθε δε μωυσης απο φαραω, και ηυξατο προς τον θεον.
και μετεβαλε κυριος ανεμον απο θαλασσης σφοδρον, και ανελαβε την ακριδα, και εβαλεν αυτην εις την ερυθραν θαλασσαν· και ουχ ὑπελειφη ακρις μια εν παση γη αιγυπτου.
και εσκληρυνε κυριος την καρδιαν φαραω, και ουκ εξαπεστειλε τους υἱους ισραηλ.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εκτεινον την χειρα σου εις τον ουρανον, και γενηθητω σκοτος επι γης αιγυπτου, ψηλαφητον σκοτος.
εξετεινε δε μωυσης την χειρα εις τον ουρανον· και εγενετο σκοτος γνοφος, θυελλα επι πασαν γην αιγυπτου τρεις ἡμερας·
και ουκ ειδεν ουδεις τον αδελφον αυτου τρεις ἡμερας· και ουκ εξανεστη ουδεις εκ της κοιτης αυτου τρεις ἡμερας· πασι δε τοις υἱοις ισραηλ φως ην εν πασιν οἱς κατεγινοντο.
και εκαλεσε φαραω μωυσην και ααρων, λεγων, βαδιζετε, λατρευσατε κυριω τω θεω ὑμων, πλην των προβατων και των βοων ὑπολειπεσθε· και ἡ αποσκευη ὑμων αποτρεχετω μεθʼ ὑμων.
και ειπε μωυσης, αλλα και συ δωσεις ἡμιν ὁλοκαυτωματα και θυσιας, α ποιησομεν κυριω τω θεω ἡμων.
και τα κτηνη ἡμων πορευσεται μεθʼ ἡμων, και ουχ ὑπολειψομεθα ὁπλην· απʼ αυτων γαρ ληψομεθα λατρευσαι κυριω τω θεω ἡμων· ἡμεις δε ουκ οιδαμεν τι λατρευσομεν κυριω τω θεω ἡμων, ἑως του ελθειν ἡμας εκει.
εσκληρυνε δε κυριος την καρδιαν φαραω, και ουκ εβουληθη εξαποστειλαι αυτους.
και λεγει φαραω, απελθε απʼ εμου· προσεχε σεαυτω ετι προσθειναι ιδειν μου το προσωπον· ἡ δʼ αν ἡμερα οφθης μοι, αποθανη.
λεγει δε μωυσης, ειρηκας· ουκ ετι οφθησομαι σοι εις προσωπον.
11
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ετι μιαν πληγην εγω επαξω επι φαραω, και επʼ αιγυπτον, και μετα ταυτα εξαποστελει ὑμας εντευθεν· ὁταν δε εξαποστελλη ὑμας συν παντι, εκβαλει ὑμας εκβολη.
λαλησον ουν κρυφη εις τα ωτα του λαου, και αιτησατω ἑκαστος παρα του πλησιον σκευη αργυρα και χρυσα και ἱματισμον.
κυριος δε εδωκε την χαριν τω λαω αυτου εναντιον των αιγυπτιων, και εχρησαν αυτοις· και ὁ ανθρωπος μωυσης μεγας εγενηθη σφοδρα εναντιον των αιγυπτιων, και εναντιον φαραω, και εναντιον των θεραποντων ατου.
και ειπε μωυσης, ταδε λεγει κυριος, περι μεσας νυκτας εγω εισπορευομαι εις μεσον αιγυπτου·
και τελευτησει παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω, απο πρωτοτοκου φαραω, ὁς καθηται επι του θρονου, και ἑως πρωτοτοκου της θεραπαινης της παρα τον μυλον, και ἑως πρωτοτοκου παντος κτηνους.
και εσται κραυγη μεγαλη κατα πασαν γην αιγυπτου, ἡτις τοιαυτη ου γεγονε, και τοιαυτη ουκ ετι προστεθησεται.
και εν πασι τοις υἱοις ισραηλ ου γρυξει κυων τη γλωσση αυτου, απο ανθρωπου ἑως κτηνους· ὁπως ειδης ὁσα παραδοξασει κυριος ανα μεσον των αιγυπτιων και του ισραηλ.
και καταβησονται παντες οἱ παιδες σου οὑτοι προς με, και προσκυνησουσι με, λεγοντες, εξελθε συ, και πας ὁ λαος σου, οὑ συ αφηγη· και μετα ταυτα εξελευσομαι· εξηλθε δε μωυσης απο φαραω μετα θυμου.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ουκ εισακουσεται ὑμων φαραω, ἱνα πληθυνων πληθυνω μου τα σημεια, και τα τερατα εν γη αιγυπτω.
μωσης δε και ααρων εποιησαν παντα τα σημεια και τα τερατα ταυτα εν γη αιγυπτω εναντιον φαραω· εσκληρυνε δε κυριος την καρδιαν φαραω, και ουκ εισηκουσεν εξαποστειλαι τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου.
12
ειπε δε κυριος προς μευσην και ααρων εν γη αιγυπτου, λεγων,
ὁ μην οὑτος ὑμιν αρχη μηνων· πρωτος εστιν ὑμιν εν τοις μησι του ενιαυτου.
λαλησον προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, λεγων, τη δεκατη του μηνος τουτου λαβετωσαν ἑκαστος προβατον κατʼ οικους πατριων, ἑκαστος προβατον κατʼ οικιαν.
εαν δε ολιγοστοι ωσιν εν τη οικια, ὡστε μη ειναι ἱκανους εις προβατον, συλληψεται μεθʼ ἑαυτου τον γειτονα τον πλησιον αυτου· κατα αριθμον ψυχων, ἑκαστος το αρκουν αυτω συναριθμησεται εις προβατον.
προβατον τελειον, αρσεν, ενιαυσιον εσται ὑμιν· απο των αρνων και των εριφων ληψεσθε.
και εσται ὑμιν διατετηρημενον ἑως της τεσσαρεσκαιδεκατης του μηνος τουτου· και σφαξουσιν αυτο παν το πληθος συναγωγης υἱων ισραηλ προς ἑσπεραν.
και ληψονται απο του αἱματος, και θησουσιν επι των δυο σταθμων και επι την φλιαν, εν τοις οικοις εν οἱς εαν φαγωσιν αυτα εν αυτοις.
και φαγονται τα κρεα τη νυκτι ταυτη οπτα πυρι, και αζυμα επι πικριδων εδονται.
ουκ εδεσθε απʼ αυτων ωμον, ουδε ἡψημενον εν ὑδατι, αλλʼ η οπτα πυρι, κεφαλην συν τοις ποσι και τοις ενδοσθιοις.
ουκ απολειψεται απʼ αυτου ἑως πρωι· και οστουν ου συντριψετε απʼ αυτου· τα δε καταλειπομενα απʼ αυτου ἑως πρωι εν πυρι κατακαυσετε.
οὑτω δε φαγεσθε αυτο· αἱ οσφυες ὑμων περιεζωσμεναι, και τα ὑποδηματα εν τοις ποσιν ὑμων, και αἱ βακτηριαι εν ταις χερσιν ὑμων· και εδεσθε αυτο μετα σπουδης· πασχα εστι κυριω.
και διελευσομαι εν γη αιγυπτω εν τη νυκτι ταυτη, και παταξω παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω απο ανθρωπου ἑως κτηνους· και εν πασι τοις θεοις των αιγυπτιων ποιησω την εκδικησιν· εγω κυριος.
και εσται το αἱμα ὑμιν εν σημειω επι των οικιων, εν αἱς ὑμεις εστε εκει· και οψομαι το αἱμα, και σκεπασω ὑμας, και ουκ εσται εν ὑμιν πληγη του εκτριβηναι ὁταν παιω εν γη αιγυπτω.
και εσται ἡ ἡμερα ὑμιν αὑτη μνημοσυνον, και ἑορτασετε αυτην ἑορτην κυριω εις πασας τας γενεας ὑμων· νομιμον αιωνιον ἑορτασετε αυτην.
ἑπτα ἡμερας αζυμα εδεσθε· απο δε της ἡμερας της πρωτης, αφανιειτε ζυμην εκ των οικιων ὑμων· πας ὁς αν φαγη ζυμην, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εξ ισραηλ, απο της ἡμερας της πρωτης ἑως της ἡμερας της ἑβδομης.
και ἡ ἡμερα ἡ πρωτη, κληθησεται ἁγια· και ἡ ἡμερα ἡ ἑβδομη, κλητη ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε εν αυταις, πλην ὁσα ποιηθησεται παση ψυχη, τουτο μονον ποιηθησεται ὑμιν.
και φυλαξετε την εντολην ταυτην· εν γαρ τη ἡμερα ταυτη εξαξω την δυναμιν ὑμων εκ γης αιγυπτου, και ποιησετε την ἡμεραν ταυτην εις γενεας ὑμων νομιμον αιωνιον,
εναρχομενοι τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του πρωτου, αφʼ ἑσπερας εδεσθε αζυμα, ἑως ἡμερας μιας και εικαδος του μηνος, ἑως ἑσπερας.
ἑπτα ἡμερας ζυμη ουχ εὑρεθησεται εν ταις οικιαις ὑμων· πας ὁς αν φαγη ζυμωτον, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ συναγωγης ισραηλ· εν τε τοις γειωραις, και αυτοχθοσι της γης.
παν ζυμωτον ουκ εδεσθε, εν παντι δε κατοικητηριω ὑμων εδεσθε αζυμα.
εκαλεσε δε μωυσης πασαν γερουσιαν υἱων ισραηλ, και ειπε προς αυτους, απελθοντες λαβετε ὑμιν αυτοις προβατον κατα συγγενειας ὑμων, και θυσατε το πασχα.
ληψεσθε δε δεσμην ὑσσωπου, και βαψαντες απο του αἱματος του παρα την θυραν, καθιξετε της φλιας, και επʼ αμφοτερων των σταθμων, απο του αἱματος ὁ εστι παρα την θυραν· ὑμεις δε ουκ εξελευσεσθε ἑκαστος την θυραν του οικου αυτου ἑως πρωι.
και παρελευσεται κυριος παταξαι τους αιγυπτιους, και οψεται το αἱμα επι της φλιας, και επʼ αμφοτερων των σταθμων· και παρελευσεται κυριος την θυραν, και ουκ αφησει τον ολοθρευοντα εισελθειν εις τας οικιας ὑμων παταξαι.
και φυλαξασθε το ῥημα τουτο νομιμον σεαυτω, και τοις υἱοις σου, ἑως αιωνος.
εαν δε εισελθητε εις την γην, ἡν αν δω κυριος ὑμιν, καθοτι ελαλησε, φυλαξασθε την λατρειαν ταυτην.
και εσται εαν λεγωσι προς ὑμας οἱ υἱοι ὑμων, τις ἡ λατρεια αὑτη;
και ερειτε αυτοις, θυσια το πασχα τουτο κυριω, ὡς εσκεπασε τους οικους των υἱων ισραηλ εν αιγυπτω, ἡνικα επαταξε τους αιγυπτιους, τους δε οικους ἡμων ερῥυσατο· και κυψας ὁ λαος προσεκυνησε.
και απελθοντες εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ, καθα ενετειλατο κυριος τω μωυση και ααρων, οὑτως εποιησαν.
εγενηθη δε μεσουσης της νυκτος, και κυριος επαταξε παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω, απο πρωτοτοκου φαραω του καθημενου επι του θρονου, ἑως πρωτοτοκου της αιχμαλωτιδος της εν τω λακκω, και ἑως πρωτοτοκου παντος κτηνους.
και αναστας φαραω νυκτος, και οἱ θεραποντες αυτου, και παντες οἱ αιγυπτιοι, και εγενηθη κραυγη μεγαλη εν παση γη αιγυπτω· ου γαρ ην οικια, εν ἡ ουκ ην εν αυτη τεθνηκως.
και εκαλεσε φαραω μωυσην και ααρων νυκτος, και ειπεν αυτοις, αναστητε, και εξελθατε εκ του λαου μου, και ὑμεις, και οἱ υἱοι ισραηλ· βαδιζετε και λατρευσατε κυριω τω θεω ὑμων, καθα λεγετε.
και τα προβατα και τους βοας ὑμων αναλαβοντες πορευεσθε· ευλογησατε δη καμε.
και κατεβιαζοντο οἱ αιγυπτιοι τον λαον σπουδη εκβαλειν αυτους εν της γης· ειπαν γαρ, ὁτι παντες ἡμεις αποθνησκομεν.
ανελαβε δε ὁ λαος το σταις αυτων, προ του ζυμωθηναι τα φυραματα αυτων, ενδεδεμενα εν τοις ἱματιοις αυτων επι των ωμαν.
οἱ δε υἱοι ισραηλ εποιησαν, καθα συνεταξεν αυτοις μωυσης, και ητησαν παρα των αιγυπτιων σκευη αργυρα και χρυσα και ἱματισμον.
και εδωκε κυριος την χαριν τω λαω αυτου εναντιον των αιγυπτιων, και εχρησαν αυτοις· και εσκυλευσαν τους αιγυπτιους.
απαραντες δε υἱοι ισραηλ εκ ῥαμεσση εις σοκχωθ εις ἑξακοσιας χιλιαδας πεζων, οἱ ανδρες, πλην της αποσκευης.
και επιμικτος πολυς συνανεβη αυτοις, και προβατα, και βοες, και κτηνη πολλα σφοδρα.
και επεψαν το σταις ὁ εξηνεγκαν εξ αιγυπτου, εγκρυφιας αζυμους, ου γαρ εζυμωθη· εξεβαλον γαρ αυτους οἱ αιγυπτιοι, και ουκ ηδυνηθησαν επιμειναι, ουδε επισιτισμον εποιησαν ἑαυτοις εις την ὁδον.
ἡ δε κατοικησις των υἱων ισραηλ, ἡν κατωκησαν εν γη αιγυπτω και εν γη χανααν, ετη τετρακοσια τριακοντα.
και εγενετο μετα τα τετρακοσια τριακοντα ετη, εξηλθε πασα ἡ δυναμις κυριου εκ γης αιγυπτου νυκτος.
προφυλακη εστι τω κυριω, ὡστε εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου· εκεινη ἡ νυξ αὑτη, προφυλακη κυριω, ὡστε πασι τοις υἱοις ισραηλ ειναι εις γενεας αυτων.
ειπε δε κυριος προς μωυσην και ααρων, οὑτος ὁ νομος του πασχα· πας αλλογενης ουκ εδεται απʼ αυτου·
και παντα οικετην η αργυρωνητον περιτεμεις αυτον· και τοτε φαγεται απʼ αυτου.
παροικος η μισθωτος ουκ εδεται απʼ αυτου.
εν οικια μια βρωθησεται, και ουκ εξοισετε εκ της οικιας των κρεων εξω· και οστουν ου συντριψετε απʼ αυτου.
πασα συναγωγη υἱων ισραηλ ποιησει αυτο.
εαν δε τις προσελθη προς ὑμας προσηλυτος ποιησαι το πασχα κυριω, περιτεμεις αυτου παν αρσενικον, και τοτε προσελευσεται ποιησαι αυτο· και εσται ὡσπερ και ὁ αυτοχθων της γης· πας απεριτμητος ουκ εδεται απʼ αυτου.
νομος εἱς εσται τω εγχωριω, και τω προσελθοντι προσηλυτω εν ὑμιν.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ καθα ενετειλατο κυριος τω μωυση και ααρων προς αυτους, οὑτως εποιησαν.
και εγενετο εν τη ἡμερα εκεινη, εξηγαγε κυριος τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου συν δυναμει αυτων.
13
ειπε δε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ἁγιασον μοι παν πρωτοτοκον πρωτογενες διανοιγον πασαν μητραν εν τοις υἱοις ισραηλ απο ανθρωπου ἑως κτηνους, εμοι εστιν.
ειπε δε μωυσης προς τον λαον, μνημονευετε την ἡμεραν ταυτην, εν ἡ εξηλθατε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας· εν γαρ χειρι κραταια εξηγαγεν ὑμας κυριος εντευθεν· και ου βρωθησεται ζυμη.
εν γαρ τη σημερον ὑμεις εκπορευεσθε εν μηνι των νεων.
και εσται ἡνικα εαν εισαγαγη σε κυριος ὁ θεος σου εις την γην των χαναναιων, και χετταιων, και αμορῥαιων, και ευαιων, και ιεβουσαιων, και γεργεσαιων, και φερεζαιων, ἡν ωμοσε τοις πατρασι σου, δουναι σοι γην ῥεουσαν γαλα και μελι· και ποιησεις την λατρειαν ταυτην εν τω μηνι τουτω.
ἑξ ἡμερας εδεσθε αζυμα, τη δε ἡμερα τη ἑβδομη ἑορτη κυριου.
αζυμα εδεσθε ἑπτα ἡμερας· ουκ οφθησεται σοι ζυμωτον, ουδε εσται σοι ζυμη εν πασι τοις ὁριοις σου.
και αναγγελεις τω υἱω σου εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, δια τουτο εποιησε κυριος ὁ θεος μοι, ὡς εξεπορευομην εξ αιγυπτου.
και εσται σοι σημειον επι της χειρος σου, και μνημοσυνον προ οφθαλμων σου, ὁπως αν γενηται ὁ νομος κυριου εν τω στοματι σου· εν γαρ χειρι κραταια εξηγαγε σε κυριος ὁ θεος εξ αιγυπτου.
και φυλαξασθε τον νομον τουτον κατα καιρους ὡρων, αφʼ ἡμερων εις ἡμερας.
και εσται ὡς αν εισαγαγη σε κυριος ὁ θεος σου εις την γην των χαναναιων, ὁν τροπον ωμοσε τοις πατρασι σου, και δωσει σοι αυτην.
και αφελεις παν διανοιγον μητραν, τα αρσενικα τω κυριω· παν διανοιγον μητραν εκ βουκολιων η εν τοις κτηνεσι σου, ὁσα εαν γενηται σοι, τα αρσενικα ἁγιασεις τω κυριω.
παν διανοιγον μητραν ονου, αλλαξεις προβατω· εαν δε μη αλλαξης, λυτρωση αυτο· παν πρωτοτοκον ανθρωπου των υἱων σου λυτρωση.
εαν δε ερωτηση σε ὁ υἱος σου μετα ταυτα, λεγων, τι τουτο; και ερεις αυτω, ὁτι εν χειρι κραταια εξηγαγεν κυριος ἡμας εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας.
ἡνικα δε εσκληρυνε φαραω εξαποστειλαι ἡμας, απεκτεινε παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω, απο πρωτοτοκων ανθρωπων ἑως πρωτοτοκων κτηνων· δια τουτο εγω θυω παν διανοιγον μητραν, τα αρσενικα τω κυριω, και παν πρωτοτοκον των υἱων μου λυτρωσομαι.
και εσται εις σημειον επι της χειρος σου, και ασαλευτον προ οφθαλμων σου· εν γαρ χειρι κραταια εξηγαγε σε κυριος εξ αιγυπτου.
ὡς δε εξαπεστειλε φαραω τον λαον, ουχ ὡδηγησεν αυτους ὁ θεος ὁδον γης· φυλιστιειμ, ὁτι εγγυς ην· ειπε γαρ ὁ θεος, μηποτε μεταμεληση τω λαω ιδοντι πολεμον, και αποστρεψη εις αιγυπτον.
και εκυκλωσεν ὁ θεος τον λαον ὁδον την εις την ερημον, εις την ερυθραν θαλασσαν· πεμπτη δε γενεα ανεβησαν οἱ υἱοι ισραηλ εκ γης αιγυπτου.
και ελαβε μωυσης τα οστα ιωσηφ μεθʼ ἑαυτου· ὁρκω γαρ ὡρκισεν τους υἱους ισραηλ, λεγων, επισκοπη επισκεψεται ὑμας κυριος, και συνανοισετε μου τα οστα εντευθεν μεθʼ ὑμων.
εξαραντες δε οἱ υἱοι ισραηλ εκ σοκχωθ, εστρατοπεδευσαν εν οθωμ παρα την ερημον.
ὁ δε θεος ἡγειτο αυτων, ἡμερας μεν εν στυλω νεφελης, δειξαι αυτοις την ὁδον· την δε νυκτα εν στυλω πυρος.
ουκ εξελιπεν δε ὁ στυλος της νεφελης ἡμερας, και ὁ στυλος του πυρος νυκτος, εναντιον του λαου παντος.
14
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και αποστρεψαντες στρατοπεδευσατωσαν απεναντι της επαυλεως, ανα μεσον μαγδωλου και ανα μεσον της θαλασσης, εξεναντιας βεελσεπφων· ενωπιον αυτων στρατοπεδευσεις επι της θαλασσης.
και ερει φαραω τω λαω αυτου, οἱ υἱοι ισραηλ πλανωνται οὑτοι εν τη γη, συγκεκλεικε γαρ αυτους ἡ ερημος.
εγω δε σκληρυνω την καρδιαν φαραω, και καταδιωξεται οπισω αυτων· και ενδοξασθησομαι εν φαραω, και εν παση τη στρατια αυτου· και γνωσονται παντες οἱ αιγυπτιοι ὁτι εγω ειμι κυριος· και εποιησαν οὑτως.
και ανηγγελη τω βασιλει των αιγυπτιων ὁτι πεφευγεν ὁ λαος· και μετεστραφη ἡ καρδια φαραω, και των θεραποντων αυτου, επι τον λαον, και ειπαν, τι τουτο εποιησαμεν, του εξαποστειλαι τους υἱους ισραηλ, του μη δουλευειν ἡμιν;
εζευξεν ουν φαραω τα ἁρματα αυτου, και παντα τον λαον αυτου συναπηγαγε μεθʼ ἑαυτου,
και λαβων ἑξακοσια ἁρματα εκλεκτα, και πασαν την ἱππον των αιγυπτιων, και τριστατας επι παντων.
και εσκληρυνε κυριος την καρδιαν φαραω βασιλεως αιγυπτου, και των θεραποντων αυτου, και κατεδιωξεν οπισω των υἱων ισραηλ· οἱ δε υἱοι ισραηλ εξεπορευοντο εν χειρι ὑψηλη.
και κατεδιωξαν οἱ αιγυπτιοι οπισω αυτων, και εὑροσαν αυτους παρεμβεβληκοτας παρα την θαλασσαν· και πασα ἡ ἱππος και τα ἁρματα φαραω, και οἱ ἱππεις, και ἡ στρατια αυτου απεναντι της επαυλεως, εξεναντιας βεελσεπφων.
και φαραω προσηγε· και αναβλεψαντες οἱ υἱοι ισραηλ τοις οφθαλμοις ὁρωσι, και οἱ αιγυπτιοι εστρατοπεδευσαν οπισω αυτων· και εφοβηθησαν σφοδρα· ανεβοησαν δε οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον.
και ειπαν προς μωυσην, παρα το μη ὑπαρχειν μνηματα εν γη αιγυπτω, εξηγαγες ἡμας θανατωσαι εν τη ερημω· τι τουτο εποιησας ἡμιν, εξαγαγων εξ αιγυπτου;
ου τουτο ην το ῥημα, ὁ ελαλησαμεν προς σε εν αιγυπτω, λεγοντες, παρες ἡμας, ὁπως δουλευσωμεν τοις αιγυπτιοις; κρεισσον γαρ ἡμας δουλευειν τοις αιγυπτιοις, η αποθανειν εν τη ερημω ταυτη.
ειπε δε μωυσης προς τον λαον, θαρσειτε, στητε και ὁρατε την σωτηριαν την παρα του κυριου, ἡν ποιησει ἡμιν σημερον· ὁν τροπον γαρ ἑωρακατε τους αιγυπτιους σημερον, ου προσθησεσθε ετι ιδειν αυτους εις τον αιωνα χρονον·
κυριος πολεμησει περι ὑμων, και ὑμεις σιγησετε.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, τι βοας προς με; λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και αναζευξατωσαν.
και συ επαρον τη ῥαβδω σου, και εκτεινον την χειρα σου επι την θαλασσαν, και ῥηξον αυτην· και εισελθατωσαν οἱ υἱοι ισραηλ εις μεσον της θαλασσης κατα το ξηρον.
και ιδου εγω σκληρυνω την καρδιαν φαραω, και των αιγυπτιων παντων, και εισελευσονται οπισω αυτων· και ενδοξασθησομαι εν φαραω, και εν παση τη στρατια αυτου, και εν τοις ἁρμασι, και εν τοις ἱπποις αυτου.
και γνωσονται παντες οἱ αιγυπτιοι ὁτι εγω ειμι κυριος, ενδοξαζομενου μου εν φαραω, και εν τοις ἁρμασι, και ἱπποις αυτου.
εξηρε δε ὁ αγγελος του θεου ὁ προπορευομενος της παρεμβολης των υἱων ισραηλ, και επορευθη εκ των οπισθεν· εξηρε δε και ὁ στυλος της νεφελης απο προσωπου αυτων, και εστη εκ των οπισω αυτων.
και εισηλθεν ανα μεσον της παρεμβολης των αιγυπτιων, και ανα μεσον της παρεμβολης των αιγυπιων, και ανα μεσον της παρεμβολης ισραηλ, και εστη· και εγενετο σκοτος και γνοφος· και διηλθεν ἡ νυξ· και ου συνεμιξαν αλληλοις ὁλην την νυκτα.
εξετεινε δε μωυσης την χειρα επι την θαλασσαν· και ὑπηγαγε κυριος την θαλασσαν εν ανεμω νοτω βιαιω ὁλην την νυκτα, και εποιησε την θαλασσαν ξηραν· και εσχισθη το ὑδωρ.
και εισηλθον οἱ υἱοι ισραηλ εις μεσον της θαλασσης κατα το ξηρον· και το ὑδωρ αυτης τειχος εκ δεξιων, και τειχος εξ ευωνυμων.
και κατεδιωξαν οἱ αιγυπτιοι, και εισηλθον οπισω αυτων και πας ἱππος φαραω, και τα ἁρματα, και οἱ αναβαται, εις μεσον της θαλασσης.
εγενηθη δε εν τη φυλακη τη ἑωθινη, και επιβλεψε κυριος επι την παρεμβολην των αιγυπτιων εν στυλω πυρος και νεφελης, και συνεταραξε την παρεμβολην των αιγυπτιων,
και συνεδησε τους αξονας των ἁρματων αυτων, και ηγαγεν αυτους μετα βιας· και ειπαν οἱ αιγυπτιοι, φυγωμεν απο προσωπου ισραηλ· ὁ γαρ κυριος πολεμει περι αυτων τους αιγυπτιους.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, εκτεινον την χειρα σου επι την θαλασσαν, και αποκαταστητω το ὑδωρ, και επικαλυψατω τους αιγυπτιους, επι τε τα ἁρματα και τους αναβατας.
εξετεινε δε μωυσης την χειρα επι την θαλασσαν, και απεκατεστη το ὑδωρ προς ἡμεραν επι χωρας· οἱ δε αιγυπτιοι εφυγον ὑπο το ὑδωρ· και εξετιναξε κυριος τους αιγυπτιους μεσον της θαλασοης.
και επαναστραφεν το ὑδωρ εκαλυψε τα ἁρματα και τους αναβατας, και πασαν την δυναμιν φαραω, τους εισπεπορευμενους οπισω αυτων εις την θαλασσαν· και ου κατελειφθη εξ αυτων ουδε εἱς.
οἱ δε υἱοι ισραηλ επορευθησαν δια ξηρας εν μεσω της θαλασσης· το δε ὑδωρ αυτοις τειχος εκ δεξιων, και τειχος εξ ευωνυμων.
και ερῥυσατο κυριος τον ισραηλ εν τη ἡμερα εκεινη εκ χειρος των αιγυπτιων· και ειδεν ισραηλ τους αιγυπτιους τεθνηκοτας παρα το χειλος της θαλασσης.
ειδε δε ισραηλ την χειρα την μεγαλην, ἁ εποιησε κυριος τοις αιγυπτιοις· εφοβηθη δε ὁ λαος τον κυριον, και επιστευσαν τω θεω, και μωυση τω θεραποντι αυτου.
15
τοτε ησε μωυσης και οἱ υἱοι ισραηλ την ωδην ταυτην τω θεω, και ειπαν, λεγοντες, ασωμεν τω κυριω, ενδοξως γαρ δεδοξασται· ἱππον και αναβατην ερῥιψεν εις θαλασσαν.
βοηθος και σκεπαστης εγενετο μοι εις σωτηριαν· οὑτος μου θεος, και δοξασω αυτον· θεος του πατρος μου, και ὑψωσω αυτον.
κυριος συντριβων πολεμους, κυριος ονομα αυτω.
ἁρματα φαραω, και την δυναμιν αυτου, ερῥιψεν εις θαλασσαν, επιλεκτους αναβατας τριστατας· κατεποθησαν εν ερυθρα θαλασση·
ποντω εκαλυψεν αυτους· κατεδυσαν εις βυθον ὡσει λιθος.
ἡ δεξια σου, κυριε, δεδοξασται εν ισχυι· ἡ δεξια σου χειρ, κυριε, εθραυσεν εχθρους.
και τω πληθει της δοξης σου συνετριψας τους ὑπεναντιους· απεστειλας την οργην σου κατεφαγεν αυτους ὡς καλαμην.
και δια πνευματος του θυμου σου διεστη το ὑδωρ· επαγη ὡσει τειχος τα ὑδατα· επαγη τα κυματα εν μεσω της θαλασσης.
ειπεν ὁ εχθρος, διωξας καταληψομαι, μεριω σκυλα· εμπλησω ψυχην μου, ανελω τη μαχαιρη μου, κυριευσει ἡ χειρ μου.
απεστειλας το πνευμα σου· εκαλυψεν αυτους θαλασσα· εδυσαν ὡσει μολιβος εν ὑδατι σφοδρω.
τις ὁμοιος σοι εν θεοις, κυριε; τις ὁμοιος σοι; δεδοξασμενος εν ἁγιοις, θαυμαστος εν δοξαις, ποιων τερατα.
εξετεινας την δεξιαν σου· κατεπιεν αυτους γη.
ὡδηγησας τη δικαιοσυνη σου τον λαον σου τουτον, ὁν ελυτρωσω· παρεκαλεσας τη ισχυι σου εις καταλυμα ἁγιον σου.
ηκουσαν εθνη, και ωργισθησαν· ωδινες ελαβον κατοικουντας φυλιστιειμ.
τοτε εσπευσαν ἡγεμονες εδωμ, και αρχοντες μωαβιτων· ελαβεν αυτους τρομος· ετακησαν παντες οἱ κατοικουντες χανααν.
επιπεσοι επʼ αυτους τρομος και φοβος· μεγεθει βραχιονος σου απολιθωθητωσαν, ἑως αν παρελθη ὁ λαος σου, κυριε· ἑως αν παρελθη ὁ λαος σου οὑτος, ὁν εκτησω.
εισαγαγων καταφυτευσον αυτους εις ορος κληρονομιας σου, εις ἑτοιμον κατοικητηριον σου, ὁ κατηρτισω, κυριε, ἁγιασμα, κυριε, ὁ ἡτοιμασαν αἱ χειρες σου.
κυριος βασιλευων τον αιωνα, και επʼ αιωνα, και ετι.
ὁτι εισηλθεν ἱππος φαραω συν ἁρμασιν και αναβαταις εις θαλασσαν, και επηγαγεν επʼ αυτους κυριος το ὑδωρ της θαλασσης· οἱ δε υἱοι ισραηλ επορευθησαν δια ξηρας εν μεσω της θαλασσης.
λαβουσα δε μαριαμ ἡ προφητις ἡ αδελφη ααρων το τυμπανον εν τη χειρι αυτης, και εξηλθοσαν πασαι αἱ γυναικες οπισω αυτης μετα τυμπανων και χορων.
εξηρχε δε αυτων μαριαμ, λεγουσα, ασωμεν τω κυριω, ενδοξως γαρ δεδοξασται· ἱππον και αναβατην ερῥιψεν εις θαλασσαν.
εξηρε δε μωυσης τους υἱους ισραηλ απο θαλασσης ερυθρας, και ηγαγεν αυτους εις την ερημον σουρ· και επορευοντο τρεις ἡμερας εν τη ερημω, και ουχ ηὑρισκον ὑδωρ, ὡστε πιειν.
ηλθον δε εις μερῥα, και ουκ ηδυναντο πιειν εκ μερῥας· πικρον γαρ ην· δια τουτο επωνομασε το ονομα του τοπου εκεινου, πικρια.
και διεγογγυζεν ὁ λαος επι μωυση, λεγοντες, τι πιομεθα;
εβοησε δε μωυσης προς κυριον· και εδειξεν αυτω κυριος ξυλον, και ενεβαλεν αυτο εις το ὑδωρ, και εγλυκανθη το ὑδωρ· εκει εθετο αυτω δικαιωματα και κρισεις· και εκει αυτον επειρασε,
και ειπεν, εαν ακοη ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, και τα αρεστα εναντιον αυτου ποιησης, και ενωτιση ταις εντολαις αυτου, και φυλαξης παντα τα δικαιωματα αυτου, πασαν νοσον, ἡν επηγαγον τοις αιγυπτιοις, ουκ επαξω επι σε· εγω γαρ ειμι κυριος ὁ θεος σου ὁ ιωμενος σε.
και ηλθοσαν εις αιλειμ· και ησαν εκει δωδεκα πηγαι ὑδατων, και ἑβδομηκοντα στελεχη φοινικων· παρενεβαλον δε εκει παρα τα ὑδατα.
16
απηραν δε εξ αιλειμ, και ηλθοσαν πασα συναγωγη υἱων ισραηλ εις την ερημον σιν, ὁ εστιν ανα μεσον αιλειμ, και ανα μεσον σινα. τη δε πεντεκαιδεκατη ἡμερα, τω μηνι τω δευτερω εξεληλυθοτων αυτων εκ γης αιγυπτου,
διεγογγυζε πασα συναγωγη υἱων ισραηλ επι μωυσην και ααρων.
και ειπεν προς αυτους οἱ υἱοι ισραηλ, οφελον απεθανομεν πληγεντες ὑπο κυριου εν γη αιγυπτω, ὁταν εκαθισαμεν επι των λεβητων των κρεων, και ησθιομεν αρτους εις πλησμονην· ὁτι εξηγαγετε ἡμας εις την ερημον ταυτην, αποκτειναι πασαν την συναγωγην ταυτην εν λιμω.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ιδου εγω ὑω ὑμιν αρτους εκ του ουρανου· και εξελευσεται ὁ λαος, και συλλεξουσι το της ἡμερας εις ἡμεραν, ὁπως πειρασω αυτους ει πορευσονται τω νομω μου, η ου·
και εσται εν τη ἡμερα τη ἑκτη, και ἑτοιμασουσιν ὁ εαν εισενεγκωσι· και εσται διπλουν ὁ εαν συναγαγωσι το καθʼ ἡμεραν εις ἡμεραν.
και ειπε μωυσης και ααρων προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, ἑσπερας γνωσεσθε, ὁτι κυριος εξηγαγεν ὑμας εκ γης αιγυπτου,
και πρωι οψεσθε την δοξαν κυριου εν τω εισακουσαι τον γογγυσμον ὑμων επι τω θεω· ἡμεις δε τι εσμεν, ὁτι διαγογγυζετε καθʼ ἡμων;
και ειπε μωυσης, εν τω διδοναι κυριον ὑμιν ἑσπερας κρεα φαγειν, και αρτους το πρωι εις πλησμονην, δια το εισακουσαι κυριον τον γογγυσμον ὑμων, ὁν ὑμεις διαγογγυζετε καθʼ ἡμων· ἡμεις δε τι εσμεν; ου γαρ καθʼ ἡμων εστιν ὁ γογγυσμος ὑμων, αλλʼ η κατα του θεου.
ειπε δε μωυσης προς ααρων, ειπον παση συναγωγη υἱων ισραηλ, προσελθετε εναντιον του θεου· εισακηκοε γαρ τον γογγυσμον ὑμων.
ἡνικα δε ελαλει ααρων παση συναγωγη υἱων ισραηλ, και επεστραφησαν εις την ερημον, και ἡ δοξα κυριου ωφθη εν νεφελη.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εισακηκοα τον γογγυσμον των υἱων ισραηλ· λαλησον προς αυτους, λεγων, το προς ἑσπεραν εδεσθε κρεα, και το πρωι πλησθησεσθε αρτων· και γνωσεσθε, ὁτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
εγενετο δε ἑσπερα· και ανεβη ορτυγομητρα, και εκαλυψε την παρεμβολην· το πρωι εγενετο καταπαυομενης της δροσου κυκλω της παρεμβολης.
και ιδου επι προσωπον της ερημου λεπτον ὡσει κοριον λευκον, ὡσει παγος επι της γης.
ιδοντες δε αυτο οἱ υἱοι ισραηλ, ειπαν ἑτερος τω ἑτερω, τι εστι τουτο; ου γαρ ηδεισαν τι ην· ειπε δε μωυσης αυτοις, οὑτος ὁ αρτος, ὁν εδωκε κυριος ὑμιν φαγειν.
τουτο το ῥημα ὁ συνεταξε κυριος· συναγαγετε απʼ αυτου ἑκαστος εις τους καθηκοντας γομορ, κατα κεφαλην κατα αριθμον ψυχων ὑμων, ἑκαστος συν τοις συσκηνιοις ὑμων συλλεξατε.
εποιησαν δε οὑτως οἱ υἱοι ισραηλ· και συνελεξαν ὁ το πολυ και ὁ το ελαττον.
και μετρησαντες γομορ, ουκ επλεονασεν ὁ το πολυ, και ὁ το ελαττον ουκ ηλαττονησεν· ἑκαστος εις τους καθηκοντας παρʼ ἑαυτω συνελεξαν.
ειπε δε μωυσης προς αυτους, μηδεις καταλειπετω απʼ αυτου εις το πρωι.
και ουκ εισηκουσαν μωυση, αλλα κατελιπον τινες απʼ αυτου εις το πρωι· και εξεζεσε σκωληκας, και επωζεσε· και επικρανθη επʼ αυτοις μωυσης.
και συνελεξαν αυτο πρωι πρωι, ἑκαστος το καθηκον αυτω· ἡνικα δε διεθερμαινεν ὁ ἡλιος, ετηκετο.
εγενετο δε τη ἡμερα τη ἑκτη, συνελεξαν τα δεοντα διπλα, δυο γομορ τω ἑνι· εισηλθοσαν δε παντες οἱ αρχοντες της συναγωγης, και ανηγγειλαν μωυση.
ειπε δε μωυσης προς αυτους, ου τουτο το ῥημα εστιν ὁ ελαλησε κυριος; σαββατα αναπαυσις ἁγια τω κυριω αυριον· ὁσα εαν πεσσητε, πεσσετε· και ὁσα εαν ἑψητε, ἑψετε· και παν το πλεοναζον καταλειπετε αυτο εις αποθηκην εις το πρωι.
και κατελιποσαν απʼ αυτου εις ἑως πρωι, καθως συνεταξεν αυτοις μωυσης· και ουκ επωζεσεν, ουδε σκωληξ εγενετο εν αυτω.
ειπε δε μωυσης, φαγετε σημερον· εστι γαρ σαββατα αημερον τω κυριω· ουχ εὑρεθησεται εν τω πεδιω.
ἑξ ἡμερας συλλεξετε· τη δε ἡμερα τη ἑβδομη σαββατα, ὁτι ουκ εσται εν αυτη.
εγενετο δε εν τη ἡμερα τη ἑβδομη εξηθλοσαν τινες εκ του λαου συλλεξαι, και ουχ εὑρον.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ἑως τινος ου βουλεσθε εισακουειν τας εντολας μου, και τον νομον μου;
ιδετε, ὁ γαρ κυριος εδωκεν ὑμιν σαββατα την ἡμεραν ταυτην· δια τουτο αυτος εδωκεν ὑμιν τη ἡμερα τη ἑκτη αρτους δυο ἡμερων· καθισεσθε ἑκαστος εις τους οικους ὑμων· μηδεις εκπορευεσθω εκ του τοπου αυτου τη ἡμερα τη ἑβδομη.
και εσαββατισεν ὁ λαος τη ἡμερα τη ἑβδομη.
και επωνομασαν αυτο οἱ υἱοι ισραηλ το ονομα αυτου, μαν· ην δε ὡσει σπερμα κοριου λευκον· το δε γευμα αυτου ὡς εγκρις εν μελιτι.
ειπε δε μωυσης, τουτο το ῥημα, ὁ συνεταξε κυριος, πλησατε το γομορ του μαν, εις αποθηκην εις τας γενεας ὑμων· ἱνα ιδωσι τον αρτον, ὁν εφαγετε ὑμεις εν τη ερημω, ὡς εξηγαγεν ὑμας κυριος εκ γης αιγυπτου.
και ειπε μωυσης προς ααρων, λαβε σταμνον χρυσουν ἑνα, και εμβαλε εις αυτον πληρες το γομορ του μαν, και αποθησεις αυτο εναντιον του θεου, εις διατηρησιν εις τας γενεας ὑμων,
ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση· και απεθηκεν ααρων εναντιον του μαρτυριου εις διατηρησιν.
οἱ δε υἱοι ισραηλ εφαγον το μαν ετη τεσσαρακοντα, ἑως ηλθον εις την οικουμενην εφαγοσαν το μαν, ἑως παρεγενοντο εις μερος της φοινικης.
το δε γομορ το δεκατον των τριων μετρων ην.
17
και απηρε πασα συναγωγη υἱων ισραηλ εκ της ερημου σιν κατα παρεμβολας αυτων, δια ῥηματος κυριου· και παρενεβαλοσαν εν ῥαφιδειν· ουκ ην δε ὑδωρ τω λαω πιειν.
και ελοιδορειτο ὁ λαος προς μωυσην, λεγοντες, δος ἡμιν ὑδωρ, ἱνα πιωμεν· και ειπεν αυτοις μωυσης, τι λοιδορεισθε μοι, και τι πειραζετε κυριον;
εδιψησε δε εκει ὁ λαος ὑδατι· και διεγογγυσεν εκει ὁ λαος προς μωυσην, λεγοντες, ἱνατι τουτο; ανεβιβασας ἡμας εξ αιγυπτου αποκτειναι ἡμας και τα τεκνα ἡμων και τα κτηνη τω διψει;
εβοησε δε μωυσης προς κυριον, λεγων, τι ποιησω τω λαω τουτω; ετι μικρον, και καταλιθοβολησουσι με.
και ειπε κυριος προς μωυσην, προπορευου του λαου τουτου· λαβε δε σεαυτω απο των πρεσβυτερων του λαου· και την ῥαβδον, εν ἡ επαταξας τον ποταμον, λαβε εν τη χειρι σου, και πορευση.
ὁδε εγω ἑστηκα εκει προ του σε επι της πετρας εν χωρηβ· και παταξεις την πετραν, και εξελευσεται εξ αυτης ὑδωρ, και πιεται ὁ λαος. εποιησε δε μωυσης οὑτως εναντιον των υἱων ισραηλ.
και επωνομασε το ονομα του τοπου εκεινου, πειρασμος, και λοιδορησις, δια την λοιδοριαν των υἱων ισραηλ, και δια το πειραζειν κυριον, λεγοντας, ει εστι κυριος εν ἡμιν, η ου;
ηλθε δε αμαληκ και επολεμει ισραηλ εν ῥαφιδειν.
ειπε δε μωυσης τω ιησοι, επιλεξον σεαυτω ανδρας δυνατους, και εξελθων παραταξαι τω αμαληκ αυριον· και ιδου εγω ἑστηκα επι της κορυφης του βουνου, και ἡ ῥαβδος του θεου εν τη χειρι μου.
και εποιησεν ιησους καθαπερ ειπεν αυτω μωυσης, και εξελθων παρεταξατο τω αμαληκ· και μωυσης και ααρων και ωρ ανεβησαν επι την κορυφην του βουνου.
και εγενετο ὁταν επηρε μωυσης τας χειρας, κατισχυεν ισραηλ· ὁταν δε καθηκε τας χειρας, κατισχυεν αμαληκ.
αἱ δε χειρες μωυση βαρειαι· και λαβοντες λιθον ὑπεθηκαν ὑπʼ αυτον, και εκαθητο επʼ αυτου· και ααρων και ωρ εστηριζον τας χειρας αυτου εντευθεν εἱς, και εντευθεν εἱς· και εγενοντο αἱ χειρες μωυση εστηριγμεναι ἑως δυσμων ἡλιου.
και ετρεψατο ιησους τον αμαληκ, και παντα τον λαον αυτου εν φονω μαχαιρας.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, καταγραψον τουτο εις μνημοσυνον εις βιβλιον, και δος εις τα ωτα ιησοι· ὁτι αλοιφη εξαλειψω το μνημοσυνον αμαληκ εκ της ὑπο τον ουρανον.
και ωκοδομησε μωυσης θυσιαστηριον κυριω· και επωνομασε το ονομα αυτου, κυριος καταφυγη μου.
ὁτι εν χειρι κρυφαια πολεμει κυριος επι αμαληκ απο γενεων εις γενεας.
18
ηκουσε δε ιοθορ ἱερευς μαδιαμ ὁ γαμβρος μωυση παντα ὁσα εποιησε κυριος ισραηλ τω ἑαυτου λαω· εξηγαγε γαρ κυριος τον ισραηλ εξ αιγυπτου.
ελαβε δε ιοθορ ὁ γαμβρος μωυση σεπφωραν την γυναικα μωυση μετα την αφεσιν αυτης,
και τους δυο υἱους αυτης· ονομα τω ἑνι αυτων γηρσαμ, λεγων, παροικος ημην εν γη αλλοτρια·
και το ονομα του δευτερου ελιεζερ, λεγων, ὁ γαρ θεος του πατρος μου βοηθος μου, και εξειλατο με εκ χειρος φαραω.
και εξηλθεν ιοθορ ὁ γαμβρος μωυση και οἱ υἱοι και ἡ γυνη προς μωυσην εις την ερημον, οὑ παρενεβαλεν επʼ ορους του θεου.
ανηγγελη δε μωυση, λεγοντες, ιδου ὁ γαμβρος σου ιοθορ παραγινεται προς σε, και ἡ γυνη και οἱ δυο υἱοι σου μετʼ αυτου.
εξηλθε δε μωυσης εις συναντησιν τω γαμβρω, και προσεκυνησεν αυτω, και εφιλησεν αυτον, και ησπασαντο αλληλους, και εισηγαγεν αυτους εις την σκηνην.
και διηγησατο μωυσης τω γαμβρω παντα ὁσα εποιησε κυριος τω φαραω και πασι τοις αιγυπτιοις ἑνεκεν του ισραηλ, και παντα τον μοχθον τον γενομενον αυτοις εν τη ὁδω, και ὁτι εξειλατο αυτους κυριος εκ χειρος φαραω, και εκ χειρος των αιγυπτιων.
εξεστη δε ιοθορ επι πασι τοις αγαθοις οἱς εποιησεν αυτοις κυριος, ὁτι εξειλατο αυτους εκ χειρος αιγυπτιων και εκ χειρος φαραω.
και ειπεν ιοθορ, ευλογητος κυριος, ὁτι εξειλατο αυτους εκ χειρος αιγυπτιων και εκ χειρος φαραω.
νυν εγνων ὁτι μεγας κυριος παρα παντας τους θεους ἑνεκεν τουτου, ὁτι επεθεντο αυτοις.
και ελαβεν ιοθορ ὁ γαμβρος μωυση ὁλοκαυτωματα και θυσιας τω θεω· παρεγενετο δε ααρων και παντες οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ συμφαγειν αρτον μετα του γαμβρου μωυση, εναντιον του θεου.
και εγενετο μετα την επαυριον συνεκαθισε μωυσης κρινειν τον λαον· παρειστηκει δε πας ὁ λαος μωυση απο πρωιθεν ἑως δειλης.
και ιδων ιοθορ παντα ὁσα ποιει τω λαω, λεγει, τι τουτο ὁ συ ποιεις τω λαω; διατι συ καθησαι μονος, πας δε ὁ λαος παρεστηκε σοι απο πρωιθεν ἑως δειλης;
και λεγει μωυσης τω γαμβρω, ὁτι παραγινεται προς με ὁ λαος εκζητησαι κρισιν παρα του θεου.
ὁταν γαρ γενηται αυτοις αντιλογια, και ελθωσι προς με, διακρινω ἑκαστον, και συμβιβαζω αυτους τα προσταγματα του θεου και τον νομον αυτου.
ειπε δε ὁ γαμβρος μωυση προς αυτον, ουκ ορθως συ ποιεις το ῥημα τουτο.
φθορα καταφθαρηση ανυπομονητω και συ, και πας ὁ λαος οὑτος, ὁς εστι μετα σου· βαρυ σοι το ῥημα τουτο· ου δυνηση ποιειν συ μονος.
νυν ουν ακουσον μου, και συμβουλευσω σοι, και εσται ὁ θεος μετα σου· γινου συ τω λαω τα προς τον θεον, και ανοισεις τους λογους αυτων προς τον θεον.
και διαμαρτυρη αυτοις τα προσταγματα του θεου και τον νομον αυτου, και σημανεις αυτοις τας ὁδους εν αἱς πορευσονται εν αυταις, και τα εργα ἁ ποιησουσι.
και συ σεαυτω σκεψαι απο παντος του λαου ανδρας δυνατους, θεοσεβεις, ανδρας δικαιους, μισουντας ὑπερηφανιαν, και καταστησεις επʼ αυτων χιλιαρχους και ἑκατονταρχους και πεντηκονταρχους και δεκαδαρχους.
και κρινουσι τον λαον πασαν ὡραν· το δε ῥημα το ὑπερογκον ανοισουσιν επι σε· τα δε βραχεα των κριματων κρινουσιν αυτοι· και κουφιουσιν απο σου, και συναντιληψονται σοι.
εαν το ῥημα τουτο ποιησης, κατισχυσει σε ὁ θεος, και δυνηση παραστηναι, και πας ὁ λαος οὑτος εις τον ἑαυτου τοπον μετʼ ειρηνης ἡξει.
ηκουσε δε μωυσης της φωνης του γαμβρου, και εποιησεν ὁσα ειπεν αυτω.
και επελεξε μωυσης ανδρας δυνατους απο παντος ισραηλ, και εποιησεν αυτους επʼ αυτων χιλιαρχους και ἑκατονταρχους και πεντηκονταρχους και δεκαδαρχους.
και εκρινοσαν τον λαον πασαν ὡραν· παν δε ῥημα ὑπερογκον ανεφεροσαν επι μωυσην· παν δε ῥημα ελαφρον εκρινοσαν αυτοι.
εξαπεστειλε δε μωυσης τον ἑαυτου γαμβρον, και απηλθεν εις την γην αυτου.
19
του δε μηνος του τριτου της εξοδου των υἱων ισραηλ εκ γης αιγυπτου τη ἡμερα ταυτη, ηλθοσαν εις την ερημον του σινα.
και απηραν εκ ῥαφιδειν, και ηλθοσαν εις την ερημον του σινα, και παρενεβαλεν εκει ισραηλ κατεναντι του ορους.
και μωυσης ανεβη εις το ορος του θεου· και εκαλεσεν αυτον ὁ θεος εκ του ορους, λεγων, ταδε ερεις τω οικω ιακωβ, και αναγγελεις τοις υἱοις ισραηλ.
αυτοι ἑωρακατε ὁσα πεποιηκα τοις αἱγυπτιοις, και ανελαβον ὑμας ὡσει επι πτερυγων αετων, και προσηγαγομην ὑμας προς εμαυτον.
και νυν εαν ακοη ακουσητε της εμης φωνης, και φυλαξητε την διαθηκην μου, εσεσθε μοι λαος περιουσιος απο παντων των εθνων· εμη γαρ εστι πασα ἡ γη.
ὑμεις δε εσεσθε μοι βασιλειον ἱερατευμα και εθνος ἁγιον· ταυτα τα ῥηματα ερεις τοις υἱοις ισραηλ.
ηλθε δε μωυσης, και εκαλεσεν τους πρεσβυτερους του λαου· και παρεθηκεν αυτοις παντας τους λογους τουτους, οὑς συνεταξεν αυτοις ὁ θεος.
απεκριθη δε πας ὁ λαος ὁμοθυμαδον, και ειπαν, παντα ὁσα ειπεν ὁ θεος, ποιησομεν και ακουσομεθα· ανηνεγκε δε μωυσης τους λογους τουτους προς τον θεον.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ιδου εγω παραγινομαι προς σε εν στυλω νεφελης, ἱνα ακουση ὁ λαος λαλουντος μου προς σε, και σοι πιστευσωσιν εις τον αιωνα· ανηγγειλε δε μωυσης τα ῥηματα του λαου προς κυριον.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, καταβας διαμαρτυραι τω λαω, και ἁγνισον αυτους σημερον και αυριον, και πλυνατωσαν τα ἱματια,
και εστωσαν ἑτοιμοι εις την ἡμεραν την τριτην· τη γαρ ἡμερα τη τριτη καταβησεται κυριος επι το ορος το σινα, εναντιον παντος του λαου.
και αφοριεις τον λαον κυκλω, λεγων, προσεχετε ἑαυτοις του αναβηναι εις το ορος, και θιγειν τι αυτου· πας ὁ ἁψαμενος του ορους, θανατω τελευτησει.
ουχ ἁψεται αυτου χειρ· εν γαρ λιθοις λιθοβοληθησεται, η βολιδι κατατοξευθησεται· εαν τε κτηνος εαν τε ανθρωπος, ου ζησεται· ὁταν αἱ φωναι και αἱ σαλπιγγες και ἡ νεφελη απελθη απο του ορους, εκεινοι αναβησονται επι το ορος.
κατεβη δε μωυσης εκ του ορους προς τον λαον, και ἡγιασεν αυτους· και επλυναν τα ἱματια.
και ειπε τω λαω, γινεσθε ἑτοιμοι, τρεις ἡμερας μη προσελθητε γυναικι.
εγενετο δε τη ἡμερα τη τριτη γενηθεντος προς ορθρον, και εγενοντο φωναι και αστραπαι και νεφελη γνοφωδης επʼ ορους σινα· φωνη της σαλπιγγος ηχει μεγα· και επτοηθη πας ὁ λαος ὁ εν τη παρεμβολη.
και εξηγαγε μωυσης τον λαον εις συναντησιν του θεου εκ της παρεμβολης· και παρεστησαν ὑπο το ορος.
το ορος το σινα εκαπνιζετο ὁλον, δια το καταβεβηκεναι επʼ αυτο τον θεον εν πυρι· και ανεβαινεν ὁ καπνος, ὡσει καπνος καμινου· και εξεστη πας ὁ λαος σφοδρα.
εγινοντο δε αἱ φωναι της σαλπιγγος προβαινουσαι ισχυροτεραι σφοδρα. μωυσης ελαλησεν, ὁ δε θεος απεκρινατο αυτω φωνη.
κατεβη δε κυριος επι το ορος το σινα επι την κορυφην του ορους· και εκαλεσε κυριος μωυσην επι την κορυφην του ορους· και ανεβη μωυσης.
και ειπεν ὁ θεος προς μωυσην, λεγων, καταβας διαμαρτυραι τω λαω, μη ποτε εγγισωσι προς τον θεον κατανοησαι, και πεσωσιν εξ αυτων πληθος·
και οἱ ἱερεις οἱ εγγιζοντες κυριω τω θεω ἁγιασθητωσαν, μηποτε απαλλαξη απʼ αυτων κυριος.
και ειπε μωυσης προς τον θεον, ου δυνησεται ὁ λαος προσαναβηναι προς το ορος το σινα· συ γαρ διαμεμαρτυρησαι ἡμιν, λεγων, αφορισαι το ορος, και ἁγιασαι αυτο.
ειπε δε αυτω κυριος, βαδιζε, καταβηθι, και αναβηθι συ και ααρων μετα σου· οἱ δε ἱερεις και ὁ λαος μη βιαζεσθωσαν αναβηναι προς τον θεον, μη ποτε απολεση απʼ αυτων κυριος.
κατεβη δε μωυσης προς τον λαον, και ειπεν αυτοις.
20
και ελαλησε κυριος παντας τους λογους τουτους, λεγων,
εγω ειμι κυριος ὁ θεος σου, ὁστις εξηγαγον σε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας.
ουκ εσονται σοι θεοι ἑτεροι πλην εμου.
ου ποιησεις σεαυτω ειδωλον, ουδε παντος ὁμοιωμα, ὁσα εν τω ουρανω ανω, και ὁσα εν τη γη κατω, και ὁσα εν τοις ὑδασιν ὑποκατω της γης.
ου προσκυνησεις αυτοις, ουδε μη λατρευσεις αυτοις· εγω γαρ ειμι κυριος ὁ θεος σου, θεος ζηλωτης, αποδιδους ἁμαρτιας πατερων επι τεκνα, ἑως τριτης και τεταρτης γενεας τοις μισουσι με,
και ποιων ελεος εις χιλιαδας τοις αγαπωσι με, και τοις φυλασσουσι τα προσταγματα μου.
ου ληψη το ονομα κυριου του θεου σου επι ματαιω· ου γαρ μη καθαριση κυριος ὁ θεος σου τον λαμβανοντα το ονομα αυτου επι ματαιω.
μνησθητι την ἡμεραν των σαββατων ἁγιαζειν αυτην.
ἑξ ἡμερας εργα, και ποιησεις παντα τα εργα σου.
τη δε ἡμερα τη ἑβδομη, σαββατα κυριω τω θεω σου· ου ποιησεις εν αυτη παν εργον συ, και ὁ υἱος σου, και ἡ θυγατηρ σου, ὁ παις σου, και ἡ παιδισκη σου, ὁ βους σου, και το ὑποζυγιον σου, και παν κτηνος σου, και ὁ προσηλυτος ὁ παροικων εν σοι.
εν γαρ ἑξ ἡμεραις εποιησε κυριος τον ουρανον και την γην και την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις, και κατεπαυσε τη ἡμερα τη ἑβδομη· δια τουτο ευλογησε κυριος την ἡμεραν την ἑβδομην, και ἡγιασεν αυτην.
τιμα τον πατερα σου, και την μητερα σου, ἱνα ευ σοι γενηται, και ἱνα μακροχρονιος γενη επι της γης της αγαθης, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
ου μοιχευσεις.
ου κλεψεις.
ου φονευσεις.
ου ψευδομαρτυρησεις κατα του πλησιον σου μαρτυριαν ψευδη.
ουκ επιθυμησεις την γυναικα του πλησιον σου· ουκ επιθυμησεις την οικιαν του πλησιον σου, ουτε τον αγρον αυτου, ουτε τον παιδα αυτου, ουτε την παιδισκην αυτου, ουτε του βοος αυτου, ουτε του ὑποζυγιου αυτου, ουτε παντος κτηνους αυτου, ουτε ὁσα τω πλησιον σου εστι.
και πας ὁ λαος ἑωρα την φωνην, και τας λαμπαδας, και την φωνην της σαλπιγγος, και το ορος το καπνιζον· φοβηθεντες δε πας ὁ λαος εστησαν μακροθεν.
και ειπαν προς μωυσην, λαλησον συ ἡμιν, και μη λαλειτω προς ἡμας ὁ θεος, μη αποθανωμεν.
και λεγει αυτοις μωυσης, θαρσειτε· ἑνεκεν γαρ του πειρασαι ὑμας παρεγενηθη ὁ θεος προς ὑμας, ὁπως αν γενηται ὁ φοβος αυτου εν ὑμιν, ἱνα μη ἁμαρτανητε.
εἱστηκει δε ὁ λαος μακροθεν, μωυσης δε εισηλθεν εις τον γνοφον, οὑ ην ὁ θεος.
ειπε δε κυριος προς μωυσην, ταδε ερεις τω οικω ιακωβ, και αναγγελεις τοις υἱοις ισραηλ· ὑμεις ἑωρακατε, ὁτι εκ του ουρανου λελαληκα προς ὑμας.
ου ποιησετε ὑμιν αυτοις θεους αργυρους, και θεους χρυσους ου ποιησετε ὑμιν αὑτοις.
θυσιαστηριον εκ γης ποιησετε μοι, και θυσετε επʼ αυτου τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και τα σωτηρια ὑμων, και τα προβατα, και τους μοσχους ὑμων εν παντι τοπω, οὑ εαν επονομασω το ονομα μου εκει, και ἡξω προς σε, και ευλογησω σε.
εαν δε θυσιαστηριον εκ λιθων ποιης μοι, ουκ οικοδομησεις αυτους τμητους· το γαρ εγχειριδιον σου επιβεβληκας επʼ αυτους, και μεμιανται.
ουκ αναβηση εν αναβαθμισιν επι το θυσιαστηριον μου, ὁπως αν μη αποκαλυψης την ασχημοσυνην σου επʼ αυτου.
21
και ταυτα τα δικαιωματα, ἁ παραθηση ενωπιον αυτων.
εαν κτηση παιδα εβραιον, ἑξ ετη δουλευσει σοι· τω δε ἑβδομω ετει απελευσεται ελευθερος δωρεαν.
εαν αυτος μονος εισελθη, και μονος εξελευσεται· εαν δε γυνη συνεισελθη μετʼ αυτου, εξελευσεται και ἡ γυνη αυτου.
και εαν δε ὁ κυριος δω αυτω γυναικα, και τεκη αυτω υἱους η θυγατερας, ἡ γυνη και τα παιδια εσται τω κυριω αυτου, αυτος δε μονος εξελευσεται.
εαν δε αποκριθεις ειπη ὁ παις, ηγαπηκα τον κυριον μου, και την γυναικα, και τα παιδια, ουκ αποτρεχω ελευθερος·
προσαξει αυτον ὁ κυριος αυτου προς το κριτηριον του θεου, και τοτε προσαξει αυτον επι την θυραν επι τον σταθμον, και τρυπησει ὁ κυριος αυτου το ους τω οπητιω, και δουλευσει αυτω εις τον αιωνα.
εαν δε τις αποδωται την ἑαυτου θυγατερα οικετιν, ουκ απελευσεται, ὡσπερ αποτρεχουσιν αἱ δουλαι.
εαν μη ευαρεστηση τω κυριω αυτης, ἡ αυτω καθωμολογησατο, απολυτρωσει αυτην· εθνει δε αλλοτριω ου κυριος εστι πωλειν αυτην, ὁτι ηθετησεν εν αυτη.
εαν δε τω υἱω καθομολογησηται αυτην, κατα το δικαιωμα των θυγατερων ποιησει αυτη.
εαν δε αλλην λαβη ἑαυτω, τα δεοντα και τον ἱματισμον και την ὁμιλιαν αυτης ουκ αποστερησει.
εαν δε τα τρια ταυτα μη ποιηση αυτη, εξελευσεται δωρεαν ανευ αργυριου.
εαν δε παταξη τις τινα, και αποθανη, θανατω θανατουσθω.
ὁ δε ουχ ἑκων, αλλα ὁ θεος παρεδωκεν εις τας χειρας αυτου, δωσω σοι τοπον οὑ φευξεται εκει ὁ φονευσας.
εαν δε τις επιθηται τω πλησιον αποκτειναι αυτον δολω, και καταφυγη, απο του θυσιαστηριου μου ληψη αυτον θανατωσαι.
ὁς τυπτει πατερα αυτου η μητερα αυτου, θανατω θανατουσθω.
ὁ κακολογων πατερα αυτου η μητερα αυτου, τελευτησει θανατω.
ὁς εαν κλεψη τις τινα των υἱων ισραηλ, και καταδυναστευσας αυτον αποδωται, και εὑρεθη εν αυτω, θανατω τελευτατω.
εαν δε λοιδορωνται δυο ανδρες, και παταξωσι τον πλησιον λιθω η πυγμη, και μη αποθανη, κατακλιθη δε επι την κοιτην,
εαν εξαναστας ὁ ανθρωπος περιπατηση εξω επι ῥαβδου, αθωος εσται ὁ παταξας· πλην της αργειας αυτου αποτισει, και τα ιατρεια.
εαν δε τις παταξη τον παιδα αυτου η την παιδισκην αυτου εν ῥαβδω, και αποθανη ὑπο τας χειρας αυτου, δικη εκδικηθησεται.
εαν δε διαβιωση ἡμεραν μιαν η δυο, ουκ εκδικηθητω· το γαρ αργυριον αυτου εστιν.
εαν δε μαχωνται δυο ανδρες, και παταξωσι γυναικα εν γαστρι εχουσαν, και εξελθη το παιδιον αυτης μη εξεικονισμενον, επιζημιον ζημιωθησεται· καθοτι αν επιβαλη ὁ ανηρ της γυναικος, δωσει μετα αξιωματος.
εαν δε εξεικονισμενον η, δωσει ψυχην αντι ψυχης,
οφθαλμον αντι οφθαλμου, οδοντα αντι οδοντος, χειρα αντι χειρος, ποδα αντι ποδος,
κατακαυμα αντι κατακαυματος, τραυμα αντι τραυματος, μωλωπα αντι μωλωπος.
εαν δε τις παταξη τον οφθαλμον του οικετου αυτου, η τον οφθαλμον της θεραπαινης αυτου, και εκτυφλωση, ελευθερους εξαποστελει αυτους αντι του οφθαλμου αυτων.
εαν δε τον οδοντα του οικετου, η τον οδοντα της θεραπαινης αυτου εκκοψη, ελευθερους εξαποστελει αυτους αντι του οδοντος αυτων.
εαν δε κερατιση ταυρος ανδρα η γυναικα και αποθανη, λιθοις λιθοβοληθησεται ὁ ταυρος, και ου βρωθησεται τα κρεα αυτου· ὁ δε κυριος του ταυρου αθωος εσται.
εαν δε ὁ ταυρος κερατιστης η προ της χθες και προ της τριτης, και διαμαρτυρωνται τω κυριω αυτου, και μη αφανιση αυτον, ανελη δε ανδρα η γυναικα, ὁ ταυρος λιθοβοληθησεται, και ὁ κυριος αυτου προσαποθανειται.
εαν δε λυτρα επιβληθη αυτω, δωσει λυτρα της ψυχης αυτου ὁσα εαν επιβαλωσιν αυτω.
εαν δε υἱον η θυγατερα κερατιση, κατα το δικαιωμα τουτο ποιησωσιν αυτω.
εαν δε παιδα κερατιση ὁ ταυρος η παιδισκην, αργυριου τριακοντα διδραχμα δωσει τω κυριω αυτων, και ὁ ταυρος λιθοβοληθησεται.
εαν δε τις ανοιξη λακκον η λατομηση λακκον, και μη καλυψη αυτον, και εμπεση εκει μοσχος η ονος,
ὁ κυριος του λακκου αποτισει, αργυριον δωσει τω κυριω αυτων· το δε τετελευτηκος αυτω εσται.
εαν δε κερατιση τινος ταυρος τον ταυρον του πλησιον, και τελευτηση, αποδωσονται τον ταυρον τον ζωντα, και διελουνται το αργυριον αυτου, και τον ταυρον τον τεθνηκοτα διελουνται.
εαν δε γνωριζηται ὁ ταυρος ὁτι κερατιστης εστι προ της χθες και προ της τριτης ἡμερας, και διαμεμαρτυρημενοι ωσι τω κυριω αυτου· και μη αφανιση αυτον, αποτισει ταυρον αντι ταυρου, ὁ δε τετελευτηκως αυτω εσται.
εαν δε τις κλεψη μοσχον η προβατον, και σφαξη η αποδωται, πεντε μοσχους αποτισει αντι του μοσχου, και τεσσερα προβατα αντι του προβατου.
22
εαν δε εν τω διορυγματι εὑρεθη ὁ κλεπτης, και πληγεις αποθανη, ουκ εστιν αυτω φονος.
εαν δε ανατειλη ὁ ἡλιος επʼ αυτω, ενοχος εστιν, ανταποθανειται· εαν δε μη ὑπαρχη αυτω, πραθητω αντι του κλεμματος.
εαν δε καταλειφθη και εὑρεθη εν τη χειρι αυτου το κλεμμα απο τε ονου ἑως προβατου ζωντα, διπλα αυτα αποτισει.
εαν δε καταβοσκηση τις αγρον η αμπελωνα, και αφη το κτηνος αυτου καταβοσκησαι αγρον ἑτερον, αποτισει εκ του αγρου αυτου κατα το γεννημα αυτου· εαν δε παντα τον αγρον καταβοσκηση, τα βελτιστα του αγρου αυτου και τα βελτιστα του αμπελωνος αυτου αποτισει.
εαν δε εξελθον πυρ εὑρη ακανθας, και προσεμπρηση ἁλωνας η σταχυς η πεδιον, αποτισει ὁ το πυρ εκκαυσας.
εαν δε τις δω τω πλησιον αργυριον η σκευη φυλαξαι, και κλαπη εκ της οικιας του ανθρωπου, εαν εὑρεθη ὁ κλεψας, αποτισει το διπλουν.
εαν δε μη εὑρεθη ὁ κλεψας, προσελευσεται ὁ κυριος της οικιας ενωπιον του θεου, και ομειται η μην μη αυτον πεπονηρευσθαι εφʼ ὁλης της παρακαταθηκης του πλησιον,
κατα παν ῥητον αδικημα, περι τε μοσχου, και ὑποζυγιου, και προβατου, και ἱματιου, και πασης απωλιας της ενκαλουμενης· ὁ, τι ουν αν η, ενωπιον του θεου ελευσεται ἡ κρισις αμφοτερων, και ὁ ἁλους δια του θεου, αποτισει διπλουν τω πλησιον.
εαν δε τις δω τω πλησιον ὑποζυγιον η μοσχον η προβατον η παν κτηνος φυλαξαι, και συντριβη η τελευτηση η αιχμαλωτον γενηται, και μηδεις γνω,
ὁρκος εσται του θεου ανα μεσον αμφοτερων, η μην μη αυτον πεπονηρευσθαι καθολου της παρακαταθηκης του πλησιον· και οὑτως προσδεξεται ὁ κυριος αυτου, και ουκ αποτισει.
εαν δε κλαπη παρʼ αυτου, αποτισει τω κυριω·
εαν δε θηριαλωτον γενηται, αξει αυτον επι την θηραν, και ουκ αποτισει.
εαν δε αιτηση τις παρα του πλησιον, και συντριβη η αποθανη η αιχμαλωτον γενηται, ὁ δε κυριος μη η μετʼ αυτου, αποτισει.
εαν δε ὁ κυριος η μετʼ αυτου, ουκ αποτισει· εαν δε μισθωτος η, εσται αυτω αντι του μισθου αυτου.
εαν δε απατηση τις παρθενον αμνηστευτον, και κοιμηθη μετʼ αυτης, φερνη φερνιει αυτην αυτω γυναικα.
εαν δε ανανευων ανανευση, και μη βουληται ὁ πατηρ αυτης δουναι αυτην αυτω γυναικα, αργυριον αποτισει τω πατρι καθʼ ὁσον εστιν ἡ φερνη των παρθενων.
φαρμακους ου περιποιησετε.
παν κοιμωμενον μετα κτηνους θανατω αποκτενειτε αυτους.
ὁ θυσιαζων θεοις θανατω εξολοθρευθησεται, πλην κυριω μονω.
και προσηλυτον ου κακωσετε, ουδε μη θλιψητε αυτον· ητε γαρ προσηλυτοι εν γη αιγυπτω.
πασαν χηραν και ορφανον ου κακωσετε.
εαν δε κακια κακωσητε αυτους, και κεκραξαντες καταβοησωσι προς με, ακοη εισακουσομαι της φωνης αυτων,
και οργισθησομαι θυμω, και αποκτενω ὑμας μαχαιρα, και εσονται αἱ γυναικες ὑμων χηραι, και τα παιδια ὑμων ορφανα.
εαν δε αργυριον εκδανεισης τω αδελφω τω πενιχρω παρα σοι, ουκ εση αυτον κατεπειγων, ουκ επιθησεις αυτω τοκον.
εαν δε ενεχυρασμα ενεχυρασης το ἱματιον του πλησιον, προ δυσμων ἡλιου αποδωσεις αυτω·
εστι γαρ τουτο περιβολαιον αυτου, μονον τουτο το ἱματιον ασχημοσυνης αυτου· εν τινι κοιμηθησεται; εαν ουν καταβοηση προς με, εισακουσομαι αυτου· ελεημων γαρ ειμι.
θεους ου κακολογησεις, και αρχοντα του λαου σου ου κακως ερεις.
απαρχας ἁλωνος και ληνου σου ου καθυστερησεις· τα πρωτοτοκα των υἱων σου δωσεις εμοι.
οὑτω ποιησεις τον μοσχον σου και το προβατον σου και το ὑποζυγιον σου· ἑπτα ἡμερας εσται ὑπο την μητερα, τη δε ογδοη ἡμερα αποδωσεις μοι αυτο.
και ανδρες ἁγιοι εσεσθε μοι· και κρεας θηριαλωτον ουκ εδεσθε, τω κυνι απορῥιψατε αυτο.
23
ου παραδεξη ακοην ματαιαν· ου συγκαταθηση μετα του αδικου γενεσθαι μαρτυς αδικος.
ουκ εση μετα πλειονων επι κακια· ου προστεθηση μετα πληθους εκκλιναι μετα των πλειονων, ὡστε ἑκκλεισαι κρισιν.
και πενητα ουκ ελεησεις εν κρισει.
εαν δε συναντησης τω βοι του εχθρου σου, η τω ὑποζυγιω αυτου πλανωμενοις, αποστρεψας αποδωσεις αυτω.
εαν δε ιδης το ὑποζυγιον του εχθρου σου πεπτωκος ὑπο τον γομον αυτου, ου παρελευση αυτο, αλλα συναρεις αυτο μετʼ αυτου.
ου διαστρεψεις κριμα πενητος εν κρισει αυτου.
απο παντος ῥηματος αδικου αποστηση· αθωον και δικαιον ουκ αποκτενεις· και ου δικαιωσεις τον ασεβη ἑνεκεν δωρων.
και δωρα ου ληψη· τα γαρ δωρα εκτυφλοι οφθαλμους βλεποντων, και λυμαινεται ῥηματα δικαια.
και προσηλυτον ου θλιψετε· ὑμεις γαρ οιδατε την ψυχην του προσηλυτου· αυτοι γαρ προσηλυτοι ητε εν γη αιγυπτω.
ἑξ ετη σπερεις την γην σου, και συναξεις τα γεννηματα αυτης.
τω δε ἑβδομω αφεσιν ποιησεις, και ανησεις αυτην, και εδονται οἱ πτωχοι του εθνους σου· τα δε ὑπολειπομενα εδεται τα αγρια θηρια· οὑτως ποιησεις τον αμπελωνα σου, και τον ελαιωνα σου.
ἑξ ἡμερας ποιησεις τα εργα σου, τη δε ἡμερα τη ἑβδομη, αναπαυσις· ἱνα αναπαυσηται ὁ βους σου, και το ὑποζυγιον σου, και ἱνα αναψυξη ὁ υἱος της παιδισκης σου και ὁ προσηλυτος.
παντα ὁσα ειρηκα προς ὑμας, φυλαξασθε· και ονομα θεων ἑτερων ουκ αναμνησθησεσθε, ουδε μη ακουσθη εκ του στοματος ὑμων.
τρεις καιρους του ενιαυτου ἑορτασατε μοι.
την ἑορτην των αζυμων φυλαξασθε ποιειν· ἑπτα ἡμερας εδεσθε αζυμα, καθαπερ ενετειλαμην σοι κατα τον καιρον του μηνος των νεων· εν γαρ αυτω εξηλθες εξ αιγυπτου· ουκ οφθηση ενωπιον μου κενος.
και ἑορτην θερισμου πρωτογεννηματων ποιησεις των εργων σου, ὡν εαν σπειρης εν τω αγρω σου, και ἑορτην συντελειας επʼ εξοδου του ενιαυτου εν τη συναγωγη των εργων σου των εκ του αγρου σου.
τρεις καιρους του ενιαυτου οφθησεται παν αρσενικον σου ενωπιον κυριου του θεου σου.
ὁταν γαρ εκβαλω τα εθνη απο προσωπου σου, και εμπλατυνω τα ὁρια σου, ου θυσεις επι ζυμη αἱμα θυμιαματος μου, ουδε μη κοιμηθη στεαρ της ἑορτης μου ἑως πρωι.
τας απαρχας των πρωτογενηματων της γνς σου εισοισεις εις τον οικον κυριου του θεου σου· ουχ ἑψησεις αρνα εν γαλακτι μητρος αυτου.
και ιδου εγω αποστελλω τον αγγελον μου προ προσωπου σου, ἱνα φυλαξη σε εν τη ὁδω, ὁπως εισαγαγη σε εις την γην, ἡν ἡτοιμασα σοι.
προσεχε σεαυτω, και εισακουε αυτου, και μη απειθει αυτω, ου γαρ μη ὑποστειληται σε· το γαρ ονομα μου εστιν επʼ αυτω.
εαν ακοη ακουσητε της εμης φωνης, και ποιησης παντα ὁσα αν εντειλωμαι σοι, και φυλαξητε την διαθηκην μου, εσεσθε μοι λαος περιουσιος απο παντων των εθνων· εμη γαρ εστι πασα ἡ γη· ὑμεις δε εσεσθε μοι βασιλειον ἱερατευμα, και εθνος ἁγιον· ταυτα τα ῥηματα ερεις τοις υἱοις ισραηλ, εαν ακοη ακουσητε της φωνης μου, και ποιησητε παντα ὁσα αν ειπω σοι, εχθρευσω τοις εχθροις σου, και αντικεισομαι τοις αντικειμενοις σοι.
πορευσεται γαρ ὁ αγγελος μου ἡγουμενος σου, και εισαξει σε προς τον αμορῥαιον, και χετταιον, και φερεζαιον, και χαναναιον, και γεργεσαιον, και εὑαιον, και ιεβουσαιον, και εκτριψω αυτους.
ου προσκυνησεις τοις θεοις αυτων, ουδε μη λατρευσης αυτοις· ου ποιησεις κατα τα εργα αυτων· αλλα καθαιρεσει καθελεις, και συντριβων συντριψεις τας στηλας αυτων.
και λατρευσεις κυριω τω θεω σου· και ευλογησω τον αρτον σου και τον οινον σου και το ὑδωρ σου, και αποστρεψω μαλακιαν αφʼ ὑμων.
ουκ εσται αγονος, ουδε στειρα επι της γης σου· τον αριθμον των ἡμερων σου αναπληρων αναπληρωσω.
και τον φοβον αποστελω ἡγουμενον σου, και εκστησω παντα τα εθνη, εις οὑς συ εισπορευη εις αυτους· και δωσω παντας τους ὑπεναντιους σου φυγαδας.
και αποστελω τας σφηκιας προτερας σου· και εκβαλεις τους αμορῥαιους, και τους εὑαιους, και τους χαναναιους, και τους χετταιους απο σου.
ουκ εκβαλω αυτους εν ενιαυτω ἑνι, ἱνα μη γενηται ἡ γη ερημος, και πολλα γενηται επι σε τα θηρια της γης.
κατα μικρον εκβαλω αυτους απο σου, ἑως αν αυξηθης και κληρονομησης την γην.
και θησω τα ὁρια σου απο της ερυθρας θαλασσης, ἑως της θαλασσης της φυλιστιειμ· και απο της ερημου, ἑως του μεγαλου ποταμου ευφρατου· και παραδωσω εις τας χειρας ὑμων τους εγκαθημενους εν τη γη, και εκβαλω αυτους απο σου.
ου συγκαταθηση αυτοις και τοις θεοις αυτων διαθηκην.
και ουκ ενκαθησονται εν τη γη σου, ἱνα μη ἁμαρτειν σε ποιησωσι προς με· εαν γαρ δουλευσης τοις θεοις αυτων, οὑτοι εσονται σοι προσκομμα.
24
και μωυση ειπεν, αναβηθι προς τον κυριον συ και ααρων, και ναδαβ, και αβιουδ, και ἑβδομηκοντα των πρεσβυτερων ισραηλ· και προσκυνησουσι μακροθεν τω κυριω.
και εγγιει μωσης μονος προς τον θεον, αυτοι δε ουκ εγγιουσιν, ὁ δε λαος ου συναναβησεται μετʼ αυτων.
εισηλθε δε μωυσης, και διηγησατο τω λαω παντα τα ῥηματα του θεου και τα δικαιωματα· απεκριθη δε πας ὁ λαος φωνη μια, λεγοντες, παντας τους λογους, οὑς ελαλησε κυριος, ποιησομεν, και ακουσομεθα.
και εγραψε μωυσης παντα τα ῥηματα κυριου· ορθρισας δε μωυσης το πρωι ωκοδομησε θυσιαστηριον ὑπο το ορος, και δωδεκα λιθους εις τας δωδεκα φυλας του ισραηλ.
και εξαπεστειλε τους νεανισκους των υἱων ισραηλ, και ανηνεγκαν ὁλοκαυτωματα· και εθυσαν θυσιαν σωτηριου τω θεω μοσχαρια.
λαβων δε μωυσης το ἡμισυ του αἱματος, ενεχεεν εις κρατηρας, το δε ἡμισυ του αἱματος προσεχεε προς το θυσιαστηριον.
και λαβων το βιβλιον της διαθηκης, ανεγνω εις τα ωτα του λαου· και ειπαν, παντα ὁσα ελαλησε κυριος, ποιησομεν και ακουσομεθα.
λαβων δε μωυσης το αἱμα, κατεσκεδασε του λαου, και ειπεν, ιδου το αἱμα της διαθηκης, ἡς διεθετο κυριος προς ὑμας περι παντων των λογων τουτων.
και ανεβη μωυσης και ααρων, και ναδαβ, και αβιουδ, και ἑβδομηκοντα της γερουσιας ισραηλ.
και ειδον τον τοπον οὑ εἱστηκει ὁ θεος του ισραηλ· και τα ὑπο τους ποδας αυτου, ὡσει εργον πλινθου σαπφειρου, και ὡσπερ ειδος στερεωματος του ουρανου τη καθαριοτητι.
και των επιλεκτων του ισραηλ ου διεφωνησεν ουδε εἱς· και ωφθησαν εν τω τοπω του θεου, και εφαγον και επιον.
και ειπε κυριος προς μωυσην, αναβηθι προς με εις το ορος, και ισθι εκει· και δωσω σοι τα πυξια τα λιθινα, τον νομον και τας εντολας, ἁς εγραψα νομοθετησαι αυτοις.
και αναστας μωυσης και ιησους ὁ παρεστηκως αυτω, ανεβησαν εις το ορος του θεου.
και τοις πρεσβυτεροις ειπαν, ἡσυχαζετε αυτου, ἑως αναστρεψωμεν προς ὑμας· και ιδου ααρων και ωρ μεθʼ ὑμων· εαν τινι συμβη κρισις, προσπορευεσθωσαν αυτοις.
και ανεβη μωυσης και ιησους εις το ορος· και εκαλυψεν ἡ νεφελη το ορος.
και κατεβη ἡ δοξα του θεου επι το ορος το σινα, και εκαλυψεν αυτο ἡ νεφελη ἑξ ἡμερας· και εκαλεσε κυριος τον μωυσην τη ἡμερα τη ἑβδομη εκ μεσου της νεφελης.
το δε ειδος της δοξης κυριου, ὡσει πυρ φλεγον επι της κορυφης του ορους, εναντιον των υἱων ισραηλ.
και εισηλθε μωυσης εις το μεσον της νεφελης, και ανεβη εις το ορος· και ην εκει εν τω ορει τεσσερακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας.
25
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ειπον τοις υἱοις ισραηλ, και λαβετε απαρχας παρα παντων, οἱς αν δοξη τη καρδια, και ληψεσθε τας απαρχας μου.
και αὑτη εστιν ἡ απαρχη, ἡν ληψεσθε παρʼ αυτων· χρυσιον, και αργυριον, και χαλκον,
και ὑακινθον, και πορφυραν, και κοκκινον διπλουν, και βυσσον κεκλωσμενην, και τριχας αιγειας,
και δερματα κριων ηρυθροδανωμενα, και δερματα ὑακινθινα, και ξυλα ασηπτα,
και ελαιον εις την φαυσιν, θυμιαματα εις το ελαιον της χρισεως, και εις την συνθεσιν του θυμιαματος,
και λιθους σαρδιου, και λιθους εις την γλυφην εις την επωμιδα, και τον ποδηρη.
και ποιηεις μοι ἁγιασμα, και οφθησομαι εν ὑμιν.
και ποιησεις μοι κατα παντα ὁσα σοι δεικνυω εν τω ορει, το παραδειγμα της σκηνης, και το παραδειγμα παντων των σκευων αυτης· οὑτω ποιησεις.
και ποιησεις κιβωτον μαρτυριου εκ ξυλων ασηπτων, δυο πηχεων και ἡμισους το μηκος, και πηχεος και ἡμισους το πλατος, και πηχεως και ἡμισους το ὑψος.
και καταχρυσωσεις αυτην χρυσιω καθαρω, εσωθεν και εξωθεν χρυσωσεις αυτην· και ποιησεις αυτη κυματια χρυσα στρεπτα κυκλω.
και ελασεις αυτη τεσσαρας δακτυλιους χρυσους, και επιθησεις επι τα τεσσαρα κλιτη· δυο δακτυλιους επι το κλιτος το ἑν, και δυο δακτυλιους επι το κλιτος το δευτερον.
ποιησεις δε αναφορεις ξυλα ασηπτα, και καταχρυσωσεις αυτα χρυσιω·
και εισαξεις τους αναφορεις εις τους δακτυλιους τους εν τοις κλιτεσι της κιβωτου, αιρειν την κιβωτον εν αυτοις.
εν τοις δακτυλιοις της κιβωτου εσονται οἱ αναφορεις ακινητοι.
και εμβαλεις εις την κιβωτον τα μαρτυρια, ἁ αν δω σοι.
και ποιησεις ἱλαστηριον επιθεμα χρυσιου καθαρου, δυο πηχεων και ἡμισους το μηκος, και πηχεως και ἡμισους το πλατος.
και ποιησεις δυο χερουβιμ χρυσοτορευτα, και επιθησεις αυτα εξ αμφοτερων των κλιτων του ἱλαστηριου.
ποιηθησονται χερουβ εἱς εκ του κλιτους τουτου, και χερουβ εἱς εκ του κλιτους του δευτερου του ἱλαστηριου· και ποιησεις τους δυο χερουβιμ επι τα δυο κλιτη.
εσονται οἱ χερουβιμ εκτεινοντες τας πτερυγας επανωθεν, συσκιαζοντες εν ταις πτερυξιν αυτων επι του ἱλαστηριου, και τα προσωπα αυτων εις αλληλα, εις το ἱλαστηριον εσονται τα προσωπα των χερουβιμ.
και επιθησεις το ἱλαστηριον επι την κιβωτον ανωθεν, και εις την κιβωτον εμβαλεις τα μαρτυρια, ἁ αν δω σοι.
και γνωσθησομαι σοι εκειθεν, και λαλησω σοι ανωθεν του ἱλαστηριου ανα μεσον των δυο χερουβιμ, των οντων επι της κιβωτου του μαρτυριου, και κατα παντα ὁσα εαν εντειλωμαι σοι προς τους υἱους ισραηλ.
και ποιησεις τραπεζαν χρυσην χρυσιου καθαρου, δυο πηχεων το μηκος, και πηχεως το ευρος, και πηχεως και ἡμισους το ὑψος.
και ποιησεις αυτη στρεπτα κυματια χρυσα κυκλω· και ποιησεις αυτη στεφανην παλαιστου κυκλω·
και ποιησεις στρεπτον κυματιον τη στεφανη κυκλω.
και ποιησεις τεσσαρας δακτυλιους χρυσους, και επιθησεις τους τεσσαρας δακτυλιους επι τα τεσσαρα μερη των ποδων αυτης ὑπο την στεφανην.
και εσονται οἱ δακτυλιοι εις θηκας τοις αναφορευσιν, ὡστε αιρειν εν αυτοις την τραπεζαν.
και ποιησεις τους αναφορεις εκ ξυλων ασηπτων, και καταχρυσωσεις αυτους χρυσιω καθαρω, και αρθησεται εν αυτοις ἡ τραπεζα.
και ποιησεις τα τρυβλια αυτης, και τας θυισκας, και τα σπονδεια, και τους κυαθους, εν οἱς σπεισεις εν αυτοις, εκ χρυσιου καθαρου ποιησεις αυτα.
και επιθησεις επι την τραπεζαν αρτους ενωπιους εναντιον μου διαπαντος.
και ποιησεις λυχνιαν εκ χρυσιου καθαρου, τορευτην ποιησεις την λυχνιαν· ὁ καυλος αυτης, και ὁ καλαμισκοι, και οἱ κρατηρες, και οἱ σφαιρωτηρες, και τα κρινα εξ αυτης εσται.
ἑξ δε καλαμισκοι εκπορευομενοι εκ πλαγιων, τρεις καλαμισκοι της λυχνιας εκ του κλιτους του ἑνος αυτης, και τρεις καλαμισκοι της λυχνιας εκ του κλιτους του δευτερου.
και τρεις κρατηρες εκτετυπωμενοι καρυισκους· εν τω ἑνι καλαμισκω σφαιρωτηρ και κρινον· οὑτω τοις ἑξ καλαμισκοις τοις εκπορευομενοις εκ της λυχνιας.
και εν τη λυχνια τεσσαρες κρατηρες εκτετυπωμενοι καρυισκους· εν τω ἑνι καλαμισκω σφαιρωτηρες, και τα κρινα αυτης.
ὁ σφαιρωτηρ ὑπο τους δυο καλαμισκους εξ αυτης· και σφαιρωτηρ ὑπο τους τεσσαρας καλαμισκους εξ αυτης· οὑτω τοις ἑξ καλαμισκοις τοις εκπορευομενοις εκ της λυχνιας· και εν τη λυχνια τεσσαρες κρατηρες εκτετυπωμενοι καρυισκους.
οἱ σφαιρωτηρες και οἱ καλαμισκοι εξ αυτης εστωσαν· ὁλη τορευτη εξ ἑνος χρυσιου καθαρου.
και ποιησεις τους λυχνους αυτης ἑπτα· και επιθησεις τους λυχνους, και φανουσιν εκ του ἑνος προσωπου.
και τον επαρυστηρα αυτης, και τα ὑποθεματα αυτης εκ χρυσιου καθαρου ποιησεις.
παντα τα σκευη ταυτα ταλαντον χρυσιου καθαρου.
ὁρα, ποιησεις κατα τον τυπον τον δεδειγμενον σοι εν τω ορει.
26
και την σκηνην ποιησεις, δεκα αυλαιας εκ βυσσου κεκλωσμενης, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου κεκλωσμενου χερουβιμ· εργασια ὑφαντου ποιησεις αυτας.
μηκος της αυλαιας της μιας οκτω και εικοσι πηχεων, και ευρος τεσσαρων πηχεων ἡ αυλαια ἡ μια εσται· μετρον το αυτο εσται πασαις ταις αυλαιαις.
πεντε δε αυλαιαι εσονται εξ αλληλων εχομεναι ἡ ἑτερα εκ της ἑτερας· και πεντε αυλαιαι εσονται συνεχομεναι ἑτερα τη ἑτερα.
και ποιησεις αυταις αγκυλας ὑακινθινας επι του χειλους της αυλαιας της μιας, εκ του ἑνος μερους εις την συμβολην· και οὑτω ποιησεις επι του χειλους της αυλαιας της εξωτερας προς τη συμβολη τη δευτερα.
πεντηκοντα αγκυλας ποιησεις τη αυλαια τη μια, και πεντηκοντα αγκυλας ποιησεις εκ του μερους της αυλαιας κατα την συμβολην της δευτερας, αντιπροσωποι αντιπιπτουσαι αλληλαις εις ἑκαστην.
και ποιησεις κρικους πεντηκοντα χρυσους· και συναψεις τας αυλαιας ἑτεραν τη ἑτερα τοις κρικοις· και εσται ἡ σκηνη μια.
και ποιησεις δερῥεις τριχινας σκεπην επι της σκηνης, ἑνδεκα δερῥεις ποιησεις αυτας.
το μηκος της δερῥεως της μιας, τριακοντα πηχεων, και τεσσαρων πηχεων το ευρος της δερῥεως της μιας· το αυτο μετρον εσται ταις ἑνδεκα δερῥεσι.
και συναψεις τας πεντε δερῥεις επι το αυτο, και τας ἑξ δερῥεις επι το αυτο· και επιδιπλωσεις την δερῥιν την ἑκτην κατα προσωπον της σκηνης.
και ποιησεις αγκυλας πεντηκοντα επι του χειλους της δερῥεως της μιας, της αναμεσον κατα συμβολην· και πεντηκοντα αγκυλας ποιησεις επι του χειλους της δερῥεως, της συναπτουσης της δευτερας.
και ποιησεις κρικους χαλκους πεντηκοντα· και συναψεις τους κρικους εκ των αγκυλων, και συναψεις τας δερῥεις, και εσται ἑν.
και ὑποθησεις το πλεοναζον εν ταις δερῥεσι της σκηνης· το ἡμισυ της δερῥεως το ὑπολελειμμενον ὑποκαλυψεις εις το πλεοναζον των δερῥεων της σκηνης, ὑποκαλυψεις οπισω της σκηνης.
πηχυν εκ τουτου, και πηχυν εκ τουτου, εκ του ὑπερεχοντος των δερῥεων, εκ του μηκους των δερῥεων της σκηνης· εσται συγκαλυπτον επι τα πλαγια της σκηνης ενθεν και ενθεν, ἱνα καλυπτη.
και ποιησεις κατακαλυμμα τη σκηνη δερματα κριων ηρυθροδανωμενα, και επικαλυμματα δερματα ὑακινθινα επανωθεν.
και ποιησεις στυλους της σκηνης εκ ξυλων ασηπτων.
δεκα πηχεων ποιησεις τον στυλον τον ἑνα, και πηχεως ἑνος και ἡμισους το πλατος του στυλου του ἑνος.
δυο αγκωνισκους τω στυλω τω ἑνι, αντιπιπτοντας ἑτερον τω ἑτερω· οὑτω ποιησεις πασι τοις στυλοις της σκηνης.
και ποιησεις στυλους τη σκηνη, εικοσι στυλους εκ του κλιτους του προς βορῥαν.
και τεσσαρακοντα βασεις αργυρας ποιησεις τοις εικοσι στυλοις· δυο βασεις τω στυλω τω ἑνι εις αμφοτερα τα μερη αυτου· και δυο βασεις τω στυλω τω ἑνι εις αμφοτερα τα μερη αυτου.
και το κλιτος το δευτερον το προς νοτον, εικοσι στυλους,
και τεσσαρακοντα βασεις αυτων αργυρας· δυο βασεις τω στυλω τω ἑνι εις αμφοτερα τα μερη αυτου, και δυο βασεις τω στυλω τω ἑνι εις αμφοτερα τα μερη αυτου.
και εκ των οπισω της σκηνης κατα το μερος το προς θαλασσαν ποιησεις ἑξ στυλους.
και δυο στυλους ποιησεις επι των γωνιων της σκηνης εκ των οπισθιων.
και εσται εξ ισου κατωθεν· κατα το αυτο εσονται ισοι εκ των κεφαλων εις συμβλησιν μιαν· οὑτω ποιησεις αμφοτεραις ταις δυσι γωνιαις· ισαι εστωσαν.
και εσονται οκτω στυλοι, και αἱ βασεις αυτων αργυραι δεκαεξ· δυο βασεις τω ἑνι στυλω εις αμφοτερα τα μερη αυτου, και δυο βασεις τω στυλω τω ἑνι.
και ποιησεις μοχλους εκ ξυλων ασηπτων· πεντε τω ἑνι στυλω εκ του ἑνος μερους της σκηνης,
και πεντε μοχλους τω στυλω τω ἑνι κλιτει της σκηνης τω δευτερω, και πεντε μοχλους τω στυλω τω οπισθιω τω κλιτει της σκηνης τω προς θαλασσαν.
και ὁ μοχλος ὁ μεσος αναμεσον των στυλων διικνεισθω απο του ἑνος κλιτους εις το ἑτερον κλιτος.
και τους στυλους καταχρυσωσεις χρυσιω· και τους δακτυλιους ποιησεις χρυσους, εις οὑς εισαξεις τους μοχλους· και καταχρυσωσεις τους μοχλους χρυσιω.
και αναστησεις την σκηνην κατα το ειδος το δεδειγμενον σοι εν τω ορει.
και ποιησεις καταπετασμα εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου κεκλωσμενου, και βυσσου νενησμενης· εργον ὑφαντον ποιησεις αυτο χερουβιμ.
και επιθησεις αυτο επι τεσσαρων στυλων ασηπτων κεχρυσωμενων χρυσιω· και αἱ κεφαλιδες αυτων χρυσαι, και αἱ βασεις αυτων τεσσαρες αργυραι.
και θησεις το καταπετασμα επι των στυλων· και εισοισεις εκει εσωτερον του καταπετασματος την κιβωτον του μαρτυριου· και διοριει το καταπετασμα ὑμιν αναμεσον του ἁγιου και αναμεσον του ἁγιου των ἁγιων.
και κατακαλυψεις τω καταπετασματι την κιβωτον του μαρτυριου εν τω ἁγιω των ἁγιων.
και επιθησεις την τραπεζαν εξωθεν του καταπετασματος, και την λυχνιαν απεναντι της τραπεζης επι μερους της σκηνης το προς νοτον· και την τραπεζαν θησεις επι μερους της σκηνης το προς βορῥαν.
και ποιησεις επισπαστρον τη θυρα της σκηνης εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου κεκλωσμενου, και βυσσου κεκλωσμενης, εργον ποικιλτου.
και ποιησεις τω καταπετασματι πεντε στυλους, και χρυσωσεις αυτους χρυσιω· και αἱ κεφαλιδες αυτων χρυσαι· και χωνευσεις αυτοις πεντε βασεις χαλκας.
27
και ποιησεις θυσιαστηριον εκ ξυλων ασηπτων, πεντε πηχεων το μηκος, και πεντε πηχεων το ευρος· τετραγωνον εσται το θυσιαστηριον, και τριων πηχεων το ὑψος αυτου.
και ποιησεις τα κερατα επι των τεσσαρων γωνιων· εξ αυτου εσται τα κερατα, και καλυψεις αυτα χαλκω.
και ποιησεις στεφανην τω θυσιαστηριω· και τον καλυπτηρα αυτου, και τας φιαλας αυτου, και τας κρεαγρας αυτου, και το πυρειον αυτου, και παντα τα σκευη αυτου ποιησεις χαλκα.
και ποιησεις αυτω εσχαραν εργω δικτυωτω χαλκην· και ποιησεις τη εσχαρα τεσσαρες δακτυλιους χαλκους ὑπο τα τεσσαρα κλιτη.
και ὑποθησεις αυτους ὑπο την εσχαραν του θυσιαστηριου κατωθεν· εσται δε ἡ εσχαρα ἑως του ἡμισους του θυσιαστηριου.
και ποιησεις τω θυσιαστηριω αναφορεις εκ ξυλων ασηπτων, και περιχαλκωσεις αυτους χαλκω.
και εισαξεις τους αναφορεις εις τους δακτυλιους· και εστωσαν αναφορεις κατα πλευρα του θυσιαστηριου εν τω αιρειν αυτο.
κοιλον συνιδωτον ποιησεις αυτο· κατα το παραδειχθεν σοι εν τω ορει, οὑτω ποιησεις αυτο.
και ποιησεις αυλην τη σκηνη· εις το κλιτος το προς λιβα ἱστια της αυλης εκ βυσσου κεκλωσμενης· μηκος ἑκατον πηχεων τω ἑνι κλιτει.
και οἱ στυλοι αυτων εικοσι, και αἱ βασεις αυτων εικοσι χαλκαι, και οἱ κρικοι αυτων και αἱ ψαλιδες αργυραι.
οὑτως τω κλιτει τω προς απηλιωτην ἱστια ἑκατον πηχεων μηκος· και οἱ στυλοι αυτων εικοσι, και αἱ βασεις αυτων εικοσι χαλκαι· και οἱ κρικοι και αἱ ψαλιδες των στυλων, και αἱ βασεις αυτων περιηργυρωμεναι αργυριω.
το δε ευρος της αυλης το κατα θαλασσαν ἱστια πεντηκοντα πηχεων· στυλοι αυτων δεκα, και βασεις αυτων δεκα.
και ευρος της αυλης της προς νοτον ἱστια πεντηκοντα πηχεων· στυλοι αυτων δεκα, και βασεις αυτων δεκα.
και πεντεκαιδεκα πηχεων το ὑψος των ἱστιων τω κλιτει τω ἑνι· στυλοι αυτων τρεις, και αἱ βασεις αυτων τρεις.
και το κλιτος το δευτερον δεκαπεντε πηχεων των ἱστιων το ὑψος· στυλοι αυτων τρεις, και αἱ βασεις αυτων τρεις.
και τη πυλη της αυλης καλυμμα· εικοσι πηχεων το ὑψος εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου κεκλωσμενου, και βυσσου κεκλωσμενης τη ποικιλια του ῥαφιδευτου· στυλοι αυτων τεσσαρες, και αἱ βασεις αυτων τεσσαρες.
παντες οἱ στυλοι της αυλης κυκλω κατηργυρωμενοι αργυριω, και αἱ κεφαλιδες αυτων αργυραι, και αἱ βασεις αυτων χαλκαι.
το δε μηκος της αυλης ἑκατον εφʼ ἑκατον· και ευρος πεντηκοντα επι πεντηκοντα· και ὑψος πεντε πηχεων εκ βυσσου κεκλωσμενης, και βασεις αυτων χαλκαι.
και πασα ἡ κατασκευη και παντα τα εργαλεια και οἱ πασσαλοι της αυλης χαλκοι.
και συ συνταξον τοις υἱοις ισραηλ, και λαβετωσαν σοι ελαιον εξ ελαιων ατρυγον καθαρον κεκομμενον εις φως καυσαι, ἱνα καιηται λυχνος διαπαντος
εν τη σκηνη του μαρτυριου· εξωθεν του καταπετασματος του επι της διαθηκης καυσει αυτο ααρων και οἱ υἱοι αυτου αφʼ ἑσπερας ἑως πρωι, εναντιον κυριου, νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων παρα των υἱων ισραηλ.
28
και συ προσαγαγου προς σεαυτον τον τε ααρων τον αδελφον σου, και τους υἱους αυτου, και εκ των υἱων ισραηλ, ἱερατευειν μοι ααρων, και ναδαβ, και αβιουδ, και ελεαζαρ, και ιθαμαρ, υἱους ααρων.
και ποιησεις στολην ἁγιαν ααρων τω αδελφω σου εις τιμην και δοξαν.
και συ λαλησον πασι τοις σοφοις τη διανοια, οὑς ενεπλησα πνευματος σοφιας και αισθησεως· και ποιησουσι την στολην την ἁγιαν ααρων εις το ἁγιον, εν ἡ ἱερατευσει μοι.
και αὑται αἱ στολαι, ἁς ποιησουσι· το περιστηθιον, και την επωμιδα, και τον ποδηρη, και χιτωνα κοσυμβωτον, και κιδαριν, και ζωνην· και ποιησουσι στολας ἁγιας ααρων και τοις υἱοις αυτου εις το ἱερατευειν μοι.
και αυτοι ληψονται το χρυσιον, και τον ὑακινθον, και την πορφυραν, και το κοκκινον, και την βυσσον.
και ποιησουσι την επωμιδα εκ βυσσου κεκλωσμενης, εργον ὑφαντον ποικιλτου.
δυο επωμιδες συνεχουσαι εσονται αυτω ἑτερα την ἑτεραν, επι τοις δυσι μερεσιν εξηρτισμεναι.
και το ὑφασμα των επωμιδων ὁ εστιν επʼ αυτω, κατα την ποιησιν εξ αυτου εσται εκ χρυσιου καθαρου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου διανενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης.
και ληψη τους δυο λιθους, λιθους σμαραγδου, και γλυψεις εν αυτοις τα ονοματα των υἱων ισραηλ.
ἑξ ονοματα επι τον λιθον τον ἑνα, και τα ἑξ ονοματα τα λοιπα επι τον λιθον τον δευτερον κατα τας γενεσεις αυτων.
εργον λιθουργικης τεχνης· γλυμμα σφραγιδος διαγλυψεις τους δυο λιθους επι τοις ονομασι τως υἱων ισρσηλ.
και θησεις τους δυο λιθους επι τως ωμων της επωμιδος· λιθοι μνημοσυνου εισι τοις υἱοις ισραηλ· και αναληψεται ααρων τα ονοματα των υἱων ισραηλ εναντι κυριου επι των δυο ωμων αυτου, μνημοσυνον πεπι αυτων.
και ποιησεις ασπιδισκας εκ χρυσιου καθαρου.
και ποιησεις δυο κροσωτα εκ χρυσιου καθαρου, καταμεμιγμενα εν ανθεσιν, εργον πλοκης· και επιθησεις τα κροσσωτα τα πεπλεγμενα επι τας ασπιδισκας, κατα τας παρωμιδας αυτων εκ των εμπροσθιων.
και ποιησεις λογειον των κρισεων, εργον ποικιλτου· κατα τον ῥυθμον της επωμιδος ποιησεις αυτο εκ χρυσιου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου κεκλωσμενου, και βυσσου κεκλωσμενης.
ποιησεις αυτο τετραγωνον· εσται διπλουν, σπιθαμης το μηκος αυτου, και σπιθαμης το ευρος.
και καθυφανεις εν αυτω ὑφασμα καταλιθον τετραστιχον· στιχος λιθων εσται, σαρδιον, τοπαζιον, και σμαραγδος, ὁ στιχος ὁ εἱς.
και ὁ στιχος ὁ δευτερος, ανθραξ, και σαπφειρος, και ιασπις.
και ὁ στιχος ὁ τριτος, λιγυριον, αχατης, αμεθυστος.
και ὁ στιχος ὁ τεταρτος, χρυσολιθος, και βηρυλλιον, και ονυχιον, περικεκαλυμμενα χρυσιω, συνδεδεμενα εν χρυσιω· εστωσαν κατα στιχον αυτων.
και οἱ λιθοι εστωσαν εκ των ονοματων των υἱων ισραηλ δεκαδυο κατα τα ονοματα αυτων· γλυφαι σφραγιδων, ἑκαστος κατα το ονομα εστωσαν εις δεκαδυο φυλας.
και ποιησεις επι το λογιον κρωσσους συμπεπλεγμενους, εργον ἁλυσιδωτον εκ χρυσιου καθαρου.
και ληψεται ααρων τα ονοματα των υἱων ισραηλ επι του λογειου της κρισεως επι του στηθους, εισιοντι εις το ἁγιον μνημοσυνου εναντιον του θεου.
και θησεις επι το λογειον της κρισεως τους κρωσσους· τα ἁλυσιδωτα επʼ αμφοτερων των κλιτων του λογειου επιθησεις. και τας δυο ασπιδισκας επιθησεις επʼ αμφοτερους τους ωμους της επωμιδος κατα προσωπον.
και επιθησεις επι το λογειον της κρισεως την δηλωσιν και την αληθειαν· και εσται επι του στηθους ααρων, ὁταν εισπορευεται εις το ἁγιον εναντι κυριου· και οισει ααρων τας κρισεις των υἱων ισραηλ επι του στηθους εναντι κυριου διαπαντος.
και ποιησεις ὑποδυτην ποδηρη ὁλον ὑακινθινον.
και εσται το περιστομιον εξ αυτου μεσον, ωαν εχον κυκλω του περιστομιου, εργον ὑφαντου, την συμβολην συνυφασμενην εξ αυτου, ἱνα μη ῥαγη.
και ποιησεις ὑπο το λωμα του ὑποδυτου κατωθεν, ὡσει εξανθουσης ῥοας ῥοισκους εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου διανενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης, ὑπο του λωματος του ὑποδυτου κυκλω· το αυτο ειδος ῥοισκους χρυσους, και κωδωνας αναμεσον τουτων περικυκλω.
παρα ῥοισκον χρυσουν δωδωνα, και ανθινον επι του λωματος του ὑποδυτου κυκλω·
και εσται ααρων εν τω λειτουργειν ακουστη ἡ φωνη αυτου, εισιοντι εις το ἁγιον εναντι κυριου, και εξιοντι, ἱνα μη αποθανη.
και ποιησεις πεταλον χρυσουν καθαρον· και εκτυπωσεις εν αυτω εκτυπωμα σφραγιδος, ἁγιασμα κυριου.
και επιθησεις αυτο επι ὑακινθου κεκλωσμενης· και εσται επι της μιτρας, κατα προσωπον της μιτρας εσται.
και εσται επι του μετωπου ααρων· και εξαρει ααρων τα ἁμαρτηματα των ἁγιων, ὁσα αν ἁγιασωσιν οἱ υἱοι ισραηλ παντος δοματος των ἁγιων αυτων· και εσται επι του μετωπου ααρων διαπαντος δεκτον αυτοις εναντι κυριου.
και οἱ κοσυμβωτοι των χιτωνων εκ βυσσου· και ποιησεις κιδαριν βυσσινην· και ζωνην ποιησεις, εργον ποικιλτου.
και τοις υἱοις ααρων ποιησεις χιτωνας και ζωνας, και κιδαρεις ποιησεις αυτοις εις τιμην και δοξαν.
και ενδυσεις αυτα ααρων τον αδελφον σου, και τους υἱους αυτου μετʼ αυτου· και χρισεις αυτους, και εμπλησεις αυτων τας χειρας· και ἁγιασεις αυτους, ἱνα ἱερατευωσι μοι.
και ποιησεις αυτοις περισκελη λινα καλυψαι ασχημοσυνην χρωτος αυτων, απο οσφυος ἑως μηρων εσται.
και ἑξει ααρων αυτα και οἱ υἱοι αυτου, ὁταν εισπορευωνται εις την σκηνην του μαρτυριου, η ὁταν προσπορευωνται λειτουργειν προς το θυσιαστηριον του ἁγιου· και ουκ επαξονται προς ἑαυτους ἁμαρτιαν, ἱνα μη αποθανωσι· νομιμον αιωνιον αυτω, και τω σπερματι αυτου μετʼ αυτον.
29
και ταυτα εστιν, ἁ ποιησεις αυτοις· ἁγιασεις αυτους, ὡστε ἱερατευειν μοι αυτους· ληψη δε μοσχαριον εκ βοων ἑν, και κριους αμωμους δυο,
και αρτους αζυμους πεφυραμενους ἑν ελαιω, και λαγανα αζυμα κεχρισμενα εν ελαιω· σεμιδαλιν εκ πυρων ποιησεις αυτα.
και επιθησεις αυτα επι κανουν ἑν· και προσοισεις αυτα επι τω κανω· και το μοσχαριον, και τους δυο κριους.
και ααρων και τους υἱους αυτου προσαξεις επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου, και λουσεις αυτους εν ὑδατι.
και λαβων τας στολας, ενδυσεις ααρων τον αδελφον σου και τον χιτωνα τον ποδηρη, και την επωμιδα, και το λογειον· και συναψεις αυτω το λογειον προς την επωμιδα.
και επιθησεις την μιτραν επι την κεφαλην αυτου, και επιθησεις το πεταλον το ἁγιασμα επι την μιτραν.
και ληψη του ελαιου του χρισματος· και επιχεεις αυτο επι την κεφαλην αυτου, και χρισεις αυτον.
και τους υἱους αυτου προσαξεις, και ενδυσεις αυτους χιτωνας.
και ζωσεις αυτους ταις ζωναις, και περιθησεις αυτοις τας κιδαρεις· και εσται αυτοις ἱερατια μοι εις τον αιωνα· και τελειωσεις ααρων τας χειρας αυτου, και τας χειρας των υἱων αυτου.
και προσαξεις τον μοσχον επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και επιθησουσιν ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του μοσχου, εναντι κυριου, παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και σφαξεις τον μοσχον εναντι κυριου, παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και ληψη απο του αἱματος του μοσχου, και θησεις επι των κερατων του θυσιαστηριου τω δακτυλω σου· το δε λοιπον παν αἱμα εκχεεις παρα την βασιν του θυσιαστηριου.
και ληψη παν το στεαρ το επι της κοιλιας, και τον λοβον του ἡπατος, και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, και επιθησεις επι το θυσιαστηριον.
τα δε κρεατα του μοσχου, και το δερμα, και την κοπρον κατακαυσεις πυρι εξω της παρεμβολης· ἁμαρτιας γαρ εστι.
και τον κριον ληψη τον ἑνα, και επιθησουσιν ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του κριου.
και σφαξεις αυτον, και λαβων το αἱμα προσχεεις προς το θυσιαστηριον κυκλω.
και τον κριον διχοτομησεις κατα μελη· και πλυνεις τα ενδοσθια και τους ποδας ὑδατι, και επιθησεις επι τα διχοτομηματα συν τη κεφαλη.
και ανοισεις ὁλον τον κριον επι το θυσιαστηριον, ὁλοκαυτωμα τω κυριω εις οσμην ευωδιας· θυμιαμα κυριω εστι.
και ληψη τον κριον τον δευτερον, και επιθησει ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του κριου.
και σφαξεις αυτον, και ληψη του αἱματος αυτου, και επιθησεις επι τον λοβον του ωτος ααρων του δεξιου, και επι το ακρον της δεξιας χειρος, και επι το ακρον του ποδος του δεξιου, και επι τους λοβους των ωτων των υἱων αυτου των δεξιων, και επι τα ακρα των χειρων αυτων των δεξιων, και επι τα ακρα των ποδων αυτων των δεξιων.
και ληψη απο του αἱματος του απο του θυσιαστηριου, και απο του ελαιου της χρισεως, και ῥανεις επι ααρων και επι την στολην αυτου, και επι τους υἱους αυτου και επι τας στολας των υἱων αυτου μετʼ αυτου· και ἁγιασθησεται αυτος και ἡ στολη αυτου, και οἱ υἱοι αυτου και αἱ στολαι των υἱων αυτου μετʼ αυτου· το δε αἱμα του κριου προσχεεις προς το θυσιαστηριον κυκλω.
και ληψη απο του κριου το στεαρ αυτου, και το στεαρ το κατακαλυπτον την κοιλιαν, και τον λοβον του ἡπατος, και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, και τον βραχιονα τον δεξιον· εστι γαρ τελειωσις αὑτη.
και αρτον ἑνα εξ ελαιου, και λαγανον ἑν απο του κανου των αζυμων των προτεθειμενων εναντι κυριου.
και επιθησεις τα παντα επι τας χειρας ααρων, και επι τας χειρας των υἱων αυτου· και αφοριεις αυτα αφορισμα εναντι κυριου.
και ληψη αυτα εκ των χειρων αυτων, και ανοισεις επι το θυσιαστηριον της ὁλοκαυτωσεως εις οσμην ευωδιας εναντι κυριου· καρπωμα εστι κυριω.
και ληψη το στηθυνιον απο του κριου της τελειωσεως, ὁ εστιν ααρων· και αφοριεις αυτο αφορισμα εναντι κυριου· και εσται σοι εν μεριδι.
και ἁγιασεις το στηθυνιον αφορισμα, και τον βραχιονα του αφαιρεματος, ὁς αφωρισται, και ὁς αφηρηται απο του κριου της τελειωσεως απο του ααρων, και απο των υἱων αυτου.
και εσται ααρων και τοις υἱοις αυτου νομιμον αιωνιον παρα των υἱων ισραηλ· εστι γαρ αφορισμα τουτο· και αφαιρεμα ἑσται παρα των υἱων ισραηλ απο των θυματων των σωτηριων των υἱων ισραηλ, αφαιρεμα κυριω.
και ἡ στολη του ἁγιου, ἡ εστιν ααρων, εσται τοις υἱοις αυτου μετʼ αυτον, χρισθηναι αυτους εν αυτοις, και τελειωσαι τας χειρας αυτων.
ἑπτα ἡμερας ενδυσεται αυτα ὁ ἱερευς ὁ αντʼ αυτου εκ των υἱων αυτου, ὁς εισελευσεται εις την σκηνην του μαρτυριου λειτουργειν εν τοις ἁγιοις.
και τον κριον της τελειωσεως ληψη· και ἑψησεις τα κρεα εν τοπω ἁγιω.
και εδονται ααρων και οἱ υἱοι αυτου τα κρεα του κριου, και τους αρτους τους εν τω κανω, παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
εδονται αυτα εν οἱς ἡγιασθησαν εν αυτοις τελειωσαι τας χειρας αυτων, ἁγιασαι αυτους· και αλλογενης ουκ εδεται απʼ αυτων· εστι γαρ ἁγια.
εαν δε καταλειφθη απο των κρεων της θυσιας της τελειωσεως και των αρτων ἑως πρωι, κατακαυσεις τα λοιπα πυρι· ου βρωθησεται· ἁγιασμα γαρ εστι.
και ποιησεις ααρων και τοις υἱοις αυτου οὑτω κατα παντα ὁσα ενετειλαμην σοι· ἑπτα ἡμερας τελειωσεις τας χειρας αυτων.
και το μοσχαριον της ἁμαρτιας ποιησεις τη ἡμερα του καθαρισμου· και καθαριεις το θυσιαστηριον εν τω ἁγιαζειν σε επʼ αυτω· και χρισεις αυτο ὡστε ἁγιασαι αυτο.
ἑπτα ἡμερας καθαριεις το θυσιαστηριον, και ἁγιασεις αυτο· και εσται το θυσιαστηριον, ἁγιον του ἁγιου· πας ὁ ἁπτομενος του θυσιαστηριου, ἁγιασθησεται.
και ταυτα εστιν, ἁ ποιησεις επι του θυσιαστηριου· αμνους ενιαυσιους αμωμους δυο την ἡμεραν επι το θυσιαστηριον ενδελεχως, καρπωμα ενδελεχισμου.
τον αμνον τον ἑνα ποιησεις το πρωι, και τον αμνον τον δευτερον ποιησεις το δειλινον.
και δεκατον σεμιδαλεως πεφυραμενης εν ελαιω κεκομμενω τω τεταρτω του ειν· και σπονδην το τεταρτον του ειν οινου τω αμνω τω ἑνι.
και τον αμνον τον δευτερον ποιησεις το δειλινον, κατα την θυσιαν την πρωινην, και κατα την σπονδην αυτου· ποιησεις εις οσμην ευωδιας καρπωμα κυριω,
θυσιαν ενδελεχισμου εις γενεας ὑμων, επι θυρας της σκηνης του μαρτυριου εναντι κυριου, εν οἱς γνωσθησομαι σοι εκειθεν, ὡστε λαλησαι σοι.
και ταξομαι εκει τοις υἱοις ισραηλ, και ἁγιασθησομαι εν δοξη μου.
και ἁγιασω την σκηνην του μαρτυριου, και το θυσιαστηριον· και ααρων και τους υἱους αυτου ἁγιασω, ἱερατευειν μοι.
και επικληθησομαι εν τοις υἱοις ισραηλ, και εσομαι αυτων θεος.
και γνωσονται, ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων, ὁ εξαγαγων αυτους εκ γης αιγυπτου, επικληθηναι αυτοις, και ειναι αυτων θεος.
30
και ποιησεις θυσιαστηριον θυμιαματος εκ ξυλων ασηπτων.
και ποιησεις αυτο πηχεος το μηκος, και πηχεος το ευρος· τετραγωνον εσται· και δυο πηχεων το ὑψος· εξ αυτου εσται τα κερατα αυτου.
και καταχρυσωσεις χρυσιω καθαρω την εσχαραν αυτου, και τους τοιχους αυτου κυκλω, και τα κερατα αυτου· και ποιησεις αυτω στρεπτην στεφανην χρυσην κυκλω.
και δυο δακτυλιους χρυσους καθαρους ποιησεις ὑπο την στρεπτην στεφανην αυτου, εις τα δυο κλιτη ποιησεις εν τοις δυσι πλευροις· και εσονται ψαλιδες ταις σκυταλαις, ὡστε αιρειν αυτο εν αυταις.
και ποιησεις σκυταλας εκ ξυλων ασηπτων, και καταχρυσωσεις αυτας χρυσιω.
και θησεις αυτο απεναντι του καταπετασματος, του οντος επι της κιβωτου των μαρτυριων, εν οἱς γνωσθησομαι σοι εκειθεν.
και θυμιασει επʼ αυτου ααρων θυμιαμα συνθετον λεπτον το πρωι πρωι· ὁταν επισκευαζη τους λυχνους, θυμιασει επʼ αυτου.
και ὁταν εξαπτη ααρων τους λυχνους οψε, θυμιασει επʼ αυτου. θυμιαμα ενδελεχισμου διαπαντος εναντι κυριου εις γενεας αυτων.
και ουκ ανοισει επʼ αυτου θυμιαμα ἑτερον· καρπωμα, θυσιαν, και σπονδην ου σπεισεις επʼ αυτου.
και εξιλασεται επʼ αυτου ααρων επι των κερατων αυτου ἁπαξ του ενιαυτου· απο του αἱματος του καθαρισμου καθαριει αυτο εις γενεας αυτων· ἁγιον των ἁγιων εστι κυριω.
και ἑλαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εαν λαβης τον συλλογισμον των υἱων ισραηλ εν τη επισκοπη αυτων, και δωσουσιν ἑκαστος λυτρα της ψυχης αυτου κυριω, και ουκ εσται εν αυτοις πτωσις εν τη επισκοπη αυτων.
και τουτο εστιν ὁ δωσουσιν ὁσοι αν παραπορευωνται την επισκεψιν· το ἡμισυ του διδραχμου ὁ εστιν κατα το διδραχμον το ἁγιον, εικοσι οβολοι το διδραχμον, το δε ἡμισυ του διδραχμου εισφορα κυριω.
πας ὁ παραπορευομενος εις την επισκεψιν απο εικοσαετους και επανω, δωσουσι την εισφοραν κυριω.
ὁ πλουτων ου προσθησει, και ὁ πενομενος ουκ ελαττονησει απο του ἡμισεως του διδραχμου εν τω διδοναι την εισφοραν κυριω, εξιλασασθαι περι των ψυχων ὑμων.
και ληψη το αργυριον της εισφορας παρα των υἱων ισραηλ, και δωσεις αυτο εις το κατεργον της σκηνης του μαρτυριου· και εσται τοις υἱοις ισραηλ μνημοσυνον εναντι κυριου, εξιλασασθαι περι των ψυχων ὑμων.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ποιησον λουτηρα χαλκουν, και βασιν αυτω χαλκην, ὡστε νιπτεσθαι· και θησεις αυτον ανα μεσον της σκηνης του μαρτυριου και ανα μεσον του θυσιαστηριου· και εκχεεις εις αυτον ὑδωρ.
και νιψεται ααρων και οἱ υἱοι αυτου ἑξ αυτου τας χειρας, και τους ποδας ὑδατι.
ὁταν εισπορευωνται εις την σκηνην του μαρτυριου, νιψονται ὑδατι, και ου μη αποθανωσιν, ὁταν προσπορευωνται προς το θυσιαστηριον λειτουργειν και αναφερειν τα ὁλοκαυτωματα κυριω.
νιψονται τας χειρας και τους ποδας ὑδατι, ὁταν εισπορευωνται εις την σκηνην του μαρτυριου, νιψονται ὑδατι, ἱνα μη αποθανωσι· και εσται αυτοις νομιμον αιωνιον, αυτω και ταις γενεαις αυτου μετʼ αυτον.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και συ λαβε ἡδυσματα, το ανθος σμυρνης εκλεκτης πεντακοσιους σικλους, και κινναμωμου ευωδους το ἡμισυ τουτου διακοσιους πεντηκοντα, και καλαμου ευωδους διακοσιους πεντηκοντα,
και ιρεως πεντακοσιους σικλους του ἁγιου, και ελαιον εξ ελαιων εἱν.
και ποιησεις αυτο ελαιον χρισμα ἁγιον, μυρον μυρεψικον τεχνη μυρεψου· ελαιον χρισμα ἁγιον εσται.
και χρισεις εξ αυτου την σκηνην του μαρτυριου, και την κιβωτον της σκηνης του μαρτυριου, και παντα τα σκευη αυτης,
και την λυχνιαν και παντα τα σκευη αυτης, και το θυσιαστηριον του θυμιαματος,
και το θυσιαστηριον των ὁλοκαυτωματων και παντα αυτου τα σκευη, και την τραπεζαν και παντα τα σκευη αυτης, και τον λουτηρα.
και ἁγιασεις αυτα· και εσται ἁγια των ἁγιων· πας ὁ ἁπτομενος αυτων, ἁγιασθησεται.
και ααρων και τους υἱους αυτου χρισεις, και ἁγιασεις αυτους ἱερατευειν μοι.
και τοις υἱοις ισραηλ λαλησεις, λεγων, ελαιον αλειμμα χρισεως ἁγιον εσται τουτο ὑμιν εις τας γενεας ὑμων.
επι σαρκα ανθρωπου ου χρισθησεται· και κατα την συνθεσιν ταυτην ου ποιησετε ὑμιν ἑαυτοις ὡσαυτως· ἁγιον εστιν, και ἁγιασμα εσται ὑμιν.
ὁς αν ποιηση ὡσαυτως, και ὁς αν δω απʼ αυτου αλλογενει, εξολοθρευθησεται εκ του λαου αυτου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, λαβε σεαυτω ἡδυσματα, στακτην, ονυχα, χαλβανην ἡδυσμου και λιβανον διαφανη· ισον ισω εσται.
και ποιησουσιν εν αυτω θυμιαμα μυρεψικον εργον μυρεψου μεμιγμενον, καθαρον εργον ἁγιον.
και συνκοψεις εκ τουτων λεπτον, και θησεις απεναντι των μαρτυριων εν τη σκηνη του μαρτυριου, ὁθεν γνωσθησομαι σοι εκειθεν· ἁγιον των ἁγιων εσται ὑμιν θυμιαμα.
κατα την συνθεσιν ταυτην ου ποιησετε ὑμιν εαυτοις· ἁγιασμα εσται ὑμιν κυριω·
ὁς αν ποιηση ὡσαυτως ὡστε οσφραινεσθαι εν αυτω, απολειται εκ του λαου αυτου.
31
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ιδου ανακεκλημαι εξ ονοματος τον βεσελεηλ τον του ουρειου τον ὡρ, εκ της φυλης ιουδα.
και ενεπλησα αυτον πνευμα θειον σοφιας και συνεσεως και επιστημης, εν παντι εργω διανοεισθαι,
και αρχιτεκτονησαι, εργαζεσθαι το χρυσιον, και το αργυριον, και τον χαλκον, και την ὑακινθον, και την πορφυραν, και το κοκκινον το νηστον,
και τα λιθουργικα, και εις τα εργα τα τεκτονικα των ξυλων, εργαζεσθαι κατα παντα τα εργα.
και εγω εδωκα αυτον και τον ελιαβ τον του αχισαμαχ εκ φυλης δαν· και παντι συνετω καρδια δεδωκα συνεσιν·
και πονησουσι παντα ὁσα συνεταξα σοι, την σκηνην του μαρτυριου, και την κιβωτον της διαθηκης, και το ἱλαστηριον το επʼ αυτης, και την διασκευην της σκηνης,
και τα θυσιαστηρια, και την τραπεζαν και παντα τα σκευη αυτης, και την λυχνιαν την καθαραν και παντα τα σκευη αυτης
και τον λουτηρα και την βασιν αυτου,
και τας στολας τας λειτουργικας ααρων, και τας στολας των υἱων αυτου ἱερατευειν μοι,
και το ελαιον της χρισεως, και το θυμιαμα της συνθεσεως του ἁγιου· κατα παντα ὁσα εγω ενετειλαμην σοι, ποιησουσι.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και συ συνταξον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, ὁρατε, και τα σαββατα μου φυλαξεσθε· σημειον εστι παρʼ εμοι και εν ὑμιν εις τας γενεας ὑμων, ἱνα γνωτε ὁτι εγω κυριος ὁ ἁγιαξων ὑμας.
και φυλαξεσθε τα σαββατα, ὁτι ἁγιον τουτο εστι κυριω ὑμιν· ὁ βεβηλων αυτο, θανατω θανατωθησεται· πας ὁς ποιησει εν αυτω εργον, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ μεσου του λαου αυτου.
ἑξ ἡμερας ποιησεις εργα, τη δε ἡμερα τη ἑβδομη σαββατα, αναπαυσις ἁγια τω κυριω· πας ὁς ποιησει εργον τη ἡμερα τη ἑβδομη θανατωθησεται.
και φυλαξουσιν οἱ υἱοι ισραηλ τα σαββατα, ποιειν αυτα εις τας γενεας αυτων·
διαθηκη αιωνιος εν εμοι και τοις υἱοις ισραηλ, σημειον εστιν εν εμοι αιωνιον· ὁτι ἑξ ἡμεραις εποιησε κυριος τον ουρανον και την γην, και τη ἡμερα τη ἑβδομη κατεπαυσε, και επαυσατο.
και εδωκε μωυση ἡνικα κατεπαυσε λαλων αυτω εν τω ορει τω σινα, τας δυο πλακας του μαρτυριου, πλακας λιθινας γεγραμμενας τω δακτυλω του θεου.
32
και ιδων ὁ λαος, ὁτι κεχρονικε μωυσης καταβηναι εκ του ορους, συνεστη ὁ λαος επι ααρων, και λεγουσιν αυτω αναστηθι, και ποιησον ἡμιν θεους, οἱ προπορευσονται ἡμων· ὁ γαρ μωυσης οὑτος ὁ ανθρωπος ὁς εξηγαγεν ἡμας εκ γης αιγυπτου, ουκ οιδαμεν τι γεγονεν αυτω.
και λεγει αυτοις ααρων περιελεσθε τα ενωτια τα χρυσα τα εν τοις ωσι των γυναικων ὑμων και θυγατερων, και ενεγκατε προς με.
και περιειλαντο πας ὁ λαος τα ενωτια τα χρυσα τα εν τοις ωσιν αυτων, και ηνεγκαν προς ααρων.
και εδεξατο εκ των χειρων αυτων, και επλασεν αυτα εν τη γραφιδι· και εποιησεν αυτα μοσχον χωνευτον και ειπεν, οὑτοι οἱ θεοι σου ισραηλ, οἱτινες ανεβιβασαν σε εκ γης αιγυπτου.
και ιδων ααρων ωκοδομησε θυσιαστηριον κατεναντι αυτου· και εκηρυξεν ααρων λεγων, ἑορτη του κυριου αυριον.
και ορθρισας τη επαυριον ανεβιβασεν ὁλοκαυτωματα, και προσηνεγκε θυσιαν σωτηριου· και εκαθισεν ὁ λαος φαγειν και πιειν, και ανεστησαν παιζειν.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, βαδιζε το ταχος, καταβηθι εντευθεν· ηνομησε γαρ ὁ λαος σου ὁν εξηγαγες εκ γης αιγυπτου.
παρεβησαν ταχυ εκ της ὁδου, ἡς ενετειλω αυτοις· εποιησαν ἑαυτοις μοσχον, και προσκεκυνηκασιν αυτω, και τεθυκασιν αυτω, και ειπαν, οὑτοι οἱ θεοι σου ισραηλ, οἱτινες ανεβιβασαν σε εκ γης αιγυπτου.
και νυν εασον με, και θυμωθεις οργη εις αυτους, εκτριψω αυτους· και ποιησω σε εις εθνος μεγα.
και εδεηθη μωυσης εναντι κυριου του θεου, και ειπεν, ἱνατι, κυριε, θυμοι οργη εις τον λαον σου, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου εν ισχυι μεγαλη, και εν τω βραχιονι σου τω ὑψηλω;
μη ποτε ειπωσιν οἱ αιγυπτιοι λεγοντες μετα πονηριας εξηγαγεν αυτους αποκτειναι εν τοις ορεσιν και εξαναλωσαι αυτους απο της γης. παυσαι της οργης του θυμου σου, και ἱλεως γενου επι τη κακια του λαου σου,
μνησθεις αβρααμ και ισαακ και ιακωβ των σων οικετων, οἱς ωμοσας κατα σεαυτου, και ελαλησας προς αυτους, λεγων, πολυπληθυνω το σπερμα ὑμων ὡσει τα αστρα του ουρανου τω πληθει· και πασαν την γην ταυτην ἡν ειπας δουναι αυτοις, και καθεξουσιν αυτην εις τον αιωνα.
και ἱλασθη κυριος περιποιησαι τον λαον αυτου.
και αποστρεψας μωυσης, κατεβη απο του ορους· και αἱ δυο πλακες του μαρτυριου εν ταις χερσιν αυτου, πλακες λιθιναι καταγεγραμμεναι εξ αμφοτερων των μερων αυτων, ενθεν και ενθεν ησανς γεγραμμεναι·
και αἱ πλακες εργον θεου ησαν, και ἡ γραφη γραφη θεου κεκολαμμενη εν ταις πλαξι.
και ακουσας ιησους της φωνης του λαου κραζοντων, λεγει προς μωυσην, φωνη πολεμου εν τη παρεμβολη.
και λεγει ουκ εστι φωνη εξαρχοντων κατʼ ισχυν, ουδε φωνη εξαρχοντων τροπης, αλλα φωνην εξαρχοντων οινου εγω ακουω.
και ἡνικα ηγγιζε τη παρεμβολη, ὁρα τον μοσχον και τους χορους· και οργισθεις θυμω μωυσης ερῥιψεν απο των χειρων αυτου τας δυο πλακας, και συνετριψεν αυτας ὑπο το ορος·
και λαβων τον μοσχον ὁν εποιησαν, κατεκαυσεν αυτον εν πυρι, και κατηλεσεν αυτον λεπτον, και εσπειρεν αυτον ὑπο το ὑδωρ, και εποτισεν αυτο τους υἱους ισραηλ.
και ειπε μωυσης τω ααρων, τι εποιησε σοι ὁ λαος οὑτος, ὁτι επηγαγες επʼ αυτους ἁμαρτιαν μεγαλην;
και ειπεν ααρων προς μωυσην, μη οργιζου, κυριε· συ γαρ οιδας το ὁρμημα του λαου τουτου.
λεγουσι γαρ μοι, ποιησον ἡμιν θεους, οἱ προπορευσονται ἡμων· ὁ γαρ μωυσης οὑτος ὁ ανθρωπος, ὁς εξηγαγεν ἡμας εξ αιγυπτου, ουκ οιδαμεν τι γεγονεν αυτω.
και ειπα αυτοις, ει τινι ὑπαρχει χρυσια, περιελεσθε· και εδωκαν μοι· και ερῥιψα εις το πυρ· και εξηλθεν ὁ μοσχος οὑτος.
και ιδων μωυσης τον λαον ὁτι διεσκεδασται· (διεσκεδασε γαρ αυτους ααρων επιχαρμα τοις ὑπεναντιοις αυτων)
εστη δε μωυσης ἑπι της πυλης της παρεμβολης, και ειπε, τις προς κυριον; ιτω προς με. συνηλθον ουν προς αυτον παντες οἱ υἱοι λευι.
και λεγει αυτοις ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ θεσθε ἑκαστος την ἑαυτου ῥομφαιανν επι τον μηρον, και διελθατε και ανακαμψατε απο πυλης επι πυλην δια της παρεμβολης, και αποκτεινατε ἑκαστος τον αδελφον αυτου, και ἑκαστος τον πλησιον αυτου, και ἑκαστος τον εγγιστα αυτου.
και εποιησαν οἱ υἱοι λευει καθα ελαλησεν αυτοις μωυσης· και επεσαν εκ του λαου εν εκεινη τη ἡμερα εις τρισχιλιους ανδρας.
και ειπεν αυτοις μωυσης, επληρωσατε τας χειρας ὑμων σημερον κυριω ἑκαστος εν τω υἱω η εν τω αδελφω αυτου, δοθηναι εφʼ ὑμας ευλογιαν.
και εγενετο μετα την αυριον ειπε μωυσης προς τον λαον, ὑμεις ἡμαρτηκατε ἁμαρτιαν μεγαλη· και νυν αναβησομαι προς τον θεον, ἱνα εξιλασωμαι περι της ἁμαρτιας ὑμων.
ὑπεστρεψε δε μωυσης προς κυριον, και ειπε, δεομαι, κυριε· ἡμαρτηκεν ὁ λαος οὑτος ἁμαρτιαν μεγαλην, και εποιησαν ἑαυτοις θεους χρυσους.
και νυν ει μεν αφεις αυτοις την ἁμαρτιαν αυτων, αφες· ει δε μη, εξαλειψον με εκ της βιβλου σου, ἡς εγραψας.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ει τις ἡμαρτηκεν ενωπιον μου, εξαλειψω αυτους εκ της βιβλου μου.
νυνι δε βαδιζε, καταβηθι, και ὁδηγησον τον λαον τουτον εις τον τοπον, ὁν ειπα σοι· ιδου ὁ αγγελος μου προπορευσεται προ προσωπου σου· η δʼ αν ἡμερα επισκεπτωμαι, επαξω επʼ αυτους την ἁμαρτιαν αυτων
και επαταξε κυριος τον λαον περι της ποιησεως του μοσχου, οὑ εποιησεν ααρων.
33
και ειπε κυριος προς μωυσης, προπορευου, αναβηθι εντευθεν συ και ὁ λαος σου, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου, εις την γην, ἡν ωμοσα τω αβρααμ, και ισαακ, και ιακωβ, λεγων, τω σπερματι ὑμων δωσω αυτην.
και συναποστελω τον αγγελον μου προ προσωπου σου· και εκβαλει τον αμορῥαιον, και χετταιον, και φερεζαιον, και γεργεσαιον, και ευαιον, και ιεβουσαιον, και χαναναιον.
και εισαξω σε εις γην ῥεουσαν γαλα και μελι· ου γαρ μη συναναβω μετα σου, δια το λαον σκληροτραχηλον σε ειναι, ἱνα μη εξαναλωσω σεε εν τη ὁδω.
και ακουσας ὁ λαος το ῥημα το πονηρον τουτο, κατεπενθησεν εν πενθικοις.
και ειπε κυριος τοις υἱοις ισραηλ, ὑμεις λαος σκληροτραχηλος· ὁρατε, μη πληγην αλλην επαξω εγω εφʼ ὑμας, και εξαναλωσω ὑμας· νυν ουν αφελεσθε τας στολας των δοξων ὑμων, και τον κοσμον, και δειξω σοι ἁ ποιησω σοι.
και περιελαντο οἱ υἱοι ισραηλ τον κοσμον αυτων, και την περιστολην απο του ορους του χωρηβ.
και λαβων μωυσης την σκηνην αυτου, επηξεν εξω της παρεμβολης, μακραν απο της παρεμβολης· και εκληθν σκηνη μαρτυριου· και εγενετο, πας ὁ ζητων κυριον εξεπορευετο εις την σκηνην την εξω της παρεμβολης.
ἡνικα δʼ αν εισεπορευετο μωυσης εις την σκηνην εξω της παρεμβολης, εἱστηκει πας ὁ λαος σκοπευοντες ἑκαστος παρα τας θυρας της σκηνης αυτου· και κατενοουσαν απιοντος μωυση ἑως του εισελθειν αυτον εις την σκηνην.
ὡς δʼ αν εισηλθε μωσης εις την σκηνην, κατεβαινεν ὁ στυλος της νεφελης, και ἱστατο επι την θυραν της σκηνης, και ελαλει μωση·
και ελαλει μωυση. και ἑωρα πας ὁ λαος τον στυλον της νεφελης ἑστωτα επι της θυρας της σκηνης· και σταντες πας ὁ λαος, προσεκυνησαν ἑκαστος απο της θυρας της σκηνης αυτου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, ενωπιος ενωπιω, ὡς ειτις λαλησει προς τον ἑαυτου φιλον· και απελυετο εις την παρεμβολην· ὁ δε θεραπων ιησους υἱος ναυη νεος ουκ εξεπορευετο εκ της σκηνης.
και ειπε μωυσης, προς κυριον, ιδου συ μοι λεγεις, αναγαγε τον λαον τουτον, συ δε ουκ εδηλωσας μοι, ὁν συναποστελεις μετʼ εμου· συ δε μοι ειπας, οιδα σε παρα παντας, και χαριν εχεις παρʼ εμοι.
ει ουν εὑρηκα χαριν εναντιον σου, εμφανισον μοι σεαυτον· γνωστως ιδω ιδω σε, ὁπως αν ω εὑρηκως χαριν εναντιον σου,, και ἱνα γνω, ὁτι λαος σου το εθνος το μεγα τουτο.
και λεγει, αυτος προπορευσομαι σου, και καταπαυσω σε.
και λεγει προς αυτον, ει μη αυτος συ σνμπορευη, μη με αναγαγης εντευθεν.
και πως γνωστον εσται αληθως, ὁτι εὑρηκα χαριν παρα σοι εγω τε και ὁ λαος σου, αλλʼ η συμπορευομενου σου μεθʼ ἡμων; και ενδοξασθησομαι εγω τε και ὁ λαος σου παρα παντα τα εθνη, ὁσα επι της γης εστι.
και ειπε κυριος προς μωυσην, και τουτον σοι τον λογον, ὁν ειρηκας ποιησω· εὑρηκας, ποιησω· εὑρηκας γαρ χαριν ενωπιον εμου, και οιδα σε παρα παντας.
και λεγει, εμφανισον μοι σεαυτον.
και ειπεν, εγω παρελευσομαι προτερος σου τη δοξη μου, και καλεσω τω ονοματι μου, κυριος εναντιον σου· και ελεησω, ὁν αν ελεω, και οικτειρησω, ὁν αν οικτειρω.
και ειπε, ου δυνηση ιδειν το προσωπον μου· ου γαρ μη ιδη ανθρωπος το προσωπον μου, και ζησεται.
και ειπεν κυριος, ιδου τοπος παρʼ εμοι, στηση επι της πετρας·
ἡνικα δʼ αν παρελθηνἡ ἡ δοξα μου, και θησω σε εις οπην της πετρας, και σκεπασω τη χειρι μου επι σε, ἑως αν παρελθω.
και αφελω την χειρα, και τοτε οψει τα οπισω μου· το δε προσωπον μου ουκ οφθησεται σοι.
34
και ειπε κυριος προς μωυσην λαξευσον σεαυτω δυο πλακας λιθινας, καθως και αἱ πρωται, και αναβηθι προς με εις το ορος, και γραψω επι των πλακων τα ῥηματα ἁ ην εν ταις πλαξι ταις πρωταις, αἱς συνετριψας.
και γινου ἑτοιμος εις το πρωι, και αναβηση επι το ορος το σινα, και στηση μοι εκει επʼ ακρου του ορους.
και μηδεις αναβητω μετα σου μηδε οφθητω εν παντι τω ορει· και τα προβατα και βοες μη νεμεσθωσαν πλησιον του ορους εκεινου.
και ελαξευσε δυο πλακας λιθινας, καθαπερ και αἱ πρωται· και ορθρισας μωυσης, ανεβη εις το ορος το σινα, καθοτι συνεταξεν αυτω κυριος· και ελαβε μωυσης τας δυο πλακας τας λιθινας.
και κατεβη κυριος εν νεφελη, και παρεστη αυτω εκει, και εκαλεσε τω ονοματι κυριου.
και παρηλθε κυριος προ προσωπου αυτου, και εκαλεσε κυριος ὁ θεος οικτειρμων και ελεημων, μακροθυμος και πολυελεος και αληθινος,
και δικαιοσυνην διατηρων και ελεος εις χιλιαδας, αφαιρων ανομιας και αδικιας και ἁμαρτιας, και ου καθαριει τον ενοχον, επαγων ανομιας πατερων επι τεκνα και επι τεκνα τεκνων επι τριτην και τεταρτην γενεαν.
και σπευσας μωσης κυψας επι την γην προσεκυνησε·
και ειπεν, ει εὑρηκα χαριν ενωπιον σου, συμπορευθητω ὁ κυριος μου μεθʼ ἡμων· ὁ λαος γαρ σκληροτραχηλος εστι, και αφελεις συ τας ἁμαρτιας ἡμων, και τας ανομιας ἡμων, και εσομεθα σοι.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ιδου, εγω τιθημι σοι διαθηκην ενωπιον παντος του λαου σου, ποιησω ενδοξα, ἁ ου γεγονεν εν παση τη γη, και εν παντι εθνει· και οψεται πας ὁ λαος, εν οἱς ει συ, τα εργα κυριου, ὁτι θαυμαστα εστιν, ἁ εγω ποιησω σοι.
προσεχε συ παντα ὁσα εγω εντελλομαι σοι· ιδου εγω εκβαλλω προ προσωπου ὑμων τον αμορῥαιον, και χαναναιον, και φερεζαιον, και χετταιον, και εὑαιον, και γεργεσαιον, και ιεβουσαιον.
προσεχε σεαυτω, μη ποτε θης διαθηκην τοις εγκαθημενοις επι της γης, εις ἡν εισπορευη εις αυτην, μη σοι γενηται προσκομμα εν ὑμιν.
τους βωμους αυτων καθελειτε, και τας στηλας αυτων συντριψετε, και τα αλση αυτων εκκοψετε, και τα γλυπτα των θεων αυτων κατακαυσετε εν πυρι.
ου γαρ μη προσκυνησητε θεοις ἑτεροις· ὁ γαρ κυριος ὁ θεος, ζηλωτον ονομα, θεος ζηλωτης εστι.
μη ποτε θης διαθηκην τοις εγκαθημενοις επι της γης, και εκπορνευσωσιν οπισω των θεων αυτων, και θυσωσι τοις θεοις αυτων, και καλεσωσιν σε, και φαγης των αυτων,
και λαβης των θυγατερων αυτων τοις υἱοις σου, και των θυγατερων σου δως τοις υἱοις αυτων, και εκπορνευσωσιν αἱ θυγατερες σου οπισω των θεων αυτων, και εκπορνευσωσιν οἱ υἱοι σου οπισω των θεων αυτων.
και θεους χωνευτους ου ποιησεις σεαυτω.
και την ἑσρτην των αζυμων φυλαξη· ἑπτα ἡμερας φαγη αζυμα, καθαπερ εντεταλμαι σοι, εις τον καιρον εν μηνι των νεων· εν γαρ μηνι των νεων εξηλθες εξ αιγυπτου.
παν διανοιγον μητραν, εμοι τα αρσενικα, παν πρωτοτοκον μοσχου, και πρωτοτοκον προβατου.
και πρωτοτοκον ὑποζυγιου λυτρωση προβατω· εαν δε μη λυτρωση αυτο, τιμην δωσεις. παν πρωτοτοκον των υἱων σου λυτρωση· ουκ οφθηση ενωπιον μου κενος.
ἑξ ἡμερας εργα, τη δε ἑβδομη καταπαυσεις· τω σπορω και τω αμητω καταπαυσις.
και ἑορτην ἑβδομαδων ποιησεις μοι, αρχην θερισμου πυρου· και εορτην συναγωγης μεσουντος του ενιαυτου.
τρεις καιρους του ενιαυτου οφθησεται παν αρσενικον σου ενωπιον κυριου του θεου ισραηλ.
ὁταν γαρ εκβαλω τα εθνη προ προσωπου σου, και πλατυνω τα ὁρια σου, ουκ επιθυμησει ουδεις της γης σου, ἡνικα αν αναβαινης οφθηναι εναντιον κυριου του θεου σου, τρεις καιρους του ενιαυτου.
ου σφαξεις επι ζυμη αἱμα θυμιαματων μου, και ου κοιμηθησεται εις το πρωι θυματα ἑορτης του πασχα.
τα πρωτογεννηματα της γης σου θησεις εις τον οικον κυριου του θεου σου· ουχ ἑψησεις αρνα εν γαλακτι μητρος αυτου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, γραψον σεαυτω τα ῥηματα ταυτα· επι γαρ των λογων τουτων τεθειμαι σοι διαθηκην, και τω ισραηλ.
και ην εκει μωυσης εναντιον κυριου τεσσερακοντα ἡμερας, και τεσσερακοντα νυκτας· αρτον ουκ εφαγε, και ὑδωρ ουκ επιε· και εγραψεν επι των πλακων τα ῥηματα ταυτα της διαθηκης, τους δεκα λογους.
ὡς δε κατεβαινε μωυσης εκ του ορους, και αἱ δυο πλακες επι των χειρων μωυση· καταβαινοντος δε αυτου εκ του ορους, μωυσης ουκ ηδει ὁτι δεδοξασται ἡ οψις του χρωματος του προσωπου αυτου εν τω λαλειν αυτον αυτω.
και ειδεν ααρων και παντες οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ τον μωυσην, και ην δεδοξασμενη ἡ οψις του χρωματος του προσωπου αυτου. και εφοβηθησαν εγγισαι αυτω.
και εκαλεσεν αυτους μωυσης, και επεστραφησαν προς αυτον ααρων και παντες οἱ αρχοντες της συναγωγης· και ελαλησεν αυτοις μωυσης.
και μετα ταυτα προσηλθον προς αυτον παντες οἱ υἱοι ισραηλ. και ενετειλατο αυτοις παντα, ὁσα ενετειλατο κυριος προς αυτον εν τω ορει σινα.
και επειδη κατεπαυσε λαλων προς αυτους, επεθηκεν επι το προσωπον αυτου καλυμμα.
ἡνικα δʼ αν εισεπορευετο μωυσης, εναντι κυριου λαλειν αυτω, περιηρειτο το καλυμμα ἑως του εκπορευεσθαι· και εξελθων ελαλει πασι τοις υἱοις ισραηλ ὁσα ενετειλατο αυτω κυριος.
και ειδον οἱ υἱοι ισραηλ το προσωπον μωυσεως, ὁτι δεδοξασται· και περιεθηκε μωυσης καλυμμα επι το προσωπον ἑαυτου, ἑως αν εισελθη συλλαλειν αυτω.
35
και συνηθροισε μωυσης πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, και ειπεν, οὑτοι οἱ λογοι, οὑς ειπε κυριος ποιησαι αυτους.
ἑξ ἡμερας ποιησεις εργα, τη δε ἡμερα τη ἑβδομη καταπαυσις· ἁγια, σαββατα· αναπαυσις κυριω· πας ὁ ποιων εργον εν αυτη, τελευτατω.
ου καυσετε πυρ εν παση κατοικια ὑμων τη ἡμερα των σαββατων· εγω κυριος.
και ειπε μωυσης προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, λεγων, τουτο το ῥημα, ὁ συνεταξε κυριος, λεγων,
λαβετε παρʼ ὑμων αυτων αφαιρεμα κυριω· πας ὁ καταδεχομενος τη καρδια, οισουσι τας απαρχας κυριω, χρυσιον, αργυριον, χαλκον,
ὑακινθον, πορφυραν, κοκκινον διπλουν διανενησμενον, και βυσσον κεκλωσμενην, και τριχας αιγειας,
και δερματα κριων ηρυθροδανωμενα, και δερματα ὑακινθινα, και ξυλα ασηπτα,
και λιθους σαρδιου, και λιθους εις την γλυφην εις την επωμιδα και τον ποδηρη.
και πας σοφος τη καρδια εν ὑμιν, ελθων εργαζεσθω παντα ὁσα συνεταξε κυριος·
την σκηνην, και τα παραρυματα, και τα κατακαλυμματα, και τα διατονια, και τους μοχλους, και τους στυλους,
και την κιβωτον του μαρτυριου, και τους αναφορεις αυτης, και το ἱλαστηριον αυτης, και το καταπετασμα,
και τα ἱστια της αυλης, και τους στυλους αυτης, και τους λιθους τους της σμαραγδου, και το θυμιαμα, και το ελαιον του χρισματος,
και την τραπεζαν και παντα τα σκευη αυτης,
και την λυχνιαν του φωτος και παντα τα σκευη αυτης,
και το θυσιαστηριον και παντα τα σκευη αυτου,
και τας στολας τας ἁγιας ααρων του ἱερεως, και τας στολας εν αἱς λειτουργησουσιν εν αυταις, και τους χιτωνας τοις υἱοις ααρων της ἱερατιας, και το ελαιον του χρισματος, και το θυμιαμα της συνθεσεως.
και εξηλθε πασα συναγωγη υἱων ισραηλ απο μωυση.
και ηνεγκαν ἑκαστος, ὡν εφερεν ἡ καρδια αυτων, και ὁσοις εδοξε τη ψυχη αυτων, αφαιρεμα· και ηνεγκαν αφαιρεμα κυριω εις παντα τα εργα της σκηνης του μαρτυριου, και εις παντα τα κατεργα αυτης και εις πασας τας στολας του ἁγιου.
και ηνεγκαν οἱ ανδρες παρα των γυναικων, πας ὡ εδοξε τη διανοια, ηνεγκαν σφραγιδας, και ενωτια, και δακτυλιους, και εμπλοκια, και περιδεξια, παν σκευος χρυσουν.
και παντες ὁσοι ηνεγκαν αφαιρεματα χρυσιου κυριω, και παρʼ ὡ εὑρεθη βυσσος· και δερματα ὑακινθινα και δερματα κριων ηρυθροδανωμενα ηνεγκαν.
και πας ὁ αφαιρων αφαιρεμα, ηνεγκαν αργυριον και χαλκον, τα αφαιρεματα κυριω· και παρʼ οἱς εὑρεθη ξυλα ασηπτα· και εις παντα τα εργα της παρασκευης ηνεγκαν.
και πασα γυνη σοφη τη διανοια ταις χερσι νηθειν, ηνεγκαν νενησμενα, την ὑακινθον, και την πορφυραν, και το κοκκινον, και την βυσσον.
και πασαι αἱ γυναικες, αἱς εδοξε τη διανοια αυτων εν σοφια, ενησαν τας τριχας τας αιγειας.
και οἱ αρχοντες ηνεγκαν τους λιθους της σμαραγδου, και τους λιθους της πληρωσεως εις την επωμιδα, και το λογειον,
και τας συνθεσεις, και εις το ελαιον της χρισεως, και την συνθεσιν του θυμιαματος.
και πας ανηρ και γυνη, ὡν εφερεν ἡ διανοια αυτων εισελθοντας ποιειν παντα τα εργα, ὁσα συνεταξε κυριος ποιησαι αυτα δια μωυση, ηνεγκαν οἱ υἱοι ισραηλ, αφαιρεμα κυριω.
και ειπε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ, ιδου ανακεκληκεν ὁ θεος εξ ονοματος τον βεσελεηλ τον του ουρειου τον ωρ, εκ της φυλης ιουδα,
και ενεπλησεν αυτον πνευμα θειον σοφιας και συνεσεως, και επιστημης παντων,
αρχιτεκτονειν κατα παντα τα εργα της αρχιτεκτονιας, ποιειν το χρυσιον και το αργυριον και τον χαλκον,
και λιθουργησαι τον λιθον, και κατεργαζεσθαι τα ξυλα, και ποιειν εν παντι εργω σοφιας.
και προβιβασαι γε εδωκεν εν τη διανοια αυτω τε, και τω ελιαβ τω του αχισαμακ, εκ φυλης δαν·
και ενεπλησεν αυτους σοφιας, συνεσεως, διανοιας, παντα συνιεναι ποιησαι τα εργα του ἁγιου, και τα ὑφαντα και ποικιλτα ὑφαναι τω κοκκινω, και τη βυσσω, ποιειν παν εργον αρχιτεκτονιας, ποικιλιας.
36
και εποιησε βεσελεηλ και ελιαβ, και πας σοφος τη διανοια, ὡ εδοθη σοφια και επιστημη εν αὑτοις, συνιεναι ποιειν παντα τα εργα, κατα τα ἁγια καθηκοντα, κατα παντα ὁσα συνεταξε κυριος.
και εκαλεσε μωυσης βεσελεηλ και ελιαβ, και παντας τους εχοντας την σοφιαν, ὡ εδωκεν ὁ θεος επιστημην εν τη καρδια, και παντας τους ἑκουσιως βουλομενους προσπορευεσθαι προς τα εργα, ὡστε συντελειν αυτα.
και ελαβον παρα μωση παντα τα αφαιρεματα, ἁ ηνεγκαν οἱ υἱοι ισραηλ εις παντα τα εργα του ἁγιου ποιειν αυτα· και αυτοι προσεδεχοντο ετι τα προσφερομενα παρα των φεροντων το πρωι.
και παρεγινοντο παντες οἱ σοφοι οἱ ποιουντες τα εργα του ἁγιου, ἑκαστος κατα το αυτου εργον, ὁ ειργαζοντο αυτοι.
και ειπε προς μωυσην, ὁτι πληθος φερει ὁ λαος κατα τα εργα ὁσα συνεταξε κυριος ποιησαι.
και προσεταξε μωυσης, και εκηρυξεν εν τη παρεμβολη, λεγων, ανηρ και γυνη μηκετι εργαζεσθωσαν εις τας απαρχας του ἁγιου· και εκωλυθη ὁ λαος ετι προσφερειν.
και τα εργα ην αυτοις ἱκανα εις την κατασκευην ποιησαι, και προσκατελιπον.
και εποιησε πας σοφος εν τοις εργαζομενοις τας στολας των ἁγιων, αἱ εισιν ααρων τω ἱερει, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εποιησε την επωμιδα εκ χρυσιου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης·
και ετμηθη τα πεταλα του χρυσιου τριχες, ὡστε συνυφαναι συν τη ὑακινθω, και τη πορφυρα, και συν τω κοκκινω τω διανενησμενω, και τη βυσσω τη κεκλωσμενη· εργον ὑφαντον εποιησαν αυτο·
επωμιδας συνεχουσας εξ αμφοτερων των μερων, εργον ὑφαντον εις αλληλα συμπεπλεγμενα καθʼ ἑαυτο.
εξ αυτου εποιησαν αυτο κατα την αυτου ποιησιν, εκ χρυσιου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου διανενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση·
και εποιησαν αμφοτερους τους λιθους της σμαραγδου συνπεπορπημενους και περισεσιαλωμενους χρυσιω, γεγλυμμενους και εκκεκολαμμενους εγκολαμμα σφραγιδος εκ των ονοματων των υἱων ισραηλ·
και επεθηκεν αυτους επι τους ωμους της επωμιδος, λιθους μνημοσυνου των υἱων ισραηλ, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εποιησαν λογειον, εργον ὑφαντον ποικιλια κατα το εργον της επωμιδος, εκ χρυσιου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου διανενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης·
τετραγωνον διπλουν εποησαν το λογειον· σπιθαμης το μηκος, και σπιθαμης το ευρος διπλουν.
και συνυφανθη εν αυτω ὑφασμα καταλιθον τετραστιχον· στιχος λιθων, σαρδιον και τοπαζιον και σμαραγδος, ὁ στιχος ὁ εἱς·
και ὁ στιχος ὁ δευτερος, ανθραξ και σαπφειρος και ιασπις·
και ὁ στιχος ὁ τριτος, λιγυριον και αχατης και αμεθυστος·
και ὁ στιχος ὁ τεταρτος, χρυσολιθος και βηρυλλιον και ονυχιον περικεκυκλωμενα χρυσιω, και συνδεδεμενα χρυσιω.
και οἱ λιθοι ησαν εκ των ονοματων των υἱων ισραηλ δωδεκα, εκ των ονοματων αυτων εγγεγλυμμενα εις σφραγιδας, ἑκαστος εκ του ἑαυτου ονοματος εις τας δωδεκα φυλας.
και εποιησαν επι το λογειον κρωσσους συμπεπλεγμενους, εργον εμπλοκιου, εκ χρυσιου καθαρου.
και εποιησαν δυο ασπιδισκας χρυσας, και δυο δακτυλιους χρυσους· και επεθηκαν τους δυο δακτυλιους τους χρυσους επʼ αμφοτερας τας αρχας του λογειου.
και επεθηκαν τα εμπλοκια εκ χρυσιου επι τους δακτυλιους επʼ αμφοτερων των μερων του λογειου·
και εις τας δυο συμβολας τα δυο εμπλοκια. και επεθηκαν επι τας δυο ασπιδισκας· και επεθηκαν επι τους ωμους της επωμιδος εξεναντιας κατα προσωπον.
και εποιησαν δυο δακτυλιους χρυσους, και επεθηκαν επι τα δυο πτερυγια επʼ ακρου του λογειου, και επι το ακρον του οπισθιου της επωμιδος εσωθεν·
και εποιησαν δυο δακτυλιους χρυσους, και επεθηκαν επʼ αμφοτερους τους ωμους της επωμιδος κατωθεν αυτου, κατα προσωπον κατα την συμβολην ανωθεν της συνυφης της επωμιδος·
και συνεσφιγξε το λογειον απο των δακτυλιων των επʼ αυτου εις τους δακτυλιους της επωμιδος, συνεχομενους εκ της ὑακινθου, συμπεπλεγμενους εις το ὑφασμα της επωμιδος, ἱνα μη χαλαται το λογειον απο της επωμιδος, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εποιησαν τον ὑποδυτην ὑπο την επωμιδα, εργον ὑφαντον, ὁλον ὑακινθινον·
το δε περιστομιον του ὑποδυτου εν τω μεσω διυφασμενον συμπλεκτον, ωαν εχον κυκλω το περιστομιονν αδιαλυτον·
και εποιησαν επι του λωματος του ὑποδυτου κατωθεν ὡς εξανθουσης ῥοας ῥοισκους, εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης.
και εποιησαν κωδωνας χρυσους, και επεθηκαν τους κωδωνας επι το λωμα του ὑποδυτου κυκλω ανα μεσον των ῥοισκων·
κωδων χρυσους και ῥοισκος επι του λωματος του ὑποδυτου κυκλω, εις το λειτουργειν, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εποιησαν χιτωνας βυσσινους, εργον ὑφαντον, ααρων και τοις υἱοις αυτου,
και τας κιδαρεις εκ βυσσου, και την μιτραν εκ βυσσου, και τα περισκελη εκ βυσσου κεκλωσμενης,
και τας ζωνας αυτων εκ βυσσου, και ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, εργον ποικιλτου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εποιησαν το πεταλον το χρυσουν, αφορισμα του ἁγιου, χρυσιου καθαρου· και εγραψεν επʼ αυτου γραμματα εκτετυπωμενα, σφραγιδος, ἁγιασμα κυριω·
και επεθηκαν επι το λωμα ὑακινθινον, ὡστε επικεισθαι επι την μιτραν ανωθεν, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
37
και εποιησαν τη σκηνη δεκα αυλαιας·
οκτω και εικοσι πηχεων μηκος της αυλαιας της μιας· το αυτο ην πασαις· και τεσσαρων πηχεων το ευρος της αυλαιας της μιας.
και εποιησαν το καταπετασμα εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης, εργον ὑφαντου χερουβειμ·
και επεθηκαν αυτο επι τεσσαρας στυλους ασηπτους κατακεχρυσωμενους εν χρυσιω· και αἱ κεφαλιδες αυτων χρυσαι, και αἱ βασεις αυτων τεσσαρες αργυραι.
και εποιησαν το καταπετασμα της θυρας της σκηνης του μαρτυριου εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης, εργον ὑφαντοντου χερουβειμ·
και τους στυλους αυτων πεντε, και τους κρικους· και τας κεφαλιδας αυτων, και τας ψαλιδας αυτων κατεχρυσωσαν χρυσιω· και αἱ βασεις αυτων πεντε χαλκαι.
και εποιησαν την αυλην τα προς λιβα, ἱστια της αυλης εκ βυσσου κεκλωσμενης ἑκατον εφʼ ἑκατον·
και οἱ στυλοι αυτων εικοσι, και αἱ βασεις αυτων εικοσι.
και το κλιτος το προς βορῥαν, ἑκατον εφʼ ἑκατον· και το κλιτος το προς νοτον, ἑκατον εφʼ ἑκατον· και οἱ στυλοι αυτων εικοσι, και αἱ βασεις αυτων εικοσι·
και το κλιτος το προς θαλασσαν αυλαιαι πεντηκοντα πηχεων· στυλοι αυτων δεκα, και αἱ βασεις αυτων δεκα·
και το κλιτος το προς ανατολας πεντηκοντα πηχεων ἱστια, πεντεαιδεκα πηχεων το κατα νωτου·
και οἱ στυλοι αυτων τρεις, και αἱ βασεις αυτων τρεις·
και επι του νωτου του δευτερου ενθεν και ενθεν κατα την πυλην της αυλης, αυλαιαι πεντεκαιδεκα πηχεων· στυλοι αυτων τρεις, και αἱ βασεις αυτων τρεις·
πασαι αἱ αυλαιαι της σκηνης εκ βυσσου κεκλωσμενης.
και αἱ βασεις των στυλων αυτων χαλκαι, και αἱ αγκυλαι αυτων αργυραι, και αἱ κεφαλιδες αυτων περιηργυρωμεναι αργυριω, και οἱ στυλοι περιηργυρωμενοι αργυριω παντες οἱ στυλοι της αυλης·
και το καταπετασμα της πυλης της αυλης εργον ποικιλτου εξ ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου νενησμενου, και βυσσου κεκλωσμενης· εικοσι πηχεων το μηκος, και το ὑψος και το ευρος πεντε πηχεων εξισουμενον τοις ἱστιοις της αυλης·
και οἱ στυλοι αυτων τεσσαρες, και αἱ βασεις αυτων τεσσαρες χαλκαι, και αἱ αγκυλαι αυτων αργυραι, και αἱ κεφαλιδες αυτων περιηργυρωμεναι αργυριω.
και παντες οἱ πασσαλοι της αυλης κυκλω χαλκοι, και αυτοι περιηργυρωμενοι αργυριω.
και αὑτη ἡ συνταξις της σκηνης του μαρτυριου, καθα συνεταγη μωυση, την λειτουργιαν ειναι των λευιτων δια ιθαμαρ του υἱου ααρων του ἱερεως.
και βεσελεηλ ὁ του ουρειου, εκ φυλης ιουδα, εποιησε καθα συνεταξε κυριος τω μωυση,
και ελιαβ ὁ του αχισαμαχ εκ φυλης δαν, ὁς ηρχιτεκτονησε τα ὑφαντα και τα ῥαφιδευτα και ποικιλτικα, ὑφαναι τω κοκκινω και τη βυσσω.
38
και εποιησε βεσελεηλ την κιβωτον,
και κατεχρυσωσεν αυτην χρωσιω καθαρω εσωθεν και εξωθεν·
και εχωνευσεν αυτη τεσσαρας δακτυλιους χρυσους· δυο επι το κλιτος το ἑν, και δυο επι το κλιτος το δευτερον,
ευρεις τοις διωστηρσιν, ὡστε αιρειν αυτην εν αυτοις.
και εποιησε το ἱλαστηριον επανωθεν της κιβωτου εκ χρυσιου καθαρου,
και τους δυο χερουβειμ χρυσους·
χερουβ ἑνα επι το ακρον του ἱλαστηριου το ἑν, και χερουβ ἑνα επι το ακρον του ἱλαστηριου το δευτερον,
σκιαζοντα ταις πτερυξιν αυτων επι το ἱλαστηριον.
και εποιησε την τραπεζαν την προκειμενην εκ χρυσιου καθαρου,
και εχωνευσεν αυτη τεσσαρας δακτυλιους, δυο επι του κλιτους του ἑνος, και δυο επι του κλιτους του δευτερου, ευρεις, ὡστε αιρειν τοις διωστηρσιν εν αυτοις.
και τους διωστηρας της κιβωτου και της τραπεζης εποιησε, και κατεχρυσωσεν αυτους χρυσιω.
και εποιησε τα σκευη της τραπεζης, τα τε τρυβλια, και τας θυισκας, και τους κυαθους, και τα σπονδεια, εν οἱς σπεισει εν αυτοις, χρυσα.
και εποιησε την λυχνιαν ἡ φωτιζει, χρυσην,
στερεαν τον καυλον, και τους καλαμισκους εξ αμφοτερων των μερων αυτης·
εκ των καλαμισκων αυτης οἱ βλαστοι εκ των καλαμισκων αυτης οἱ βλαστοι εξεχοντες· τρεις εκ τουτου, και τρεις εκ τουτου, εξισουμενοι αλληλοις.
και τα λαμπαδια αυτων, ἁ εστιν επι των ακρων, καρυωτα εξ αυτων· και τα ενθεμια εξ αυτων, ἱνα ωσιν οἱ λυχνοι επʼ αυτων· και το ενθεμιον το ἑβδομον, το επʼ ακρου του λαμπαδιου, επι της κορυφης ανωθεν, στερεον ὁλον χρυσουν·
και ἑπτα λυχνους επʼ αυτης χρυσους, και τας λαβιδας αυτης χρυσας, και τας επαρυστριδας αυτων χρυσας.
οὑτος περιηργυρωσε τους στυλους, και εχωνευσε τω στυλω δακτυλιους χρυσους, και εχρυσωσε τους μοχλους χρυσιω, και κατεχρυσωσε τους στυλους του καταπετασματος χρυσιω, και εποιησε τας αγκυλας χρυσας.
οὑτος εποιησε και τους κρικους της σκηνης χρυσους, και τους κρικους της αυλης, και κρικους εις το εκτεινειν το κατακαλυμμα ανωθεν χαλκους·
οὑτος εχωνευσε τας κεφαλιδας τας αργυρας της σκηνης, και τας κεφαλιδας τας χαλκας της θυρας της σκηνης, και την πυλην της αυλης· και αγκυλας εποιησε τοις στυλοις αργυρας, επι των στυλων οὑτος περιηργυρωσεν αυτας·
οὑτος εποιησε τους πασσαλους της σκηνης, και τους πασσαλους της αυλης χαλκους·
οὑτος εποιησε το θυσιαστηριον το χαλκουν εκ των πυρειων των χαλκων, ἁ ησαν τοις ανδρασιν τοις καταστασιασασι μετα της κορε συναγωγης·
οὑτος εποιησε παντα τα σκευη του θυσιαστηριου, και το πυρειον αυτου, και την βασιν, και τας φιαλας, και τας κρεαγρας τας χαλκας·
οὑτος εποιησε θυσιαστηριω παραθεμα, εργον δικτυωτον κατωθεν του πυρειου ὑπο αυτο ἑως του ἡμισους αυτου· και επεθηκεν αυτω τεσσαρας δακτυλιους εκ των τεσσαρων μερων του παραθεματος του θυσιαστηριου χαλκους, ευρεις τοις μοχλοις, ὡστε αιρειν εν αυτοις το θυσιαστηριον·
οὑτος εποιησε το ελαιον της χρισεως το ἁγιον, και την συνθεσιν του θυμιαματος καθαρον εργον μυρεψου·
οὑτος εποιησε τον λουτηρα τον χαλκουν, και την βασιν αυτου χαλκην εκ των κατοπτρων των νηστευσασων, αἱ ενηστευσαν παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου, εν ἡ ἡμερα επηξεν αυτην.
και εποιησε τον λουτηρα, ἱνα νιπτωνται εξ αυτου μωυσης και ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας αυτων και τους ποδας, εισπορευομενων αυτων εις την σκηνην του μαρτυριου, η ὁταν προσπορευωνται προς το θυσιαστηριον λειτουργειν, ενιπτοντο εξ αυτου, καθαπερ συνεταξε κυριος τω μωυση.
39
παν το χρυσιον, ὁ κατειργασθη εις τα εργα κατα πασαν την εργασιαν των ἁγιων, εγενετο χρυσιου του της απαρχης, εννεα και εικοσι ταλαντα, και ἑπτακοσιοι εικοσι σικλοι κατα τον σικλον τον ἁγιον·
και αργυριου αφαιρεμα παρα των επεσκεμμενων ανδρων της συναγωγης ἑκατον ταλαντα, και χιλιοι ἑπτακοσιοι ἑβδομηκονταπεντε σικλοι· δραχμη μια τη κεφαλη το ἡμισυ του σικλου, κατα τον σικλον τον ἁγιον·
πας ὁ παραπορευομενος την επισκεψιν απο εικοσαετους και επανω εις τας ἑξηκοντα μυριαδας, και τρισχιλιοι πεντακοσιοι και πεντηκοντα.
και εγενηθη τα ἑκατον ταλαντα του αργυριου εις την χωνευσιν των ἑκατον κεφαλιδων της σκηνης, και εις τας κεφαλιδας του καταπετασματος,
ἑκατον κεφαλιδες εις τα ἑκατον ταλαντα, ταλαντον τη κεφαλιδι·
και τους χιλιους ἑπτακοσιους ἑβδομηκοντα πεντε σικλους εποιησεν εις τας αγκυλας τοις στυλοις· και κατεχρυσωσε τας κεφαλιδας αυτων, και κατεκοσμησεν αυτους.
και ὁ χαλκος του αφαιρεματος ἑβδομηκοντα ταλαντα, και χιλιοι πεντακοσιοι σικλοι·
και εποιησαν εξ αυτον τας βασεις της θυρας της σκηνης του μαρτυριου,
και τας βασεις της αυλης κυκλω, και τας βασεις της πυλης της αυλης, και τους πασσαλους της σκηνης, και τους πασσαλους της αυλης κυκλω,
και το παραθεμα το χαλκουν του θυσιαστηριου, και παντα τα σκευη του θυσιαστηριου, και παντα τα εργαλεια της σκηνης του μαρτυριου·
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν·
το δε λοιπον χρυσιον του αφαιρεματος εποιησαν σκευη εις το λειτουργειν εν αυτοις εναντι κυριου·
και την καταλειφθεισαν ὑακινθον, και πορφυραν, και το κοκκινον εποιησαν στολας λειτουργικας ααρων, ὡστε λειτουργειν εν αυταις εν τω ἁγιω·
και ηνεγκαν τας στολας προς μωυσην, και την σκηνην, και τα σκευη αυτης, τας βασεις και τους μοχλους αυτης, και τους στυλους·
και το θυσιαστηριον, και παντα τα σκευη αυτου.
και το ελαιον της χρισεως, και το θυμιαμα της συνθεσεως, και την λυχνιαν την καθαραν,
και τους λυχνους αυτης, λυχνους της καυσεως, και το ελαιον του φωτος·
και την τραπεζαν της προθεσεως, και παντα τα σκευη αυτης· και τους αρτους τους προκειμενους·
και τας στολας του ἁγιου, αἱ εισιν ααρων, και τας στολας των υἱων αυτου, εις την ἱερατειαν·
και τα ἱστια της αυλης, και τους στυλους· και το καταπετασμα της θυρας της σκηνης, και της πυλης της αυλης·
και παντα τα σκευη της σκηνης, και παντα τα εργαλεια αυτης· και τας διφθερας δερματα κριων ηρυθροδανωμενα, και τα καλυμματα ὑακινθινα, και των λοιπων τα επικαλυμματα· και τους πασσαλους, και παντα τα εργαλεια τα εις τα εργα της σκηνης του μαρτυριου·
ὁσα συνεταξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ πασαν την αποσκευην·
και ειδε μωυσης παντα τα εργα, και ησαν πεποιηκοτες αυτα ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν αυτα, και ευλογησεν αυτους μωυσης.
40
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εν ἡμερα μια του μηνος του πρωτου νουμηνια, στησεις την σκηνην του μαρτυριου.
και θησεις την κιβωτον του μαρτυριου, και σκεπασεις την κιβωτον τω καταπετασματι.
και εισοισεις την τραπεζαν, και προθησεις την προθεσιν αυτης· και εισοισεις την λυχνιαν, και επιθησεις τους λυχνους αυτης.
και θησεις το θυσιαστηριον το χρυσουν, εις το θυμιαν εναντιον της κιβωτου· και επιθησεις καλυμμα καταπετασματος επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και το θυσιαστηριον των καρπωματων θησεις παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου·
και περιθησεις την σκηνην, και παντα τα αυτης ἁγιασεις κυκλω.
και ληψη το ελαιον του χρισματος, και χρισεις την σκηνην, και παντα τα εν αυτη, και ἁγιασεις αυτην, και παντα τα σκευη αυτης, και εσται ἁγια.
και χρισεις το θυσιαστηριον των καρπωματων, και παντα τα σκευη αυτου· και ἁγιασεις το θυσιαστηριον, και εσται το θυσιαστηριον ἁγιον των ἁγιων.
και προσαξεις ααρων και τους υἱους αυτου επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου, και λουσεις αυτους ὑδατι.
και ενδυσεις ααρων τας στολας τας ἁγιας, και χρισεις αυτον, και ἁγιασεις αυτον, και ἱερατευει μοι.
και τους υἱους αυτου προσαξεις, και ενδυσεις αυτους χιτωνας.
και αλειψεις αυτους ὁν τροπον ηλειψας τον πατερα αυτων, και ἱερατευσουσι μοι· και εσται, ὡστε ειναι αυτοις χρισμα ἱερατειας εις τον αιωνα, εις τας γενεας αυτων.
και εποιησε μωυσης παντα, ὁσα ενετειλατο αυτω κυριος, οὑτως εποιησε.
και εγενετο εν τω μηνι τω πρωτω, τω δευτερω ετει, εκπορευομενων αυτων εξ αιγυπτου, νουμηνια εσταθη ἡ σκηνη.
και εστησε μωυσης την σκηνην, και επεθηκε τας κεφαλιδας, και διενεβαλε τους μοχλους, και εστησε τους στυλους.
και εξετεινε τας αυλαιας επι την σκηνην, και επεθηκε το κατακαλυμμα της σκηνης επʼ αυτην ανωθεν, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και λαβων τα μαρτυρια ενεβαλεν εις την κιβωτον· και ὑπεθηκε τους διωστηρας ὑπο την κιβωτον,
και εισηνεγκε την κιβωτον εις την σκηνην, και επεθηκε το κατακαλυμμα του καταπετασματος, και εσκεπασε την κιβωτον του μαρτυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση·
και επεθηκε την τραπεζαν εις την σκηνην του μαρτυριου, το προς βορῥαν εξωθεν του καταπετασματος της σκηνης.
και προσεθηκεν επʼ αυτης αρτους της προθεσεως εναντι κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εθηκε την λυχνιαν εις την σκηνην του μαρτυριου, εις το κλιτος της σκηνης το προς νοτον.
και επεθηκε τους λυχνους αυτης εναντι κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εθηκε το θυσιαστηριον το χρυσουν εν τη σκηνη του μαρτυριου απεναντι του καταπετασματος,
και εθυμιασεν ενʼ αυτου θυμιαμα της συνθεσεως, καθαπερ συνεταξε κυριος τω μωυση.
και το θυσιαστηριον των καρπωματων εθηκε παρα τας θυρας της σκηνης.
και εστησε την αυλην κυκλω της σκηνης, και του θυσιαστηριου· και συνετελεσε μωυσης παντα τα εργα.
και εκαλυψεν ἡ νεφελη την σκηνην του μαρτυριου· και δοξης κυριου επλησθη ἡ σκηνη.
και ουκ ηδυνασθη μωυσης εισελθειν εις την σκηνην του μαρτυριου, ὁτι επεσκιαζεν επʼ αυτην ἡ νεφελη, και δοξης κυριου ενεπλησθη ἡ σκηνη.
ἡνικα δʼ αν ανεβη ἡ νεφελη απο της σκηνης, ανεζευγνυσαν οἱ υἱοι ισραηλ συν τη απαρτια αυτων.
ει δε μη ανεβη ἡ νεφελη, ουκ ανεζευγνυσαν ἑως ἡμερας, ἡς ανεβη ἡ νεφελη.
νεφελη γαρ ην επι της σκηνης ἡμερας, και πυρ ην επʼ αυτης νυκτος εναντιον παντος ισραηλ, εν πασαις ταις αναζυγαις αυτων.
leviticus
1
και ανεκαλεσε μωυσην, και ελαλησε κυριος αυτω εκ της σκηνης του μαρτυριου, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ανθρωπος εξ ὑμων εαν προσαγαγη δωρα τω κυριω, απο των κτηνων και απο των βοων και απο των προβατων προσοισετε τα δωρα ὑμων.
εαν ὁλοκαυτωμα το δωρον αυτου, εκ των βοων αρσεν αμωμον προσαξει προς την θυραν της σκηνης του μαρτυριου, προσοισει αυτο δεκτον εναντιον κυριου.
και επιθησει την χειρα επι την κεφαλην του καρπωματος δεκτον αυτω, εξιλασασθαι περι αυτου.
και σφαξουσι τον μοσχον εναντι κυριου· και προσοισουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις το αἱμα, και προσχεουσι το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω το επι των θυρων της σκηνης του μαρτυριου·
και εκδειραντες το ὁλοκαυτωμα, μελιουσιν αυτο κατα μελη.
και επιθησουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις πυρ επι το θυσιαστηριον, και επιστοιβασουσι ξυλα επι το πυρ.
και επιστοιβασουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις τα διχοτομηματα, και την κεφαλην, και το στεαρ επι τα ξυλα τα επι του πυρος τα οντα επι του θυσιαστηριου.
τα δε εγκοιλια και τους ποδας πλυνουσιν ὑδατι· και επιθησουσιν οἱ ἱερεις τα παντα επι το θυσιαστηριον· καρπωμα εστι θυσια οσμη ευωδιας τω κυριω.
εαν δε απο των προβατων το δωρον αυτου τω κυριω, απο τε των αρνων, και των εριφων εις ὁλοκαυτωματα, αρσεν αμωμον προσαξει αυτο.
και επιθησει την χειρα επι την κεφαλην αυτου· και σφαξουσιν αυτο εκ πλαγιων του θυσιαστηριου προς βορῥαν εναντι κυριου· και προσχεουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις το αἱμα αυτου επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και διελουσιν αυτο κατα μελη, και την κεφαλην, και το στεαρ· και επιστοιβασουσιν οἱ ἱερεις αυτα επι τα ξυλα τα επι του πυρος τα επι του θυσιαστηριου.
και τα εγκοιλια, και τους ποδας πλυνουσιν ὑδατι· και προσοισει ὁ ἱερευς τα παντα, και επιθησει επι το θυσιαστηριον· καρπωμα εστι θυσια οσμη ευωδιας τω κυριω.
εαν δε απο των πετεινων καρπωμα προσφερει δωρον αυτου τω κυριω, και προσοισει απο των τρυγονων, η απο των περιστερων το δωρον αυτου.
και προσοισει αυτο ὁ ἱερευς προς το θυσιαστηριον, και αποκνισει την κεφαλην, και επιθησει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον, και στραγγιει το αἱμα προς την βασιν του θυσιαστηριου.
και αφελει τον προλοβον συν τοις πτεροις, και εκβαλει αυτο παρα το θυσιαστηριον κατʼ ανατολας εις τον τοπον της σποδου·
και εκκλασει αυτο εκ των πτερυγων, και ου διελει, και επιθησει αυτο ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον επι τα ξυλα τα επι του πυρος· καρπωμα εστι θυσια οσμη ευωδιας τω κυριω.
2
εαν δε ψυχη προσφερη δωρον θυσιαν τω κυριω, σεμιδαλις εσται το δωρον αυτου, και επιχεει επʼ αυτο ελαιον, και επιθησει επʼ αυτο λιβανον· θυσια εστι.
και οισει προς τους υἱους ααρων τους ἱερεις· και δραξαμενος απʼ αυτης πληρη την δρακα απο της σεμιδαλεως συν τω ελαιω, και παντα τον λιβανον αυτης, και επιθησει ὁ ἱερευς το μνημοσυνον αυτης επι το θυσιαστηριον· θυσια οσμη ευωδιας τω κυριω.
και το λοιπον απο της θυσιας ααρων και τοις υἱοις αυτου, ἁγιον των ἁγιων απο των θυσιων κυριου.
εαν δε προσφερη δωρον θυσιαν πεπεμμενην εκ κλιβανου δωρον κυριω εκ σεμιδαλεως, αρτους αζυμους πεφυραμενους εν ελαιω, και λαγανα αζυμα διακεχρισμενα εν ελαιω.
εαν δε θυσια απο τηγανου το δωρον σου, σεμιδαλις πεφυραμενη εν ελαιω αζυμα εστι.
και διαθρυψεις αυτα κλασματα, και επιχεεις επʼ αυτα ελαιον· θυσια εστι κυριω.
εαν δε θυσια απο εσχαρας το δωρον σου, σεμιδαλις εν ελαιω ποιηθησεται.
και προσοισει την θυσιαν ἡν αν ποιηση εκ τουτων τω κυριω, και προσοισει προς τον ἱερεα.
και προσεγγισας προς το θυσιαστηριον, αφελει ὁ ἱερευς απο της θυσιας το μνημοσυνον αυτης, και επιθησει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον, καρπωμα· οσμη ευωδιας κυριω.
το δε καταλειφθεν απο της θυσιας, ααρων και τοις υἱοις αυτου, ἁγια των ἁγιων απο των καρπωματων κυριου.
πασαν θυσιαν, ἡν αν προσφερητε κυριω, ου ποιησετε ζυμωτον· πασαν γαρ ζυμην, και παν μελι ου προσοισετε απʼ αυτου, καρπωσαι κυριω δωρον.
απαρχης προσοισετε αυτα κυριω, επι δε το θυσιαστηριον ουκ αναβιβασθησεται εις οσμην ευωδιας κυριω.
και παν δωρον θυσιας ὑμων ἁλι ἁλισθησεται· ου διαπαυσατε ἁλας διαθηκης κυριου απο θυσιασματων ὑμων· επι παντος δωρου ὑμων προσοισετε κυριω τω θεω ὑμων ἁλας.
εαν δε προσφερης θυσιαν πρωτογεννηματων τω κυριω, νεα πεφρυγμενα χιδρα ερικτα τω κυριω· και προσοισεις την θυσιαν των πρωτογεννηματων.
και επιχεεις επʼ αυτην ελαιον, και επιθησεις επʼ αυτην λιβανον· θυσια εστι.
και ανοισει ὁ ἱερευς το μνημοσυνον αυτης απο των χιδρων συν τω ελαιω, και παντα τον λιβανον αυτης· καρπωμα εστι κυριω.
3
εαν δε θυσια σωτηριου το δωρον αυτου τω κυριω, εαν μεν εκ των βοων αυτο προσαγαγη, εαν τω αρσεν, εαν τε θηλυ, αμωμον προσαξει αυτο εναντι κυριου.
και επιθησει τας χειρας επι την κεφαλην του δωρου, και σφαξει αυτο εναντιον κυριου παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και προσχεουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις το αἱμα επι το θυσιαστηριον των ὁλοκαυτωματων κυκλω.
και προσαξουσιν απο της θυσιας του σωτηριου καρπωμα κυριω, το στεαρ το κατακαλυπτον την κοιλιαν, και παν το στεαρ το επι της κοιλιας.
και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, το επι των μηριων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος συν τοις νεφροις περιελει.
και ανοισουσιν αυτα οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις επι το θυσιαστηριον επι τα ὁλοκαυτωματα επι τα ξυλα, τα επι του πυρος επι του θυσιαστηριου· καρπωμα οσμη ευωδιας κυριω.
εαν δε απο των προβατων το δωρον αυτου θυσια σωτηριου τω κυριω, αρσεν η θηλυ, αμωμον προσοισει αυτο.
εαν αρνα προσαγαγη το δωρον αυτου, προσαξει αυτο εναντι κυριου.
και επιθησει τας χειρας επι την κεφαλην του δωρου αυτου, και σφαξει αυτο παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και προσχεουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και προσοισει απο της θυσιας του σωτηριου καρπωμα τω κυριω· το στεαρ και την οσφυν αμωμον συν ταις ψοαις περιελει αυτο· και παν το στεαρ το κατακαλυπτον την κοιλιαν, και παν το στεαρ το επι της κοιλιας.
και αμφοτερους τους νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, το επι των μηριων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος συν τοις νεφροις περιελων,
ανοισει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον· οσμη ευωδιας καρπωμα κυριω.
εαν δε απο των αιγων το δωρον αυτου, και προσαξει εναντι κυριου.
και επιθησει τας χειρας επι την κεφαλην αυτου, και σφαξουσιν αυτο εναντι κυριου παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και προσχεουσιν οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και ανοισει απʼ αυτου καρπωμα κυριω το στεαρ το κατακαλυπτον την κοιλιαν, και παν το στεαρ το επι της κοιλιας.
και αμφοτερους τους νεφρους, και παν το στεαρ το επʼ αυτων, το επι των μηριων, και τον λοβον του ἡπατος συν τοις νεφροις περιελει,
και ανοισει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον· καρπωμα οσμη ευωδιας τω κυριω· παν το στεαρ τω κυριω.
νομιμον εις τον αιωνα εις τας γενεας ὑμων, εν παση κατοικια ὑμων· παν στεαρ και παν αἱμα ουκ εδεσθε.
4
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον προς τους υἱους ισραηλ, λεγων, ψυχη εαν ἁμαρτη εναντι κυριου ακουσιως απο παντων των προσταγματων κυριου, ὡν ου δει ποιειν, και ποιηση ἑν τι απʼ αυτων·
εαν μεν ὁ αρχιερευς ὁ κεχρισμενος ἁμαρτη του τον λαον ἁμαρτειν, και προσαξει περι της ἁμαρτιας αυτου, ἡς ἡμαρτε, μοσχον εκ βοων αμωμον τω κυριω περι της ἁμαρτιας.
και προσαξει τον μοσχον παρα την θυραν της σκηνης του μαρτυριου εναντι κυριου, και επιθησει την χειρα αυτου επι την κεφαλην του μοσχου εναντι κυριου, και σφαξει τον μοσχον ενωπιον κυριου.
και λαβων ὁ ἱερευς ὁ χριστος ὁ τετελειωμενος τας χειρας απο του αἱματος του μοσχου, και εισοισει αυτο εις την σκηνην του μαρτυριου.
και βαψει ὁ ἱερευς τον δακτυλον εις το αἱμα, και προσρανει απο του αἱματος ἑπτακις εναντι κυριου, κατα το καταπετασμα το ἁγιον.
και επιθησει ὁ ἱερευς απο του αἱματος του μοσχου επι τα κερατα του θυσιαστηριου του θυμιαματος της συνθεσεως του εναντιον κυριου, ὁ εστιν εν τη σκηνη του μαρτυριου· και παν το αἱμα του μοσχου εκχεει παρα την βασιν του θυσιαστηριου των ὁλοκαυτωματων, ὁ εστι παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και παν το στεαρ του μοσχου του της ἁμαρτιας περιελει απʼ αυτου, το στεαρ το κατακαλυπτον τα ενδοσθια, και παν το στεαρ το επι των ενδοσθιων,
και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, ὁ εστιν επι των μηριων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος συν τοις νεφροις περιελει αυτο,
ὁν τροπον αφαιρειται αυτο απο του μοσχου του της θυσιας του σωτηριου, και ανοισει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον της καρπωσεως.
και το δερμα του μοσχου, και πασαν αυτου την σαρκα συν τη κεφαλη και τοις ακρωτηριοις και τη κοιλια και τη κοπρω·
και εξοισουσιν ὁλον τον μοσχον εξω της παρεμβολης εις τοπον καθαρον, οὑ εκχεουσι την σποδιαν, και κατακαυσουσιν αυτον επι ξυλων εν πυρι· επι της εκχυσεως της σποδιας καυθησεται.
εαν δε πασα συναγωγη ισραηλ αγνοηση ακουσιως, και λαθη ῥημα εξ οφθαλμων της συναγωγης, και ποιησωσι μιαν απο πασων των εντολων κυριου, ἡ ου ποιηθησεται, και πλημμελησωσι,
και γνωσθη αυτοις ἡ ἁμαρτια, ἡν ἡμαρτον εν αυτη, και προσαξει ἡ συναγωγη μοσχον εκ βοων αμωμον περι της ἁμαρτιας, και προσαξει αυτον παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και επιθησουσιν οἱ πρεσβυτεροι της συναγωγης τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του μοσχου εναντι κυριου, και σφαξουσιν τον μοσχον εναντι κυριου.
και εισοισει ὁ ἱερευς ὁ χριστος απο του αἱματος του μοσχου εις την σκηνην του μαρτυριου.
και βαψει ὁ ἱερευς τον δακτυλον απο του αἱματος του μοσχου, και ῥανει ἑπτακις εναντι κυριου, κατενωπιον του καταπετασματος του ἁγιου.
και απο του αἱματος επιθησει ὁ ἱερευς επι τα κερατα του θυσιαστηριου των θυμιαματων της συνθεσεως, ὁ εστιν ενωπιον κυριου, ὁ εστιν εν τη σκηνη του μαρτυριου· και το παν αἱμα εκχεει προς την βασιν του θυσιαστηριου των καρπωσεων, του προς τη θυρα της σκηνης του μαρτυριου.
και το παν στεαρ περιελει απʼ αυτου, και ανοισει επι το θυσιαστηριον.
και ποιησει τον μοσχον, ὁν τροπον εποιησε τον μοσχον τον της ἁμαρτιας, οὑτω ποιηθησεται· και εξιλασεται περι αυτων ὁ ἱερευς, και αφεθησεται αυτοις ἡ ἁμαρτια.
και εξοισουσι τον μοσχον ὁλον εξω της παρεμβολης, και κατακαυσουσι τον μοσχον, ὁν τροπον κατεκαυσαν τον μοσχον τον προτερον· ἁμαρτια συναγωγης εστιν.
εαν δε ὁ αρχων ἁμαρτη, και ποιηση μιαν απο πασων των εντολων κυριου του θεου αυτου, ἡ ου ποιηθησεται, ακουσιως, και ἁμαρτη και πλημμεληση,
και γνωσθη αυτω ἡ ἁμαρτια, ἡν ἡμαρτεν εν αυτη, και προσοισει το δωρον αυτου χιμαρον εξ αιγων, αρσεν αμωμον.
και επιθησει την χειρα επι την κεφαλην του χιμαρου· και σφαξουσιν αυτον εν τοπω οὑ σφαζουσι τα ὁλοκαυτωματα ενωπιον κυριου· ἁμαρτια εστι.
και επιθησει ὁ ἱερευς απο του αἱματος του της ἁμαρτιας τω δακτυλω επι τα κερατα του θυσιαστηριου των ὁλοκαυτωματων· και το παν αἱμα αυτου εκχεει παρα την βασιν του θυσιαστηριου των ὁλοκαυτωματων.
και το παν στεαρ αυτου ανοισει επι το θυσιαστηριον, ὡσπερ το στεαρ θυσιας σωτηριου· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς απο της ἁμαρτιας αυτου, και αφεθησεται αυτω.
εαν δε ψυχη μια ἁμαρτη ακουσιως εκ του λαου της γης, εν τω ποιησαι μιαν απο πασων των εντολων κυριου, ἡ ου ποιηθησεται, και πλημμεληση·
και γνωσθη αυτω ἡ ἁμαρτια, ἡν ἡμαρτεν εν αυτη, και οισει χιμαιραν εξ αιγων, θηλειαν αμωμον οισει περι της ἁμαρτιας, ἡς ἡμαρτε.
και επιθησει την χειρα επι την κεφαλην του ἁμαρτηματος αυτου· και σφαξουσιν την χιμαιραν την της ἁμαρτιας εν τω τοπω, οὑ σφαζουσι τα ὁλοκαυτωματα.
και ληψεται ὁ ἱερευς απο του αἱματος αυτης τω δακτυλω, και επιθησει επι τα κερατα του θυσιαστηριου των ὁλοκαυτωματων· και παν το αἱμα αυτης εκχεει παρα την βασιν του θυσιαστηριου.
και παν το στεαρ περιελει, ὁν τροπον περιαιρειται στεαρ απο θυσιας σωτηριου· και ανοισει ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον εις οσμην ευωδιας κυριω· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς, και αφεθησεται αυτω.
εαν δε προβατον προσενεγκη το δωρον αυτου περι της ἁμαρτιας, θηλυ αμωμον προσοισει αυτο.
και επιθησει την χειρα επι την κεφαλην του της ἁμαρτιας· και σφαξουσιν αυτο εν τοπω, οὑ σφαζουσι τα ὁλοκαυτωματα.
και λαβων ὁ ἱερευς απο του αἱματος του της ἁμαρτιας τω δακτυλω, επιθησει επι τα κερατα του θυσιαστηριου της ὁλοκαρπωσεως· και παν αυτου το αἱμα εκχεει παρα την βασιν του θυσιαστηριου της ὁλοκαυτωσεως.
και παν αυτου το στεαρ περιελει, ὁν τροπον περιαιρειται στεαρ προβατου εκ της θυσιας του σωτηριου· και επιθησει αυτο ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον επι το ὁλοκαυτωμα κυριου· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς περι της ἁμαρτιας ἡς ἡμαρτε, και αφεθησεται αυτω.
5
εαν δε ψυχη ἁμαρτη, και ακουση φωνην ὁρκισμου, και οὑτος μαρτυς η ἑωρακεν η συνοιδεν, εαν μη απαγγειλη, ληψεται την ἁμαρτιαν.
ἡ ψυχη εκεινη ἡτις εαν ἁψηται παντος πραγματος ακαθαρτου, η θνησιμαιου, η θηριαλωτου ακαθαρτου, η των θνησιμαιων βδελυγματων των ακαθαρτων, η των θνησιμαιων κτηνων των ακαθαρτων,
η ἁψηται απο ακαθαρσιας ανθρωπου, απο πασης ακαθαρσιας αυτου, ἡς αν ἁψαμενος μιανθη και ελαθεν αυτον, μετα τουτο δε γνω, και πλημμεληση.
ἡ ψυχη ἡ ανομος, ἡ διαστελλουσα τοις χειλεσι κακοποιησαι η καλως ποιησαι κατα παντα ὁσα εαν διαστειλη ὁ ανθρωπος μεθʼ ὁρκου, και λαθη αυτον προ οφθαλμων, και οὑτος γνω, και ἁμαρτη ἑν τι τουτων.
και εξαγορευσει την ἁμαρτιαν περι ὡν ἡμαρτηκε κατʼ αυτης.
και οισει περι ὡν επλημμελησε κυριω, περι της ἁμαρτιας ἡς ἡμαρτε, θηλυ απο των προβατων αμναδα, η χιμαιραν εξ αιγων, περι ἁμαρτιας· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς περι της ἁμαρτιας αυτου, ἡς ἡμαρτε, και αφεθησεται αυτω ἡ ἁμαρτια.
εαν δε μη ισχυη ἡ χειρ αυτου το ἱκανον εις το προβατον, οισει περι της ἁμαρτιας αυτου, ἡς ἡμαρτε, δυο τρυγονας, η δυο νοσσους περιστερων κυριω, ἑνα περι ἁμαρτιας, και ἑνα εις ὁλοκαυτωμα.
και οισει αυτα προς τον ἱερεα· και προσαξει ὁ ἱερευς το περι της ἁμαρτιας προτερον· και αποκνισει ὁ ἱερευς την κεφαλην αυτου απο του σφονδυλου, και ου διελει.
και ῥανει απο του αἱματος του περι της ἁμαρτιας επι τον τοιχον του θυσιαστηριου· το δε καταλοιπον του αἱματος καταστραγγιει επι την βασιν του θυσιαστηριου· ἁμαρτια γαρ εστι·
και το δευτερον ποιησει ὁλοκαρπωμα, ὡς καθηκει· και εξιλασεται ὁ ἱερευς περι της ἁμαρτιας αυτου, ἡς ἡμαρτε, και αφεθησεται αυτω.
εαν δε μη εὑρισκη ἡ χειρ αυτου ζευγος τρυγονων, η δυο νοσσους περιστερων, και οισει το δωρον αυτου, περι οὑ ἡμαρτε, το δεκατον του οιφι σεμιδαλεως περι ἁμαρτιας· ουκ επιχεει επʼ αυτο ελαιον, ουδε επιθησει επʼ αυτω λιβανον, ὁτι περι ἁμαρτιας εστι.
και οισει αυτο προς τον ἱερεα· και δραξαμενος ὁ ἱερευς απʼ αυτης πληρη την δρακα, το μνημοσυνον αυτης επιθησει επι το θυσιαστηριον των ὁλοκαυτωματων κυριω· ἁμαρτια εστι.
και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς περι της ἁμαρτιας αυτου, ἡς ἡμαρτεν αφʼ ἑνος τουτων, και αφεθησεται αυτω. το δε καταλειφθεν εσται τω ἱερει, ὡς θυσια της σεμιδαλεως.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ψυχη ἡ αν λαθη αυτον ληθη, και ἁμαρτη ακουσιως απο των ἁγιων κυριου, και οισει της πλημμελειας αυτου τω κυριω κριον αμωμον εκ των προβατων, τιμης αργυριου σικλων, τω σικλω των ἁγιων, περι οὑ επλημμελησε.
και ὁ ἡμαρτεν απο των ἁγιων αποτισει αυτο, και το επιπεμπτον προσθησει επʼ αυτο, και δωσει αυτο τω ἱερει· και ὁ ἱερευς εξιλασεται περι αυτου εν τω κριω της πλημμελειας, και αφεθησεται αυτω.
και ἡ ψυχη ἡ αν ἁμαρτη, και ποιησει μιαν απο πασων των εντολων κυριου, ὡν ου δει ποιειν, και ουκ εγνω, και πλημμεληση, και λαβη την ἁμαρτιαν,
και οισει κριον αμωμον εκ των προβατων, τιμης αργυριου εις πλημμελειαν προς τον ἱερεα· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς περι της αγνοιας αυτου, ἡς ηγνοησε, και αυτος ουκ ηδει, και αφεθησεται αυτω.
επλημμελησε γαρ πλημμελεια εναντι κυριου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ψυχη ἡ αν ἁμαρτη, και παριδων παριδη τας εντολας κυριου, και ψευσηται τα προς τον πλησιον εν παραθηκη, η περι κοινωνιας, η περι ἁρπαγης, η ηδικησε τι τον πλησιον,
η εὑρεν απωλιαν, και ψευσηται περι αυτης, και ομοση αδικως περι ἑνος απο παντων, ὡν εαν ποιηση ὁ ανθρωπος, ὡστε ἁμαρτειν εν τουτοις·
και εσται ἡνικα εαν ἁμαρτη, και πλημμεληση, και αποδω το ἁρπαγμα, ὁ ἡρπασεν, η το αδικημα, ὁ ηδικησεν, η την παραθηκην, ἡτις παρετεθη αυτω, η την απωλειαν, ἡν εὑρεν
απο παντος πραγματος, οὑ ωμοσε περι αυτου αδικως, και αποτισει αυτο το κεφαλαιον, και το επιπεμπτον προσθησει επʼ αυτο, τινος εστιν, αυτω αποδωσει ἡ ἡμερα ελεγχθη.
και της πλημμελειας αυτου οισει τω κυριω κριον απο των προβατων αμωμον, τιμης, εις ὁ επλημμελησε.
και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς εναντι κυριου, και αφεθησεται αυτω περι ἑνος απο παντων ὡν εποιησε και επλημμελησεν αυτω.
6
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εντειλαι τω ααρων και τοις υἱοις αυτου, λεγων, οὑτος ὁ νομος της ὁλοκαυτωσεως· αὑτη ἡ ὁλοκαυτωσις επι της καυσεως αυτης επι του θυσιαστηριου ὁλην την νυκτα ἑως τοπρωι, και το πυρ του θυσιαστηριου καυθησεται επʼ αυτου, ου σβεσθησεται.
και ενδυσεται ὁ ἱερευς χιτωνα λινουν, και περισκελες λινουν ενδυσεται περι το σωμα αυτου, και αφελει την κατακαρπωσιν, ἡν αν καταναλωση το πυρ, την ὁλοκαυτωσιν απο του θυσιαστηριου· και παραθησει αυτο εχομενον του θυσιαστηριου.
και εκδυσεται την στολην αυτου, και ενδυσεται στολην αλλην· και εξοισει την κατακαρπωσιν εξω της παρεμβολης εις τοπον καθαρον.
και πυρ επι το θυσιαστηριον καυθησεται απʼ αυτου, και ου σβεσθησεται· και καυσει επʼ αυτου ὁ ἱερευς ξυλα τοπρωι πρωι, και στοιβασει επʼ αυτου την ὁλοκαυτωσιν, και επιθησει επʼ αυτο το στεαρ του σωτηριου.
και πυρ διαπαντος καυθησεται επι το θυσιαστηριον, ου σβεσθησεται.
οὑτος ὁ νομος της θυσιας, ἡν προσαξουσιν αυτην οἱ υἱοι ααρων εναντι κυριου, απεναντι του θυσιαστηριου.
και αφελει απʼ αυτου τη δρακι απο της σεμιδαλεως της θυσιας συν τω ελαιω αυτης, και συν παντι τω λιβανω αυτης, τα οντα επι της θυσιας· και ανοισει επι το θυσιαστηριον καρπωμα οσμην ευωδιας, το μνημοσυνον αυτης τω κυριω.
το δε καταλειφθεν απʼ αυτης εδεται ααρων και οἱ υἱοι αυτου· αζυμα βρωθησεται εν τοπω ἁγιω· εν αυλη της σκηνης του μαρτυριου εδονται αυτην.
ου πεφθησεται εζυμωμενη· μεριδα αυτην εδωκα αυτοις απο των καρπωματων κυριου· ἁγια ἁγιων εστιν, ὡσπερ το της ἁμαρτιας, και ὡσπερ το της πλημμελειας.
παν αρσενικον των ἱερεων εδονται αυτην· νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων απο των καρπωματων κυριου· πας ὁς εαν ἁψηται αυτων, ἁγιασθησεται.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
τουτο το δωρον ααρων και των υἱων αυτου, ὁ προσοισουσι κυριω εν τη ἡμερα, ἡ αν χρισης αυτον· το δεκατον του οιφι σεμιδαλεως εις θυσιαν διαπαντος, το ἡμισυ αυτης τοπρωι, και το ἡμισυ αυτης τοδειλινον.
επι τηγανου εν ελαιω ποιηθησεται, πεφυραμενην οισει αυτην ἑλικτα, θυσιαν εκ κλασματων, θυσιαν εις οσμην ευωδιας κυριω.
ὁ ἱερευς ὁ χριστος ὁ αντʼ αυτου εκ των υἱων αυτου ποιησει αυτην· νομος αιωνιος· ἁπαν επιτελεσθησεται.
και πασα θυσια ἱερεως ὁλοκαυτος εσται, και ου βρωθησεται.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τω ααρων και τοις υἱοις αυτου, λεγων, οὑτος ὁ νομος της ἁμαρτιας· εν τοπω οὑ σφαζουσι το ὁλοκαυτωμα, σφαξουσι τα περι της ἁμαρτιας εναντι κυριου· ἁγια ἁγιων εστιν.
ὁ ἱερευς ὁ αναφερων αυτην, εδεται αυτην· εν τοπω ἁγιω βρωθησεται, εν αυλη της σκηνης του μαρτυριου.
πας ὁ ἁπτομενος των κρεων αυτης, ἁγιασθησεται· και ὡ εαν επιρῥαντισθη απο του αἱματος αυτης επι το ἱματιον, ὁς εαν ῥαντισθη επʼ αυτο, πλυθησεται εν τοπω ἁγιω.
και σκευος οστρακινον, οὑ εαν ἑψεθη εν αυτω, συντριβησεται· εαν δε εν σκευει χαλκω ἑψηθη, εκτριψει αυτο, και εκκλυσει ὑδατι.
πας αρσην εν τοις ἱερευσιν φαγεται αυτα ἁγια ἁγιων εστι κυριω.
και παντα τα περι της ἁμαρτιας, ὡν εαν εισενεχθη απο του αἱματος αυτων εις την σκηνην του μαρτυριου εξιλασασθαι εν τω ἁγιω, ου βρωθησεται· εν πυρι κατακαυθησεται.
7
και οὑτος ὁ νομος του κριου του περι της πλημμελειας· ἁγια ἁγιων εστιν.
εν τοπω οὑ σφαζουσι το ὁλοκαυτωμα, σφαξουσι τον κριον της πλημμελειας εναντι κυριου· και το αἱμα προσχεει επι την βασιν του θυσιαστηριου κυκλω·
και παν το στεαρ αυτου προσοισει απʼ αυτου, και την οσφυν, και παν το στεαρ το κατακαλυπτον τα ενδοσθια, και παν το στεαρ το επι των ενδοσθιων,
και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, το επι των μηριων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος συν τοις νεφροις, περιελει αυτα.
και ανοισει αυτα ὁ ἱερευς επι το θυσιαστηριον καρπωμα τω κυριω· περι πλημμελειας εστι.
πας αρσην εκ των ἱερεων εδεται αυτα· εν τοπω ἁγιω εδονται αυτα ἁγια ἁγιων εστιν.
ὡσπερ το περι της ἁμαρτιας, οὑτω και το της πλημμελειας· νομος εἱς αυτων· ὁ ἱερευς ὁστις εξιλασεται εν αυτω, αυτω εσται.
και ὁ ἱερευς ὁ προσαγων ὁλοκαυτωμα ανθρωπου, το δερμα της ὁλοκαυτωσεως, ἡς προσφερει αυτος, αυτω εσται.
και πασα θυσια ἡτις ποιηθησεται εν τω κλιβανω, και πασα ἡτις ποιηθησεται επʼ εσχαρας, η επι τηγανου, του ἱερεως του προσφεροντος αυτην, αυτω εσται.
και πασα θυσια αναπεποιημενη εν ελαιω, και μη αναπεποιημενη, πασι τοις υἱοις ααρων εσται, ἑκαστω το ισον.
οὑτος ὁ νομος θυσιας σωτηριου, ἡν προσοισουσι κυριω.
εαν μεν περι αινεσεως προσφερη αυτην, και προσοισει επι της θυσιας της αινεσεως αρτους εκ σεμιδαλεως αναπεποιημενους εν ελαιω, και λαγανα αζυμα διακεχρισμενα εν ελαιω, και σεμιδαλιν πεφυραμενην εν ελαιω.
επʼ αρτοις ζυμιταις προσοισει τα δωρα αυτου επι θυσια αινεσεως σωτηριου.
και προσαξει ἑν απο παντων των δωρων αυτου, αφαιρεμα κυριω· τω ἱερει τω προσχεοντι το αἱμα του σωτηριου, αυτω εσται.
και τα κρεα θυαιας αινεσεως σωτηριου αυτω εσται· και εν ἡ ἡμερα δωρειται, βρωθησεται· ου καταλειψουσιν απʼ αυτου εις το πρωι.
και εαν ευχη η, η ἑκουσιον θυσιαζη το δωρον αυτου, ἡ αν ἡμερα προσαγαγη την θυσιαν αυτου, βρωθησεται, και τη αυριον.
και το καταλειφθεν απο των κρεων της θυσιας ἑως ἡμερας τριτης, εν πυρι κατακαυθησεται.
εαν δε φαγων φαγη απο των κρεων τη ἡμερα τη τριτη, ου δεχθησεται αυτω τω προσφεροντι αυτο· ου λογισθησεται αυτω, μιασμα εστιν· ἡ δε ψυχη ἡτις εαν φαγη απʼ αυτου, την ἁμαρτιαν ληψεται.
και κρεα ὁσα εαν ἁψηται παντος ακαθαρτου, ου βρωθησεται, εν πυρι κατακαυθησεται· πας καθαρος φαγεται κρεα.
ἡ δε ψυχη ἡτις εαν φαγη απο των κρεων της θυσιας του σωτηριου, ὁ εστι κυριου, και ἡ ακαθαρσια αυτου επʼ αυτω, απολειται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης.
και ἡ ψυχη ἡ αν ἁψηται παντος πραγματος ακαθαρτου, η απο ακαθαρσιας ανθρωπου, η των τετραποδων των ακαθαρτω η παντος βδελυγματος ακαθαρτου, και φαγη απο των κρεων της θυσιας του σωτηριου, ὁ εστι κυριου, απολειται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, παν στεαρ βοων, και προβατων, και αιγων ουκ εδεσθε.
και στεαρ θνησιμαιων και θηριαλωτων ποιηθησεται εις παν εργον, και εις βρωσιν ου βρωθησεται.
πας ὁ εσθων στεαρ απο των κτηνων, ὡν προσαξει απʼ αυτων καρπωμα κυριω, απολειται ἡ ψυχη εκεινη απο του λαου αυτης.
παν αἱμα ουκ εδεσθε εν παση τη κατοικια ὑμων, απο τε των κτηνων και απο των πετεινων.
πασα ψυχη ἡ αν φαγη αἱμα, απολειται ἡ ψυχη εκεινη απο του λαου αυτης.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και τοις υἱοις ισραηλ λαλησεις, λεγων, ὁ προσφερων θυσιαν σωτηριου, οισει το δωρον αυτου κυριω και απο της θυσιας του σωτηριου.
αἱ χειρες αυτου προσοισουσι τα καρπωματα κυριω· το στεαρ το επι του στηθυνιου, και τον λοβον του ἡπατος προσοισει αυτα, ὡστε επιτιθεναι δομα εναντι κυριου.
και ανοισει ὁ ἱερευς το στεαρ επι του θυσιαστηριου· και εσται το στηθυνιον ααρων και τοις υἱοις αυτου.
και τον βραχιονα τον δεξιον δωσετε αφαιρεμα τω ἱερει απο των θυσιων του σωτηριου ὑμων.
ὁ προσφερων το αἱμα του σωτηριου, και το στεαρ το απο των υἱων ααρων, αυτω εσται ὁ βραχιων ὁ δεξιος εν μεριδι.
το γαρ στηθυνιον του επιθεματος και τον βραχιονα του αφαιρεματος ειληφα παρα των υἱων ισραηλ απο των θυσιων του σωτηριου ὑμων, και εδωκα αυτα ααρων τω ἱερει και τοις υἱοις αυτου, νομιμον αιωνιον παρα των υἱων ισραηλ.
αὑτη ἡ χρισις ααρων, και ἡ χρισις των υἱων αυτου απο των καρπωματων κυριου, εν ἡ ἡμερα προσηγαγετο αυτους του ἱερατευειν τω κυριω,
καθα ενετειλατο κυριος δουναι αυτοις ἡ ἡμερα εχρισεν αυτους παρα των υἱων ισραηλ, νομιμον αιωνιον εις τας γενεας αυτων.
οὑτος ὁ νομος των ὁλοκαυτωματων, και θυσιας, και περι ἁμαρτιας, και της πλημμελειας και της τελειωσεως, και της θυσιας του σωτηριου,
ὁν τροπον ενετειλατο κυριος τω μωυση εν τω ορει σινα, ἡ ἡμερα ενετειλατο τοις υἱοις ισραηλ προσφερειν τα δωρα αυτων εναντι κυριου εν τη ερημω σινα.
8
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε ααρων και τους υἱους αυτου, και τας στολας αυτου, και το ελαιον της χρισεως, και τον μοσχον τον περι της ἁμαρτιας, και τους δυο κριους, και το κανουν των αζυμων,
και πασαν την συναγωγην εκκλησιασον επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και εποιησε μωυσης ὁν τροπον συνεταξεν αυτω κυριος· και εξεκκλησιασε την συναγωγην επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και ειπε μωυσης τη συναγωγη, τουτο εστι το ῥημα, ὁ ενετειλατο κυριος ποιησαι.
και προσηνεγκε μωυσης τον ααρων, και τους υἱους αυτου, και ελουσεν αυτους ὑδατι.
και ενεδυσεν αυτον τον χιτωνα, και εζωσεν αυτον την ζωνην, και ενεδυσεν αυτον τον ὑποδυτην, και επεθηκεν επʼ αυτον την επωμιδα.
και συνεζωσεν αυτον κατα την ποιησιν της επωμιδος, και συνεσφιγξεν αυτον εν αυτη· και επεθηκεν επʼ αυτην το λογειον, και επεθηκεν επι το λογειον την δηλωσιν και την αληθειαν.
και επεθηκε την μιτραν επι την κεφαλην αυτου, και επεθηκεν επι την μιτραν κατα προσωπον αυτου το πεταλον το χρυσουν το καθηγιασμενον ἁγιον, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και ελαβε μωυσης απο του ελαιου της χρισεως,
και ερῥανεν απʼ αυτου επι το θυσιαστηριον ἑπτακις· και εχρισε το θυσιαστηριον, και ἡγιασεν αυτο, και παντα τα εν αυτω, και τον λουτηρα, και την βασιν αυτου, και ἡγιασεν αυτα· και εχρισε την σκηνην, και παντα τα σκευη αυτης, και ἡγιασεν αυτην.
και επεχεε μωυσης απο του ελαιου της χρισεως επι την κεφαλην ααρων· και εχρισεν αυτον, και ἡγιασεν αυτον.
και προσηγαγε μωυσης τους υἱους ααρων, και ενεδυσεν αυτους χιτωνας, και εζωσεν αυτους ζωνας, και περιεθηκεν αυτοις κιδαρεις, καθαπερ συνεταξε κυριος τω μωυση.
και προσηγαγε μωυσης τον μοσχον τον περι της ἁμαρτιας· και επεθηκεν ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας επι την κεφαλην του μοσχου του της ἁμαρτιας.
και εσφαξεν αυτον· και ελαβε μωυσης απο του αἱματος, και επεθηκεν επι τα κερατα του θυσιαστηριου κυκλω τω δακτυλω, και εκαθαρισε το θυσιαστηριον· και το αἱμα εξεχεεν επι την βασιν του θυσιαστηριου, και ἡγιασεν αυτο, του εξιλασασθαι επʼ αυτου.
και ελαβε μωυσης παν το στεαρ το επι των ενδοσθιων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος, και αμφοτερους τους νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, και ανηνεγκε μωυσης επι το θυσιαστηριον.
και τον μοσχον, και την βυρσαν αυτου, και τα κρεα αυτου, και την κοπρον αυτου, κατεκαυσεν αυτα πυρι εξω της παρεμβολης, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και προσηγαγε μωυσης τον κριον τον εις ὁλοκαυτωμα· και επεθηκεν ααρων και υἱοι αυτου τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του κριου. και εσφαξε μωυσης τον κριον· και προσεχεε μωυσης το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και τον κριον εκρεανομησε κατα μελη· και ανηνεγκε μωυσης την κεφαλην, και τα μελη, και το στεαρ· και την κοιλιαν, και τους ποδας επλυνεν ὑδατι.
και ανηνεγκε μωυσης ὁλον τον κριον επι το θυσιαστηριον· ὁλοκαυτωμα εστιν εις οσμην ευωδιας· καρπωμα εστι τω κυριω, καθαπερ ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και προσηγαγε μωυσης τον κριον τον δευτερον, κριον τελειωσεως· και επεθηκεν ααρων και οἱ υἱοι αυτου τας χειρας αυτων επι την κεφαλην του κριου.
και εσφαξεν αυτον· και ελαβε μωυσης απο του αἱματος αυτου, και επεθηκεν επι τον λοβον του ωτος ααρων του δεξιου, και επι το ακρον της χειρος της δεξιας, και επι το ακρον του ποδος του δεξιου.
και προσηγαγε μωυσης τους υἱους ααρων· και επεθηκε μωυσης απο του αἱματος επι τους λοβους των ωτων των δεξιων, και επι τα ακρα των χειρων αυτων των δεξιων· και επι τα ακρα των ποδων αυτων των δεξιων· και προσεχεε μωυσης το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και ελαβε το στεαρ, και την οσφυν, και το στεαρ το επι της κοιλιας, και τον λοβον του ἡπατος, και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, και τον βραχιονα τον δεξιον.
και απο του κανου της τελειωσεως, του οντος εναντι κυριου, και ελαβεν αρτον ἑνα αζυμον, και αρτον εξ ελαιου ἑνα, και λαγανον ἑν, και επεθηκεν επι το στεαρ, και τον βραχιονα τον δεξιον.
και επεθηκεν ἁπαντα επι τας χειρας ααρων, και επι τας χειρας των υἱων αυτου, και ανηνεγκεν αυτα αφαιρεμα εναντι κυριου.
και ελαβε μωυσης απο των χειρων αυτων, και ανηνεγκεν αυτα μωυσης επι το θυσιαστηριον, επι το ὁλοκαυτωμα της τελειωσεως, ὁ εστι οσμη ευωδιας· καρπωμα εστιν τω κυριω.
και λαβων μωυσης το στηθυνιον, αφειλεν αυτο επιθεμα εναντι κυριου, απο του κριου της τελειωσεως· και εγενετο μωυση εν μεριδι, καθα ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και ελαβε μωυσης απο του ελαιου της χρισεως, και απο του αἱματος του επι του θυσιαστηριου, και προσερῥνεν επι ααρων, και τας στολας αυτου, και τους υἱους αυτου, και τας στολας των υἱων αυτου μετʼ αυτου.
και ἡγιασεν ααρων, και τας στολας αυτου, και τους υἱους αυτου, και τας στολας των υἱων αυτου μετʼ αυτου.
και ειπε μωυσης προς ααρων, και τους υἱους αυτου, ἑψησατε τα κρεα εν τη αυλη της σκηνης του μαρτυριου εν τοπω ἁγιω· και εκει φαγεσθε αυτα, και τους αρτους τους εν τω κανω της τελειωσεως, ὁν τροπον συντετακται μοι, λεγων, ααρων και οἱ υἱοι αυτου φαγονται αυτα.
και το καταλειφθεν των κρεων και των αρτων εν πυρι κατακαυσατε.
και απο της θυρας της σκηνης του μαρτυριου ουκ εξελευσεσθε ἑπτα ἡμερας, ἑως ἡμερα πληρωθη, ἡμερα τελειωσεως ὑμων· ἑπτα γαρ ἡμερας τελειωσει τας χειρας ὑμων.
καθαπερ εποιησεν εν τη ἡμερα ταυτη, ἡ ενετειλατο κυριος του ποιησαι, ὡστε εξιλασασθαι περι ὑμων.
και επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου καθησεσθε ἑπτα ἡμερας, ἡμεραν και νυκτα· φυλαξεσθε τα φυλαγματα κυριου, ἱνα μη αποθανητε· οὑτω γαρ ενετειλατο μοι κυριος ὁ θεος.
και εποιησεν ααρων και οἱ υἱοι αυτου παντας τους λογους, οὑς συνεταξε κυριος τω μωυση.
9
και εγενηθη τη ἡμερα τη ογδοη, εκαλεσε μωυσης ααρων, και τους υἱους αυτου, και την γερουσιαν ισραηλ,
και ειπε μωυσης προς ααρων, λαβε σεαυτω μοσχαριον εκ βοων περι ἁμαρτιας, και κριον εις ὁλοκαυτωμα, αμωμα, και προσενεγκε αυτα εναντι κυριου.
και τη γερουσια ισραηλ λαλησον, λεγων, λαβετε χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, και μοσχαριον, και αμνον ενιαυσιον εις ὁλοκαρπωσιν, αμωμα,
και μοσχον, και κριον εις θυσιαν σωτηριου εναντι κυριου, και σεμιδαλιν πεφυραμενην εν ελαιω· ὁτι σημερον κυριος οφθησεται εν ὑμιν.
και ελαβον καθο ενετειλατο μωυσης απεναντι της σκηνης του μαρτυριου· και προσηλθε πασα συναγωγη, και εστησαν εναντι κυριου.
και ειπε μωυσης, τουτο το ῥημα, ὁ ειπε κυριος, ποιησατε, και οφθησεται εν ὑμιν ἡ δοξα κυριου.
και ειπε μωυσης τω ααρων, προσελθε προς το θυσιαστηριον, και ποιησον το περι της ἁμαρτιας σου, και το ὁλοκαυτωμα σου, και εξιλασαι περι σεαυτου, και του οικου σου· και ποιησον τα δωρα του λαου, και εξιλασαι περι αυτων, καθαπερ ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και προσηλθεν ααρων προς το θυσιαστηριον, και εσφαξε το μοσχαριον το περι της ἁμαρτιας αυτου.
και προσηνεγκαν οἱ υἱοι ααρων το αἱμα προς αυτον· και εβαψε τον δακτυλον εις το αἱμα, και επεθηκεν επι τα κερατα του θυσιαστηριου· και το αἱμα εξεχεεν επι την βασιν του θυσιαστηριου.
και το στεαρ και τους νεφρους και τον λοβον του ἡπατος του περι της ἁμαρτιας ανηνεγκεν επι το θυσιαστηριον, ὁν τροπον ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και τα κρεα και την βυρσαν κατεκαυσεν αυτα πυρι, εξω της παρεμβολης.
και εσφαξε το ὁλοκαυτωμα· και προσηνεγκαν οἱ υἱοι ααρων το αἱμα προς αυτον· και προσεχεεν επι το θυσιαστηριον κυκλω.
και το ὁλοκαυτωμα προσηνεγκαν αυτο κατα μελη· αυτα και την κεφαλην επεθηκεν επι το θυσιαστηριον.
και επλυνε την κοιλιαν και τους ποδας ὑδατι· και επεθηκεν επι το ὁλοκαυτωμα επι το θυσιαστηριον.
και προσηνεγκε το δωρον του λαου, και ελαβε τον χιμαρον τον περι της ἁμαρτιας του λαου, και εσφαξεν αυτον, και εκαθαρισεν αυτον, καθα και τον πρωτον.
και προσηνεγκε το ὁλοκαυτωμα, και εποιησεν αυτο ὡς καθηκει.
και προσηνεγκε την θυσιαν, και επλησε τας χειρας απʼ αυτης, και επεθηκεν επι το θυσιαστηριον χωρις του ὁλοκαυτωματος του πρωινου.
και εσφαξε τον μοσχον, και τον κριον της θυσιας του σωτηριου της του λαου· και προσηνεγκαν οἱ υἱοι ααρων το αἱμα προς αυτον, και προσεχεε προς το θυσιαστηριον κυκλω,
και το στεαρ το απο του μοσχου, και του κριου την οσφυν, και το στεαρ το κατακαλυπτον επι της κοιλιας, και τους δυο νεφρους, και το στεαρ το επʼ αυτων, και τον λοβον τον επι του ἡπατος.
και επεθηκε τα στεατα επι τα στηθυνια και ανηνεγκε τα στεατα επι το θυσιαστηριον.
και το στηθυνιον, και τον βραχιονα τον δεξιον αφειλεν ααρων αφαιρεμα εναντι κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εξαρας ααρων τας χειρας επι τον λαον, ευλογησεν αυτους· και κατεβη ποιησας το περι της ἁμαρτιας, και τα ὁλοκαυτωματα, και τα του σωτηριου.
και εισηλθε μωυσης και ααρων εις την σκηνην του μαρτυριου· και εξελθοντες ευλογησαν παντα τον λαον· και ωφθη δοξα κυριου παντι τω λαω.
και εξηλθε πυρ παρα κυριου, και κατεφαγε τα επι του θυσιαστηριου, τα τε ὁλοκαυτωματα, και τα στεατα· και ειδε πας ὁ λαος, και εξεστη, και επεσαν επι προσωπον.
10
και λαβοντες οἱ δυο υἱοι ααρων ναδαβ και αβιουδ, ἑκαστος το πυρειον αυτου, επεθηκαν επʼ αυτο πυρ, και επεβαλον επʼ αυτο θυμιαμα, και προσηνεγκαν εναντι κυριου πυρ αλλοτριον, ὁ ου προσεταξε κυριος αυτοις.
και εξηλθε πυρ παρα κυριου, και κατεφαγεν αυτους, και απεθανον εναντι κυριου.
και ειπε μωυσης προς ααρων, τουτο εστιν, ὁ ειπε κυριος, λεγων, εν τοις εγγιζουσι μοι ἁγιασθησομαι, και εν παση τη συναγωγη δοξασθηοσμαι· και κατενυχθη ααρων.
και εκαλεσε μωυσης τον μισαδαη, και τον ελισαφαν, υἱους οζιηλ, υἱους του αδελφου του πατρος ααρων, και ειπεν αυτοις, προσελθατε και αρατε τους αδελφους ὑμων εκ προσωπου των ἁγιων εξω της παρεμβολης.
και προσηλθον, και ηραν αυτους εν τοις χιτωσιν αυτων εξω της παρεμβολης, ὁν τροπον ειπε μωυσης.
και ειπε μωυσης προς ααρων και ελεαζαρ και ιθαμαρ τους υἱους αυτου τους καταλελειμμενους, την κεφαλην ὑμων ουκ αποκιδαρωσετε, και τα ἱματια ὑμων ου διαρῥηξετε, ἱνα μη αποθανητε, και επι πασαν την συναγωγην εσται θυμος· οἱ δε αδελφοι ὑμων, πας ὁ οικος ισραηλ, κλαυσονται τον εμπυρισμον, ὁν ενεπυρισθησαν ὑπο κυριου.
και απο της θυρας της σκηνης του μαρτυριου ουκ εξελευσεσθε, ἱνα μη αποθανητε· το ελαιον γαρ της χρισεως, το παρα κυριου, εφʼ ὑμιν, και εποιησαν κατα το ῥημα μωυση.
και ελαλησε κυριος τω ααρων, λεγων,
οινον και σικερα ου πιεσθε συ και οἱ υἱοι σου μετα σου, ἡνικα εαν εισπορευησθε εις την σκηνην του μαρτυριου, η προσπορευομενων ὑμων προς το θυσιαστηριον, και ου μη αποθανητε· νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων,
διαστειλαι αναμεσον των ἁγιων και των βεβηλων, και αναμεσον των ακαθαρτων και των καθαρων,
και συμβιβαξειν τους υἱους ισραηλ ἁπαντα τα νομιμα, ἁ ελαλησε κυριος προς αυτους δια χειρος μωυση.
και ειπε μωυσης προς ααρων και προς ελεαζαρ και ιθαμαρ τους υἱους ααρων τους καταλειφθεντας, λαβετε την θυσιαν την καταλειφθεισαν απο των καρπωματων κυριου, και φαγεσθε αζυμα παρα το θυσιαστηριον· ἁγια ἁγιων εστι.
και φαγεσθε αυτην εν τοπω ἁγιω· νομιμον γαρ σοι εστι, και νομιμον τοις υἱοις σου τουτο απο των καρπωματων κυριου· οὑτω γαρ εντεταλται μοι.
και το στηθυνιον του αφορισματος, και τον βραχιονα του αφαιρεματος φαγεσθε εν τοπω ἁγιω, συ και οἱ υἱοι σου και ὁ οικος σου μετα σου· νομιμον γαρ σοι, και νομιμον τοις υἱοις σου εδοθη απο των θυσιων του σωτηριου των υἱων ισραηλ.
τον βραχιονα του αφαιρεματος, και το στηθυνιον του αφορισματος επι των καρπωματων των στεατωι· προσοισουσιν αφορισμα αφορισαι εναντι κυριου· και εσται σοι και τοις υἱοις σου και ταις θυγατρασι σου μετα σου νομιμον αιωνιον, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και τον χιμαρον τον περι της ἁμαρτιας ζητων εξεζητησε μωυσης· και ὁ δε ενπεπυριστο· και εθυμωθη μωυσης επι ελεαζαρ και ιθαμαρ τους υἱους ααρων τους καταλελειμμενους, λεγων,
διατι ουκ εφαγετε το περι της ἁμαρτιας εν τοπω ἁγιω; ὁτι γαρ ἁγια ἁγιων εστι, τουτο εδωκεν ὑμιν φαγειν, ἱνα αφελητε την ἁμαρτιαν της συναγωγης, και εξιλασησθε περι αυτων εναντι κυριου.
ου γαρ εισηχθη του αἱματος αυτου εις το ἁγιον· κατα προσωπον εσω φαγεσθε αυτο εν τοπω ἁγιω, ὁν τροπον μοι συνεταξε κυριος.
και ελαλησεν ααρων προς μωυσην, λεγων, ει σημερον προσαγιοχασι τα περι της ἁμαρτιας αυτων, και τα ὁλοκαυτωματα αυτων εναντι κυριου, και συμβεβηκε μοι τοιαυτα, και φαγομαι τα περι της ἁμαρτιας σημερον, μη αρεστον εται κυριω;
και ηκουσε μωυσης, και ηρεσεν αυτω.
11
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
λαλησατε τοις υἱοις ισραηλ, λεγοντες, ταυτα τα κτηνη, ἁ φαγεσθε απο παντων των κτηνων των επι της γης.
παν κτηνος διχηλουν ὁπλην και ονυχιστηρας ονυχιζον δυο χηλων, και αναγον μηρυκισμον εν τοις κτηνεσι, ταυτα φαγεσθε.
πλην απο τουτων ου φαγεσθε, απο των αναγοντων μηρυκισμον, και απο των διχηλουντων τας ὁπλας, και ονυχιζοντων ονυχιστηρας· τον καμηλον, ὁτι αναγει μηρυκισμον τουτο, ὁπλην δε ου διχηλει, ακαθαρτον τουτο ὑμιν.
και τον δασυποδα, ὁτι αναγει μηρυκισμον τουτο, και ὁπλην ου διχηλει, ακαθαρτον τουτο ὑμιν.
και τον χοιρογρυλλιον, ὁτι ουκ αναγει μηρυκισμον τουτο, και ὁπλην ου διχηλει, ακαθαρτον τουτο ὑμιν.
και τον ὑν, ὁτι διχηλει ὁπλην τουτο, και ονυχιζει ονυχας ὁπλης, και τουτο ουκ αναγει μηρυκισμον, ακαθαρτον τουτο ὑμιν.
απο των κρεων αυτων ου φαγεσθε, και των θνησιμαιων αυτων ουχ ἁψεσθε· ακαθαρτα ταυτα ὑμιν.
και ταυτα, ἁ φαγεσθε απο παντων των εν τοις ὑδασι· παντα ὁσα εστιν αυτοις πτερυγια και λεπιδες εν τοις ὑδασι, και εν ταις θαλασσαις, και εν τοις χειμαρῥοις, ταυτα φαγεσθε.
και παντα ὁσα ουκ εστιν αυτοις πτερυγια, ουδε λεπιδες εν τω ὑδατι, η εν ταις θαλασσαις, και εν τοις χειμαρῥοις, απο παντων ὡν ερευγεται τα ὑδατα, και απο πασης ψυχης της ζωσης εν τω ὑδατι, βδελυγμα εστι, και βδελυγματα εσονται ὑμιν.
απο των κρεων αυτων ουκ εδεσθε, και τα θνησιμαια αυτων βδελυξεσθε.
και παντα ὁσα ουκ εστιν αυτοις πτερυγια, ουδε λεπιδες των εν τοις ὑδασι, βδελυγμα τουτο εστιν ὑμιν.
και ταυτα, ἁ βδελυξεσθε απο των πετεινων, και ου βρωθησεται, βδελυγμα εστι· τον αετον, και τον γρυπα, και τον ἁλιαιετον,
και τον γυπα, και τον ικτινον και τα ὁμοια αυτω.
και στρουθον, και γλαυκα, και λαρον, και τα ὁμοια αυτω·
και παντα κορακα, και τα ὁμοια αυτω· και ἱερακα, και τα ὁμοια αυτω·
και νυκτικορακα, και καταρακτην, και ιβιν,
και πορφυριωνα, και πελεκανα, και κυκνον,
και ερωδιον, και χαραδριον, και τα ὁμοια αυτω· και εποπα, και νυκτεριδα.
και παντα τα ἑρπετα των πετεινων, ἁ πορευεται επι τεσσαρα, βδελυγματα εστιν ὑμιν.
αλλα ταυτα φαγεσθε απο των ἑρπετων των πετεινων, ἁ πορευεται επι τεσσαρα, ἁ εχει σκελη ανωτερον των ποδων αυτου, πηδαν εν αυτοις επι της γης.
και ταυτα φαγεσθε απʼ αυτων· τον βρουχον, και τα ὁμοια αυτω· και τον αττακην, και τα ὁμοια αυτω· και οφιομαχην, και τα ὁμοια αυτω· και την ακριδα, και τα ὁμοια αυτη·
παν ἑρπετον απο των πετεινων, οἱς εισι τεσσαρες ποδες, βδελυγματα εστιν ὑμιν,
και εν τουτοις μιανθησεσθε· πας ὁ ἁπτομενος των θνησιμαιων αυτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και πας ὁ αιρων των θνησιμαιων αυτων, πλυνει τα ἱματια αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και εν πασι τοις κτηνεσιν ὁ εστι διχηλουν ὁπλην, και ονυχιστηρας ονυχιζει, και μηρυκισμον ου μηρυκαται, ακαθαρτα εσονται ὑμιν· πας ὁ ἁπτομενος των θνησιμαιων αυτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και πας ὁς πορευεται επι χειρων εν πασι τοις θηριοις, ἁ πορευεται επι τεσσαρα, ακαθαρτα εστιν ὑμιν· πας ὁ ἁπτομενος των θνησιμαιων αυτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και ὁ αιρων των θνησιμαιων αυτων, πλυνει τα ἱματια αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· ακαθαρτα ταυτα εστιν ὑμιν.
και ταυτα ὑμιν ακαθαρτα απο των ἑρπετων των επι της γης· ἡ γαλη, και ὁ μυς, και ὁ κροκοδειλος ὁ χερσαιος,
μυγαλη, και χαμαιλεων, και χαλαβωτης, και σαυρα, και ασπαλαξ.
ταυτα ακαθαρτα ὑμιν απο παντων των ἑρπετων των επι της γης· πας ὁ ἁπτομενος αυτων τεθνηκοτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παν εφʼ ὁ αν επιπεση απʼ αυτων επʼ αυτο τεθνηκοτων αυτων, ακαθαρτον εσται απο παντος σκευους ξυλινου η ἱματιου η δερματος η σακκου· παν σκευος ὁ αν ποιηθη εργον εν αυτω, εις ὑδωρ βαφησεται, και ακαθαρτον εσται ἑως ἑσπερας· και καθαρον εσται.
και παν σκευος οστρακινον εις ὁ εαν πεση απο τουτων ενδον, ὁσα εαν ενδον η, ακαθαρτα εσται, και αυτο συντριβησεται.
και παν βρωμα, ὁ εσθεται, εις ὁ αν επελθη επʼ αυτο ὑδωρ, ακαθαρτον εσται· και παν ποτον, ὁ πινεται εν παντι αγγειω, ακαθαρτον εσται.
και παν ὁ εαν επιπεση απο των θνησιμαιων αυτων επʼ αυτο, ακαθαρτον εσται· κλιβανοι και χυτροποδες καθαιρεθησονται· ακαθαρτα ταυτα εστι, και ακαθαρτα ταυτα ὑμιν εσονται.
πλην πηγων ὑδατων και λακκου και συναγωγης ὑδατος, εσται καθαρον· ὁ δε ἁπτομενος των θνησιμαιων αυτων, ακαθαρτος εσται.
εαν δε επιπεση απο των θνησιμαιων αυτων επι παν σπερμα σποριμον, ὁ σπαρησεται, καθαρον εσται.
εαν δε επιχυθη ὑδωρ επι παν σπερμα, και επιπεση των θνησιμαιων αυτων επʼ αυτο, ακαθαρτον εστιν ὑμιν.
εαν δε αποθανη των κτηνων, ὁ εστιν ὑμιν φαγειν τουτο, ὁ ἁπτομενος των θνησιμαιων αυτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας·
και ὁ εσθιων απο των θνησιμαιων τουτων, πλυνει τα ἱματια, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· και ὁ αιρων απο θνησιμαιων αυτων, πλυνει τα ἱματια, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παν ἑρπετον, ὁ ἑρπει επι της γης, βδελυγμα εσται τουτο ὑμιν· ου βρωθησεται.
και πας ὁ πορευομενος επι κοιλιας, και πας ὁ πορευομενος επι τεσσαρα διαπαντος, ὁ πολυπληθει ποσιν εν πασι τοις ἑρπετοις τοις ἑρπουσιν επι της γης, ου φαγεσθε αυτο, ὁτι βδελυγμα ὑμιν εστι.
και ου μη βδελυξητε τας ψυχας ὑμων εν πασι τοις ἑρπετοις τοις ἑρπουσιν επι της γης, και ου μιανθησεσθε εν τουτοις, και ουκ ακαθαρτοι εσεσθε εν αυτοις,
ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων· και ἁγιασθησεσθε, και ἁγιοι εσεσθε, ὁτι ἁγιος ειμι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων· και ου μιανειτε τας ψυχας ὑμων εν πασι τοις ἑρπετοις τοις κινουμενοις επι της γης,
ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ αναγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου ειναι ὑμων θεος· και εσεσθε ἁγιοι, ὁτι ἁγιος ειμι εγω κυριος.
οὑτος ὁ νομος περι των κτηνων και των πετεινων και πασης ψυχης της κινουμενης εν τω ὑδατι, και πασης ψυχης ἑρπουσης επι της γης,
διαστειλαι αναμεσον των ακαθαρτων και αναμεσον των καθαρων, και αναμεσον των ζωογονουντων τα εσθιομενα και αναμεσον των ζωογονουντων τα μη εσθιομενα.
12
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, γυνη ἡτις εαν σπερματισθη, και τεκη αρσεν, και ακαθαρτος εσται ἑπτα ἡμερας· κατα τας ἡμερας του χωρισμου της αφεδρου αυτης, ακαθαρτος εσται.
και τη ἡμερα τη ογδοη περιτεμει την σαρκα της ακροβυστιας αυτου.
και τριακοντα και τρεις ἡμερας καθησεται εν αἱματι ακαθαρτω αυτης· παντος ἁγιου ουξ ἁψεται, και εις το ἁγιαστηριον ουκ εισελευσεται, ἑως αν πληρωθωσιν αἱ ἡμεραι καθαρσεως αυτης.
εαν δε θηλυ τεκη, και ακαθαρτος εσται δις ἑπτα ἡμερας, κατα την αφεδρον αυτης· και ἑξηκοντα ἡμερας και ἑξ καθεσθησεται εν αἱματι ακαθαρτω αυτης.
και ὁταν αναπληρωθωσιν αἱ ἡμεραι καθαρσεως αυτης εφʼ υἱω η επι θυγατρι, προσοισει αμνον ενιαυσιον αμωμον εις ὁλοκαυτωμα, και νοσσον περιστερας η τρυγονα περι ἁμαρτιας επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου, προς τον ἱερεα.
και προσοισει αυτον εναντι κυριου· και εξιλασεται περι αυτης ὁ ἱερευς, και καθαριει αυτην απο της πηγης του αἱματος αυτης· οὑτος ὁ νομος της τικτουσης αρσεν η θηλυ.
εαν δε μη εὑρισκη ἡ χειρ αυτης το ἱκανον εις αμνον, και ληψεται δυο τρυγονας η δυο νοσσους περιστερων, μιαν εις ὁλοκαυτωμα, και μιαν περι ἁμαρτιας· και εξιλασεται περι αυτης ὁ ἱερευς, και καθαρισθησεται.
13
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
ανθρωπω εαν τινι γενηται εν δερματι χρωτος αυτου ουλη σημασιας τηλαυγης, και γενηται εν δερματι χρωτος αυτου ἁφη λεπρας, αχθησεται προς ααρων τον ἱερεα, η ἑνα των υἱων αυτου των ἱερεων.
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην εν δερματι του χρωτος αυτου, και ἡ θριξ εν τη ἁφη μεταβαλη λευκη, και ἡ οψις της ἁφης ταπεινη απο του δερματος του χρωτος, ἁφη λεπρας εστι· και οψεται ὁ ἱερευς, και μιανει αυτον.
εαν δε και τηλαυγης λευκη η εν τω δερματι του χρωτος αυτου, και ταπεινη μη η ἡ οψις αυτης απο του δερματος, και ἡ θριξ αυτου ου μετεβαλε τριχα λευκην, αυτη δε εστιν αμαυρα, και αφοριει ὁ ἱερευς την ἁφην ἑπτα ἡμερας.
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην τη ἡμερα τη ἑβδομη· και ιδου ἡ ἁφη μενει εναντιον αυτου, ου μετεπεσεν ἡ ἁφη εν τω δερματι, και αφοριει αυτον ὁ ἱερευς ἑπτα ἡμερας τοδευτερον.
και οψεται ὁ ἱερευς αυτον τη ἡμερα τη ἑβδομη τοδευτερον· και ιδου αμαυρα ἡ ἁφη, ου μετεπεσεν ἡ ἁφη εν τω δερματι· και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς, σημασια γαρ εστι· και πλυναμενος τα ἱματια αυτου, καθαρος εσται.
εαν δε μεταβαλουσα μεταπεση ἡ σημασια εν τω δερματι, μετα το ιδειν αυτον τον ἱερεα του καθαρισαι αυτον, και οφθησεται τοδευτερον τω ἱερει.
και οψεται αυτον ὁ ἱερευς, και ιδου μετεπεσεν ἡ σημασια εν τω δερματι, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς· λεπρα εστι.
και ἁφη λεπρας εαν γενηται εν ανθρωπω, και ἡξει προς τον ἱερεα·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου ουλη λευκη εν τω δερματι, και αὑτη μετεβαλε τριχα λευκην, και απο του ὑγιους της σαρκος της ζωσης εν τη ουλη.
λεπρα παλαιουμενη εστιν εν τω δερματι του χρωτος, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς, και αφοριει αυτον, ὁτι ακαθαρτος εστιν.
εαν δε ανθουσα εξανθηση λεπρα εν τω δερματι, και καλυψη ἡ λεπρα παν το δερμα της ἁφης απο κεφαλης ἑως ποδων, καθʼ ὁλην την ὁρασιν του ἱερεως·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου εκαλυψεν ἡ λεπρα παν το δερμα του χρωτος· και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς την ἁφην, ὁτι παν μετεβαλε λευκον, καθαρον εστι.
και ἡ αν ἡμερα οφθη εν αυτω χρως ζων, μιανθησεται.
και ὁψεται ὁ ἱερευς τον χρωτα τον ὑγιη, και μιανει αυτον ὁ χρως ὁ ὑγιης, ὁτι ακαθαρτος εστι· λεπρα εστιν.
εαν δε αποκαταστη ὁ χρως ὁ ὑγιης, και μεταβαλη λευκη, και ελευσεται προς τον ἱερεα·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου μετεβαλεν ἡ ἁφη εις το λευκον, και καθαριει ὁ ἱερευς την ἁφην· καθαρος εστι.
και σαρξ εαν γενηται εν τω δερματι αυτου ἑλκος, και ὑγιασθη,
και γενηται εν τω τοπω του ἑλκους ουλη λευκη, η τηλαυγης λευκαινουσα, η πυρῥιζουσα, και οφθησεται τω ἱερει·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου ἡ οψις ταπεινοτερα του δερματος, και ἡ θριξ αυτης μετεβαλεν εις λευκην, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς, ὁτι λεπρα εστιν· εν τω ἑλκει εξηνθησεν.
εαν δε ιδη ὁ ἱερευς, και ιδου ουκ εστιν εν αυτω θριξ λευκη, και ταπεινον μη η απο του δερματος του χρωτος, και αυτη η αμαυρα, και αφοριει αυτον ὁ ἱερευς ἑπτα ἡμερας.
εαν δε διαχυσει διαχεηται εν τω δερματι, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς, ἁφη λεπρας εστιν· εν τω ἑλκει εξηνθησεν·
εαν δε κατα χωραν μεινη το τηλαυγημα και μη διαχεηται, ουλη του ἑλκους εστι, και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς.
και σαρξ εαν γενηται εν τω δερματι αυτου κατακαυμα πυρος, και γενηται εν τω δερματι αυτου το ὑγιασθεν του κατακαυματος αυγαζον τηλαυγες λευκον, ὑποπυρῥιζον, η εκλευκον·
και οψεται αυτον ὁ ἱερευς, και ιδου μετεβαλε θριξ λευκη εις το αυγαζον, και ἡ οψις αυτου ταπεινη απο του δερματος, λεπρα εστιν· εν τω κατακαυματι εξηνθησε· και μιανει αυτον ὁ ἱερευς, ἁφη λεπρας εστιν.
εαν δε ιδη ὁ ἱερευς, και ιδου ουκ εστιν εν τω· αυγαζοντι θριξ λευκη, και ταπεινον μη η απο του δερματος, αυτο δε αμαυρον, και αφοριει αυτον ὁ ἱερευς ἑπτα ἡμερας.
και οψεται αυτον ὁ ἱερευς τη ἡμερα τη ἑβδομη· εαν δε διαχυσει διαχεηται εν τω δερματι, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς, ἁφη λεπρας εστιν· εν τω ἑλκει εξηνθησεν.
εαν δε κατα χωραν μεινη το αυγαζον, και μη διαχυθη εν τω δερματι, αυτη δε αμαυρα η, ουλη του κατακαυματος εστι, και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς· ὁ γαρ χαρακτηρ του κατακαυματος εστι.
και ανδρι η γυναικι εαν γενηται εν αυτοις ἁφη λεπρας εν τη κεφαλη η εν τω πωγωνι·
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην, και ιδου ἡ οψις αυτης εγκοιλοτερα του δερματος, εν αυτη δε θριξ ξανθιζουσα λεπτη, και μιανει αυτον ὁ ἱερευς· θραυσμα εστι, λεπρα της κεφαλης η λεπρα του πωγωνος εστι.
και εαν ιδη ὁ ἱερευς την ἁφην του θραυσματος, και ιδου ουχ ἡ οψις εγκοιλοτερα του δερματος, και θριξ ξανθιζουσα ουκ εστιν εν αυτη, και αφοριει ὁ ἱερευς την ἁφην του θραυσματος ἑπτα ἡμερας.
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην τη ἡμερα τη ἑβδομη, και ιδου ου διεχυθη το θραυσμα, και θριξ ξανθιζουσα ουκ εστιν εν αυτη, και ἡ οψις του θραυσματος ουκ εστι κοιλη απο του δερματος·
και ξυρηθησεται το δερμα, το δε θραυσμα ου ξυρηθησεται, και αφοριει ὁ ἱερευς το θραυσμα ἑπτα ἡμερας το δευτερον.
και οψεται ὁ ἱερευς το θραυσμα τη ἡμερα τη ἑβδομη, και ιδου ου διεχυθη το θραυσμα εν τω δερματι μετα το ξυρηθηναι αυτον, και ἡ οψις του θραυσματος ουκ εστιν κοιλη απο του δερματος, και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς, και πλυναμενος τα ἱματια, καθαρος εσται.
εαν δε διαχυσει διαχεηται το θραυσμα εν τω δερματι μετα το καθαρισθηναι αυτον·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου διακεχυται το θραυσμα εν τω δερματι, ουκ επισκεψεται ὁ ἱερευς περι της τριχος της ξανθης, ὁτι ακαθαρτος εστιν.
εαν δε ενωπιον μεινη επι χωρας το θραυσμα, και θριξ μελαινα ανατειλη εν αυτω, ὑγιακε το θραυσμα, καθαρος εστι, και καθαριει αυτον ὁ ἱερευς.
και ανδρι η γυναικι εαν γενηται εν δερματι της σαρκος αυτου αυγαματα αυγαζοντα λευκανθιζοντα·
και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου εν δερματι της σαρκος αυτου αυγασματα αυγαζοντα λευκαθιζοντα, αλφος εστιν· εξανθει εν τω δερματι της σαρκος αυτου, καθαρος εστιν.
εαν δε τινι μαδηση ἡ κεφαλη αυτου, φαλακρος εστι, καθαρος εστιν.
εαν δε κατα προσωπον μαδηση ἡ κεφαλη αυτου, αναφαλαντος εστι, καθαρος εστιν.
εαν δε γενηται εν τω φαλακρωματι αυτου η εν τω αναφαλαντωματι αυτου ἁφη λευκη η πυρῥιζουσα, λεπρα εστιν εν τω φαλακρωματι αυτου, η εν τω αναφαλαντωματι αυτου·
και οψεται αυτον ὁ ἱερευς, και ιδου ἡ οψις της ἁφης λευκη η πυρῥιζουσα εν τω φαλακρωματι αυτου η εν τω αναφαλαντωματι αυτου, ὡς ωιδος λεπρας εν δερματι της σαρκος αυτου·
ανθρωπος λεπρος εστι· μιανσει μιανει αυτον ὁ ἱερευς, εν τη κεφαλη αυτου ἡ ἁφη αυτου.
και ὁ λεπρος εν ὡ εστιν ἡ ἁφη, τα ἱματια αυτου εστω παραλελυμενα, και ἡ κεφαλη αυτου ακαλυπτος, και περι το στομα αυτου περιβαλεσθω, και ακαθαρτος κεκλησεται.
πασας τας ἡμερας, ὁσας εαν η επʼ αυτον ἡ ἁφη, ακαθαρτος ων ακαθαρτος εσται· κεχωρισμενος καθησεται, εξω της παρεμβολης αυτου εσται ἡ διατριβη.
και ἱματιω εαν γενηται ἁφη εν αυτω λεπρας, εν ἱματιω ερεω, η εν ἱματιω στυππυινω,
η εν στημονι, η εν κροκη, η εν τοις λινοις, η εν τοις ερεοις, η εν δερματι, η εν παντι εργασιμω δερματι,
και γενηται ἡ ἁφη χλωριζουσα η πυρῥιζουσα εν τω δερματι, η εν τω ἱματιω, η εν τω στημονι, η εν τη κροκη, η εν παντι σκευει εργασιμω δερματος, ἁφη λεπρας εστι· και δειξει τω ἱερει·
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην, και αφοριει ὁ ἱερευς την ἁφην ἑπτα ἡμερας.
και οψεται ὁ ἱερευς την ἁφην τη ἡμερα τη ἑβδομη· εαν δε διαχεηται ἡ ἁφη εν τω ἱματιω, η εν τω στημονι, η εν τη κροκη, η εν τω δερματι, κατα παντα ὁσα εαν ποιηθη δερματα εν τη εργασια, λεπρα εμμονος εστιν ἡ ἁφη, ακαθαρτος εστι.
κατακαυσει το ἱματιον, η τον στημονα, η την κροκην εν τοις ερεοις, η εν τοις λινοις, η εν παντι σκευει δερματινω, εν ὡ αν η εν αυτω ἡ ἁφη, ὁτι λεπρα εμμονος εστιν, εν πυρι κατακαυθησεται.
εαν δε ιδη ὁ ἱερευς, και μη διαχεηται ἡ ἁφη εν τω ἱματιω, η εν τω στημονι, η εν τη κροκη, η εν παντι σκευει δερματινω·
και συνταξει ὁ ἱερευς, και πλυνει εφʼ οὑ εαν η επʼ αυτου ἡ ἁφη, και αφοριει ὁ ἱερευς την ἁφην ἑπτα ἡμερας τοδευτερον.
και οψεται ὁ ἱερευς μετα το πλυθηναι αυτο την ἁφην, και ἡδε ου μη μετεβαλεν ἡ ἁφη την οψιν, και ἡ ἁφη ου διαχειται, ακαθαρτον εστιν, εν πυρι κατακαυθησεται· εστηρικται εν τω ἱματιω, η εν τω στημονι, η εν τη κροκη.
και εαν ιδη ὁ ἱερευς, και η αμαυρα ἡ ἁφη μετα το πλυθηναι αυτο, απορῥηξει αυτο απο του ἱματιου, η απο του στημονος, η απο της κροκης, η απο του δερματος.
εαν δε οφθη ετι εν τω ἱματιω, η εν τω στημονι, η εν τη κροκη, η εν παντι σκευει δερματινω, λεπρα εξανθουσα εστιν εν πυρι κατακαυθησεται εν ὡ εστιν ἡ ἁφη.
και το ἱματιον, η ὁ στημων, η ἡ κροκη, η παν σκευος δερματινον, ὁ πλυθησεται, και αποστησεται απʼ αυτου ἡ ἁφη, και πλυθησεται το δευτερον, και καθαρον εσται.
οὑτος ὁ νομος ἁφης λεπρας ἱματιου ερεου, η στυππυινου, η στημονος, η κροκης, η παντος σκευους δερματινου, εις το καθαρισαι αυτο, η μιαναι αυτο.
14
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
οὑτος ὁ νὁμος του λεπρου· ἡ αν ἡμερα καθαρισθη, και προσαχθησεται προς τον ἱερεα.
και εξελευσεται ὁ ἱερευς εξω της παρεμβολης, και οψεται ὁ ἱερευς, και ιδου ιαται ἡ ἁφη της λεπρας απο του λεπρου.
και προσταξει ὁ ἱερευς, και ληψονται τω κεκαθαρισμενω δυο ορνιθια ζωντα καθαρα, και ξυλον κεδρινον, και κεκλωσμενον κοκκινον, και ὑσσωπον.
και προσταξει ὁ ἱερευς, και σφαξουσι το ορνιθιον το ἑν εις αγγειον οστρακινον εφʼ ὑδατι ζωντι.
και το ορνιθιον το ζων λημψεται αυτο, και το ξυλον το κεδρινον, και το κλωστον κοκκινον, και τον ὑσσωπον, και βαψει αυτα και το ορνιθιον το ζων εις το αἱμα του ορνιθιου του σφαγεντος εφʼ ὑδατι ζωντι.
και περιρῥανει επι τον καθαρισθεντα απο της λεπρας ἑπτακις, και καθαρος εσται· και εξαποστελει το ορνιθιον το ζων εις το πεδιον.
και πλυνει ὁ καθαρισθεις τα ἱματια αυτου, και ξυρηθησεται αυτου πασαν την τριχα, και λουσεται εν ὑδατι, και καθαρος εσται· και μετα ταυτα εισελευσεται εις την παρεμβολην, και διατριψει εξω του οικου αυτου ἑπτα ἡμερας.
και εσται τη ἡμερα τη ἑβδομη, ξυρηθησεται πασαν την τριχα αυτου, την κεφαλην αυτου, και τον πωγωνα, και τας οφρυς, και πασαν της τριχα αυτου ξυρηθησεται· και πλυνει τα ἱματια, και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και καθαρος εσται.
και τη ἡμερα τη ογδοη ληψεται δυο αμνους αμωμους ἑνιαυσιους, και προβατον αμωμον ἑνιαυσιον, και τρια δεκατα σεμιδαλεως εις θυσιαν πεφυραμενης εν ελαιω, και κοτυλην ελαιου μιαν.
και στησει ὁ ἱερευς ὁ καθαριζων, τον ανθρωπον τον καθαριζομενον, και ταυτα εναντι κυριου, επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και ληψεται ὁ ἱερευς τον αμνον τον ἑνα, και προσαξει αυτον της πλημμελειας, και την κοτυλην του ελαιου, και αφοριει αυτα αφορισμα εναντι κυριου.
και σφαξουσι τον αμνον εν τοπω, οὑ σφαζουσι τα ὁλοκαυτωματα, και τα περι ἁμαρτιας, εν τοπω ἁγιω· εστι γαρ το περι ἁμαρτιας, ὡσπερ το της πλημμελειας εστι τω ἱερει· ἁγια ἁγιων εστι.
και ληψεται ὁ ἱερευς απο του αἱματος του της πλημμελειας, και επιθησει ὁ ἱερευς επι τον λοβον του ωτος του καθαριζομενου του δεξιου, και επι το ακρον της χειρος της δεξιας, και επι το ακρον του ποδος του δεξιου.
και λαβων ὁ ἱερευς απο της κοτυλης του ελαιου, επιχεει επι την χειρα του ἱερεως την αριστεραν.
και βαψει τον δακτυλον τον δεξιον απο του ελαιου του οντος επι της χειρος αυτου της αριστερας· και ῥανει τω δακτυλω ἑπτακις εναντι κυριου.
το δε καταλειφθεν ελαιον το ον εν τη χειρι, επιθησει ὁ ἱερευς επι τον λοβον του ωτος του καθαριζομενου του δεξιου, και επι το ακρον της χειρος της δεξιας, και επι το ακρον του ποδος του δεξιου, επι τον τοπον του αἱματος του της πλημμελειας.
το δε καταλειφθεν ελαιον το επι της χειρος του ἱερεως, επιθησει ὁ ἱερευς επι την κεφαλην του καθαρισθεντος· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς εναντι κυριου.
και ποιησει ὁ ἱερευς το περι της ἁμαρτιας, και εξιλασεται ὁ ἱερευς περι του καθαριζομενου απο της ἁμαρτιας αυτου· και μετα τουτο σφαξει ὁ ἱερευς το ὁλοκαυτωμα.
και ανοισει ὁ ἱερευς το ὁλοκαυτωμα, και την θυσιαν επι το θυσιαστηριον εναντι κυριου· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς, και καθαρισθησεται.
εαν δε πενηται, και ἡ χειρ αυτου μη εὑρισκη, ληψεται αμνον ἑνα εις ὁ επλημμελησεν εις αφαιρεμα, ὡστε εξιλασασθαι περι αυτου, και δεκατον σεμιδαλεως πεφυραμενης εν ελαιω εις θυσιαν, και κοτυλην ελαιου μιαν,
και δυο τρυγονας, η δυο νοσσους περιστερων, ὁσα εὑρεν ἡ χειρ αυτου, και εσται ἡ μια περι ἁμαρτιας, και ἡ μια εις ὁλοκαυτωμα.
και προσοισει αυτα τη ἡμερα τη ογδοη, εις το καθαρισαι αυτον, προς τον ἱερεα, επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου εναντι κυριου.
και λαβων ὁ ἱερευς τον αμνον της πλημμελειας, και την κοτυλην του ελαιου, επιθησει αυτα επιθεμα εναντι κυριου.
και σφαξει τον αμνον τον της πλημμελειας, και ληψεται ὁ ἱερευς απο του αἱματος του της πλημμελειας, και επιθησει επι τον λοβον του ωτος του καθαριζομενου του δεξιου, και επι το ακρον της χειρος της δεξιας, και επι το ακρον του ποδος του δεξιου.
και απο του ελαιου επιχεει ὁ ἱερευς επι την χειρα του ἱερεως την αριστεραν.
και ῥανει ὁ ἱερευς τω δακτυλω τω δεξιω απο του ελαιου του εν τη χειρι αυτου τη αριστερα ἑπτακις εναντι κυριου.
και επιθησει ὁ ἱερευς απο του ελαιου του επι της χειρος αυτου επι τον λοβον του ωτος του καθαριζομενου του δεξιου, και επι το ακρον της χειρος αυτου της δεξιας, και επι το ακρον του ποδος αυτου του δεξιου, επι τον τοπον του αἱματος του της πλημμελειας.
το δε καταλειφθεν απο του ελαιου το ον επι της χειρος του ἱερεως, επιθησει επι την κεφαλην του καθαρισθεντος· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς εναντι κυριου.
και ποιησει μιαν απο των τρυγονων η απο των νοσσων των περιστερων, καθοτι εὑρεν αυτου ἡ χειρ,
την μιαν περι ἁμαρτιας, και την μιαν εις ὁλοκαυτωμα συν τη θυσια· και εξιλασεται ὁ ἱερευς περι του καθαριζομενου εναντι κυριου.
οὑτος ὁ νομος εν ὡ εστιν ἡ ἁφη της λεπρας, και του μη εὑρισκοντος τη χειρι εις τον καθαρισμον αυτου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
ὡς αν εισελθητε εις την γην των χαναναιων, ἡν εγω διδωμι ὑμιν εν κτησει, και δωσω ἁφην λεπρας εν ταις οικιαις της γης της εγκτητου ὑμιν·
και ἡξει τινος αυτου ἡ οικια, και αναγγελει τω ἱερει, λεγων, ὡσπερ ἁφη ἑωραται μοι εν τη οικια.
και προσταξει ὁ ἱερευς αποσκευασαι την οικιαν, προ του εισελθοντα τον ἱερεα ιδειν την ἁφην, και ου μη ακαθαρτα γενηται ὁσα αν η εν τη οικια· και μετα ταυτα εισελευσεται ὁ ἱερευς καταμαθειν την οικιαν.
και οψεται την ἁφην, και ιδου ἡ ἁφη εν τοις τοιχοις της οικιας, κοιλαδας χλωριζουσας, η πυρῥιζουσας, και ἡ οψις αυτων ταπεινοτερα των τοιχων.
και εξελθων ὁ ἱερευς εκ της οικιας επι την θυραν της οικιας, και αφοριει ὁ ἱερευς την οικιαν ἑπτα ἡμερας.
και επανηξει ὁ ἱερευς τη ἡμερα τη ἑβδομη, και οψεται την οικιαν, και ιδου διεχυθη ἡ ἁφη εν τοις τοιχοις της οικιας.
και προσταξει ὁ ἱερευς, και εξελουσι τους λιθους εν οἱς εστιν ἡ ἁφη, και εκβαλουσιν αυτους εξω της πολεως εις τοπον ακαθαρτον.
και την οικιαν αποξυσουσιν εσωθεν κυκλω, και εκχεουσι τον χουν τον απεξυσμενον εξω της πολεως εις τοπον ακαθαρτον.
και ληψονται λιθους απεξυσμενους ἑτερους, και αντιθησουσιν αντι των λιθων· και χουν ἑτερον ληψονται, και εξαλειψουσι την οικιαν.
εαν δε επελθη παλιν ἡ ἁφη, και ανατειλη εν τη οικια μετα το εξελειν τους λιθους, και μετα το αποξυσθηναι την οικιαν, και μετα το εξαλειφθηναι,
και εισελευσεται ὁ ἱερευς, και οψεται ει διακεχυται ἡ ἁφη εν τη οικια, λεπρα εμμονος εστιν εν τη οικια, ακαθαρτος εστι.
και καθελουσι την οικιαν, και τα ξυλα αυτης, και τους λιθους αυτης, και παντα τον χουν εξοισουσιν εξω της πολεως εις τοπον ακαθαρτον.
και ὁ εισπορευομενος εις την οικιαν πασας τας ἡμερας, ἁς αφωρισμενη εστιν, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας·
και ὁ κοιμωμενος εν τη οικια, πλυνει τα ἱματια αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· και ὁ εσθων εν τη οικια, πλυνει τα ἱματια αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
εαν δε παραγενομενος εισελθη ὁ ἱερευς και ιδη, και ιδου ου διαχυσει ου διαχειται ἡ ἁφη εν τη οικια μετα το εξαλειφθηναι την οικιαν, και καθαριει ὁ ἱερευς την οικιαν, ὁτι ιαθη ἡ ἁφη.
και ληψεται αφαγνισαι την οικιαν, δυο ορνιθια ζωντα καθαρα, και ξυλον κεδρινον, και κεκλωσμενον κοκκινον, και ὑσσωπον.
και σφαξει το ορνιθιον το ἑν εις σκευος οστρακινον εφʼ ὑδατι ζωντι·
και ληψεται το ξυλον το κεδρινον, και το κεκλωσμενον κοκκινον, και τον ὑσσωπον, και το ορνιθιον το ζων· και βαψει αυτο εις το αἱμα του ορνιθιου του εσφαγμενου εφʼ ὑδατι ζωντι· και περιρῥανει εν αυτοις επι την οικιαν ἑπτακις.
και αφαγνιει την οικιαν εν τω αἱματι του ορνιθιου, και εν τω ὑδατι τω ζωντι, και εν τω ορνιθιω τω ζωντι, και εν τω ξυλω τω κεδρινω, και εν τω ὑσσωπω, και εν τω κεκλωσμενω κοκκινω.
και εξαποστελει το ορνιθιον το ζων εξω της πολεως εις το πεδιον, και εξιλασεται περι της οικιας, και καθαρα εσται.
οὑτος ὁ νομος κατα πασαν ἁφην λεπρας, και θραυσματος,
και της λεπρας ἱματιου, και οικιας,
και ουλης, και σημασιας, και του αυγαζοντος,
και του εξηγησασθαι ἡ ἡμερα ακαθαρτον, και ἡ ἡμερα καθαρισθησεται· οὑτος ὁ νομος της λεπρας.
15
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις αυτοις, ανδρι ανδρι ὡ εαν γενηται ῥυσις εκ του σωματος αυτου, ἡ ῥυσις αυτου ακαθαρτος εστι.
και οὑτος ὁ νομος της ακαθαρσιας αυτου· ῥεων γονον εκ σωματος αυτου, εκ της ῥυσεως, ἡς συνεστηκε το σωμα αυτου δια της ῥυσεως, αὑτη ἡ ακαθαρσια αυτου εν αυτω· πασαι αἱ ἡμεραι ῥυσεως σωματος αυτου, ἡ συνεστηκε το σωμα αυτου δια της ῥυσεως, ακαθαρσια αυτου εστι.
πασα κοιτη εφʼ ἡς αν κοιμηθη επʼ αυτης ὁ γονορῥυης, ακαθαρτος εστι, και παν σκευος εφʼ ὁ αν καθιση επʼ αυτο ὁ γονορρυης, ακαθαρτον εσται.
και ανθρωπος, ὁς εαν ἁψηται της κοιτης αυτου, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και ὁ καθημενος επι του σκευους εφʼ ὁ αν καθιση ὁ γονορῥυης, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και ὁ ἁπτομενος του χρωτος του γονορῥυους, πλυνει τα ἱματια, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
εαν δε προσσιελιση ὁ γονορῥυης επι τον καθαρον, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παν επισαγμα ονου, εφʼ ὁ αν επιβη επʼ αυτο ὁ γονορῥυης, ακαθαρτον εσται ἑως ἑσπερας.
και πας ὁ ἁπτομενος ὁσα αν η ὑποκατω αυτου, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· και ὁ αιρων αυτα, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και ὁσων εαν ἁψηται ὁ γονορῥυης, και τας χειρας ου νενιπται ὑδατι, πλυνει τα ἱματια, και λουσεται το σωμα ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και σκευος οστρακινον οὑ αν ἁψηται ὁ γονορῥυης, συντριβησεται· και σκευος ξυλινον νιφησεται ὑδατι, και καθαρον εσται.
εαν δε καθαρισθη ὁ γονορῥυης εκ της ῥυσεως αυτου, και εξαριθμηθησεται αυτω ἑπτα ἡμερας εις τον καθαρισμον αυτου, και πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται το σωμα ὑδατι, και καθαρος εσται.
και τη ἡμερα τη ογδοη ληψεται ἑαυτω δυο τρυγονας, η δυο νοσσους περιστερων, και οισει αυτα εναντι κυριου επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου, και δωσει αυτα τω ἱερει.
και ποιησει αυτα ὁ ἱερευς μιαν περι ἁμαρτιας, και μιαν εις ὁλοκαυτωμα· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς εναντι κυριου απο της ῥυσεως αυτου.
και ανθρωπος ὡ αν εξελθη εξ αυτου κοιτη σπερματος, και λουσεται ὑδατι παν το σωμα αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παν ἱματιον, και παν δερμα εφʼ ὁ αν η επʼ αυτο κοιτη σπερματος, και πλυθησεται ὑδατι, και ακαθαρτον εσται ἑως ἑσπερας.
και γυνη εαν κοιμηθη ανηρ μετʼ αυτης κοιτην σπερματος, και λουσονται ὑδατι, και ακαθαρτοι εσονται ἑως ἑσπερας.
και γυνη ἡτις αν η ῥεουσα αἱματι, και εσται ἡ ῥυσις αυτης εν τω σωματι αυτης, ἑπτα ἡμερας εσται εν τη αφεδρω αυτης· πας ὁ ἁπτομενος αυτης, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παν εφʼ ὁ αν κοιταζηται επʼ αυτο εν τη αφεδρω αυτης, ακαθαρτον εσται· και παν εφʼ ὁ αν επικαθιση επʼ αυτο, ακαθαρτον εσται.
και πας ὁς αν ἁψηται της κοιτης αυτης, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και πας ὁ ἁπτομενος παντος σκευους οὑ εαν καθιση επʼ αυτο, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
εαν δε εν τη κοιτη αυτης ουσης, η επι του σκευους οὑ εαν καθιση επʼ αυτω εν τω ἁπτεσθαι αυτον αυτης, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
εαν δε κοιτη κοιμηθη τις μετʼ αυτης, και γενηται ἡ ακαθαρσια αυτης επʼ αυτω, ακαθαρτος εσται ἑπτα ἡμερας· και πασα κοιτη εφʼ ἡ αν κοιμηθη επʼ αυτη, ακαθαρτος εσται.
και γυνη εαν ῥεη ῥυσει αἱματος ἡμερας πλειους, ουκ εν καιρω της αφεδρου αυτης, εαν και ῥεη μετα την αφεδρον αυτης, πασαι αἱ ἡμεραι ῥυσεως ακαθαρσιας αυτης, καθαπερ αἱ ἡμεραι της αφεδρου αυτης, εσται ακαθαρτος.
και πασα κοιτη εφʼ ἡς αν κοιμηθη επʼ αυτης πασας τας ἡμερας της ῥυσεως, κατα την κοιτην της αφεδρου, εσται αυτη· και παν σκευος εφʼ ὁ αν καθιση επʼ αυτο, ακαθαρτον εσται κατα την ακαθαρσιαν της αφεδρου.
πας ὁ ἁπτομενος αυτης ακαθαρτος εσται, και πλυνει τα ἱματια και λουσεται το σωμα ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
εαν δε καθαρισθη απο της ῥυσεως, και εξαριθμησεται αυτη ἑπτα ἡμερας, και μετα ταυτα καθαρισθησεται.
και τη ἡμερα τη ογδοη ληψεται αὑτη δυο τρυγονας, η δυο νοσσους περιστερων, και οισει αυτα προς τον ἱερεα επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και ποιησει ὁ ἱερευς την μιαν περι ἁμαρτιας, και την μιαν εις ὁλοκαυτωμα· και εξιλασεται περι αυτης ὁ ἱερευς εναντι κυριου απο ῥυσεως ακαθαρσιας αυτης.
και ευλαβεις ποιησετε τους υἱους ισραηλ απο των ακαθαρσιων αυτων· και ουκ αποθανουνται δια την ακαθαρσιαν αυτων, εν τω μιαινειν αυτους την σκηνην μου την εν αυτοις.
οὑτος ὁ νομος του γονορῥυους· και εαν τινι εξελθη εξ αυτου κοιτη σπερματος, ὡστε μιανθηναι εν αυτη,
και τη αἱμορῥοουση εν τη αφεδρω αυτης, και ὁ γονορῥυης εν τη ῥυσει αυτου τω αρσενι η τη θηλεια, και τω ανδρι, ὁς αν κοιμηθη μετα αποκαθημενης.
16
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, μετα το τελευτησαι τους δυο υἱους ααρων εν τω προσαγειν αυτους πυρ αλλοτριον εναντι κυριου, και ετελευτησαν.
και ειπε κυριος προς μωυσην, λαλησον προς ααρων τον αδελφον σου, και μη εισπορευεσθω πασαν ὡραν εις το ἁγιον εσωτερον του καταπετασματος εις προσωπον του ἱλαστηριου, ὁ εστιν επι της κιβωτου του μαρτυριου, και ουκ αποθανειται· εν γαρ νεφελη οφθησομαι επι του ἱλαστηριου.
οὑτως εισελευσεται ααρων εις το ἁγιον· εν μοσχω εκ βοων περι ἁμαρτιας, και κριον εις ὁλοκαυτωμα.
και χιτωνα λινουν ἡγιασμενον ενδυσεται, και περισκελες λινουν εσται επι του χρωτος αυτου, και ζωνη λινη ζωσεται, και κιδαριν λινην περιθησεται, ἱματια ἁγια εστι· και λουσεται ὑδατι παν το σωμα αυτου και ενδυσεται αυτα.
και παρα της συναγωγης των υἱων ισραηλ ληψεται δυο χιμαρους εξ αιγων περι ἁμαρτιας, και κριον ἑνα εις ὁλοκαυτωμα.
και προσαξει ααρων τον μοσχον τον περι της ἁμαρτιας αυτου, και εξιλασεται περι αυτου, και του οικου αυτου.
και ληψεται τους δυο χιμαρους, και στησει αυτους εναντι κυριου παρα την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και επιθησει ααρων επι τους δυο χιμαρους κληρους· κληρον ἑνα τω κυριω, και κληρον ἑνα τω αποπομπαιω.
και προσαξει ααρων τον χιμαρον εφʼ ὁν επηλθεν επʼ αυτον ὁ κληρος τω κυριω, και προσοισει περι ἁμαρτιας.
και τον χιμαρον, εφʼ ὁν επηλθεν επʼ αυτον ὁ κληρος του αποπομπαιου, στησει αυτον ζωντα εναντι κυριου, του εξιλασασθαι επʼ αυτου, ὡστε αποστειλαι αυτον εις την αποπομπην, και αφησει αυτον εις την ερημον.
και προσαξει ααρων τον μοσχον τον περι της ἁμαρτιας αὑτου, και εξιλασεται περι ἑαυτου, και του οικου· και σφαξει τον μοσχον περι της ἁμαρτιας αυτου.
και ληψεται το πυρειον πληρες ανθρακων πυρος απο του θυσιαστηριου, του απεναντι κυριου· και πλησει τας χειρας θυμιαματος συνθεσεως λεπτης, και εισοισει εσωτερον του καταπετασματος.
και επιθησει το θυμιαμα επι το πυρ εναντι κυριου· και καλυψει ἡ ατμις του θυμιαματος το ἱλαστηριον το επι των μαρτυριων, και ουκ αποθανειται.
και ληψεται απο του αἱματος του μοσχου, και ῥανει τω δακτυλω επι το ἱλαστηριον κατα ανατολας· κατα προσωπον του ἱλαστηριου ῥανει ἑπτακις απο του αἱματος τω δακτυλω.
και σφαξει τον χιμαρον τον περι ἁμαρτιας, τον περι του λαου, εναντι κυριου· και εισοισει του αἱματος αυτου εσωτερον του καταπετασματος, και ποιησει το αἱμα αυτου, ὁν τροπον εποιησε το αἱμα του μοσχου· και ῥανει το αἱμα αυτου επι το ἱλαστηριον, κατα προσωπον του ἱλαστηριου.
και εξιλασεται το ἁγιον απο των ακαθαρσιων των υἱων ισραηλ, και απο των αδικηματων αυτων περι πασων των ἁμαρτιως αυτων· και οὑτω ποιησει τη σκηνη του μαρτυριου τη εκτισμενη εν αυτοις εν μεσω της ακαθαρσιας αυτων.
και πας ανθρωπος ουκ εσται εν τη σκηνη του μαρτυριου, εισπορευομενου αυτου εξιλασασθαι εν τω ἁγιω, ἑως αν εξελθη· και εξιλασεται περι ἑαυτου, και του οικου αυτου, και περι πασης συναγωγης υἱων ισραηλ.
και εξελευσεται επι το θυσιαστηριον το ον απεναντι κυριου, και εξιλασεται επʼ αυτου· και ληψεται απο του αἱματος του μοσχου, και απο του αἱματος του χιμαρου, και επιθησει επι τα κερατα του θυσιαστηριου κυκλω.
και ῥανει επʼ αυτο απο του αἱματος τω δακτυλω ἑπτακις, και καθαριει αυτο, και ἁγιασει αυτο απο των ακαθαρσιων των υἱων ισραηλ.
και συντελεσει εξιλασκομενος το ἁγιον, και την σκηνην του μαρτυριου, και το θυσιαστηριον, και περι των ἱερεων καθαριει· και προσαξει τον χιμαρον τον ζωντα.
και επιθησει ααρων τας χειρας αυτου επι την κεφαλην του χιμαρου του ζωντος, και εξαγορευσει επʼ αυτου πασας τας ανομιας των υἱων ισραηλ, και πασας τας αδικιας αυτων, και πασας τας ἁμαρτιας αυτων· και επιθησει αυτας επι την κεφαλην του χιμαρου του ζωντος· και εξαποστελει εν χειρι ανθρωπου ἑτοιμου εις την ερημον.
και ληψεται ὁ χιμαρος εφʼ ἑαυτω τας αδικιας αυτων εις γην αβατον· και εξαποστελει τον χιμαρον εις την ερημον.
και εισελευσεται ααρων εις την σκηνην του μαρτυριου, και εκδυσεται την στολην την λινην, ἡν ενδεδυκει, εισπορευομενου αυτου εις το ἁγιον, και αποθησει αυτην εκει.
και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι εν τοπω ἁγιω, και ενδυσεται την στολην αυτου, και εξελθων ποιησει το ὁλοκαυτωμα αυτου και το ὁλοκαρπωμα του λαου, και εξιλασεται περι αυτου, και περι του οικου αυτου, και περι του λαου, ὡς περι των ἱερεων.
και το στεαρ το περι των ἁμαρτιων ανοισει επι το θυσιαστηριον.
και ὁ εξαποστελλων τον χιμαρον τον διεσταλμενον εις αφεσιν, πλυνει τα ἱματια, και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και μετα ταυτα εισελευσεται εις την παρεμβολην.
και τον μοσχον τον περι της ἁμαρτιας, και τον χιμαρον τον περι της ἁμαρτιας, ὡν το αἱμα εισηνεχθη εξιλασασθαι εν τω ἁγιω, εξοισουσιν αυτα εξω της παρεμβολης, ται κατακαυσουσιν αυτα εν πυρι, και τα δερματα αυτων και τα κρεα αυτων και την κοπρον αυτων.
ὁ δε κατακαιων αυτα, πλυνει τα ἱματια, και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και μετα ταυτα εισελευσεται εις την παρεμβολην.
και εσται τουτο ὑμιν νομιμον αιωνιον· εν τω μηνι τω ἑβδομω, δεκατη του μηνος, ταπεινωσετε τας ψυχας ὑμων, και παν εργον ου ποιησετε ὁ αυτοχθων, και ὁ προσηλυτος ὁ προσκειμενος εν ὑμιν.
εν γαρ τη ἡμερα ταυτη εξιλασεται περι ὑμων, καθαρισαι ὑμας απο πασων των ἁμαρτιων ὑμων εναντι κυριου, και καθαρισθησεσθε.
σαββατα σαββατων αναπαυσις αὑτη εσται ὑμιν· και ταπεινωσετε τας ψυχας ὑμων, νομιμον αιωνιον.
εξιλασεται ὁ ἱερευς, ὁν αν χρισωσιν αυτον, και ὁν αν τελειωσωσι τας χειρας αυτου ἱερατευειν μετα τον πατερα αυτου· και ενδυσεται την στολην την λινην, στολην ἁγιαν.
και εξιλασεται το ἁγιον του ἁγιου, και την σκηνην του μαρτυριου, και το θυσιαστηριον εξιλασεται, και περι των ἱερεων, και περι πασης συναγωγης εξιλασεται.
και εσται τουτο ὑμιν νομιμον αιωνιον εξιλασκεσθαι περι των νἱων ισραηλ απο πασων των ἁμαρτιων αυτων· ἁπαξ του ενιαυτου ποιηθησεται, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
17
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον προς ααρων και προς τους υἱους αυτου, και προς παντας υἱους ισραηλ, και ερεις προς αυτους, τουτο το ῥημα ὁ ενετειλατο κυριος, λεγων,
ανθρωπος ανθρωπος των υἱων ισραηλ, η των προσηλυτων των προσκειμενων εν ὑμιν, ὁς εαν σφαξη μοσχον, η προβατον, η αιγα εν τη παρεμβολη, και ὁς αν σφαξη εξω της παρεμβολης,
και επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου μη ενεγκη, ὡστε ποιησαι αυτο εις ὁλοκαυτωμα η σωτηριον κυριω δεκτον εις οσμην ευωδιας· και ὁς αν σφαξη εξω, και επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου μη ενεγκη αυτο, ὡστε προσενεγκαι δωρον τω κυριω απεναντι της σκηνης κυριου· και λογισθησεται τω ανθρωπω εκεινω αἱμα· αιμα εξεχεεν· εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης.
ὁπως αναφερωσιν οἱ υἱοι ισραηλ τας θυσιας αυτων, ὁσας αν αυτοι σφαξουσιν εν τοις πεδιοις, και οισουσι τω κυριω επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου προς τον ἱερεα· και θυσουσι θυσιαν σωτηριου τω κυριω αυτα.
και προσχεει ὁ ἱερευς το αἱμα επι το θυσιαστηριον κυκλω απεναντι κυριου παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και ανοισει το στεαρ εις οσμην ευωδιας κυριω.
και ου θυσουσιν ετι τας θυσιας αυτων τοις ματαιοις, οἱς αυτοι εκπορνευουσιν οπισω αυτων· νομιμον αιωνιον εσται ὑμιν εις τας γενεας ὑμων.
και ερεις προς αυτους, ανθρωπος ανθρωπος των υἱων ισραηλ, η απο των υἱων των προσηλυτων των προσκειμενων εν ὑμιν, ὁς αν ποιηση ὁλοκαυτωμα η θυσιαν,
και επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου μη ενεγκη ποιησαι αυτο τω κυριω, εξολοθρευθησεται ὁ ανθρωπος εκεινος εκ του λαου αυτου.
και ανθρωπος ανθρωπος των υἱων ισραηλ, η των προσηλυτων των προσκειμενων εν ὑμιν, ὁς αν φαγη παν αἱμα· και επιστησω το προσωπον μου επι την ψυχην την εσθουσαν το αἱμα, και απολω αυτην εκ του λαου αυτης.
ἡ γαρ ψυχη πασης σαρκος αἱμα αυτου εστι· και εγω δεδωκα αυτο ὑμιν επι του θυσιαστηριου εξιλασκεσθαι περι των ψυχων ὑμων· το γαρ αἱμα αυτου αντι ψυχης εξιλασεται.
δια τουτο ειρηκα τοις υἱοις ισραηλ, πασα ψυχη εξ ὑμων ου φαγεται αἱμα· και ὁ προσηλυτος ὁ προσκειμενος εν ὑμιν ου φαγεται αἱμα.
και ανθρωπος ανθρωπος των υἱων ισραηλ, η των προσηλυτων των προσκειμενων εν ὑμιν, ὁς αν θηρευση θηρευμα θηριον η πετεινον, ὁ εσθεται, και εκχεει το αἱμα, και καλυψει αυτο τη γη.
ἡ γαρ ψυχη πασης σαρκος αἱμα αυτου εστι· και ειπα τοις υἱοις ισραηλ, αἱμα πασης σαρκος ου φαγεσθε, ὁτι ἡ ψυχη πασης σαρκος αἱμα αυτου εστι· πας ὁ εσθων αυτο, εξολοθρευθησεται.
και πασα ψυχη, ἡτις φαγεται θνησιμαιον, η θηριαλωτον εν τοις αυτοχθοσιν, η εν τοις προσηλυτοις, πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας, και καθαρος εσται.
εαν δε μη πλυνη τα ἱματια, και το σωμα μη λουσηται ὑδατι, και ληψεται ανομημα αυτου.
18
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
κατα τα επιτηδευματα αιγυπτου, εν ἡ κατωκησατε επʼ αυτη, ου ποιησετε· και κατα τα επιτηδευματα γης χανααν, εις ἡν εγω εισαγω ὑμας εκει, ου ποιησετε, και τοις νομιμοις αυτων ου πορευσεσθε.
τα κριματα μου ποιησετε, και τα προσταγματα μου φυλαξεσθε, και πορευεσθε εν αυτοις· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και φυλαξεσθε παντα τα προσταγματα μου, και παντα τα κριματα μου, και ποιησετε αυτα· ἁ ποιησας αυτα ανθρωπος, ζησεται εν αυτοις· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
ανθρωπος ανθρωπος προς παντα οικεια σαρκος αυτου ου προσελευσεται αποκαλυψαι ασχημοσυνην· εγω κυριος.
ασχημοσυνην πατρος σου και ασχημοσυνην μητρος σου ουκ αποκαλυψεις, μητηρ γαρ σου εστιν, ουκ αποκαλυψεις την ασχημοσυνην αυτης.
ασχημοσυνην γυναικος πατρος σου ουκ αποκαλυψεις, ασχημοσυνη πατρος σου εστιν.
ασχημοσυνην της αδελφης σου εκ πατρος σου η εκ μητρος σου, ενδογενους η γεγεννημενης εξω, ουκ αποκαλυψεις ασχημοσυνην αυτων.
ασχημοσυνην θυγατρος υἱου σου, η θυγατρος θυγατρος σου, ουκ αποκαλυψεις την ασχημοσυνην αυτων, ὁτι ση ασχημοσυνη εστιν.
ασχημοσυνην θυγατρος γυναικος πατρος σου ουκ αποκαλυψεις, ὁμοπατρια αδελφη σου εστιν, ουκ αποκαλυψεις την ασχημοσυνην αυτης.
ασχημοσυνην αδελφης πατρος σου ουκ αποκαλυψεις, οικεια γαρ πατρος σου εστιν.
ασχημοσυνην αδελφης μητρος σου ουκ αποκαλυψεις, οικεια γαρ μητρος σου εστιν.
ασχημοσυνην αδελφου του πατρος σου ουκ αποκαλυψεις, και προς την γυναικα αυτου ουκ εισελευση, συγγενης γαρ σου εστιν.
ασχημοσυνην νυμφης σου ουκ αποκαλυψεις, γυνη γαρ υἱου σου εστιν, ουκ αποκαλυψεις την ασχημοσυνην αυτης.
ασχημοσυνην γυναικος αδελφου σου ουκ αποκαλυψεις, ασχημοσυνη αδελφου σου εστιν.
ασχημοσυνην γυναικος και θυγατρος αυτης ουκ αποκαλυψεις· την θυγατερα του υἱου αυτης, και την θυγατερα της θυγατρος αυτης ου ληψη αποκαλυψαι την ασχημοσυνην αυτων, οικειαι γαρ σου εισιν· ασεβημα εστι.
γυναικα επʼ αδελφη αυτης ου ληψη αντιζηλον αποκαλυψαι την ασχημοσυνην αυτης επʼ αυτη, ετι ζωσης αυτης.
και προς γυναικα εν χωρισμω ακαθαρσιας αυτης ουκ εισελευση αποκαλυψαι την ασχημοσυνην αυτης.
και προς την γυναικα του πλησιον σου ου δωσεις κοιτην σπερματος σου, εκμιανθηναι προς αυτην.
και απο του σπερματος σου ου δωσεις λατρευειν αρχοντι· και ου βεβηλωσεις το ονομα το ἁγιον· εγω κυριος.
και μετα αρσενος ου κοιμηθηση κοιτην γυναικειαν, βδελυγμα γαρ εστι.
και προς παν τετραπουν ου δωσεις την κοιτην σου εις σπερματισμον, εκμιανθηναι προς αυτο· και γυνη ου στησεται προς παν τετραπουν βιβασθηναι· μυσαρον γαρ εστι.
μη μιαινεσθε εν πασι τουτοις· εν πασι γαρ τουτοις εμιανθησαν τα εθνη, ἁ εγω εξαποστελλω προ προσωπου ὑμων,
και εξεμιανθη ἡ γη και ανταπεδωκα αδικιαν αυτοις διʼ αυτην, και προσωχθισεν ἡ γη τοις εγκαθημενοις επʼ αυτης.
και φυλαξεσθε παντα τα νομιμα μου, και παντα τα προσταγματα μου, και ου ποιησετε απο παντων των βδελυγματων τουτων ὁ εγχωριος, και ὁ προσγενομενος προσηλυτος εν ὑμιν·
(παντα γαρ τα βδελυγματα ταυτα εποιησαν οἱ ανθρωποι της γης, οἱ οντες προτερον ὑμων, και εμιανθη ἡ γη·)
και ἱνα μη προσοχθιση ὑμιν ἡ γη εν τω μιαινειν ὑμας αυτην, ὁν τροπον προσωχθισε τοις εθνεσι τοις προ ὑμων.
ὁτι πας ὁς εαν ποιηση απο παντων των βδελυγματων τουτων, εξολοθρευθησονται αἱ ψυχαι αἱ ποιουσαι εκ του λαου αυτων.
και φυλαξετε τα προσταγματα μου, ὁπως μη ποιησητε απο παντων των νομιμων των εβδελυγμενων, ἁ γεγονε προ του ὑμας· και ου μιανθησεσθε εν αυτοις, ὁτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
19
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τη συναγωγη των υἱων ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ἁγιοι εσεσθε, ὁτι ἁγιος εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
ἑκαστος πατερα αυτου και μητερα αυτου φοβεισθω, και τα σαββατα μου φυλαξεσθε· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
ουκ επακολουθησετε ειδωλοις, και θεους χωνευτους ου ποιησετε ὑμιν· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και εαν θυσητε θυσιαν σωτηριου τω κυριω, δεκτην ὑμων θυσετε.
ἡ αν ἡμερα θυσετε, βρωθησεται, και τη αυριον· και εαν καταλειφθη ἑως ἡμερας τριτης, εν πυρι κατακαυθησεται.
εαν δε βρωσει βρωθη τη ἡμερα τη τριτη, αθυτον εστιν, ου δεχθησεται.
ὁ δε εσθων αυτο, ἁμαρτιαν ληψεται, ὁτι τα ἁγια κυριου εβεβηλωσε· και εξολοθρευθησονται αἱ ψυχαι αἱ εσθουσαι εκ του λαου αυτων.
και εκθεριζοντων ὑμων τον θερισμον της γης ὑμων, ου συντελεσετε τον θερισμον ὑμων του αγρου σου εκθερισαι· και τα αποπιπτοντα του θερισμου σου ου συλλεξεις,
και τον αμπελωνα σου ουκ επανατρυγησεις, ουδε τας ῥωγας του αμπελωνος σου συλλεξεις· τω πτωχω και τω προσηλυτω καταλειψεις αυτα. εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ου κλεψετε, ου ψευσεσθε, ουδε συκοφαντησει ἑκαστος τον πλησιον.
και ουκ ομεισθε τω ονοματι μου επʼ αδικω, και ου βεβηλωσετε το ονομα το ἁγιον του θεου ὑμων· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ουκ αδικησεις τον πλησιον, και ουχ ἁρπα· και ου μη κοιμηθησεται ὁ μισθος του μισθωτου σου παρα σοι ἑως πρωι.
ου κακως ερεις κωφον, και απεναντι τυφλου ου προσθησεις σκανδαλον· και φοβηθηση κυριον τον θεον σου· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ου ποιησετε αδικον εν κρισει· ου ληψη προσωπον πτωχου, ουδε μη θαυμασης προσωπον δυναστου· εν δικαιοσυνη κρινεις τον πλησιον σου.
ου πορευση δολω εν τω εθνει σου· ουκ επιστηση εφʼ αἱμα του πλησιον σου· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ου μισησεις τον αδελφον σου τη διανοια σου· ελεγμω ελεγξεις τον πλησιον σου, και ου ληψη διʼ αυτον ἁμαρτιαν.
και ουκ εκδικαται σου ἡ χειρ· και ου μηνιεις τοις υἱοις του λαου σου· και αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον· εγω ειμι κυριος.
τον νομον μου φυλαξεσθε· τα κτηνη σου ου κατοχευσεις ἑτεροζυγω· και τον αμπελωνα σου ου κατασπερεις διαφορον· και ἱματιον εκ δυο ὑφασμενον κιβδηλον ουκ επιβαλεις σεαυτω.
και εαν τις κοιμηθη μετα γυναικος κοιτην σπερματος, και αὑτη η οικετις διαπεφυλαγμενη ανθρωπω, και αὑτη λυτροις ου λελυτρωται, η ελευθερια ουκ εδοθη αυτη, επισκοπη εσται αυτοις· ουκ αποθανουνται, ὁτι ουκ απηλευθερωθη.
και προσαξει της πλημμελειας αυτου τω κυριω παρα την θυραν της σκηνης του μαρτυριου κριον πλημμελειας.
και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς εν τω κριω της πλημμελειας εναντι κυριου περι της ἁμαρτιας ἡς ἡμαρτε, και αφεθησεται αυτω ἡ ἁμαρτια ἡν ἡμαρτεν.
ὁταν δε εισελθητε εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος ὑμων διδωσιν ὑμιν, και καταφυτευσετε παν ξυλον βρωσιμον, και περικαθαριειτε την ακαθαρσιαν αυτου· ὁ καρπος αυτου τρια ετη εσται ὑμιν απερικαθαρτος, ου βρωθησεται.
και τω ετει τω τεταρτω εσται πας ὁ καρπος αυτου ἁγιος αινετος τω κυριω.
εν δε τω ετει τω πεμπτω φαγεσθε τον καρπον, προσθεμα ὑμιν τα γεννηματα αυτου· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
μη εσθετε επι των ορεων, και ουκ οιωνιεισθε, ουδε ορνιθοσκοπησεσθε.
ου ποιησετε σισοην εκ της κομης της κεφαλης ὑμων, ουδε φθερειτε την οψιν του πωγωνος ὑμων.
και εντομιδας ου ποιησετε επι ψυχη εν τω σωματι ὑμων· και γραμματα στικτα ου ποιησετε εν ὑμιν· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ου βεβηλωσεις την θυγατερα σου εκπορνευσαι αυτην· και ουκ εκπορνευσει ἡ γη, και ἡ γη πλησθησεται ανομιας.
τα σαββατα μον φυλαξεσθε, και απο των ἁγιων μου φοβηθησεσθε· εγω ειμι κυριος.
ουκ επακολουθησετε εγγαστριμυθοις, και τοις επαοιδοις ου προσκολληθησεσθε, εκμιανθηναι εν αυτοις· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
απο προσωπου πολιου εξαναστηση, και τιμησεις προσωπον πρεσβυτερου, και φοβηθηση τον θεον σου· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
εαν δε τις προσελθη ὑμιν προσηλυτος εν τη γη ὑμων, ου θλιψετε αυτον.
ὡς ὁ αυτοχθων εν ὑμιν εσται ὁ προσηλυτος ὁ προσπορευομενος προς ὑμας, και αγαπησεις αυτον ὡς σεαυτον· ὁτι προσηλυτοι εγενηθητε εν γη αιγυπτω· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
ου ποιησετε αδικον εν κρισει, εν μετροις και εν σταθμιοις και εν ζυγοις.
ζυγα δικαια και σταθμια δικαια και χους δικαιος εσται εν ὑμιν· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ εξαγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου.
και φυλαξεσθε παντα τον νομον μου, και παντα τα προσταγματα μου, και ποιησετε αυτα· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
20
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, και τοις υἱοις ισραηλ λαλησεις,
εαν τις απο των υἱων ισραηλ, η απο των γεγενημενων προσηλυτων εν ισραηλ, ὁς αν δω του σπερματος αυτου αρχοντι, θανατω θανατουσθω· το εθνος το επι της γης λιθοβολησουσιν αυτον εν λιθοις.
και εγω επιστησω το προσωπον μου επι τον ανθρωπον εκεινον, και απολω αυτον εκ του λαου αυτου, ὁτι του σπερματος αυτου εδωκεν αρχοντι, ἱνα μιανη τα ἁγια μου, και βεβηλωση το ονομα των ἡγιασμενων μοι.
εαν δε ὑπεροψει ὑπεριδωσιν οἱ αυτοχθονες της γης τοις οφθαλμοις αυτων απο του ανθρωπου εκεινου, εν τω δουναι αυτον του σπερματος αυτου αρχοντι, του μη αποκτειναι αυτον·
και επιστησω το προσωπον μου επι τον ανθρωπον εκεινον, και την συγγενειαν αυτου, και απολω αυτον, και παντας τους ὁμονοουντας αυτω, ὡστε εκπορνευειν αυτον εις τους αρχοντας, εκ του λαου αυτων.
και ψυχη ἡ αν επακολουθηση εγγαστριμυθοις η επαοιδοις, ὡστε εκπορνευσαι οπισω αυτων, επιστησω το προσωπον μου επι την ψυχην εκεινην, και απολω αυτην εκ του λαου αυτης.
και εσεσθε ἁγιοι, ὁτι ἁγιος εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και φυλαξεσθε τα προσταγματα μου, και ποιησετε αυτα· εγω κυριος ὁ ἁγιαζεν ὑμας.
ανθρωπος ανθρωπος, ὁς αν κακως ειπη τον πατερα αυτου η την μητερα αυτου, θανατω θανατουσθω· πατερα αυτου η μητερα αυτου κακως ειπεν; ενοχος εσται.
ανθρωπος ὁς αν μοιχευσηται γυναικα ανδρος, η ὁς αν μοιχευσηται γυναικα του πλησιον, θανατω θανατουσθωσαν, ὁ μοιχευων και ἡ μοιχευομενη.
και εαν τις κοιμηθη μετα γυναικος του πατρος αυτου, ασχημοσυνην του πατρος αυτου απεκαλυσε· θανατω θανατουσθωσαν αμφοτεροι, ενοχοι εισι.
και εαν τις κοιμηθη μετα νυμφης αυτου, θανατω θανατουσθωσαν αμφοτεροι· ησεβηκασι γαρ, ενοχοι εισι.
και ὁς αν κοιμηθη μετα αρσενος κοιτην γυναικος, βδελυγμα εποιησαν αμφοτεροι· θανατω θανατουσθωσαν, ενοχοι εισιν.
ὁς αν λαβη γυναικα και την μητερα αυτης, ανομημα εστιν· εν πυρι κατακαυσουσιν αυτον και αυτας, και ουκ εσται ανομια εν ὑμιν.
και ὁς αν δω κοιτασιαν αυτου εν τετραποδι, θανατω θανατουσθω, και το τετραπουν αποκτενειτε.
και γυνη ἡτις προσελευσεται προς παν κτηνος βιβασθηναι αυτην ὑπʼ αυτου, αποκτενειτε την γυναικα και το κτηνος· θανατω θανατουσθωσαν, ενοχοι εισιν.
ὁς αν λαβη την αδελφην αυτου εκ πατρος αυτου η εκ μητρος αυτου, και ιδη την ασχημοσυνην αυτης, και αὑτη ιδη την ασχημοσυνην αυτου, ονειδος εστιν, εξολοθρευθησονται ενωπιον υἱων γενους αυτων· ασχημοσυνην αδελφης αυτου απεκαλυψεν, ἁμαρτιαν κομιουνται.
και ανηρ ὁς αν κοιμηθη μετα γυναικος αποκαθημενης, και αποκαλυψη την ασχημοσυνην αυτης, την πηγην αυτης απεκαλυψε, και αὑτη απεκαλυψε την ῥυσιν του αἱματος αυτης· εξολοθρευθησονται αμφοτεροι εκ της γενεας αυτων.
και ασχημοσυνην αδελφης πατρος σου, και αδελφης μητρος σου ουκ αποκαλυψεις· την γαρ οικειοτητα απεκαλυψεν, ἁμαρτιαν αποισονται.
ὁς αν κοιμηθη μετα της συγγενους αυτου, ασχημοσυνην της συγγενειας αυτου απεκαλυψεν, ατεκνοι αποθανουνται.
ὁς εας λαβη γυναικα του αδελφου αυτου, ακαθαρσια εστιν· ασχημοσυνην του αδελφου αυτου απεκαλυψεν, ατεκνοι αποθανουνται.
και φυλαξασθε παντα τα προσταγματα μου, και τα κριματα μου, και ποιησετε αυτα, και ου μη προσοχθιση ὑμιν ἡ γη, εις ἡν εγω εισαγω ὑμας εκει κατοικειν επʼ αυτης.
και ουχι πορευεσθε τοις νομιμοις των εθνων, οὑς εξαποστελλω αφʼ ὑμων· ὁτι ταυτα παντα εποιησαν, και εβδελυξαμην αυτους.
και ειπα ὑμιν, ὑμεις κληρονομησετε την γην αυτων, και εγω δωσω ὑμιν αυτην εν κτησει, γην ῥεουσαν γαλα και μελι· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁς διωρισα ὑμας απο παντων των εθνων.
και αφοριειτε αυτους αναμεσον των κτηνων των καθαρων και αναμεσον των κτηνων των ακαθαρτων, και αναμεσον των πετεινων των καθαρων και των ακαθαρτων· και ου βδελυξετε τας ψυχας ὑμων εν τοις κτηνεσι, και εν τοις πετεινοις, και εν πασι τοις ἑρπετοις της γης ἁ εγω αφωρισα ὑμιν εν ακαθαρσια.
και εσεσθε μοι ἁγιοι, ὁτι εγω ἁγιος ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ αφορισας ὑμας απο παντων των εθνων, ειναι μοι.
και ανηρ η γυνη ὁς αν γενηται αυτων εγγαστριμυθος η επαοιδος, θανατω θανατουσθωσαν αμφοτεροι· λιθοις λιθοβολησετε αυτους, ενοχοι εισι.
21
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων, ειπον τοις ἱερευσι τοις υἱοις ααρων, και ερεις προς αυτους, εν ταις ψυχαις ου μιανθησονται εν τω εθνει αυτων,
αλλʼ η εν τω οικειω τω εγγιστα αυτων, επι πατρι και μητρι, και υἱοις, και θυγατρασιν, επʼ αδελφω,
και επʼ αδελφη παρθενω τη εγγιζουση αυτω, τη μη εκδεδομενη ανδρι, επι τουτοις μιανθησεται.
ου μιανθησεται εξαπινα εν τω λαω αυτου εις βεβηλωσιν αυτου.
και φαλακρωμα ου ξυρηθησεσθε την κεφαλην επι νεκρω· και την οψιν του πωγωνος ου ξυρησονται· και επι τας σαρκας αυτων ου κατατεμουσιν εντομιδας.
ἁγιοι εσονται τω θεω αυτων, και ου βεβηλωσουσι το ονομα του θεου αυτων· τας γαρ θυσιας κυριου δωρα του θεου αυτων αυτοι προσφερουσι, και εσονται ἁγιοι.
γυναικα πορνην και βεβηλωμενην ου ληψονται, και γυναικα εκβεβλημενην απο ανδρος αυτης, ὁτι ἁγιος εστι κυριω τω θεω αυτου.
και ἁγιασεις αυτον· τα δωρα κυριου του θεου ὑμων οὑτος προσφερει, ἁγιος εσται· ὁτι ἁγιος εγω κυριος ὁ ἁγιαζων αυτους.
και θυγατηρ ανθρωπου ἱερεως εαν βεβηλωθη του εκπορνευσαι, το ονομα του πατρος αυτης αυτη βεβηλοι· επι πυρος κατακαυθησεται.
και ὁ ἱερευς ὁ μεγας απο των αδελφων αυτου, του επικεχυμενου επι την κεφαλην του ελαιου του χριστου, και τετελειωμενου ενδυσασθαι τα ἱματια, την κεφαλην ουκ αποκιδαρωσει, και τα ἱματια ου διαρῥηξει,
και επι παση ψυχη τετελευτηκυια ουκ εισελευσεται, επι πατρι αυτου ουδε επι μητρι αυτου ου μιανθησεται.
και εκ των ἁγιων ουκ εξελευσεται, και ου βεβηλωσει το ἡγιασμενον του θεου αυτου, ὁτι το ἁγιον ελαιον το χριστον του θεου επʼ αυτω· εγω κυριος.
οὑτος γυναικα παρθενον εκ του γενους αυτου ληψεται.
χηραν δε και εκβεβλημενην και βεβηλωμενην και πορνην, ταυτας ου ληψεται, αλλʼ η παρθενον εκ του λαου αυτου ληψεται γυναικα.
και ου βεβηλωσει το σπερμα αυτου εν τω λαω αυτου· εγω κυριος ὁ ἁγιαζων αυτον.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ειπον ααρων, ανθρωπος εκ του γενους σου εις τας γενεας ὑμων, τινι εαν η εν αυτω μωμος, ου προσελευσεται προσφερειν τα δωρα του θεου αυτου.
πας ανθρωπος ὡ εστιν εν αυτω μωμος, ου προσελευσεται· ανθρωπος τυφλος.
η χωλος, η κολοβοριν, η ωτοτμητος, η ανθρωπος ὡ αν η εν αυτω συντριμμα χειρος, η συντριμμα ποδος,
η κυρτος, η εφηλος, η πτιλλος τους οφθαλμους, η ανθρωπος ὡ αν η εν αυτω ψωρα αγρια, η λειχην, η μονορχις.
πας ὡ εστιν εν αυτω μωμος, εκ του σπερματος ααρων του ἱερεως, ουκ εγγιει του προσενεγκειν τας θυσιας τω θεω σου, ὁτι μωμος εν αυτω· τα δωρα του θεου ου προσελευσεται προσενεγκειν.
τα δωρα του θεου τα ἁγια των ἁγιων, και απο των ἁγιων φαγεται.
πλην προς το καταπετασμα ου προσελευσεται, και προς το θυσιαστηριον ουκ εγγιει, ὁτι μωμον εχει· και ου βεβηλωσει το ἁγιον του θεου αυτου, ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ ἁγιαζων αυτους.
και ελαλησε μωυσης προς ααρων και τους υἱους αυτου, και προς παντας υἱους ἱσραηλ.
22
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ειπον ααρων και τοις υἱοις αυτου· και προσεχετωσαν απο των ἁγιων των υἱων ισραηλ, και ου βεβηλωσουσι το ονομα το ἁγιον μου, ὁσα αυτοι ἁγιαζουσι μοι· εγω κυριος.
ειπον αυτοις, εις τας γενεας ὑμων πας ανθρωπος, ὁς αν προσελθη απο παντος του σπερματος ὑμων προς τα ἁγια, ὁσα αν ἁγιαζωσιν οἱ υἱοι ισραηλ τω κυριω, και ἡ ακαθαρσια αυτου επʼ αυτω η, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη απʼ εμου· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και ανθρωπος εκ του σπερματος ααρων του ἱερεως, και οὑτος λεπρα η γονορῥυει, των ἁγιων ουκ εδεται, ἑως αν καθαρισθη· και ὁ ἁπτομενος πασης ακαθαρσιας ψυχης, η ανθρωπος ὡ αν εξελθη εξ αυτου κοιτη σπερματος,
η ὁστις αν ἁψηται παντος ἑρπετου ακαθαρτου, ὁ μιανει αυτον, η επʼ ανθρωπω, εν ὡ μιανει αυτον κατα πασαν ακαθαρσιαν αυτου·
ψυχη ἡτις εαν ἁψηται αυτων, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· ουκ εδεται απο των ἁγιων, εαν μη λουσηται το σωμα αυτου ὑδατι.
και δυη ὁ ἡλιος, και καθαρος εσται· και τοτε φαγεται των ἁγιων, ὁτι αρτος αυτου εστι.
θνησιμαιον και θηριαλωτον ου φαγεται, μιανθηναι αυτον εν αυτοις· εγω κυριος.
και φυλαξονται τα φυλαγματα μου, ἱνα μη λαβωσι διʼ αυτα ἁμαρτιαν, και αποθανωσι διʼ αυτα, εαν βεβηλωσουσιν αυτα· εγω κυριος ὁ θεος ὁ ἁγιαζων αυτους.
και πας αλλογενης ου φαγεται ἁγια· παροικος ἱερεως, η μισθωτος, ου φαγεται ἁγια.
εαν δε ἱερευς κτησηται ψυχην εγκτητον αργυριου, οὑτος φαγεται εκ των αρτων αυτου· και οἱ οικογενεις αυτου, και οὑτοι φαγονται των αρτων αυτου.
και θυγατηρ ανθρωπου ἱερεως εαν γενηται ανδρι αλλογενει, αυτη των απαρχων ἁγιου ου φαγεται.
και θυγατηρ ἱερεως εαν γενηται χηρα η εκβεβλημενη, σπερμα δε μη η αυτη, επαναστρεψει επι τον οικον τον πατρικον κατα την νεοτητα αυτης· απο των αρτων του πατρος αυτης φαγεται· και πας αλλογενης ου φαγεται απʼ αυτων.
και ανθρωπος ὁς αν φαγη ἁγια κατʼ αγνοιαν, και προσθησει το επιπεμπτον αυτου επʼ αυτο, και δωσει τω ἱερει το ἁγιον.
και ου βεβηλωσουσι τα ἁγια των υἱων ισραηλ, ἁ αυτοι αφαιρουσι τω κυριω,
και επαξουσιν εφʼ ἑαυτους ανομιαν πλημμελειας εν τω εσθιειν αυτους τα ἁγια αυτων, ὁτι εγω κυριος ὁ ἁγιαζων αυτους.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον ααρων και τοις υἱοις αυτου, και παση συναγωγη ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ανθρωπος ανθρωπος απο των υἱων ισραηλ, η των προσηλυτων των προσκειμενων προς αυτους εν ισραηλ, ὁς αν προσενεγκη τα δωρα αυτου κατα πασαν ὁμολογιαν αυτων, η κατα πασαν αἱρεσιν αυτων, ὁσα αν προσενεγκωσι τω θεω εις ὁλοκαυτωμα.
δεκτα ὑμιν αμωμα αρσενα εκ των βουκολιων, η εκ των προβατων, και εκ των αιγων.
παντα ὁσα αν εχη μωμον εν αυτω ου προσαξουσι κυριω, διοτι ου δεκτον εσται ὑμιν.
και ανθρωπος ὁς αν προσενεγκη θυσιαν σωτηριου τω κυριω, διαστειλας ευχην η κατα αἱρεσιν η εν ταις ἑορταις ὑμων, εκ των βουκολιων η εκ των προβατων, αμωμον εσται εισδεκτον, πας μωμος ουκ εσται εν αυτω.
τυφλον η συντετριμμενον η γλωσσοτμητον η μυρμηκιωντα η ψωραγριωντα η λειχηνας εχοντα, ου προσαξουσι ταυτα τω κυριω, και εις καρπωσιν ου δωσετε απʼ αυτων επι το θυσιαστηριον τω κυριω.
και μοσχον η προβατον ωτοτμητον η κολοβοκερκον, σφαγια ποιησεις αυτα σεαυτω, εις δε ευχην σου ου δεχθησεται.
θλαδιαν και εκτεθλιμμενον και εκτομιαν και απεσπασμενον, ου προσαξεις αυτα τω κυριω, και επι της γης ὑμων ου ποιησετε.
και εκ χειρος αλλογενους ου προσοισετε τα δωρα του θεου ὑμων απο παντων τουτων· ὁτι φθαρματα εστιν εν αυτοις, μωμος εν αυτοις ου δεχθησεται ταυτα ὑμιν.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
μοσχον η προβατον η αιγα, ὡς αν τεχθη, και εσται ἑπτα ἡμερας ὑπο την μητερα, τη δε ἡμερα τη ογδοη και επεκεινα δεχθησεται εις δωρα, καρπωμα κυριω.
και μοσχον και προβατον, αυτην και τα παιδια αυτης, ου σφαξεις εν ἡμερα μια.
εαν δε θυσης θυσιαν ευχην χαρμοσυνης κυριω, εισδεκτον ὑμιν θυσετε αυτο.
αυτη τη ἡμερα εκεινη βρωθησεται· ουκ απολειψετε απο των κρεων εις τοπρωι· εγω ειμι κυριος.
και φυλαξετε τας εντολας μου, και ποιησετε αυτας.
και ου βεβηλωσετε το ονομα του ἁγιου, και ἁγιασθησομαι εν μεσω των υἱων ισραηλ· εγω κυριος ὁ ἁγιαζων ὑμας,
ὁ εξαγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου, ὡστε ειναι ὑμων θεος· εγω κυριος.
23
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, αἱ ἑορται κυριου ἁς καλεσετε αυτας κλητας ἁγιας, αὑται εισιν αἱ ἑορται μου.
ἑξ ἡμερας ποιησεις εργα, τη δε ἡμερα τη ἑβδομη σαββατα, αναπαυσις, κλητη ἁγια τω κυριω· παν εργον ου ποιησεις· σαββατα εστι τω κυριω εν παση κατοικια ὑμων.
αὑται αἱ ἑορται τω κυριω κληται ἁγιαι, ἁς καλεσετε αυτας εν τοις καιροις αυτων.
εν τω πρωτω μηνι, εν τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος, αναμεσον των ἑσπερινων πασχα τω κυριω.
και εν τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος τουτου ἑορτη των αζυμων τω κυριω· ἑπτα ἡμερας αζυμα εδεσθε.
και ἡμερα ἡ πρωτη κλητη ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
και προσαξετε ὁλοκαυτωματα τω κυριω ἑπτα ἡμερας· και ἡ ἡμερα ἡ ἑβδομη κλητη ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ειπον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ὁταν εισελθητε εις την γην, ἡν εγω διδωμι ὑμιν, και θεριζητε τον θερισμον αυτης, και οισετε το δραγμα απαρχην του θερισμου ὑμων προς τον ἱερεα·
και ανοισει το δραγμα εναντι κυριου δεκτον ὑμιν· τη επαυριον της πρωτης ανοισει αυτο ὁ ἱερευς.
και ποιησετε εν τη ἡμερα εν ἡ αν φερητε το δραγμα, προβατον αμωμον ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα τω κυριω.
και την θυσιαν αυτου δυο δεκατα σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω· θυσια τω κυριω, οσμη ευωδιας κυριω· και σπονδην αυτου το τεταρτον του ἱν οινου.
και αρτον, και πεφρυγμενα χιδρα νεα ου φαγεσθε ἑως εις αυτην την ἡμεραν ταυτην, ἑως αν προσενεγκητε ὑμεις τα δωρα τω θεω ὑμων· νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων εν παση κατοικια ὑμων.
και αριθμησετε ὑμιν απο της επαυριον των σαββατων, απο της ἡμερας ἡς αν προσενεγκητε το δραγμα του επιθεματος, ἑπτα ἑβδομαδας ὁλοκληρους,
ἑως της επαυριον της εσχατης ἑβδομαδος αριθμησετε πεντηκοντα ἡμερας, και προσοισετε θυσιαν νεαν τω κυριω.
απο της κατοικιας ὑμων προσοισετε αρτους επιθεμα, δυο αρτους· εκ δυο δεκατων σεμιδαλεως εσονται, εζυμωμενοι πεφθησονται πρωτογεννηματων τω κυριω.
και προσαξετε μετα των αρτων ἑπτα αμνους αμωμους ενιαυσιους, και μοσχον ἑνα εκ βουκολιου, και κριους δυο αμωμους, και εσονται ὁλοκαυτωμα τω κυριω· και αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων θυσια οσμη ευωδιας τω κυριω.
και ποιησουσι χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, και δυο αμνους ενιαυσιους εις θυσιαν σωτηριου μετα των αρτων του πρωτογεννηματος.
και επιθησει αυτα ὁ ἱερευς μετα των αρτων του πρωτογεννηματος επιθεμα εναντιον κυριου μετα των δυο αμνων, ἁγια εσονται τω κυριω· τω ἱερει τω προσφεροντι αυτα αυτω εσται.
και καλεσετε ταυτην την ἡμεραν κλητην· ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε εν αυτη· νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων εν παση τη κατοικια ὑμων.
και ὁταν θεριζητε τον θερισμον της γης ὑμων, ου συντελεσετε το λοιπον του θερισμου του αγρου σου εν τω θεριζειν σε, και τα αποπιπτοντα του θερισμου σου ου συλλεξεις· τω πτωχω και τω προσηλυτω ὑπολειψεις αυτα· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, του μηνος του εβδομου μια του μηνος εσται ὑμιν αναπαυσις, μνημοσυνον σαλπιγγων· κλητη ἁγια εσται ὑμιν·
παν εργον λατρευτον ου ποιησετε· και προσαξετε ὁλοκαυτωμα κυριω.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και τη δεκατη του μηνος του εβδομου τουτου, ἡμερα εξιλασμου, κλητη ἁγια εσται ὑμιν· και ταπεινωσετε τας ψυχας ὑμων, και προσαξετε ὁλοκαυτωμα τω κυριω.
παν εργον ου ποιησετε εν αυτη τη ἡμερα ταυτη· εστι γαρ ἡμερα εξιλασμου αὑτη ὑμιν, εξιλασασθαι περι ὑμων εναντι κυριου του θεου ὑμων.
πασα ψυχη, ἡτις μη ταπεινωθησεται εν αυτη τη ἡμερα ταυτη, εξολοθρευθησεται εκ του λαου αυτης.
και πασα ψυχη, ἡτις ποιησει εργον εν αυτη τη ἡμερα ταυτη, απολειται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης.
παν εργον ου ποιησετε· νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων εν πασαις κατοικιαις ὑμων.
σαββατα σαββατων εσται ὑμιν· και ταπεινωσετε τας ψυχας ὑμων· απο ενατης του μηνος, απο ἑσπερας ἑως ἑσπερας σαββατιειτε τα σαββατα ὑμων.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, τη πεντεκαιδεκατη του μηνος του εβδομου τουτου, ἑορτη σκηνων ἑπτα ἡμερας τω κυριω.
και ἡ ἡμερα ἡ πρωτη κλητη ἁγια· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
ἑπτα ἡμερας προσαξετε ὁλοκαυτωματα τω κυριω, και ἡ ἡμερα ἡ ογδοη κλητη ἁγια εσται ὑμιν· και προσαξετε ὁλοκαυτωματα κυριω· εξοδιον εστι· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
αὑται ἑορται κυριω, ἁς καλεσετε κλητας ἁγιας, ὡστε προσενεγκαι καρπωματα τω κυριω, ὁλοκαυτωματα και θυσιας αυτων, και σπονδας αυτων το καθʼ ἡμεραν εις ἡμεραν·
πλην των σαββατων κυριου, και πλην των δοματων ὑμων, και πλην πασων των ευχων ὑμων, και πλην των εκουσιων ὑμων, ἁ αν δωτε τω κυριω.
και εν τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του ἑβδομου τουτου, ὁταν συντελεσητε τα γεννηματα της γης, ἑορτασατε τω κυριω ἑπτα ἡμερας· τη ἡμερα τη πρωτη αναπαυσις, και τη ἡμερα τη ογδοη αναπαυσις.
και ληψεσθε τη ἡμερα τη πρωτη καρπον ξυλου ὡραιου, και καλλυνθρα φοινικων, και κλαδους ξυλου δασεις, και ιτεας, και αγνου κλαδους εκ χειμαρῥου, ευφρανθηναι εναντι κυριου του θεου ὑμων ἑπτα ἡμερας του ενιαυτου.
νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων· εν τω μηνι τω ἑβδομω ἑορτασετε αυτην.
εν σκηναις κατοικησετε ἑπτα ἡμερας· πας ὁ αυτοχθων εν ισραηλ κατοικησει εν σκηναις,
ὁπως ιδωσιν αἱ γενεαι ὑμων, ὁτι εν σκηναις κατωκισα τους υἱους ισραηλ, εν τω εξαγαγειν με αυτους εκ γης αιγυπτου· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και ελαλησε μωυσης τας ἑορτας κυριου τοις υἱοις ισραηλ.
24
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εντειλαι τοις υἱοις ισραηλ, και λαβετωσαν σοι ελαιον ελαινον καθαρον κεκομμενον εις φως, καυσαι λυχνον διαπαντος,
εξωθεν του καταπετασματος εν τη σκηνη του μαρτυριου· και καυσουσιν αυτο ααρων και οἱ υἱοι αυτου απο ἑσπερας ἑως πρωι ενωπιον κυριου ενδελεχως, νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων.
επι της λυχνιας της καθαρας καυσετε τους λυχνους εναντιον κυριου ἑως εις τοπρωι.
και λημψεσθε σεμιδαλιν, και ποιησετε αυτην δωδεκα αρτους· δυο δεκατων εσται ὁ αρτος ὁ εἱς.
και επιθησετε αυτους δυο θεματα, ἑξ αρτους το ἑν θεμα επι την τραπεζαν την καθαραν εναντι κυριου.
και επιθησετε επι το θεμα λιβανον καθαρον και ἁλα, και εσονται εις αρτους εις αναμνησιν προκειμενα τω κυριω.
τη ἡμερα των σαββατων προσθησεται εναντι κυριου διαπαντος ενωπιον των υἱων ισραηλ, διαθηκην αιωνιον.
και εσται ααρων και τοις υἱοις αυτου· και φαγονται αυτα εν τοπω ἁγιω· εστι γαρ ἁγια των ἁγιων τουτο αυτων απο των θυσιαζομενων τω κυριω, νομιμον αιωνιον.
και εξηλθεν υἱος γυναικος ισραηλιτιδος, και οὑτος ην υἱος αιγυπτιου εν τοις υἱοις ισραηλ· και εμαχεσαντο εν τη παρεμβολη ὁ εκ της ισραηλιτιδος, και ὁ ανθρωπος ὁ ισραηλιτης.
και επονομασας ὁ υἱος της γυναικος της ισραηλιτιδος το ονομα κατηρασατο· και ηγαγον αυτον προς μωυσην· και το ονομα της μητρος αυτου σαλωμειθ θυγατηρ δαβρει εκ της φυλης δαν.
και απεθεντο αυτον εις φυλακην διακριναι αυτον δια προσταγματος κυριου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εξαγαγε τον καταρασαμενον εξω της παρεμβολης, και επιθησουσι παντες οἱ ακουσαντες τας χειρας αυτων επι την κεφαλην αυτου, και λιθοβολησουσιν αυτον πασα ἡ συναγωγη.
και τοις υἱοις ισραηλ λαλησον, και ερεις προς αυτους, ανθρωπος ὁς εαν καταρασηται θεον, ἁμαρτιαν ληψεται.
ονομαζων δε το ονομα κυριου, θανατω θανατουσθω· λιθοις λιθοβολειτω αυτον πασα ἡ συναγωγη ισραηλ· εαν τε προσηλυτος εαν τε αυτοχθων, εν τω ονομασαι αυτον το ονομα κυριου, τελευτατω.
και ανθρωπος ὁς αν παταξη ψυχην ανθρωπου, και αποθανη, θανατω θανατουσθω.
και ὁς αν παταξη κτηνος, και αποθανη, αποτισατω ψυχην αντι ψυχης.
και εαν τις δω μωμον τω πλησιον, ὡς εποιησεν αυτω, ὡσαυτως αντιποιηθησεται αυτω·
συντριμμα αντι συντριμματος, οφθαλμον αντι οφθαλμου, οδοντα αντι οδοντος, καθοτι αν δω μωμον τω ανθρωπω, οὑτω δοθησεται αυτω.
ὁς αν παταξη ανθρωπον, και αποθανη, θανατω θανατουσθω.
δικαιωσις μια εσται τω προσηλυτω και τω εγχωριω, ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
και ελαλησε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ· και εξηγαγον τον καταρασαμενον εξω της παρεμβολης, και ελιθοβολησαν αυτον εν λιθοις· και οἱ υἱοι ισραηλ εποιησαν καθαπερ συνεταξε κυριος τω μωυση.
25
και ελαλησε κυριος προς μωυσην εν τω ορει σινα, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ὁταν εισελθητε εις την γην, ἡν εγω διδωμι ὑμιν, και αναπαυσεται ἡ γη, ἡν εγω διδωμι ὑμιν, σαββατα τω κυριω.
ἑξ ετη σπερεις τον αγρον σου, και ἑξ ετη τεμεις την αμπελον σου, και συναξεις τον καρπον αυτης.
τω δε ετει τω ἑβδομω σαββατα· αναπαυσις εσται τη γη, σαββατα τω κυριω· τον αγρον σου ου σπερεις, και την αμπελον σου ου τεμεις,
και τα αυτοματα αναβαινοντα του αγρου σου ουκ εκθερισεις, και την σταφυλην του ἁγιασματος σου ουκ εκτρυγησεις· ενιαυτος αναπαυσεως εσται τη γη.
και εσται τα σαββατα της γης βρωματα σοι, και τω παιδι σου, και τη παιδισκη σου, και τω μισθωτω σου, και τω παροικω τω προσκειμενω προς σε.
και τοις κτηνεσι σου, και τοις θηριοις τοις εν τη γη σου εσται παν το γεννημα αυτου εις βρωσιν.
και εξαριθμησεις σεαυτω ἑπτα αναπαυσεις ετων, ἑπτα ετη ἑπτακις· και εσονται σοι ἑπτα ἑβδομαδες ετων εννεα και τεσσαρακοντα ετη.
διαγγελειτε σαλπιγγος φωνη εν παση τη γη ὑμων εν τω μηνι τω ἑβδομω τη δεκατη του μηνος· τη ἡμερα του ἱλασμου διαγγελειτε σαλπιγγι εν παση τη γη ὑμων.
και ἁγιασετε το ετος τον πεντηκοστον ενιαυτον, και διαβοησετε αφεσιν επι της γης πασι τοις κατοικουσιν αυτην· ενιαυτος αφεσεως σημασια αὑτη εσται ὑμιν· και απελευσεται εἱς ἑκαστος εις την κτησιν αυτου, και ἑκαστος εις την πατριαν αυτου απελευσεσθε.
αφεσεως σημασια αὑτη, το ετος το πεντηκοστον ενιαυτος εσται ὑμιν· ου σπερειτε, ουδε αμησετε τα αυτοματα αναβαινοντα αυτης, και ου τρυγησετε τα ἡγιασμενα αυτης,
ὁτι αφεσεως σημασια εστιν· ἁγιον εσται ὑμιν· απο των πεδιων φαγεσθε τα γεννηματα αυτης.
εν τω ετει της αφεσεως σημασιας αυτης επανελευσεται εις την εγκτησιν αυτου.
εαν δε αποδω πρασιν τω πλησιον σου, εαν δε και κτηση παρα του πλησιον σου, μη θλιβετω ανθρωπος τον πλησιον.
κατα αριθμον ετων μετα την σημασιαν κτηση παρα του πλησιον, κατα αριθμον ενιαυτων γεννηματων αποδωσεται σοι.
καθοτι αν πλειον των ετων πληθυνει την εγκτησιν αυτου, και καθοτι αν ελαττον των ετων ελαττονωσει την εγκτησιν αυτου· ὁτι αριθμον γεννηματων αυτου, οὑτως αποδωσεται σοι.
μη θλιβετω ανθρωπος τον πλησιον· και φοβηθηση κυριον τον θεον σου· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
και ποιησετε παντα τα δικαιωματα μου, και πασας τας κρισεις μου, και φυλαξασθε, και ποιησετε αυτα, και κατοικησετε επι της γης πεποιθοτες.
και δωσει ἡ γη τα εκφορια αυτης, και φαγεσθε εις πλησμονην, και κατοικησετε πεποιθοτες επʼ αυτης.
εαν δε λεγητε, τι φαγομεθα εν τω ετει τω ἑβδομω τουτω, εαν μη σπειρωμεν μηδε συναγαγωμεν τα γεννηματα ἡμων;
και αποστελλω την ευλογιαν μου ὑμιν εν τω ετει τω ἑκτω, και ποιησει τα γεννηματα αυτης εις τα τρια ετη.
και σπερειτε το ετος το ογδοον, και φαγεσθε απο των γεννηματων παλαια ἑως του ετους του ενατου· ἑως αν ελθη το γεννημα αυτης, φαγεσθε παλαια παλαιων.
και ἡ γη ου πραθησεται εις βεβαιωσιν· εμη γαρ εστιν ἡ γη, διοτι προσηλυτοι και παροικοι ὑμεις εστε εναντιον μου.
και κατα πασαν γην κατασχεσεως ὑμων, λυτρα δωσετε της γης.
εαν δε πενηται ὁ αδελφος σου ὁ μετα σου, και αποδωται απο της κατασχεσεως αυτου, και ελθη ὁ αγχιστευων ὁ εγγιζων αυτω, και λυτρωσεται την πρασιν του αδελφου αυτου.
εαν δε μη η τινι ὁ αγχιστευων, και ευπορηθη τη χειρι, και εὑρεθη αυτω το ἱκανον, λυτρα αυτου·
και συλλογιειται τα ετη της πρασεως αυτου, και αποδωσει ὁ ὑπερεχει τω ανθρωπω, ὡ απεδοτο αυτο αυτω, και απελευσεται εις την κατασχεσιν αυτου.
εαν δε μη εὑπορηθη αυτου ἡ χειρ το ἱκανον, ὡστε αποδουναι αυτω, και εσται ἡ πρασις τω κτησαμενω αυτα ἑως του ἑκτου ετους της αφεσεως, και εξελευσεται εν τη αφεσει, και απελευσεται εις την κατασχεσιν αυτου.
εαν δε τις αποδωται οικιαν οικητην εν πολει τετειχισμενη, και εσται ἡ λυτρωσις αυτης, ἑως πληρωθη· ενιαυτος ἡμερων εσται ἡ λυτρωσις αυτης.
εαν δε μη λυτρωθη ἑως αν πληρωθη αυτης ενιαυτος ὁλος, κυρωθησεται ἡ οικια ἡ ουσα εν πολει τη εχουση τειχος, βεβαιως τω κτησαμενω αυτην εις τας γενεας αυτου, και ουκ εξελευσεται εν τη αφεσει.
αἱ δε οικιαι αἱ εν επαυλεσιν, αἱς ουκ εστιν εν αυταις τειχος κυκλω, προς τον αγρον της γης λογισθησονται· λυτρωται διαπαντος εσονται, και εν τη αφεσει εξελευσονται.
και αἱ πολεις των λευιτων, οικιαι των πολεων κατασχεσεως αυτων, λυτρωται διαπαντος εσονται τοις λευιταις.
και ὁς αν λυτρωσηται παρα των λευιτων, και εξελευσεται ἡ διαπρασις αυτων οικιων πολεως κατασχεσεως αυτων εν τη αφεσει, ὁτι οικιαι των πολεων των λευιτων κατασχεσις αυτων εν μεσω υἱων ισραηλ.
και οἱ αγροι αφωρισμενοι ταις πολεσιν αυτων ου πραθησονται, ὁτι κατασχεσις αιωνια τουτο αυτων εστον.
εαν δε πενηται ὁ αδελφος σου ὁ μετα σου, και αδυνατηση ταις χερσι παρα σου, αντιληψη αυτου ὡς προσηλυτου και παροικου, και ζησεται ὁ αδελφος σου μετα σου.
ου ληψη παρʼ αυτου τοκον, ουδε επι πληθει· και φοβηθηση τον θεον σου· εγω κυριος· και ζησεται ὁ αδελφος σου μετα σου.
το αργυριον σου ου δωσεις αυτω επι τοκω, και επι πλεονασμω ου δωσεις αυτω τα βρωματα σου.
εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ εξαγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου, δουναι ὑμιν την γην χανααν, ὡστε ειναι ὑμων θεος.
εαν δε ταπεινωθη ὁ αδελφος σου παρα σοι, και πραθη σοι, ου δουλευσει σοι δουλειαν οικετου.
ὡς μισθωτος η παροικος εσται σοι· ἑως του ετους της αφεσεως εργαται παρα σοι,
και εξελευσεται τη αφεσει, και τα τεκνα αυτου μετʼ αυτου, και απελευσεται εις την γενεαν αυτου, εις την κατασχεσιν την πατρικην αποδραμειται.
διοτι οικεται μου εισιν οὑτοι, οὑς εξηγαγον εκ γης αιγυπτου· ου πραθησεται εν πρασει οικετου.
ου κατατενεις αυτον εν τω μοχθω, και φοβηθηση κυριον τον θεον σου,
και παις και παιδισκη ὁσοι αν γενωνται σοι, απο των εθνων ὁσοι κυκλω σου εισιν, απʼ αυτων κτησεσθε δουλον και δουλην,
και απο των υἱων των παροικων των οντων εν ὑμιν, απο τουτων κτησεσθε και απο των συγγενων αυτων, ὁσοι αν γενωνται εν τη γη ὑμων, εστωσαν ὑμιν εις κατασχεσιν.
και καταμεριειτε αυτους τοις τεκνοις ὑμων μεθʼ ὑμας· και εσονται ὑμιν κατοχιμοι εις τον αιωνα· των δε αδελφων ὑμων των υἱων ισραηλ, ἑκαστος τον αδελφον αυτου ου κατατενει αυτον εν τοις μοχθοις.
εαν δε εὑρη ἡ χειρ του προσηλυτου η του παροικου του παρα σοι, και απορηθεις ὁ αδελφος σου πραθη τω προσηλυτω η τω παροικω τω παρα σοι, η εκ γενετης προσηλυτω,
μετα το πραθηναι αυτω, λυτρωσις εσται αυτου· εἱς των αδελφων αυτου λυτρωσεται αυτον.
αδελφος πατρος αυτου, η υἱος αδελφου πατρος λυτρωσεται αυτον, η απο των οικειων των σαρκων αυτου εκ της φυλης αυτου λυτρωται αυτον· εαν δε ευπορηθεις ταις χερσι λυτρωται ἑαυτον,
και συλλογιειται προς τον κεκτημενον αυτον απο του ετους οὑ απεδοτο ἑαυτον αυτω ἑως του ενιαυτου της αφεσεως· και εσται το αργυριον της πρασεως αυτου ὡς μισθιου· ετος εξ ετους εσται μετʼ αυτου.
εαν δε τινι πλειον των ετων η, προς ταυτα αποδωσει τα λυτρα αυτου απο του αργυριου της πρασεως αυτου.
εαν δε ολιγον καταλειφθη απο των ετων εις τον ενιαυτον της αφεσεως, και συλλογιειται αυτω κατα τα ετη αυτου, και αποδωσει τα λυτρα αυτου ὡς μισθωτος·
ενιαυτος εξ ενιαυτου εσται μετʼ αυτου· ου κατατενεις αυτον εν τω μοχθω ενωπιον σου.
εαν δε μη λυτρωται κατα ταυτα, εξελευσεται εν τω ετει της αφεσεως αυτος και τα παιδια αυτου μετʼ αυτου.
ὁτι εμοι οἱ υἱοι ισραηλ οικεται εισι, παιδες μου οὑτοι εισιν, οὑς εξηγαγον εκ γης αιγυπτου.
26
εγω κυριος ὁ θεος ὑμων· ου ποιησετε ὑμιν αυτοις χειροποιητα, ουδε γλυπτα, ουδε στηλην αναστησετε ὑμιν, ουδε λιθον σκοπον θησετε εν τη γη ὑμων προσκυνησαι αυτω· εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων.
τα σαββατα μου φυλαξεσθε, και απο των ἁγιων μου φοβηθησεσθε· εγω ειμι κυριος.
εαν τοις προσταγμασι μου πορευησθε, και τας εντολας μου φυλασσησθε, και ποιησητε αυτας,
και δωσω τον ὑετον ὑμιν εν καιρω αυτου, και ἡ γη δωσει τα γεννηματα αυτης, και τα ξυλα των πεδιων αποδωσει τον καρπον αυτων·
και καταληψεται ὑμιν ὁ ἁλοητος τον τρυγητον, και ὁ τρυγητος καταληψεται τον σπορον· και φαγεσθε τον αρτον ὑμων εις πλησμονην· και κατοικησετε μετα ασφαλειας επι της γης ὑμων, και πολεμος ου διελευσεται δια της γης ὑμων·
και δωσω ειρηνην εν τη γη ὑμων· και κοιμηθησεσθε, και ουκ εσται ὑμας ὁ εκφοβων· και απολω θηρια πονηρα εκ της γης ὑμων.
και διωξεσθε τους εχθρους ὑμων, και πεσουνται εναντιον ὑμων φονω.
και διωξονται εξ ὑμων πεντε ἑκατον, και ἑκατον ὑμων διωξονται μυριαδας· και πεσουνται οἱ εχθροι ὑμων εναντιον ὑμων μαχαιρα.
και επιβλεψω εφʼ ὑμας, και αυξανω ὑμας, και πληθυνω ὑμας, και στησω την διαθηκην μου μεθʼ ὑμων·
και φαγεσθε παλαια και παλαια παλαιων, και παλαια εκ προσωπου νεων εξοισετε.
και θησω την σκηνην μου εν ὑμιν, και ου βδελυξεται ἡ ψυχη μου ὑμας,
και εμπεριπατησω εν ὑμιν· και εσομαι ὑμων θεος, και ὑμεις εσεσθε μοι λαος.
εγω ειμι κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ εξαγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου, οντων ὑμων δουλων· και συνετριψα τον δεσμον του ζυγου ὑμων, και ηγαγον ὑμας μετα παρῥησιας.
εαν δε μη ὑπακουσητε μου, μηδε ποιησητε τα προσταγματα μου ταυτα,
αλλα απειθησητε αυτοις, και τοις κριμασι μου προσοχθιση ἡ ψυχη ὑμων, ὡστε ὑμας μη ποιειν πασας τας εντολας μου, ὡστε διασκεδασαι την διαθηκην μου,
και εγω ποιησω οὑτως ὑμιν· και επιστησω εφʼ ὑμας την αποριαν, την τε ψωραν, και τον ικτερα σφακελιζοντα τους οφθαλμους ὑμων, και την ψυχην ὑμων εκτηκουσαν· και σπερειτε διακενης τα σπερματα ὑμων, και εδονται οἱ ὑπεναντιοι ὑμων.
και επιστησω το προσωπον μου εφʼ ὑμας, και πεσεισθε εναντιον των εχθρων ὑμων, και διωξονται ὑμας οἱ μισουντες ὑμας, και φευξεσθε ουδενος διωκοντος ὑμας.
και εαν ἑως τουτου μη ὑπακουσητε μου, και προσθησω του παιδευσαι ὑμας ἑπτακις επι ταις ἁμαρτιαις ὑμων.
και συντριψω την ὑβριν της ὑπερηφανιας ὑμων· και θησω τον ουρανον ὑμιν σιδηρουν, και την γην ὑμων ὡσει χαλκην.
και εσται εις κενον ἡ ισχυς ὑμων· και ου δωσει ἡ γη ὑμων τον σπορον αυτης, και το ξυλον του αγρου ὑμων ου δωσει τον καρπον αυτου.
και εαν μετα ταυτα πορευησθε πλαγιοι, και μη βουλησθε ὑπακουειν μου, προσθησω ὑμιν πληγας ἑπτα κατα τας ἁμαρτιας ὑμων.
και αποστελλω εφʼ ὑμας τα θηρια τα αγρια της γης, και κατεδεται ὑμας, και εξαναλωσει τα κτηνη ὑμων, και ολιγοστους ποιησω ὑμας, και ερημωθησονται αἱ ὁδοι ὑμων.
και επι τουτοις εαν μη παιδευθητε, αλλα πορευησθε προς με πλαγιοι,
πορευσομαι καγω μεθʼ ὑμων θυμω πλαγιω, και παταξω ὑμας καγω ἑπτακις αντι των ἁμαρτιων ὑμων.
και επαξω εφʼ ὑμας μαχαιραν εκδικουσαν δικην διαθηκης, και καταφευξεσθε εις τας πολεις ὑμων· και εξαποστελω θανατον εις ὑμας, και παραδοθησεσθε εις χειρας των εχθρων.
εν τω θλιψαι ὑμας σιτοδεια αρτων, και πεψουσι δεκα γυναικες τους αρτους ὑμων εν κλιβανω ἑνι, και αποδωσουσι τους αρτους ὑμων εν σταθμω, και φαγεσθε, και ου μη εμπλησθητε.
εαν δε επι τουτοις μη ὑπακουσητε μου, και πορευησθε προς με πλαγιοι,
και αυτος πορευσομαι μεθʼ ὑμων εν θυμω πλαγιω, και παιδευσω ὑμας εγω ἑπτακις κατα τας ἁμαρτιας ὑμων.
και φαγεσθε τας σαρκας των υἱων ὑμων, και τας σαρκας των θυγατερων ὑμων φαγεσθε.
και ερημωσω τας στηλας ὑμων, και εξολοθρευσω τα ξυλινα χειροποιητα ὑμων, και θησω τα κωλα ὑμων επι τα κωλα των ειδωλων ὑμων, και προσοχθιει ἡ ψυχη μου ὑμιν.
και θησω τας πολεις ὑμων ερημους, και εξερημωσω τα ἁγια ὑμων, και ου μη οσφρανθω της οσμης των θυσιων ὑμων.
και εξερημωσω εγω την γην ὑμων, και θαυμασονται επʼ αυτη οἱ εχθροι ὑμων, οἱ ενοικουντες εν αυτη.
και διασπερω ὑμας εις τα εθνη, και εξαναλωσει ὑμας επιπορευομενη ἡ μαχαιρα, και εσται ἡ γη ὑμων ερημος, και αἱ πολεις ὑμων εσονται ερημοι.
τοτε ευδοκησει ἡ γη τα σαββατα αυτης πασας τας ἡμερας της ερημωσεως αυτης,
και ὑμεις εσεσθε εν τη γη των εχθρων ὑμων· τοτε σαββατιει ἡ γη, και ευδοκησει ἡ γη τα σαββατα αυτης πασας τας ἡμερας της ερημωσεως αυτης· σαββατιει ἁ ουκ εσαββατισεν εν τοις σαββατοις ὑμων, ἡνικα κατωκειτε αυτην.
και τοις καταλειφθεισιν εξ ὑμων επαξω δουλειαν εις την καρδιαν αυτων εν τη γη των εχθρων αυτων· και διωξεται αυτους φωνη φυλλου φερομενου, και φευξονται ὡς φευγοντες απο πολεμου, και πεσουνται ουθενος διωκοντος.
και ὑπεροψεται ὁ αδελφος τον αδελφον ὡσει εν πολεμω, ουθενος κατατρεχοντος· και ου δυνησεσθε αντιστηναι τοις εχθροις ὑμων.
και απολεισθε εν τοις εθνεσι, και κατεδεται ὑμας ἡ γη των εχθρων ὑμων.
και οἱ καταλειφθεντες αφʼ ὑμων, καταφθαρησονται δια τας ἁμαρτιας αυτων, και δια τας ἁμαρτιας των πατερων αυτων· εν τη γη των εχθρων αυτων τακησονται.
και εξαγορευσουσι τας ἁμαρτιας αυτων, και τας ἁμαρτιας των πατερων αυτων, ὁτι παρεβησαν και ὑπερειδον με, και ὁτι επορευθησαν εναντιον μου πλαγιοι,
και εγω επορευθην μετʼ αυτων εν θυμω πλαγιω· και απολω αυτους εν τη γη των εχθρων αυτων· τοτε εντραπησεται ἡ καρδια αυτων ἡ απεριτμητος, και τοτε ευδοκησουσι τας ἁμαρτιας αυτων.
και μνησθησομαι της διαθηκης ιακωβ, και της διαθηκης ισαακ, και της διαθηκης ἁβρααμ μνησθησομαι.
και της γης μνησθησομαι, και ἡ γη εγκαταλειφθησεται απʼ αυτων· τοτε προσδεξεται ἡ γη τα σαββατα αυτης, εν τω ερημωθηναι αυτην διʼ αυτους· και αυτοι προσδεξονται τας αυτων ανομιας, ανθʼ ὡν τα κριματα μου ὑπερειδον, και τοις προσταγμασι μου προσωχθισαν τη ψυχη αυτων.
και ουδʼ ὡς οντων αυτων εν τη γη των εχθρων αυτων, ουχ ὑπερειδον αυτους, ουδε προσωχθισα αυτοις ὡστε εξαναλωσαι αυτους του διασκεδασαι την διαθηκην μου την προς αυτους· εγω γαρ ειμι κυριος ὁ θεος αυτων.
και μνησθησομαι διαθηκης αυτων της προτερας, ὁτε εξηγαγον αυτους εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας εναντι των εθνων, του ειναι αυτων θεος· εγω ειμι κυριος.
ταυτα τα κριματα μου, και τα προσταγματα μου, και ὁ νομος ὁν εδωκε κυριος αναμεσον αυτου και αναμεσον των υἱων ισραηλ, εν τω ορει σινα εν χειρι μωυση.
27
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις αυτοις, ὁς αν ευξηται ευχην ὡστε τιμην της ψυχης αυτου τω κυριω,
εσται ἡ τιμη του αρσενος απο εικοσαετους, ἑως ἑξηκονταετους, εσται αυτου ἡ τιμη πεντηκοντα διδραχμα αργυριου τω σταθμω τω ἁγιω·
της δε θηλειας εσται ἡ συντιμησις τριακοντα διδραχμα.
εαν δε απο πενταετους ἑως εικοσι ετων, εσται ἡ τιμη του αρσενος εικοσι διδραχμα· της δε θηλειας, δεκα διδραχμα.
απο δε μηνιαιου ἑως πενταετους, εσται ἡ τιμη του αρσενος πεντε διδραχμα· της δε θηλειας, τρια διδραχμα αργυριου.
εαν δε απο ἑξηκοντα ετων και επανω, εαν μεν αρσεν η, εσται ἡ τιμη αυτου πεντεκαιδεκα διδραχμα αργυριου· εαν δε θηλεια, δεκα διδραχμα.
εαν δε ταπεινος η τη τιμη, στησεται εναντιον του ἱερεως· και τιμησεται αυτον ὁ ἱερευς· καθαπερ ισχυει ἡ χειρ του ευξαμενου, τιμησεται αυτον ὁ ἱερευς.
εαν δε απο των κτηνων των προσφερομενων απʼ αυτων δωρον τω κυριω, ὁς αν δω απο τουτων τω κυριω, εσται ἁγιον.
ουκ αλλαξει αυτο καλον πονηρω, ουδε πονηρον καλω· εαν δε αλλασσων αλλαξη αυτο κτηνος κτηνει, εσται αυτο και το αλλαγμα ἁγια.
εαν δε παν κτηνος ακαθαρτον, αφʼ ὡν ου προσφερεται απʼ αυτων δωρον τω κυριω, στησει το κτηνος εναντι του ἱερεως,
και τιμησεται αυτο ὁ ἱερευς αναμεσον καλου και αναμεσον πονηρου· και καθοτι αν τιμησηται αυτο ὁ ἱερευς, οὑτω στησεται.
εαν δε λυτρουμενος λυτρωσηται αυτο, προσθησει το επιπεμπτον προς την τιμην αυτου.
και ανθρωπος ὁς αν ἁγιαση την οικιαν αυτου ἁγιαν τω κυριω, και τιμησεται αυτην ὁ ἱερευς αναμεσον καλης και αναμεσον πονηρας· ὡς αν τιμησηται αυτην ὁ ἱερευς, οὑτω σταθησεται.
εαν δε ὁ ἁγιασας αυτην λυτρωται την οικιαν αυτου, προσθησει επʼ αυτο το επιπεμπτον του αργυριου της τιμης, και εσται αυτω.
εαν δε απο του αγρου της κατασχεσεως αυτου ἁγιαση ανθρωπος τω κυριω, και εσται ἡ τιμη κατα τον σπορον αυτου, κορου κριθων πεντηκοντα διδραχμα αργυριου.
εαν δε απο του ενιαυτου της αφεσεως ἁγιαση τον αγρον αυτου, κατα την τιμην αυτου στησεται.
εαν δε εσχατον μετα την αφεσιν ἁγιαση τον αγρον αυτου, προσλογιειται αυτω ὁ ἱερευς το αργυριον επι τα ετη τα επιλοιπα, ἑως εις τον ενιαυτον της αφεσεως, και ανθυφαιρεθησεται απο της συντιμησεως αυτου.
εαν δε λυτρωται τον αγρον ὁ ἁγιασας αυτον, προσθησει το επιπεμπτον του αργυριου προς την τιμην αυτου, και εσται αυτω.
εαν δε μη λυτρωται τον αγρον, και αποδωται τον αγρον ανθρωπω ἑτερω, ουκετι μη λυτρωσηται αυτον.
αλλʼ εσται ὁ αγρος εξεληλυθυιας της αφεσεως ἁγιος τω κυριω, ὡσπερ ἡ γη ἡ αφωρισμενη τω ἱερει εσται κατασχεσις αυτου.
εαν δε απο του αγρου οὑ κεκτηται, ὁς ουκ εστιν απο του αγρου της κατασχεσεως αυτου, ἁγιαση τω κυριω,
λογιειται προς αυτον ὁ ἱερευς το τελος της τιμης εκ του ενιαυτου της αφεσεως, και αποδωσει την τιμην εν τη ἡμερα εκεινη ἁγιαν τω κυριω·
και εν τω ενιαυτω της αφεσεως αποδοθησεται ὁ αγρος τω ανθρωπω παρʼ οὑ κεκτηται αυτον, οὑ ην ἡ κατασχεσις της γης.
και πασα τιμη εσται σταθμιοις ἁγιοις· εικοσι οβολοι εσται το διδραχμον.
και παν πρωτοτοκον ὁ εαν γενηται εν τοις κτηνεσι σου, εσται τω κυριω, και ου καθαγιασει αυτο ουδεις· εαν τε μοσχον, εαν τε προβατον, τω κυριω εστιν.
εαν δε των τετραποδων των ακαθαρτων αλλαξη κατα την τιμην αυτου, και προσθησει το επιπεμπτον προς αυτο, και εσται αυτω· εαν δε μη λυτρωται, πραθησεται κατα το τιμημα αυτου.
παν δε αναθεμα, ὁ αν αναθη ανθρωπος τω κυριω απο παντων, ὁσα αυτω εστιν, απο ανθρωπου ἑως κτηνους, και απο αγρου κατασχεσεως αυτου, ουκ αποδωσεται ουδε λυτρωσεται· παν αναθεμα ἁγιον ἁγιων εσται τω κυριω.
και παν ὁ εαν ανατεθη απο των ανθρωπων, ου λυτρωθησεται, αλλα θανατω θανατωθησεται.
πασα δεκατη της γης, απο του σπερματος της γης, και του καρπου του ξυλινου, τω. κυριω εστιν, ἁγιον τω κυριω.
εαν δε λυτρωται λυτρω ανθρωπος την δεκατην αυτου, το επιπεμπτον προσθησει προς αυτον, και εσται αυτω.
και πασα δεκατη βοων, και προβατων, και παν ὁ αν ελθη εν τω αριθμω ὑπο την ῥαβδον, το δεκατον εσται ἁγιον τω κυριω.
ουκ αλλαξεις καλον πονηρω, ουδε πονηρον καλω· εαν δε αλλασσων αλλαξης αυτο, και το αλλαγμα αυτου εσται ἁγιον, ου λυτρωθησεται.
αὑται εισιν αἱ εντολαι ἁς ενετειλατο κυριος τω μωυση προς τους υἱους ισραηλ εν τω ορει σινα.
numbers
1
και ελαλησε κυριος προς μωυσην εν τη ερημω τη σινα, εν τη σκηνη του μαρτυριου, εν μια του μηνος του δευτερου, ετους δευτερου εξελθοντων αυτων εκ γης αιγυπτου, λεγων,
λαβετε αρχην πασης συναγωγης ισραηλ κατα συγγενειας, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον εξ ονοματος αυτων, κατα κεφαλην αυτων·
πας αρσην απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν δυναμει ισραηλ, επισκεψασθε αυτους συν δυναμει αυτων· συ και ααρων επισκεψασθε αυτους.
και μεθʼ ὑμων εσονται ἑκαστος κατα φυλην ἑκαστου αρχοντων, κατʼ οικους πατριων εσονται.
και ταυτα τα ονοματα των ανδρων, οἱτινες παραστησονται μεθʼ ὑμων· των ῥουβην, ελισουρ υἱος σεδιουρ·
των συμεων, σαλαμιηλ υἱος σουρισαδαι.
των ιουδα, ναασσων υἱος αμιναδαβ.
των ισσαχαρ, ναθαναηλ υἱος σωγαρ·
των ζαβουλων, ελιαβ υἱος χαιλων· των υἱων ιωσηφ των εφραιμ, ελισαμα υἱος εμιουδ·
των μανασση, γαμαλιηλ υἱος φαδασουρ.
των βενιαμιν, αβιδαν υἱος γαδεωνι.
των δαν, αχιεζερ υἱος αμισαδαι.
των ασηρ, φαγαιηλ, υἱος εχραν.
των γαδ, ελισαφ υἱος ῥαγουηλ.
των νεφθαλι, αχιρε υἱος αιναν.
οὑτοι επικλητοι της συναγωγης, αρχοντες των φυλων κατα πατριας αυτων, χιλιαρχοι ισραηλ εισι.
και ελαβε μωυσης και ααρων τους ανδρας τουτους τους ανακληθεντας εξ ονοματος.
και πασαν την συναγωγην συνηγαγον εν μια του μηνος του δευτερου ετους· και επηξονουσαν κατα γενεσεις αυτων, κατα πατριας αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, απο εικοσαετους και επανω, παν αρσενικον κατα κεφαλην αυτων,
ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση· και επεσκεπησαν εν τη ερημω του σινα.
και εγενοντο οἱ υἱοι ῥουβην πρωτοτοκου ισραηλ κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης ῥουβην, ἑξ και τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
τοις υἱοις συμεων κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης συμεων, εννεα και πεντηκοντα χιλιαδες και τριακοσιοι.
τοις υἱοις ιουδα κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης ιουδα, τεσσαρες και ἑβδομηκοντα χιλιαδες και ἑξακοσιοι.
τοις υἱοις ισσαχαρ κατα συγγενιας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης ισσαχαρ, τεσσαρες και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
τοις υἱοις ζαβουλων κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης ζαβουλων, ἑπτα και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
τοις υἱοις ιωσηφ υἱοις εφραιμ κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης εφραιμ, τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
τοις υἱοις μανασση κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα, απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης μανασση, δυο και τριακοντα χιλιαδες και διακοσιοι.
τοις υἱοις βενιαμιν κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης βενιαμιν, πεντε και τριακοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
τοις υἱοις γαδ κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων· εκ της φυλης γαδ, πεντε και τεσσαρακοντα χιλιαδες και ἑξακοσιοι και πεντηκοντα.
τοις υἱοις δαν κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης δαν, δυο και ἑξηκοντα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι.
τοις υἱοις ασηρ κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης ασηρ, μια και τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
τοις υἱοις νεφθαλι κατα συγγενειας αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, παντα αρσενικα απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος εν τη δυναμει,
ἡ επισκεψις αυτων εκ της φυλης νεφθαλι, τρεις και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
αὑτη ἡ επισκεψις, ἡν επεσκεψαντο μωυσης και ααρων και οἱ αρχοντες ισραηλ δωδεκα ανδρες· ανηρ εἱς κατα φυλην μιαν, κατα φυλην οικων πατριας ησαν.
και εγενετο πασα ἡ επισκεψις υἱων ισραηλ συν δυναμει αυτων απο εικοσαετους και επανω, πας ὁ εκπορευομενος παραταξασθαι εν ισραηλ
ἑξακοσιαι χιλιαδες και τρισχιλιοι και πεντακοσιοι και πεντηκοντα.
οἱ δε λευιται εκ της φυλης πατριας αυτων ουκ επεσκεπησαν εν τοις υἱοις ισραηλ.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ὁρα, την φυλην λευι ου συνεπισκεψη, και τον αριθμον αυτων ου λημη, εν μεσω υἱων ισραηλ.
και συ επιστησον τους λευιτας επι την σκηνην του μαρτυριου, και επι παντα τα σκευη αυτης, και επι παντα ὁσα εστιν εν αυτη· αρουσιν αυτοι την σκηνην, και παντα τα σκευη αυτης· και αυτοι λειτουργησουσιν εν αυτη, και κυκλω της σκηνης παρεμβαλουσι.
και εν τω εξαιρειν την σκηνην, καθελουσιν αυτην οἱ λευιται, και εν τω παρεμβαλλειν την σκηνην, αναστησουσι· και ὁ αλλογενης ὁ προσπορευομενος αποθανετω.
και παρεμβαλουσιν οἱ υἱοι ισραηλ, ανηρ εν τη ἑαυτου ταξει, και ανηρ κατα την ἑαυτου ἡγεμονιαν, συν δυναμει αυτων.
οἱ δε λευιται παρεμβαλλετωσαν εναντιοι κυκλω της σκηνης του μαρτυριου, και ουκ εσται ἁμαρτημα εν υἱοις ισραηλ. και φυλαξουσιν οἱ λευιται αυτοι την φυλακην της σκηνης του μαρτυριου.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ, κατα παντα ἁ ενετειλατο κυριος τω μωυση και ααρων, οὑτως εποιησαν.
2
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
ανθρωπος εχομενος αυτου κατα ταγμα, κατα σημαιας, κατʼ οικους πατριων αυτων, παρεμβαλλετωσαν οἱ υἱοι ισραηλ εναντιοι· κυκλω της σκηνης του μαρτυριου παρεμβαλουσιν οἱ υἱοι ισραηλ.
και οἱ παρεμβαλλοντες πρωτοι κατα ανατολας, ταγμα παρεμβολης ιουδα συν δυναμει αυτων, και ὁ αρχων των υἱων ιουδα, ναασσων υἱος αμιναδαβ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, τεσσαρες και ἑβδομηκοντα χιλιαδες και ἑξακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι φυλης ισσαχαρ, και ὁ αρχων των υἱων ισσαχαρ, ναθαναηλ υἱος σωγαρ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, τεσσαρες και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι φυλης ζαβουλων, και ὁ αρχων των υἱων ζαβουλων, ἑλιαβ υἱος χαιλων.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, ἑπτα και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
παντες οἱ επεσκεμμενοι εκ της παρεμβολης ιουδα, ἑκατον ογδοηκοντα χιλιαδες και ἑξακισχιλιοι και τετρακοσιοι, συν δυναμει αυτων πρωτον εξαρουσι.
ταγματα παρεμβολης ῥουβην, προς λιβα δυναμις αυτων, και ὁ αρχων των υἱων ʼρουβην, ελισουρ υἱος σεδιουρ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, ἑξ και τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι αυτου φυλης συμεων, και ὁ αρχων των υἱων συμεων, σαλαμιηλ υἱος σουρισαδαι.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, εννεα και πεντηκοντα χιλιαδες και τριακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλοντες εχομενοι αυτου φυλη γαδ, και ὁ αρχων των υἱων γαδ, ἑλισαφ υἱος ῥαγουηλ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, πεντε και τεσσαρακοντα χιλιαδες και ἑξακοσιοι και πεντηκοντα.
παντες οἱ επεσκεμμενοι της παρεμβολης ῥουβην, ἑκατον πεντηκοντα μια χιλιαδες και τετρακοσιοι και πεντηκοντα, συν δυναμει αυτων δευτεροι εξαρουσι.
και αρθησεται ἡ σκηνη του μαρτυριου, και ἡ παρεμβολη των λευιτων μεσον των παρεμβολων· ὡς και παρεμβαλουσιν, οὑτω και εξαρουσιν ἑκαστος εχομενος καθʼ ἡγεμονιας.
ταγμα παρεμβολης εφραιμ παρα θαλασσαν συν δυναμει αυτων, και ὁ αρχων των υἱων εφραιμ, ελισαμα υἱος εμιουδ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι φυλης μανασση, και ὁ αρχων των υἱων μανασση, γαμαλιηλ υἱος φαδασσουρ.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, δυο και τριακοντα χιλιαδες και διακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι φυλης βενιαμιν, και ὁ αρχων των υἱων βενιαμιν, αβιδαν υἱος γαδεωνι.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, πεντε και τριακοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
παντες οἱ επεσκεμμενοι της παρεμβολης εφραιμ, ἑκατον χιλιαδες και οκτακισχιλιοι και ἑκατον· συν δυναμει αυτων τριτοι εξαρουσι.
ταγμα παρεμβολης δαν προς βορῥαν συν δυναμει αυτων, και ὁ αρχων των υἱων δαν, αχιεζερ υἱος αμισαδαι.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, δυο και ἑξηκοντα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι αυτου φυλη ασηρ, και ὁ αρχων των υἱων ασηρ, φαγεηλ υἱος εχραν.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, μια και τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
και οἱ παρεμβαλλοντες εχομενοι φυλης νεφθαλι, και ὁ αρχων των υἱων νεφθαλι, αχιρε υἱος αιναν.
δυναμις αυτου οἱ επεσκεμμενοι, τρεις και πεντηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
παντες οἱ επεσκεμμενοι της παρεμβολης δαν, ἑκατον και πεντηκονταεπτα χιλιαδες και ἑξακοσιοι· εσχατοι εξαρουσι κατα ταγμα αυτων.
αὑτη ἡ επισκεψις των υἱων ισραηλ κατʼ οικους πατριων αυτων· πασα ἡ επισκεψις των παρεμβολων συν ταις δυναμεσιν αυτων, ἑξακοσιαι χιλιαδες και τρισχιλιοι πεντακοσιοι πεντηκοντα.
οἱ δε λευιται ου συνεπεσκεπησαν εν αυτοις, καθα ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ παντα ὁσα συνεταξε κυριος τω μωυση· οὑτω παρενεβαλον κατα ταγμα αυτων, και οὑτως εξηρον ἑκαστος εχομενοι κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων.
3
και αὑται αἱ γενεσεις ααρων και μωυση, εν ἡ ἡμερα ελαλησε κυριος τω μωυση εν ορει σινα.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων ααρων· πρωτοτοκος ναδαβ, και αβιουδ, ελεαζαρ, και ιθαμαρ.
ταυτα τα ονοματα των υἱων ααρων, οἱ ἱερεις οἱ ηλειμμενοι, οὑς ετελειωσαν τας χειρας αυτων ἱερατευειν.
και ετελευτησε ναδαβ και αβιουδ εναντι κυριου, προσφεροντων αυτων πυρ αλλοτριον εναντι κυριου, εν τη ερημω σινα, και παιδια ουκ ην αυτοις· και ἱερατευσεν ελεαζαρ και ιθαμαρ μετα ααρων του πατρος αυτων.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε την φυλην λευι, και στησεις αυτους εναντιον ααρων του ἱερεως, και λειτουργησουσιν αυτω,
και φυλαξουσι τας φυλακας αυτου, και τας φυλακας των υἱων ισραηλ εναντι της σκηνης του μαρτυριου, εργαζεσθαι τα εργα της σκηνης.
και φυλαξουσι παντα τα σκευη της σκηνης του μαρτυριου, και τας φυλακας των υἱων ισραηλ κατα παντα τα εργα της σκηνης.
και δωσεις τους λευιτας ααρων, και τοις υἱοις αυτου τοις ἱερευσι· δεδομενοι δομα οὑτοι μοι εισιν απο των υἱων ισραηλ.
και ααρων και τους υἱους αυτου καταστησεις επι της σκηνης του μαρτυριου· και φυλαξουσι την ἱερατειαν αυτων, και παντα τα κατα τον βωμον, και εσω του καταπετασματος· και ὁ αλλογενης ὁ ἁπτομενος αποθανειται.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και ιδου εγω ειληφα τους λευιτας εκ μεσου των υἱων ισραηλ αντι παντος πρωτοτοκου διανοιγοντος μητραν παρα των υἱων ισραηλ· λυτρα αυτων εσονται, και εσονται εμοι οἱ λευιται.
εμοι γαρ παν προτοτοκον· εν ἡ ἡμερα επαταξα παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτου, ἡγιασα εμοι παν πρωτοτοκον εν ισραηλ· απο ανθρωπου ἑως κτηνους εμοι εσονται· εγω κυριος.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην εν τη ερημω σινα, λεγων,
επισκεψαι τους υἱους λευι κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα δημους αυτων· παν αρσενικον απο μηνιαιου και επανω, επισκεψασθε αυοτυς.
και επεσκεψαντο αυτους μωυσης και ααρων δια φωνης κυριου, ὁν τροπον συνεταξεν αυτοις κυριος.
και ησαν οὑτοι οἱ υἱοι λευι εξ ονοματων αυτων· γεδσων, κααθ, και μεραρι.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων γεδσων κατα δημους αυτων· λοβενι και σεμει.
και υἱοι κααθ κατα δημους αυτων· αμραμ και ισσααρ, χεβρων και οζιηλ.
και υἱοι μεραρι κατα δημους αυτων· μοολι και μουσι· οὑτοι εισι δημοι των λευιτων κατʼ οικους πατριων αυτων.
τω γεδσων δημος του λοβενι, και δημος του σεμει· οὑτοι δημοι του γεδσων.
ἡ επισκεψις αυτων κατα αριθμον παντος αρσενικου απο μηνιαιου και επανω, ἡ επισκεψις αυτων, ἑπτακισχιλιοι και πεντακοσιοι.
και οἱ υἱοι γεδσων οπισω της σκηνης παρεμβαλουσι παρα θαλασσαν.
και ὁ αρχων οικου πατριας του δημου του γεδσων, ἑλισαφ υἱος δαηλ.
και ἡ φυλακη υἱων γεδσων εν τη σκηνη του μαρτυριου, ἡ σκηνη και το καλυμμα, και το κατακαλυμμα της θυρας της σκηνης του μαρτυριου,
και τα ἱστια της αυλης, και το καταπετασμα της πυλης της αυλης της ουσης επι της σκηνης, και τα καταλοιπα παντων των εργων αυτου.
τω κααθ δημος ὁ αμραμ εἱς, και δημος ὁ ισσααρ εἱς, και δημος ὁ χεβρων εἱς, και δημος ὁ οζιηλ εἱς· οὑτοι εισιν οἱ δημοι του κααθ, κατα αριθμον.
παν αρσενικον απο μηνιαιου και επανω, οκτακισχιλιοι και ἑξακοσιοι, φυλασσοντες τας φυλακας των ἁγιων.
οἱ δημοι των υἱων κααθ παρεμβαλουσιν εκ πλαγιων της σκηνης κατα λιβα.
και ὁ αρχων οικου πατριων των δημων του κααθ, ἑλισαφαν υἱος οζιηλ.
και ἡ φυλακη αυτων ἡ κιβωτος, και ἡ τραπεζα, και ἡ λυχνια, και τα θυσιαστηρια, και τα σκευη του ἁγιου ὁσα λειτουργουσιν εν αυτοις, και το κατακαλυμμα, και παντα τα εργα αυτων.
και ὁ αρχων επι των αρχοντων των λευιτων, ελεαζαρ ὁ υἱος ααρων του ἱερεως, καθεσταμενος φυλασσειν τας φυλακας των ἁγιων.
τω μεραρι δημος ὁ μοολι, και δημος ὁ μουσι· οὑτοι εισι δημοι του μεραρι.
ἡ επισκεψις αυτων κατα αριθμον, παν αρσενικον απο μηνιαιου και επανω, ἑξακισχιλιοι και πεντηκοντα.
και ὁ αρχων οικου πατριων του δημου του μεραρι, σουριηλ υἱος αβιχαιλ· εκ πλαγιων της σκηνης παρεμβαλουσι προς βορῥαν.
ἡ επισκεψις της φυλακης υἱων μεραρι, τας κεφαλιδας της σκηνης, και τους μοχλους αυτης, και τους στυλους αυτης, και τας βασεις αυτης, και παντα τα σκευη αυτων, και τα εργα αυτων,
και τους στυλους της αυλης κυκλω, και τας βασεις αυτων, και τους πασσαλους, και τους καλους αυτων.
οἱ παρεμβαλλοντες κατα προσωπον της σκηνης του μαρτυριου απο ανατολης, μωυσης και ααρων και οἱ υἱοι αυτου, φυλασσοντες τας φυλακας του ἁγιου εις τας φυλακας των υἱων ιηραηλ· και ὁ αλλογενης ὁ ἁπτομενος, αποθανειται.
πασα ἡ επισκεψις των λευιτων, οὑς επεσκεψατο μωυσης και ααρων δια φωνης κυριου κατα δημους αυτων, παν αρσενικον απο μηνιαιου και επανω, δυο και εικοσι χιλιαδες.
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων, επισκεψαι παν πρωτοτοκον αρσεν των υἱων ισραηλ απο μηνιαιου και επανω· και λαβετε τον αριθμον εξ ονοματος.
και ληψη τους λευιτας εμοι, εγω κυριος, αντι παντων των πρωτοτοκων των υἱων ισραηλ, και τα κτηνη των λευιτων αντι παντων των πρωτοτοκων εν τοις κτηνεσι των υἱων ισραηλ.
και επεσκεψατο μωυσης ὁν τροπον ενετειλατο κυριος παν πρωτοτοκον εν τοις υἱοις ισραηλ.
και εγενοντο παντα τα πρωτοτοκα τα αρσενικα κατα αριθμον εξ ονοματος απο μηνιαιου και επανω εκ της επισκεψεως αυτων, δυο και εικοσι χιλιαδες και τρεις και ἑβδομηκοντα και διακοσιοι.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε τους λευιτας αντι παντων των πρωτοτοκων υἱων ισραηλ, και τα κτηνη των λευιτων αντι των κτηνων αυτων, και εσονται εμοι οἱ λευιται· εγω κυριος.
και τα λυτρα τριων και ἑβδομηκοντα και διακοσιων οἱ πλεοναζοντες παρα τους λευιτας απο των πρωτοτοκων των υἱων ισραηλ·
και ληψη πεντε σικλους κατα κεφαλην, κατα το διδραχμον το ἁγιον ληψη, εικοσι οβολους του σικλου.
και δωσεις το αργυριον ααρων και τοις υἱοις αυτου, λυτρα των πλεοναζοντων εν αυτοις.
και ελαβε μωυσης το αργυριον τα λυτρα των πλεοναζοντων εις την εκλυτρωσιν των λευιτων.
παρα των πρωτοτοκων των υἱων ισραηλ ελαβε το αργυριον, χιλιους τριακοσιους ἑξηκονταπεντε σικλους, κατα τον σικλον τον ἁγιον.
και εδωκε μωυσης τα λυτρα των πλεοναζοντων ααρων και τοις υἱοις αυτου, δια φωνης κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
4
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγεν,
λαβε το κεφαλαιον των υἱων κααθ εκ μεσου υἱων λευι, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων,
απο εικοσι και πεντε ετων και επανω ἑως πεντηκοντα ετων, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν, ποιησαι παντα τα εργα εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και ταυτα τα εργα των υἱων κααθ εν τη σκηνη του μαρτυριου· ἁγιον των ἁγιων.
και εισελευσεται ααρων και υἱοι αυτου, ὁταν εξαιρη ἡ παρεμβολη, και καθελουσι το καταπετασμα το συσκιαζον, και κατακαλυψουσιν εν αυτω την κιβωτον του μαρτυριου,
και επιθησουσιν επʼ αυτο κατακαλυμμα δερμα ὑακινθινον, και επιβαλουσιν επʼ αυτην ἱματιον ὁλον ὑακινθινον ανωθεν, και διεμβαλουσι τους αναφορεις.
και επι την τραπεζαν την προκειμενην επιβαλουσιν επʼ αυτην ἱματιον ὁλοπορφυρον, και τα τρυβλια, και τας θυισκας, και τους κυαθους, και τα σπονδεια εν οἱς σπενδει, και οἱ αρτοι οἱ διαπαντος επʼ αυτης εσονται.
και επιβαλουσιν επʼ αυτην ἱματιον κοκκινον, και καλυψουσιν αυτην καλυμματι δερματινω ὑακινθινω, και διεμβαλουσι διʼ αυτης τους αναφορεις.
και ληψονται ἱματιον ὑακινθινον, και καλυψουσι την λυχνιαν την φωτιζουσαν, και τους λυχνους αυτης, και τας λαβιδας αυτης, και τας επαρυστριδας αυτης, και παντα τα αγγεια του ελαιου οἱς λειτουργουσιν εν αυτοις.
και εμβαλουσιν αυτην, και παντα τα σκευη αυτης, εις καλυμμα δερματινον ὑακινθινον, και επιθησουσιν αυτην επʼ αναφορεων.
και επι το θυσιαστηριον το χρυσουν επικαλυψουσιν ἱματιον ὑακινθινον, και καλυψουσιν αυτο καλυμματι δερματινω ὑακινθινω, και διεμβαλουσι τους αναφορεις αυτου.
και ληψονται παντα τα σκευη τα λειτουργικα ὁσα λειτουργουσιν εν αυτοις εν τοις ἁγιοις· και εμβαλουσιν εις ἱματιον ὑακινθινον, και καλυψουσιν αυτα καλυμματι δερματινω ὑακινθινω, και επιθησουσιν επι αναφορεις.
και τον καλυπτηρα επιθησει επι το θυσιαστηριον, και επικαλυψουσιν επʼ αυτο ἱματιον ὁλοπορφυρον.
και επιθησουσιν επʼ αυτο παντα τα σκευη ὁσοις λειτουργουσιν επʼ αυτω εν αυτοις, και τα πυρεια, και τας κρεαγρας, και τας φιαλας, και τον καλυπτηρα, και παντα τα σκευη του θυσιαστηριου· και επιβαλουσιν επʼ αυτο καλυμμα δερματινον ὑακινθινον, και διεμβαλουσι τους αναφορεις αυτου· και ληψονται ἱματιον πορφυρουν, και συγκαλυψουσι τον λουτηρα και την βασιν αυτου, και εμβαλουσιν αυτο εις καλυμμα δερματινον ὑακινθινον, και επιθησουσιν επι αναφορεις,
και συντελεσουσιν ααρων και οἱ υἱοι αυτου, καλυπτοντες τα ἁγια, και παντα τα σκευη τα ἁγια, εν τω εξαιρειν την παρεμβολην· και μετα ταυτα εισελευσονται υἱοι κααθ αιρειν, και ουχ ἁψονται των ἁγιων, ἱνα μη αποθανωσι· ταυτα αρουσιν οἱ υἱοι κααθ εν τη σκηνη του μαρτυριου.
επισκοπος ελεαζαρ υἱος ααρων του ἱερεως, το ελαιον του φωτος, και το θυμιαμα της συνθεσεως, και ἡ θυσια ἡ καθʼ ἡμεραν, και το ελαιον της χρισεως, ἡ επισκοπη ὁλης της σκηνης, και ὁσα εστιν εν αυτη εν τω ἁγιω, εν πασι τοις εργοις.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
μη ολοθρευσητε της φυλης τον δημον τον κααθ εκ μεσου των λευιτων.
τουτο ποιησατε αυτοις, και ζησονται και ου μη αποθανωσι, προσπορευομενων αυτων προς τα ἁγια των ἁγιων· ααρων και οἱ υἱοι αυτου προσπορευεσθωσαν, και καταστησουσιν αυτους ἑκαστον κατα την αναφοραν αυτου,
και ου μη εισελθωσιν ιδειν εξαπινα τα ἁγια, και αποθανουνται.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε την αρχην των υἱων γεδσων, και τουτους κατʼ οικους πατριων αυτων, κατα δημους αυτων,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους επισκεψαι αυτους, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν, ποιειν τα εργα αυτου εν τη σκηνη του μαρτυριου.
αὑτη ἡ λειτουργια του δημου του γεδσων, λειτουργειν και αιρειν.
και αρει τας δερῥεις της σκηνης, και την σκηνην του μαρτυριου, και το καλυμμα αυτης, και το κατακαλυμμα το ὑακινθινον το ον επʼ αυτης ανωθεν, και το καλυμμα της θυρας της σκηνης του μαρτυριου,
και τα ἱστια της αυλης, ὁσα επι της σκηνης του μαρτυριου, και τα περισσα, και παντα τα σκευη τα λειτουργικα ὁσα λειτουργουσιν εν αυτοις ποιησουσι.
κατα στομα ααρων και των υἱων αυτου εσται ἡ λειτουργια των υἱων γεδσων κατα πασας τας λειτουργιας αυτων, και κατα παντα τα εργα αυτων· και επισκεψη αυτους εξ ονοματος παντα τα αρτα ὑπʼ αυτων.
αὑτη ἡ λειτουργια των υἱων γεδσων εν τη σκηνη του μαρτυριου, και ἡ φυλακη αυτων εν χειρι ιθαμαρ του υἱου ααρων του ἱερεως.
οἱ υἱοι μεραρι κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, επισκεψασθε αυτους,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους επισκεψασθε αυτους, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν τα εργα της σκηνης του μαρτυριου.
και ταυτα τα φυλαγματα των αιρομενων ὑπʼ αυτων κατα παντα τα εργα αυτων εν τη σκηνη του μαρτυριου· τας κεφαλιδας της σκηνης, και τους μοχλους, και τους στυλους αυτης, και τας βασεις αυτης, και το κατακαλυμμα, και αἱ βασεις αυτων, και οἱ στυλοι αυτων, και το κατακαλυμμα της θυρας της σκηνης,
και τους στυλους της αυλης κυκλω, και αἱ βασεις αυτων, και τους στυλους του καταπετασματος της πυλης της αυλης, και τας βασεις αυτων, και τους πασσαλους αυτων, και τους καλους αυτων, και παντα τα σκευη αυτων, και παντα τα λειτουργηματα αυτων· εξ ονοματων επισκεψασθε αυτους, και παντα τα σκευη της φυλακης των αιρομενων ὑπʼ αυτων.
αὑτη ἡ λειτουργια δημου υἱων μεραρι εν πασι τοις εργοις αυτων εν τη σκηνη του μαρτυριου εν χειρι ιθαμαρ του υἱου ααρων του ἱερεως.
και επεσκεψατο μωυσης και ααρων και οἱ αρχοντες ισραηλ τους υἱους κααθ κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν και ποιειν εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και εγενετο ἡ επισκεψις αυτων κατα δημους αυτων, δισχιλιοι ἑπτακοσιοι πεντηκοντα.
αὑτη ἡ επισκεψις δημου κααθ, πας ὁ λειτουργων εν τη σκηνη του μαρτυριου, καθα επεσκεψατο μωυσης και ααρων δια φωνης κυριου, εν χειρι μωυση.
και επεσκεπησαν υἱοι γεδσων κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν και ποιειν τα εργα εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και εγενετο ἡ επισκεψις αυτων, κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, δισχιλιοι ἑξακοσιοι τριακοντα.
αὑτη ἡ επισκεψις δημου υἱων γεδσων, πας ὁ λειτουργων εν τη σκηνη του μαρτυριου, οὑς επεσκεψατο μωυσης και ααρων δια φωνης κυριου, εν χειρι μωυση.
επεσκεπησαν δε και δημος υἱων μεραρι κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους, πας ὁ εισπορευομενος λειτουργειν προς τα εργα της σκηνης του μαρτυριου.
και εγενηθη ἡ επισκεψις αυτων κατα δημους αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, τρισχιλιοι και διακοσιοι.
αὑτη ἡ επισκεψις δημου υἱων μεραρι, οὑς επεσκεψατο μωυσης και ααρων δια φωνης κυριου, εν χειρι μωυση.
παντες οἱ επεσκεμμενοι, οὑς επεσκεψατο μωυσης και ααρων και οἱ αρχοντες ισραηλ τους λευιτας, κατα δημους και κατʼ οικους πατριων αυτων,
απο πεντε και εικοσαετους και επανω ἑως πεντηκονταετους, πας ὁ εισπορευομενος προς το εργον των εργων, και τα εργα τα αιρομενα εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και εγενηθησαν οἱ επισκεπεντες, οκτακισχιλιοι πεντακοσιοι ογδοηκοντα.
δια φωνης κυριου επεσκεψατο αυτους εν χειρι μωυση, ανδρα κατα ανδρα επι των εργων αυτων, και επι ὡν αιρουσιν αυτοι· και επεσκεπησαν, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
5
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
προσταξον τοις υἱοις ισραηλ, και εξαποστειλατωσαν εκ της παρεμβολης παντα λεπρον, και παντα γονορῥυη, και παντα ακαθαρτον επι ψυχη.
απο αρσενικου ἑως θηλυκου, εξαποστειλατε εξω της παρεμβολης, και ου μη μιανουσι τας παρεμβολας αυτων, εν οἱς εγω καταγινομαι εν αυτοις.
και εποιησαν οὑτως οἱ υἱοι ισραηλ, και εξαπεστειλαν αυτους εξω της παρεμβολης· καθα ελαλησε κυριος μωυση, οὑτως εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, ανηρ η γυνη, ὁστις αν ποιηση απο πασων των ἁμαρτιων των ανθρωπινων, και παριδων παριδη και πλημμεληση ἡ ψυχη εκεινη,
εξαγορευσει την ἁμαρτιαν, ἡν εποιησε, και αποδωσει την πλημμελειαν· το κεφαλαιον, και το επιπεμπτον αυτου προσθησει επʼ αυτο, και αποδωσει τινι επλημμελησεν αυτω.
εαν δε μη η τω ανθρωπω ὁ αγχιστευων, ὡστε αποδουναι αυτω το πλημμελημα προς αυτον, το πλημμελημα το αποδιδομενον κυριω, τω ἱερει εσται, πλην του κριου του ἱλασμου, διʼ οὑ εξιλασεται εν αυτω περι αυτου.
και πασα απαρχη κατα παντα τα ἁγιαζομενα εν υἱοις ισραηλ, ὁσα εαν προσφερωσι κυριω, τω ἱερει αυτω εσται·
και ἑκαστου τα ἡγιασμενα, αυτου εσται· και ανηρ, ὁς αν δω τω ἱερει, αυτω εσται.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ανδρος ανδρος εαν παραβη ἡ γυνη αυτου, και ὑπεριδουσα παριδη αυτον,
και κοιμηθη τις μετʼ αυτης κοιτην σπερματος, και λαθη εξ οφθαλμων του ανδρος αυτης, και κρυψη, αυτη δε η μεμιασμενη, και μαρτυς μη ην μετʼ αυτης, και αυτη μη η συνειλημμενη,
και επελθη αυτω πνευμα ζηλωσεως, και ζηλωση την γυναικα αυτου, αυτη δε μεμιανται, η επελθη αυτω πνευμα ζηλωσεως, και ζηλωση την γυναικα αυτου, αυτη δε μη η μεμιασμενη,
και αξει ὁ ανθρωπος την γυναικα αυτου προς τον ἱερεα, και προσοισει το δωρον περι αυτης, το δεκατον του οιφι αλευρον κριθινον· ουκ επιχεει επʼ αυτο ελαιον, ουδε επιθησει επʼ αυτο λιβανον· εστι γαρ θυσια ζηλοτυπιας, θυσια μνημοσυνου, αναμιμνησκουσα ἁμαρτιαν.
και προσαξει αυτην ὁ ἱερευς, και στησει αυτην εναντι κυριου.
και ληψεται ὁ ἱερευς ὑδωρ καθαρον ζων εν αγγειω οστρακινω, και της γης της ουσης επι του εδαφους της σκηνης του μαρτυριου, και λαβων ὁ ἱερευς εμβαλει εις το ὑδωρ.
και στησει ὁ ἱερευς την γυναικα εναντι κυριου, και αποκαλυψει την κεφαλην της γυναικος, και δωσει επι τας χειρας αυτης την θυσιαν του μνημοσυνου, την θυσιαν της ζηλοτυπιας· εν δε τη χειρι του ἱερεως εσται το ὑδωρ του ελεγμου του επικαταρωμενου τουτου.
και ὁρκιει αυτην ὁ ἱερευς, και ερει τη γυναικι, ει μη κεκοιμηται τις μετα σου, ει μη παραβεβηκας μιανθηναι ὑπο τον ανδρα τον σεαυτης, αθωα ισθι απο του ὑδατος του ελεγμου του επικαταρωμενου τουτου.
ει δε συ παραβεβηκας ὑπανδρος ουσα, η μεμιανσαι, και εδωκε τις την κοιτην αυτου εν σοι, πλην του ανδρος σου·
και ὁρκιει ὁ ἱερευς την γυναικα εν τοις ὁρκοις της αρας ταυτης, και ερει ὁ ἱερευς τη γυναικι, δωη σε κυριος εν αρα και ενορκιον εν μεσω του λαου σου, εν τω δουναι κυριον τον μηρον σου διαπεπτωκοτα, και την κοιλιαν σου πεπρησμενην.
και εισελευσεται το ὑδωρ το επικαταρωμενον τουτο εις την κοιλιαν σου πρησαι γαστερα, και διαπεσειν μηρον σου· και ερει ἡ γυνη, γενοιτο, γενοιτο.
και γραψει ὁ ἱερευς τας αρας ταυτας εις βιβλιον, και εξαλειψει εις το ὑδωρ του ελεγμου του επικαταρωμενου.
και ποτιει την γυναικα το ὑδωρ του ελεγμου του επικαταρωμενου· και εισελευσεται εις αυτην το ὑδωρ το επικαταρωμενον του ελεγμου.
και ληψεται ὁ ἱερευς εκ χειρος της γυναικος την θυσιαν της ζηλοτυπιας, και επιθησει την θυσιαν εναντι κυριου, και προσοισει αυτην προς το θυσιαστηριον.
και δραξεται ὁ ἱερευς απο της θυσιας το μνημοσυνον αυτης, και ανοισεται αυτο επι το θυσιαστηριον, και μετα. ταυτα ποτιει την γυναικα το ὑδωρ.
και εσται εαν η μεμιασμενη και ληθη λαθη τον ανδρα αυτης, και εισελευσεται εις αυτην το ὑδωρ του ελεγμου το επικαταρωμενον, και πρησθησεται την κοιλιαν, και διαπεσειται ὁ μηρος αυτης, και εσται ἡ γυνη εις αραν τω λαω αυτης.
εαν δε μη μιανθη ἡ γυνη, και καθαρα η, και αθωα εσται και εκσπερματιει σπερμα.
οὑτος ὁ νομος της ζηλοτυπιας, ὡ αν παραβη ἡ γυνη ὑπανδρος ουσα, και μιανθη.
η ανθρωπος ὁς εαν επελθη επʼ αυτον πνευμα ζηλωσεως, και ζηλωση την γυναικα αυτου, και στηση την γυναικα αυτου εναντι κυριου, και ποιησει αυτη ὁ ἱερευς παντα τον νομον τουτον,
και αθωος εσται ὁ ανθρωπος απο ἁμαρτιας· και γυνη εκεινη ληψεται την ἁμαρτιαν αυτης.
6
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, λαλησον τοις υἱοις ισραηλ,
και ερεις προς αυτους, ανηρ η γυνη, ὁς αν μεγαλως ευξηται ευχην αφαγνισασθαι ἁγνειαν κυριω,
απο οινου και σικερα ἁγνισθησεται· και οξος εξ οινου και οξος εκ σικερα ου πιεται· και ὁσα κατεργαζεται εκ σταφυλης ου πιεται· και σταφυλην προσφατον και σταφιδα ου φαγεται πασας τας ἡμερας της ευχης αυτου·
απο παντων ὁσα γινεται εξ αμπελου, οινον απο στεμφυλων ἑως γιγαρτου ου φαγεται πασας τας ἡμερας του ἁγνισμου·
ξυρον ουκ επελευσεται επι την κεφαλην αυτου, ἑως αν πληρωθωσιν αἱ ἡμεραι, ὁσας ηυξατο κυριω· ἁγιος εσται τρεφων κομην τριχα κεφαλης πασας τας ἡμερας της ευχης κυριω·
επι παση ψυχη τετελευτηκυια ουκ εισελευσεται επι πατρι και μητρι,
και επʼ αδελφω και επʼ αδελφη, ου μιανφησεται επʼ αυτοις αποφανοντων αυτων, ὁτι ευχη θεου αυτου επʼ αυτω επι κεφαλης αυτου·
πασας τας ἡμερας της ευχης αυτου ἁγιος εσται κυριω.
εαν δε τις αποθανη επʼ αυτω εξαπινα, παραχρημα μιανθησεται ἡ κεφαλη ευχης αυτου· και ξυρησεται την κεφαλην αυτου ἡ αν ἡμερα καθαρισθη· τη ἡμερα τη ἑβδομη ξυρηθησεται.
και τη ἡμερα τη ογδοη οισει δυο τρυγονας, η δυο νοσσους περιστερων προς τον ἱερεα, επι τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και ποιησει ὁ ἱερευς μιαν περι ἁμαρτιας, και μιαν εις ὁλοκαυτωμα· και εξιλασεται περι αυτου ὁ ἱερευς περι ὡν ἡμαρτε περι της ψυχης· και ἁγιασει την κεφαλην αυτου εν εκεινη τη ἡμερα, ἡ ἡγιασθη κυριω, τας ἡμερας της ευχης·
και προσαξει αμνον ενιαυσιον εις πλημμελειαν· και αἱ ἡμεραι αἱ προτεραι αλογοι εσονται, ὁτι εμιανθη ἡ κεφαλη ευχης αυτου.
και οὑτος ὁ νομος του ευξαμενου· ἡ αν ἡμερα πληρωση ἡμερας ευχης αυτου, προσοισει αυτος παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και προσαξει το δωρον αυτου κυριω αμνον ενιαυσιον αμωμον ἑνα εις ὁλοκαυτωσιν, και αμναδα ενιαυσιαν μιαν αμωμον εις ἁμαρτιαν, και κριον ἑνα αμωμον εις σωτηριον,
και κανουν αζυμων σεμιδαλεως αρτους αναπεποιημενους εν ελαιω, και λαγανα αζυμα κεχρισμενα εν ελαιω, και θυσιαν αυτων, και σπονδην αυτων.
και προσοισει ὁ ἱερευς εναντι κυριου, και ποιησει το περι ἁμαρτιας αυτου, και το ὁλοκαυτωμα αυτου.
και τον κριον ποιησει θυσιαν σωτηριου τω κυριω επι τω κανω των αζυμων· και ποιησει ὁ ἱερευς την θυσιαν αυτου, και την σπονδην αυτου.
και ξυρησεται ὁ ηυγμενος παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου την κεφαλην της ευχης αυτου, και επιθησει τας τριχας επι το πυρ, ὁ εστιν ὑπο την θυσιαν του σωτηριου.
και ληψεται ὁ ἱερευς τον βραχιονα εφθον απο του κριου, και αρτον ἑνα αζυμον απο του κανου, και λαγανον αζυμον ἑν, και επιθησει επι τας χειρας του ηυγμενου μετα το ξυρησασθαι αυτον την ευχην αυτου,
και προσοισει αυτα ὁ ἱερευς επιθεμα εναντι κυριου· ἁγιον εσται τω ἱερει επι του στηθηνιου του επιθεματος, και επι του βραχιονος του αφαιρεματος· και μετα ταυτα πιεται ὁ ηυγμενος οινον.
οὑτος ὁ νομος του ευξαμενου, ὁς αν ευξηται κυριω δωρον αυτου κυριω περι της ευχης, χωρις ὡν αν εὑρη ἡ χειρ αυτου, κατα δυναμιν της ευχης αυτου, ἡν αν ευξηται κατα νομον ἁγνειας.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον ααρων και τοις υἱοις αυτου, λεγων, οὑτως ευλογησετε τους υἱους ισραηλ, λεγοντες αυτοις,
ευλογησαι σε κυριος, και φυλαξαι, σε.
επιφαναι κυριος το προσωπον αυτου επι σε, και ελεησαι σε.
επαραι κυριος το προσωπον αυτου επι σε, και δωη σοι ειρηνην.
και επιθησουσι το ονομα μου επι τους υἱους ισραηλ, και εγω κυριος ευλογησω αυτους.
7
και εγενετο ἡ ἡμερα συνετελεσε μωυσης, ὡστε αναστησαι την σκηνην, και εχρισεν αυτην, και ἡγιασεν αυτην, και παντα τα σκευη αυτης, και το θυσιαστηριον, και παντα τα σκευη αυτου, και εχρισεν αυτα, και ἡγιασεν αυτα.
και προσηνεγκαν οἱ αρχοντες ισραηλ, δωδεκα αρχοντες οικων πατριων αυτων· οὑτοι οἱ αρχοντες φυλων, οὑτοι οἱ παρεστηκοτες επι της επισκοπης.
και ηνεγκαν το δωρον αυτων εναντι κυριου, ἑξ ἁμαξας λαμπηνικας, και δωδεκα βοας· ἁμαξαν παρα δυο αρχοντων, και μοσχον παρα ἑκαστου· και προσηγαγον εναντιον της σκηνης.
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε παρʼ αυτων, και εσονται προς τα εργα τα λειτουργικα της σκηνης του μαρτυριου· και δωσεις αυτα τοις λευιταις, ἑκαστω κατα την αυτου λειτουργιαν.
και λαβων μωυσης τας ἁμαξας και τους βοας, εδωκεν αυτα τοις λευιταις.
και τας δυο ἁμαξας και τους τεσσαρας βοας εδωκε τοις υἱοις γεδσων κατα τας λειτουργιας αυτων.
και τας τεσσαρας ἁμαξας και τους οκτω βοας εδωκε τοις υἱοις μεραρι κατα τας λειτουργιας αυτων, δια ιθαμαρ υἱου ααρων του ἱερεως.
και τοις υἱοις κααθ ου δεδωκεν, ὁτι τα λειτουργηματα του ἁγιου εχουσιν· επʼ ωμων αρουσι.
και προσηνεγκαν οἱ αρχοντες εις τον εγκαινισμον του θυσιαστηριου, εν τη ἡμερα ἡ εχρισεν αυτο, και προσηνεγκαν οἱ αρχοντες τα δωρα αυτων απεναντι του θυσιαστηριου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, αρχων εἱς καθʼ ἡμεραν, αρχων καθʼ ἡμεραν προσοισουσι τα δωρα αυτων εις τον εγκαινισμον του θυσιαστηριου.
και ην ὁ προσφερων εν τη ἡμερα τη πρωτη το δωρον αυτου, ναασσων υἱος αμιναδαβ, αρχων της φυλης ιουδα.
και προσηνεγκε το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο δωρον ναασσων υἱου αμιναδαβ.
τη ἡμερα τη δευτερα προσηνεγκε ναθαναηλ υἱος σωγαρ, ὁ αρχων της φυλης ισσαχαρ.
και προσηνεγκε το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ενα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον ναθαναηλ υἱου σωγαρ.
τη ἡμερα τη τριτη αρχων των υἱων σαβουλων, ἑλιαβ υἱος χαιλων.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν·
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον ἑλιαβ υἱου χαιλων.
τη ἡμερα τη τεταρτη αρχων των υἱων ῥουβην, ἑλισουρ υἱος σεδιουρ.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν·
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον ἑλισουρ υἱου σεδιουρ.
τη ἡμερα τη πεμπτη αρχων των υἱων συμεων, σαλαμιηλ υἱος σουρισαδαι.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως εναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον σαλαμιηλ υἱου σουρισαδαι.
τη ἡμερα τη ἑκτη αρχων των υἱων γαδ, ελεισαφ υἱος ῥαγουηλ.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον ελισαφ υἱου ῥαγουηλ.
τη ἡμερα τη ἑβδομη αρχων των υἱων εφραιμ, ελισαμα υἱος εμιουδ.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον ελισαμα υἱου εμιουδ.
τη ἡμερα τη ογδοη αρχων των υἱων μανασση, γαμαλιηλ υἱος φαδασσουρ.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας·
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον γαμαλιηλ υἱου φαδασσουρ.
τη ἡμερα τη ενατη αρχων των υἱων βενιαμιν, αβιδαν υἱος γαδεωνι.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην, μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν·
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον αβιδαν υἱου γαδεωνι.
τη ἡμερα τη δεκατη αρχων των υἱων δαν, αχιεζερ υἱος αμισαδαι.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον αχιεζερ υἱου αμισαδαι.
τη ἡμερα τη ἑνδεκατη αρχων των υἱων ασηρ, φαγεηλ υἱος εχραν.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ενιαυσιον ἑνα εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον φαγεηλ υἱου εχραν.
τη ἡμερα τη δωδεκατη αρχων των υἱων νεφθαλι, αχιρε υἱος αιναν.
το δωρον αυτου, τρυβλιον αργυρουν ἑν, τριακοντα και ἑκατον ὁλκη αυτου· φιαλην μιαν αργυραν, ἑβδομηκοντα σικλων κατα τον σικλον τον ἁγιον· αμφοτερα πληρη σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν.
θυισκην μιαν δεκα χρυσων, πληρη θυμιαματος.
μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνον ἑνα ενιαυσιον εις ὁλοκαυτωμα,
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εις θυσιαν σωτηριου δαμαλεις δυο, κριους πεντε, τραγους πεντε, αμναδας ενιαυσιας πεντε· τουτο το δωρον αχιρε υἱου αιναν.
οὑτος ὁ εγκαινισμος του θυσιαστηριου ἡ ἡμερα εχρισεν αυτο, παρα των αρχοντων των υἱων ισραηλ· τρυβλια αργυρα δωδεκα, φιαλαι αργυραι δωδεκα, θυισκαι χρυσαι δωδεκα.
τριακοντα και ἑκατον σικλων, το τρυβλιον το ἑν, και ἑβδομηκοντα σικλων ἡ φιαλη ἡ μια· παν το αργυριον των σκευων, δισχιλιοι και τετρακοσιοι σικλοι· σικλοι, εν τω σικλω τω ἁγιω.
θυισκαι χρυσαι δωδεκα πληρεις θυμιαματος· παν το χρυσιον των θυισκων, εικοσι και ἑκατον χρυσοι.
πασαι αἱ βοες αἱ εις ὁλοκαυτωσιν, μοσχοι δωδεκα, κριοι δωδεκα, αμνοι ενιαυσιοι δωδεκα, και αἱ θυσιαι αυτων, και αἱ σπονδαι αυτων· και χιμαροι εξ αιγων δωδεκα περι ἁμαρτιας.
πασαι αἱ βοες εις θυσιαν σωτηριου, δαμαλεις εικοσιτεσσαρες, κριοι ἑξηκοντα, τραγοι ἑξηκοντα ενιαυσιαι, αμναδες ἑξηκοντα ενιαυσιοι αμωμοι· αὑτη ἡ εγκαινωσις του θυσιαστηριου, μετα το πληρωσαι τας χειρας αυτου, και μετα το χρισαι αυτον.
εν τω εισπορευεσθαι μωυσην εις την σκηνην του μαρτυριου λαλησαι αυτω, και ηκουσε την φωνην κυριου λαλουντος προς αυτον ανωθεν του ἱλαστηριου, ὁ εστιν επι της κιβωτου του μαρτυριου, αναμεσον των δυο χερουβιμ· και ελαλει προς αυτον.
8
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, λαλησον τω ααρων,
και ερεις προς αυτον, ὁταν επιτιθης τους λυχνους εκ μερους, κατα προσωπον της λυχνιας φωτιουσιν οἱ ἑπτα λυχνοι.
και εποιησεν οὑτως ααρων· εκ του ἑνος μερους κατα προσωπον της λυχνιας εξηψε τους λυχνους αυτης, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση·
και αὑτη ἡ κατασκευη της λυχνιας· στερεα, χρυση, ὁ καυλος αυτης, και τα κρινα αυτης, στερεα ὁλη· κατα το ειδος ὁ εδειξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησε την λυχνιαν.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην λεγων,
λαβε τους λευιτας εκ μεσου υἱων ισραηλ, και αφαγνιεις αυτους.
και οὑτω ποιησεις αυτοις τον ἁγνισμον αυτων· περιρῥανεις αυτους ὑδωρ ἁγνισμου· και επελευσεται ξυρον επι παν το σωμα αυτων, και πλυνουσι τα ἱματια αυτων, και καθαροι εσονται.
και λημψονται μοσχον ἑνα εκ βοων, και τουτου θυσιαν σεμιδαλιν αναπεποιημενην εν ελαιω· και μοσχον ενιαυσιον εκ βοων ληψη περι ἁμαρτιας.
και προσαξεις τους λευιτας εναντι της σκηνης του μαρτυριου· και συναξεις πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ·
και προσαξεις τους λευιτας εναντι κυριου, και επιθησουσιν οἱ υἱοι ισραηλ τας χειρας αυτων επι τους λευιτας·
και αφοριει ααρων τους λευιτας αποδομα εναντι κυριου παρα των υἱων ισραηλ· και εσονται ὡστε εργαζεσθαι τα εργα κυριου.
οἱ δε λευιται επιθησονσι τας χειρας επι τας κεφαλας των μοσχων· και ποιησεις τον ἑνα περι ἁμαρτιας, και τον ἑνα εις ὁλοκαυτωμα κυριω, εξιλασασθαι περι αυτων.
και στησεις τους λευιτας εναντι κυριου, και εναντι ααρων, και εναντι των υἱων αυτου, και αποδωσεις αυτους αποδομα εναντι κυριου·
και διαστελεις τους λευιτας εκ μεσου υἱων ισραηλ· και εσονται μοι.
και μετα ταυτα εισελευσονται οἱ λευιται εργαζεσθαι τα εργα της σκηνης του μαρτυριον· και καθαριεις αυτους, και αποδωσεις αυτους εναντι κυριου.
ὁτι αποδομα αποδεδομενοι οὑτοι μοι εισιν εκ μεσου υἱων ισραηλ· αντι των διανοιγοντων πασαν μητραν πρωτοτοκων παντων εκ των υἱων ισραηλ ειληφα αυτους εμοι.
ὁτι εμοι παν πρωτοτοκον εν υἱοις ισραηλ απο ανθρωπων ἑως κτηνους· ἡ ἡμερα επαταξα παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτου, ἡγιασα αυτους εμοι,
και ελαβον τους λευιτας αντι παντος πρωτοτοκου εν υἱοις ισραηλ.
και απεδωκα τους λευιτας αποδομα δεδομενους ααρων και τοις υἱοις αυτου εκ μεσου υἱων ισραηλ, εργαζεσθαι τα εργα των υἱων ισραηλ εν τη σκηνη του μαρτυριου, και εξιλασκεσθαι περι των υἱων ισραηλ· και ουκ εσται εν τοις υἱοις ισραηλ προσεγγιζων προς τα ἁγια.
και εποιησε μωυσης και ααρων και πασα ἡ συναγωγη υἱων ισραηλ τοις λευιταις καθα ενετειλατο κυριος τω μωυση περι των λευιτων, οὑτως εποιησαν αυτοις οἱ υἱοι ισραηλ.
και ἡγνισαντο οἱ λευιται, και επλυναντο τα ἱματια· και απεδωκεν αυτους ααρων αποδομα εναντι κυριου, και εξιλασατο περι αυτων ααρων αφαγνισασθαι αυτους.
και μετα ταυτα εισηλθον οἱ λευιται λειτουργειν την λειτουργιαν αυτων εν τη σκηνη του μαρτυριου εναντι ααρων, και εναντι των υἱων αυτου· καθα συνεταξε κυριος τω μωυση περι των λευιτων, οὑτως εποιησαν αυτοις.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
τουτο εστι το περι των λευιτων· απο πεντε και εικοσαετους και επανω, εισελευσονται ενεργειν εν τη σκηνη του μαρτυριου·
και απο πεντηκονταετους αποστησεται απο της λειτουργιας, και ουκ εργαται ετι.
και λειτουργησει ὁ αδελφος αὑτου εν τη σκηνη του μαρτυριου φυλασσειν φυλακας, εργα δε ουκ εργαται· οὑτως ποιησεις τοις λευιταις εν ταις φυλακαις αυτων.
9
και ελαλησε κυριος προς μωυσην εν τη ερημω σινα εν τω ετει τω δευτερω, εξελθοντων αυτων εκ γης αιγυπτου, εν τω μηνι τω πρωτω, λεγων,
ειπον, και ποιειτωσαν οἱ υἱοι ισραηλ το πασχα καθʼ ὡραν αυτου,
τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του πρωτου προς ἑσπεραν, ποιησεις αυτο κατα καιρους· κατα τον νομον αυτου, και κατα την συγκρισιν αυτου ποιησεις αυτο.
και ελαλησε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ ποιησαι το πασχα εναρχομενου τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος εν τη ερημω του σινα.
καθα συνεταξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ.
και παρεγενοντο οἱ ανδρες οἱ ησαν ακαθαρτοι επι ψυχη ανθρωπου, και ουκ ηδυναντο ποιησαι το πασχα εν τη ἡμερα εκεινη· και προσηλθον εναντιον μωυση και ααρων εν εκεινη τη ἡμερα·
και ειπαν οἱ ανδρες εκεινοι προς αυτον, ἡμεις ακαθαρτοι επι ψυχη ανθρωπου· μη ουν ὑστερησωμεν προσενεγκαι το δωρον κυριω κατα καιρον αυτου εν μεσω υἱων ισραηλ;
και ειπε προς αυτους μωυσης, στητε αυτου, και ακουσομαι τι εντελειται κυριος περι ὑμων.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, ανθρωπος ανθρωπος, ὁν εαν γενηται ακαθαρτος επι ψυχη, ανθρωπου, η εν ὁδω μακραν ὑμιν, η εν ταις γενεαις ὑμων, και ποιησει το πασχα κυριω εν τω μηνι τω δευτερω εν τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα·
το προς ἑσπεραν ποιησουσιν αυτο, επʼ αζυμων και πικριδων φαγονται αυτο.
ου καταλειψουσιν απʼ αυτου εις το πρωι, και οστουν ου συντριψουσιν απʼ αυτου· κατα τον νομον του πασχα ποιησουσιν αυτο.
και ανθρωπος ὁς εαν καθαρος η, και εν ὁδω μακραν ουκ εστι, και ὑστερηση ποιησαι το πασχα, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης, ὁτι το δωρον κυριω ου προσηνεγκε κατα τον καιρον αυτου· ἁμαρτιαν αυτου ληψεται ὁ ανθρωπος εκεινος.
εαν δε προσελθη προς ὑμας προσηλυτος εν τη γη ὑμων, και ποιηση το πασχα κυριω, κατα τον νομον του πασχα, και κατα την συνταξιν αυτου ποιησει αυτο· νομος εἱς εσται ὑμιν και τω προσηλυτω και τω αυτοχθονι της γης.
και τη ἡμερα ἡ εσταθη ἡ σκηνη, εκαλυψεν ἡ νεφελη την σκηνην, τον οικον του μαρτυριου· και το ἑσπερας ην επι της σκηνης ὡς ειδος πυρος ἑως πρωι.
οὑτως εγινετο διαπαντος· ἡ νεφελη εκαλυπτεν αυτην ἡμερας, και ειδος πυρος την νυκτα.
και ἡνικα ανεβη ἡ νεφελη απο της σκηνης, και μετα ταυτα απηραν οἱ υἱοι ισραηλ· και εν τω τοπω οὑ αν εστη ἡ νεφελη, εκει παρενεβαλον οἱ υἱοι ισραηλ.
δια προσταγματος κυριου παρεμβαλουσιν οἱ υἱοι ισραηλ, και δια προσταγματος κυριου απαρουσι· πασας τας ἡμερας εν αἱς σκιαζει ἡ νεφελη επι της σκηνης, παρεμβαλουσιν οἱ υἱοι ισραηλ.
και ὁταν εφελκηται ἡ νεφελη επι της σκηνης ἡμερας πλειους, και φυλαξονται οἱ υἱοι ισραηλ την φυλακην του θεου, και ου μη εξαρωσι.
και εσται ὁταν σκεπαζη ἡ νεφελη ἡμερας αριθμω επι της σκηνης, δια φωνης κυριου παρεμβαλουσι, και δια προσταγματος κυριου απαρουσι.
και εσται ὁταν γενηται ἡ νεφελη αφʼ ἑσπερας ἑως πρωι, και αναβη ἡ νεφελη τοπρωι, και απαρουσιν ἡμερας η νυκτος.
μηνος ἡμερας πλεοναζουσης της νεφελης σκιαζουσης επʼ αυτης, παρεμβαλουσιν οἱ υἱοι ισραηλ, και ου μη απαρωσιν.
ὁτι δια προσταγματος κυριου απαρουσι· την φυλακην κυριου εφυλαξαντο δια προσταγματος κυριου εν χειρι μωυση.
10
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, ποιησον σεαυτω δυο σαλπιγγας αγυρας·
ελατας ποιησεις αυτας· και εσονται σοι ανακαλειν την συναγωγην, και εξαιρειν τας παρεμβολας.
και σαλπιεις εν αυταις, και συναχθησεται πασα ἡ συναγωγη επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου·
εαν δε εν μια σαλπισωσι, προσελευσονται προς σε παντες οἱ αρχοντες αρχηγοι ισραηλ.
και σαλπιειτε σημασιαν, και εξαρουσιν αἱ παρεμβαλλουσαι αἱ παρεμβαλουσαι ανατολας·
και σαλπιειτε σημασιαν δευτεραν, και εξαρουσιν αἱ παρεμβολαι αἱ παρεμβαλλουσαι λιβα· και σαλπιειτε σημασιαν τριτην, και εξαρουσιν αἱ παρεμβολαι αἱ παρεμβαλλουσαι παρα θαλασσαν· και σαλπιειτε σημασιαν τεταρτην, και εξαρουσιν αἱ παρεμβολαι αἱ παρεμβαλλουσαι προς βορῥαν· σημασια σαλπιουσιν εν τη εξαρσει αυτων.
και ὁταν συναγαγητε την συναγωγην, σαλπιειτε, και ου σημασια.
και οἱ υἱοι ααρων οἱ ἱερεις σαλπιουσι ταις σαλπιγξι· και εσται ὑμιν νομιμον αιωνιον εις τας γενεας ὑμων.
εαν δε εξελθητε εις πολεμον εν τη γη ὑμων προς τους ὑπεναντιους τους ανθεστηκοτας ὑμι, και σημανειτε ταις σαλπιγξιν, και αναμνησθησεσθε εναντι κυριου, και διασωθησεσθε απο των εχθρων ὑμων.
και εν ταις ἡμεραις της ευφροσυνης ὑμων, και εν ταις ἑορταις ὑμων, και εν ταις νουμηνιαις ὑμων, σαλπιειτε ταις σαλπιγξιν επι τοις ὁλοκαυτωμασι, και επι ταις θυσιαις των σωτηριων ὑμων· και εσται ὑμιν αναμνησις εναντι του θεου ὑμων· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και εγενετο εν τω ενιαυτω τω δευτερω εν τω μηνι τω δευτερω εικαδι του μηνος, ανεβη ἡ νεφελη απο της σκηνης του μαρτυριου.
και εξηραν οἱ υἱοι ισραηλ συν απαρτιαις αυτων εν τη ερημω σινα· και εστη ἡ νεφελη εν τη ερημω του φαραν.
και εξηραν πρωτοι δια φωνης κυριου εν χειρι μωυση.
και εξηραν ταγμα παρεμβολης υἱων ιουδα πρωτοι συν δυναμει αυτων· και επι της δυναμεως αυτων, ναασσων υἱος αμιναδαβ.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων ισσαχαρ, ναθαναηλ υἱος σωγαρ.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων ζαβουλων, ελιαβ, υἱος χαιλων.
και καθελουσι την σκηνην, και εξαρουσιν οἱ υἱοι γεδσων, και οἱ υἱοι μεραρι, οἱ αιροντες την σκηνην.
και εξηραν ταγμα παρεμβολης ῥουβην συν δυναμει αυτων· και επι της δυναμεως αυτων, ελισουρ υἱος σεδιουρ·
και επι της δυναμεως φυλης υἱων συμεων, σαλαμιηλ υἱος σουρισαδαι.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων γαδ, ελισαφ ὁ του ῥαγουηλ.
και εξαρουσιν οἱ υἱοι κααθ αιροντες τα ἁγια· και στησουσι την σκηνην ἑως παραγενωνται.
και εξαρουσι ταγμα παρεμβολης εφραιμ συν δυναμει αυτων· και επι της δυναμεως αυτων, ελισαμα υἱος σμιουδ.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων μανασση, γαμαλιηλ ὁ του φαδασσουρ.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων βενιαμιν, αβιδαν ὁ του γαδεωνι.
και εξαρουσι ταγμα παρεμβολης υἱων δαν, εσχατοι πασων των παρεμβολων, συν δυναμει αυτων· και επι της δυναμεως αυτων, αχιεζερ ὁ του αμισαδαι.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων ασηρ, φαγεηλ υἱος εχραν.
και επι της δυναμεως φυλης υἱων νεφθαλι, αχιρε υἱος αιναν.
αὑται αἱ στρατιαι υἱων ισραηλ· και εξηραν συν δυναμει αυτων.
και ειπε μωυσης τω οβαβ υἱω ῥαγουηλ τω μαδιανιτη τω γαμβρω μωυση, εξαιρομεν ἡμεις εις τον τοπον ὁν ειπε κυριος, τουτον δωσω ὑμιν· δευρο μεθʼ ἡμων, και ευ σε ποιησομεν, ὁτι κυριος ελαλησε καλα περι ισραηλ.
και ειπε προς αυτον, ου πορευσομαι, αλλα εις την γην μου, και εις την γενεαν μου.
και ειπε, μη εγκαταλιπης ἡμας, οὑ ἑνεκεν ησθα μεθʼ ἡμων εν τη ερημω, και εση εν ἡμιν πρεσβυτης.
και εσται εαν πορευθης μεθʼ ἡμων, και εσται τα αγαθα εκεινα ὁσα αν αγαθοποιηση κυριος ἡμας, και ευ σε ποιησομεν.
και εξηραν εκ του ορους κυριου ὁδον τριων ἡμερων· και ἡ κιβωτος της διαθηκης κυριου προεπορευετο προτερα αυτων ὁδον τριων ἡμερων κατασκεψασθαι αυτοις αναπαυσιν.
και εγενετο εν τω εξαιρειν την κιβωτον, και ειπε μωυσης, εξεγερθητι κυριε, και διασκορπισθητωσαν οἱ εχθροι σου, φυγετωσαν παντες οἱ μισουντες σε.
και εν τη καταπαυσει ειπεν, επιστρεφε κυριε χιλιαδας μυριαδας εν τω ισραηλ.
και ἡ νεφελη εγενετο σκιαζουσα επʼ αυτοις ἡμερας, εν τω εξαιρειν αυτους εκ της παρεμβολης.
11
και ην ὁ λαος γογγυζων πονηρα εναντι κυριου· και ηκουσε κυριος, και εθυμωθη οργη· και εξεκαυθη εν αυτοις πυρ παρα κυριου, και κατεφαγε μερος τι της παρεμβολης.
και εκεκραξεν ὁ λαος προς μωυσην· και ηυξατο μωυσης προς κυριον, και εκοπασε το πυρ.
και εκληθη το ονομα του τοπου εκεινου, εμπυρισμος· ὁτι εξεκαυθη εν αυτοις παρα κυριου.
και ὁ επιμικτος ὁ εν αυτοις επεθυμησεν επιθυμιαν· και καθισαντες εκλαιον και οἱ υἱοι ισραηλ, και ειπαν, τις ἡμας ψωμιει κρεα;
εμνησθημεν τους ιχθυας, οὑς ησθιομεν εν αιγυπτω δωρεαν. και τους σικυας, και τους πεπονας, και τα πρασα, και τα κρομμυα, και τα σκορδα.
νυνι δε ἡ ψυχη ἡμων καταξηρος· ουδεν πλην εις το μαννα οἱ οφθαλμοι ἡμων.
το δε μαννα ὡσει σπερμα κοριου εστι, και το ειδος αυτου ειδος κρυσταλλου.
και διεπορευετο ὁ λαος, και συνελεγον, και ηληθον αυτο εν τω μυλω, και ετριβον εν τη θυια, και ἡψουν αυτο εν τη χυτρα, και εποιουν αυτο ενκρυφιας· και ην ἡ ἡδονη αυτου ὡσει γευμα εγκρις εξ ελαιου.
και ὁταν κατεβη ἡ δροσος επι την παρεμβολην νυκτος, κατεβαινε το μαννα επʼ αυτης.
και ηκουσε μωυσης κλαιοντων αυτων κατα δημους αυτων, ἑκαστον επι της θυρας αυτου· και εθυμωθη οργη κυριος σφοδρα· και εναντι μωυση ην πονηρον.
και ειπε μωυσης προς κυριον, ἱνατι εκακωσας τον θεραποντα σου, και διατι ουχ εὑρηκα χαριν εναντιον σου, επιθειναι την ὁρμην του λαου τουτου επʼ εμε;
μη εγω εν γαστρι ελαβον παντα τον λαον τουτον, η εγω ετεκον αυτους; ὁτι λεγεις μοι, λαβε αυτον εις τον κολπον σου, ὡσει αραι τιθηνος τον θηλαζοντα, εις την γην ἡν ωμοσας τοις πατρασιν αυτων;
ποθεν μοι κρεα, δουναι παντι τω λαω τουτω; ὁτι κλαιουσιν επʼ εμοι, λεγοντες, δος ἡμιν κρεα, ἱνα φαγωμεν.
ου δυνησομαι εγω μονος φερειν τον λαον τουτον, ὁτι βαρυτερον μοι εστι το ῥημα τουτο.
ει δʼ οὑτω συ ποιεις μοι, αποκτεινον με αναιρεσει, ει εὑρηκα ελεος παρα σοι, ἱνα μη ιδω την κακωσιν μου.
και ειπε κυριος προς μωυσης, συναγαγε μοι ἑβδομηκοντα ανδρας απο των πρεσβυτερων ισραηλ, οὑς αυτος συ οιδας, ὁτι οὑτοι εισι πρεσβυτεροι του λαου και γραμματεις αυτως· και αξεις αυτους προς την σκηνην του μαρτυριου, και στησονται εκει μετα σου.
και καταβησομαι, και λαλησω εκει μετα σου· και αφελω απο του πνευματος του επι σοι, και επιθησω επʼ αυτους· και συναντιληψονται μετα σου την ὁρμην του λαου, και ουκ οισεις αυτος συ μονος.
και τω λαω ερεις, ἁγνισασθε εις αυριον, και φαγεσθε κρεα· ὁτι εκλαυσατε εναντι κυριου, λεγοντες, τις ἡμας ψωμιει κρεα; ὁτι καλον ἡμιν εστιν εν αιγυπτω· και δωσει κυριος ὑμιν φαγειν κρεα, και φαγεσθε κρεα.
ουχ ἡμεραν μιαν φαγεσθε, ου δε δυο, ου δε πεντε ἡμερας, ου δε δεκα ἡμερας, ου δε εικοσι ἡμερας,
ἑως μηνος ἡμερων φαγεσθε, ἑως αν εξελθη εκ των μυκτηρων ὑμων· και εσται ὑμιν εις χολεραν, ὁτι ηπειθησατε κυριω, ὁς εστιν εν ὑμιν, και εκλαυσατε εναντιον αυτου, λεγοντες, ἱνατι ἡμιν εξελθειν εξ αιγυπτου;
και ειπε μωυσης, ἑξακοσιαι χιλιαδες πεζων ὁ λαος, εν οἱς ειμι εν αυτοις· και συ ειπας, κρεα δωσω αυτοις φαγειν, και φαγονται μηνα ἡμερων·
μη προβατα και βοες σφαγησονται αυτοις, και αρκεσει αυτοις; η παν το οψος της θαλασσης συναχθησεται αυτοις, και αρκεσει αυτοις;
και ειπε κυριος προς μωυσην, μη χειρ κυριου ουκ εξαρκεσει; ηδη γνωση ει επικαταλημψεται σε ὁ λογος μου η ου.
και εξηλθε μωυσης, και ελαλησε προς τον λαον τα ῥηματα κυριου· και συνηγαγεν ἑβδομηκοντα ανδρας απο των πρεσβυτερων του λαου, και εστησεν αυτος κυκλω της σκηνης.
και κατεβη κυριος εν νεφελη, και ελαλησε προς αυτον· και παρειλατο απο του πνευματος του επʼ αυτω, και επεθηκεν επι τους ἑβδομηκοντα ανδρας τους πρεσβυτερους· ὡς δε επανεπαυσατο πνευμα επʼ αυτους, και επροφητευσαν, και ουκ ετι προσεθεντο.
και κατελειφθησαν δυο ανδρες εν τη παρεμβολη, ονομα τω ἑνι ἑλδαδ, και ονομα τω δευτερω μωδαδ· και επανεπαυσατο επʼ αυτους πνευμα· και οὑτοι ησαν των καταγεγραμμενων, και ουκ ηλθον προς την σκηνην· και επροφητευσαν εν τη παρεμβολη.
και προσδραμων ὁ νεανισκος, απηγγειλε μωυση· και ειπε, λεγων, ἑλδαδ και μωδαδ προφητευουσιν εν τη παρεμβολη.
και αποκριθεις ιησους ὁ του ναυη, ὁ παρεστηκως μωυση, ὁ εκλεκτος, ειπε, κυριε μωυση, κωλυσον αυτους.
και ειπε μωυσης αυτω, μη ζηλοις εμε; και τις δωη παντα τον λαον κυριου προφητας, ὁταν δω κυριος το πνευμα αυτου επʼ αυτους;
και απηλθε μωυσης εις την παρεμβολην αυτος και οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ.
και πνευμα εξηλθε παρα κυριου, και εξεπερασεν ορτυγομητραν απο της θαλασσης· και επεβαλεν επι την παρεμβολην ὁδον ἡμερας εντευθεν, και ὁδον ἡμερας εντευθεν, κυκλω της παρεμβολης, ὡσει διπηχυ απο της γης.
και αναστας ὁ λαος ὁλην την ἡμεραν, και ὁλην την νυκτα, και ὁλην την ἡμεραν την επαυριον, και συνηγαγον την ορτυγομητραν· ὁ το ολιγον, συνηγαγε δεκα κορους· και εψυξαν ἑαυτοις ψυγμους κυκλω της παρεμβολης.
τα κρεα ετι ην εν τοις οδουσιν αυτων πρινη εκλειπειν, και κυριος εθυμωθη εις τον λαον, και επαταξε κυριος τον λαον πληγην μεγαλην σφοδρα.
και εκληθη το ονομα του τοπου εκεινου, μνηματα της επιθυμιας· ὁτι εκει εθαψαν τον λαον τον επιθυμητην.
απο μνηματων επιθυμιας εξηρεν ὁ λαος εις ασηρωθ· και εγενετο ὁ λαος εν ασηρωθ.
12
και ελαλησε μαριαμ και ααρων κατα μωυση, ἑνεκεν της γυναικος της αιθιοπισσης ἡν ελαβε μωυσης, ὁτι γυναικα αιθιοπισσαν ελαβε,
και ειπαν, μη μωυση μονω λελαληκε κυριος; ουχι και ἡμιν ελαλησε; και ηκουσε κυριος.
και ὁ ανθρωπος μωυσης πραυς σφοδρα παρα παντας τους ανθρωπους τους οντας επι της γης.
και ειπε κυριος παραχρημα προς μωυσην και ααρων και μαριαμ, εξελθετε ὑμεις οἱ τρεις εις την σκηνην του μαρτυριου.
και εξηλθον οἱ τρειν ειν την σκηνην του μαρτυριου· και κατεβη κυριος εν στυλω νεφελης, και εστη επι της θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και εκληθησαν ααρων και μαριαμ· και εξηλθοσαν αμφοτεροι.
και ειπε προς αυτους, ακουσατε των λογων μου· εαν γενηται προφητης ὑμων κυριω, εν ὁραματι αυτω γυωσθησομαι, και εν ὑπνω λαλησω αυτω.
ουχ οὑτως ὁ θεραπων μου μωυσης, εν ὁλω τω οικω μου πιστος εστι·
στομα κατα στομα λαλησω αυτω, εν ειδει, και ου διʼ αινιγματων, και την δοξαν κυριου ειδε· και διατι ουκ εφοβηθητε καταλαλησαι κατα του θεραποντος μου μωυση;
και οργη θυμου κυριου επʼ αυτοις, και απηλθε.
και ἡ νεφελη απεστη απο της σκηνης· και ιδου μαριαμ λεπρωσα ὡσει χιων· και επεβλεψεν ααρων επι μαριαμ, και ιδου λεπρωσα.
και ειπεν ααρων προς μωυσην, δεομαι κυριε, μη συνεπιθη ἡμιν ἁμαρτιαν, διοτι ηγνοησαμεν καθʼ ὁτι ἡμαρτομεν·
μη γενηται ὡσει ισον θανατω, ὡσει εκτρωμα εκπορευομενον εκ μητρας μητρος, και κατεσθιει το ἡμισυ των σαρκων αυτης.
και εβοησε μωυσης προς κυριον, λεγων, ὁ θεος δεομαι σου, ιασαι αυτην.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ει ὁ πατηρ αυτης πτυων ενεπτυσεν εις το προσωπον αυτης ουκ εντραπησεται ἑπτα ἡμερας; αφορισθητω ἑπτα ἡμερας εξω της παρεμβολης, και μετα ταυτα εισελευσεται.
και αφωρισθη μαριαμ εξω της παρεμβολης ἑπτα ἡμερας· και ὁ λαος ουκ εξηρεν, ἑως εκαθαρισθη μαριαμ.
και μετα ταυτα εξηρεν ὁ λαος εξ ασηρωθ, και παρενεβαλον εν τη ερημω του φαραν.
13
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, αποστειλον σεαυτω ανδρας,
και κατασκεψασθωσαν την γην των χαναναιων, ἡν εγω διδωμι τοις υἱοις ισραηλ εις κατασχεσιν· ανδρα ἑνα κατα φυλην, κατα δημους πατριων αυτων αποστελεις αυτους, παντα αρχηγον εξ αυτων.
και εξαπεστειλεν αυτους μωυσης εκ της ερημου φαραν δια φωνης κυριου· παντες ανδρες αρχηγοι υἱων ισραηλ οὑτοι.
και ταυτα τα ονοματα αυτων· της φυλης ῥουβην, σαμουηλ υἱος ζαχουρ.
της φυλης συμεων, σαφατ υἱος σουρι.
της φυλης ιουδα, χαλεβ υἱος ιεφοννη.
της φυλης ισσαχαρ, ιλααλ υἱος ιωσηφ.
της φυλης εφραιμ, αυση υἱος ναυη.
της φυλης βενιαμιν, φαλτι υἱος ῥαφου.
της φυλης ζαβουλων, γουδιηλ υἱος σουδι.
της φυλης ιωσηφ των υἱων μανασση, γαδδι υἱος σουσι.
της φυλης δαν, αμιηλ υἱος γαμαλι.
της φυλης ασηρ, σαθουρ υἱος μιχαηλ.
της φυλης νεφθαλι, ναβι υἱος σαβι.
της φυλης γαδ, γουδιηλ υἱος μακχι.
ταυτα τα ονοματα των ανδρων, οὑς απεστειλε μωυσης κατασκεψασθαι την γην· και επωνομασε μωυσης τον αυση υἱον ναυη, ιησουν.
και απεστειλεν αυτους μωυσης κατασκεψασθαι την γην χανααν, και ειπε προς αυτους, αναβητε ταυτη τη ερημω, και αναβησεσθε εις το ορος,
και οψεσθε την γην τις εστι, και τον λαον τον εγκαθημενον επʼ αυτης, ει ισχυρος εστιν η ασθενης, η ολιγοι εισιν η πολλοι.
και τις ἡ γη εις ἡν οὑτοι εγκαθηνται επʼ αυτης, η καλη εστιν η πονηρα· και τινες αἱ πολεις ἁς οὑτοι κατοικουσιν εν αυταις, ει εν τειχηρεσιν η εν ατειχιστοις.
και τις ἡ γη, η πιων η παρειμενη· ει εστιν εν αυτη δενδρα, η ου· και προσκαρτερησαντες ληψεσθε απο των καρπων της γης. και αἱ ἡμεραι, ἡμεραι εαρος, προδρομοι σταφυλης.
και αναβαντες κατεσκεψαντο την γην απο της ερημου σιν ἑως ῥοοβ, εισπορευομενων αιμαθ.
και ανεβησαν κατα την ερημον, και απηλθον ἑως χεβρων, και εκει αχιμαν, και σεσσι, και θελαμι, γενεαι εναχ· και χεβρων επτα ετεσιν ωκοδομηθη προ του τανιν αιγυπτου.
και ηλθοσαν ἑως φαραγγος βοτρυος, και κατεσκεψαντο αυτην· και εκοψαν εκειθεν κλημα και βοτρυν σταφυλης ἑνα επʼ αυτου, και ηραν αυτον επʼ αναφορευσι, και απο των ῥοων, και απο των συκων.
και τον τοπον εκεινον επωνομασαν φαραγξ βοτρυος, δια τον βοτρυν, ὁν εκοψαν εκειθεν οἱ υἱοι ισραηλ.
και απεστρεψαν εκειθεν κατασκεψαμενοι την γην μετα τεσσαρακοντα ἡμερας.
και πορευθεντες ηλθον προς μωυσην και ααρων και προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, εις την ερημον φαραν καδης· και απεκριθησαν αυτοις ῥημα και παση συναγωγη, και εδειξαν τον καρπον της γης,
και διηγησαντο αυτω, και ειπαν, ηλθαμεν εις την γην εις ἡν απεστειλας ἡμας, γην ῥεουσαν γαλα και μελι· και οὑτος ὁ καρπος αυτης.
αλλʼ η ὁτι θρασυ το εθνος το κατοικουν επʼ αυτης, και πολεις οχυραι τετειχισμεναι μεγαλαι σφοδρα· και την γενεαν εναχ ἑωρακαμεν εκει.
και αμαληκ κατοικει εν τη γη τη προς νοτον· και ὁ χετταιος, και ὁ ευαιος, και ὁ ιεβουσαιος, και ὁ αμορῥαιος κατοικει εν τη ορεινη· και ὁ χαναναιος κατοικει παρα θαλασσαν, και παρα τον ιορδανην ποταμον.
και κατεσιωπησε χαλεβ τον λαον προς μωυσην, και ειπεν αυτω, ουχι, αλλα αναβαντες αναβησομεθα, και κατακληρονομησομεν αυτην, ὁτι δυνατοι δυνησομεθα προς αυτους.
και οἱ ανθρωποι οἱ συναναβαντες μετʼ αυτου, ειπαν, ουκ αναβαινομεν, ὁτι ου μη δυνωμεθα αναβηναι προς το εθνος, ὁτι ισχυροτερον ἡμων εστι μαλλον.
και εξηνεγκαν εκστασιν της γης ἡν κατεσκεψαντο αυτην προς τους υἱους ισραηλ, λεγοντες, την γης ἡν παρηλθομεν αυτην κατασκεψασθαι, γη κατεσθουσα τους κατοικουντας επʼ αυτης εστι· και πας ὁ λαος ὁν ἑωρακαμεν εν αυτη, ανδρες ὑπερμηκεις.
και εκει ἑωρακαμεν τους γιγαντας, και ημεν ενωπιον αυτων ὡσει ακριδες· αλλα και οὑτως ημεν ενωπιον αυτων.
14
και αναλαβουσα πασα ἡ συναγωγη, ενεδωκε φωνην· και εκλαιεν ὁ λαος ὁλην την νυκτα εκεινην.
και διεγογγυζον επι μωυσην και ααρων παντες οἱ υἱοι ισραηλ· και ειπαν προς αυτους πασα ἡ συναγωγη,
οφελον απεθανομεν εν γη αιγυπτω, η εν τη ερημω ταυτη, ει απεθανομεν· και ἱνατι κυριος εισαγει ἡμας εις την γην ταυτην πεσειν εν πολεμω; αἱ γυναικες ἡμων και τα παιδια εσονται εις διαρπαγην· νυν ουν βελτιον εστιν αποστραφηναι εις αιγυπτον.
και ειπαν ἑτερος τω ἑτερω, δωμεν αρχηγον, και αποστρεψωμεν εις αιγυπτον.
και επεσε μωυσης και ααρων επι προσωπον εναντιον πασης συναγωγης υἱων ισραηλ.
ιησους δε ὁ του ναυη, και χαλεβ ὁ του ιεφοννη των κατασκεψαμενων την γην, διερῥηξαν τα ἱματια αυτων,
και ειπαν προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, λεγοντες, ἡ γη ἡν κατεσκεψαμεθα αυτην, αγαθη εστι σφοδρα σφοδρα.
ει αἱρετιζει ἡμας κυριος, εισαξει ἡμας εις την γην ταυτην, και δωσει αυτην ἡμιν· γη ἡτις εστι ῥεουσα γαλα και μελι.
αλλα απο του κυριου μη αποσταται γινεσθε· ὑμεις δε μη φοβηθητε τον λαον της γης, ὁτι καταβρωμα ὑμιν εστιν· αφεστηκε γαρ ὁ καιρος απʼ αυτων· ὁ δε κυριος εν ἡμιν· μη φοβηθητε αυτους.
και ειπε πασα ἡ συναγωγη καταλιθοβολησαι αυτους εν λιθοις· και ἡ δοξα κυριου ωφθη εν τη νεφελη επι της σκηνης του μαρτυριου πασι τοις υἱοις ισραηλ.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ἑως τινος παροξυνει με ὁ λαος οὑτος; και ἑως τινος ου πιστευουσι μοι επι πασι τοις σημειοις, οἱς εποιησα εν αυτοις;
παταξω αυτους θανατω, και απολω αυτους· και ποιησω σε και τον οικον του πατρος σου εις εθνος μεγα, και πολυ μαλλον η τουτο.
και ειπε μωυσης προς κυριον, και ακουσεται αιγυπτος, ὁτι ανηγαγες τη ισχυι σου τον λαον τουτον εξ αυτων.
αλλα και παντες οἱ κατοικουντες επι της γης ταυτης ακηκοασιν, ὁτι συ ει κυριος εν τω λαω τουτω, ὁστις οφθαλμοις κατʼ οφθαλμους οπταζη κυριε, και ἡ νεφελη σου εφεστηκεν επʼ αυτων, και εν στυλω νεφελης συ πορευη προτερος αυτων την ἡμεραν, και εν στυλω πυρος την νυκτα.
και εκτριψεις τον λαον τουτον ὡσει ανθρωπον ἑνα· και ερουσι τα εθνη ὁσοι ακηκοασι το ονομα σου, λεγοντες,
παρα το μη δυνασθαι κυριον εισαγαγειν τον λαον τουτον εις την γην ἡν ωμοσεν αυτοις, κατεστρωσεν αυτους εν τη ερημω.
και νυν ὑψωθητω ἡ ισχυς σου κυριε, ὁν τροπον ειπας, λεγων,
κυριος μακροθυμος, και πολυελεος, και αληθινος, αφαιρων ανομιας και αδικιας και ἁμαρτιας, και καθαρισμω ου καθαριει τον ενοχον, αποδιδους ἁμαρτιας πατερων επι τεκνα ἑως τριτης και τεταρτης γενεας.
αφες την ἁμαρτιαν τω λαω τουτω κατα το μεγα ελεος σου, καθαπερ ἱλεως εγενου αυτοις απʼ αιγυπτου ἑως του νυν.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ἱλεως αυτοις ειμι κατα το ῥημα σου.
αλλα ζω εγω και ζων το ονομα μου, και εμπλησει ἡ δοξα κυριου πασαν την γην.
ὁτι παντες οἱ ανδρες οἱ ὁρωντες την δοξαν μου, και τα σημεια ἁ εποιησα εν αιγυπτω, και εν τη ερημω, και επειρασαν με τουτο δεκατον, και ουκ εισηκουσαν της φωνης μου,
η μην ουκ οψονται την γην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν αυτων· αλλʼ η τα τεκνα αυτων ἁ εστι μετʼ εμου ὡδε, ὁσοι ουκ οιδασιν αγαθον ουδε κακον, πας νεωτερος απειρος, τουτοις δωσω την γην· παντες δε οἱ παροξυναντες με, ουκ οψονται αυτην.
ὁ δε παις μου χαλεβ, ὁτι πνευμα ἑτερον εν αυτω, και επηκολουθησε μοι, εισαξω αυτον εις την γην εις ἡν εισηλθεν εκει, και το σπερμα αυτου κληρονομησει αυτην.
ὁ δε αμαληκ και ὁ χαναναιος κατοικουσιν εν τη κοιλαδι· αυριον επιστραφητε και απαρατε ὑμεις εις την ερημον, ὁδον θαλασσαν ερυθραν.
και ειπε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
ἑως τινος την συναγωγην την πονηραν ταυτην; ἁ αυτοι γογγυζουσιν εναντιον μου, την γογγυσιν των υἱων ισραηλ, ἡν εγογγυσαν περι ὑμων, ακηκοα.
ειπον αυτοις, ζω εγω, λεγει κυριος· η μην ὁν τροπον λελαληκατε εις τα ωτα μου, οὑτω ποιησω ὑμιν.
εν τη ερημω ταυτη πεσειται τα κωλα ὑμων· και πασα ἡ επισκοπη ὑμων, και οἱ κατηριθμημενοι ὑμων απο εικοσαετους και επανω, ὁσοι εγογγυσαν επʼ εμοι·
ει ὑμεις εισελευσεσθε εις την γην εφʼ ἡν εξετεινα την χειρα μου κατασκηνωσαι ὑμας επʼ αυτης· αλλʼ η χαλεβ υἱος ιεφοννη, και ιησους ὁ του ναυη.
και τα παιδια, ἁ ειπατε εν διαρπαγη εσεσθαι, εισαξω αυτους εις την γην· και κληρονομησουσι την γην, ἡν ὑμεις ἁπεστητε απʼ αυτης.
και τα κωλα ὑμων πεσειται εν τη ερημω ταυτη.
οἱ δε υἱοι ὑμων εσονται νεμομενοι εν τη ερημω τεσσαρακοντα ετη· και ανοισουσι την πορνειαν ὑμων, ἑως αν αναλωθη τα κωλα ὑμων εν τη ερημω,
κατα τον αριθμον των ἡμερων ὁσας κατεσκεψασθε την γην, τεσσαρακοντα ἡμερας, ἡμεραν του ενιαυτου, λημψεσθε τας ἁμαρτιας ὑμων τεσσαρακοντα ετη· και γνωσεσθε τον θυμον της οργης μου.
εγω κυριος ελαλησα, η μην οὑτω ποιησω τη συναγωγη τη πονηρα ταυτη, τη επισυνισταμενη επʼ εμε· εν τη ερημω ταυτη εξαναλωθησονται, και εκει αποθανουνται.
και οἱ ανθρωποι, οὑς απεστειλεν μωυσης κατασκεψασθαι την γην, και παραγενηθεντες διεγογγυσαν κατʼ αυτης προς την συναγωγην εξενεγκαι ῥηματα πονηρα περι της γης,
και απεθανον οἱ ανθρωποι οἱ κατειπαντες πονηρα κατα της γης εν τη πληγη εναντι κυριου.
και ιησους υἱος ναυη και χαλεβ υἱος ιεφοννη εζησαν απο των ανθρωπων εκεινων των πεπορευμενων κατασκεψασθαι την γην.
και ελαλησε μωυσης τα ῥηματα ταυτα προς παντας υἱους ισραηλ· και επενθησεν ὁ λαος σφοδρα.
και ορθρισαντες τοπρωι ανεβησαν εις την κορυφην του ορους, λεγοντες, ιδου, οἱδε ἡμεις αναβησομεθα εις τον τοπον ὁν ειπε κυριος, ὁτι ἡμαρτομεν.
και ειπε μωυσης, ἱνατι ὑμεις παραβαινετε το ῥημα κυριου; ουκ ευοδα εσται ὑμιν.
μη αναβαινετε, ου γαρ εστι κυριος μεθʼ ὑμων· και πεσεισθε προ προσωπου των εχθρων ὑμων.
ὁτι ὁ αμαληκ και ὁ χαναναιος εκει εμπροσθεν ὑμων, και πεσεισθε μαχαιρα, οὑ εἱνεκεν απεστραφητε απειθουντες κυριω, και ουκ εσται κυριος εν ὑμιν.
και διαβιασαμενοι, ανεβησαν επι την κορυφην του ορους· ἡ δε κιβωτος της διαθηκης κυριου και μωυσης ουκ εκινηθησαν εκ της παρεμβολης.
και κατεβη ὁ αμαληκ και ὁ χαναναιος ὁ ενκαθημενος εν τω ορει εκεινω, και ετρεψαντο αυτους, και κατεκοψαν αυτους ἑως ἑρμαν· και απεστραφησαν εις την παρεμβολην.
15
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων, λαλησον τοις ὑοις ισραηλ,
και ερεις προς αυτους, ὁταν εισελθητε εις την γην της κατοικησεως ὑμων, ἡν εγω διδωμι ὑμιν,
και ποιησεις ὁλοκαυτωματα κυριω, ὁλοκαρπωμα η θυσιαν, μεγαλυναι ευχην, η καθʼ ἑκουσιον, η εν ταις ἑορταις ὑμων ποιησαι οσμην ευωδιας τω κυριω, ει μεν απο των βοων η απο των προβατων.
και προσοισει ὁ προσφερων το δωρον αυτου κυριω, θυσιαν σεμιδαλεως δεκατον του οιφι αναπεποιημενης εν ελαιω εν τεταρτω του ιν.
και οινον εις σπονδην το τεταρτον του ιν ποιησετε επι της ὁλοκαυτωσεως, η επι της θυσιας· τω αμνω τω ἑνι ποιησεις τοσουτο, καρπωμα οσμην ευωδιας τω κυριω.
και τω κριω, ὁταν ποιητε αυτον εις ὁλοκαυτωμα η εις θυσιαν, ποιησεις θυσιαν σεμιδαλεως δυο δεκατα αναπεποιημενης εν ελαιω το τριτον του ιν·
και οινον εις σπονδην το τριτον του ιν προσοισετε εις οσμην ευωδις κυριω.
εαν δε ποιητε απο των βοων εις ὁλοκαυτωσιν η εις θυσιαν μεγαλυναι ευχην, η εις σωτηριον κυριω,
και προσοισει επι του μοσχου θυσιαν σεμιδαλεως τρια δεκατα αναπεποιημενης εν ελαιω ἡμισυ του ιν.
και οινον εις σπονδην το ἡμιου του ιν, καρπωμα οσμην ευωδιας κυριω.
οὑτω ποιησεις τω μοσχω τω ἑνι, η τω κριω τω ἑνι, η τω αμνω τω ἑνι εκ των προβατων η εκ των αιγων·
κατα τον αριθμον ὡν εαν ποιησντε, οὑτως ποιησετε τω ἑνι, κατα τον αριθμον αυτων.
πας ὁ αυτοχθων ποιησει οὑτως τοιαυτα προσενεγκαι καρπωματα εις οσμην ευωδιας κυριω.
εαν δε προσηλυτος εν ὑμιν προσγενηται εν τη γη ὑμων, η ος αν γενηται εν ὑμιν εν ταις γενεαις ὑμων, και ποιησει καρπωμα οσμην ευωδιας κυριω, ὁν τροπον ποιειτε ὑμεις, οὑτω ποιησει ἡ συναγωγη κυριω.
νομος εἱς εσται ὑμιν και τοις προσηλυτοις τοις προσκειμενοις εν ὑμιν, νομος αιωνιος εις τας γενεας ὑμων· ὡς ὑμεις, και ὁ προσηλυτος εσται εναντι κυριου.
νομος εἱς εσται και δικαιωμα ἑν εσται ὑμιν και τω προσηλυτω τω προσκειμενω εν ὑμιν.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, εν τω εισπορευεσθαι ὑμας εις την γην, εις ἡν εγω εισαγω ὑμας εκει,
και εσται ὁταν εσθητε ὑμεις απο των αρτων της γης, αφελειτε αφαιρεμα αφορισμα κυριω, απαρχην φυραματον ὑμων.
αρτον αφοριειτε αφαιρεμα αυτο· ὡς αφαιρεμα απο ἁλω, οὑτως αφελειτε αυτον,
απαρχην φυραματος ὑμων, και δωσετε κυριω αφαιρεμα εις τας γενεας ὑμων.
ὁταν δε διαμαρτητε και μη ποιησητε πασας τας εντολας ταυτας, ἁς ελαλησε κυριος προς μωυσην,
καθα συνεταξε κυριος προς ὑμας εν χειρι μωυση, απο της ἡμερας ἡ συνεταξε κυριος προς ὑμας και επεκεινα εις τας γενεας ὑμων,
και εσται εαν εξ οφθαλμων της συναγωγης γενηθη ακουσιως, και ποιησει πασα ἡ συναγωγη μοσχον ἑνα εκ βοων αμωμον εις ὁλοκαυτωμα εις οσμην ευωδιας κυριω, και θυσιαν τουτου και σπονδην αυτου κατα την συνταξιν, και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας.
και εξιλασεται ὁ ἱερευς περι πασης συναγωγης υἱων ισραηλ, και αφεθησεται αυτοις, ὁτι ακουσιον εστι· και αυτοι ηνεγκαν το δωρον αυτων καρπωμα κυριω περι της ἁμαρτιας αυτων ενατι κυριου, περι των ακουσιων αυτων.
και αφεθησεται κατα πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ, και τω προσηλυτω τω προσκειμενω προς ὑμας, ὁτι παντι τω λαω ακουσιον.
εαν τε ψυχη μια ἁμαρτη ακουσιως, προσαξει αιγα μιαν ενιαυσιαν περι ἁμαρτιας.
και εξιλασεται ὁ ἱερευς περι της ψυχης της ακουσιασθεισης, και ἁμαρτουσης ακουσιως εναντι κυριου, εξιλασασθαι περι αυτου.
τω εγχωριω εν υἱοις ισραηλ, και τω προσηλυτω τω προσκειμενω εν αυτοις νομος εἱς εσται αυτοις, ὁς εαν ποιηση ακουσιως.
και ψυχη ἡτις ποιηση εν χειρι ὑπερηφανιας απο των αυτοχθονων η απο των προσηλυτων, τον θεον οὑτος παροξυνει, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ του λαου αυτης,
ὁτι το ῥημα κυριου εφαυλισε, και τας εντολας αυτου διεσκεδασεν· εκτριψει εκτριβησεται ἡ ψυχη εκεινη, ἡ ἁμαρτια αυτης εν αυτη.
και ησαν οἱ υἱοι ισραηλ ἑν τη ερημω, και εὑρον ανδρα συλλεγοντα ξυλα τη ἡμερα των σαββατων.
και προσηγαγον αυτον οἱ ευροντες συλλεγοντα ξυλα τη ἡμερα των σαββατων προς μωυσην και ααρων, και προς πασαν συναγωγην υἱων ισραηλ.
και απεθεντο αυτον εις φυλακην, ου γαρ συνεκριναν τι ποιησωσιν αυτον.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, θανατω θανατουσθω ὁ ανθρωπος· λιθοβολησατε αυτον λιθοις πασα ἡ συναγωγη.
και εξηγαγον αυτον πασα ἡ συναγωγη εξω της παρεμβολης· και ελιθοβολησεν αυτον πασα ἡ συναγωγη λιθοις εξω της παρεμβολης, καθα συνεταξε κυπιος τω μωυση.
και ειπε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, και ποιησατωσαν εαυτοις κρασπεδα επι τα πτερυγια των ἱματιων αυτων εις τας γενεας αυτων· και επιθησετε επι τα κρασπεδα των πτερυγιων κλωσμα ὑακινθινον.
και εσται ὑμιν εν τοις κρασπεδοις, και οψεσθε αυτα· και μνησθησεσθε πασων των εντολων κυριου, και ποιησετε αυτας· και ου διαστραφησεσθε οπισω των διανοιων ὑμων, και των οφθαλμων εν οἱς ὑμεις εκπορνευετε οπισω αυτων, ὁπως αν μνησθητε και ποιησητε πασας τας εντολας μου,
και εσεσθε ἁγιοι τω θεω ὑμων.
εγω κυριος ὁ θεος ὑμων ὁ εξαγαγων ὑμας εκ γης αιγυπτου, ειναι ὑμων θεος· εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
16
και ελαλησε κορε υἱος ισααρ υἱου κααθ υἱου λευι, και δαθαν και αβειρων υἱοι ελιαβ, και αυν υἱος φαλεθ υἱου ῥουβην·
και ανεστησαν εναντι μωυση, και ανδρες των υἱων ισραηλ πεντηκοντα και διακοσιοι, αρχηγοι συναγωγης, συγκλητοι βουλης, και ανδρες ονομαστοι.
συνεστησαν επι μωυσην και ααρων, και ειπαν, εχετω ὑμιν ὁτι πασα ἡ συναγωγη παντες ἁγιοι, και εν αυτοις κυριος· και διατι κατανιστασθε επι την συναγωγην κυριου;
και ακουσας μωυσης, επεσεν επι προσωπον.
και ελαλησε προς κορε και προς πασαν αυτου την συναγωγην, λεγων, επεσκεπται και εγνω ὁ θεος τους οντας αυτου και τους ἁγιους, και προσηγαγετο προς ἑαυτον· και οὑς εξελεξατο ἑαυτω, προσηγαγετο προς ἑαυτον.
τουτο ποιησατε· λαβετε ὑμιν αυτοις πυρεια κορε, και πασα ἡ συναγωγη αυτου,
και επιθετε επʼ αυτα πυρ, και επιθετε επʼ αυτα θυμιαμα εναντι κυριου αυριον· και εσται ὁ ανηρ ὁν εκλελεκται κυριος, οὑτος ἁγιος· ἱκανουσθω ὑμιν υἱοι λευι.
και ειπε μωυσης προς κορε, εισακουσατε μου υἱοι λευι.
μη μικρον εστι τουτο ὑμιν, ὁτι διεστειλεν ὁ θεος ισραηλ ὑμας εκ συναγωγης ισραηλ, και προσηγαγετο ὑμας προς ἑαυτον λειτουργειν τας λειτουργιας της σκηνης κυριου, και παριστασθαι εναντι της σκηνης λατρευειν αυτοις;
και προσηγαγετο σε και παντας τους αδελφους σου υἱους λευι μετα σου, και ζητειτε και ἱερατευειν;
οὑτως συ και πασα ἡ συναγωγη σου ἡ συνηθροισμενη προς τον θεον· και ααρων τις εστιν, ὁτι διαγογγυζετε κατʼ αυτου;
και απεστειλε μωυσης καλεσαι δαθαν και αβειρων υἱους ἑλιαβ· και ειπαν, ουκ αναβαινομεν.
μη μικρον τουτο, ὁτι ανηγαγες ἡμας εις γην ῥεουσαν γαλα και μελι, αποκτειναι ἡμας εν τη ερημω, ὁτι καταρχεις ἡμων;
αρχων ει· και συ εις γην ῥεουσαν γαλα και μελι εισηγαγες ἡμας, και εδωκας ἡμιν κληρον αγρου και αμπελωνας; τους οφθαλμους των ανθρωπων εκεινων αν εξεκοψας; ουκ αναβαινομεν.
και εβαρυθυμησε μωυσης σφοδρα, και ειπε προς κυριον, μη προσχης εις την θυσιαν αυτων· ουκ επιθυμημα ουδενος αυτων ειληφα, ουδε εκακωσα ουδενα αυτων.
και ειπε μωυσης προς κορε, ἁγιασον την συναγωγην σου, και γινεσθε ἑτοιμοι εναντι κυριου συ και ααρων και αυτοι αυριον·
και λαβετε ἑκαστος το πυρειον αυτου, και επιθησετε επʼ αυτα θυμιαμα, και προσαξετε εναντι κυριου ἑκαστος το πυρειον αυτου, πεντηκοντα και διακοσια πυρεια, και συ και ααρων ἑκαστος το πυρειον αυτου.
και ελαβεν ἑκαστος το πυρειον αυτου, και επεθηκαν επʼ αυτα πυρ, και επεβαλον επʼ αυτα θυμιαμα· και εστησαν παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου μωυσης και ααρων.
και επισυνεστησεν επʼ αυτους κορε την πασαν αυτου συναγωγην παρα την θυραν της σκηνης του μαρτυριου· και ωφθη ἡ δοξα κυριου παση τη συναγωγη.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
αποσχισθητε εκ μεσου της συναγωγης ταυτης, και εξαναλωσω αυτους εισαπαξ.
και επεσαν επι προσωπον αυτων, και ειπαν, θεος, θεος των πνευματων και πασης σαρκος, ει ανθρωπος εἱς ἡμαρτεν, επι πασαν την συναγωγην οργη κυριου;
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τη συναγωγη, λεγων, αναχωρησατε κυκγω απο της συναγωγης κορε.
και ανεστη μωυσης, και επορευθη προς δαθαν και αβειρων, και συνεπορευθησαν μετʼ αυτου παντες οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ.
και ελαλησε προς την συναγωγην, λεγων, αποσχισθητε απο των σκηνων των ανθρωπων των σκληρων τουτων, και μη ἁπτεσθε απο παντων ὡν εστιν αυτοις, μη συναπολησθε εν παση τη ἁμαρτια αυτων.
και απεστησαν απο της σκηνης κορε κυκλω· και δαθαν και αβειρων εξηλθον, και εἱστηκεισαν παρα τας θυρας των σκηνων αυτων, και αἱ γυναικες αυτων, και τα τεκνα αυτων, και ἡ αποσκευη αυτων.
και ειπε μωυσης, εν τουτω γνωσεσθε ὁτι κυριος απεστειλε με ποιησαι παντα τα εργα ταυτα, ὁτι ουκ απʼ εμαυτου.
ει κατα θανατον παντων ανθρωπων αποθανουνται οὑτοι, ει και κατʼ επισκεψιν παντων ανθρωπων επισκοπη εσται αυτων, ουχι κυριος απεσταλκε με.
αλλʼ η εν φασματι δειξει κυριος, και ανοιξασα ἡ γη το στομα αυτης καταπιεται αυτους, και τους οικους αυτων, και τας σκηνας αυτων, και παντα ὁσα εστιν αυτοις, και καταβησονται ζωντες εις ἁδου, και γνωσεσθε, ὁτι παρωξυναν οἱ ανθρωποι οὑτοι τον κυριον.
ὡς δε επαυσατο λαλων παντας τους λογους τουτους, ερῥαγη ἡ γη ὑποκατω αυτων.
και ηνοιχθη ἡ γη, και κατεπιεν αυτους, και τους οικους αυτων, και παντας τους ανθρωπους τους οντας μετα κορε, και τα κτηνη αυτων.
και κατεβησαν αυτοι, και ὁσα εστιν αυτων ζωντα εις ἁδου, και εκαλυψεν αυτους ἡ γη, και απωλοντο εκ μεσου της συναγωγης.
και πας ισραηλ οἱ κυκλω αυτων εφυγον απο της φωνης αυτων, ὁτι λεγοντες, μη ποτε καταπιη ἡμας ἡ γη.
και πυρ εξηλθε παρα κυριου, και κατεφαγε τους πεντηκοντα και διακοσιους ανδρας τους προσφεροντας το θυμιαμα.
17
και ειπε κυριος προς μωυσην,
και προς ελεαζαρ τον υἱον ααρων τον ἱερεα, ανελεσθε τα πυρεια τα χαλκα εκ μεσου των κατακεκαυμενων, και το πυρ το αλλοτριον τουτο σπειρον εκει, ὁτι ἡγιασαν τα πυρεια των ἁμαρτωλων τουτων εν ταις ψυχαις αυτων,
και ποιησον αυτα λεπιδας ελατας περιθεμα τω θυσιαστηριω, ὁτι προσηνεχθησαν εναντι κυριου και ἡγιασθησαν· και εγενοντο εις σημειον τοις υἱοις ισραηλ.
και ελαβεν ελεαζαρ υἱοις ααρων του ἱερεως τα πυρεια τα χαλκα, ὁσα προσηνεγκαν οἱ κατακεκαυμενοι, και προσεθηκαν αυτα περιθεμα τω θυσιαστηριω,
μνημοσυνον τοις υἱοις ισραηλ, ὁπως αν μη προσελθη μηδις αλλογενης, ὁς ουκ εστιν εκ του σπερματος ααρων, επιθειναι θυμιαμα εναντι κυριου· και ουκ εσται ὡσπερ κορε, και ἡ επισυστασις αυτου, καθα ελαλησε κυριος εν χειρι μωυση αυτω.
και εγογγυσαν οἱ υἱοι ισραηλ τη επαυριον επι μωυσην και ααρων, λεγοντες, ὑμεις απεκταγκατε τον λαον κυριου.
και εγενετο εν τω επισυστρεφεσθαι την συναγωγην επι μωυσην και ααρων, και ὡρμησαν επι την σκηνην του μαρτυριου· και τηνδε εκαλυψεν αυτην ἡ νεφελη, και ωφθη ἡ δοξα κυριου.
και εισηλθε μωυσης και ααρων κατα προσωπον της σκηνης του μαρτυριου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
εκχωρησατε εκ μεσου της συναγωγης ταυτης, και εξαναλωσω αυτους εισαπαξ· και επεσον επι προσωπον αυτων.
και ειπε μωυσης προς ααρων, λαβε το πυρειον, και επιθες επʼ αυτο πυρ απο του θυσιαστηριου, και επιβαλε επʼ αυτο θυμιαμα, και απενεγκε τοταχος εις την παρεμβολην, και εξιλασαι περι αυτων· εξηλθε γαρ οργη απο προσωπου κυριου, ηρκται θραυειν τον λαον.
και ελαβεν ααρων καθαπερ ελαλησεν αυτω μωυσης, και εδραμεν εις την συναγωγην· και ηδη ενηρκτο ἡ θραυσις εν τω λαω· και επεβαλε το θυμιαμα και εξιλασατο περι του λαου.
και εστη αναμεσον των τεθνηκοτων και των ζωντων, και εκοπασεν ἡ θραυσις.
και εγενοντο οἱ τεθνηκοτες εν τη θραυσει τεσσαρεσκαιδεκα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι, χωρις των τεθνηκοτων ἑνεκεν κορε.
και επεστρεψεν ααρων προς μωυσην επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου, και εκοπασεν ἡ θραυσις.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και λαβε παρʼ αυτων ῥαβδον, ῥαβδον κατʼ οικους πατριων παρα παντων των αρχοντων αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, δωδεκα ῥαβδους, και ἑκαστου το ονομα αυτου επιγραψον επι της ῥαβδου.
και το ονομα ααρων επιγραψον επι της ῥαβδου λευι· εστι γαρ ῥαβδος μια· κατα φυλην οικου πατριων αυτων δωσουσι.
και θησεις αυτας εν τη σκηνη του μαρτυριου, κατεναντι του μαρτυριου, εν οἱς γνωσθησομαι σοι εκει.
και εσται ὁ ανθρωπος ὁν αν εκλεξωμαι αυτον, ἡ ῥαβδος αυτου εκβλαστησει· και περιελω απʼ εμου τον γογγυσμον υἱων ισραηλ, ἁ αυτοι γογγυζουσιν εφʼ ὑμιν.
και ελαλησε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ· και εδωκαν αυτω παντες οἱ αρχοντες αυτων ῥαβδον· τω αρχοντι τω ἑνι ῥαβδον κατʼ αρχοντα, κατʼ οικους πατριων αυτων, δωδεκα ῥαβδους· και ἡ ῥαβδος ααρων αναμεσον των ῥαβδων αυτων.
και απεθηκε μωυσης τας ῥαβδους εναντι κυριου εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και εγενετο τη επαυριον, και εισηλθε μωυσης και ααρων εν τη σκηνη του μαρτυριου· και ιδου εβλαστησεν ἡ ῥαβδος ααρων εις οικον λευι, και εξηνεγκε βλαστον, και εξηνθησεν ανθη, και εβλαστησε καρυα.
και εξηνεγκε μωυσης πασας τας ῥαβδους απο προσωπου κυριου προς παντας υἱους ισραηλ· και ειδον, και ελαβον ἑκαστος την ῥαβδον αυτου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, αποθες την ῥαβδον ααρων ενωπιον των μαρτυριων εις διατηρησιν, σημειον τοις υἱοις των ανηκοων· και παυσασθω ὁ γογγυσμος αυτων απʼ εμου, και ου μη αποθανωσι.
και εποιησε μωυσης και ααρων, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν.
και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ προς μωυσην, λεγοντες, ιδου εξανηλωμεθα, απολωλαμεν, παρανηλωμεθα.
πας ὁ ἁπτομενος της σκηυης κυριου, αποθνησκει· ἑως εις τελος αποθανωμεν;
18
και ειπε κυριος προς ααρων, λεγων, συ και οἱ υἱοι σου και ὁ οικος του πατρος σου ληψεσθε τας αμαρτιας των ἁγιων, και συ και οἱ υἱοι σου ληψεσθε τας ἁμαρτιας της ἱερατειας ὑμων.
και τους αδελφους σου φυλην λευι, δημον του πατρος σου προσαγαγου προς σεαυτον, και προστεθητωσαν σοι, και λειτουργειτωσαν σοι· και συ και οἱ υἱοι σου μετα σου απεναντι της σκηνης του μαρτυριου.
και φυλαξονται τας φυλακας σου, και τας φυλακας της σκηνης. πλην προς τα σκευη τα ἁγια, και προς το θυσιαστηριον ου προσελευσονται, και ουκ αποθανουνται και οὑτοι και ὑμεις.
και προστεθησονται προς σε, και φυλαξονται τας φυλακας της σκηνης του μαρτυριου, κατα πασας τας λειτουργιας της σκηνης· και ὁ αλλογενης ου προσελευσεται προς σε.
και φυλαξεσθε τας φυλακας των ἁγιων, και τας φυλακας του θυσιαστηριου, και ουκ εσται θυμος εν τοις υἱοις ισραηλ.
και εγω ειληφα τους αδελφους ὑμων τους λευιτας εκ μεσου των υἱων ισραηλ δομα δεδομενον κυριω, λειτουργειν τας λειτουργιας της σκηνης του μαρτυριου.
και συ και οἱ υἱοι σου μετα σου διατηρησετε την ἱερατειαν ὑμων, κατα παντα τροπον του θυσιαστηριου, και το ενδοθεν του καταπετασματος· και λειτουργησετε τας λειτουργιας δομα της ἱερατειας ὑμων· και ὁ αλλογενης ὁ προσπορευομενος αποθανειται.
και ελαλησε κυριος προς ααρων, και ιδου εγω δεδωκα ὑμιν την διατηρησιν των απαρχων απο παντων των ἡγιασμενων μοι παρα των υἱων ισραηλ· σοι δεδωκα αυτα εις γερας, και τοις υἱοις σου μετα σε νομιμον αιωνιον.
και τουτο εστω ὑμιν απο των ἡγιασμενων ἁγιων των καρπωματων, απο παντων των δωρων αυτων, και απο παντων των θυσιασματων αυτων, και απο πασης πλημμελειας αυτων, και απο πασων των ἁμαρτιων αυτων, ὁσα αποδιδοασι μοι απο παντων των ἁγιων, σοι εσται και τοις υἱοις σου.
εν τω ἁγιω των ἁγιων φαγεσθε αυτα· παν αρσενικον φαγεται αυτα· συ και οἱ υἱοι σου· ἁγια εσται σοι.
και τουτο εσται ὑμιν απαρχων δοματων αυτων, απο παντων των επιθεματων των υἱων ισραηλ· σοι δεδωκα αυτα και τοις υἱοις σου και ταις θυγατρασι σου μετα σου, νομιμον αιωνιον· πας καθαρος εν τω οικω σου εδεται αυτα.
πασα απαρχη ελαιου, και πασα απαρχη οινου, σιτου απαρχη αυτων ὁσα αν δωσι τω κυριω, σοι δεδωκα αυτα.
τα πρωτογεννηματα παντα ὁσα εν τη γη αυτων, ὁσα αν ενεγκωσι κυριω, σοι εσται· πας καθαρος εν τω οικω σου εδεται αυτα.
παν ανατεθεματισμενον εν υἱοις ισραηλ, σοι εσται.
και παν διανοιγον μητραν απο πασης σαρκος, ὁσα προσφερουσι κυριω απο ανθρωπου ἑως κτηνους, σοι εσται· αλλʼ η λυτροις λυτρωθησεται τα πρωτοτοκα των ανθρωπων, και τα πρωτοτοκα των κτηνων των ακαθαρτων λυτρωση.
και ἡ λυτρωσις αυτου, απο μηνιαιου· ἡ συντιμησις πεντε σικλων, κατα τον σικλον τον ἁγιον εικοσι οβολοι εισι.
πλην πρωτοτοκα μοσχων και πρωτοτοκα προβατων, και πρωτοτοκα αιγων ου λυτρωση· ἁγια εστι· και το αἱμα αυτων προσχεεις προς το θυσιαστηριον, και το στεαρ ανοισεις καρπωμα εις οσμην ευωδιας κυριω.
και τα κρεα εσται σοι, καθα και το στηθυνιον του επιθεματος· και κατα τον βραχιονα τον δεξιον, σοι εσται.
παν αφαιρεμα των ἁγιων, ὁσα εαν αφελωσιν οἱ υἱοι ισραηλ κυριω, δεδωκα σοι και τοις υἱοις σου και ταις θυγατρασι σου μετα σου, νομιμον αιωνιον· διαθηκη ἁλος αιωνιου εστιν εναντι κυριου, σοι και τω σπερματι σου μετα σε.
και ελαλησε κυριος προς ααρων, εν τη γη αυτων ου κληρονομησεις, και μερις ουκ εσται σοι εν αυτοις, ὁτι εγω μερις σου και κληρονομια σου εν μεσω των υἱων ισραηλ.
και τοις υἱοις λευι ιδου δεδωκα παν επιδεκατον εν ισραηλ εν κληρω αντι των λειτουργιων αυτων, ὁσα αυτοι λειτουργουσι λειτουργιαν εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και ου προσελευσονται ετι οἱ υἱοι ισραηλ εις την σκηνην του μαρτυριου λαβειν ἁμαρτιαν θανατηφορον.
και λειτουργησει ὁ λενιτης αυτος την λειτουργιαν της σκηνης του μαρτυριου· και αυτοι ληψονται τα ἁμαρτηματα αυτων, νομιμον αιωνιον εις τας γενεας αυτων· και εν μεσω υἱων ισραηλ ου κληρονομησουσι κληρονομιαν.
ὁτι τα επιδεκατα των υἱων ισραηλ ὁσα εαν αφορισωσι κυριω, αφαιρεμα δεδωκα τοις λευιταις εν κληρω· δια τουτο ειρηκα αυτοις, εν μεσω υἱων ισραηλ ου κληρονομησουσι κληρον.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
και τοις λενιταις λαλησεις, και ερεις προς αυτους, εαν λαβητε παρα των υἱων ισραηλ το επιδεκατον, ὁ δεδωκα ὑμιν παρʼ αυτων εν κληρω, και αφελειτε ὑμεις απʼ αυτου αφαιρεμα κυριω, επιδεκατον απο του επιδεκατου.
και λογισθησεται ὑμιν τα αφαιρεματα ὑμων ὡς σιτος απο ἁλω, και αφαιρεμα απο ληνου.
οὑτως αφελειτε αυτους και ὑμεις απο παντων των αφαιρεματων κυριου απο παντων των επιδεκατων ὑμων, ὁσα εαν λαβητε παρα των υἱων ισραηλ· και δωσετε απʼ αυτων αφαιρεμα κυριω ααρων τω ἱερει.
απο παντων των δοματων ὑμων αφελειτε αφαιρεμα κυριω, η απο παντων των απαρχων το ἡγιασμενον απʼ αυτου.
και ερεις προς αυτους, ὁταν αφαιρητε την απαρχην απʼ αυτου, και λογισθησεται τοις λευιταις ὡς γεννημα απο ἁλω, και ὡς γεννημα απο ληνου.
και εδεσθε αυτο εν παντι τοπω ὑμεις και οἱ οικοι ὑμων, ὁτι μισθος οὑτος ὑμιν εστιν αντι των λειτουργιων ὑμων των εν τη σκηνη του μαρτυριου.
και ου ληψεσθε διʼ αυτο ἁμαρτιαν, ὁτι αν αφαιρητε την απαρχην απʼ αυτου· και τα ἁγια των υἱων ισραηλ ου βεβηλωσετε, ἱνα μη αποθανητε.
19
και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ααρων, λεγων,
αὑτη ἡ διαστολη του νομου, ὁσα συνεταξε κυριος, λεγων, λαλησον τοις υἱοις ισραηλ· και λαβετωσαν προς σε δαμαλιν πυρῥαν αμωμου, ἡτις ουκ εχει εν αυτη μωμον, και ἡ ουκ επεβληθη επʼ αυτην ζυγος.
και δωσεις αυτην προς ελεαζαρ τον ἱερεα· και εξαξουσιν αυτην εξω της παρεμβολης εις τοπον καθαρον, και σφαξουσιν αυτην ενωπιον αυτου.
και ληψεται ελεαζαρ απο του αἱματος αυτης, και ῥανει απεναντι του προσωπου της σκηνης του μαρτυριου απο του αἱματος αυτης ἑπτακις.
και κατακαυσουσιν αυτην εναντιον αυτου· και το δερμα και τα κρεα αυτης και το αἱμα αυτης συν τη κοπρω αυτης κατακαυθησεται.
και ληψεται ὁ ἱερευς ξυλον κεδρινον και ὑσσωπον και κοκκινον, και εμβαλουσιν εις μεσον του κατακαυματος της δαμαλεως.
και πλυνει τα ἱματια αυτου ὁ ἱερευς, και λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και μετα ταυτα εισελευσεται εις την παρεμβολην, και ακαθαρτος εσται ὁ ἱερευς ἑως ἑσπερας.
και ὁ κατακαιων αυτην πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται το σωμα αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και συναξει ανθρωπος καθαρος την σποδον της δαμαλεως, και αποθησει εξω της παρεμβολης εις τοπον καθαρον· και εσται τη συναγωγη υἱων ισραηλ εις διατηρησιν· ὑδωρ ῥαντισμου ἁγνισμα εστι.
και ὁ συναγων την σποδιαν της δαμαλεως, πλυνει τα ἱματια αυτου, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας· και εσται τοις υἱοις ισραηλ και τοις προσηλυτοις προσκειμενοις νομιμον αιωνιον.
ὁ ἁπτομενος του τεθνηκοτος πασης ψυχης ανθρωπου, ακαθαρτος εσται ἑπτα ἡμερας.
οὑτος ἁγνισθησεται τη ἡμερα τη τριτη και τη ἡμερα τη ἑβδομη, και καθαρος εσται· εαν δε μη αφαγνισθη τη ἡμερα τη τριτη και τη ἡμερα τη ἑβδομη, ου καθαρος εσται.
πας ὁ ἁπτομενος του τεθνηκοτος απο ψυχης ανθρωπου, εαν αποθανη, και μη αφαγνισθη, την σκηνην κυριου εμιανεν· εκτριβησεται ἡ ψυχη εκεινη εξ ισραηλ, ὁτι ὑδωρ ῥαντισμου ου περιερῥαντισθη επʼ αυτον· ακαθαρτος εστιν· ετι ἡ ακαθαρσια αυτου εν αυτω εστι.
και οὑτος ὁ νομος· ανθρωπος εαν αποθανη εν οικια, πας ὁ εισπορευομενος εις την οικιαν, και ὁσα εστιν εν τη οικια, ακαθαρτα εσται ἑπτα ἡμερας.
και παν σκευος ανεωγμενον ὁσα ουχι δεσμον καταδεδεται επʼ αυτω, ακαθαρτα εστι.
και πας ὁς αν ἁψηται επι προσωπου του πεδιου τραυματιου η νεκρου η οστεου ανθρωπινου η μνηματος, ἑπτα ἡμερας ακαθαρτος εσται.
και ληψονται τω ακαθαρτω απο της σποδιας της κατακεκαυμενης του ἁγνισμου, και κεχεουσιν επʼ αυτην ὑδωρ ζων εις σκευος.
και ληψεται ὑσσωπον, και βαψει εις το ὑδωρ ανηρ καθαρος, και περιρῥανει επι τον οικον, και επι τα σκευη, και επι τας ψυχας, ὁσαι αν ωσιν εκει, και επι τον ἡμμενον του οστεου του ανθρωπινου, η του τραυματιου, η του τεθνηκοτος, η του μνηματος.
και περιρῥανει ὁ καθαρος επι τον ακαθαρτον εν τη ἡμερα τη τριτη και εν τη ἡμερα τη ἑβδομη, και αφαγνισθησεται τη ἡμερα τη ἑβδομη· και πλυνει τα ἱματια αυτου, και λουσεται ὑδατι, και ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και ανθρωπος ὁς αν μιανθη, και μη αφαγνισθη, εξολοθρευθησεται ἡ ψυχη εκεινη εκ μεσου της συναγωγης, ὁτι τα ἁγια κυριου εμιανεν, ὁτι ὑδωρ ῥαντισμου ου περιερῥαντισθη επʼ αυτον· ακαθαρτος εστι.
και εσται ὑμιν νομιμον αιωνιον· και ὁ περιρῥαινων ὑδωρ ῥαντισμου, πλυνει τα ἱματια αυτου· και ὁ ἁπτομενος του ὑδατος του ῥαντισμου, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
και παντος οὑ εαν ἁψηται αυτου ὁ ακαθαρτος, ακαθαρτον εσται· και ψυχη ἡ ἁπτομενη, ακαθαρτος εσται ἑως ἑσπερας.
20
και ηλθον οἱ υἱοι ισραηλ, πασα ἡ συναγωγη, εις την ερημον σιν, εν τω μηνι τω πρωτω, και κατεμεινεν ὁ λαος εν καδης· και ετελευτησεν εκει μαριαμ, και εταφη εκει.
και ουκ ην ὑδωρ τη συναγωγη· και ηθροισθησαν επι μωυσην και ααρων.
και ελοιδορειτο ὁ λαος προς μωυσην, λεγοντες, οφελον απεθανομεν εν τη απωλεια των αδελφων ἡμων εναντι κυριου.
και ἱνατι ανηγαγετε την συναγωγην κυριου εις την ερημον ταυτην αποκτειναι ἡμας, και τα κτηνη ἡμων;
και ἱνατι τουτο; ανηγαγετε ἡμας εξ αιγυπτου, παραγενεσθαι εις τον τοπον τον πονηρον τουτον· τοπος οὑ ου σπειρεται, ουδε συκαι, ουδε αμπελοι, ουτε ῥοαι, ουτε ὑδωρ εστι πιειν.
και ηλθε μωυσης και ααρων απο προσωπου της συναγωγης επι την θυραν της σκηνης του μαρτυριου, και επεσον επι προσωπον· και ωφθη ἡ δοξα κυριου προς αυτους.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε την ῥαβδον σου, και εκκλησιασον την συναγωγην συ και ααρων ὁ αδελφος σου, και λαλησατε προς την πετραν εναντιον αυτων, και δωσει τα ὑδατα αυτης, και εξοισετε αυτοις ὑδωρ εκ της πετρας, και ποτιειτε την συναγωγην, και τα κτηνη αυτων.
και ελαβε μωυσης την ῥαβδον την απεναντι κυριου, καθα συνεταξε κυριος.
και εξεκκλησιασε μωυσης και ααρων την συναγωγην απεναντι της πετρας, και ειπε προς αυτους, ακουσατε μου οἱ απειθεις· μη εκ της πετρας ταυτης εξαξομεν ὑμιν ὑδωρ;
και επαρας μωυσης την χειρα αυτου, επαταξε την πετραν τη ῥαβδω δις· και εξηλθεν ὑδωρ πολυ, και επιεν ἡ συναγωγη, και τα κτηνη αυτων.
και ειπε κυριος προς μωυσην και ααρων, ὁτι ουκ επιστευσατε ἁγιασαι με εναντιον των υἱων ισραηλ, δια τουτο ουκ εισαξετε ὑμεις την συναγωγην ταυτην εις την γην ἡν δεδωκα αυτοις.
τουτο το ὑδωρ αντιλογιας, ὁτι ελοιδορηθησαν οἱ υἱοι ισραηλ εναντι κυριου, και ἡγιασθη εν αυτοις.
και απεστειλε μωυσης αγγελους εκ καδης προς βασιλεα εδωμ, λεγων, ταδε λεγει ὁ αδελφος σου ισραηλ· συ επιστη παντα τον μοχθον τον εὑροντα ἡμας.
και κατεβησαν οἱ πατερες ἡμων εις αιγυπτον, και παρωκησαμεν εν αιγυπτω ἡμερας πλειους, και εκακωσαν ἡμας οἱ αιγυπτιοι και τους πατερας ἡμων.
και ανεβοησαμεν προς κυριον, και εισηκουσε κυριος της φωνης ἡμων, και αποστειλας αγγελον, εξηγαγεν ἡμας εξ αιγυπτου· και νυν εσμεν εν καδης πολει, εκ μερους των ὁριων σου.
παρελευσομεθα δια της γης σου· ου διελευσομεθα διʼ αγρων, ουδε διʼ αμπελωνων, ουδε πιομεθα ὑδωρ εκ λακκου σου· ὁδω βασιλικη πορευσομεθα· ουκ εκκλινουμεν δεξια ουδε ευωνυμα, ἑως αν παρελθωμεν τα ὁρια σου.
και ειπε προς αυτον εδωμ, ου διελευση διʼ εμου· ει δε μη, εν πολεμω εξελευσομαι εις συναντησιν σοι.
και λεγουσιν αυτω οἱ υἱοι ισραηλ, παρα το ορος παρελευσομεθα· εαν δε του ὑδατος σου πιωμεν εγω τε και τα κτηνη μου, δωσω τιμην σοι· αλλα το πραγμα ουδεν εστι· παρα το ορος παρελευσομεθα.
ὁ δε ειπεν, ου διελευση διʼ εμου· και εξηλθεν εδωμ εις συναντησιν αυτω εν οχλω βαρει, και εν χειρι ισχυρα.
και ουκ ηθελησεν εδωμ δουναι τω ισραηλ παρελθειν δια των ὁριων αυτου· και εξεκλινεν ισραηλ απʼ αυτου.
και απηραν εκ καδης· και παρεγενοντο οἱ υἱοι ισραηλ πασα ἡ συναγωγη εις ωρ το ορος.
και ειπε κυριος προς μωυσην και ααρων εν ωρ τω ορει επι των ὁριων της γης εδωμ, λεγων,
προστεθητω ααρων προς τον λαον αυτου, ὁτι ου μη εισελθητε εις την γην ἡν δεδωκα τοις υἱοις ισραηλ, διοτι παρωξυνατε με επι του ὑδατος της λοιδοριας.
λαβε τον ααρων, και ελεαζαρ τον υἱον αυτου, και αναβιβασον αυτους εις ωρ το ορος, εναντι πασης της συναγωγης,
και εκδυσον ααρων την στολην αυτου, και ενδυσον ελεαζαρ τον υἱον αυτου· και ααρων προστεθεις αποθανετω εκει.
και εποιησε μωυσης καθα συνεταξε κυριος αυτω, και ανεβιβασεν αυτον εις ωρ το ορος, εναντιον πασης της συναγωγης,
και εξεδυσε τον ααρων τα ἱματια αυτου, και ενεδυσεν αυτα ελεαζαρ τον υἱον αυτου· και απεθανεν ααρων επι της κορυφης του ορους· και κατεβη μωυσης και ελεαζαρ εκ του ορους.
και ειδε πασα ἡ συναγωγη ὁτι απελυθη ααρων, και εκλαυσαν τον ααρων τριακοντα ἡμερας πας οικος ισραηλ.
21
και ηκουσεν ὁ χανανεις βασιλευς αραδ ὁ κατοικων κατα την ερημον, ὁτι ηλθεν ισραηλ ὁδον αθαρειν, και επολεμησε προς ισραηλ, και κατεπροενομευσεν εξ αυτων αιχμαλωσιαν.
και ηυξατο ισραηλ ευχην κυριω, και ειπεν, εαν μοι παραδως τον λαον τουτον ὑποχειριον, αναθεματιω αυτον και τας πολεις αυτου.
και εισηκουσε κυριος της φωνης ισραηλ, και παρεδωκε τον χανανειν ὑποχειριον αυτου· και ανεθεματισεν αυτον, και τας πολεις αυτου· και επεκαλεσαν το ονομα του τοπου εκεινου, αναθεμα.
και απαραντες εξ ωρ του ορους ὁδον επι θαλασσαν ερυθραν, περιεκυκλωσαν γην εδωμ· και ωλιγοψυχησεν ὁ λαος εν τη ὁδω.
και κατελαλει ὁ λαος προς τον θεον και κατα μωυση, λεγοντες, ἱνατι τουτο; εξηγαγες ἡμας εξ αιγυπτου αποκτειναι εν τη ερημω; ὁτι ουκ εστιν αρτος, ουδε ὑδωρ· ἡ δε ψυχη ἡμων προσωχθισεν εν τω αρτω τω διακενω τουτω.
και απεστειλε κυριος εις τον λαον τους οφεις τους θανατουντας, και εδακνον τον λαον, και απεθανε λαος πολυς των υἱων ισραηλ.
και παραγενομενος ὁ λαος προς μωυσην, ελεγον, ὁτι ἡμαρτομεν, ὁτι κατελαλησαμεν κατα του κυριου, και κατα σου· ευξαι ουν προς κυριον, και αφελετω αφʼ ἡμων τον οφιν.
και ηυξατο μωυσης προς κυριον περι του λαου· και ειπε κυριος προς μωυσην, ποιησον σεαυτω οφιν, και θες αυτον επι σημειου, και εσται εαν δακη οφις ανθρωπον, πας ὁ δεδηγμενος ιδων αυτον ζησεται.
και εποιησε μωυσης οφιν χαλκουν, και εστησεν αυτον επι σημειου· και εγενετο ὁταν εδακνεν οφις ανθρωπον, και επεβλεψεν επι τον οφιν τον χαλκουν, και εζη.
και απηραν οἱ υἱοι ισραηλ, και παρενεβαλον εν ωβωθ.
και εξαραντες εξ ωβωθ, και παρενεβαλον εν αχαλγαι εκ του περαν εν τη ερημω, ἡ εστι κατα προσωπον μωαβ, κατʼ ανατολας ἡλιου.
και εκειθεν απηραν, και παρενεβαλον εις φαραγγα ζαρεδ.
και εκειθεν απαραντες παρενεβαλον εις το περαν αρνων εν τη ερημω, το εξεχον απο των ὁριων των αμορῥαιων· εστι γαρ αρνων ὁρια μωαβ, αναμεσον μωαβ και αναμεσον του αμορῥαιου.
δια τουτο λεγεται εν βιβλιω, πολεμος του κυριου την ζωοβ εφλογισε, και τους χιμαρῥους αρνων.
και τους χιμαρῥους κατεστησε κατοικισαι ηρ· και προσκειται τοις ὁριοις μωαβ.
και εκειθεν το φρεαρ· τουτο φρεαρ, ὁ ειπε κυριος προς μωυσην, συναγαγε τον λαον, και δωσω αυτοις ὑδωρ πιειν.
τοτε ησεν ισραηλ το ασμα τουτο επι του φρεατος, εξαρχετε αυτω φρεαρ,
ωρυξαν αυτο αρχοντες, εξελατομησαν αυτο βασιλεις εθνων εν τη βασιλεια αυτων, εν τω κυριευσαι αυτων·
και απο φρεατος εις μανθαναειν, και απο μανθαναειν εις νααλιηλ, και απο νααλιηλ εις βαμωθ, και απο βαμωθ εις ιανην, ἡ εστιν εν τω πεδιω μωαβ, απο κορυφης του λελαξευμενου, το βλεπον κατα προσωπον της ερημου.
και απεστειλε μωυσης πρεαβεις προς σηων βασιλεα αμορῥαιων, λογοις ειρηνικοις, λεγων,
παρελευσομεθα δια της γης σου, τη ὁδω πορευσομεθα· ουκ εκκλινουμεν ουτε εις αγρον, ουτε εις αμπελωνα·
ου πιομεθα ὑδωρ εκ φρεατος σου· ὁδω βασιλικη παρευσομεθα, ἑως παρελθωμεν τα ὁρια σου.
και ουκ εδωκε σηων τω ισραηλ παρελθειν δια των ὁριων αυτου· και συνηγαγε σηων παντα τον λαον αυτου, και εξηλθε παραταξασθαι τω ισραηλ εις την ερημον· και ηλθεν εις ιασσα, και παρεταξατο τω ισραηλ.
και επαταξεν αυτον ισραηλ φονω μαχαιρης, και κατεκυριευσαν της γης αυτου, απο αρνων ἑως ιαβοκ, ἑως υἱων αμμαν, ὁτι ιαζηρ ὁρια υἱων αμμαν εστι.
και ελαβεν ισραηλ πασας τας πολεις ταυτας, και κατωκησεν ισραηλ εν πασαις ταις πολεσι των αμορῥαιων, εν ἑσεβων, και εν πασαις ταις συγκυρουσαις αυτη.
εστι γαρ εσεβων, πολις σηων του βασιλεως των αμορῥαιων εστιν· και οὑτος επολεμησε βασιλεα μωαβ το προτερον· και ελαβον πασαν την γην αυτου, απο αροηρ ἑως αρνων.
δια τουτο ερουσιν οἱ αινιγματισται, ελθετε εις εσεβων, ἱνα οικοδομηθη και κατασκευασθη πολις σηων·
ὁτι πυρ εξηλθεν εξ ἑσεβων, φλοξ εκ πολεως σηων, και κατεφαγεν ἑως μωαβ, και κατεπιε στηλας αρνων.
ουαι σοι μωαβ, απωλου λαος χαμως· απεδοθησαν οἱ υἱοι αυτων διασωζεσθαι, και αἱ θυγατερες αυτων αιχμαλωτοι τω βασιλει των αμορῥαιων σηων,
και το σπερμα αυτων απολειται, ἑσεβων ἑως δαιβων· και αἱ γυναικες ετι προσεξεκαυσαν πυρ επι μωαβ.
κατωκησε δε ισραηλ εν πασαις ταις πολεσι των αμορῥαιων.
και απεστειλε μωυσης κατασκεψασθαι την ιαζηρ· και κατελαβοντο αυτην, και τας κωμας αυτης, και εξεβαλον τον αμορῥαιον τον κατοικουντα εκει.
και επιστρεψαντες, ανεβησαν ὁδον την εις βασαν· και εξηλθεν ωγ βασιλευς της βασαν εις συναντησιν αυτοις, και πας ὁ λαος αυτου εις πολεμον εις εδραειν.
και ειπε κυριος προς μωυσην, μη φοβηθης αυτον, ὁτι εις τας χειρας σου παραδεδωκα αυτον, και παντα τον λαον αυτου, και πασαν την γην αυτου· και ποιησεις αυτω καθως εποιησας τω σηων βασιλει των αμορῥαιων, ὁς κατωκει εν ἑσεβων.
και επαταξεν αυτον και τους υἱους αυτου, και παντα τον λαον αυτου, ἑως του μη καταλιπειν αυτου ζωγρειαν· και εκληρονομησαν την γην αυτον.
22
και απαραντες οἱ υἱοι ισραηλ παρενεβαλον επι δυσμων μωαβ παρα τον ιορδανην κατα ιεριχω.
και ιδων βαλακ υἱος σεπφωρ παντα ὁσα εποιησεν ισραηλ τω αμορῥαιω,
και εφοβηθη μωαβ τον λαον σφοδρα ὁτι πολλοι ησαν· και προσωχθισε μωαβ απο προσωπου υἱων ισραηλ.
και ειπε μωαβ τη γερουσια μαδιαμ, νυν εκλειξει ἡ συναγωγη αὑτη παντας τους κυκλω ἡμων, ὡσει εκλειξαι ὁ μοσχος τα χλωρα εκ του πεδιου· και βαλακ υἱος σεπφωρ βασιλευς μωαβ ην κατα τον καιρον εκεινον.
και απεστειλε πρεσβεις προς βαλααμ υἱον βεωρ φαθουρα, ὁ εστιν επι του ποταμου γης υἱων λαου αυτου, καλεσαι αυτον, λεγων, ιδου λαος εξεληλυθεν εξ αιγυπτου, και ιδου κατεκαλυψε την οψιν της γης, και οὑτος εγκαθηται εχομενος μου.
και νυν δευρο αρασαι μοι τον λαον τουτον, ὁτι ισχυει οὑτος η ἡμεις, εαν δυνωμεθα παταξαι εξ αυτων, και εκβαλω αυτους εκ της γης· ὁτι οιδα οὑς εαν ευλογησης συ, ευλογηνται, και οὑς αν καταραση συ, κεκατηρανται.
και επορευθη ἡ γερουσια μωαβ, και ἡ γερουσια μαδιαμ, και τα μαντεια εν ταις χερσιν αυτων· και ηλθον προς βαλααμ, και ειπαν αυτω τα ῥηματα βαλακ.
και ειπε προς αυτους, καταλυσατε αυτου την νυκτα, και αποκριθησομαι ὑμιν πραγματα ἁ αν λαληση κυριος προς με· και κατεμειναν οἱ αρχοντες μωαβ παρα βαλααμ.
και ηλθεν ὁ θεος προς βαλααμ, και ειπεν αυτω, τι οἱ ανθρωποι οὑτοι παρα σοι;
και ειπε βαλααμ προς τον θεον, βαλακ υἱος σεπφωρ, βασιλευς μωαβ, απεστειλεν αυτους προς με, λεγων,
ιδου λαος εξεληλυθεν εξ αιγυπτου, και κεκαλυφεν την οψιν της γης, και οὑτος εγκαθηται εχομενος μου, και νυν δευρο αρασαι μοι αυτον, ει αρα δυνησομαι παταξαι αυτον, και εκβαλω αυτον απο της γης.
και ειπεν ὁ θεος προς βαλααμ, ου πορευση μετʼ αυτων, ουδε καταραση τον λαον· εστι γαρ ευλογημενος.
και αναστας βαλααμ τοπρωι, ειπε τοις αρχουσι βαλακ, αποτρεχετε προς τον κυριον ὑμων, ουκ αφιησι με ὁ θεος πορευεσθαι μεθʼ ὑμων.
και ανασταντες οἱ αρχοντες μωαβ, ηλθον προς βαλακ, και ειπαν, ου θελει βαλααμ πορευθηναι μεθʼ ἡμων.
και προσεθετο βαλακ ετι αποστειλαι αρχοντας πλειους, και εντιμοτερους τουτων.
και ηλθον προς βαλααμ, και λεγουσιν αυτω, ταδε λεγει βαλακ ὁ του σεπφωρ· αξιω σε μη οκνησης ελθειν προς με.
εντιμως γαρ τιμησω σε, και ὁσα εαν ειπης ποιησω σοι· και δευρο επικαταρασαι μοι τον λαον τουτον.
και απεκριθη βαλααμ, και ειπε τοις αρχουσι βαλακ, εαν δω μοι βαλακ πληρη τον οικον αυτου αργυριου και χρυσιου, ου δυνησομαι παραβηναι το ῥημα κυριου του θεου, ποιησαι αυτο μικρον η μεγα εν τη διανοια μου.
και νυν ὑπομεινατε αυτου και ὑμεις την νυκτα ταυτην, και γνωσομαι τι προσθησει κυριος λαλησαι προς με.
και ηλθεν ὁ θεος προς βαλααμ νυκτος, και ειπεν αυτω, ει καλεσαι σε παρεισιν οἱ ανθρωποι οὑτοι, αναστας ακολουθησον αυτοις· αλλα το ῥημα ὁ εαν λαλησω προς σε, τουτο ποιησεις.
και αναστας βαλααμ τοπρωι, επεσαξε την ονον αυτου, και επορευθη μετα των αρχοντων μωαβ.
και ωργισθη θυμω ὁ θεος ὁτι επορευθη αυτος· και ανεστη ὁ αγγελος του θεου διαβαλειν αυτον· και αυτος επιβεβηκει επι της ονου αυτου, και οἱ δυο παιδες αυτου μετʼ αυτου.
και ιδουσα ἡ ονος τον αγγελον του θεου ανθεστηκοτα εν τη ὁδω, και την ῥομφαιαν εσπασμενην εν τη χειρι αυτου, και εξεκλινεν ἡ ονος εκ της ὁδου, και επορευετο εις το πεδιον· και επαταξε την ονον εν τη ῥαβδω αυτου του ευθυναι αυτην εν τη ὁδω.
και εστη ὁ αγγελος του θεου εν ταις αυλαξι των αμπελων, φραγμος εντευθεν και φραγμος εντευθεν·
και ιδουσα ἡ ονος τον αγγελον του θεου, προσεθλιψεν ἑαυτην προς τον τοιχον, και απεθλιψεν τον ποδα βαλααμ προς τον τοιχον· και προσεθετο ετι μαστιξαι αυτην.
και προσεθετο ὁ αγγελος του θεου, και απελθων ὑπεστη εν τοπω στενω, εις ὁν ουκ ην εκκλιναι δεξιαν η αριστεραν.
και ιδουσα ἡ ονος τον αγγελον του θεου, συνεκαθισεν ὑποκατω βαλααμ· και εθυμωθη βαλααμ, και ετυπτε την ονον τη ῥαβδω.
και ηνοιξεν ὁ θεος το στομα της ονου, και λεγει τω βαλααμ, τι εποιησα σοι, ὁτι πεπαικας με τριτον τουτο;
και ειπε βαλααμ τη ονω, ὁτι εμπεπαιχας μοι, και ει ειχον μαχαιραν εν τη χειρι ηδη αν εξεκεντησα σε.
και λεγει ἡ ονος τω βαλααμ, ουκ εγω ἡ ονος σου εφʼ ἡς επεβαινες απο νεοτητος σου, ἑως της σημερον ἡμερας; μη ὑπερορασει ὑπεριδουσα εποιησα σοι οὑτως; ὁ δε ειπεν, ουχι.
απεκαλυψε δε ὁ θεος τους οφθαλμους βαλααμ, και ὁρα τον αγγελον κυριου ανθεστηκοτα εν τη ὁδω, και την μαχαιραν εσπασμενην εν τη χειρι αυτου, και κυψας προσεκυνησε τω προσωπω αυτου.
και ειπεν αυτω ὁ αγγελος του θεου, διατι επαταξας την ονον σου τουτο τριτον; και ιδου εγω εξηλθον εις διαβολην σου, ὁτι ουκ αστεια ἡ ὁδος σου εναντιον μου, και ιδουσα με ἡ ονος, εξεκλινεν απʼ εμου τριτον τουτο.
και ει μη εξεκλινεν, νυν ουν σε μεν απεκτεινα, εκεινην δʼ αν περιεποιησαμην.
και ειπε βαλααμ τω αγγελω κυριου, ἡμαρτηκα, ου γαρ ηπισταμην ὁτι συ μοι ανθεστηκας εν τη ὁδω εις συναντησιν· και νυν ει μη σοι αρκεσει, αποστραφησομαι.
και ειπεν ὁ αγγελος του θεου προς βαλααμ, συμπορευθητι μετα των ανθρωπων· πλην το ῥημα ὁ εαν ειπω προς σε, τουτο φυλαξη λαλησαι. και επορευθη βαλααμ μετα των αρχοντων βαλακ.
και ακουσας βαλακ ὁτι ἡκει βαλααμ, εξηλθεν εις συναντησιν αυτω, εις πολιν μωαβ, ἡ εστιν επι των ὁριων αρνων, ἡ εστιν εκ μερους των ὁριων.
και ειπε βαλακ προς βαλααμ, ουχι απεστειλα προς σε καλεσαι σε; διατι ουκ ηρχου προς με; οντως ου δυνησομαι τιμησαι σε;
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, ιδου ἡκω προς σε νυν· δυνατος εσομαι λαλησαι τι; το ῥημα ὁ εαν εμβαλη ὁ θεος εις το στομα μου, τουτο λαλησω.
και επορευθη βαλααμ μετα βαλακ, και ηλθον εις πολεις επαυλεων.
και εθυσε βαλακ προβατα και μοσχους, και απεστειλε τω βαλααμ και τοις αρχουσι τοις μετʼ αυτου.
και εγενηθη πρωι· και παραλαβων βαλακ τον βαλααμ, ανεβιβασεν αυτον επι την στηλην του βααλ, και εδειξεν αυτω εκειθεν μερος τι του λαου.
23
και ειπε βαλααμ τω βαλακ οικοδομησον μοι ενταυθα ἑπτα βωμους, και ετοιμασον μοι ενταυθα ἑπτα μοσχους, και ἑπτα κριους.
και εποιησε βαλακ ὁν τροπον ειπεν αυτω βαλααμ· και ανηνεγκε μοσχον και κριον επι τον βωμον.
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, παραστηθι επι της θυσιας σου, και πορευσομαι ει μοι φανειται ὁ θεος εν συναντησει, και ῥημα ὁ εαν μοι δειξη, αναγγελω σοι· και παρεστη βαλακ επι της θυσιας αυτου.
και βαλααμ επορευθη επερωτησαι τον θεον· και επορευθη ευθειαν· και εφανη ὁ θεος τω βαλααμ· και ειπε προς αυτον βαλααμ, τους ἑπτα βωμους ἡτοιμασα, και ανεβιβασα μοσχον και κριον επι τον βωμον.
και ενεβαλεν ὁ θεος ῥημα εις το στομα βαλααμ, και ειπεν, επιστραφεις προς βαλακ, οὑτω λαλησεις.
και απεστραφη προς αυτον· και ὁ δε εφιστηκει επι των ὁλοκαυτωματων αυτου, και παντες οἱ αρχοντες μωαβ μετʼ αυτου· και εγενηθη πνευμα θεου επʼ αυτω.
και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπεν εκ μεσοποταμιας μετεπεμψατο με βαλακ βασιλευς μωαβ εξ ορεων απʼ ανατολων, λεγων, δευρο αρασαι μοι τον ιακωβ, και δευρο επικαταρασαι μοι τον ισραηλ.
τι αρασωμαι ὁν μη αραται κυριος; η τι καταρασωμαι ὁν μη καταραται ὁ θεος;
ὁτι απο κορυφης ορεων οψομαι αυτον, και απο βουνων προσνοησω αυτον· ιδου λαος μονος κατοικησει, και εν εθνεσιν ου συλλογισθησεται.
τις εξηκριβασατο το σπερμα ιακωβ, και τις εξαριθμησεται δημους ισραηλ; αποθανοι ἡ ψυχη μου εν ψυχαις δικαιων, και γενοιτο το σπερμα μου ὡς το σπερμα τουτων.
και ειπε βαλακ προς βαλααμ, τι πεποιηκας μοι; εις καταρασιν εχθρων μου κεκληκα σε, και ιδου ευλογηκας ευλογιαν.
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, ουχι ὁσα αν εμβαλη ὁ θεος εις το στομα μου, τουτο φυλαξω λαλησαι;
και ειπε προς αυτον βαλακ, δευρο ετι μετʼ εμου εις τοπον αλλον εξ οὑ ουκ οψει αυτον εκειθεν, αλλʼ η μερος τι αυτου οψει, παντας δε ου μη ιδης, και καταρασαι μοι αυτον εκειθεν.
και παρελαβεν αυτον εις αγρου σκοπιαν επι κορυφην λελαξευμενου· και ωκοδομησεν εκει ἑπτα βωμους, και ανεβιβασε μοσχον και κριον επι τον βωμον.
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, παραστηθι επι της θυσιας σου, εγω δε πορευσομαι επερωτησαι τον θεον.
και συνηντησεν ὁ θεος τω βαλααμ, και ενεβαλε ῥημα εις το στομα αυτου, και ειπεν, αποστραφηθι προς βαλακ, και ταδε λαλησεις.
και απεστραφη προς αυτον· και ὁ δε εφειστηκει επι της ὁλοκαυτωσεως αυτου, και παντες οἱ αρχοντες μωαβ μετʼ αυτου· και ειπεν αυτω βαλακ, τι ελαλησε κυριος;
και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπεν, αναστηθι βαλακ, και ακουε, ενωτισαι μαρτυς υἱος σεπφωρ.
ουχ ὡς ανθρωπος ὁ θεος διαρτηθηναι, ουδʼ ὡς υἱος ανθρωπου απειληθηναι, αυτος ειπας, ουχι ποιησει; λαλησει, και ουχι εμμενει;
ιδου ευλογειν παρειλημμαι· ευλογησω, και ου μη αποστρεψω.
ουκ εσται μοχθος εν ιακωβ, ουδε οφθησεται πονος εν ισραηλ· κυριος ὁ θεος αυτου μετʼ αυτου, τα ενδοξα αρχοντων εν αυτω.
θεος ὁ εξαγαγων αυτον εξ αιγυπτου, ὡς δοξα μονοκερωτος αυτω.
ου γαρ εστιν οιωνισμος εν ιακωβ, ουδε μαντεια εν ισραηλ· κατα καιρον ῥηθησεται ιακωβ, και τω ισραηλ, τι επιτελεσει ὁ θεος;
ιδου λαος ὡς σκυμνος αναστησεται, και ὡς λεων γαυρωθησεται· ου κοιμηθησεται ἑως φαγη θηραν, και αἱμα τραυματιων πιεται.
και ειπε βαλακ προς βαλααμ, ουτε καταραις καταραση μοι αυτον, ουτε ευλογων μη ευλογησης αυτον.
και αποκριθεις βαλααμ, ειπε τω βαλακ, ουκ ελαλησα σοι, λεγων, το ῥημα ὁ εαν λαληση ὁ θεος, τουτο ποιησω;
και ειπε βαλακ προς βαλααμ, δευρο παραλαβω σε εις τοπον αλλον, ει αρεσει τω θεω, και καταρασαι μοι αυτον εκειθεν.
και παρελαβε βαλακ τον βαλααμ επι κορυφην του φογωρ, το παρατεινον εις την ερημον.
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, οικοδομησον μοι ὡδε ἑπτα βωμους, και ἑτοιμασον μοι ὡδε ἑπτα μοσχους, και ἑπτα κριους.
και εποιησε βαλακ καθαπερ ειπεν αυτω βαλααμ, και ανηνεγκε μοσχον και κριον επι τον βωμον.
24
και ιδων βαλααμ ὁτι καλον εστιν εναντιον κυριου ευλογειν τον ισραηλ, ουκ επορευθη κατα το ειωθος αυτω εις συναντησιν τοις οιωνοις, και απεστρεψε το προσωπον αυτου εις την ερημον.
και εξαρας βαλααμ τους οφθαλμους αυτου, καθορα τον ισραηλ εστρατοπεδευκοτα κατα φυλας· και εγενετο επʼ αυτω πνευμα θεου.
και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπε, φησι βαλααμ υἱοις βεωρ, φησιν ὁ ανθρωπος ὁ αληθινως ὁρων,
φησιν ακουων λογια ισχυρου, ὁστις ὁρασιν θεου ειδεν εν ὑπνω· αποκεκαλυμμενοι οἱ οφθαλμοι αυτου.
ὡς καλοι οἱ οικοι σου ιακωβ, αἱ σκηναι σου ισραηλ·
ὡσει ναπαι σκιαζουσαι, και ὡσει παραδεισοι επι ποταμω, και ὡσει, σκηναι, ἁς επηξε κυριος, και ὡσει κεδροι παρʼ ὑδατα.
εξελευσεται ανθρωπος εκ του σπερματος αυτου, και κυριευσει εθνων πολλων· και ὑψωθησεται ἡ γωγ βασιλεια, και αυξηθησεται βασιλεια αυτου.
θεος ὡδηγησεν αυτον εξ αιγυπτου· ὡς δοξα μονοκερωτος αυτω· εδεται εθνη εχθρων αυτου, και τα παχη αυτων εκμυελιει, και ταις βολισιν αυτου κατατοξευσει εχθρον.
κατακλιθεις ανεπαυσατο ὡς λεων, και ὡς σκυμνος· τις αναστησει αυτον· οἱ ευλογουντες σε, ευλογηνται· και οἱ καταρωμενοι σε, κεκατηρανται.
και εθυμωθη βαλακ επι βαλααμ, και συνεκροτησε ταις χερσιν αυτου, και ειπε βαλακ προς βαλααμ, καταρασθαι τον εχθρον μου κεκληκα σε, και ιδου ευλογων ευλογησας τριτον τουτο.
νυν ουν φευγε εις τον τοπον σου· ειπα, τιμησω σε, και νυν εστερησε σε κυριος της δοξης.
και ειπε βαλααμ προς βαλακ, ουχι και τοις αγγελοις σου οὑς απεστειλας προς με ελαλησα, λεγων,
εαν μοι δω βαλακ πληρη τον οικον αυτου αργυριου και χρυσιου, ου δυνησομαι παραβηναι το ῥημα κυριου ποιησαι αυτο καλον η πονηρον παρʼ εμαυτου· ὁσα αν ειπη ὁ θεος, ταυτα ερω.
και νυν ιδου αποτρεχω εις τον τοπον μου· δευρο, συμβουλευσω σοι, τι ποιησει ὁ λαος οὑτος τον λαον σου επʼ εσχατου των ἡμερων.
και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπε,
φησι βαλααμ υἱος βεωρ, φησιν ὁ ανθρωπος ὁ αληθινως ὁρων, ακουων λογια θεου, επισταμενος επιστημην παρα ὑψιστου, και ὁρασιν θεου ιδων εν ὑπνω· αποκεκαλυμμενοι οἱ οφθαλμοι αυτου.
δειξω αυτω, και ουχι νυν· μακαριζω, και ουκ εγγιζει· ανατελει αστρον εξ ιακωβ, αναστησεται ανθρωπος εξ ισραηλ· και θραυσει τους αρχηγους μωαβ, και προνομευσει παντας υἱους σηθ.
και εσται εδωμ κληρονομια, και εσται κληρονομια ἡσαυ ὁ εχθρος αυτου· και ισραηλ εποιησεν εν ισχυι.
και εξεγερθησεται εξ ιακωβ, και απολει σωζομενον εκ πολεως.
και ιδων τον αμαληκ, και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπεν, αρχη εθνων αμαληκ, και το σπερμα αυτων απολειται.
και ιδων τον κεναιον, και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπεν, ισχυρα ἡ κατοικια σου· και εαν θης εν πετρα την νοσσιαν σου,
και εαν γενηται τω βεωρ νοσσια πανουργιας, ασσυριοι αιχμαλωτευσουσι σε.
και ιδων τον ωγ, και αναλαβων την παραβολην αυτου, ειπεν, ω ω, τις ζησεται, ὁταν θη ταυτα ὁ θεος;
και εξελευσεται εκ χειρως κιτιαιων, και κακωσουσιν ασσουρ, και κακωσουσιν εβραιους, και αυτοι ὁμοθυμαδον απολουνται.
και αναστας βαλααμ απηλθεν, αποστραφεις εις τον τοπον αυτου· και βαλακ απηλθε προς ἑαυτον.
25
και κατελυσεν ισραηλ εν σαττειν, και εβεβηλωθη ὁ λαος εκπορνευσαι εις τας θυγατερας μωαβ.
και εκαλεσαν αυτους εις τας θυσιας των ειδωλων αυτων· και εφαγεν ὁ λαος των θυσιων αυτων, και προσεκυνησαν τοις ειδωλοις αυτων·
και ετελεσθη ισραηλ τω βεελφεγωρ· και ωργισθη θυμω κυριος τω ισραηλ.
και ειπε κυριος τω μωυση, λαβε παντας τους αρχηγους του λαου, και παραδειγματισον αυτους κυριω κατεναντι του ἡλιου, και αποστραφησεται οργη θυμου κυριου απο ισραηλ.
και ειπε μωυσης ταις φυλαις ισραηλ, αποκτεινατε ἑκαστος τον οικειον αυτου τον τετελεσμενον τω βεελφεγωρ.
και ιδου ανθρωπος των υἱων ισραηλ ελθων προσηγαγε τον αδελφον αυτου προς την μαδιανιτιν εναντιον μωυση, και εναντιον πασης συναγωγης υἱων ισραηλ· αυτοι δε εκλαιον παρα την θυραν της σκηνης του μαρτυριου.
και ιδων φινεες υἱος ελεαζαρ υἱου ααρων του ἱερεως, εξανεστη εκ μεσου της συναγωγης, και λαβων σειρομαστην εν τη χειρι,
εισηλθεν οπισω του ανθρωπου του ισραηλιτου εις την καμινον, και απεκεντησεν αμφοτερους, τον τε ανθρωπον τον ισραηλιτην, και την γυναικα δια της μητρας αυτης· και επαυσατο ἡ πληγη απο υἱων ισραηλ.
και εγενοντο οἱ τεθνηκοτες εν τη πληγη, τεσσαρες και εικοσι χιλιαδες.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
φινεες υἱος ελεαζαρ υἱου ααρων του ἱερεως κατεπαυσε τον θυμον μου απο υἱων ισραηλ, εν τω ζηλωσαι μου τον ζηλον εν αυτοις, και ουκ εξανηλωσα τους υἱους ισραηλ εν τω ζηλω μου.
οὑτως ειπον, ιδου εγω διδωμι αυτω διαθηκην ειρηνης,
και εσται αυτω και τω σπερματι αυτου μετʼ αυτον διαθηκη ἱερατειας αιωνια, ανθʼ ὡν εζηλωσεν τω θεω αυτου, και εξιλασατο περι των υἱων ισραηλ.
το δε ονομα του ανθρωπου του ισραηλειτου του πεπληγοτος, ὁς επληγη μετα της μαδιανιτιδος, ζαμβρι, υἱος σαλμων, αρχων οικου πατριας των συμεων.
και ονομα τη γυναικι τη μαδιανιτιδι τη πεπληγυια, χασβι, θυγατηρ σουρ, αρχοντος εθνους ομμωθ· οικου πατριας εστι των μαδιαμ.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων,
εχθραινετε τοις μαδιηναιοις και παταξατε αυτους,
ὁτι εχθραινουσιν αυτοι ὑμιν εν δολιοτητι, ὁσα δολιουσιν ὑμας δια φογωρ, και δια χασβι θυγατερα αρχοντος μαδιαμ αδελφην αυτων, την πεπληγυιαν εν τη ἡμερα της πληγης δια φογωρ.
26
και εγενετο μετα την πληγην, και ελαλησε κυριος προς μωυσην και ελεαζαρ τον ἱερεα, λεγων,
λαβε την αρχην πασης συναγωγης υἱων ισραηλ απο εικοσαετους και επανω κατʼ οικους πατριων αυτων, πας ὁ εκπορευομενος παραταξασθαι εν ισραηλ.
και ελαλησε μωυσης και ελεαζαρ ὁ ἱερευς εν αραβωθ μωαβ επι του ιορδανου κατα ἱεριχω, λεγων,
απο εικοσαετους και επανω, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση· και οἱ υἱοι ισραηλ οἱ εξελθοντες εξ αιγυπτου,
ῥουβην πρωτοτοκος ισραηλ· υἱοι δε ῥουβην ενωχ, και δημος του ενωχ· τω φαλλου, δημος του φαλλουι.
τω ασρων, δημος του ασρωνει· τω χαρμι, δημος του χαρμι.
οὑτοι δημοι ῥουβην· και εγενετο ἡ επισκεψις αυτων, τρεις και τεσσαρακοντα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι και τριακοντα.
και υἱοι φαλλου, ἑλιαβ.
και υἱοι ἑλιαβ, ναμουηλ, και δαθαν, και αβειρων· οὑτοι επικλητοι της συναγωγης· οὑτοι εισιν οἱ επισυσταντες επι μωυσην και ααρων εν τη συναγωγη κορε, εν τη επισυστασει κυριου.
και ανοιξασα ἡ γη το στομα αυτης, κατεπιεν αυτους και κορε, εν τω θανατω της συναγωγη αυτου, ὁτε κατεφαγε το πυρ τους πεντηκοντα και διακοσιους, και εγενηθησαν εν σημειω·
οἱ δε υἱοι κορε ουκ απεθανον.
και οἱ υἱοι συμεων, ὁ δημος των υἱων συμεων· τω ναμουηλ, δημος ὁ ναμουηλι· τω ιαμιν, δημος ὁ ιαμινι· τω ιαχιν, δημος ιαχινι·
τω ζαρα δημος ὁ ζαραι· τω σαουλ, δημος ὁ σαουλι.
οὑτοι δημοι συμεων εκ της επισκεψεως αυτων, δυο και εικοσι χιλιαδες και διακοσιοι.
υἱοι δε ιουδα, ηρ και αυναν· και απεθανον ηρ και αυναν εν γη χανααν.
και εγενοντο οἱ υἱοι ιουδα κατα δημους αυτων· τω σηλωμ, δημος ὁ σηλωνι· τω φαρες, δημος ὁ φαρεσι· τω ζαρα, δημος ὁ ζαραι.
και εγενοντο οἱ υἱοι φαρες, τω ασρων, δημος ὁ ασρωνι· τω ιαμουν, δημος ὁ ιαμουνι.
οὑτοι δημοι του ιουδα κατα την επισκεψιν αυτων, ἑξ και ἑβδομηκοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
και υἱοι ισσαχαρ κατα δημους αυτων· τω θωλα, δημος ὁ θωλαι· τω φουα, δημος ὁ φουαι·
τω ιασουβ, δημος ὁ ιασουβι· τω σαμραμ, δημος ὁ σαμραμι.
οὑτοι δημοι ισσαχαρ εξ επισκεψεως αυτων, τεσσαρες και ἑξηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
υἱοι ζαβουλων κατα δημους αυτων· τω σαρεδ, δημος ὁ σαρεδι· τω αλλων, δημος ὁ αλλωνι· τω αλληλ, δημος ὁ αλληλι.
οὑτοι δημοι ζαβουλων εξ επισκεψεως αυτων, εξηκοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
υἱοι γαδ κατα δημους αυτων· τω σαφων, δημος ὁ σαφωνι· τω αγγι, δημος ὁ αγγι· τω σουνι, δημος ὁ σουνι·
τω αζενι, δημος ὁ αζενι· τω αδδι, δημος ὁ αδδι·
τω αροδι, δημος ὁ αροαδι· τω αριηλ, δημος ὁ αριηλι.
οὑτοι δημοι υἱων γαδ εξ ἑπισκεψεως αυτων, τεσσαρες και τεσσαρακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
υἱοι ασηρ κατα δημους αυτων· τω ιαμιν, δημος ὁ ιαμινι· τω ιεσου, δημος ὁ ιεσουι· τω βαρια, δημος ὁ βαριαι.
τω χοβερ, δημος ὁ χοβερι· τω μελχιηλ, δημος ὁ μελχιηλι.
και το ονομα θυγατρος ασηρ, σαρα.
οὑτοι δημοι ασηρ εξ επισκεψεως αυτων, τρεις και τεσσαρακοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
υἱοι ιωσηφ κατα δημους αυτων, μανασση και εφραιμ.
υἱοι μανασση. τω μαχιρ, δημος ὁ μαχιρι· και μαχιρ εγεννησε τον γαλααδ· τω γαλααδ, δημος ὁ γαλααδι.
και οὑτοι υἱοι γαλααδ· αχιεζερ, δημος ὁ αχιεζερι· τω χελεγ, δημος ὁ χελεγι.
τω εσριηλ, δημος ὁ εσριηλι· τω συχεμ, δημος ὁ συχεμι·
τω συμαερ, δημος ὁ συμαερι· και τω οφερ, δημος ὁ οφερι.
και τω σαλπααδ, υἱω οφερ, ουκ εγενοντο αυτω υἱοι, αλλʼ η θυγατερες· και ταυτα τα ονοματα των θυγατερων σαλπααδ· μαλα, και νουα, και εγλα, και μελχα, και θερσα.
οὑτοι δημοι μανασση εξ επισκεψεως αυτων, δυο και πεντηκοντα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι.
και οὑτοι υἱοι εφραιμ· τω σουθαλα, δημος ὁ σουθαλαν· τω ταναχ, δημος ὁ ταναχι.
οὑτοι υἱοι σουθαλα· τω εδεν, δημος ὁ εδενι.
οὑτοι δημοι εφραιμ εξ επισκεψεως αυτων, δυο και τριακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι· οὑτοι δημοι υἱων ιωσηφ κατα δημους αυτων.
υἱοι βενιαμιν κατα δημους αυτων· τω βαλε, δημος ὁ βαλι· τω ασυβηρ, δημος ὁ ασυβηρι· τω ιαχιραν, δημος ὁ ιαχιρανι.
τω σωφαν, δημος ὁ σωφανι.
και εγενοντο οἱ υἱοι βαλε, αδαρ, και νοεμαν· τω αδαρ, δημος ὁ αδαρι· και τω νοεμαν, δημος ὁ νοεμανι.
οὑτοι υἱοι βενιαμιν κατα δημους αυτων εξ επισκεψεως αυτων, πεντε και τριακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι.
και υἱοι δαν κατα δημους αυτων· τω σαμε, δημος ὁ σαμει, οὑτοι δημοι δαν κατα δημους αυτων.
παντες οἱ δημοι σαμει κατʼ επισκοπην αυτων, τεσσαρες και ἑξηκοντα χιλιαδες και τετρακοσιοι.
υἱοι νεφθαλι κατα δημους αυτων· τω ασιηλ· δημος ὁ ασιηλι· τω γαυνι, δημος ὁ γαυνι.
τω ιεσερ, δημος ὁ ιεσερι· τω σελλημ, δημος ὁ σελλημι.
οὑτοι δημοι νεφθαλι εξ επισκεψεως αυτων, τεσσαρακοντα χιλιαδες και τριακοσιοι.
αὑτη ἡ επισκεψις υἱων ισραηλ, ἑξακοσιαι χιλιαδες και χιλιοι και ἑπτακοσιοι και τριακοντα.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
τουτοις μερισθησεται ἡ γη, κληρονομειν εξ αριθμου ονοματων.
τοις πλειοσι πλεονασεις την κληρονομιαν, και τοις ελαττοσιν ελαττωσεις την κληρονομιαν αυτων· ἑκαστω, καθως επεσκεπησαν, δοθησεται ἡ κληρονομια αυτων.
δια κληρων μερισθησεται ἡ γη τοις ονομασι· κατα φυλας πατριων αυτων κληρονομησουσιν.
εκ του κληρου μεριεις την κληρονομιαν αυτων αναμεσον πολλων και ολιγων.
και υἱοι λευι κατα δημους αυτων· τω γεδσων, δημος ὁ γεδσωνι· τω κααθ, δημος ὁ κααθι· τω μεραρι, δημος ὁ μεραρι.
οὑτοι δημοι υἱων λευι· δημος ὁ λοβενι, δημος ὁ χεβρωνι, δημος ὁ κορε, και δημος ὁ μουσι· και κααθ εγεννησε τον ἁμραμ.
το δε ονομα της γυναικος αυτου ιωχαβεδ, θυγατηρ λευι, ἡ ετεκε τουτους τω λευι εν αιγυπτω, και ετεκε τω αμραμ τον ααρων και μωυσην, και μαριαμ την αδελφην αυτων.
και εγενηθησαν τω ααρων, ὁ, τε ναδαβ, και αβιουδ, και ελεαζαρ, και ιθαμαρ.
και απεθανε ναδαβ και αβιουδ εν τω προσφερειν αυτους πυρ αλλοτριον εναντι κυριου εν τη ερημω σινα.
και εγενηθησαν εξ επισκεψεως αυτων τρεις και εικοσι χιλιαδες, παν αρσενικον απο μηνιαιου και επανω· ου γαρ συνεπεσκεπησαν εν μεσω υἱων ισραηλ, ὁτι ου διδοται αυτοις κληρος εν μεσω υἱων ισραηλ.
και αὑτη ἡ επισκεψις μωυση και ελεαζαρ του ἱερεως, οἱ επεσκεψαντο τους υἱους ισραηλ εν αραβωθ μωαβ, επι του ιορδανου κατα ἱεριχω.
και εν τουτοις ουκ ην ανθρωπος των επεσκεμμενων ὑπο μωυση και ααρων, οὑς επεσκεψαντο τους υἱους ισραηλ εν τη ερημω σινα.
ὁτι ειπε κυριος αυτοις, θανατω αποθανουνται εν τη ερημω· και ου κατελειφθη εξ αυτων ουδε εἱς, πλην χαλεβ υἱος ιεφοννη, και ιησους ὁ του ναυη.
27
και προσελθουσαι αἱ θυγατερες σαλπααδ υἱου οφερ, υἱου γαλααδ, υἱου μαχιρ, του δημου μανασση, των υἱων ιωσηφ, και ταυτα τα ονοματα αυτων, μααλα, και νουα, και εγλα, και μελχα, και θερσα,
και στασαι εναντι μωυση, και εναντι ελεαζαρ του ἱερεως, και εναντι των αρχοντων, και εναντι πασης συναγωγης επι της θυρας της σκηνης του μαρτυριου, λεγουσιν,
ὁ πατηρ ἡμων απεθανεν εν τη ερημω, και αυτος ουκ ην εν μεσω της συναγωγης της επισυστασης εναντι κυριου εν τη συναγωγη κορε, ὁτι διʼ ἁμαρτιαν αυτου απεθανε, και υἱοι ουκ εγενοντο αυτω· μη εξαλειφθητω το ονομα του πατρος ἡμων εκ μεσου του δημου αυτου, ὁτι ουκ εστιν αυτω υἱος· δοτε ἡμιν κατασχεσιν εν μεσω αδελφων πατρος ἡμων.
και προσηγαγε μωυσην την κρισιν αυτων εναντι κυριου.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην,
λεγεν, ορθως θυγατερες σαλπααδ λελαληκασι· δομα δωσεις αυταις κατασχεσιν κληρονομιας εν μεσω αδελφων πατρος αυτων, και περιθησεις τον κληρον του πατρος αυτων αυταις.
και τοις υἱοις ισραηλ λαλησεις,
λεγων, ανθρωπος εαν αποθανη, και υἱος μη η αυτω, περιθησετε την κληρονομιαν αυτου τη θυγατρι αυτου·
εαν δε μη η θυγατηρ αυτω, δωσετε την κληρονομιαν τω αδελφω αυτου.
εαν δε μη ωσιν αυτω αδελφοι, δωσετε την κληρονομιαν τω αδελφω του πατρος αυτου.
εαν δε μη ωσιν αδελφοι του πατρος αυτου, δωσετε την κληρονομιαν τω οικειω τω εγγιστα αυτου εκ της φυλης αυτου, κληρονομησαι τα αυτου· και εσται τουτο τοις υἱοις ισραηλ δικαιωμα κρισεως, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και ειπε κυριος προς μωυσην, αναβηθι εις το ορος το εν τω περαν του ιορδανου, τουτο το ορος ναβαυ, και ιδε την γην χανααν, ἡν εγω διδωμι τοις υἱοις ισραηλ εν κατασχεσει.
και οψη αυτην, και προστεθηση προς τον λαον σου και συ, καθα προσετεθη ααρων ὁ αδελφος σου εν ωρ τω ορει.
διοτι παρεβητε το ῥημα μου εν τη ερημω σιν, εν τω αντιπιπτειν την συναγωγην ἁγιασαι με, ουχ ἡγιασατε με επι τω ὑδατι εναντι αυτων· τουτʼ εστι το ὑδωρ αντιλογιας εν καδης εν τη ερημω σιν.
και ειπε μωυσης προς κυριον,
επισκεψασθω κυριος ὁ θεος των πνευματων και πασης σαρκος ανθρωπον επι της συναγωγης ταυτης,
ὁστις εξελευσεται προ προσωπου αυτων, και ὁστις εισελευσεται προ προσωπου αυτων, και ὁστις εξαξει αυτους, και ὁστις εισαξει αυτους, και ουκ εσται ἡ συναγωγη κυριου ὡσει προβατα οἱς ουκ εστι ποιμην.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων, λαβε προς σεαυτον ιησουν υἱον ναυη, ανθρωπον ὁς εχει πνευμα εν ἑαυτω, και επιθησεις τας χειρας σου επʼ αυτον·
και στησεις αυτον εναντι ελεαζαρ του ἱερεως, και εντελη αυτω εναντι πασης συναγωγης, και εντελη περι αυτου εναντιον αυτων.
και δωσεις της δοξης σου επʼ αυτον, ὁπως αν εισακουσωσιν αυτου οἱ υἱοι ισραηλ.
και εναντι ελεαζαρ του ἱερεως στησεται, και επερωτησουσιν αυτον την κρισιν των δηλων εναντι κυριου· επι τω στοματι αυτου εξελευσονται, και επι τω στοματι αυτου εισελευσονται αυτος και οἱ υἱοι ισραηλ ὁμοθυμαδον, και πασα ἡ συναγωγη.
και εποιησε μωυσης καθα ενετειλατο αυτω κυριος· και λαβων τον ιησουν, εστησεν αυτον εναντιον ελεαζαρ του ἱερεως, και εναντιον πασης συναγωγης,
και επεθηκε τας χειρας αυτου επʼ αυτον, και συνεστησεν αυτον καθαπερ συνεταξε κυριος τω μωυση.
28
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εντειλαι τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, λεγων, τα δωρα μου δοματα μου καρπωματα μου εις οσμην ευωδιας διατηρησετε προσφερειν εμοι εν ταις ἑορταις μου.
και ερεις προς αυτους, ταυτα τα καρπωματα ὁσα προσαξετε κυριω, αμνους ενιαυσιους αμωμους δυο την ἡμεραν εις ὁλοκαυτωσιν ενδελεχως.
τον αμνον τον ἑνα ποιησεις το τοπρωι, και τον αμνον τον δευτερον ποιησεις το προς ἑσπεραν.
και ποιησεις το δεκατον του οιφι σεμιδαλιν εις θυσιαν αναπεποιημενην εν ελαιω εν τεταρτω του ιν.
ὁλοκαυτωμα ενδελεχισμου, ἡ γενομενη εν τω ορει σινα εις οσμην ευωδιας κυριω.
και σπονδην αυτου το τεταρτον του ιν τω αμνω τω ἑνι· εν τω ἁγιω σπεισεις σπονδην σικερα κυριω·
και τον αμνον τον δευτερον ποιησεις το προς ἑσπεραν· κατα την θυσιαν αυτου και κατα την σπονδην αυτου ποιησετε εις οσμην ευωδιας κυριω.
και τη ἡμερα των σαββατων προσαξετε δυο αμνους ενιαυσιους αμωμους, και δυο δεκατα σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω εις θυσιαν και σπονδην,
ὁλοκαυτωμα σαββατων εν τοις σαββατοις επι της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος, και την σπονδην αυτου.
και εν ταις νεομηνιαις προσαξετε ὁλοκαυτωμα τω κυριω, μοσχους εκ βοων δυο, και κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα αμωμους·
τρια δεκατα σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω τω μοσχω τω ἑνι, και δυο δεκατα σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω τω κριω τω ἑνι·
δεκατον δεκατον σεμιδαλεως αναπεποιημενης εν ελαιω τω αμνω τω ἑνι, θυσιαν οσμην ευωδιας καρπωμα κυριω.
ἡ σπονδη αυτων το ἡμισυ του ιν εσται τω μοσχω τω ἑνι· και το τριτον του ιν εσται τω κριω τω ἑνι. και το τεταρτον του ιν εσται τω αμνω τω ἑνι οινου· τουτο το ὁλοκαυτωμα μηνα εκ μηνος εις τους μηνας του ενιαυτου.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας κυριω, επι της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος ποιηθησεται, και ἡ σπονδη αυτου.
και εν τω μηνι τω πρωτω τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος πασχα κυριω.
και τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος τουτου ἑορτη· ἑπτα ἡμερας αζυμα εδεσθε.
και ἡ ἡμερα ἡ πρωτη επικλητος ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
και προσαξετε ὁλοκαυτωματα καρπωμα κυριω, μοσχους εκ βοων δυο, κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα· αμωμοι εσονται ὑμιν.
και θυσια αυτων σεμιδαλις αναπεποιημενη εν ελαιω· τρια δεκατα τω μοσχω τω ἑνι, και δυο δεκατα τω κριω τω ἑνι.
δεκατον δεκατον ποιησεις τω αμνω τω ἑνι, τοις ἑπτα αμνοις.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, εξιλασασθαι περι ὑμων·
πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος της πρωινης, ὁ εστιν ὁλοκαυτωμα ενδελεχισμου.
ταυτα κατα ταυτα ποιησετε την ἡμεραν εις τας ἑπτα ἡμερας, δωρον καρπωμα εις οσμην ευωδιας κυριω, επι του ὁλοκαυτωματος του διαπαντος ποιησεις την σπονδην αυτου.
και ἡμερα ἡ ἑβδομη κλητη ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε εν αυτη.
και τη ἡμερα των νεων, ὁταν προσφερητε θυσιαν νεαν κυριω των ἑβδομαδων, επικλητος ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε.
και προσαξετε ὁλοκαυτωματα εις οσμην ευωδιας κυριω, μοσχους εκ βοων δυο, κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα αμωμους.
ἡ θυσια αυτων σεμιδαλις αναπεποιημενη εν ελαιω· τρια δεκατα τω μοσχω τω ἑνι, και δυο δεκατα τω κριω τω ἑνι.
δεκατον δεκατον τω αμνω τω ἑνι, τοις ἑπτα αμνοις·
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, εξιλασασθαι περι ὑμων· πλην του ὁλοκαυτωματος του διαπαντος·
και την θυσιαν αυτων ποιησετε μοι, αμωμοι εσονται ὑμιν, και τας σπονδας αυτων.
29
και τω μηνι τω ἑβδομω, μια του μηνος, επικλητος ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε· ἡμερα σημασιας εσται ὑμιν.
και ποιησετε ὁλοκαυτωματα εις οσμην ευωδιας κυριω, μοσχον ἑνα εκ βοων, κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα αμωμους.
ἡ θυσια αυτων σεμιδαλις αναπεποιημενη εν ελαιω· τρια δεκατα τω μοσχω τω ἑνι, και δυο δεκατα τω κριω τω ἑνι·
δεκατον δεκατον τω αμνω τω ἑνι, τοις ἑπτα αμνοις·
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, εξιλασασθαι περι ὑμων·
πλην των ὁλοκαυτωματων της νουμηνιας· και αἱ θυσιαι αυτων, και αἱ σπονδαι αυτων, και το ὁλοκαυτωμα το διαπαντος· και αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων κατα την συγκρισιν αυτων εις οσμην ευωδιας κυριω.
και τη δεκατη του μηνος τουτου επικλητος ἁγια εσται ὑμιν· και κακωσετε τας ψυχας ὑμων, και παν εργον ου ποιησετε.
και προσοισετε ὁλοκαυτωματα εις οσμην ευωδιας κυριω, καρπωματα κυριω, μοσχον εκ βοων ἑνα, κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα· αμωμοι εσονται ὑμιν.
ἡ θυσια αυτων σεμιδαλις αναπεποιημενη εν ελαιω· τρια δεκατα τω μοσχω τω ἑνι, και δυο δεκατα τω κριω τω ἑνι·
δεκατον δεκατον τω αμνω τω ἑνι, εις τους ἑπτα αμνους·
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας, εξιλασασθαι περι ὑμων· πλην το περι της ἁμαρτιας της εξιλασεως, και ἡ ὁλοκαυτωσις ἡ διαπαντος· ἡ θυσια αυτης, και ἡ σπονδη αυτης κατα την συγκρισιν εις οσμην ευωδιας καρπωμα κυριω.
και τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του ἑβδομου τουτου επικλητος ἁγια εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε· και ἑορτασατε αυτην ἑορτην κυριω ἑπτα ἡμερας.
και προσαξετε ὁλοκαυτωματα καρπωμα εις οσμην ευωδιας κυριω, τη ἡμερα τη πρωτη μοσχους εκ βοων τρεις και δεκα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους δεκατεσσαρας· αμωμοι εσονται.
αἱ θυσιαι αυτων σεμιδαλις αναπεποιημενη εν ελαιω· τρια δεκατα τω μοσχω τω ἑνι, τοις τρισκαιδεκα μοσχοις· και δυο δεκατα τω κριω τω ἑνι, επι τους δυο κριους·
δεκατον δεκατον τω αμνω τω ἑνι, επι τους τεσσαρας και δεκα αμνους·
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
και τη ἡμερα τη δευτερα μοσχους δωδεκα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους τεσσαρας και δεκα αμωμους.
ἡ θυσια αυτων και ἡ σπονδη αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
τη ἡμερα τη τριτη μοσχους ἑνδεκα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους τεσσαρας και δεκα αμωμους.
ἡ θυσια αυτων και ἡ σπονδη αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
τη ἡμερα τη τεταρτη μοσχους δεκα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους τεσσαρας και δεκα αμωμους.
αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
τη ἡμερα τη πεμπτη μοσχους εννεα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους τεσσαρας και δεκα αμωμους.
αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
τη ἡμερα τη ἑκτη μοσχους οκτω, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους δεκατεσσαρας αμωμους.
αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
τη ἡμερα τη ἑβδομη μοσχους ἑπτα, κριους δυο, αμνους ενιαυσιους δεκατεσσαρας αμωμους.
αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων τοις μοσχοις και τοις κριοις και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συγκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
και τη ἡμερα τη ογδοη εξοδιον εσται ὑμιν· παν εργον λατρευτον ου ποιησετε εν αυτη.
και προσαξετε ὁλοκαυτωματα εις οσμην ευωδιας καρπωματα τω κυριω, μοσχον ἑνα, κριον ἑνα, αμνους ενιαυσιους ἑπτα αμωμους.
αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων τω μοσχω και τω κριω και τοις αμνοις κατα αριθμον αυτων, κατα την συνκρισιν αυτων.
και χιμαρον εξ αιγων ἑνα περι ἁμαρτιας· πλην της ὁλοκαυτωσεως της διαπαντος· αἱ θυσιαι αυτων και αἱ σπονδαι αυτων.
ταυτα ποιησετε κυριω εν ταις ἑορταις ὑμων, πλην των ευχων ὑμων, και τα ἑκουσια ὑμων, και τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και τας θυσιας ὑμων, και τας σπονδας ὑμων, και τα σωτηρια ὑμων.
30
και ελαλησε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ κατα παντα ὁσα ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και ελαλησε μωυσης προς τους αρχοντας των φυλων υἱων ισραηλ, λεγων, τουτο το ῥημα ὁ συνεταξε κυριος.
ανθρωπος ανθρωπος ὁς αν ευξηται ευχην κυριω, η ομοση ὁρκον, η ὁρισηται ὁρισμω περι της ψυχης αυτου, ου βεβηλωσει το ῥημα αυτου· παντα ὁσα αν εξελθη εκ του στοματος αυτου, ποιησει.
εαν δε ευξηται γυνη ευχην κυριω, η ὁρισηται ὁρισμον εν τω οικω του πατρος αυτης εν τη νεοτητι αυτης,
και ακουση ὁ πατηρ αυτης τας ευχας αυτης, και τους ὁρισμους αυτης, οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, και παρασιωπηση αυτης ὁ πατηρ, και στησονται πασαι αἱ ευχαι αυτης, και παντες οἱ ὁρισμοι οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, μενουσιν αυτη·
εαν δε ανανευων ανανευση ὁ πατηρ αυτης, ἡ αν ἡμερα ακουση πασας τας ευχας αυτης και τους ὁρισμους, οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, ου στησονται· και κυριος καθαριει αυτην, ὁτι ανενευσεν ὁ πατηρ αυτης.
εαν δε γενομενη γενηται ανδρι, και αἱ ευχαι αυτης επʼ αυτη κατα την διαστολην των χειλεων αυτης, οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης,
και ακουση ὁ ανηρ αυτης, και παρασιωπηση αυτη ἡ αν ἡμερα ακουση, και οὑτω στησονται πασαι αἱ ευχαι αυτης, και οἱ ὁρισμοι αυτης, οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, στησονται.
εαν δε ανανευων ανανευση ὁ ανηρ αυτης ἡ εαν ἡμερα ακουση, πασαι αἱ ευχαι αυτης, και οἱ ὁρισμοι αυτης οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, ου μενουσιν, ὁτι ὁ ανηρ ανενευσεν απʼ αυτης· και κυριος καθαριει αυτην.
και ευχη χηρας και εκβεβλημενης ὁσα εαν ευξηται κατα της ψυχης αυτης, μενουσιν αυτη.
εαν δε εν τω οικω του ανδρος αυτης ἡ ευχη αυτης, η ὁ ὁρισμος κατα της ψυχης αυτης μεθʼ ὁρκου,
και ακουση ὁ ανηρ αυτης, και παρασιωπηση αυτη, και μη ανανευση αυτη, και στησονται πασαι αἱ ευχαι αυτης, και παντες οἱ ὁρισμοι αυτης οὑς ὡρισατο κατα της ψυχης αυτης, στησονται κατʼ αυτης.
εαν δε περιελων περιελη ὁ ανηρ αυτης ἡ αν ἡμερα ακουση, παντα ὁσα εαν εξελθη εκ των χειλεων αυτης κατα τας ευχας αυτης, και κατα τους ὁρισμους τους κατα της ψυχης αυτης, ου μενει αυτη· ὁ ανηρ αυτης περιειλε, και κυριος καθαριει αυτην.
πασα ευχη και πας ὁρκος δεσμου κακωσαι ψυχην, ὁ ανηρ αυτης στησει αυτη, και ὁ ανηρ αυτης περιελει
εαν δε σιωπων παρασιωπηση αυτη ἡμεραν εξ ἡμερας, και στησει αυτη πασας τας ευχας αυτης, και τους ὁρισμους τους επʼ αυτης στησει αυτη, ὁτι εσιωπησεν αυτη τη ἡμερα ἡ ηκουσεν.
εαν δε περιελων περιελη ὁ ανηρ αυτης μετα την ἡμεραν ἡν ηκουσε, και ληψεται την ἁμαρτιαν αυτου.
ταυτα τα δικαιωματα ὁσα ενετειλατο κυριος τω μωυση, αναμεσον ανδρος και γυναικος αυτου, και αναμεσον πατρος και θυγατρος εν νεοτητι ε οικω πατρος.
31
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εκδικει την εκδικησιν υἱων ισραηλ εκ των μαδιανιτων, και εσχατον προστεθηση προς τον λαον σου.
και ελαλησε μωυσης προς τον λαον, λεγων, εξοπλισατε εξ ὑμων ανδρας, και παραταξασθε εναντι κυριου επι μαδιαν, αποδουναι εκδικησιν παρα του κυριου τη μαδιαν.
χιλιους εκ φυλης, χιλιους εκ φυλης, εκ πασων φυλων υἱων ισραηλ, αποστειλατε παραταξασθαι.
και εξηριθμησαν εκ των χιλιαδων ισραηλ χιλιους εκ φυλης, δωδεκα χιλιαδας ενωπλισμενοι εις παραταξιν.
και απεστειλεν αυτους μωυσης χιλιους εκ φυλης, χιλιους εκ φυλης συν δυναμει αυτων, και φινεες υἱον ελεαζαρ υἱου ααρων του ἱερεως· και τα σκευη τα ἁγια, και αἱ σαλπιγγες των σημασιων εν ταις χερσιν αυτων.
και παρεταξαντο επι μαδιαν, καθα ενετειλατο κυριος μωυση· και απεκτειναν παν αρσενικον.
και τους βασιλεις μαδιαν απεκτειναν ἁμα τοις τραυματιαις αυτων· και τον ευιν, και τον ῥοκον, και τον σουρ, και τον ουρ, και τον ῥοβοκ, πεντε βασιλεις μαδιαν· και τον βαλααμ υἱον βεωρ απεκτειναν εν ῥομφαια συν τοις τραυματιαις αυτων·
και επρονομευσαν τας γυναικας μαδιαν, και την αποσκευην αυτων, και τα κτηνη αυτων, και παντα τα εγκτητα αυτων· και την δυναμιν αυτων επρονομευσαν·
και πασας τας πολεις αυτων τας εν ταις κατοικιαις αυτων, και τας επαυλεις αυτων ενεπρησαν εν πυρι.
και ελαβον πασαν την προνομην αυτων, και παντα τα σκυλα αυτων απο ανθρωπου ἑως κτηνους.
και ηγαγον προς μωυσην και προς ελεαζαρ τον ἱερεα, και προς παντας υἱους ισραηλ, την αιχμαλωσιαν, και τα σκυλα, και την προνομην εις την παρεμβολην εις αραβωθ μωαβ, ἡ εστιν επι του ιορδανου κατα ιεριχω.
και εξηλθε μωυσης και ελεαζαρ ὁ ἱερευς και παντες οἱ αρχοντες της συναγωγης εις συναντησιν αυτοις εξω της παρεμβολης.
και ωργισθη μωυσης επι τοις επισκοποις της δυναμεως, χιλιαρχοις και ἑκατονταρχοις τοις ερχομενοις εκ της παραταξεως του πολεμου.
και ειπεν αυτοις μωυσης, ἱνατι εζωγρησατε παν θηλυ;
αὑται γαρ ησαν τοις υἱοις ισραηλ κατα το ῥημα βαλααμ του αποστησαι και ὑπεριδειν το ῥημα κυριου, ἑνεκεν φογωρ· και εγενετο ἡ πληγη εν τη συναγωγη κυριου.
και νυν αποκτεινατε παν αρσενικον εν παση τη απαρτια, πασαν γυναικα, ἡτις εγυω κοιτην αρσενος, αποκτεινατε.
και πασαν την απαρτιαν των γυναικων, ἡτις ουκ οιδε κοιτην αρσενος, ζωγρησατε αυτας.
και ὑμεις παρεμβαλετε εξω της παρεμβολης επτα ἡμερας· πας ὁ ανελων και ὁ ἁπτομενος του τετρωμενου ἁγνισθησεται τη ἡμερα τη τριτη, και τη ἡμερα τη ἑβδομη ὑμεις και ἡ αιχμαλωσια ὑμων.
και παν περιβλημα και παν σκευος δερματινον, και πασαν εργασιαν εξ αιγειας, και παν σκευος ξυλινον αφαγνιειτε.
και ειπεν ελεαζαρ ὁ ἱερευς προς τους ανδρας της δυναμεως τους ερχομενους εκ της παραταξεως του πολεμου, τουτο το δικαιωμα του νομου ὁ συνεταξε κυριος τω μωυση.
πλην του χρυσιου και του αργυριου και χαλκου και σιδηρου και μολιβου και κασσιτερου,
παν πραγμα ὁ διελευσεται εν πυρι, και καθαρισθησεται, αλλʼ η τω ὑδατι του ἁγνισμου ἁγνισθησεται· και παντα ὁσα εαν μη διαπορευηται δια πυρος, διελευσεται διʼ ὑδατος.
και πλυνεισθε τα ἱματια τη ἡμερα τη ἑβδομη, και καθαρισθησεσθε· και μετα ταυτα εισελευσεσθε εις την παρεμβολην.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαβε το κεφαλαιον των σκυλων της αιχμαλωσιας απο ανθρωπου ἑως κτηνους συ και ελεαζαρ ὁ ἱερευς και οἱ αρχοντες των πατριων της συναγωγης.
και διελειτε τα σκυλα αναμεσον των πολεμιστων των εκπεπορευμενων εις την παραταξιν, και αναμεσον πασης συναγωγης.
και αφελειτε τελος κυριω παρα των ανθρωπων των πολεμιστων των εκπεπορευμενων εις την παραταξιν, μιαν ψυχην απο πεντακοσιων, απο των ανθρωπων, και απο των κτηνων, και απο των βοων, και απο των προβατων, και απο των ονων·
και απο του ἡμισους αυτων ληψεσθε. και δωσεις ελεαζαρ τω ἱερει τας απαρχας κυριου.
και απο του ἡμισους του των υἱων ισραηλ ληψη ἑνα απο πεντηκοντα απο των ανθρωπων, και απο των βοων, και απο των προβατων, και απο των ονων, και απο παντων των κτηνων· και δωσεις αυτα τοις λευιταις τοις φυλασσουσι τας φυλακας εν τη σκηνη κυριου.
και εποιησε μωυσης και ελεαζαρ ὁ ἱερευς, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση.
και εγενηθη το πλεονασμα της προνομης ὁ προενομευσαν οἱ ανδρες οἱ πολεμισται, απο των προβατων, ἑξακοσιαι χιλιαδες και ἑβδομηκοντα και πεντε χιλιαδες·
και βοες, δυο και ἑβδομηκοντα χιλιαδες·
και ονοι, μια και ἑξηκοντα χιλιαδες·
και ψυχαι ανθρωπων απο των γυναικων αἱ ουκ εγνωσαν κοιτην ανδρος, πασαι ψυχαι, δυο και τριακοντα χιλιαδες.
και εγενηθη το ἡμισευμα ἡ μερις των εκπεπορευμενων εις τον πολεμον εκ του αριθμου των προβατων, τριακοσιαι και τριακοντα χιλιαδες και ἑπτακισχιλια και πεντακοσια.
και εγενετο το τελος κυριω απο των προβατων, ἑξακοσιαι ἑβδομηκοντα πεντε·
και βοες, ἑξ και τριακοντα χιλιαδες, και το τελος κυριω, δυο και ἑβδομηκοντα·
και ονοι, τριακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι, και το τελος κυριω, εἱς και ἑξηκοντα·
και ψυχαι ανθρωπων, ἑκκαιδεκα χιλιαδες, και το τελος αυτων κυριω, δυο και τριακοντα ψυχαι.
και εδωκε μωυσης το τελος κυριω το αφαιρεμα του θεου ελεαζαρ τω ἱερει, καθα συνεταξε κυριος τω μωυση·
απο του ἡμισευματος των υἱων ισραηλ, οὑς διειλε μωυσης απο των ανδρων των πολεμιστων.
και εγενετο το ἡμισευμα απο της συναγωγης απο των προβαων, τριακοσιαι και τριακοντα χιλιαδες και ἑπτακισχιλια και πεντακοσια·
και βοες, ἑξ και τριακοντα χιλιαδες·
ονοι, τριακοντα χιλιαδες και πεντακοσιοι·
και ψυχαι ανθρωπων, ἑξ και δεκα χιλιαδες.
και ελαβε μωυσης απο του ἡμισευματος των υἱων ισραηλ το ἑν απο των πεντηκοντα, απο των ανθρωπων και απο των κτηνων, και εδωκεν αυτα τοις λευιταις τοις φυλασσουσι τας φυλακας της σκηνης κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση.
και προσηλθον προς μωυσην παντες οἱ καθεσταμενοι εις τας χιλιαρχιας της δυναμεως, χιλιαρχοι και ἑκατονταρχοι,
και ειπαν προς μωυσην, οἱ παιδες σου ειληφασι το κεφαλαιον των ανδρων των πολεμιστων των παρʼ ἡμιν, και ου διαπεφωνηκεν απʼ αυτων ουδε εἱς.
και προσενηνοχαμεν το δωρον κυριω, ανηρ ὁ εὑρε σκευος χρυσουν και χλιδωνα και ψελλιον και δακτυλιον και περιδεξιον και εμπλοκιον, εξιλασασθαι περι ἡμων εναντι κυριου.
και ελαβε μωυσης και ελεαζαρ ὁ ἱερευς το χρυσιον παρʼ αυτων παν σκευος ειργασμενον.
και εγενετο παν το χρυσιον το αφαιρεμα ὁ αφειλον κυριω, ἑκκιδεκα χιλιαδες και ἑπτακοσιοι και πεντηκοντα σικλοι παρα των χιλιαρχων και παρα των ἑκατονταρχων.
και οἱ ανδρες οἱ πολεμισται επρονομευσαν ἑκαστος ἑαυτω.
και ελαβε μωυσης και ελεαζαρ ὁ ἱερευς το χρυσιον παρα των χιλιαρχων και παρα των ἑκατονταρχων, και εισηνεγκεν αυτα εις την σκηνην του μαρτυριου, μνημοσυνον των υἱων ισραηλ εναντι κυριου.
32
και κτηνη πληθος ην τοις υἱοις ῥουβην και τοις υἱοις γαδ, πληθος σφοδρα· και ειδον την χωραν ιαζηρ, και την χωραν γαλααδ· και ην ὁ τοπος, τοπος κτηνεσι·
και προσελθοντες οἱ υἱοι ῥουβην και οἱ υἱοι γαδ, ειπαν προς μωυσην και προς ελεαζαρ τον ἱερεα και προς τους αρχοντας της συναγωγης, λεγοντες,
αταρωθ, και δαιβων, και ιαζηρ, και ναμρα, και εσεβων, και ελεαλη, και σεβαμα, και ναβαυ, και βαιαν,
την γην ἡν παραδεδωκε κυριος ενωπιον των υἱων ισραηλ, γη κτηνοτροφος εστι, και τοις παισι σου κτηνη ὑπαρχει.
και ελεγον, ει εὑρομεν χαριν ενωπιον σου, δοθητω ἡ γη αὑτη τοις οικεταις σου εν κατασχεσει, και μη διαβιβασης ἡμας τον ιορδανην.
και ειπε μωυσης τοις υἱοις γαδ και τοις υἱοις ῥουβην, οἱ αδελφοι ὑμων πορευονται εις τον πολεμον, και ὑμεις καθησεσθε αυτου;
και ἱνατι διαστρεφετε τας διανοιας των υἱων ισραηλ μη διαβηναι εις την γην, ἡν κυριος διδωσιν αυτοις;
ουχ οὑτως εποιησαν οἱ πατερες ὑμων, ὁτε απεστειλα αυτους εκ καδης βαρνη κατανοησαι την γην;
και ανεβησαν φαραγγα βοτρυος, και κατενοησαν την γην, και απεστησαν την καρδιαν των υἱων ισραηλ, ὁπως μη εισελθωσιν εις την γην, ἡν εδωκε κυριος αυτοις.
και ωργισθη θυμω κυριος εν τη ἡμερα εκεινη, και ωμοσε, λεγων,
ει οψονται οἱ ανθρωποι οὑτοι οἱ αναβαντες εξ αιγυπτου απο εικοσαετους και επανω, οἱ επισταμενοι το αγαθον και το κακον, την γην ἡν ωμοσα τω ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ, ου γαρ συνεπηκολουθησαν οπισω μου·
πλην χαλεβ υἱος ιεφοννη ὁ διακεχωρισμενος, και ιησους ὁ του ναυη, ὁτι συνεπηκολουθησεν οπισω κυριου.
και ωργισθη θυμω κυριος επι τον ισραηλ, και κατερομβευσεν αυτους εν τη ερημω τεσσερακοντα ετη, ἑως εξανηλωθη πασα ἡ γενεα, οἱ ποιουντες τα πονηρα εναντι κυριου.
ιδου ανεστητε αντι των πατερων ὑμων, συντριμμα ανθρωπων ἁμαρτωλων, προσθειναι ετι επι τον θυμον της οργης κυριου επι ισραηλ.
ὁτι αποστραφησεσθε απʼ αυτου προσθειναι ετι καταλιπειν αυτον εν τη ερημω, και ανομησετε εις ὁλην την συναγωγην ταυτην.
και προσηλθον αυτω, και ελεγον, επαυλεις προβατων οικοδομησομεν ὡδε τοις κτηνεσιν ἡμων, και πολεις ταις αποσκευαις ἡμων.
και ἡμεις ενοπλισαμενοι προφυλακην προτεροι των υἱων ισραηλ, ἑως αν αγαγωμεν αυτους εις τον ἑαυτων τοπον· και κατοικησει ἡ αποσκευη ἡμων εν πολεσι τετειχισμεναις δια τους κατοικουντας την γην.
ου μη αποστραφωμεν εις τας οικιας ἡμων ἑως αν καταμερισθωσιν οἱ υἱοι ισραηλ, ἑκαστος εις την κληρονομιαν αυτου.
και ουκετι κληρονομησομεν εν αυτοις απο του περαν του ιορδανου και επεκεινα, ὁτι απεχομεν τους κληρους ἡμων εν τω περαν του ιορδανου εν ανατολαις.
και ειπε προς αυτους μωυσης, εαν ποιησητε κατα το ῥημα τουτο, εαν εξοπλισησθε εναντι κυριου εις πολεμον,
και παρελευσεται ὑμων πας ὁπλιτης τον ιορδανην εναντι κυριου, ἑως αν εκτριβη ὁ εχθρος αυτου απο προσωπου αυτου,
και κατακυριευθη ἡ γη εναντι κυριου, και μετα ταυτα αποστραφησεσθε, και εσεσθε αθωοι εναντι κυριου, και απο ισραηλ· και εσται ἡ γη αὑτη ὑμιν εν κατασχεσει εναντι κυριου.
εαν δε μη ποιησητε οὑτως, ἁμαρτησεσθε εναντι κυριου· και γνωσεσθε την ἁμαρτιαν ὑμων, ὁταν ὑμας καταλαβη τα κακα.
και οικοδομησετε ὑμιν ἑαυτοις πολεις τη αποσκευη ὑμων, και επαυλεις τοις κτηνεσιν ὑμων· και το εκπορευομενον εκ του στοματος ὑμων ποιησετε.
και ειπαν υἱοι ῥουβην και υἱοι γαδ προς μωυσην, λεγοντες, οἱ παιδες σου ποιησουσι καθα ὁ κυριος ἡμων εντελλεται.
ἡ αποσκευη ἡμων, και αἱ γυναικες ἡμων, και παντα τα κτηνη ἡμων εσονται εν ταις πολεσιν γαλααδ.
οἱ δε παιδες σου παρελευσονται παντες ενωπλισμενοι και εκτεταγμενοι εναντι κυριου εις τον πολεμον, ὁν τροπον ὁ κυριος λεγει.
και συνεστησεν αυτοις μωυσης ελεαζαρ τον ἱερεα, και ιησουν υἱον ναυη, και τους αρχοντας πατριων των φυλων ισραηλ.
και ειπε προς αυτους μωυσης, εαν διαβωσιν οἱ υἱοι ῥουβην και οἱ υἱοι γαδ μεθʼ ὑμων τον ιορδανην, πας ενωπλισμενος εις πολεμον εναντι κυριου, και κατακυριευσητε της γης απεναντι ὑμων, και δωσετε αυτοις την γην γαλααδ εν κατασχεσει.
εαν δε μη διαβωσιν ενωπλισμενοι μεθʼ ὑμων εις τον πολεμον εναντι κυριου, και διαβιβασετε την αποσκευην αυτων, και τας γυναικας αυτων, και τα κτηνη αυτων προτερα ὑμων εις γην χανααν, και συγκατακληρονομηθησονται εν ὑμιν εν τη γη χανααν.
και απεκριθησαν οἱ υἱοι ῥουβην και οἱ υἱοι γαδ λεγοντες, ὁσα ὁ κυριος λεγει τοις θεραπουσιν, οὑτω ποιησομεν ἡμεις.
διαβησομεθα ενωπλισμενοι εναντι κυριου εις γην χανααν, και δωσετε την κατασχεσιν ἡμιν εν τω περαν του ιορδανου.
και εδωκεν αυτοις μωυσης τοις υἱοις γαδ, και τοις υἱοις ῥουβην, και τω ἡμισει φυλης μανασση υἱων ιωσηφ, την βασιλειαν σηων βασιλεως αμορῥαιων, και την βασιλειαν ωγ βασιλεως της βασαν, την γην και τας πολεις συν τοις ὁριοις αυτης, πολεις της γης κυκλω.
και ωκοδομησαν οἱ υἱοι γαδ την δαιβων, και την αταρωθ, και την αροηρ,
και την σοφαρ, και την ιαζηρ, και ὑψωσαν αυτας,
και την ναμραμ, και την βαιθαραν, πολεις οχυρας, και επαυλεις προβατων.
και οἱ υἱοι ῥουβην ωκοδομησαν την εσεβων, και ελεαλην, και καριαθαμ,
και την βεελμεων, περικεκυκλωμενας, και την σεβαμα· και επωνομασαν κατα τα ονοματα αυτων τα ονοματα των πολεων, ἁς ωκοδομησαν.
και επορευθη υἱος μαχιρ υἱου μανασση γαλααδ, και ελαβεν αυτην, και απωλεσε τον αμορῥαιον τον κατοικουντα εν αυτη.
και εδωκε μωυσης την γαλααδ τω μαχιρ υἱω μανασση, και κατωκησεν εκει.
και ιαιρ ὁ του μανασση επορευθη, και ελαβε τας επαυλεις αυτων, και επωνομασεν αυτας επαυλεις ιαιρ.
και ναβαυ επορευθη, και ελαβε την κααθ και τας κωμας αυτης, και επωνομασεν αυτας ναβωθ εκ του ονοματος αυτου.
33
και οὑτοι οἱ σταθμοι των υἱων ισραηλ, ὡς εξηλθον εκ γης αιγυπτου συν δυναμει αυτων εν χειρι μωυση και ααρων.
και εγραψε μωυσης τας απαρσεις αυτων, και τους σταθμους αυτων, δια ῥηματος κυριου· και οὑτοι σταθμοι της πορειας αυτων.
απηραν εκ ῥαμεσση τω μηνι τω πρωτω, τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του πρωτου· τη επαυριον του πασχα εξηλθον οἱ υἱοι ισραηλ εν χειρι ὑψηλη εναντιον παντων των αιγυπτιων.
και οἱ αιγυπτιοι εθαπτον εξ αυτων τους τεθνηκοτας παντας οὑς επαταξε κυριος, παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω· και εν τοις θεοις αυτων εποιησε την εκδικησιν κυριος.
και απαραντες οἱ υἱοι ισραηλ εκ ῥαμεσση, παρενεβαλον εις σοκχωθ.
και απαραντες εκ σοκχωθ, παρενεβαλον εις βουθαν, ὁ εστι μερος τι της ερημου·
και απηραν εκ βουθαν, και παρενεβαλον επι το στομα ειρωθ, ὁ εστιν απεναντι βεελσεπφων, και παρενεβαλον απεναντι μαγδωλου.
και απηραν απεναντι ειρωθ, και διεβησαν μεσον της θαλασσης εις την ερημον· και επορευθησαν ὁδον τριων ἡμερων δια της ερημου αυτοι, και παρενεβαλον εν πικριαις.
και απηραν εκ πικριων, και ηλθον εις αιλιμ· και εν αιλιμ δωδεκα πηγαι ὑδατων, και ἑβδομηκοντα στελεχη φοινικων, και παρενεβαλον εκει παρα το ὑδωρ.
και απηραν εξ αιλιμ, και παρενεβαλον επι θαλασσαν ερυθραν.
και απηραν απο θαλασσης ερυθρας, και παρενεβαλον εις την ερημον σιν.
και απηραν εκ της ερημου σιν, και παρενεβαλον εις ῥαφακα.
και απηραν εκ ῥαφακα, και παρενεβαλον εν αιλους.
και απηραν εξ αιλους, και παρενεβαλον εν ῥαφιδιν· και ουκ ην εκει ὑδωρ τω λαω πιειν.
και απηραν εκ ῥαφιδιν, και παρενεβαλον εν τη ερημω σινα.
και απηραν εκ της ερημου σινα, και παρενεβαλον εν μνημασι της επιθυμιας.
και απηραν εκ μνηματων της επιθυμιας, και παρενεβαλον εν ασηρωθ.
και απηραν εξ ασηρωθ, και παρενεβαλον εν ῥαθαμα.
και απηραν εκ ῥαθαμα, και παρενεβαλον εν ῥεμμων φαρες.
και απηραν εκ ῥεμμων φαρες, και παρενεβαλον εις λεβωνα.
και απηραν εκ λεβωνα, και παρενεβαλον εις ῥεσσαν.
και απηραν εκ ῥεσσαν, και παρενεβαλον εις μακελλαθ.
και απηραν εκ μακελλαθ, και παρενεβαλον εις σαφαρ.
και απηραν ἑκ σαφαρ, και παρενεβαλον εις χαραδαθ.
και απηραν εκ χαραδαθ, και παρενεβαλον εις μακηλωθ.
και απηραν εκ μακηλωθ, και παρενεβαλον εις κατααθ.
και απηραν εκ κατααθ, και παρενεβαλον εις ταραθ.
και απηραν εκ ταραθ, και παρενεβαλον εις μαθεκκα.
και απηραν εκ μαθεκκα, και παρενεβαλον εις σελμωνα.
και απηραν εκ σελμωνα, και παρενεβαλον εις μασουρουθ.
και απηραν εκ μασουρουθ, και παρενεβαλον εις βαναια.
και απηραν εκ βαναια, και παρενεβαλον εις το ορος γαδγαδ.
και απηραν εκ του ορους γαδγαδ, και παρενεβαλον εις ετεβαθα.
και απηραν εξ ετεβαθα, και παρενεβαλον εις εβρωνα.
και απηραν εξ εβρωνα, και παρενεβαλον εις γεσιων γαβερ.
και απηραν εκ γεσιων γαβερ, και παρενεβαλον εν τη ερημω σιν· και απηραν εκ της ερημου σιν, και παρενεβαλον εις την ερημον φαραν· αὑτη εστι καδης.
και απηραν εκ καδης, και παρενεβαλον εις ωρ το ορος πλησιον γης εδωμ.
και ανεβη ααρων ὁ ἱερευς δια προσταγματος κυριου, και απεθανεν εκει εν τω τεσσαρακοστω ετει της εξοδου των υἱων ισραηλ εκ γης αιγυπτου, τω μηνι τω πεμπτω μια του μηνος.
και ααρων ην τριων και εικοσι και ἑκατον ετων, ὁτε απεθνησκεν εν ωρ τω ορει.
και ακουσας ὁ χανανις βασιλευς αραδ, και οὑτος κατωκει εν γη χανααν, ὁτε εισεπορευοντο οἱ υἱοι ισραηλ·
και απηραν εξ ωρ του ορους, και παρενεβαλον εις σελμωνα.
και απηραν εκ σελμωνα, και παρενεβαλον εις φινω.
και απηραν εκ φινω, και παρενεβαλον εν ωβωθ.
και απηραν εξ ωβωθ, και παρενεβαλον εν γαι, εν τω περαν επι των ὁριων μωαβ.
και απηραν εκ γαι, και παρενεβαλον εις δαιβων γαδ.
και απηραν εκ δαιβων γαδ, και παρενεβαλον εν γελμων δεβλαθαιμ.
και απηραν εκ γελμων δεβλαθαιμ, και παρενεβαλον επι τα ορη τα αβαριμ, απεναντι ναβαυ.
και απηραν απο ορεων αβαριμ, και παρενεβαλον επι δυσμων μωαβ, επι του ιορδανου κατα ἱεριχω.
και παρενεβαλον παρα τον ιορδανην αναμεσον αισιμωθ, ἑως βελσα το κατα δυσμας μωαβ.
και ελαλησε κυριος προ; μωυσην επι δυσμων μωαβ παρα τον ιορδανην κατα ἱεριχω, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εις γην χανααν.
και απολειτε παντας τους κατοικουντας εν τη γη προ προσωπου ὑμων, και εξαρειτε τας σκοπιας αυτων, και παντα τα ειδωλα τα χωνευτα αυτων απολειτε αυτα, και πασας τας στηλας αυτων εξαρειτε.
και απολειτε παντας τους κατοικουντας την γην, και κατοικησετε εν αυτη, ὑμιν γαρ δεδωκα την γην αυτων εν κληρω.
και κατακληρονομησετε την γην αυτων εν κληρω κατα φυλας ὑμων· τοις πλειοσι πληθυνειτε την κατασχεσιν αυτων, και τοις ελαττοσιν ελαττωσετε την κατασχεσιν αυτων· εις ὁ αν εξελθη το ονομα αυτου, εκει αυτου εσται· κατα φυλας πατριων ὑμων κληρονομησετε.
εαν δε μη απολεσητε τους κατοικουντας επι της γης απο προσωπου ὑμων, και εσται οὑς εαν καταλιπητε εξ αυτων, σκολοπες εν τοις οφθαλμοις ὑμων, και βολιδες εν ταις πλευραις ὑμων, και εχθρευσουσιν ὑμιν επι της γης, εφʼ ἡν ὑμεις κατοικησετε.
και εσται καθοτι διεγνωκειν ποιησαι αυτους, ποιησω ὑμας.
34
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
εντειλαι τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ὑμεις εισπορευεσθε εις την γην χανααν· αὑτη εσται ὑμιν εις κληρονομιαν, γη χανααν συν τοις ὁριοις αυτης.
και εσται ὑμιν το κλιτος το προς λιβα απο ερημου σιν ἑως εχομενον εδωμ, και εσται ὑμιν τα ὁρια προς λιβα απο μερους της θαλασσης της ἁλυκης απο ανατολων.
και κυκλωσει ὑμας τα ὁρια απο λιβος προς αναβασιν ακραβιν, και παρελευσεται εννακ, και εσται ἡ διεξοδος αυτου προς λιβα καδης του βαρνη, και εξελευσεται εις επαυλιν αραδ, και παρελευσεται ασεμωνα.
και κυκλωσει τα ὁρια απο ασεμωνα χειμαρῥουν αιγυπτου, και εσται ἡ διεξοδος ἡ θαλασσα.
και τα ὁρια της θαλασσης εσται ὑμιν, ἡ θαλασσα ἡ μεγαλη ὁριει, τουτο εσται ὑμιν τα ὁρια της θαλασσης.
και τουτο εσται ὑμιν τα ὁρια προς βορῥαν· απο της θαλασσης της μεγαλης καταμετρησετε ὑμιν αυτοις παρα το ορος το ορος.
και απο του ορους το ορος καταμετρησετε αυτοις, εισπορευομενων εις εμαθ, και εσται ἡ διεξοδος αυτου τα ὁρια σαραδακ.
και εξελευσεται τα ὁρια δεφρωνα, και εσται ἡ διεξοδος αυτου αρσεναιν· τουτο εσται ὑμιν ὁρια απο βορῥα.
και καταβησεται τα ὁρια απο σεπεφαμαρ βηλα απο ανατολων επι πηγας, και καταβησεται τα ὁρια βηλα επι νωτου θαλασσης χενερεθ απο ανατολων.
και καταβησεται τα ὁρια απο σεπφαμαρ βηλα απο ανατολων επι πηγας, και καταβησεται τα ὁρια βηλα επι νωτου θαλασσης χενερεθ απο ανατολων.
και καταβησεται τα ὁρια επι τον ιορδανην, και εσται ἡ διεξοδος θαλασσα ἡ ἁλυκη· αὑτη εσται ὑμιν ἡ γη και τα ὁρια αυτης κυκλω.
και ενετειλατο μωυσης τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, αὑτη ἡ γη ἡν κατακληρονομησετε αυτην μετα κληρου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος δουναι αυτην ταις εννεα φυλαις και τω ἡμισει φυλης μανασση.
ὁτι ελαβε φυλη υἱων ῥουβην, και φυλη υἱων γαδ κατʼ οικους πατριων αυτων· και το ἡμισυ φυλης μανασση απελαβον τους κληρους αυτων.
δυο φυλαι και ἡμισυ φυλης ελαβον τους κληρους αυτων περαν του ιορδανου κατα ἱεριχω απο νοτου κατʼ ανατολας.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
ταυτα τα ονοματα των ανδρων, οἱ κληρονομησουσιν ὑμιν την γην· ελεαζαρ ὁ ἱερευς και ιησους ὁ του ναυη.
και αρχοντα ἑνα εκ φυλης ληψεσθε κατακληρονομησαι ὑμιν την γην.
και ταυτα τα ονοματα των ανδρων· της φυλης ιουδα, χαλεβ υἱος ιεφοννη.
της φυλης συμεων, σαλαμιηλ υἱος σεμιουδ.
της φυλης βενιαμιν, ελδαδ υἱος χασλων·
της φυλης δαν, αρχων βακχιρ υἱος εγλι.
των υἱων ιωσηφ φυλης υἱων μανασση, αρχων ανιηλ υἱος σουφι.
της φυλης υἱων εφραιμ, αρχων καμουηλ υἱος σαβαθαν.
της φυλης ζαβουλων, αρχων ελισαφαν υἱος φαρναχ.
της φυλης υἱων ισσαχαρ, αρχων φαλτιηλ υἱος οζα.
της φυλης υἱων ασηρ, αρχων αχιωρ υἱος σελεμι.
της φυλης νεφθαλι, αρχων φαδαηλ υἱος ιαμιουδ.
τουτοις ενετειλατο κυριος καταμερισαι τοις υἱοις ισραηλ εν γη χανααν.
35
και ελαλησε κυριος προς μωυσην επι δυσμων μωαβ παρα τον ιορδανην κατα ἱεριχω, λεγων,
συνταξον τοις υἱοις ισραηλ, και δωσουσι τοις λευιταις απο των κληρων κατασχεσεως αυτων πολεις κατοικειν· και τα προαστεια των πολεων κυκλω αυτων δωσουσι τοις λευιταις.
και εσονται αυτοις αἱ πολεις κατοικειν, και τα αφορισματα αυτων εσται τοις κτηνεσιν αυτων, και πασι τοις τετραποσιν αυτων.
και τα συνκυρουντα των πολεων, ἁς δωσετε τοις λευιταις, απο τειχους της πολεως και εξω δισχιλιους πηχεις κυκλω.
και μετρησεις εξω της πολεως το κλιτος το προς ανατολας δισχιλιους πηχεις, και το κλιτος το προς λιβα δισχιλιους πηχεις, και το κλιτος το προς θαλασσαν διαχιλιους πηχεις, και το κλιτος το προς βορῥαν δισχιλιους πηχεις· και ἡ πολις μεσον τουτου εσται ὑμιν, και τα ὁμορα των πολεων.
και τας πολεις δωσετε τοις λευιταις, τας ἑξ πολεις των φυγαδευτηριων ἁς δωσετε φυγειν εκει τω φονευσαντι, και προς ταυταις τεσσαρακοντα και δυο πολεις.
πασας τας πολεις δωσετε τοις λευιταις τεσσαρακοντα και οκτω πολεις· ταυτας, και τα προαστεια αυτων.
και τας πολεις ἁς δωσετε απο της κατασχεσεως υἱων ισραηλ, απο των τα πολλα, πολλα· και απο των ελαττονων, ελαττω· ἑκαστος κατα την κληρονομιαν αυτου ἡν κατακληρονομησουσι, δωσουσιν απο των πολεων τοις λευιταις.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εις γην χανααν.
και διαστελειτε ὑμιν αυτοις πολεις· φυγαδευτηρια εσται ὑμιν φυγειν εκει τον φονευτην, πας ὁ παταξας ψυχην ακουσιως.
και εσονται αἱ πολεις ὑμιν φυγαδευτηρια απο του αγχιστευοντος το αἱμα, και ου μη αποθανη ὁ φονευων ἑως αν στη εναντι της συναγωγης εις κρισιν.
και αἱ πολεις ἁς δωσετε τας ἑξ πολεις, φυγαδευτηρια εσονται ὑμιν.
τας τρεις πολεις δωσετε περαν του ιορδανου, και τας τρεις πολεις δωσετε εν γη χανααν.
φυγαδειον εσται τοις υἱοις ισραηλ, και τω προσηλυτω, και τω παροικω τω εν ὑμιν· εσονται αἱ πολεις αὑται εις φυγαδευτηριον, φυγειν εκει παντι παταξαντι ψυχην ακουσιως.
εαν δε εν σκευει σιδηρου παταξη αυτον, και τελευτηση, φονευτης εστι· θανατω θανατουσθω ὁ φονευτης.
εαν δε εν λιθω εκ χειρος εν ὡ αποθανειται εν αυτω, παταξη αυτον, και αποθανη, φονευτης εστι· θανατω θανατουσθω ὁ φονευτης.
εαν δε εν σκευει ξυλινω εκ χειρος εξ οὑ αποθανειται εν αυτω, παταξη αυτον, και αποθανη, φονευτης εστι· θανατω θανατουσθω ὁ φονευτης.
ὁ αγχιστευων το αἱμα, οὑτος αποκτενει τον φονευσαντα· ὁταν συναντηση αυτω οὑτος, αποκτενει αυτον.
εαν δε διʼ εχθραν ωση αυτον, και επιρῥιψη επʼ αυτον παν σκευος εξ ενεδρου, και αποθανη,
η δια μηνιν επαταξεν αυτον τη χειρι, και αποθανη, θανατω θανατουσθω ὁ παταξας, φονευτης εστι· θανατω θανατουσθω ὁ φονευων· ὁ αγχιστευων το αἱμα αποκτενει τον φονευσαντα εν τω συναντησαι αυτω.
εαν δε εξαπινα, ου διʼ εχθραν ωση αυτον, η επιρῥιψη επʼ αυτον παν σκευος, ουκ εξ ενεδρου,
η παντι λιθω, εν ὡ αποθανειται εν αυτω, ουκ ειδως, και επιπεση επʼ αυτον, και αποθανη, αυτος δε ουκ εχθρος αυτου ην, ουδε ζητων κακοποιησαι αυτον·
και κρινει ἡ συναγωγη αναμεσον του παταξαντος και αναμεσον του αγχιστευοντος το αἱμα, κατα τα κριματα ταυτα.
και εξελειται ἡ συναγωγη τον φονευσαντα απο του αγχιστευοντος το αἱμα, και αποκαταστησουσιν αυτον ἡ συναγωγη εις την πολιν του φυγαδευτηριου αυτου, οὑ κατεφυγε, και κατοικησει εκει ἑως αν αποθανη ὁ ἱερευς ὁ μεγας, ὁν εχρισαν αυτον τω ελαιω τω ἁγιω.
εαν δε εξοδω εξελθη ὁ φονευασς τα ὁρια της πολεως εις ἡν κατεφυγεν εκει,
και εὑρη αυτον ὁ αγχιστευων το αἱμα εξω των ὁριων της πολεως καταφυγης αυτου, και φονευση ὁ αγχιστευων το αἱμα τον φονευσαντα, ουκ ενοχος εστιν.
εν γαρ τη πολει της καταφυγης κατοικειτω ἑως αν αποθανη ὁ ἱερευς ὁ μεγας· και μετα το αποθανειν τον ἱερεα τον μεγαν, επαναστραφησεται ὁ φονευσας εις την γην της κατασχεσεως αυτου.
και εσται ταυτα ὑμιν εις δικαιωμα κριματος εις τας γενεας ὑμων εν πασαις ταις κατοικιαις ὑμων.
πας παταξας ψυχην, δια μαρτυρων φονευσεις τον φονευσαντα· και μαρτυς εἱς ου μαρτυρησει επι ψυχην αποθανειν.
και ου ληψεσθε λυτρα περι ψυχης παρα του φονευσαντος του ενοχου οντος αναιρεθηναι· θανατω γαρ θανατωθησεται.
ου ληψεσθε λυτρα του φυγειν εις πολιν των φυγαδευτηριων, του παλιν κατοικειν επι της γης, ἑως αν αποθανη ὁ ἱερευς ὁ μεγας.
και ου μη φονοκτονησητε την γην εις ἡν ὑμεις κατοικειτε· το γαρ αἱμα τουτο φονοκτονει την γην, και ουκ εξιλασθησεται ἡ γη απο του αἱματος του εκχυθεντος επʼ αυτης, αλλʼ επι του αἱματος του εκχεοντος.
και ου μιανειτε την γην εφʼ ἡς κατοικειτε επʼ αυτης, εφʼ ἡς εγω κατασκηνω εν ὑμιν· εγω γαρ ειμι κυριος κατασκηνων εν μεσω των υἱων ισραηλ.
36
και προσηλθον οἱ αρχοντες φυλης υἱων γαλααδ υἱου μαχιρ υἱου μανασση εκ της φυλης υἱων ιωσηφ, και ελαλησαν εναντι μωυση, και εναντι ελεαζαρ του ἱερεως, και εναντι των αρχοντων οικων πατριων των υἱων ισραηλ,
και ειπαν, τω κυριω ἡμων ενετειλατο κυριος αποδουναι την γην της κληρονομιας εν κληρω τοις υἱοις ισραηλ· και τω κυριω συνεταξε κυριος δουναι την κληρονομιαν σαλπααδ του αδελφου ἡμων ταις θυγατρασιν αυτου.
και εσονται ἑνι των φυλων υἱων ισραηλ γυναικες· και αφαιρεθησεται ὁ κληρος αυτων εκ της κατασχεσεως των πατερεν ἡμων, και προστεθησεται εις κληρονομιαν της φυλης, οἱς αν γενωνται γυναικες, και εκ του κληρου της κληρονομιας ἡμων αφαιρεθησεται.
εαν δε γενηται ἡ αφεσις των υἱων ισραηλ, και προστεθησεται ἡ κληρονομια αυτων επι την κληρονομιαν της φυλης, οἱς αν γενωνται γυναικες, και απο της κληρονομιας φυλης πατριας ἡμων αφαιρεθησεται ἡ κληρονομια αυτων.
και ενετειλατο μωυσης τοις υἱοις ισραηλ δια προσταγματος κυριου, λεγων, οὑτως φυλη υἱων ιωσηφ λεγουσι.
τουτο το ῥημα ὁ συνεταξε κυριος ταις θυγατρασι σαλπααδ, λεγων, οὑ αρεσκη εναντιον αυτων, εστωσαν γυναικες, πλην εκ του δημου του πατρος αυτων εστωσαν γυναικες.
και ουχι περιστραφησεται κληρονομια τοις υἱοις ισραηλ απο φυλης επι φυλην, ὁτι ἑκαστος εν τη κληρονομια της φυλης της πατριας αυτου προσκολληθησονται οἱ υἱοι ισραηλ.
και πασα θυγατηρ αγχιατευουσα κληρονομιαν εκ των φυλων υἱων ισραηλ, ἑνι των εκ του δημου του πατρος αυτης εσονται γυναικες, ἱνα αγχιστευσωσιν οἱ υἱοι ισραηλ ἑκαστος την κληρονομιαν την πατρικην αυτου.
και ου περιστραφησεται ὁ κληρος εκ φυλης επι φυλην ἑτεραν, αλλʼ ἑκαστος εν τη κληρονομια αυτου προσκολληθησονται οἱ υἱοι ισραηλ.
ὁν τροπον συνεταξε κυριος μωυση, οὑτως εποιησαν θυγατρασι σαλπααδ.
και εγενοντο θερσα και εγλα και μελχα και νουα και μαλαα θυγατερες σαλπααδ, τοις ανεψιοις αυτων,
εκ του δημου του μανασση υἱων ιωσηφ εγενηθησαν γυναικες· και εγενηθη ἡ κληρονομια αυτων επι την φυλην δημου του πατρος αυτων.
αὑται αἱ εντολαι και τα δικαιωματα και τα κριματα, ἁ ενετειλατο κυριος εν χειρι μωυση επι δυσμων μωαβ επι του ιορδανου κατα ιεριχω.
deuteronomy
1
ουτοι οἱ λογοι οὑς ελαλησε μωυσης παντι ισραηλ περαν του ιορδανου εν τη ερημω προς δυσμαις πλησιον της ερυθρας θαλασσης αναμεσον φαραν τοφολ, και λοβον, και αυλων, και καταχρυσεα.
ἑνδεκα ἡμερων εκ χωρηβ ὁδος επʼ ορος
σηειρ ἑως καδης βαρνη. και εγενηθη εν τω τεσσαρακοστω ετει εν τω ἑνδεκατω μηνι μια του μηνος, ελαλησε μωυσης προς παντας υἱους ισραηλ, κατα παντα ὁσα ενετειλατο κυριος αυτω προς αυτους· μετα το παταξαι
σηων βασιλεα αμορῥαιων τον κατοικησαντα εν εσεβων, και τον ωγ βασιλεα της βασαν τον κατοικησαντα εν ασταρωθ και εν
εδραιν, εν τω περαν του ιορδανου εν γη μωαβ, ηρξατο μωυσης διασαφησαι τον νομον τουτον, λεγων,
κυριος ὁ θεος ἡμων ελαλησεν ἡμιν εν χωρηβ, λεγων, ικανουσθω ὑμιν κατοικειν εν τω ορει τουτω.
επιστραφητε και απαρατε ὑμεις και εισπορευεσθε εις ορος αμορῥαιων, και προς παντας τους περιοικους αραβα, εις ορος και πεδιον, και προς λιβα, και παραλιαν γην χαναναιων, και αντιλιβανον ἑως του ποταμου του μεγαλου, ποταμου ευφρατου.
ιδετε, παραδεδωκεν ενωπιον ὑμων την γην· εισπορευθεντες κληρονομησατε την γην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν ὑμων τω ἁβρααμ, και ισαακ, και ισκωβ, δουναι αυτοις και τω σπερματι αυτων μετʼ αυτους.
και ειπα προς ὑμας εν τω καιρω εκεινω, λεγων, ου δυνησομαι μονος φερειν ὑμας.
κυριος ὁ θεος ὑμων επληθυνεν ὑμας, και ιδου εστε σημερον ὡσει τα αστρα του ουρανου τω πληθει.
κυριος ὁ θεος των πατερων ὑμων προσθειη ὑμιν ὡς εστε χιλιοπλασιως, και ευλογησαι ὑμας καθοτι ελαλησεν ὑμιν.
πως δυνησομαι μονος φερειν τον κοπον ὑμων και την ὑποστασιν ὑμων και τας αντιλογιας ὑμων;
δοτε ἑαυτοις ανδρας σοφους και επιστημονας και συνετους εις τας φυλας ὑμων, και καταστησω εφʼ ὑμων, ἡγουμενους ὑμων.
και απεκριθητε μοι, και ειπατε, καλον το ῥημα ὁ ελαλησας ποιησαι.
και ελαβον εξ ὑμων ανδρας σοφους και επιστημονας και συνετους, και κατεστησα αυτους ἡγεισθαι εφʼ ὑμων χιλιαρχους, και ἑκατονταρχους, και πεντηκονταρχους, και δεκαρχους, και γραμματοεισαγωγεις τοις κριταις ὑμων·
και ενετειλαμην τοις κριταις ὑμων εν τω καιρω εκεινω, λεγων, διακουετε αναμεσον των αδελφων ὑμων, και κρινατε δικαιως αναμεσον ανδρος, και αναμεσον αδελφου, και αναμεσον προσηλυτου αυτου.
ουκ επιγνωση προσωπον εν κρισει, κατα τον μικρον και κατα τον μεγαν κρινεις, ου μη ὑποστειλη προσωπον ανθρωπου, ὁτι ἡ κρισις του θεου εστι· και το ῥημα ὁ εαν σκληρον η· αφʼ ὑμων, ανοισετε αυτο επʼ εμε, και ακουσομαι αυτο.
και ενετειλαμην ὑμιν εν τω καιρω εκεινω παντας τους λογους, οὑς ποιησετε.
και απαραντες εκ χωρηβ επορευθημεν πασαν την ερημον την μεγαλην και την φοβεραν εκεινην, ἡν ειδετε, ὁδον ορους του αμορῥαιου, καθοτι ενετειλατο κυριος ὁ θεος ἡμων ἡμιν, και ηλθομεν ἑως καδης βαρνη.
και ειπα προς ὑμας, ηλθατε ἑως του ορους του αμορῥαιου, ὁ κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν ὑμιν.
ιδετε, παραδεδωκεν ὑμιν κυριος ὁ θεος ὑμων προ προσωπου ὑμων την γην· αναβαντες κληρονομησατε ὁν τροπον ειπε κυριος ὁ θεος των πατερων ὑμων ὑμιν· μη φοβεισθε, μηδε δειλιασητε.
και προσηλθατε μοι παντες, και ειπατε, αποστειλωμεν ανδρας προτερους ἡμων, και εφοδευσατωσαν ἡμιν την γην, και αναγγειλατωσαν ἡμιν αποκρισιν την ὁδον διʼ ἡς αναβησομεθα εν αυτη, και τας πολεις εις ἁς εισπορευσομεθα εις αυτας.
και ηρεσεν εναντιον μου το ῥημα· και ελαβον εξ ὑμων δωδεκα ανδρας, ανδρα ἑνα κατα φυλην.
και επιστραφεντες ανεβησαν εις το ορος, και ηλθοσαν ἑως φαραγγος βοτρυος, και κατεσκοπευσαν αυτην.
και ελαβοσαν εν ταις χερσιν αυτων απο του καρπου της γης, και κατηνεγκαν προς ὑμας, και ελεγον, αγαθη ἡ γη, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν ἡμιν.
και ουκ ηθελησατε αναβηναι, αλλʼ ηπειθησατε τω ῥηματι κυριου του θεου ἡμων.
και διεγογγυζετε εν ταις σκηναις ὑμων, και ειπατε, δια το μισειν κυριον ἡμας, εξηγαγεν ἡμας εκ γης αιγυπτου παραδουναι ἡμας εις χειρας αμορῥαιων, εξολοθρευσαι ἡμας.
που ἡμεις αναβαινομεν; οἱ δε αδελφοι ὑμων απεστησαν την καρδιαν ὑμων, λεγοντες, εθνος μεγα και πολυ και δυνατωτερον ἡμων, και πολεις μεγαλαι και τετειχισμεναι ἑως του ουρανου· αλλα και υἱους γιγαντων ἑωρακαμεν εκει.
και ειπα προς ὑμας, μη πτηξητε, μηδε φοβηθητε απʼ αυτων.
κυριος ὁ θεος ὑμων ὁ προπορευομενος προ προσωπου ὑμων, αυτος συνεκπολεμησει αυτους μεθʼ ὑμων κατα παντα ὁσα εποιησεν ὑμιν εν γη αιγυπτω, και εν τη ερημω ταυτη ἡν ειδετε, ὁδον ορους του αμορῥαιου· ὡς τροφοφορησαι σε κυριος ὁ
θεος σου, ὡς ειτις τροφοφορησαι ανθρωπος τον υἱον αυτου, κατα πασαν την ὁδον εις ἡν επορευθητε ἑως ηλθετε εις τον τοπον τουτον.
και εν τω λογω τουτω ουκ ενεπιστευσατε κυριω τω θεω ἡμων,
ὁς προπορευεται προτερος ὑμων εν τη ὁδω εκλεγεσθαι ὑμιν τοπον, ὁδηγων ὑμας εν πυρι νυκτος, δεικνυων ὑμιν την ὁδον καθʼ ἡν πορευεσθε επʼ αυτης, και εν νεφελη ἡμερας.
και ηκουσε κυριος την φωνην των λογων ὑμων, και παροξυνθεις ωμοσε, λεγων,
ει οψεται τις των ανδρων τουτων την γην αγαθην ταυτην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν αυτων, πλην
χαλεβ υἱος ιεφοννη, οὑτος οψεται αυτην, και τουτω δωσω την γην εφʼ ἡν επεβη, και τοις υἱοις αυτου, δια το προσκεισθαι αυτον τα προς κυριον.
και εμοι εθυμωθη κυριος διʼ ὑμας, λεγων, ουδε συ ου μη εισελθης εκει.
ιησους υἱος ναυη ὁ παρεστηκως σοι, οὑτος εισελευσεται εκει· αυτον κατισχυσον, ὁτι αυτος κατακληρονομησει αυτην τω ισραηλ.
και παν παιδιον νεον ὁστις ουκ οιδε σημερον αγαθον η κακον, οὑτοι εισελευσονται εκει, και τουτοις δωσω αυτην, και αυτοι κληρονομησουσιν αυτην.
και ὑμεις επιστραφεντες εστρατοπεδευσατε εις την ερημον, ὁδον την επι της ερυθρας θαλασσης.
και απεκριθητε, και ειπατε, ἡμαρτομεν εναντι κυριου του θεου ἡμων· ἡμεις αναβαντες πολεμησομεν κατα παντα ὁσα ενετειλατο κυριος ὁ θεος ἡμων ἡμιν· και αναλαβοντες ἑκαστος τα σκευη τα πολεμικα αυτου, και συναθροισθεντες αναβαινετε εις το ορος.
και ειπε κυριος προς με, ειπον αυτοις, ουκ αναβησεσθε ουδε μη πολεμησετε, ου γαρ ειμι μεθʼ ὑμων, και ου μη συντριβητε ενωπιον των εχθρων ὑμων.
και ελαλησα ὑμιν, και ουκ εισηκουσατε μου· και παρεβητε το ῥημα κυριου· και παραβιασαμενοι ανεβητε εις το ορος.
και εξηλθεν ὁ αμορῥαιος ὁ κατοικων εν τω ορει εκεινω εις συναντησιν ὑμιν, και κατεδιωξεν ὑμας ὡσει ποιησαισαν αἱ μελισσαι, και ετιτρωσκον ὑμας απο σηειρ ἑως ἑρμα.
και καθισαντες εκλαιετε εναντιον κυριου του θεου ἡμων, και ουκ εισηκουσε κυριος της φωνης ὑμων, ουδε προσεσχεν ὑμιν.
και ενεκαθησθε εν καδης ἡμερας πολλας, ὁσας ποτε ἡμερας ενεκαθησθε.
2
και επιστραφεντες απηραμεν εις την ερημον, ὁδον θαλασσαν ερυθραν, ὁν τροπον ελαλησε κυριος προς με, και εκυκλωσαμεν το ορος το σηειρ ἡμερας πολλας.
και ειπε κυριος προς με,
ἱκανουσθω ὑμιν κυκλουν το ορος τουτο· επιστραφητε ουν επι βορῥαν·
και τω λαω εντειλαι, λεγων, ὑμεις παραπορευεσθε δια των ὁριων των αδελφων ὑμων υἱων ἡσαυ, οἱ κατοικουσιν εν σηειρ, και φοβηθησονται ὑμας, και ευλαβηθησονται ὑμας σφοδρα.
μη συναψητε προς αυτους πολεμον, ου γαρ δω ὑμιν απο της γης αυτων ουδε βημα ποδος, ὁτι εν κληρω δεδωκα τοις υἱοις ἡσαυ το ορος το σηειρ.
αργυριου βρωματα αγορασατε παρʼ αυτων και φαγεσθε, και ὑδωρ μετρω ληψεσθε παρʼ αυτων αργυριου και πιεσθε.
ὁ γαρ κυριος ὁ θεος ἡμων ευλογησε σε εν παντι εργω των χειρων σου· διαγνωθι πως διηλθες την ερημον την μεγαλην και την φοβεραν εκεινην· ιδου τεσσαρακοντα ετη κυριος ὁ θεος σου μετα σου· ουκ επεδεηθης ῥηματος.
και παρηλθομεν τους αδελφους ἡμων υἱους ἡσαυ, τους κατοικουντας εν σηειρ, παρα την ὁδον την αραβα απο αιλων και απο γεσιων γαβερ· και επιστρεψαντες παρηλθομεν ὁδον ερημον μωαβ.
και ειπε κυριος προς με, μη εχθραινετε τοις μωαβιταις, και μη συναψητε προς αυτους πολεμον· ου γαρ μη δω απο της γης αυτων ὑμιν εν κληρω, τοις γαρ υἱοις λωτ δεδωκα την αροηρ κληρονομειν.
οἱ ομμιν προτεροι ενεκαθηντο επʼ αυτης, εθνος μεγα και πολυ και ισχυοντες, ὡσπερ οἱ ενακιμ.
ῥαφαιν λογισθησονται και οὑτοι ὡσπερ και οἱ ενακιμ· και οἱ μωαβιται επονομαζουσιν αυτους ομμειν.
και εν σηειρ ενεκαθητο ὁ χορῥαιος το προτερον, και υἱοι ἡσαυ απωλεσαν αυτους, και εξετριψαν αυτους απο προσωπου αυτων. και κατωκισθησαν αντʼ αυτων, ὁν τροπον εποιησεν ισραηλ την γην της κληρονομιας αυτου, ἡν δεδωκε κυριος αυτοις.
νυν ουν αναστητε και απαρατε ὑμεις, και παραπορευεσθε την φαραγγα ζαρετ.
και αἱ ἡμεραι ἁς παρεπορευθημεν απο καδης βαρνη ἑως οὑ παρηλθομεν την φαραγγα ζαρετ, τριακοντα και οκτω ετη, ἑως οὑ διεπεσε πασα γενεα ανδρων πολεμιστων αποθνησκοντες εκ της παρεμβολης, καθοτι ωμοσεν κυριος ὁ
θεος αυτους. και ἡ χειρ του θεου ην επʼ αυτοις εξαναλωσαι αυτους εκ μεσου της παρεμβολης ἑως οὑ διεπεσαν.
και εγενηθη επειδαν επεσαν παντες οἱ ανδρες οἱ πολεμισται αποθνησκοντες εκ μεσου του λαου, και ελαλησε
κυριος προς με, λεγων, συ παραπορευση σημερον τα ὁρια
μωαβ την αροηρ,
και προσαξετε εγγυς υἱων αμμαν· μη εχθραινετε αυτοις, μηδε συναψετε αυτοις εις πολεμον· ου γαρ μη δω απο της γης υἱων αμμαν σοι εν κληρω, ὁτι τοις υἱοις λωτ δεδωκα αυτην εν κληρω.
γη ῥαφαιν λογισθησεται, και γαρ επʼ αυτης κατωκουν οἱ ῥαφαιν τοπροτερον και οἱ αμμανιται επονομαζουσιν αυτους ζοχομμιν.
εθνος μεγα και πολυ και δυνατωτερον ὑμων, ὡσπερ και οἱ ενακειμ· και απωλεσεν αυτους κυριος προ προσωπου αυτων, και κατεκληρονομησαν και κατωκισθησαν, αντʼ αυτων ἑως της ἡμερας ταυτης.
ὡσπερ εποιησαν τοις υἱοις ἡσαυ τοις κατοικουσιν εν σηειρ, ὁν τροπον εξετριψαν τον χορῥαιον απο προσωπου αυτων, και κατεκληρονομησαν αυτους, και κατωκισθησαν αντʼ αυτων ἑως της ἡμερας ταυτης.
και οἱ ευαιοι οἱ κατοικουντες εν ασηδωθ ἑως γαζης, και οἱ καππαδοκες οἱ εξελθοντες εκ καππαδοκιας, εξετριψαν αυτους, και κατωκισθησαν αντʼ αυτων.
νυν ουν αναστητε και απαρατε, και παρελθετε ὑμεις την φαραγγα αρνων· ιδου παραδεδωκα εις χειρας σου τον σηων βασιλεα εσεβων τον αμορῥαιον και την γην αυτου· εναρχου κληρονομειν· συναπτε προς αυτον πολεμον εν τη ἡμερα ταυτη.
εναρχου δουναι τον τρομον σου και τον φοβον σου επι προσωπου παντων των εθνων των ὑποκατω του ουρανου, οἱτινες ακουσαντες το ονομα σου ταραχθησονται, και ωδινας ἑξουσιν απο προσωπου σου.
και απεστειλα πρεσβεις εκ της ερημου κεδαμωθ προς σηων βασιλεα εσεβων λογοις ειρηνικοις, λεγων,
παρελευσομαι δια της γης σου· εν τη ὁδω παρευσομαι, ουκ εκκλινω δεξια ουδʼ αριστερα.
βρωματα αργυριου αποδωση μοι, και φαγομαι· και ὑδωρ αργυριου αποδωση μοι, και πιομαι· πλην ὁτι παρελευσομαι τοις ποσι·
καθως εποιησαν μοι οἱ υἱοι ησαυ οἱ κατοικουντες εν σηειρ, και οἱ μωαβιται οἱ κατοικουντες εν αροηρ· ἑως παρελθω τον ιορδανην εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν ἡμιν.
και ουκ ηθελησεν σηων βασιλευς εσεβων παρελθειν ἡμας διʼ αυτου, ὁτι εσκληρυνε κυριος ὁ θεος ἡμων το πνευμα αυτου, και κατισχυσε την καρδιαν αυτου, ἱνα παραδοθη εις τας χειρας σου ὡς εν τη ἡμερα ταυτη.
και ειπε κυριος προς με ιδου ηργμαι παραδουναι προ προσωπου σου τον σηων βασιλεα εσεβων τον αμορῥαιον, και την γην αυτου, και εναρξαι κληρονομησαι την γην αυτου.
και εξηλθε σηων βασιλευς εσεβων εις συναντησιν ἡμιν, αυτος και πας ὁ λαος αυτου, εις πολεμον εις ιασσα.
και παρεδωκεν αυτον κυριος ὁ θεος ἡμων προ προσωπου ἡμων· και επαταξαμεν αυτον και τους υἱους αυτου και παντα τον λαον αυτου.
και εκρατησαμεν πασων των πολεων αυτου εν τω καιρω εκεινω, και εξωλοθρευσαμεν πασαν πολιν ἑξης, και τας γυναικας αυτων και τα τεκνα αυτων· ου κατελιπομεν ζωγριαν.
πλην τα κτηνη επρονομευσαμεν, και τα σκυλα των πολεων ελαβομεν
εξ αροηρ, ἡ εστι παρα το χειλος χειμαρῥου αρνων, και την πολιν την ουσαν εν τη φαραγγι, και ἑως ορους του γαλααδ· ουκ εγενηθη πολις ἡτις διεφυγεν ἡμας. τας πασας παρεδωκε κυριος ὁ θεος ἡμων εις τας χειρας ἡμων.
πλην εγγυς υἱων αμμαν ου προσηλθομεν παντα τα συγκυρουντα χειμαρῥου ιαβοκ, και τας πολεις τας εν τη ορεινη, καθοτι ενετειλατο κυριος ὁ θεος ἡμων ἡμιν.
3
και επιστραφεντες, ανεβημεν ὁδον την εις βασαν· και εξηλθεν ωγ βασιλευς της βασαν εις συναντησιν ἡμιν, αυτος και πας ὁ λαος αυτου εις πολεμον εις ἑδραιμ.
και ειπε κυριος προς με, μη φοβηθης αυτον, ὁτι εις τας χειρας σου παραδεδωκα αυτον, και παντα τον λαον αυτου, και πασαν την γην αυτου· και ποιησεις αυτω, ὡσπερ εποιησας σηων βασιλει των αμορῥαιων, ὁς κατωκει εν εσεβων.
και παρεδωκεν αυτον κυριος ὁ θεος ἡμων εις τας χειρας ἡμων, και τον ωγ βασιλεα της βασαν, και παντα τον λαον αυτου· και επαταξαμεν αυτον, ἑως του μη καταλιπειν αυτου σπερμα.
και εκρατησαμεν πασων των πολεων αυτου εν τω καιρω εκεινω· ουκ ην πολις, ἡν ουκ ελαβομεν παρʼ αυτων· ἑξηκοντα πολεις, παντα τα περιχωρα αργοβ βασιλεως ωγ εν βασαν·
πασαι πολεις οχυραι, τειχη ὑψηλα, πυλαι και μοχλοι· πλην των πολεων των φερεζαιων των πολλων σφοδρα.
εξωλοθρευσαμεν, ὡσπερ εποιησαμεν τον σηων βασιλεα εσεβων, και εξωλοθρευσαμεν πασαν πολιν ἑξης, και τας γυναικας, και τα παιδια,
και παντα τα κτηνη· και τα σκυλα των πολεων επρονομευσαμεν ἑαυτοις.
και ελαβομεν εν τω καιρω εκεινω την γην εκ χειρων δυο βασιλεων των αμορῥαιων, οἱ ησαν περαν του ιορδανου απο του χειμαρῥου αρνων και ἑως αερμων·
οἱ φοινικες επονομαζουσιν το αερμων σανιωρ, και ὁ αμορῥαιος επωνομασεν αυτο σανιρ·
πασαι πολεις μισωρ, και πασα γαλααδ, και πασα βασαν ἑως ἑλχα και ἑδραιμ, πολεις βασιλειας του ωγ εν τη βασαν·
ὁτι πλην ωγ βασιλευς βασαν κατελειφθη απο των ῥαφαιν· ιδου ἡ κλινη αυτου κλινη σιδηρα, ιδου αὑτη εν τη ακρα των υἱων αμμων· εννεα πηχεων το μηκος αυτης, και τεσσαρων πηχεων το ευρος αυτης εν πηχει ανδρος.
και την γην εκεινην εκληρονομησαμεν εν τω καιρω εκεινω απο αροηρ, ἡ εστι παρα το χειλος χειμαρρου αρνων, και το ἡμισυ του ορους γαλααδ· και τας πολεις αυτου εδωκα τω ῥουβην και τω γαδ.
και το καταλοιπον του γαλααδ, και πασαν την βασαν βασιλειαν ωγ εδωκα τω ἡμισει φυλης μανασση, και πασαν περιχωρον αργοβ, πασαν βασαν εκεινην· γη ῥαφαιν λογισθησεται.
και ιαιρ υἱος μανασση ελαβε πασαν την περιχωρον αργοβ ἑως των ὁριων γαργασι και μαχαθι· επωνομασεν αυτας επι τω ονοματι αυτου την βασαν θαυωθ ιαειρ ἑως της ἡμερας ταυτης.
και τω μαχιρ εδωκα την γαλααδ.
και τω ῥουβην και τω γαδ δεδωκα ὑπο της γαλααδ ἑως χειμαρῥου αρνων μεσον του χειμαρῥου ὁριον και ἑως του ιαβοκ· ὁ χειμαρῥους ὁριον τοις υἱοις αμμαν·
και ἡ αραβα και ὁ ιορδανης ὁριον μαχαναρεθ, και ἑως θαλασσης αραβα, θαλασσης ἁλυκης ὑπο ασηδωθ την φασγα ανατολων.
και ενετειλαμην ὑμιν εν τω καιρω εκεινω, λεγων, κυριος ὁ θεος ὑμων εδωκεν ὑμιν την γην ταυτην εν κληρω· ενοπλισαμενοι προπορευεσθε προ προσωπου των αδελφων ὑμων υἱων ισραηλ πας δυνατος.
πλην αἱ γυναικες ὑμων και τα τεκνα ὑμων και τα κτηνη ὑμων, οιδα ὁτι πολλα κτηνη ὑμιν, κατοικειτωσαν εν ταις πολεσιν ὑμων, αἱς εδωκα ὑμιν, ἑως αν καταπαυση κυριος ὁ
θεος ὑμων τους αδελφους ὑμων, ὡσπερ και ὑμας, και κατακληρονομησωσι και οὑτοι την γην, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν αυτοις εν τω περαν του ιορδανου· και επαναστραφησεσθε ἑκαστος εις την κληρονομιαν αυτου, ἡν εδωκα ὑμιν.
και τω ιησοι ενετειλαμην εν τω καιρω εκεινω, λεγων, οἱ οφθαλμοι ὑμων ἑωρακασιν παντα, ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων τοις δυσι βασιλευσι τουτοις· οὑτως ποιησει κυριος ὁ θεος ἡμων πασας τας βασιλειας εφʼ ἁς συ διαβαινεις εκει.
ου φοβηθησεσθε απʼ αυτων, ὁτι κυριος ὁ θεος ἡμων αυτος πολεμησει περι ὑμων.
και εδεηθην κυριου εν τω καιρω εκεινω, λεγων,
κυριε θεε, συ ηρξω δειξαι τω σω θεραποντι την ισχυν σου, και την δυναμιν σου, και την χειρα την κραταιαν, και τον βραχιονα τον ὑψηλον· τις γαρ εστι θεος εν τω ουρανω η επι της γης, ὁστις ποιησει καθα εποιησας συ, και κατα την ισχυν σου;
διαβας ουν οψομαι την γην την αγαθην ταυην την ουσαν περαν του ιορδανου, το ορος τουτο το αγαθον και τον αντιλιβανον.
και ὑπερειδε κυριος εμε ἑνεκεν ὑμων, και ουκ εισηκουσε μου· και ειπε κυριος προς με, ἱκανουσθω σοι, μη προσθης ετι λαλησαι τον λογον τουτον.
αναβηθι επι την κορυφην του λελαξευμενου, και αναβλεψας τοις αφθαλμοις σου κατα θαλασσαν και βορῥαν και λιβα και ανατολας, και ιδε τοις οφθαλμοις σου, ὁτι ου διαβηση τον ιορδανην τουτον.
και εντειλαι ιησοι και κατισχυσον αυτον και παρακαλεσον αυτον, ὁτι οὑτος διαβησεται προ προσωπου του λαου τουτου, και οὑτος κατακληρονομησει αυτοις πασαν την γην ἡν ἑωρακας.
και ενεκαθημεθα εν ναπη συνεγγυς οικου φογωρ.
4
και νυν ισραηλ ακουε των δικαιωματων και των κριματων, ὁσα εγω διδασκω ὑμας σημερον ποιειν, ἱνα ζητε, και πολυπλασιασθητε, και εισελθοντες κληρονομησητε την γην, ἡν κυριος ὁ θεος των πατερων ὑμων διδωσιν ὑμιν.
ου προσθησετε προς το ῥημα ὁ εγω εντελλομαι ὑμιν, και ουκ αφελειτε απʼ αυτου· φυλασσεσθε τας εντολας κυριου του θεου ἡμων, ὁσα εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον.
οἱ οφθαλμοι ὑμων ἑωρακασι παντα ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων τω βεελφεγωρ, ὁτι πας ανθρωπος ὁστις επορευθη οπισω βεελφεγωρ, εξετριψεν αυτον κυριος ὁ θεος ὑμων εξ ὑμων.
ὑμεις δε οἱ προσκειμενοι κυριω τω θεω ὑμων, ζητε παντες εν τη σημερον.
ιδετε, δεδειχα ὑμιν δικαιωματα και κρισεις καθα ενετειλατο μοι κυριος, ποιησαι οὑτως εν τη γη εις ἡν ὑμεις εισπορευεσθε εκει κληρονομειν αυτην.
και φυλαξεσθε και ποιησετε· ὁτι αὑτη ἡ σοφια ὑμων και ἡ συνεσις εναντιον παντων των εθνων, ὁσοι αν ακουσωσι παντα τα δικαιωματα ταυτα· και ερουσιν, ιδου λαος σοφος και επιστημων το εθνος το μεγα τουτο.
ὁτι ποιον εθνος μεγα, ὡ εστιν αυτω θεος εγγιζων αυτοις ὡς κυριος ὁ θεος ἡμων εν πασιν οἱς εαν αυτον επικαλεσωμεθα;
και ποιον εθνος μεγα, ὡ εστιν αυτω δικαιωματα και κριματα δικαια κατα παντα τον νομον τουτον, ὁν εγω διδωμι ενωπιον ὑμων σημερον;
προσεχε σεαυτω, και φυλαξον την ψυχην σου σφοδρα· μη επιλαθη παντας τους λογους, οὑς ἑωρακασιν οἱ οφθαλμοι σου, και μη αποστητωσαν απο της καρδιας σου πασας τας ἡμερας της ζωης σου· και συμβιβασεις τους υἱους σου και τους υἱους των υἱων σου, ἡμεραν ἡν εστητε ενωπιον κυριου του θεου ἡμων εν χωρηβ τη ἡμερα της εκκλησιας· ὁτε ειπε
κυριος προς με, εκκλησιασον προς με τον λαον, και ακουσατωσαν τα ῥηματα μου, ὁπως μαθωσι φοβεισθαι με πασας τας ἡμερας ἁς αυτοι ζωσιν επι της γης, και τους υἱους αυτων διδαξουσι.
και προσηλθετε και εστητε ὑπο το ορος· και το ορος εκαιετο πυρι ἑως του ουρανου· σκοτος, γνοφος, θυελλα.
και ελαλησε κυριος προς ὑμας εκ μεσου του πυρος φωνην ῥηματων, ἡν ὑμεις ηκουσατε· και ὁμοιωμα ουκ ειδετε, αλλʼ η φωνην·
και ανηγγειλεν ὑμιν την διαθηκην αυτου, ἡν ἑνετειλατο ὑμιν ποιειν, τα δεκα ῥηματα, και εγραψεν αυτα επι δυο πλακας λιθινας.
και εμοι ενετειλατο κυριος εν τω καιρω εκεινω, διδαξαι ὑμας δικαιωματα και κρισεις, ποιειν ὑμας αυτα επι της γης, εις ἡν ὑμεις εισπορευεσθε εκει κληρονομησαι αυτην.
και φυλαξεσθε σφοδρα τας ψυχας ὑμων, ὁτι ουκ ειδετε ὁμοιωμα εν τη ἡμερα ἡ ελαλησε κυριος προς ὑμας εν χωρηβ εν τω ορει εκ μεσου του πυρος.
μη ανομησητε και ποιησητε ὑμιν ἑαυτοις γλυπτον ὁμοιωμα, πασαν εικονα ὁμοιωμα αρσενικου η θηλυκου,
ὁμοιωμα παντος κτηνους των οντων επι της γης, ὁμοιωμα παντος ορνεου πτερωτου ὁ πεταται ὑπο τον ουρανον,
ὁμοιωμα παντος ἑρπετου ὁ ἑρπει επι της γης, ὁμοιωμα παντος ιχθυος, ὁσα εστιν εν τοις ὑδασιν ὑποκατω της γης.
και μη αναβλεψας εις τον ουρανον, και ιδων τον ἡλιον και την σεληνην και τους αστερας, και παντα τον κοσμον του ουρανου, πλανηθεις προσκυνησης αυτοις, και λατρευσης αυτοις, ἁ απενειμε κυριος ὁ θεος σου αυτα πασι τοις εθνεσι τοις ὑποκατω του ουρανου.
ὑμας δε ελαβεν ὁ θεος, και εξηγαγεν ὑμας εκ γης αιγυπτου, εκ της καμινου της σιδηρας, εξ αιγυπτου, ειναι αυτω λαον εγκληρον, ὡς εν τη ἡμερα ταυτη.
και κυριος ὁ θεος εθυμωθη μοι περι των λεγομενων ὑφʼ ὑμων, και ωμοσεν ἱνα μη διαβω τον ιορδανην τουτον, και ἱνα μη εισελθω εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω.
εγω γαρ αποθνησκω εν τη γη ταυτη, και ου διαβαινω τον ιορδανην τουτον· ὑμεις δε διαβαινετε, και κληρονομησετε την γην την αγαθην ταυτην.
προσεχετε ὑμιν, μη επιλαθησθε την διαθηκην κυριου του θεου ἡμων, ἡν διεθετο προς ὑμας, και ανομησητε, και ποιησητε ὑμιν ἑαυτοις γλυπτον ὁμοιωμα παντων ὡν συνεταξε σοι κυριος ὁ θεος σου.
ὁτι κυριος ὁ θεος σου πυρ καταναλισκον εστι, θεος ζηλωτης.
εαν δε γεννησης υἱους και υἱους των υἱων σου, και χρονισητε επι της γης, και ανομησητε, και ποιησετε γλυπτον ὁμοιωμα παντος, και ποιησητε το πονηρον ενωπιου κυριου του
θεου ὑμων παροργισαι αυτον, διαμαρτυρομαι ὑμιν σημερον τον τε ουρανον και την γην, ὁτι απωλια απολεισθε απο της γης, εις ἡν ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εκει κληρονομησαι· ουχι πολυχρονιειτε ἡμερας επʼ αυτης, αλλʼ η εκτριβη εκτριβησεσθε.
και διασπερει κυριος ὑμας εν πασι τοις εθνεσι, και καταλειφθησεσθε ολιγοι αριθμω εν πασι τοις εθνεσιν, εις οὑς εισαξει κυριος ὑμας εκει.
και λατρευσετε εκει θεοις ἑτεροις εργοις χειρων ανθρωπων, ξυλοις και λιθοις, οἱ ουκ οψονται, ουτε μη ακουσωσιν, ουτε μη φαγωσιν, ουτε μη οσφρανθωσι.
και ζητησετε εκει κυριον τον θεον ὑμων, και εὑρησετε αυτον ὁταν εκζητησητε αυτον εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου εν τη θλιψει σου·
και εὑρησουσι σε παντες οἱ λογοι οὑτοι επʼ εσχατω των ἡμερων, και επιστραφηση προς κυριον τον θεον σου, και εισακουση της φωνης συτου·
ὁτι θεος οικτιρμων κυριος ὁ θεος σου· ουκ εγκαταλειψει σε, ουδε μη εκτριψει σε· ουκ επιλησεται την διαθηκην των πατερων σου, ἡν ωμοσεν αυτοις κυριος.
επερωτησατε ἡμερας προτερας τας γενομενας προτερας σου απο της ἡμερας ἡς εκτισεν ὁ θεος ανθρωπον επι της γης, και επι το ακρον του ουρανου ἑως του ακρου του ουρανου, ει γεγονε κατα το ῥημα το μεγα τουτο, ει ηκουσται τοιουτο· ει ακηκοεν εθνος φωνην
θεου ζωντος λαλουντος εκ μεσου του πυρος, ὁν τροπον ακηκοας συ και εζησας·
ει επειρασεν ὁ θεος εισελθων λαβειν ἑαυτω εθνος εκ μεσου εθνους εν πειρασμω, και εν σημειοις, και εν τερασι, και εν πολεμω, και εν χειρι κραταια, και εν βραχιονι ὑψηλω, και εν ὁραμασιν μεγαλοις, κατα παντα ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων εν αιγυπτω ενωπιον σου βλεποντος·
ὡστε ειδησαι σε ὁτι κυριος ὁ θεος σου οὑτος θεος εστι, και ουκ εστιν ετι πλην αυτου.
εκ του ουρανου ακουστη εγενετο ἡ φωνη αυτου παιδευσαι σε, και επι της γης εδειξε σοι το πυρ αυτου το μεγα, και τα ῥηματα αυτου ηκουσας εκ μεσου του πυρος.
δια το αγαπησαι αυτον τους πατερας σου, και εξελεξατο το σπερμα αυτων μετʼ αυτους ὑμας, και εξηγαγε σε αυτος εν τη ισχυι αυτου τη μεγαλη εξ αιγυπτου,
εξολοθρευσαι εθνη μεγαλα και ισχυροτερα σου προ προσωπου σου, εισαγαγειν σε δουναι σοι την γην αυτων κληρονομειν, καθως εχεις σημερον.
και γνωση σημερον, και επιστραφηση τη διανοια, ὁτι κυριος ὁ θεος σου οὑτος θεος εν τω ουρανω ανω και επι της γης κατω, και ουκ εστιν ετι πλην αυτου.
και φυλαξασθε τας εντολας αυτου, και τα δικαιωματα αυτου, ὁσα εγω αντελλομαι σοι σημερον, ἱνα ευ σοι γενηται και τοις υἱοις σου μετα σε, ὁπως μακροημεροι γενησθε επι της γης, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι πασας τας ἡμερας.
τοτε αφωρισε μωυσης τρεις πολεις περαν του ιορδανου απο ανατολων ἡλιου,
φυγειν εκει τον φονευτην ὁς αν φονευση τον πλησιον ουκ ειδως, και οὑτος ου μισων αυτον προ της χθες και της τριτης, και καταφευξεται εις μιαν των πολεων τουτων, και ζησεται·
την βοσορ εν τη ερημω εν τη γη τη πεδινη τω ῥουβην, και την ῥαμωθ εν γαλααδ τω γαδδι, και την γαυλων εν βασαν τω μανασση.
οὑτος ὁ νομος, ὁν παρεθετο μωυσης ενωπιον υἱων ισραηλ.
ταυτα τα μαρτυρια, και τα δικαιωματα, και τα κριματα, ὁσα ελαλησε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ, εξελθοντων αυτων εκ γης αιγυπτου,
εν τω περαν του ιορδανου, εν φαραγγι, εγγυς οικου φογωρ, εν γη σηων βασιλεως των αμορῥαιων, ὁς κατωκει εν εσεβων, ὁν επαταξε μωυσης, και οἱ υἱοι ισραηλ, εξελθοντων αυτων εκ γης αιγυπτου.
και εκληρονομησαν την γην αυτου, και την γην ωγ βασιλεως της βασαν, δυο βασιλεων των αμορῥαιων, οἱ ησαν περαν του ιορδανου κατα ανατολας ἡλιου,
απο αροηρ, ἡ εστιν επι του χειλους χειμαρῥου αρνων, και επι του ορους του σηων, ὁ εστιν αερμων,
πασαν την αραβα περαν του ιορδανου κατα ανατολας ἡλιου ὑπο ασηδωθ την λαξευτην.
5
και εκαλεσε μωυσης παντα ισραηλ, και ειπε προς αυτους, ακουε ισραηλ τα δικαιωματα και τα κριματα, ὁσα εγω λαλω εν τοις ωσιν ὑμων εν τη ἡμερα ταυτη, και μαθησεσθε αυτα, και φυλαξεσθε ποιειν αυτα.
κυριος ὁ θεος ὑμων διεθετο προς ὑμας διαθηκην εν χωρηβ.
ουχι τοις πατρασιν ὑμων διεθετο κυριος την διαθηκην ταυτην, αλλʼ η προς ὑμας· ὑμεις ὡδε παντες ζωντες σημερον.
προσωπον κατα προσωπον ελαλησε κυριος προς ὑμας εν τω ορει εκ μεσου του πυρος.
καγω εἱστηκειν αναμεσον κυριου και ὑμων εν τω καιρω εκεινω αναγγειλαι ὑμιν τα ῥηματα κυριου, ὁτι εφοβηθητε απο προσωπου του πυρος, και ουκ ανεβητε εις το ορος, λεγων
εγω ειμι κυριος ὁ θεος σου ὁ εξαγαγων σε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας.
ουκ εσονται σοι θεοι ἑτεροι προ προσωπου μου.
ου ποιησεις σεαυτω ειδωλον, ουδε παντος ὁμοιωμα, ὁσα εν τω ουρανω ανω, και ὁσα εν τη γη κατω, και ὁσα εν τοις ὑδασιν ὑποκατω της γης.
ου προσκυνησεις αυτοις, ουδε μη λατρευσης αυτοις· ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος σου, θεος ζηλωτης, αποδιδους ἁμαρτιας πατερων επι τεκνα επι τριτην και τεταρτην γενεαν τοις μισουσι με,
και ποιων ελεος εις χιλιαδας τοις αγαπωσι με, και τοις φυλασσουσι τα προσταγματα μου.
ου ληψη το ονομα κυριου του θεου σου επι ματαιω· ου γαρ μη καθαριση κυριος ὁ θεος σου τον λαμβανοντα το ονομα αυτου επι ματαιω.
φυλαξαι την ἡμεραν των σαββατων ἁγιαζειν αυτην, ὁν τροπον ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου.
ἑξ ἡμερας εργα και ποιησεις παντα τα εργα σου·
τη δε ἡμερα τη ἑβδομη σαββατα κυριω τω θεω σου· ου ποιησεις εν αυτη παν εργον συ και ὁ υἱος σου και ἡ θυγατηρ σου, ὁ παις σου και ἡ παιδισκη σου, ὁ βους σου και το ὑποζυγιονσου, και παν κτηνος σου, και προσηλυτος ὁ παροικων εν σοι· ἱνα αναπαυσηται ὁ παις σου, και ἡ παιδισκη σου, και το ὑποζυγιον σου, ὡσπερ και συ.
και μνησθηση ὁτι οικετης ησθα εν γη αιγυπτω, και εξηγαγε σε κυριος ὁ θεος σου εκειθεν εν χειρι κραταια, και εν βραχιονι ὑψηλω· δια τουτο συνεταξε σοι κυριος ὁ θεος σου ὡστε φυλασσεσθαι την ἡμεραν των σαββατων και ἁγιαζειν αυτην.
τιμα τον πατερα σου και την μητερα σου, ὁν τροπον ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου, ἱνα ευ σοι γενηται, και ἱνα μακροχρονιος γενη επι της γης, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
ου φονευσεις.
ου μοιχευσεις.
ου κλεψεις.
ου ψευδομαρτυρησεις κατα του πλησιον σου μαρτυριαν ψευδη.
ουκ επιθυμησεις την γυναικα του πλησιον σου· ουκ επιθυμησεις την οικιαν του πλησιον σου, ουτε τον αγρον αυτου, ουτε τον παιδα αυτου, ουτε την παιδισκην αυτου, ουτε του βοος αυτου, ουτε του ὑποζυγιου αυτου, ουτε παντος κτηνους αυτου, ουτε παντα ὁσα τω πλησιον σου εστι.
ταυτα τα ῥηματα ελαλησε κυριος προς πασαν συναγωγην ὑμων εν τω ορει εκ μεσου του πυρος· σκοτος, γνοφος, θυελλα, φωνη μεγαλη· και ου προσεθηκε· και εγραψεν αυτα επι δυο πλακας λιθινας, και εδωκε μοι.
και εγενετο ὡς ηκουσατε την φωνην εκ μεσου του πυρος, και το ορος εκαιετο πυρι, και προσηλθετε προς με παντες οἱ ἡγουμενοι των φυλων ὑμων, και ἡ γερουσια ὑμων,
και ελεγετε, ιδου εδειξεν ἡμιν κυριος ὁ θεος ἡμων την δοξαν αυτου, και την φωνην αυτου ηκουσαμεν εκ μεσου του πυρος· εν τη ἡμερα ταυτη ειδομεν ὁτι λαλησει ὁ θεος προς ανθρωπον, και ζησεται.
και νυν μη αποθανωμεν, ὁτι εξαναλωσει ἡμας το πυρ το μεγα τουτο, εαν προσθωμεθα ἡμεις ακουσαι την φωνην κυριου του θεου ἡμων ετι, και αποθανουμεθα.
τις γαρ σαρξ ἡτις ηκουσε φωνην θεου ζωντος, λαλουντος εκ μεσου του πυρος, ὡς ἡμεις, και ζησεται;
προσελθε συ, και ακουσον παντα ὁσα αν ειπη κυριος ὁ θεος ἡμων, και συ λαλησεις προς ἡμας παντα ὁσα αν λαλησει κυριος ὁ θεος ἡμων προς σε, και ακουσομεθα, και ποιησομεν.
και ηκουσε κυριος την φωνην των λογων ὑμων λαλουντων προς με· και ειπε κυριος προς με, ηκουσα την φωνην των λογων του λαου τουτου ὁσα ελαλησαν προς σε· ορθως παντα ὁσα ελαλησαν.
τις δωσει ειναι οὑτω την καρδιαν αυτων εν αυτοις, ὡστε φοβεισθαι με και φυλασσεσθαι τας εντολας μου πασας τας ἡμερας, ἱνα ευ η· αυτοις, και τοις υἱοις αυτων διʼ αιωνος;
βαδισον, ειπον αυτοις, αποστραφητε ὑμεις εις τους οικους ὑμων·
συ δε αυτου στηθι μετʼ εμου, και λαλησω προς σε τας εντολας και τα δικαιωματα και τα κριματα ὁσα διδαξεις αυτους, και ποιειτωσαν οὑτως εν τη γη ἡν εγω διδωμι αυτοις εν κληρω.
και φυλαξεσθε ποιειν ὁν τροπον ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου· ουκ εκκλινειτε εις δεξια ουδε εις αριστερα,
κατα πασαν την ὁδον, ἡν ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου πορευεσθαι εν αυτη, ὁπως καταπαυση σε, και ευ σοι η·, και μακροημερευσητε επι της γης ἡν κληρονομησετε.
6
και αὑται αἱ εντολαι και τα δικαιωματα και τα κριματα ὁσα ενετειλατο κυριος ὁ θεος ἡμων διδαξαι ὑμας ποιειν οὑτως εν τη γη, εις ἡν ὑμεις εισπορευεσθε εκει κληρονομησαι αυτην.
ἱνα φοβησθε κυριον τον θεον ὑμων, φυλασσεσθε παντα τα δικαιωματα αυτου, και τας εντολας αυτου, ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον, συ και οἱ υἱοι σου, και οἱ υἱοι των υἱων σου πασας τας ἡμερας της ζωης σου, ἱνα μακροημερευσητε.
και ακουσον ισραηλ, και φυλαξον ποιειν, ὁπως ευ σοι η·, και ἱνα πληθυνθητε σφοδρα, καθαπερ ελαλησε κυριος ὁ θεος των πατερων σου δουναι σοι γην ῥεουσαν γαλα και μελι·
και ταυτα τα δικαιωματα και τα κριματα, ὁσα ενετειλατο κυριος τοις υἱοις ισραηλ εν τη ερημω, εξελθοντων αυτων εκ γην αιγυπτου. ακουε ισραηλ, κυριος ὁ θεος ἡμων, κυριος εἱς εστι.
και αγαπησεις κυριον τον θεον σου εξ ὁλης της διανοιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου, και εξ ὁλης της δυναμεως σου.
και εσται τα ῥηματα ταυτα, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον, εν τη καρδια σου, και εν τη ψυχη σου.
και προβιβασεις αυτα τους υἱους σου, και λαλησεις εν αυτοις καθημενος εν οικω, και πορευομενος εν ὁδω, και κοιταζομενος, και διανισταμενος.
και αφαψεις αυτα εις σημειον επι της χειρος σου, και εσται ασαλευτον προ οφθαλμων σου.
και γραψετε αυτα επι τας φλιας των οικιων ὑμων, και των πυλων ὑμων.
και εσται ὁταν εισαγαγη σε κυριος ὁ θεος σου εις την γην ἡν ωμοσε τοις πατρασι σου, τω ἁβρααμ, και τω ισαακ, και τω ιακωβ, δουναι σοι πολεις μεγαλας και καλας ἁς ουκ ωκοδομησας,
οικιας πληρεις παντων αγαθων ἁς ουκ ενεπλησας, λακκους λελατομημενους οὑς ουκ εξελατομησας, αμπελωνας και ελαιωνας οὑς ου κατεφυτευσας, και φαγων και εμπλησθεις, προσεχε σεαυτω μη επιλαθη
κυριου του θεου σου του εξαγαγοντος σε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας.
κυριον τον θεον σου φοβηθηση, και αυτω μονω λατρευσεις, και προς αυτον κολληθηση, και επι τω ονοματι αυτου ομη.
ου πορευεσθε οπισω θεων ἑτερων απο των θεων των εθνων των περικυκλω ὑμων,
ὁτι ὁ θεος ζηλωτης κυριος ὁ θεος σου εν σοι· μη οργισθεις θυμω κυριος ὁ θεος σου σοι, εξολοθρευση σε απο προσωπου της γης.
ουκ εκπειρασεις κυριον τον θεον σου, ὁν τροπον εξεπειρασατε εν τω πειρασμω.
φυλασσων φυλαξη τας εντολας κυριου του θεου σου, τα μαρτυρια, και τα δικαιωματα, ὁσα ενετειλατο σοι.
και ποιησεις το αρεστον και το καλον εναντι κυριου του θεου σου, ἱνα ευ σοι γενηται, και εισελθης και κληρονομησης την γην την αγαθην, ἡν ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ὑμων,
εκδιωξαι παντας τους εχθρους σου προ προσωπου σου, καθα ελαλησε κυριος.
και εσται ὁταν ερωτηση σε ὁ υἱος σου αυριον, λεγων, τι εστι τα μαρτυρια, και τα δικαιωματα και τα κριματα, ὁσα ενετειλατο κυριος ὁ θεος ἡμων ἡμιν;
και ερεις τω υἱω σου, οικεται ημεν τω φαραω εν γη αιγυπτω, και εξηγαγεν ἡμας κυριος εκειθεν εν χειρι κραταια, και εν βραχιονι ὑψηλω.
και εδωκε κυριος σημεια και τερατα μεγαλα και πονηρα εν αιγυπτω εν φαραω και εν τω οικω αυτου ενωπιον ἡμων,
και ἡμας εξηγαγεν εκειθεν δαυναι ἡμιν την γην ταυτην, ἡν ωμοσε δουναι τοις πατρασιν ἡμων.
και ενετειλατο ἡμιν κυριος ποιειν παντα τα δικαιωματα ταυτα· φοβεισθαι κυριον τον θεον ἡμων, ἱνα ευ η· ἡμιν πασας τας ἡμερας, ἱνα ζωμεν ὡσπερ και σημερον.
και ελεημοσυνη εσται ἡμιν, εαν φυλασσωμεθα ποιειν πασας τας εντολας ταυτας εναντιον κυριου του θεου ἡμων, καθα ενετειλατο ἡμιν.
7
εαν δε εισαγη σε κυριος ὁ θεος σου εις την γην, εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην, και εξαρη εθνη μεγαλα απο προσωπου σου, τον χετταιον και γεργεσαιον και αμορῥαιον και χαναναιον και φερεζαιον και ευαιον και ιεβουσαιον, επτα εθην πολλα και ισχυροτερα ὑμων·
και παραδωσει αυτους κυριος ὁ θεος σου εις τας χειρας σου, και παταξεις αυτους· αφανισμω αφανιεις αυτους· ου διαθηση προς αυτους διαθηκην, ουδε μη ελεησητε αυτους,
ουδε μη γαμβρευσητε προς αυτους· την θυγατερα σου ου δωσεις τω υἱω αυτου, και την θυγατερα αυτου ου ληψη τω υἱω σου.
αποστησει γαρ τον υἱον σου απʼ εμου, και λατρευσει θεοις ἑτεροις· και οργισθησεται θυμω κυριος εις ὑμας, και εξολοθρευσει σε τοταχος.
αλλʼ οὑτω ποιησετε αυτοις· τους βωμους αυτων καθελειτε, και τας στηλας αυτων συντριψετε, και τα αλση αυτων εκκοψετε, και τα γλυπτα των θεων αυτων κατακαυσετε πυρι.
ὁτι λαος ἁγιος ει κυριω τω θεω σου· και σε προειλετο κυριος ὁ θεος σου ειναι αυτω λαον περιουσιον παρα παντα τα εθνη, ὁσα επι προσωπου της γης.
ουχ ὁτι πολυπληθειτε παρα παντα τα εθνη, προειλετο κυριος ὑμας, και εξελεξατο κυριος ὑμας· ὑμεις γαρ εστε ολιγοστοι παρα παντα τα εθνη.
αλλα παρα το αγαπαν κυριον ὑμας, και διατηρων τον ὁρκον ὁν ωμοσε τοις πατρασιν ὑμων, εξηγαγεν ὑμας κυριος εν χειρι κραταια, και ελυτρωσατο σε κυριος εξ οικου δουελιας, εκ χειρος φαραω βασιλεως αιγυπτου.
και γνωση, ὁτι κυριος ὁ θεος σου, οὑτος θεος· θεος πιστος, ὁ φυλασσων διαθηκην και ελεος τοις αγαπωσιν αυτον και τοις φυλασσουσι τας εντολας αυτου εις χιλιας γενεας,
και αποδιδους τοις μισουσι κατα προσωπον εξολοθρευσαι αυτους· και ουχι βραδυνει τοις μισουσι· κατα προσωπον αποδωσει αυτοις.
και φυλαξη τας εντολας, και τα δικαιωματα, και τα κριματα ταυτα, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον ποιειν.
και εσται ἡνικα αν ακουσητε τα δικαιωματα ταυτα, και φυλαξητε και ποιησητε αυτα, και διαφυλαξει κυριος ὁ θεος σου σοι την διαθηκην και το ελεος, ὁ ωμοσε τοις πατρασιν ὑμων.
και αγαπησει σε, και ευλογησει σε, και πληθυνει σε, και ευλογησει τα εγγονα της κοιλιας σου, και τον καρπον της γης σου, τον σιτον σου, και τον οινον σου, και το ελαιον σου, τα βουκολια των βοων σου, και τα ποιμνια των προβατων σου επι της γης, ἡς ωμοσε κυριος τοις πατρασι σου δουναι σοι.
ευλογητος εση παρα παντα τα εθνη· ουκ εσται εν ὑμιν αγονος, ουδε στειρα, και εν τοις κτηνεσι σου.
και περιελει κυριος ὁ θεος σου απο σου πασαν μαλακιαν, και πασας νοσους αιγυπτου τας πονηρας, ἁς ἑωρακας, και ὁσα εγνως, ουκ επιθησει επι σε· και επιθησει αυτα επι παντας τους μισουντας σε.
και φαγη παντα τα σκυλα των εθνων, ἁ κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι· ου φεισεται ὁ οφθαλμος σου επʼ αυτοις, και ου μη λατρευσης τοις θεοις αυτων· ὁτι σκωλον τουτο εστι σοι.
εαν δε λεγης εν τη διανοια σου, ὁτι πολυ το εθνος τουτο η εγω, πως δυνησομαι εξολοθρευσαι αυτους;
ου φοβηθηση αυτους· μνεια μνησθηση, ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος σου τω φαραω και πασι τοις αιγυπτιοις·
τους πειρασμους τους μεγαλους, οὑς ιδοσαν οἱ οφθαλμοι σου, τα σημεια και τα τερατα τα μεγαλα εκεινα, την χειρα την κραταιαν, και τον βραχιονα τον ὑψηλον· ὡς εξηγαγε σε κυριος ὁ θεος σου, οὑτως ποιησει κυριος ὁ θεος ὑμων πασιν τοις εθνεσιν, οὑς συ φοβη απο προσωπου αυτων.
και τας σφηκιας αποστελει κυριος ὁ θεος σου εις αυτους, ἑως αν εκτριβωσιν οἱ καταλελειμμενοι και οἱ κεκρυμμενοι απο σου·
ου τρωθηση απο προσωπου αυτων, ὁτι κυριος ὁ θεος σου εν σοι, θεος μεγας και κραταιος.
και καταναλωσει κυριος ὁ θεος σου τα εθνη ταυτα απο προσωπου σου κατα μικρον μικρον· ου δυνηση εξαναλωσαι αυτους τοταχος, ἱνα μη γενηται ἡ γη ερημος, και πληθυνθη επι σε τα θηρια τα αγρια.
και παραδωσει αυτους κυριος ὁ θεος σου εις τας χειρας σου, και απολεις αυτους απωλεια μεγαλη, ἑως αν εξολοθρευσητε αυτους·
και παραδωσει τους βασιλεις αυτων εις τας χειρας ὑμων, και απολειτε το ονομα αυτων εκ του τοπου εκεινου· ουκ αντιστησεται ουθεις κατα προσωπον σου, ἑως αν εξολοθρευσης αυτους.
τα γλυπτα των θεων αυτων καυσετε πυρι· ουκ επιθυμησεις αργυριον, ουδε χρυσιον απʼ αυτων ου ληψη σεαυτω, μη πταισης διʼ αυτο, ὁτι βδελυγμα κυριω τω θεω σου εστι.
και ουκ εισοισεις βδελυγμα εις τον οικον σου, και αναθεμα εση ὡσπερ τουτο· προσοχθισματι προσοχθιεις, και βδελυγματι βδελυξη, ὁτι αναθεμα εστι.
8
πασας τας εντολας, ἁς εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον, φυλαξεσθε ποιειν, ἱνα ζητε και πολυπλασιασθητε, και εισελθητε και κληρονομησητε την γην, ἡν ωμοσε κυριος ὁ θεος ὑμων τοις πατρασιν ὑμων.
και μνησθηση πασαν την ὁδον, ἡν ηγαγε σε κυριος ὁ θεος σου εν τη ερημω, ὁπως αν κακωση σε και πειραση σε, και διαγνωσθη τα εν τη καρδια σου, ει φυλαξη τας εντολας αυτου η ου.
και εκακωσε σε, και ελιμαγχονησε σε, και εψωμισε σε το μαννα, ὁ ουκ ηδεισαν οἱ πατερες σου· ἱνα αναγγειλη σοι, ὁτι ουκ επʼ αρτω μονω ζησεται ὁ ανθρωπος, αλλʼ επι παντι ῥηματι τω εκπορευομενω δια στοματος θεου ζησεται ὁ ανθρωπος.
τα ἱματια σου ουκ επαλαιωθη απο σου, τα ὑποδηματα σου ου κατετριβη απο σου· οἱ ποδες σου ουκ ετυλωθησαν, ιδου τεσσαρακοντα ετη.
και γνωση τη καρδια σου, ὁτι ὡς ειτις ανθρωπος παιδευση τον υἱον αυτου, οὑτως κυριος ὁ θεος σου παιδευσει σε.
και φυλαξη τας εντολας κυριου του θεου σου πορευεσθαι εν ταις ὁδοις αυτου, και φοβεισθαι αυτον.
ὁ γαρ κυριος ὁ θεος σου εισαξει σε εις γην αγαθην και πολλην, οὑ χειμαρῥοι ὑδατων, και πηγαι αβυσσων εκπορευομεναι δια των πεδιων και δια των ορεων·
γη πυρου και κριθης, αμπελοι, συκαι, ῥοαι· γη ελαιας ελαιου και μελιτος·
γη εφʼ ἡς ου μετα πτωχειας φαγη τον αρτον σου, και ουκ ενδεηθηση επʼ αυτης ουδεν· γη ἡς οἱ λιθοι σιδηρος, και εκ των ορεων αυτης μεταλλευσεις χαλκον.
και φαγη και εμπλησθηση, και ευλογησεις κυριον τον θεον σου επι της γης της αγαθης, ἡς δεδωκε σοι.
προσεχε σεαυτω μη επιλαθη κυριου του θεου σου, του μη φυλαξαι τας εντολας αυτου, και τα κριματα και τα δικαιωματα αυτου, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον·
μη φαγων και εμπλησθεις, και οικιας καλας οικοδομησας και κατοικησας εν αυταις,
και των βοων σου και των προβατων σου πληθυνθεντων σοι, αργυριου και χρυσιου πληθυνθεντος σοι, και παντων ὁσων σοι εσται πληθυνθεντων σοι,
ὑψωθης τη καρδια, και επιλαθη κυριου του θεου σου, του εξαγαγοντος σε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας·
του αγαγοντος σε δια της ερημου της μεγαλης και της φοβερας εκεινης, οὑ οφις δακνων, και σκορπιος, και διψα, οὑ ουκ ην ὑδωρ· του εξαγαγοντος σοι εκ πετρας ακροτομου πηγην ὑδατος·
του ψωμισαντος σε το μαννα εν τη ερημω ὁ ουκ ηδεις συ, και ουκ ηδεισαν οἱ πατερες σου, ἱνα κακωση σε, και εκπειραση σε, και ευ σε ποιηση επʼ εσχατων των ἡμερων σου.
μη ειπης εν τη καρδια σου, ἡ ισχυς μου, και το κρατος της χειρος μου εποιησε μοι την δυναμιν την μεγαλην ταυτην.
και μνησθηση κυριου του θεου σου, ὁτι αυτος σοι διδωσιν ισχυν του ποιησαι δυναμιν, και ἱνα στηση την διαθηκην αυτου ἡν ωμοσε κυριος τοις πατρασι σου, ὡς σημερον.
και εσται εαν ληθη επιλαθη κυριου του θεου σου, και πορευθης, οπισω θεων ἑτερων, και λατρευσης αυτοις, και προσκυνησης αυτοις, διαμαρτυρομαι ὑμιν σημερον τον τε ουρανον και την γην, ὁτι απωλεια απολεισθε.
καθα και τα λοιπα εθνη ὁσα κυριος ὁ θεος απολλυει προ προσωπου ὑμων, οὑτως απολεισθε, ανθʼ ὡν ουκ ηκουσατε της φωνης κυριου του θεου ὑμων.
9
ακουε ισραηλ· συ διαβαινεις σημερον τον ιορδανην εισελθειν κληρονομησαι εθνη μεγαλα και ισχυροτερα μαλλον η ὑμεις, πολεις μεγαλας και τειχηρεις ἑως του ουρανου,
λαον μεγαν και πολυν και ευμηκη, υἱους ενακ, οὑς συ οισθα, και συ ακηκοας, τις αντιστησεται κατα προσωπον υἱων ενακ;
και γνωση σημερον, ὁτι κυριος ὁ θεος σου οὑτος προπορευσεται προ προσωπου σου· πυρ καταναλισκον εστιν· οὑτος εξολοθρευσει αυτους, και οὑτος αποστρεψει αυτους απο προσωπου σου, και απολει αυτους εν ταχει, καθαπερ ειπε σοι κυριος.
μη ειπης εν τη καρδια σου εν τω εξαναλωσαι κυριον τον θεον σου τα εθνη ταυτα προ προσωπου σου, λεγων, δια την δικαιοσυνην μου εισηγαγε με κυριος κληρονομησαι την γην την αγαθην ταυτην.
ουχι δια την δικαιοσυνην σου, ουδε δια την ὁσιοτητα της καρδιας σου συ εισπορευη κληρονομησαι την γην αυτων, αλλα δια την ασεβειαν των εθνων τουτων κυριος εξολοθρευσει αυτους απο προσωπου σου, και ἱνα στηση την διαθηκην, ἡ ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ἡμων τω ἁβρααμ και τω ισαακ και τω ιακωβ.
και γνωση σημερον, ὁτι ουχι δια τας δικαιοσυνας σου κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι την γην την αγαθην ταυτην κληρονομησαι, ὁτι λαος σκληροτραχηλος ει.
μνησθητι, μη επιλαθη ὁσα παρωξυνας κυριον τον θεον σου εν τη ερημω· αφʼ ἡς ἡμερας εξηλθετε εξ αιγυπτου, και ηλθετε εις τον τοπον τουτον, απειθουντες διετελειτε τα προς κυριον.
και εν χωρηβ παρωξυνατε κυριον, και εθυμωθη κυριος εφʼ ὑμιν εξολεθρευσαι ὑμας,
αναβαινοντος μου εις το ορος λαβειν τας πλακας τας λιθινας, πλακας διαθηκης ἁς διεθετο κυριος προς ὑμας, και κατεγενομην εν τω ορει τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσερακοντα νυκτας, αρτον ουκ εφαγον και ὑδωρ ουκ επιον.
και εδωκε μοι κυριος τας δυο πλακας τας λιθινας γεγραμμενας εν τω δακτυλω του θεου, και επʼ αυταις εγεγραπτο παντες οἱ λογοι οὑς ελαλησε κυριος προς ὑμας εν τω ορει ἡμερα εκκλησιας·
και εγενετο δια τεσσερακοντα ἡμερων και δια τεσσαρακοντα νυκτων εδωκε κυριος εμοι τας δυο πλακας τας λιθινας, πλακας διαθηκης.
και ειπε κυριος προς με, αναστηθι, καταβηθι τοταχος εντευθεν, ὁτι ηνομησεν ὁ λαος σου, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου· παρεβησαν ταχυ εκ της ὁδου ἡς ενετειλω αυτοις, και εποιησαν ἑαυτοις χωνευμα.
και ειπε κυριος προς με, λεγων, λελαληκα προς σε ἁπαξ και δις, λεγων, ἑωρακα τον λαον τοὑτον, και ιδου λαος σκληροτραχηλος εστι·
και νυν εασον με εξολοθρευσαι αυτους, και εξαλειψω το ονομα αυτων ὑποκατωθεν του ουρανου, και ποιησω σε εις εθνος μεγα, και ισχυρον, και πολυ μαλλον η τουτο.
και επιστρεψας, κατεβην εκ του ορους· και το ορος εκαιετο πυρι ἑως του ουρανου· και αἱ δυο πλακες των μαρτυριων επι ταις δυσι χερσι μου.
και ιδων ὁτι ἡμαρτετε εναντιον κυριου του θεου ὑμων, και εποιησατε ὑμιν αυτοις χωνευτον, και παρεβητε απο της ὁδου, ἡς ενετειλατο κυριος ὑμιν ποιειν·
και επιλαβομενος των δυο πλακων, ερῥιψα αυτας απο των δυο χειρων μου, και συνετριψα εναντιον ὑμων.
και εδεηθην εναντιον κυριου δευτερον καθαπερ και το προτερον τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας, αρτον ουκ εφαγον και ὑδωρ ουκ επιον, περι πασων των ἁμαρτιων ὑμων ὡν ἡμαρτετε ποιησαι το πονηρον εναντιον κυριου του θεου παροξυναι αυτον.
και εκφοβος ειμι δια τον θυμον και την οργην, ὁτι παρωξυνθη κυριος εφʼ ὑμιν του εξολοθρευσαι ὑμας· και εισηκουσε κυριος εμου και εν τω καιρω τουτω.
και επι ααρων εθυμωθη εξολοθρευσαι αυτον, και ηυξαμην και περι ααρων εν τω καιρω εκεινω.
και την ἁμαρτιαν ὑμων, ἡν εποιησατε, τον μοσχον ελαβον αυτον, και κατεκαυσα αυτον εν πυρι, και συνεκοψα αυτον καταλεσας σφοδρα ἑως εγενετο λεπτον, και εγενετο ὡσει κονιορτος· και ερῥιψα τον κονιορτον εις τον χειμαρῥουν τον καταβαινοντα εκ του ορους.
και εν τω εμπυρισμω, και εν τω πειρασμω, και εν τοις μνημασι της επιθυμιας παροξυναντες ητε κυριον.
και ὁτε εξαπεστειλεν ὑμας κυριος εκ καδης βαρνη, λεγων, αναβητε και κληρονομησατε την γην, ἡν διδωμι ὑμιν, και ηπειθησατε τω ῥηματι κυριου του θεου ὑμων, και ουκ επιστευσατε αυτω, και ουκ εισηκουσατε της φωνης αυτου.
απειθουντες ητε τα προς κυριον απο της ἡμερας ἡς εγνωσθη ὑμιν.
και εδεηθην εναντι κυριου τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας, ὁσας εδεηθην· ειπε γαρ κυριος εξολοθρευσαι ὑμας.
και ηυξαμην προς τον θεον, και ειπα, κυριε βασιλευ των θεων, μη εξολοθρευσης τον λαον σου και την μεριδα σου, ἡν ελυτρωσω, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου εν τη ισχυι σου τη μεγαλη, και εν τη χειρι σου τη κραταια, και εν τω βραχιονι σου τω ὑψηλω.
μνησθητι ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ των θεραποντων σου, οἱς ωμοσας κατα σεαυτου· μη επιβλεψης επι την σκληροτητα του λαου τουτου, και τα ασεβηματα, και επι τα ἁμαρτηματα αυτων.
μη ειπωσιν οἱ κατοικουντες την γην ὁθεν εξηγαγες ἡμας εκειθεν, λεγοντες, παρα το μη δυνασθαι κυριον εισαγαγειν αυτους εις την γην ἡν ειπεν αυτοις, και παρα το μισησαι αυτους, εξηγαγεν αυτους εν τη ερημω αποκτειναι αυτους.
και οὑτοι λαος σου και κληρος σου, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου εν τη ισχυι σου τη μεγαλη, και εν τη χειρι σου τη κραταια, και εν τω βραχιονι σου τω ὑψηλω.
10
εν εκεινω τω καιρω ειπε κυριος προς με, λαξευσον σεαυτω δυο πλακας λιθινας ὡσπερ τας πρωτας, και αναβηθι προς με εις το ορος, και ποιησεις σεαυτω κιβωτον ξυλινην.
και γραψεις επι τας πλακας τα ῥηματα, ἁ ην εν ταις πλαξιν ταις πρωταις ἁς συνετριψας, και εμβαλεις αυτα εις την κιβωτον.
και εποιησα κιβωτον εκ ξυλων ασηπτων, και ελαξευσα τας πλακας λιθινας ὡς αἱ πρωται, και ανεβην εις το ορος και αἱ δυο πλακες επι ταις χερσι μου.
και εγραψεν επι τας πλακας κατα την γραφην την πρωτην τους δεκα λογους, οὑς ελαλησε κυριος προς ὑμας εν τω ορει εκ μεσου του πυρος, και εδωκεν αυτας κυριος εμοι.
και επιστρεψας κατεβην εκ του ορους, και ενεβαλον τας πλακας εις την κιβωτον ἡν εποιησα· και ησαν εκει, καθα ενετειλατο μοι κυριος.
και οἱ υἱοι ισραηλ απηραν εκ βηρωθ υἱων ιακειμ μισαδαι· εκει απεθανεν ααρων, και εταφη εκει, και ἱερατευσεν ελεαζαρ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εκειθεν απηραν εις γαδγαδ· και απο γαδγαδ εις ετεβαθα, γη χειμαρῥοι ὑδατων.
εν εκεινω τω καιρω διεστειλε κυριος την φυλην την λευι, αιρειν την κιβωτον της διαθηκης κυριου, παρεσταναι εναντι κυριου, λειτουργειν και επευχεσθαι επι τω ονοματι αυτου ἑως της ἡμερας ταυτης.
δια τουτο ουκ εστιν τοις λευιταις μερις και κληρος εν τοις αδελφοις αυτων· κυριος αυτος κληρος αυτου, καθοτι ειπεν αυτω.
καγω εἱστηκειν εν τω ορει τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας. και εισηκουσε κυριος εμου και εν τω καιρω τουτω, και ουκ ηθελησε κυριος εξολοθρευσαι ὑμας.
και ειπε κυριος προς με, βαδιζε, απαρον εναντιον του λαου τουτου, και εισπορευεσθωσαν και κληρονομειτωσαν την γην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν αυτων δουναι αυτοις.
και νυν, ισραηλ, τι κυριος ὁ θεος σου αιτειται παρα σου, αλλʼ η φοβεισθαι κυριον τον θεον σου, και πορευεσθαι εν πασαις ταις ὁδοις αυτου, και αγαπαν αυτον, και λατρευειν κυριω τω θεω σου εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου,
φυλασσεσθαι τας εντολας κυριου του θεου σου, και τα δικαιωματα αυτου, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον, ἱνα ευ σοι η·;
ιδου κυριου του θεου σου ὁ ουρανος και ὁ ουρανος του ουρανου, ἡ γη και παντα ὁσα εστιν εν αυτη.
πλην τους πατερας ὑμων προειλετο κυριος αγαπαν αυτους, και εξελεξατο το σπερμα αυτων μετʼ αυτους, ὑμας, παρα παντα τα εθνη, κατα την ἡμεραν ταυτην.
και περιτεμεισθε την σκληροκαρδιαν ὑμων, και τον τραχηλον ὑμων ου σκληρυνειτε.
ὁ γαρ κυριος ὁ θεος ὑμων, οὑτος θεος των θεων, και κυριος των κυριων, ὁ θεος ὁ μεγας, και ισχυρος, και φοβερος, ὁστις ου θαυμαζει προσωπον, ουδε ου μη λαβη δωρον·
ποιων κρισιν προσηλυτω και ορφανω και χηρα, και αγαπα τον προσηλυτον δουναι αυτω αρτον και ἱματιον.
και αγαπησετε τον προσηλυτον· προσηλυτοι γαρ ητε εν γη αιγυπτω.
κυριον τον θεον σου φοβηθηση, και αυτω λατρευσεις, και προς αυτον κολληθηση, και επι τω ονοματι αυτου ομη·
οὑτος καυχημα σου, και οὑτος θεος σου, ὁστις εποιησεν εν σοι τα μεγαλα και τα ενδοξα ταυτα, ἁ ιδοσαν οἱ οφθαλμοι σου.
εν ἑβδομηκοντα ψυχαις κατεβησαν οἱ πατερες σου εις αιγυπτον· νυνι δε εποιησε σε κυριος ὁ θεος σου ὡσει τα αστρα του ουρανου τω πληθει.
11
και αγαπησεις κυριον τον θεον σου, και φυλαξη τα φυλαγματα αυτου, και τα δικαιωματα αυτου, και τας εντολας αυτου, και τας κρισεις αυτου πασας τας ἡμερας.
και γνωσεσθε σημερον, ὁτι ουχι τα παιδια ὑμων, ὁσοι ουκ οιδασιν ουδε ιδοσαν την παιδειαν κυριου του θεου σου, και τα μεγαλεια αυτου, και την χειρα την κραταιαν, και τον βραχιονα τον ὑψηλον,
και τα σημεια αυτου, και τα τερατα αυτου, ὁσα εποιησεν εν μεσω αιγυπτου φαραω βασιλει αιγυπτου, και παση τη γη αυτου,
και ὁσα εποιησε την δυναμιν των αιγυπτιων, και τα ἁρματα αυτων, και την ἱππον αυτων, και την δυναμιν αυτων, ὡς επεκλυσε το ὑδωρ της θαλασσης της ερυθρας επι προσωπου αυτων καταδιωκοντων αυτων εκ των οπισω ὑμων, και απωλεσεν αυτους κυριος ἑως της σημερον ἡμερας,
και ὁσα εποιησεν ἡμιν εν τη ερημω ἑως ηλθετε εις τον τοπον τουτον,
και ὁσα εποιησε τω δαθαν και αβειρων υἱοις ἑλιαβ υἱου ῥουβην, οὑς ανοιξασα ἡ γη το στομα αυτης κατεπιεν αυτους, και τους οικους αυτων, και τας σκηνας αυτων, και πασαν αυτων την ὑποστασιν την μετʼ αυτων εν μεσω παντος ισραηλ·
ὁτι οἱ οφθαλμοι ὑμων ἑωρακαν παντα τα εργα κυριου τα μεγαλα, ὁσα εποιησεν εν ὑμιν σημερον.
και φυλαξεσθε πασας τας εντολας αυτου ὁσας εγω εντελλομαι σοι σημερον, ἱνα ζητε, και πολυπλασιασθητε, και εισελθοντες κληρονομησητε την γην, εις ἡν ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εκει κληρονομησαι αυτην·
ἱνα μακροημερευσητε επι της γης, ἡς ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ὑμων δουναι αυτοις και τω σπερματι αυτων μετʼ αυτους, γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
εστι γαρ ἡ γη εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην, ουχ ὡσπερ γη αιγυπτου εστιν, ὁθεν εκπεπορευσθε εκειθεν, ὁταν σπειρωσι τον σπορον, και ποτιζωσι τοις ποσιν αυτων, ὡσει κηπον λαχανειας·
ἡ δε γη εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην, γη ορεινη και πεδινη· εκ του ὑετου του ουρανου πιεται ὑδωρ.
γη, ἡν κυριος ὁ θεος σου επισκοπειται αυτην διαπαντος, οἱ οφθαλμοι κυριου του θεου σου επʼ αυτης απʼ αρχης του ενιαυτου και ἑως συντελειας του ενιαυτου.
εαν δε ακοη ακουσητε πασας τας εντολας, ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον, αγαπαν κυριον τον θεον σου, και λατρευειν αυτω εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου,
και δωσει τον ὑετον τη γη σου καθʼ ὡραν πρωιμον και οψιμον, και εισοισεις τον σιτον σου, και τον οινον σου, και το ελαιον σου,
και δωσει χορτασματα εν τοις αγροις σου τοις κτηνεσι σου· και φαγων, και εμπλησθεις,
προσεχε σεαυτω μη πλατυνθη ἡ καρδια σου, και παραβητε, και λατρευσητε θεοις ἑτεροις, και προσκυνησητε αυτοις,
και θυμωθεις οργη κυριος εφʼ ὑμιν, και συσχη τον ουρανον, και ουκ εσται ὑετος, και ἡ γη ου δωσει τον καρπον αυτης, και απολεισθε εν ταχει απο της γης της αγαθης, ἡς κυριος εδωκεν ὑμιν.
και εμβαλειτε τα ῥηματα ταυτα εις την καρδιαν ὑμων και εις την ψυχην ὑμων, και αφαψετε αυτα εις σημειον επι της χειρος ὑμων, και εσται ασαλευτον προ οφθαλμων ὑμων·
και διδαξετε αυτα τα τεκνα ὑμων λαλειν εν αυτοις καθημενου σου εν οικω, και πορευομενου σου εν ὁδω, και καθευδοντος σου, και διανισταμενου σου.
και γραψετε αυτα επι τας φλιας των οικιων ὑμων, και των πυλων ὑμων,
ἱνα μακροημερευσητε, και αἱ ἡμεραι των υἱων ὑμων επι της γης, ἡς ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ὑμων δουναι αυτοις, καθως αἱ ἡμεραι του ουρανου επι της γης.
και εσται εαν ακοη ακουσητε πασας τας εντολας ταυτας ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον ποιειν, αγαπαν κυριον τον θεον ἡμων, και πορευεσθαι εν πασαις ταις ὁδοις αυτου, και προσκολλασθαι αυτω,
και εκβαλει κυριος παντα τα εθνη ταυτα απο προσωπου ὑμων, και κληρονομησετε εθνη μεγαλα και ισχυρα μαλλον η ὑμεις.
παντα τον τοπον οὑ εαν πατηση το ιχνος του ποδος ὑμων, ὑμιν εσται· απο της ερημου και αντιλιβανου, και απο του ποταμου του μελαλου, ποταμου ευφρατου, και ἑως της θαλασσης της επι δυσμων εσται τα ὁρια σου.
ουκ αντιστησεται ουδεις κατα προσωπον ὑμων· και τον φοβον ὑμων και τον τρομον ὑμων επιθησει κυριος ὁ θεος ὑμων επι προσωπον πασης της γης, εφʼ ἡς αν επιβητε επʼ αυτης, ὁν τροπον ελαλησε προς ὑμας.
ιδου εγω διδωμι ενωπιον ὑμων σημερον την ευλογιαν και την καταραν·
την ευλογιαν, εαν ακουσητε τας εντολας κυριου του θεου ὑμων, ὁσας εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον·
και την καταραν, εαν μη ακουσητε τας εντολας κυριου του θεου ὑμων, ὁσα εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον, και πλανηθητε απο της ὁδου ἡς ενετειλαμην ὑμιν, πορευθεντες λατρευειν θεοις ἑτεροις, οὑς ουκ οιδατε.
και εσται ὁταν εισαγαγη σε κυριος ὁ θεος σου εις την γην εις ἡν διαβαινεις εκει κληρονομησαι αυτην, και δωσεις ευλογιαν επʼ ορος γαριζιν, και την καταραν επʼ ορος γαιβαλ.
ουκ ιδου ταυτα περαν του ιορδανου, οπισω ὁδον δυσμων ἡλιου εν γη χανααν, το κατοικουν επι δυσμων εχομενον του γολγολ πλησιον της δρυος της ὑψηλης;
ὑμεις γαρ διαβαινετε τον ιορδανην, εισελθοντες κληρονομησαι την γην, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν ὑμιν εν κληρω πασας τας ἡμερας, και κατοικησετε εν αυτη.
και φυλαξεσθε του ποιειν παντα τα προσταγματα αυτου, και τας κρισεις ταυτας, ὁσας εγω διδωμι ενωπιον ὑμων σημερον.
12
και ταυτα τα προσταγματα και αἱ κρισεις, ἁς φυλαξετε του ποιειν εν τη γη, ἡν κυριος ὁ θεος των πατερων ὑμων διδωσιν ὑμιν εν κληρω, πασας τας ἡμερας, ἁς ὑμεις ζητε επι της γης.
απωλια απολειτε παντας τους τοπους εν οἱς ελατρευσαν εκει τοις θεοις αυτων, οὑς ὑμεις κληρονομειτε αυτους, επι των ορεων των ὑψηλων, και επι των θινων, και ὑποκατω δενδρου δασεος·
και κατασκαψετε τους βωμους αυτων, και συντριψετε τας στηλας αυτων, και τα αλση αυτων εκκοψετε, και τα γλυπτα των θεων αυτων κατακαυσετε πυρι, και απολειτε το ονομα αυτων εκ του τοπου εκεινου.
ου ποιησετε οὑτω κυριω τω θεω ὑμων.
αλλʼ η εις τον τοπον, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου εν μια των πολεων ὑμων επονομασαι το ονομα αυτου εκει και επικληθηναι, και εκζητησετε και ελευσεσθε εκει.
και οισετε εκει τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και τα θυσιασματα ὑμων, και τας απαρχας ὑμων, και τας ευχας ὑμων, και τα εκουσια ὑμων, και τας ὁμολογιας ὑμων, τα πρωτοτοκα των βοων ὑμων, και των προβατων ὑμων.
και φαγεσθε εκει εναντιον κυριου του θεου ὑμων, και ευφρανθησεσθε επι πασιν, οὑ εαν επιβαλητε την χειρα ὑμεις, και οἱ οικοι ὑμων, καθοτι ευλογησε σε κυριος ὁ θεος σου.
ου ποιησετε παντα ὁσα ἡμεις ποιουμεν ὡδε σημερον, ἑκαστος το αρεστον ενωπιον αυτου·
ου γαρ ἡκατε ἑως του νυν εις την καταπαυσιν, και εις την κληρονομιαν, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν ὑμιν.
και διαβησεσθε τον ιορδανην, και κατοικησετε επι της γης, ἡς κυριος ὁ θεος ἡμων κατακληρονομει ὑμιν, και καταπαυσει ὑμας απο παντων των εχθρων ὑμων των κυκλω, και κατοικησετε μετα ασφαλειας.
και εσται ὁ τοπος, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου επικληθηναι το ονομα αυτου εκει, εκει οισετε παντα ὁσα εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον· τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και τα θυσιασματα ὑμων, και τα επιδεκατα ὑμων, και τας απαρχας των χειρων ὑμων, και παν εκλεκτον των δωρων ὑμων, ὁσα αν ευξησθε κυριω τω θεω ὑμων.
και ευφρανθησεσθε εναντιον κυριου του θεου ὑμων, ὑμεις και οἱ υἱοι ὑμων, και αἱ θυγατερες ὑμων, και οἱ παιδες ὑμων, και αἱ παιδισκαι ὑμων, και ὁ λευιτης ὁ επι των πυλων ὑμων· ὁτι ουκ εστιν αυτω μερις ουδε κληρος μεθʼ ὑμων.
προσεχε σεαυτω, μη ανενεγκης τα ὁλοκαυτωματα σου εν παντι τοπω οὑ εαν ιδης.
αλλʼ η εις τον τοπον, ὁν αν εκλεξεται κυριος ὁ θεος σου αυτον, εν μια των φυλων σου, εκει ανοισετε τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και εκει ποιησεις παντα ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον.
αλλʼ η εν παση επιθυμια σου θυσεις, και φαγη κρεα κατα την ευλογιαν κυριου του θεου σου, ἡν εδωκε σοι εν παση πολει· ὁ ακαθαρτος εν σοι και ὁ καθαρος επι το αυτο φαγεται αυτο, ὡς δορκαδα η ελαφον.
πλην το αἱμα ου φαγεσθε· επι την γην εκχεειτε αυτο, ὡς ὑδωρ.
ου δυνηση φαγειν εν ταις πολεσι σου το επιδεκατον του σιτου σου, και του οινου σου, και του ελαιου σου, τα πρωτοτοκα των βοων σου, και των προβατων σαυ, και πασας τας ευχας, ὁσας αν ευξησθε, και τας ὁμολογιας ὑμων, και τας απαρχας των χειρων σου.
αλλʼ η εναντιον κυριου του θεου σου φαγη αυτο εν τω τοπω, ὡ αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτω, συ και ὁ υἱος σου, και ἡ θυγατηρ σου, ὁ παις σου, και ἡ παιδισκη σου, και ὁ προσηλυτος ὁ εν ταις πολεσιν ὑμων· και ευφρανθηση εναντιον κυριου του θεου σου επι παντα, οὑ εαν επιβαλης την χειρα σου.
προσεχε σεαυτω μη εγκαταλιπης τον λευιτην παντα τον χρονον ὁσον α ζης επι της γης.
εαν δε εμπλατυνη κυριος ὁ θεος σου τα ὁρια σου, καθαπερ ελαλησε σοι, και ερεις, φαγομαι κρεα, εαν επιθυμηση ἡ ψυχη σου ὡστε φαγειν κρεα, εν παση επιθυμια της ψυχης σου φαγη κρεα.
εαν δε μακραν απεχη σου ὁ τοπος, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου εκει επικληθηναι το ονομα αυτου εκει, και θυσεις απο των βοων σου, και απο των προβατων σου ὡν αν δω ὁ θεος σοι, ὁν τροπον ενετειλαμην σοι, και φαγη εν ταις πολεσι σου κατα την επιθυμιαν της ψυχης σου.
ὡς εσθεται ἡ δορκας και ἡ ελαφος, οὑτω φαγη αυτο· ὁ ακαθαρτος εν σοι και ὁ καθαρος ὡσαυτως εδεται.
προσεχε ισχυρως του μη φαγειν αἱμα, ὁτι αἱμα αυτου ψυχη· ου βρωθησεται ψυχη μετα των κρεων.
ου φαγεσθε· επι την γην εκχεειτε αυτο ὡς ὑδωρ.
ου φαγη αυτο, ἱνα ευ σοι γενηται και τοις υἱοις σου μετα σε, εαν ποιησης το καλον και το αρεστον εναντιον κυριου του θεου σου.
πλην τα ἁγια σου εαν γενηται σοι, και τας ευχας σου λαβων ἡξεις εις τον τοπον, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου επικληθηναι το ονομα αυτου εκει.
και ποιησεις τα ὁλοκαυτωματα σου, τα κρεα ανοισεις επι το θυσιαστηριον κυριου του θεου σου· το δε αἱμα των θυσιων σου προσχεεις προς την βασιν του θυσιαστηριου κυριου του θεου σου, τα δε κρεα φαγη.
φυλασσου και ακουε και ποιησεις παντας τους λογους οὑς εγω εντελλομαι σοι, ἱνα ευ σοι γενηται και τοις υἱοις σου διʼ αιωνος, εαν ποιησης το αρεστον και το καλον εναντιον κυριου του θεου σου.
εαν δε εξολοθρευση κυριος ὁ θεος σου τα εθνη, εις οὑς εισπορευη εκει κληρονομησαι την γην αυτων, απο προσωπου σου, και κατακληρονομησης αυτην, και κατοικησης εν τη γη αυτων,
προσεχε σεαυτω μη εκζητησης επακολουθησαι αυτοις μετα το εξολοθρευθηναι αυτους απο προσωπου σου, λεγων, πως ποιουσι τα εθνη ταυτα τοις θεοις αυτων; ποιησω καγω.
ου ποιησεις οὑτω τω θεω σου· τα γαρ βδελυματα κυριου ἁ εμισησεν, εποιησαν εν τοις θεοις αυτων, ὁτι τους υἱους αυτων, και τας θυγατερας αυτων κατακαιουσιν εν πυρι τοις θεοις αυτων.
13
παν ῥημα ὁ εγω εντλλομαι ὑμιν σημερον, τουτο φυλαξη ποιειν· ου προσθησεις επʼ αυτο, ουδε αφελεις απʼ αυτου.
εαν δε αναστη εν σοι προφητης η ενυπνιαζομενος το ενυπνιον, και δω σοι σημειον η τερας,
και ελθη το σημειον η το τερας ὁ ελαλησε προς σε, λεγων, πορευθωμεν και λατρευσωμεν θεοις ἑτεροις οὑς ουκ οιδατε,
ουκ ακουσεσθε των λογων του προφητου εκεινου η του ενυπνιαζομενου το ενυπνιον εκεινο· ὁτι πειραζει κυριος ὁ θεος σου ὑμας, ειδεναι ει αγαπατε τον θεον ὑμων εξ ὁλης της καρδιας ὑμων, και εξ ὁλης της ψυχης ὑμων.
οπισω κυριου του θεου ὑμων πορευεσθε, και τουτον φοβηθησεσθε, και της φωνης αυτου ακουσεσθε, και αυτω προστεθησεσθε.
και ὁ προφητης εκεινος η ὁ το ενυπνιον ενυπνιαζομενος εκεινος, αποθανειται· ελαλησε γαρ πλανησαι σε απο κυριου του θεου σου εξαγαγοντος σε εκ γης αιγυπτου, του λυτρωσαμενου σε εκ της δουλειας, εξωσαι σε απο της ὁδου, ἡς ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου πορευεσθαι εν αυτη· και αφανιεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
εαν δε παρακαλεση σε ὁ αδελφος σου εκ πατρος σου η εκ μητρος σου, η ὁ υἱος σου, η ἡ θυγατηρ, η ἡ γυνη σου ἡ εν κολπω σου, η φιλος ισος τη ψυχης σου λαθρα, λεγων, βαδισωμεν και λατρευσωμεν θεοις ἑτεροις, οὑς ουκ ηδεις συ και οἱ πατερες σου,
απο των θεων των εθνων των περι κυκλω ὑμων, των εγγιζοντων σοι η των μακραν απο σου, απʼ ακρου της γης ἑως ακρου της γης,
ου συνθελησεις αυτω, και ουκ εισακουση αυτου, και ου φεισεται ὁ οφθαλμος σου επʼ αυτω, ουκ επιποθησεις επʼ αυτω, ουδʼ ου μη σκεπασης αυτον·
αναγγελλων αναγγελεις περι αυτου, και αἱ χειρες σου εσονται επʼ αυτον εν πρωτοις αποκτειναι αυτον, και αἱ χειρες παντος του λαου επʼ εσχατω.
και λιθοβολησουσιν αυτον εν λιθοις, και αποθανειται, ὁτι εζητησεν αποστησαι σε απο κυριου του θεου σου του εξαγαγοντος σε εκ γης αιγυπτου, εξ οικου δουλειας.
και πας ισραηλ ακουσας φοβηθησεται, και ου προσθησει ποιησαι ετι κατα το ῥημα το πονηρον τουτο εν ὑμιν.
εαν δε ακουσης εν μια των πολεων σου, ὡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κατοικειν σε εκει, λεγοντων,
εξηλθοσαν ανδρες παρανομοι εξ ὑμων, και απεστησαν παντας τους κατοικουντας την γην αυτων, λεγοντες, πορευθωμεν και λατρευσωμεν θεοις ἑτεροις, οὑς ουκ ηδειτε,
και ετασεις και ερωτησεις, και ερευνησεις σφοδρα, και ιδου αληθης σαφως ὁ λογος, γεγενηται το βδελυγμα τουτο εν ὑμιν·
αναιρων ανελεις παντας τους κατοικουντας εν τη γη εκεινη εν φονω μαχαιρας, αναθεματι αναθεματιειτε αυτην, και παντα τα εν αυτη.
και παντα τα σκυλα αυτης συναξεις εις τας διοδους αυτης, και εμπρησεις την πολιν εν πυρι, και παντα τα σκυλα αυτης πανδημει εναντιον κυριου του θεου σου· και εσται αοικητος εις τον αιωνα, ουκ ανοικοδομηθησεται ετι.
και ου προσκολληθησεται ουδεν απο του αναθεματος εν τη χειρι σου, ἱνα αποστραφη κυριος απο θυμου της οργης αυτου, και δωση σοι ελεος, και ελεηση σε, και πληθυνη σε, ὁν τροπον ωμοσε τοις πατρασι σου,
εαν ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, φυλασσειν τας εντολας αυτου, ὁσας εγω εντελλομαι σοι σημερον, ποιειν το καλον και το αρεστον εναντιον κυριου του θεου σου.
14
υἱοι εστε κυριου του θεου ὑμων· ουκ επιθησετε φαλακρωμα αναμεσον των οφθαλμων ὑμων επι νεκρω.
ὁτι λαος ἁγιος ει κυριω τω θεω σου, και σε εξελεξατο κυριος ὁ θεος σου γενεσθαι σε λαον αυτω περιουσιον απο παντων των εθνων των επι προσωπου της γης.
ου φαγεσθε παν βδελυγμα.
ταυτα κτηνη ἁ φαγεσθε· μοσχον εκ βοων, και αμνον εκ προβατων, και χιμαρον εξ αιγων·
ελαφον, και δορκαδα, και πυγαργον, ορυγα, και καμηλοπαρδαλιν.
παν κτηνος διχηλουν ὁπλην, και ονυχιστηρας ονυχιζον δυο χηλων, και αναγον μηρυκισμον εν τοις κτηνεσι, ταυτα φαγεσθε.
και ταυτα ου φαγεσθε απο των αναγοντων μηρυκισμον, και απο των διχηλουντων τας ὁπλας, και ονυχιζοντων ονυχιστηρας· τον καμηλον, και δασυποδα, και χοιρογρυλλιον· ὁτι αναγουσι μηρυκισμον, και ὁπλην ου διχηλουσιν, ακαθαρτα ταυτα ὑμιν εστι.
και τον ὑν, ὁτι διχηλει ὁπλην τουτο, και ονυχιζει ονυχιστηρας ὁπλης, και τουτο μηρυκισμον ου μηρυκαται ακαθαρτον τουτο ὑμιν· απο των κρεων αυτων ου φαγεσθε, των θνησιμαιων αυτων ουχ ἁψεσθε.
και ταυτα φαγεσθε απο παντων των εν τω ὑδατι, παντα ὁσα εστιν εν αυτοις πτερυγια και λεπιδες, φαγεσθε.
και παντα ὁσα ουκ εστιν αυτοις πτερυγια και λεπιδες, ου φαγεσθε· ακαθαρτα ὑμιν εστι.
παν ορνεον καθαρον φαγεσθε.
και ταυτα ου φαγεσθε απʼ αυτων· τον αετον, και τον γρυπα, και τον ἁλιαετον,
και τον γυπα, και τον ικτινον, και τα ὁμοια αυτω,
και στρουθον, και γλαυκα, και λαρον,
και ερωδιον, και κυκνον, και ιβιν,
και καταρακτην, και ἱερακα, και τα ὁμοια αυτω, και εποπα, και νυκτικορακα,
και πελακανα, και χαραδριον, και τα ὁμοια αυτω, και πορφυριωνα, και νυκτεριδα.
παντα τα ἑρπετα των πετεινων ακαθαρτα εστιν ὑμιν· ου φαγεσθε απʼ αυτων.
παν πετεινον καθαρον φαγεσθε.
παν θνησιμαιον ου φαγεσθε· τω παροικω τω εν ταις πολεσι σου δοθησεται και φαγεται, η αποδωση τω αλλοτριω, ὁτι λαος ἁγιος ει κυριω τω θεω σου. ουχ ἑψησεις αρνα εν γαλακτι μητρος αυτου.
δεκατην αποδεκατωσεις παντος γεννηματος του σπερματος σου, το γεννημα του αγρου σου ενιαυτον κατʼ ενιαυτον.
και φαγη αυτο εν τω τοπω, ὡ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου επικληθηναι το ονομα αυτου εκει· οισετε τα επιδεκατα του σιτου σου, και του οινου σου, και του ελαιου σου, τα πρωτοτοκα των βοων σου, και των προβατων σου, ἱνα μαθης φοβεισθαι κυριον τον θεον σου πασας τας ἡμερας.
εαν δε μακραν γενηται ἡ ὁδος απο σου, και μη δυνη αναφερειν αυτα, ὁτι μακραν απο σου ὁ τοπος, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου επικληθηναι το ονομα αυτου εκει, ὁτι ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου,
και αποδωση αυτα αργυριου, και ληψη το αργυριον εν ταις χερσι σου, και πορευση εις τον τοπον ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτον.
και δωσεις αργυριον επι παντος οὑ αν επιθυμεη ἡ ψυχη σου, επι βουσιν η επι προβατοις, η ετʼ οινω η επι σικερα, η επι σικερα, η επι παντος οὑ αν επιθυμη ἡ φυχη σου, και φαγη εκει εναντιον κυριου του θεου σου, και ευφρανθηση συ και ὁ οικος σου,
και ὁ λευιτης ὁ εν ταις πολεσι σου, ὁτι ουκ εστιν αυτω μερις ουδε κληρος μετα σου.
μετα τρια ετη εξοισεις παν το επιδεκατον των γεννηματων σου, εν τω ενιαυτω εκεινω θησεις αυτο εν ταις πολεσι σου.
και ελευσεται ὁ λευιτης, ὁτι ουκ εστιν αυτω μερις ουδε κληρος μετα σου, και ὁ προσηλυτος και ὁ ορφανος και ἡ χηρα ἡ εν ταις πολεσι σου, και φαγονται και εμπλησθησονται, ἱνα ευλογηση σε κυριος ὁ θεος σου εν πασι τοις εργοις οἱς εαν ποιης.
15
διʼ ἑπτα ετων ποιησεις αφεσιν.
και οὑτω το προσταγμα της αφεσεως· αφησεις παν χρεος ιδιον, ὁ οφειλει σοι ὁ πλησιον, και τον αδελφον σου ουκ απαιτησεις· επικεκληται γαρ αφεσις κυριω τω θεω σου.
τον αλλοτριον απαιτησεις ὁσα εαν η· σοι παρʼ αυτω, τω δε αδελφω σου αφεσιν ποιησεις του χρεους σου.
ὁτι ουκ εσται εν σοι ενδεης, ὁτι ευλογων ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου εν τη γη, ἡ κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω κατακληρονομειν σε αυτην.
εαν δε ακοη εισακουσητε της φωνης κυριου του θεου ὑμων φυλασσειν και ποιειν πασας τας εντολας ταυτας, ὁσας εγω εντελλομαι σοι σημερον,
ὁτι κυριος ὁ θεος σου ευλογησε σε ὁν τροπον ελαλησε σοι· και δανειεις εθνεσι πολλοις, συ δε ου δανειη· και αρξεις εθνων πολλων, σου δε ουκ αρξουσιν.
εαν δε γενηται εν σοι ενδεης εκ των αδελφων σου εν μια των πολεων σου εν τη γη, ἡ κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, ουκ αποστερξεις την καρδιαν σου, ουδʼ ου μη συσφιγξεις την χειρα σου απο του αδελφου σου του επιδεομενου.
ανοιγων ανοιξεις τας χειρας σου αυτω, και δανειον δανειεις αυτω ὁσον επιδεεται, καθοτι ενδεειται.
προσεχε σεαυτω μη γενηται ῥημα κρυπτον εν τη καρδια σου ανομημα, λεγων, εγγιζει το ετος το ἑβδομον, ετος της αφεσεως, και πονηρευσηται ὁ οφθαλμος σου τω αδελφω σου τω επιδεομενω, και ου δωσεις αυτω, και καταβοησεται κατα σου προς κυριον, και εσται εν σοι ἁμαρτια μεγαλη.
διδους δωσεις αυτω, και δανειον δανειεις αυτω ὁσον επιδεεται, καθοτι ενδεειται· και ου λυπηθηση τη καρδια σου διδοντος σου αυτω, ὁτι δια το ῥημα τουτο ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου εν πασιν τοις εργοις και εν πασι οὑ αν επιβαλης την χειρα σου.
ου γαρ μη εκλιπη ενδεης απο της γης σου· δια τουτο εγω σοι εντελλομαι ποιειν το ῥημα τουτο, λεγων, ανοιγων ανοιξεις τας χειρας σου τω αδελφω σου τω πενητι και τω επιδεομενω τω επι της γης σου.
εαν δε πραθη σοι ὁ αδελφος σου ὁ ἑβραιος η εβραια, δουλευσει σοι ἑξ ετη, και τω ἑβδομω εξαποστελεις αυτον ελευθερον απο σου.
ὁταν δε εξαποστελλης αυτον ελευθερον απο σου, ουκ εξαποστελεις αυτον κενον.
εφοδιον εφοδιασεις αυτον απο των προβατων σου, και απο του σιτου σου, και απο του οινου σου· καθα ευλογησε σε κυριος ὁ θεος σου, δωσεις αυτω.
και μνησθηση ὁτι οικετης ησθα εν γη αιγυπτου, και ελυτρωσατο σε κυριος ὁ θεος σου εκειθεν· δια τουτο εγω σοι εντελλομαι ποιειν το ῥημα τουτο.
εαν δε λεγη προς σε, ουκ εξελευσομαι απο σου, ὁτι ηγαπηκε σε και την οικιαν σου, ὁτι ευ εστιν αυτω παρα σοι.
και ληψη το οπητιον, και τρυπησεις το ωτιον αυτου προς την θυραν, και εσται σοι οικετης εις τον αιωνα· και την παιδισκην σου ὡσαυτως ποιησεις.
ου σκληρον εσται εναντιον σου εξαποστελλομενων αυτων ελευθερων απο σου, ὁτι επετειον μισθον του μισθωτου εδουλευσε σοι ἑξ ετη· και ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου εν πασιν οἱς εαν ποιης.
παν πρωτοτοκον ὁ εαν τεχθη εν ταις βουσι σου, και εν τοις προβατοις σου, τα αρσενικα ἁγιασεις κυριω τω θεω σου· ουκ εργα εν τω πρωτοτοκω μοσχω σου, και ου μη κειρης τα πρωτοτοκα των προβατων σου.
εναντι κυριου φαγη αυτο ενιαυτον εξ ενιαυτου εν τω τοπω ὡ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου, συ και ὁ οικος σου.
εαν δε η· εν αυτω μωμος, χωλον η τυφλον, μωμον πονηρον, ου θυσεις αυτο κυριω τω θεω σου.
εν ταις πολεσι σου φαγη αυτο· ὁ ακαθαρτος εν σοι, και ὁ καθαρος ὡσαυτως εδεται ὡς δορκαδα η ελαφον.
πλην αἱμα ου φαγεσθε· επι την γην εκχεεις αυτο ὡς ὑδωρ.
16
φυλαξαι τον μηνα των νεων, και ποιησεις το πασχα κυριω τω θεω σου, ὁτι εν τω μηνι των νεων εξηλθες εξ αιγυπτου νυκτος.
και θυσεις το πασχα κυριω τω θεω σου προβατα και βοας εν τω τοπω, ὡ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτον, επικληθηναι το ονομα αυτου εκει.
ου φαγη επʼ αυτου ζυμην· επτα ἡμερας φαγη επʼ αυτου αζυμα, αρτον κακωσεως, ὁτι εν σπουδη εξηλθετε εξ αιγυπτου, ἱνα μνησθητε την ἡμεραν της εξοδιας ὑμων εκ γης αιγυπτου πασας τας ἡμερας της ζωης ὑμων.
ουκ οφθησεται σοι ζυμη εν πασι τοις ὁριοις σου ἑπτα ἡμερας, και ου κοιμηθησεται απο των κρεων ὡν εαν θυσης το ἑσπερας τη ἡμερα τη πρωτη εις τοπρωι.
ου δυνηση θυσαι το πασχα εν ουδεμια των πολεων σου, ὡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι·
αλλʼ η εις τον τοπον, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου, επικληθηναι το ονομα αυτου εκει, θυσεις το πασχα ἑσπερας προς δυσμας ἡλιου, εν τω καιρω ὡ εξηλθες εξ αιγυπτου.
και ἑψησεις και οπτησεις και φαγη εν τω τοπω, οὑ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτον· και αποστραφηση τοπρωι, και ελευση εις τους οικους σου.
ἑξ ἡμερας φαγη αζυμα, και τη ἡμερα τη ἑβδομη εξοδιον ἑορτη κυριω τω θεω σου· ου ποιησεις εν αυτη παν εργον, πλην ὁσα ποιηθησεται ψυχη.
ἑπτα ἑβδομαδας εξαριθμησεις σεαυτω· αρξαμενου σου δρεπανον επʼ αμητον, αρξη εξαριθμησαι ἑπτα ἑβδομαδας.
και ποιησεις ἑορτην ἑβδομαδων κυριω τω θεω σου, καθως ἡ χειρ σου ισχυει, ὁσα αν δω κυριος ὁ θεος σου.
και ευφρανθηση εναντιον κυριου του θεου σου, συ και ὁ υἱος σου, και ἡ θυγατηρ σου, ὁ παις σου, και ἡ παιδισκη σου, και ὁ λευιτης, και ὁ προσηλυτος, και ὁ ορφανος, και ἡ χηρα ἡ ουσα εν ὑμιν, εν τω τοπω, ὡ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτον, επικληθηναι το ονομα αυτου εκει.
και μνησθηση ὁτι οικετης εγενου εν γη αιγυπτω, και φυλαξη και ποιησεις τας εντολας ταυτας.
εορτην σκηνων ποιησεις σεαυτω ἑπτα ἡμερας εν τω συναγαγειν σε εκ της ἁλωνος σου και απο της ληνου σου.
και ευφρανθηση εν τη ἑορτη σου, συ και ὁ υἱος σου, και ἡ θυγατηρ σου, ὁ παις σου, και ἡ παιδισκη σου, και ὁ λευιτης, και ὁ προσηλυτος, και ὁ ορφανος, και ἡ χηρα ἡ ουσα εν ταις πολεσι σου.
ἑπτα ἡμερας ἑορτασεις κυρἱω τω θεω σου εν τω τοπω, ὡ αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου αυτω· εαν δε ευλογηση σε κυριος ὁ θεος σου εν πασι γεννημασι σου, και εν παντι εργω των χειρων σου, και εση ευφραινομενος.
τρεις καιρους του ενιαυτου οφθησεται παν αρσενικον σου εναντιον κυριου του θεου σου εν τω τοπω, ὡ εαν εκλεξηται αυτον κυριος· εν τη ἑορτη των αζυμων, και εν τη ἑορτη των ἑβδομαδων, και εν τη ἑορτη της σκηνοπηγιας· ουκ οφθηση ενωπιον κυριου του θεου σου κενος.
ἑκαστος κατα δυναμιν των χειρων ὑμων, κατα την ευλογιαν κυριου του θεου σου ἡν εδωκε σοι.
κριτας και γραμματοεισαγωγεις ποιησεις σεαυτω εν ταις πολεσι σου, αἱς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κατα φυλας· και κρινουσι τον λαον κρισιν δικαιαν.
ουκ εκκλινουσι κρισιν, ουδε ληψονται δωρον· τα γαρ δωρα αποτυφλοι οφθαλμους σοφων, και εξαιρει λογους δικαιων.
δικαιως το δικαιον διωξη, ἱνα ζητε, και εισελθοντες κληρονομησητε την γην ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
ου φυτευσεις σεαυτω αλσος· παν ξυλον παρα το θυσιαστηριον του θεου σου ου ποιησεις σεαυτω.
ου στησεις σεαυτω στηλην, ἁ εμισησε κυριος ὁ θεος σου.
17
ου θυσεις κυριω τω θεω σου μοσχον η προβατον, εν ὡ εστιν εν αυτω μωμος, παν ῥημα πονηρον· ὁτι βδελυγμα κυριω τω θεω σου εστιν.
εαν δε εὑρεθη εν μια των πολεων σου, ὡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, ανηρ η γυνη ὁς ποιησει το πονηρον εναντιον κυριου του θεου σου, παρελθειν την διαθηκην αυτου,
και ελθοντες λατρευσωσι θεοις ἑτεροις, και προσκυνησωσιν αυτοις, τω ἡλιω, η τη σεληνη, η παντι των εκ του κοσμου του ουρανου, α ου προσεταξε σοι,
και αναγγελη σοι και εκζητησης σφοδρα, και ιδου αληθως γεγονε το ῥημα, γεγενηται το βδελυγμα τουτο εν ισραηλ·
και εξαξεις τον ανθρωπον εκεινον, η την γυναικα εκεινην, και λιθοβολησετε αυτους εν λιθοις, και τελευτησουσιν.
επι δυσι μαρτυσιν η επι τρισι μαρτυσιν αποθανειται· ὁ αποθνησκων ουκ αποθανειται εφʼ ἑνι μαρτυρι.
και ἡ χειρ των μαρτυρων εσται επʼ αυτω εν πρωτοις θανατωσαι αυτον, και ἡ χειρ του λαου επʼ εσχατων· και εξαρεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
εαν δε αδυνατηση απο σου ῥημα εν κρισει αναμεσον αἱμα αἱματος, και αναμεσον κρισις κρισεως, και αναμεσον ἁφη ἁφης, και αναμεσον αντιλογια αντιλογιας, ῥηματα κρισεως εν ταις πολεσιν ὑμων, και αναστας αναβηση εις τον τοπον ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου εκει,
και εγευση προς τονς ἱερεις τους λευιτας, και προς τον κριτην ὁς αν γενηται εν ταις ἡμεραις εκειναις, και εκζητησαντες αναγγελουσι σοι την κρισιν.
και ποιησεις κατα το πραγμα ὁ αν αναγγειλωσι σοι εκ του τοπου, οὑ εαν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου, και φυλαξη ποιησαι παντα ὁσα αν νομοθετηθη σοι.
κατα τον νομον και κατα την κρισιν ἡν αν ειπωσι σοι, ποιησεις· ουκ εκκλινεις απο του ῥηματος οὑ εαν αναγγειλωσι σοι δεξια ουδε αριστερα.
και ὁ ανθρωπος ὁς εαν ποιηση εν ὑπερηφανια, ὡστε μη ὑπακουσαι του ἱερεως του παρεστηκοτος λειτουργειν επι τω ονοματι κυριου του θεου σου, η του κριτου ὁς αν η· εν ταις ἡμεραις εκειναις, και αποθανειται ὁ ανθρωπος εκεινος, και εξαρεις τον πονηρον εξ ισραηλ.
και πας ὁ λαος ακουσας φοβηθησεται, και ουκ ασεβησει ετι.
εαν δε εισελθης εις την γην ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, και κληρονομησης αυτην, και κατοικησης επʼ αυτην, και ειπης, καταστησω επʼ εμαυτον αρχοντα, καθα και τα λοιπα εθνη τα κυκλω μου·
καθιστων καταστησεις επι σεαυτον αρχοντα, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος αυτον· εκ των αδελφων σου καταστησεις επι σεαυτον αρχοντα· ου δυνηση καταστησαι επι σεαυτον ανθρωπον αλλοτριον, ὁτι ουκ αδελφος σου εστι.
διοτι ου πληθυνει ἑαυτω ἱππον, ουδε μη αποστρεψη τον λαον εις αιγυπτον, ὁπως μη πληθυνη αὑτω ἱππον· ὁ δε κυριος ειπεν, ου προσθησεσθε αποστρεψαι τη ὁδω ταυτη ετι.
και ου πληθυνει ἑαυτω γυναικας, ἱνα μη μεταστη αυτου καρδια· και αργυριον και χρυσιον ου πληθυνει ἑαυτω σφοδρα.
και ὁταν καθιση επι της αρχης αυτου, και γραψει αὑτω το δευτερονομιον τουτο εις βιβλιον παρα των ἱερεων των λευιτων,
και εσται μετʼ αυτου, και αναγνωσεται εν αυτω πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου, ἱνα μαθη φοβεισθαι κυριον τον θεον σου, και φυλασσεσθαι πασας τας εντολας ταυτας, και τα δικαιωματα ταυτα ποιειν·
ἱνα μη ὑψωθη ἡ καρδια αυτου απο των αδελφων αυτου, ἱνα μη παραβη απο των εντολων δεξια η αριστερα, ὁπως αν μακροχρονιση επι της αρχης αυτου, αυτος και οἱ υἱοι αυτου εν τοις υἱοις ισραηλ.
18
ουκ εσται τοις ἱερευσι τοις λευιταις ὁλη φυλη λευι μερις ουδε κληρος μετα ισραηλ· καρπωματα κυριου ὁ κληρος αυτων, φαγονται αυτα.
κληρος δε ουκ εσται αυτοις εν τοις αδελφοις αυτων· κυριος αυτος κληρος αυτου, καθοτι ειπεν αυτω.
και αὑτη ἡ κρισις των ἱερεων τα παρα του λαου παρα των θυοντων τα θυματα, εαν τε μοσχον, εαν τε προβατον· και δωσεις τον βραχιονα τω ἱερει, και τα σιαγονια, και το ενυστρον,
και τας απαρχας του σιτου σου, και του οινου σου, και του ελαιου σου· και την απαρχην των κουρων των προβατων σου δωσεις αυτω.
ὁτι αυτον εξελεξατο κυριος εκ πασων των φυλων σου, παρεσταναι εναντι κυριου του θεου, λειτουργειν και ευλογειν επι τω ονοματι αυτου, αυτος και οἱ υἱοι αυτου εν τοις υἱοις ισραηλ.
εαν δε παραγενηται ὁ λευιτης εκ μιας των πολεων εκ παντων των υἱων ισραηλ, οὑ αυτος παροικει, καθʼ ὁτι επιθυμει ἡ ψυχη αυτου, εις τον τοπον ὁν αν εκλεξηται,
λειτουργησει τω ονοματι κυριου του θεου αυτου, ὡσπερ παντες οἱ αδελφοι αυτου οἱ λευιται οἱ παρεστηκοτες εκει εναντιον κυριου του θεου σου.
μεριδα μεμερισμενην φαγεται, πλην της πρασεως της κατα πατριαν.
εαν δε εισελθης εις την γην ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, ου μαθηση ποιειν κατα τα βδελυγματα των εθνων εκεινων.
ουχ εὑρεθησεται εν σοι περικαθαιρων τον υἱον αυτου και την θυγατερα αυτου εν πυρι, μαντευομενος μαντειαν, κληδονιζομενος, και οιωνιζομενος, φαρμακοις
επαειδων επαοιδην, εγγαστριμυθος, και τερατοσκοπος, επερωτων τους νεκρους.
εστι γαρ βδελυγμα κυριω τω θεω σου πας ποιων ταυτα· ἑνεκεν γαρ των βδελυγματων τουτων κυριος εξολοθρευσει αυτους απο προσωπου σου.
τελειος εση εναντιον κυριου του θεου σου.
τα γαρ εθνη ταυτα, οὑς συ κατακληρονομεις αυτους, οὑτοι κληδονων και μαντειων ακουσονται· και σοι ουχ οὑτως εδωκε κυριος ὁ θεος σου.
προφητην εκ των αδελφων σου, ὡς εμε, αναστησει σοι κυριος ὁ θεος σου· αυτου ακουσεσθε·
κατα παντα ὁσα ητησω παρα κυριου του θεου σου εν χωρηβ τη ἡμερα της εκκλησιας, λεγοντες, ου προσθησομεν ακουσαι την φωνην κυριου του θεου σου, και το πυρ τουτο το μεγα ουκ οψομεθα ετι, ουδε μη αποθανωμεν.
και ειπε κυριος προς με, ορθως παντα ὁσα ελαλησαν προς σε.
προφητην αναστησω αυτοις εκ των αδελφων αυτων, ὡσπερ σε· και δωσω τα ῥηματα εν τω στοματι αυτου, και λαλησει αυτοις καθʼ ὁτι αν εντειλωμαι αυτω.
και ὁ ανθρωπος ὁς εαν μη ακουση ὁσα αν λαληση ὁ προφητης εκεινος επι τω ονοματι μου, εγω εκδικησω εξ αυτου.
πλην ὁ προφητης ὁς αν ασεβηση λαλησαι επι τω ονοματι μου ῥημα ὁ ου προσεταξα λαλησαι, και ὁς αν λαληση εν ονοματι θεων ἑτερων, αποθανειται ὁ προφητης εκεινος.
εαν δε ειπης εν τη καρδια σου, πως γνωσομεθα το ῥημα ὁ ουκ ελαλησε κυριος;
ὁσα εαν λαληση ὁ προφητης εκεινος τω ονοματι κυριου, και μη γενηται, και μη συμβη, τουτο το ῥημα ὁ ουκ ελαλησε κυριος, εν ασεβεια ελαλησεν ὁ προφητης εκεινος· ουκ αφεξεσθε αυτου.
19
εαν δε αφανιση κυριος ὁ θεος σου τα εθνη, ἁ ὁ θεος διδωσι σοι την γην, και κατακληρονομησητε αυτους, και κατοικησητε εν ταις πολεσιν αυτων, και εν τοις οικοις αυτων,
τρεις πολεις διαστελεις σεαυτω εν μεσω της γης σου, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
στοχασαι σοι την ὁδον, και τριμεριεις τα ὁρια της γης σου, ἡν καταμεριζει σοι κυριος ὁ θεος σου, και εσται καταφυγη παντι φονευτη.
τουτο δε εσται το προσταγμα του φονευτου, ὁς αν φυγη εκει, και ζησεται, ὁς αν παταξη τον πλησιον αυτου ουκ ειδως, και οὑτος ου μισων αυτον προ της χθες και τριτης.
και ὁς εαν εισελθη μετα του πλησιον εις τον δρυμον συναγαγειν ξυλα, και εκκρουσθη ἡ χειρ αυτου τη αξινη κοπτοντος το ξυλον, και εκπεσον το σιδηριον απο του ξυλου τυχη του πλησιον, και αποθανη, οὑτος καταφευξεται εις μιαν των πολεων τουτων, και ζησεται.
ἱνα μη διωξας ὁ αγχιστευων του αἱματος οπισω του φονευσαντος, ὁτι παρατεθερμανται τη καρδια, και καταλαβη αυτον, εαν μακροτερα η· ἡ ὁδος, και παταξη αυτου ψυχην· και τουτω ουκ εστι κρισις θανατου, ὁτι ου μισων ην αυτον προ της χθες, ουδε προ της τριτης.
δια τουτο εγω σοι εντελλομαι το ῥημα τουτο, λεγων, τρεις πολεις διαστελεις σεαυτω.
εαν δε εμπλατυνη κυριος ὁ θεος σου τα ὁρια σου, ὁν τροπον ωμοσε τοις πατρασι σου, και δω σοι κυριος πασαν την γην, ἡν ειπε δουναι τοις πατρασι σου,
εαν ακουσης ποιειν πασας τας εντολας ταυτας, ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον, αγαπαν κυριον τον θεον σου, πορευεσθαι εν πασαις ταις ὁδοις αυτου πασας τας ἡμερας· προσθησεις σεαυτω ετι τρεις πολεις προς τας τρεις ταυτας.
και ουκ εκχυθησεται αἱμα αναιτιον εν τη γη, ἡ· κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω, και ουκ εσται εν σοι αἱματι ενοχος.
εαν δε γενηται εν σοι ανθρωπος μισων τον πλησιον, και ενεδρευση αυτον, και επαναστη επʼ αυτον, και παταξη αυτου ψυχην, και αποθανη, και φυγη εις μιαν των πολεων τουτων·
και αποστελουσιν ἡ γερουσια της πολεως αυτου, και λημψονται αυτον εκειθεν, και παραδωσουσιν αυτον εις χειρας των αγχιστευοντων του αἱματος, και αποθανειται.
ου φεισεται ὁ οφθαλμος σου επʼ αυτω, και καθαριεις το αἱμα το αναιτιον εξ ισραηλ, και ευ σοι εσται.
ου μετακινησεις ὁρια του πλησιον, ἁ εστησαν οἱ πατερες σου εν τη κληρονομια, ἡ κατεκληρονομηθης εν τη γη, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω.
ουκ εμμενει μαρτυς εἱς μαρτυρησαι κατα ανθρωπου κατα πασαν αδικιαν, και κατα παν ἁμαρτημα, και κατα πασαν ἁμαρτιαν, ἡν εαν ἁμαρτη· επι στοματος δυο μαρτυρων, και επι στοματος τριων μαρτυρων, στησεται παν ῥημα.
εαν δε καταστη μαρτυς αδικος κατα ανθρωπου, καταλεγων αυτου ασεβειαν·
και στησονται οἱ δυο ανθρωποι οἱς εστιν αυτοις ἡ αντιλογια, εναντι κυριου, και εναντι των ἱερεων, και εναντι των κριτων, οἱ αν ωσιν εν ταις ἡμεραις εκειναις·
και εξετασωσιν οἱ κριται ακριβως, και ιδου μαρτυς αδικος εμαρτυρησεν αδικα, αντεστη κατα του αδελφου αυτου·
και ποιησετε αυτω ὁν τροπον επονηρευσατο ποιησαι κατα του αδελφου αυτου, και εξαρεις το πονηρον εξ ὑμων αυτων.
και οἱ επιλοιποι ακουσαντες φοβηθησονται, και ου προσθησουσιν ετι ποιησαι κατα το ῥημα το πονηρον τουτο εν ὑμιν.
ου φεισεται ὁ οφθαλμος σου επʼ αυτω· ψυχην αντι ψυχης, οφθαλμον αντι οφθαλμου, οδοντα αντι οδοντος, χειρα αντι χειρος, ποδα αντι ποδος.
20
εαν δε εξελθης εις πολεμον επι τους εχθρους σου, και ιδης ἱππον και αναβατην και λαον πλειονα σου, ου φοβηθηση απʼ αυτων, ὁτι κυριος ὁ θεος σου μετα σου, ὁ αναβιβασας σε εκ γης αιγυπτου.
και εσται ὁταν εγγισης τω πολεμω, και προσεγγισας ὁ ἱερευς λαλησει τω λαω,
και ερει προς αυτους, ακουε ισραηλ· ὑμεις πορευεσθε σημερον εις τον πολεμον επι τους εχθρους ὑμων· μη εκλυεσθω ἡ καρδια ὑμων, μη φοβεισθε, μηδε θραυεσθε, μηδε εκκλινετε απο προσωπου αυτων.
ὁτι κυριος ὁ θεος ὑμων ὁ προπορευομενος μεθʼ ὑμων, συνεκπολεμησαι ὑμιν τους εχθρους ὑμων διασωσαι ὑμας.
και λαλησουσιν οἱ γραμματεις προς τον λαον, λεγοντες, τις ὁ ανθρωπος ὁ οικοδομησας οικιαν καινην, και ουκ ενεκαινισεν αυτην; πορευεσθω και αποστραφητω εις την· οικιαν αυτου, μη αποθανη εν τω πολεμω, και ανθρωπος ἑτερος εγκαινιει αυτην.
και τις ὁ ανθρωπος ὁστις εφυτευσεν αμπελωνα, και ουκ ευφρανθη εξ αυτου; πορευεσθω και αποστραφητω εις την οικιαν αυτου, μη αποθανη εν τω πολεμω, και ανθρωπος ἑτερος ευφρανθησεται εξ αυτου.
και τις ὁ ανθρωπος ὁστις μεμνηστευται γυναικα, και ουκ ελαβεν αυτην; πορευεσθω και αποστραφητω εις την οικιαν αυτου, μη αποθανη εν τω πολεμω, και ανθρωπος ἑτερος ληψεται αυτην.
και προσθησουσιν οἱ γραμματεις λαλησαι προς τον λαον, και ερουσι, τις ὁ ανθρωπος ὁ φοβουμενος και δειλος τη καρδια; πορευεσθω και αποστραφητω εις την οικιαν αυτου, ἱνα μη δειλιανη την καρδιαν του αδελφου αυτου, ὡσπερ ἡ αυτου.
και εσται ὁταν παυσωνται οἱ γραμματεις λαλουντες προς τον λαον, και καταστησουσιν αρχοντας της στρατιας προηγουμενους του λαου.
εαν δε προσελθης προς πολιν εκπολεμησαι αυτους, και εκκαλεσαι αυτους μετʼ ειρηνης.
εαν μεν ειρηνικα αποκριθωσι σοι, και ανοιξωσι σοι, εσται πας ὁ λαος οἱ εὑρεθεντες εν αυτη εσονται σοι φορολογητοι και ὑπηκοοι σου.
εαν δε μη ὑπακουσωσι σοι, και ποιωσι προς σε πολεμον, περικαθιεις αυτην,
ἑως αν παραδω σοι αυτην κυριος ὁ θεος σου εις τας χειρας σου, και παταξεις παν αρσενικον αυτης εν φονω μαχαιρας,
πλην των γυναικων και της αποσκευης· και παντα τα κτηνη, και παντα ὁσα αν ὑπαρχη εν τη πολει, και πασαν την απαρτιαν προνομευσεις σεαυτω, και φαγη πασαν την προνομην των εχθρων σου, ὡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
οὑτως ποιησεις πασας τας πολεις τας μακραν ουσας σου σφοδρα, ουχι εκ των πολεων των εθνων τουτων,
ὡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κληρονομειν την γην αυτων. ου ζωγρησετε παν εμπνεον,
αλλʼ η αναθεματι αναθεματιειτε αυτους, τον χετταιον, και αμορῥαιον, και χαναναιον, και φερεζαιον, και ευαιον, και ιεβουσαιον, και γεργεσαιον, ὁν τροπον ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου,
ἱνα μη διδαξωσι ποιειν ὑμας παντα τα βδελυγματα αυτων, ὁσα εποιησαν τοις θεοις αυτων, και ἁμαρτησεσθε εναντιον κυριου του θεου ὑμων.
εαν δε περικαθισης περι πολιν μιαν ἡμερας πλειους εκπολεμησαι αυτην εις καταληψιν αυτης, ουκ εξολεθρευσεις τα δενδρα αυτης, επιβαλειν επʼ αυτα σιδηρον, αλλʼ η απʼ αυτου φαγη, αυτο δε ουκ εκκοψεις· μη ανθρωπος το ξυλον το εν τω αγρω, εισελθειν απο προσωπου σου εις τον χαρακα;
αλλα ξυλον ὁ επιστασαι ὁτι ου καρποβρωτον εστι, τουτο ολοθρευσεις και εκκοψεις· και οικοδομησεις χαρακωσιν επι την πολιν, ἡτις ποιει προς σε τον πολεμον, ἑως αν παραδοθη.
21
εαν δε εὑρεθη τραυματιας εν τη γη, ἡ κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κληρονομησαι, πεπτωκως εν τω πεδιω, και ουκ οιδασι τον παταξαντα,
εξελευσεται ἡ γερουσια σου και οἱ κριται σου, και εκμετρησουσιν επι τας πολεις τας κυκλω του τραυματιου·
και εσται ἡ πολις ἡ εγγιζουσα τω τραυματια, και ληψεται ἡ γερουσια της πολεως εκεινης δαμαλιν εκ βοων, ἡτις ουκ ειργασται, και ἡτις ουχ εἱλκυσε ζυγον·
και καταβιβασουσιν ἡ γερουσια της πολεως εκεινης δαμαλιν εις φαραγγα τραχειαν, ἡτις ουκ ειργασται ουδε σπειρεται, και νευροκοπησουσι την δαμαλιν εν τη φαραγγι.
και προσελευσονται οἱ ἱερεις οἱ λευιται, ὁτι αυτους επελεξε κυριος ὁ θεος παρεστηκεναι αυτω, και ευλογειν επι τω ονοματι αυτου· και επι τω στοματι αυτων εσται πασα αντιλογια, και πασα ἁφη.
και πασα ἡ γερουσια της πολεως εκεινης οἱ εγγιζοντες τω τραυματια νιψονται τας χειρας επι την κεφαλην της δαμαλεως της νενευροκοπημενης εν τη φαραγγι·
και αποκριθεντες, ερουσιν, αἱ χειρες ἡμων ουκ εξεχεαν το αἱμα τουτο, και οἱ οφθαλμοι ἡμων ουκ ἑωρακασιν.
ἱλεως γενου τω λαω σου ισραηλ, οὑς ελυτρωσω κυριε, ἱνα μη γενηται αἱμα αναιτιον εν τω λαω σου ισραηλ· και εξιλασθησεται αυτοις το αἱμα.
συ δε εξαρεις το αἱμα το αναιτιον εξ ὑμων αυτων, εαν ποιησης το καλον και το αρεστον εναντι κυριου του θεου σου.
εαν δε εξελθων εις πολεμον επι τους εχθρους σου, και παραδω σοι κυριος ὁ θεος σου εις τας χειρας σου, και προνομευσης την προνομην αυτων,
και ιδης εν τη προνομη γυναικα καλην τω ειδει, και ενθυμηθης αυτης, και λαβης αυτην σεαυτω γυναικα,
και εισαξης αυτην ενδον εις την οικιαν σου, και ξυρησεις την κεφαλην αυτης, και περιονυχιεις αυτην,
και περιελεις τα ἱματια της αιχμαλωσιας απʼ αυτης, και καθιειται εν τη οικια σου, και κλαυσεται τον πατερα και την μητερα μηνος ἡμερας· και μετα ταυτα εισελευση προς αυτην και συνοικισθηση αυτη, και εσται σου γυνη.
και εσται εαν μη θελης αυτην, εξαποστελεις αυτην ελευθεραν, και πρασει ου πραθησεται αργυριου· ουκ αθετησεις αυτην, διοτι εταπεινωσας αυτην.
εαν δε γενωνται ανθρωπω δυο γυναικες, μια αυτων ηγαπημενη, και μια αυτων μισουμενη, και τεκωσιν αυτω ἡ ηγαπημενη και ἡ μισουμενη, και γενηται υἱος πρωτοτοκος της μισουμενης·
και εσται ἡ· αν ἡμερα κατακληρονομη τοις υἱοις αυτου τα ὑπαρχοντα αυτου, ου δυνησεται πρωτοτοκευσαι τω υἱω της ηγαπημενης, ὑπεριδων τον υἱον της μισουμενης τον πρωτοτοκον·
αλλα τον πρωτοτοκον υἱον της μισουμενης επιγνωσεται δουναι αυτω διπλα απο παντων ὡν αν εὑρεθη αυτω, ὁτι οὑτος εστιν αρχη τεκνων αυτου, και τουτω καθηκει τα πρωτοτοκεια.
εαν δε τινι η· υἱος απειθης και ερεθιστης ουχ ὑπακουων φωνην πατρος και φωνην μητρος, και παιδευωσιν αυτον, και μη εισακουη αυτων·
και συλλαβοντες αυτον ὁ πατηρ αυτου και ἡ μητηρ αυτου, και εξαξουσιν αυτον επι την γερουσιαν της πολεως αυτου, και επι την πυλην του τοπου·
και ερουσι τοις ανδρασι της πολεως αυτων, ὁ υἱος ἡμων οὑτος απειθει και ερεθιζει, ουχ ὑπακουει της φωνης ἡμων, συμβολοκοπων οινοφλυγει.
και λιθοβολησουσιν αυτον οἱ ανδρες της πολεως αυτου εν λιθοις, και αποθανειται· και εξαρεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων· και οἱ επιλοιποι ακουσαντες φοβηθησονται.
εαν δε γενηται εν τινι ἁμαρτια, κριμα θανατου, και αποθανη, και κρεμασητε αυτον επι ξυλου·
ου κοιμηθησεται το σωμα αυτου επι του ξυλου, αλλα ταφη θαψετε αυτο εν τη ἡμερα εκεινη, ὁτι κεκατηραμενος ὑπο θεου πας κρεμαμενος επι ξυλου· και ου μη μιανειτε την γην, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω.
22
μη ιδων τον μοσχον του αδελφου σου, η το προβατον αυτου, πλανωμενα εν τη ὁδω, ὑπεριδης αυτα· αποστροφη αποστρεψεις αυτα τω αδελφω σου, και αποδωσεις αυτω.
εαν δε μη εγγιζη ὁ αδελφος σου προς σε, μηδε επιοτη αυτον, συναξεις αυτον ενδον εις την οικιαν σου, και εσται μετα σου ἑως αν ζητηση αυτα ὁ αδελφος σου, και αποδωσεις αυτω.
οὑτω ποιησεις τον ονον αυτου, και οὑτω ποιησεις το ἱματιον αυτου, και οὑτω ποιησεις κατα πασαν απωλειαν του αδελφου σου· ὁσα εαν αποληται παρʼ αυτου, και εὑρης, ου δυνηση ὑπεριδειν.
ουκ οψη τον ονον του αδελφου σου η τον μοσχον αυτου πεπτωκοτας εν τη ὁδω, μη ὑπεριδης αυτους, ανιστων αναστησεις μετʼ αυτου.
ουκ εσται σκευη ανδρος επι γυναικι, ουδε μη ενδυσηται ανηρ στολην γυναικιαν, ὁτι βδελυγμα κυριω τω θεω σου εστι πας ποιων ταυτα.
εαν δε συναντησης νοσσια ορνεων προ προσωπου σου εν τη ὁδω η επι παντι δενδρω, η επι της γης, νοσσοις η ωοις, και ἡ μητηρ θαλπη επι των νοσσων η επι των ωων, ου ληψη την μητερα μετα των τεκνων.
αποστολη αποστελεις την μητερα, τα δε παιδια ληψη σεαυτω, ἱνα ευ σοι γενηται και πολυημερος γενη.
εαν οικοδομησης οικιαν καινην, και ποιησεις στεφανην τω δωματι σου, και ου ποιησεις φονον εν τη οικια σου, εαν πεση ὁ πεσων απʼ αυτου.
ου κατασπερεις τον αμπελωνα σου διαφορον, ἱνα μη ἁγιασθη το γεννημα, και το σπερμα ὁ εαν σπειρης μετα του γεννηματος του αμπελωνος σου.
ουκ αροτριασεις εν μοσχω και ονω επι το αυτο.
ουκ ενδυση κιβδηλον, ερια και λινον εν τω αυτω.
στρεπτα ποιησεις σεαυτω επι των τεσσαρων κρασπεδων των περιβολαιων σου, ἁ εαν περιβαλη εν αυτοις.
εαν δε τις λαβη γυναικα και συνοικηση αυτη, και μισηση αυτην,
και επιθη αυτη προφασιστικους λογους, και κατενεγκη αυτης ονομα πονηρον, και λεγη, την γυναικα ταυτην ειληφα, και προσελθων αυτη ουχ εὑρηκα αυτης τα παρθενια·
και λαβων ὁ πατηρ της παιδος και ἡ μητηρ εξοισουσι τα παρθενια της παιδος προς την γερουσιαν επι την πυλην.
και ερει ὁ πατηρ της παιδος τη γερουσια, την θυγατερα μου ταυτην δεδωκα τω ανθρωπω τουτω γυναικα, και μισησας αυτην
νυν οὑτος, επιτιθησιν αυτη προφασιστικους λογους, λεγων, ουχ εὑρηκα τη θυγατρι σου παρθενια· και ταυτα τα παρθενια της θυγατρος μου. και αναπτυξουσι το ἱματιον εναντιον της γερουσιας της πολεως.
και ληψεται ἡ γερουσια της πολεως εκεινης τον ανθρωπον εκεινον, και παιδευσουσιν αυτον,
και ξημιωσουσιν αυτον ἑκατον σικλους, και δωσουσι τω πατρι της νεανιδος, ὁτι εξηνεγκεν ονομα πονηρον επι παρθενον ισραηλιτιν, και αυτου εσται γυνη· ου δυνησεται εξαποστειλαι αυτην τον ἁπαντα χρονον.
εαν δε επʼ αληθειας γενηται ὁ λογος οὑτος, και μη εὑρεθη παρθενια τη νεανιδι,
και εξαξουσι την νεανιν επι τας θυρας του οικου του πατρος αυτης, και λιθοβολησουσιν αυτην εν λιθοις, και αποθανειται, ὁτι εποιησεν αφροσυνην εν υἱοις ισραηλ εκπορνευσαι τον οικον του πατρος αυτης· και εξαρεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
εαν δε εὑρεθη ανθρωπος κοιμωμενος μετα γυναικος συνωκισμενης ανδρι, αποκτενειτε αμφοτερους, τον ανδρα τον κοιμωμενον μετα της γυναικος, και την γυναικα· και εξαρεις τον πονηρον εξ ισραηλ.
εαν δε γενηται παις παρθενος μεμνηστευμενη ανδρι, και εὑρων αυτην ανθρωπος εν πολει κοιμηθη μετʼ αυτης,
εξαξετε αμφοτερους επι την πυλην της πολεως αυτων, και λιθοβοληθησονται εν λιθοις, και αποθανουνται· την νεανιν, ὁτι ουκ εβοησεν εν τη πολει· και τον ανθρωπον, ὁτι εταπεινωσε την γυναικα του πλησιον· και εξαρεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
εαν δε εν πεδιω εὑρη ανθρωπος την παιδα την μεμνηστευμενην, και βιασαμενος κοιμηθη μετʼ αυτης, αποκτενειτε τον κοιμωμενον μετʼ αυτης μονον.
και τη νεανιδι ουκ εστιν ἁμαρτημα θανατου· ὡς ει τις επαναστη ανθρωπος επι τον πλησιον, και φονευση αυτου ψυχην, οὑτω το πραγμα τουτο,
ὁτι εν τω αγρω εὑρεν αυτην· εβοησεν ἡ νεανις ἡ μεμνηστευμενη, και ουκ ην ὁ βοηθησων αυτη.
εαν δε τις εὑρη την παιδα την παρθενον, ἡτις ου μεμνηστευται, και βιασαμενος κοιμηθη μετʼ αυτης, και εὑρεθη,
δωσει ὁ ανθρωπος ὁ κοιμηθεις μετʼ αυτης τω πατρι της νεανιδος πεντηκοντα διδραχμα αργυριου, και αυτου εσται γυνη, ανθʼ ὡν εταπεινωσεν αυτην· ου δυνησεται εξαποστειλαι αυτην τον ἁπαντα χρονον.
23
ου ληψεται ανθρωπος την γυναικα του πατρος αυτου, και ουκ αποκαλυψει συγκαλυμμα του πατρος αυτου.
ουκ εισελευσεται θλαδιας, ουδε αποκεκομμενος, εις εκκλησιαν κυριου.
ουκ εισελευσεται εκ πορνης εις εκκλησιαν κυριου.
ουκ εισελευσεται αμμανιτης και μωαβιτης εις εκκλησιαν κυριου, και ἑως δεκατης γενεας ουκ εισελευσεται εις εκκλησιαν κυριου, και ἑως εις τον αιωνα·
παρα το μη συναντησαι αυτους ὑμιν μετα αρτων και ὑδατος εν τη ὁδω, εκπορευομενων ὑμων εξ αιγυπτου, και ὁτι εμισθωσαντο επι σε τον βαλααμ υἱον βεωρ εκ της μεσοποταμιας καταρασθαι σε.
και ουκ ηθελησε κυριος ὁ θεος σου εισακουσαι του βαλααμ· και μετεστρεψε κυριος ὁ θεος σου τας καταρας εις ευλογιαν, ὁτι ηγαπησε σε κυριος ὁ θεος σου.
ου προσαγορευσεις ειρηνικα αυτοις και συμφεροντα αυτοις πασας τας ἡμερας σου εις τον αιωνα.
ου βδελυξη ιδουμαιον, ὁτι αδελφος σου εστιν· ου βδελυξη αιγυπτιον, ὁτι παροικος εγενου εν τη γη αυτου.
υἱοι εαν γεννηθωσιν αυτοις, γενεα τριτη εισελευσονται εις εκκλησιαν κυριου.
εαν δε εξελθης παρεμβαλειν επι τους εχθρους σου, και φυλαξη απο παντος ῥηματος πονηρου.
εαν η· εν σοι ανθρωπος ὁς ουκ εσται καθαρος εκ ῥυσεως αυτου νυκτος, και εξελευσεται εξω την παρεμβολης, και ουκ εισελευσεται εις την παρεμβολην.
και εσται το προς εσπεραν λουσεται το σωμα αυτου ὑδατι, και δεδυκοτος ἡλιου εισελευσεται εις την παρεμβολην.
και τοπος εσται σοι εξω της παρεμβολης, και εξελευση εκει εξω.
και πασσαλος εσται σοι επι της ζωνης σου· και εσται ὁταν διακαθιζανης εξω, και ορυξεις εν αυτω, και επαγαγων καλυψεις την ασχημοσυνην σου·
ὁτι κυριος ὁ θεος σου εμπεριπατει εν τη παρεμβολη σου εξελεσθαι σε και παραδουναι τον εχθρον σου προ προσωπου σου· και εσται ἡ παρεμβολη σου ἁγια, και ουκ οφθησεται εν σοι ασχημοσυνη πραγματος, και αποστρεψει απο σου.
ου παραδωσεις παιδα τω κυριω αυτου, ὁς προστεθειται σοι παρα του κυριου αυτου.
μετα σου κατοικησει, εν ὑμιν κατοικησει οὑ αν αρεση αυτω· ου θλιψεις αυτον.
ουκ εσται πορνη απο θυγατερων ισραηλ, και ουκ εσται πορνευων απο υἱων ισραηλ· ουκ εσται τελεσφορος απο θυγατερων ισραηλ, και ουκ εσται τελισκομενος απο υἱων ισραηλ.
ου προσοισεις μισθωμα πορνης, ουδε αλλαγμα κυνος εις τον οικον κυριου του θεου σου προς πασαν ευχην, ὁτι βδελυγμα κυριω τω θεω σου εστι και αμφοτερα.
ουκ εκτοκιεις τω αδελφω σου τοκον αργυριου, και τοκον βρωματων, και τοκον παντος πραγματος, οὑ εαν εκδανισης.
τω αλλοτριω εκτοκιεις, τω δε αδελφω σου ουκ εκτοκιεις, ἱνα ευλογηση σε κυριος ὁ θεος σου εν πασι τοις εργοις σου επι της γης, εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην.
εαν δε ευξη ευχην κυριω τω θεω σου, ου χρονιεις αποδουναι αυτην, ὁτι εκζητων εκζητησει κυριος ὁ θεος σου παρα σου, και εσται εν σοι ἁμαρτια.
εαν δε μη θελης ευξασθαι, ουκ εστιν εν σοι ἁμαρτια.
τα εκπορευομενα δια των χειλεων σου φυλαξη, και ποιησεις ὁν τροπον ηυξω κυριω τω θεω δομα, ὁ ελαλησας τω στοματι σου.
εαν δε εισελθης εις αμητον του πλησιον σου, και συλλεξης εν ταις χερσι σου σταχυς, και δρεπανον ου μη επιβαλης επʼ αμητον του πλησιον σου.
εαν δε εισελθης εις τον αμπελωνα του πλησιον σου, φαγη σταφυλην, ὁσον ψυχην σου εμπλησθηναι, εις δε αγγος ουκ εμβαλης.
24
εαν δε τις λαβη γυναικα, και συνοικηση αυτη, και εσται εαν μη εὑρη χαριν εναντιον αυτου, ὁτι εὑρεν εν αυτη ασχημον πραγμα, και γραψει αυτη βιβλιον αποστασιου, και δωσει εις τας χειρας αυτης, και εξαποστελει αυτην εκ της οικιας αυτου,
και απελθουσα γενηται ανδρι ἑτερω,
και μισηση αυτην ὁ ανηρ ὁ εσχατος, και γραψη αυτη βιβλιον αποστασιου, και δωσει εις τας χειρας αυτης, και εξαποστελει αυτην εκ της οικιας αυτου, και αποθανη ὁ ανηρ ὁ εσχατος, ὁς ελαβεν αυτην εαυτω γυναικα,
ου δυνησεται ὁ ανηρ ὁ προτερος ὁ εξαποστειλας αυτην, επαναστρεψας λαβειν αυτην ἑαυτω γυναικα, μετα το μιανθηναι αυτην, ὁτι βδελυγμα εστιν εναντιον κυριου του θεου σου, και ου μιανειτε την γην, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω.
εαν δε τις λαβη γυναικα προσφατως, ουκ εξελευσεται εις πολεμον, και ουκ επιβληθησεται αυτω ουδεν πραγμα· αθωος εσται εν τη οικια αυτου, ενιαυτον ἑνα ευφρανει την γυναικα αυτου ἡν ελαβεν.
ουκ ενεχυρασεις μυλον, ουδε επιμυλιον, ὁτι ψυχην οὑτος ενεχυραζει.
εαν δε ἁλω ανθρωπος κλεπτων ψυχην εκ των αδελφων αυτου των υἱων ισραηλ, και καταδυναστευσας αυτον αποδωται, αποθανειται ὁ κλεπτης εκεινος· και εξαρεις τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
προσεχε σεαυτω εν τη ἁφη της λεπρας· φυλαξη σφοδρα ποιειν κατα παντα τον νομον, ὁν αν αναγγειλωσιν ὑμιν οἱ ἱερεις οἱ λευιται· ὁν τροπον ενετειλαμην ὑμιν, φυλαξασθε ποιειν.
μνησθητι ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος σου τη μαριαμ εν τη ὁδω, εκπορευομενων ὑμων εξ αιγυπτου.
εαν οφειλημα η· εν τω πλησιον σου, οφειλημα ὁτιουν, ουκ εισελευση εις την οικιαν αυτου ενεχυρασαι το ενεχυρον αυτου.
εξω στηση, και ὁ ανθρωπος οὑ το δανειον σου εστιν εν αυτω, εξοισει σοι το ενεχυρον εξω.
εαν δε ὁ ανθρωπος πενηται, ου κοιμηθηση εν τω ενεχυρω αυτου.
αποδοσει αποδωσεις το ενεχυρον αυτου προς δυσμαις ἡλιου, και κοιμηθησεται εν τω ἱματιω αυτου, και ευλογησει σε, και εσται σοι ελεημοσυνη εναντιον κυριου του θεου σου.
ουκ απαδικησεις μισθον πενητος και ενδεους εκ των αδελφων σου, η εκ των προσηλυτων των εν ταις πολεσιν σου.
αυθημερον αποδωσεις τον μισθον αυτου, ουκ επιδυσεται ὁ ἡλιος επʼ αυτω, ὁτι πενης εστι, και εν αυτω εχει την ελπιδα, και καταβοησεται κατα σου προς κυριον, και εσται εν σοι ἁμαρτια.
ουκ αποθανουνται πατερες ὑπερ τεκνων, και οἱ υἱοι ουκ αποθανουνται ὑπερ πατερων· ἑκαστος εν τη ἑαυτου ἁματρια αποθανειται.
ουκ εκκλινεις κρισιν προσηλυτου και ορφανου και χηρας·
ουκ ενεχυρασεις ἱμαιτιον χηρας, και μνησθηση ὁτι οικετης ησθα εν γη αιγυπτω, και ελυτρωσατο σε κυριος ὁ θεος σου εκειθεν· δια τουτο εγω σοι εντελλομαι ποιειν το ῥημα τουτο.
εαν δε αμησης αμητον εν τω αγρω σου, και επιλαθη δραγμα εν τω αγρω σου, ουκ αναστραφηση λαβειν αυτο· τω προσηλυτω και τω ορφανω και τη χηρα εσται, ἱνα ευλογηση σε κυριος ὁ θεος σου εν πασι τοις εργοις των χειρων σου.
εαν δε ελαιολογης, ουκ επαναστρεψεις καλαμησασθαι τα οπισω σου· τω προσηλυτω και τω ορφανω και τη χηρα εσται· και μνησθηση ὁτι οικετης ησθα εν γη αιγυπτω· δια τουτο εγω σοι εντελλομαι ποιειν το ῥημα τουτο.
εαν δε τρυγησης τον αμπελωνα σου, ουκ επανατρυγησεις αυτον τα οπισω σου· τω προσηλυτω και τω ορφανω και τη χηρα εσται·
και μνησθηση ὁτι οικετης ησθα εν γη αιγυπτω· δια τουτο εγω σοι εντελλομαι ποιειν το ῥημα τουτο.
25
εαν δε γενηται αντιλογια αναμεσον ανθρωπων, και προσελθωσιν εις κρισιν, και κρινωσι, και δικαιωσωσι το δικαιον, και καταγνωσι του ασεβους·
και εσται, εαν αξιος η· πληγων ὁ ασεβων, καθιεις αυτον εναντι των κριτων, και μαστιγωσουσιν αυτον εναντιον αυτων κατα την ασεβειαν αυτου.
και αριθμω τεσσαρακοντα μαστιγωσουσιν αυτον ου προσθησουσιν· εαν δε προσθης μαστιγωσαι ὑπερ ταυτας τας πληγας πλειους, ασχημονησει ὁ αδελφος σου εναντιον σου.
ου φιμωσεις βουν αλοωντα.
εαν δε κατοικωσιν αδελφοι επι το αυτο, και αποθανη εἱς εξ αυτων, σπερμα δε μη ην αυτω, ουκ εσται ἡ γυνη του τεθνηκοτος εξω ανδρι μη εγγιζοντι· ὁ αδελφος του ανδρος αυτης εισελευσεται προς αυτην, και ληψεται αυτην ἑαυτω γυναικα, και συνοικησει αυτη.
και εσται το παιδιον ὁ εαν τεκη, κατασταθησεται εκ του ονοματος του τετελευτηκοτος, και ουκ εξαλειφθησεται το ονομα αυτου εξ ισραηλ.
εαν δε μη βουληται ὁ ανθρωπος λαβειν την γυναικα του αδελφου αυτου, και αναβησεται ἡ γυνη επι την πυλην επι την γερουσιαν, και ερει, ου θελει ὁ αδελφος του ανδρος μου αναστησαι το ονομα του αδελφου αυτου εν ισραηλ, ουκ ηθελησεν ὁ αδελφος του ανδρος μου.
και καλεσουσιν αυτον ἡ γερουσια της πολεως αυτου, και ερουσιν αυτω· και στας ειπη, ου βουλομαι λαβειν αυτην·
και προσελθουσα ἡ γυνη του αδελφου αυτου εναντι της γερουσιας, και ὑπολυσει το ὑποδημα αυτου το ἑν απο του ποδος αυτου, και εμπτυσεται κατα προσωπον αυτου, και αποκριθεισα ερει, οὑτως ποιησουσι τω ανθρωπω, ὁς ουκ οικοδομησει τον οικον του αδελφου αυτου εν ισραηλ.
και κληθησεται το ονομα αυτου εν ισραηλ, οικος του ὑπολυθεντος το ὑποδημα.
εαν δε μαχωνται ανθρωποι επι το αυτο, ανθρωπος μετα του αδελφου αυτου, και προσελθη ἡ γυνη ἑνος αυτων εξελεσθαι τον ανδρα αυτης εκ χειρος του τυπτοντος αυτον, και εκτεινασα την χειρα επιλαβηται των διδυμων αυτου,
αποκοψεις την χειρα· ου φεισεται ὁ οφθαλμος σου επʼ αυτη.
ουκ εσται σοι εν τω μαρσιππω σου σταθμιον και σταθμιον, μεγα η μικρον.
ουκ εσται εν τη οικια σου μετρον και μετρον, μεγα η μικρον.
σταθμιον αληθινον και δικαιον εσται σοι, και μετρον αληθινον και δικαιον εσται σοι, ἱνα πολυημερος γενη επι της γης, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι εν κληρω.
ὁτι βδελυγμα κυριω τω θεω σου πας ποιων ταυτα, πας ποιων αδικον.
μνησθητι ὁσα εποιησε σοι αμαληκ εν τη ὁδω, εκπορευομενου σου εκ γης αιγυπτου,
πως αντεστη σοι εν τη ὁδω, και εκοψε σου την ουραγιαν, τους κοπιωντας οπισω σου, συ δε επεινας και εκοπιας· και ουκ εφοβηθη τον θεον.
και εσται ἡνικα εαν καταπαυση σε κυριος ὁ θεος σου απο παντων των εχθρων σου των κυκλω σου εν τη γη, ἡ κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κληρονομησαι, εξαλειψεις το ονομα αμαληκ εκ της ὑπο τον ουρανον, και ου μη επιλαθη.
26
και εσται εαν εισελθης εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι κληρονομησαι, και κατακληρονομησης αυτην, και κατοικησης επʼ αυτην,
και λημψη απο της απαρχης των καρπων της γης σου, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, και εμβαλεις εις καρταλλον, και πορευση εις τον τοπον, ὁν αν εκλεξηται κυριος ὁ θεος σου επικληθηναι το ονομα αυτου εκει.
και ελευση προς τον ἱερεα ὁς εσται εν ταις ἡμεραις εκειναις, και ερεις προς αυτον, αναγγελλω σημερον κυριω τω θεω μου, ὁτι εισεληλυθα εις την γην, ἡν ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ἡμων δουναι ἡμιν.
και ληψεται ὁ ἱερευς τον καρταλλον εκ των χειρων σου, και θησει αυτον απεναντι του θυσιαστηριου κυριου του θεου σου.
και αποκριθεις ερει εναντι κυριου του θεου σου, συριαν απεβαλεν ὁ πατηρ μου, και κατεβη εις αιγυπτον, και παρωκησεν εκει εν αριθμω βραχει, και εγενετο εκει εις εθνος μεγα και πληθος πολυ.
και εκακωσαν ἡμας οἱ αιγυπτιοι, και εταπεινωσαν ἡμας, και επεθηκαν ἡμιν εργα σκληρα·
και ανεβοησαμεν προς κυριον τον θεον ἡμων, και εισηκουσε κυριος της φωνης ἡμων, και ειδε την ταπεινωσιν ἡμων, και τον μοχθον ἡμων, και τον θλιμμον ἡμων.
και εξηγαγεν ἡμας κυριος εξ αιγυπτου αυτος εν ισχυι αυτου τη μεγαλη, και εν χειρι κραταια, και βραχιονι ὑψηλω, και εν ὁραμασι μεγαλοις, και εν σημειοις, και εν τερασι.
και εισηγαγεν ἡμας εις τον τοπον τουτον, και εδωκεν ἡμιν την γην ταυτην, γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
και νυν ιδου ενηνοχα την απαρχην των γεννματων της γης, ἡς εδωκας μοι κυριε, γην ῥεουσαν γαλα και μελι· και αφησεις αυτο απεναντι κυριου του θεου σου, και προσκυνησεις εναντι κυριου του θεου σου,
και ευφρανθηση εν πασι τοις αγαθοις, οἱς εδωκε σοι κυριος ὁ θεος σου, και ἡ οικια σου, και ὁ λευιτης, και ὁ προσηλυτος ὁ εν σοι.
εαν δε συντελεσης αποδεκατωσαι παν το επιδεκατον των γενηματων σου εν τω ετει τω τριτω, το δευτερον επιδεκατον δωσεις τω λευιτη και τω προσηλυτω και τω ορφανω και τη χηρα, και φαγονται εν ταις πολεσι σου, και ευφρανθησονται.
και ερεις εναντι κυριου του θεου σου, εξεκαθαρα τα ἁγια εκ της οικιας μου, και εδωκα αυτα τω λευιτη και τω προσηλυτω και τω ορφανω και τη χηρα, κατα πασας τας εντολας ἁς ενετειλω μοι· ου παρηλθον την εντολην σου, και ουκ επελαθομην.
και ουκ εφαγον εν οδυνη μου απʼ αυτων, ουκ εκαρπωσα απʼ αυτων εις ακαθαρτον, ουκ εδωκα απʼ αυτων τω τεθνηκοτι· ὑπηκουσα της φωνης κυριου του θεου ἡμων, εποιησα καθα ενετειλω μοι.
κατιδε εκ του οικου του ἁγιου σου εκ του ουρανου, και ευλογησον τον λαον σου τον ισραηλ, και την γην ἡν εδωκας αυτοις, καθα ωμοσας τοις πατρασιν ἡμων, δουναι ἡμιν γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
εν τη ἡμερα ταυτη κυριος ὁ θεος σου ενετειλατο σοι ποιησαι παντα τα δικαιωματα και τα κριματα· και φυλαξεσθε και ποιησετε αυτα εξ ὁλης της καρδιας ὑμων, και εξ ὁλης της ψυχης ὑμων.
τον θεον εἱλου σημερον ειναι σου θεον, και πορευεσθαι εν πασαις ταις ὁδοις αυτου, και φυλασσεσθαι τα δικαιωματα και τα κριματα, και ὑπακουειν της φωνης αυτου.
και κυριος εἱλατο σε σημερον γενεσθαι σε αυτω λαον περιουσιον, καθαπερ ειπε, φυλαττειν τας εντολας αυτου,
και ειναι σε ὑπερανω παντων των εθνων, ὡς εποιησε σε ονομαστον και καυχημα και δοξαστον, ειναι σε λαον ἁγιον κυριω τω θεω σου, καθως ελαλησε.
27
και προσεταξε μωυσης και ἡ γερουσια ισραηλ, λεγων, φυλασσεσθε πασας τας εντολας ταυτας, ὁσας εγω εντελλομαι ὑμιν σημερον.
και εσται ἡ αν ἡμερα διαβητε τον ιορδανην εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι, και στησεις σεαυτω λιθους μεγαλους, και κονιασεις αυτους κονια.
και γραψεις επι των λιθων τουτων παντας τους λογους του νομου τουτου, ως αν διαβητε τον ιορδανην, ἡνικα αν εισελθητε εις την γην, ἡν κυριος ὁ θεος των πατερων σου διδωσι σοι, γην ῥεουσαν γαλα και μελι, ὁν τροπον ειπε κυριος ὁ θεος των πατερων σου σοι.
και εσται ὡς αν διαβητε τον ιορδανην, στησετε τους λιθους τουτους, οὑς εγω εντελλομαι σοι σημερον, εν ορει γαιβαλ, και κονιασεις αυτους κονια.
και οικοδομησεις εκει θυσιαστηριον κυριω τω θεω σου, θυσιαστηριον εκ λιθων· ουκ επιβαλεις επʼ αυτο σιδηρον·
λιθους ὁλοκληρους οικοδομησεις θυσιαστηριον κυριω τω θεω σου, και ανοισεις επʼ αυτο ὁλοκαυτωματα κυριω τω θεω σου.
και θυσεις εκει θυσιαν σωτηριου· και φαγη, και εμπλησθηση, και ευφρανθηση εναντι κυριου του θεου σου.
και γραψεις επι των λιθων παντα τον νομον τουτον σαφως σφοδρα.
και ελαλησε μωυσης και οἱ ἱερεις οἱ λευιται παντι ισραηλ, λεγοντες, σιωπα και ακουε ισραηλ· εν τη ἡμερα ταυτη γεγονας εις λαον κυριω τω θεω σου,
και εισακουση της φωνης κυριου του θεου σου, και ποιησεις πασας τας εντολας αυτου, και τα δικαιωματα αυτου, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον.
και ενετειλατο μωυσης τω λαω εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων,
οὑτοι στησονται ευλογειν τον λαον εν ορει γαριζιν διαβαντες τον ιορδανην, συμεων, λευι, ιουδας, ισσαχαρ, ιωσηφ, και βενιαμιν.
και οὑτοι στησονται επι της καταρας εν ορει γαιβαλ, ῥουβην, γαδ, και ασηρ, ζαβουλων, δαν, και νεφθαλι.
και αποκριθεντες ερουσιν οἱ λευιται παντι ισραηλ φωνη μεγαλη,
επικαταρατος ανθρωπος ὁστις ποιησει γλυπτον και χωνευτον, βδελυγμα κυριω, εργον χειρων τεχνιτων, και θησει αυτο εν αποκρυφω· και αποκριθεις πας ὁ λαος, ερουσι, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ ατιμαζων πατερα αυτου η μητερα αυτου· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοτιο.
επικαταρατος ὁ μετατιθεις ὁρια του πλησιον· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ πλανων τυφλον εν ὁδω· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁς αν εκκλινη κρισιν προσηλυτου και ορφανου και χηρας· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ κοιμωμενος μετα γυναικος του πατρος αυτου, ὁτι απεκαλυψε συγκαλυμμα του πατρος αυτου· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ κοιμωμενος μετα παντος κτηνους· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ κοιμωμενος μετα αδελφης εκ πατρος η μητρος αυτου. και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ κοιμωμενος μετα νυμφης αυτου· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο· επικαταρατος ὁ κοιμωμενος μετα της αδελφης της γυναικος αυτου· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁ τυπτων τον πλησιον δολω· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος ὁς αν λαβη δωρα παταξαι ψυχην αἱματος αθωου· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
επικαταρατος πας ανθρωπος ὁς ουκ εμμενει εν πασι τοις λογοις του νομου τουτου ποιησαι αυτους· και ερουσι πας ὁ λαος, γενοιτο.
28
και εσται εαν ακοη ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, φυλασσειν και ποιειν πασας τας εντολας ταυτας, ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον, και δωσει σε κυριος ὁ θεος σου ὑπερανω επι παντα τα εθνη της γης,
και ἡξουσιν επι σε πασαι αἱ ευλογιαι αὑται, και εὑρησουσι σε· εαν ακοη ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου,
ευλογημενος συ εν πολει, και ευλογημενος συ εν αγρω.
ευλογημενα τα εκγονα της κοιλιας σου, και τα γεννηματα της γης σου, και τα βουκολια των βοων σου, και τα ποιμνια των προβατων σου.
ευλογημεναι αἱ αποθηκαι σου, και τα εγκαταλειμματα σου.
ευλογημενος συ εν τω εισπορευεσθαι σε, και ευλογημενος συ εν τω εκπορευεσθαι σε.
παραδω κυριος ὁ θεος σου τους εχθρους σου τους ανθεστηκοτας σοι συντετριμμενους προ προσωπου σου· ὁδω μια εξελευσονται προς σε, και εν ἑπτα ὁδοις φευξονται απο προσωπου σου.
αποστειλαι κυριος επι σε την ευλογιαν εν τοις ταμειοις σου, και επι παντα οὑ αν επιβαλης την χειρα σου, επι της γης, ἡς κυριος ὁ θεος σου διδωσι σοι.
αναστησαι σε κυριος ἑαυτω λαον ἁγιον, ὁν τροπον ωμοσε τοις πατρασι σου· εαν ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, και πορευθης εν πασαις ταις ὁδοις αυτου,
και οψονται σε παντα τα εθνη της γης, ὁτι το ονομα κυριου επικεκληται σοι, και φοβηθησονται σε.
και πληθυνει σε κυριος ὁ θεος σου εις αγαθα εν τοις εκγονοις της κοιλιας σου, και επι τοις εκγονοις των κτηνων σου, και επι τοις γεννημασι της γης σου, επι της γης σου ἡς ωμοσε κυριος τοις πατρασι σου δουναι σοι.
ανοιξαι σοι κυριος τον θησαυρον αυτου τον αγαθον, τον ουρανον, δουναι τον ὑετον τη γη σου επι καιρου· ευλογησαι παντα τα εργα των χειρων σου· και δανειεις εθνεσι πολλοις, συ δε ου δανειη. και αρξεις συ εθνων πολλων, σου δε ουκ αρξουσι.
καταστησαι σε κυριος ὁ θεος σου εις κεφαλην και μη εις ουραν, και εση τοτε επανω και ουκ εση ὑποκατω, εαν ακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον φυλασσειν.
ου παραβηση απο πασων των εντολων, ὡν εγω εντελλομαι σοι σημερον δεξια ουδε αριστερα, πορευσεθαι οπισω θεων ἑτερων λατρευειν αυτοις.
και εσται εαν μη εισακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, φυλασσεσθαι πασας τας εντολας αυτου, ὁσας εγω εντελλομαι σοι σημερον, και ελευσονται επι σε πασαι αἱ καταραι αὑται, και καταληψονται σε.
επικαταρατος συ εν πολει, και επικαταρατος συ εν αγρω.
επικαταρατοι αἱ αποθηκαι σου, και τα εγκαταλειμματα σου.
επικαταρατα τα εκγονα της κοιλιας σου, και τα γεννηματα της γης σου, τα βουκολια των βοων σου, και τα ποιμνια των προβατων σου·
επικαταρατος συ εν τω εισπορευεσθαι σε, και επικαταρατος συ εν τω εκπορευεσθαι σε.
αποστειλαι κυριος επι σε την ενδειαν και την εκλιμιαν και την αναλωσιν επι παντα οὑ εαν επιβαλης την χειρα σου, ἑως αν εξολοθρευση σε, και ἑως αν απολεση σε εν ταχει δια τα πονηρα επιτηδευματα σου, διοτι ενκατελιπες με.
προσκολλησαι κυριος εις σε τον θανατον, ἑως αν εξαναλωση σε απο της γης, εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην.
παταξαι σε κυριος εν απορια, και πυρετω, και ῥιγει, και ερεθισμω, και ανεμοφθορια, και τη ωχρα, και καταδιωξονται σε ἑως αν απολεσωσι σε.
και εσται σοι ὁ ουρανος ὁ ὑπερ κεφαλης σου χαλκους, και ἡ γη ἡ ὑποκατω σου σιδηρα.
δωη κυριος ὁ θεος σου τον ὑετον της γης σου κονιορτον, και χους εκ του ουρανου καταβησεται, ἑως αν εκτριψη σε, και ἑως αν απολεση σε εν ταχει.
δωη σε κυριος επι κοπην εναντιον των εχθρων· εν ὁδω μια εξελευση προς αυτους, και εν ἑπτα ὁδοις φευξη απο προσωπου αυτων· και εση διασπορα εν πασαις βασιλειαις της γης.
και εσονται οἱ νεκροι ὑμων καταβρωμα τοις πετεινοις του ουρανου, και τοις θηριοις της γης, και ουκ εσται ὁ εκφοβων.
παταξαι σε κυριος ἑλκει αιγυπτιω εις την ἑδραν, και ψωρα αγρια, και κνηφη, ὡστε μη δυνασθαι σε ιαθηναι.
παταξαι σε κυριος παραπληξια, και αορασια, και εκστασει διανοιας.
και εση ψηλαφων μεσημβριας, ὡσει τις ψηλαφησαι τυφλος εν τω σκοτει, και ουκ ευοδωσει τας ὁδους σου· και εση τοτε αδικουμενος, και διαρπαζομενος πασας τας ἡμερας, και ουκ εσται ὁ βοηθων.
γυναικα ληψη, και ανηρ ἑτερος ἑξει αυτην· οικιαν οικοδομησεις, και ουκ οικησεις εν αυτη· αμπελωνα φυτευσεις, και ου μη τρυγησεις αυτον.
ὁ μοσχος σου εσφαγμενος εναντιον σου, και ου φαγη εξ αυτου· ὁ ονος σου ἡρπασμενος απο σου, και ουκ αποδοθησεται σοι· τα προβατα σου δεδομενα τοις εχθροις σου,
και ουκ εσται σοι ὁ βοηθων. οἱ υἱοι σου και αἱ θυγατερες σου δεδομεναι εθνει ἑτερω, και οἱ οφθαλμοι σου βλεψονται σφακελιζοντες εις αυτα· ουκ ισχυσει ἡ χειρ σου.
τα εκφορια της γης σου, και παντας τους πονους σου φαγεται εθνος, ὁ ουκ επιστασαι· και εση αδικουμενος και τεθραυσμενος πασας τας ἡμερας.
και εση παραπληκτος δια τα ὁραματα των οφθαλμων σου, ἁ βλεψη.
παταξαι σε κυριος εν ἑλκει πονηρω επι τα γονατα και επι τας κνημας, ὡστε μη δυνασθαι ιαθηναι σε απο ιχνους των ποδων σου ἑως της κορυφης σου.
απαγαγοι κυριος σε και τους αρχοντας σου, οὑς αν καταστησης επι σεαυτον, επʼ εθνος ὁ ουκ επιστασαι συ και οἱ πατερες σου, και λατρευσεις εκει θεοις ἑτεροις ξυλοις και λιθοις.
και εση εκει εν αινιγματι και παραβολη και διηγηματι εν πασι τοις εθνεσιν, εις οὑς αν απαγαγη σε κυριος εκει.
σπερμα πολυ εξοισεις εις το πεδιον, και ολιγα εισοισεις, ὁτι κατεδεται αυτα ἡ ακρις·
αμπελωνα φυτευσεις και κατεργα, και οινον ου πιεσαι ουδε ευφρανθηση εξ αυτου, ὁτι καταφαγεται αυτα ὁ σκωληξ.
ελαιαι εσονται σοι εν πασι τοις ὁριοις σου, και ελαιον ου χριση, ὁτι εκρυησεται ἡ ελαια σου.
υἱους και θυγατερας γεννησεις και ουκ εσονται· απελευσονται γαρ εν αιχμαλωσια.
παντα τα ξυλινα σου, και τα γεννηματα της γης σου εξαναλωσει ἡ ερισυβη.
ὁ προσηλυτος ὁς εστιν εν σοι, αναβησεται ανω ανω, συ δε καταβηση κατω κατω.
οὑτος δανειει σοι, συ δε τουτω ου δανειεις· οὑτος εσται κεφαλη, συ δε εση ουρα.
και ελευσονται επι σε πασαι αἱ καταραι αὑται, και καταδιωξονται σε, και καταληψονται σε, εως αν εξολοθρευση σε, και ἑως αν απολεση σε· ὁτι ουκ εισηκουσας της φωνης κυριου του θεου σου, φυλαξαι τας εντολας αυτου, και τα δικαιωματα ὁσα ενετειλατο σοι.
και εσται εν σοι σημεια, και τερατα εν τω σπερματι σου ἑως του αιωνος,
ανθʼ ὡν ουκ ελατρευσας κυριω τω θεω σου εν ευφροσυνη και αγαθη διανοια δια το πληθος παντων.
και λατρευσεις τοις εχθροις σου, οὑς επαποστελει κυριος επι σε, εν λιμω, και εν διψει, και εν γυμνοτητι, και εν εκλειψει παντων· και επιθηση κλοιον σιδηρουν επι τον τραχηλον σου, ἑως αν εξολοθρευση σε.
επαξει επι σε κυριος εθνος μακροθεν απʼ εσχατου της γης ὡσει ὁρμημα αετου, εθνος ὁ ουκ ακουση της φωνης αυτου,
εθνος αναιδες προσωπω, ὁστις ου θαυμασει προσωπον πρεσβυτου, και νεον ουκ ελεησει.
και κατεδεται τα εγκονα των κτηνων σου, και τα γεννηματα της γης σου, ὡστε μη καταλιπειν σοι σιτον, οινον, ελαιον, τα βουκολια των βοων σου, και τα ποιμνια των προβατων σου, ἑως αν απολεση σε.
και εκτριψη σε εν ταις πολεσι σου, ἑως αν καθαιρεθωσι τα τειχη τα ὑψηλα και τα οχυρα, εφʼ οἱς συ πεποιθας επʼ αυτοις, εν παση τη γη σου· και θλιψει σε εν ταις πολεσι σου, αἱς εδωκε σοι.
και φαγη τα εκγονα της κοιλιας σου, κρεα υἱων σου και θυγατερων σου, ὁσα εδωκε σοι, εν τη στενοχωρια σου και εν τη θλιψει σου, ἡ· θλιψει σε ὁ εχθρος σου.
ὁ ἁπαλος ὁ εν σοι και ὁ τρυφερος σφοδρα, βασκανει τω οφθαλμω αυτου τον αδελφον αυτου, και την γυναικα την εν τω κολπω αυτου, και τα καταλελειμμενα τεκνα, ἁ αν καταλειφθη
αυτω, ὡστε δουναι ἑνι αυτων απο των σαρκων των τεκνων αυτου, ὡν αν κατεσθη δια το μη καταλειφθηναι αυτω ουδεν εν τη στενοχωρια σου, και εν τη θλιψει σου, ἡ· αν θλιψωσι σε οἱ εχθροι σου εν πασαις ταις πολεσι σου.
και ἡ ἁπαλη εν ὑμιν και ἡ τρυφερα, ἡς ουχι πειραν ελαβεν ὁ πους αυτης βαινειν επι της γης δια την τρυφεροτητα και δια την ἁπαλοτητα, βασκανει τω οφθαλμω αυτης τον ανδρα αυτης τον εν κολπω αυτης, και τον υἱον και την θυγατερα αυτης,
και το κοριον αυτης το εξελθον δια των μηρων αυτης, και το τεκνον αυτης ὁ εαν τεκη· καταφαγεται γαρ αυτα δια την ενδειαν παντων κρυφη εν τη στενοχωρια σου, και εν τη θλιψει σου, ἡ· θλιψει σε ὁ εχθρος σου εν ταις πολεσι σου,
εαν μη εισακουσης ποιειν παντα τα ῥηματα του νομου τουτου, τα γεγραμμενα εν τω βιβλιω τουτω, φοβεισθαι το ονομα το εντιμον το θαυμαστον τουτο, κυριον τον θεον σου.
και παραδοξασει κυριος τας πληγας σου, και τας πληγας του σπερματος σου, πληγας μεγαλας και θαυμαστας, και νοσους πονηρας και πιστας.
και επιστρεψει πασαν την οδυνην αιγυπτου την πονηραν, ἡν διευλαβου απο προσωπου αυτων, και κολληθησονται εν σοι.
και πασαν μαλακιαν, και πασαν πληγην την μη γεγραμμενην, και πασαν την γεγραμμενην εν τω βιβλιω του νομου τουτου, επαξει κυριος επι σε, ἑως αν εξολοθρευση σε.
και καταλειφθησεσθε εν αριθμω βραχει, ανθʼ ὡν ὁτι ητε ὡσει τα αστρα του ουρανου τω πληθει, ὁτι ουκ εισηκουσας της φωνης κυριου του θεου σου.
και εσται ὁν τροπον ευφρανθη κυριος εφʼ ὑμιν ευ ποιησαι ὑμας, και πληθυναι ὑμας, οὑτως ευφρανθησεται κυριος εφʼ ὑμιν εξολοθρευσαι ὑμας· και εξαρθησεσθε εν ταχει απο της γης, εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην.
και διασπερει σε κυριος ὁ θεος σου εις παντα τα εθνη, απʼ ακρου της γης ἑως ακρου της γης, και δουλευσεις εκει θεοις ἑτεροις, ξυλοις και λιθοις, οὑς ουκ ηπιστω συ και οἱ πατερες σου.
αλλα και εν τοις εθνεσιν εκεινοις ουκ αναπαυσει σε, ουδʼ ου μη γενηται στασις τω ιχνει του ποδος σου· και δωσει σοι κυριος εκει καρδιαν ἑτεραν απειθουσαν, και εκλειποντας οφθαλμους, και τηκομενην ψυχην.
και εσται ἡ ζωη σου κρεμαμενη απεναντι των οφθαλμων σου· και φοβηθηση ἡμερας και νυκτος, και ου πιστευσεις τη ζωη σου.
το πρωι ερεις, πως αν γενοιτο ἑσπερα· και το ἑσπερας ερεις, πως αν γενοιτο πρωι· απο του φοβου της καρδιας σου ἁ φοβηθηση, και απο των ὁραματων των οφθαλμων σου ὡν οψη.
και αποστρεψει σε κυριος εις αιγυπτον εν πλοιοις, εν τη ὁδω ἡ· ειπα, ου προσθηση ετι ιδειν αυτην· και πραθησεσθε εκει τοις εχθροις ὑμων εις παιδας και παιδισκας, και ουκ εσται ὁ κτωμενος.
οὑτοι οἱ λογοι της διαθηκης, οὑς ενετειλατο κυριος μωυση στησαι τοις υἱοις ισραηλ εν γη μωαβ, πλην της διαθηκης ἡς διεθετο αυτοις εν χωρηβ.
29
και εκαλεσε μωυσης παντας τους υἱους ισραηλ, και ειπε προς αυτους, ὑμεις ἑωρακατε παντα ὁσα εποιησε κυριος εν γη αιγυπτω ενωπιον ὑμων φαραω και τοις θεραπουσιν αυτου, και παση τη γη αυτου,
τους πειρασμους τους μεγαλους οὑς ἑωρακασιν οἱ οφθαλμοι σου, τα σημεια και τα τερατα τα μεγαλα εκεινα.
και ουκ εδωκε κυριος ὁ θεος ὑμιν καρδιαν ειδεναι, και οφθαλμους βλεπειν, και ωτα ακουειν ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ηγαγεν ὑμας τεσσαρακοντα ετη εν τη ερημω· ουκ επαλαιωθη τα ἱματια ὑμων, και τα ὑποδηματα ὑμων ου κατετριβη απο των ποδων ὑμων.
αρτον ουκ εφαγετε, οινον και σικερα ουκ επιετε, ἱνα γνωτε ὁτι κυριος ὁ θεος ὑμων εγω.
και ηλθετε ἑως του τοπου τουτου· και ἑξηλθε σηων βασιλευς εσεβων, και ωγ βασιλευς βασαν εις συναντησιν ἡμιν εν πολεμω.
και επαταξαμεν αυτους, και ελαβομεν την γην αυτων, και εδωκα αυτην εν κληρω τω ῥουβην, και τω γαδδι, και τω ἡμισει φυλης μανασση.
και φυλαξεσθε ποιειν παντας τους λογους της διαθηκης ταυτης, ἱνα συνητε παντα ὁσα ποιησετε.
ὑμεις ἑστηκατε παντες σημερον εναντιον κυριου του θεου ὑμων, οἱ αρχιφυλοι ὑμων, και ἡ γερουσια ὑμων, και οἱ κριται ὑμων, και οἱ γραμματοεισαγωγεις ὑμων, πας ανηρ ισραηλ,
αἱ γυναικες ὑμων, και τα εκγονα ὑμων και ὁ προσηλυτος ὁ εν μεσω της παρεμβολης ὑμων, απο ξυλοκοπου ὑμων και ἑως ὑδροφορου ὑμων,
παρελθειν εν τη διαθηκη κυριου του θεου ὑμων, και εν ταις αραις αυτου, ὁσα κυριος ὁ θεος σου διατιθεται προς σε σημερον·
ἱνα στηση σε αυτω εις λαον, και αυτος εσται σου θεος, ὁν τροπον ειπε σοι, και ὁν τροπον ωμοσε τοις πατρασι σου ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ.
και ουχ ὑμιν μονοις εγω διατιθεμαι την διαθηκην ταυτην και την αραν ταυτην,
αλλα και τοις ὡδε ουσι μεθʼ ὑμων σημερον εναντιον κυριου του θεου ὑμων, και τοις μη ουσι μεθʼ ὑμων ὡδε σημερον.
ὁτι ὑμεις οιδατε πως κατωκησαμεν εν γη αιγυπτω, ὡς παρηλθομεν εν μεσω των εθνων οὑς παρηλθετε.
και ιδετε τα βδελυγματα αυτων, και τα ειδωλα αυτων, ξυλον και λιθον, αργυριον και χρυσιον, ἁ εστι παρʼ αυτοις.
μη τις εστιν εν ὑμιν ανηρ, η γυνη, η πατρια, η φυλη, τινος ἡ διανοια εξεκλινεν απο κυριου του θεου ὑμων, πορευθεντες λατρευειν τοις θεοις των εθνων εκεινων· μη τις εστιν εν ὑμιν ῥιζα ανω φυουσα εν χολη και πικρια·
και εσται εαν ακουση τα ῥηματα της αρας ταυτης, και επιφημισηται εν τη καρδια αυτου, λεγων, ὁσια μοι γενοιτο, ὁτι εν τη αποπλανησει της καρδιας μου πορευσομαι, ἱνα μη συναπολεση ὁ ἁμαρτωλος τον αναμαρτητον·
ου μη θελησει ὁ θεος ευιλατευσαι αυτω, αλλʼ η τοτε εκκαυθησεται οργη κυριου και ὁ ζηλος αυτου εν τω ανθρωπω εκεινω· και κολληθησονται εν αυτω πασαι αἱ αραι της διαθηκης ταυτης, αἱ γεγραμμεναι εν τω βιβλιω τουτω· και εξαλειψει κυριος το ονομα αυτου εκ της ὑπο τον ουρανον.
και διαστελει αυτον κυριος εις κακα εκ παντων υἱων ισραηλ, κατα πασας τας αρας της διαθηκης τας γεγραμμενας εν τω βιβλιω του νομου τουτου.
και ερουσιν ἡ γενεα ἡ ἑτερα οἱ υἱοι ὑμων, οἱ αναστησονται μεθʼ ὑμας, και ὁ αλλοτριος ὁς αν ελθη εκ γης μακροθεν, και οψονται τας πληγας της γης εκεινης και τας νοσους αυτης, ἁς απεστειλε κυριος επʼ αυτην,
θειον και ἁλα κατακεκαυμενον· πασα ἡ γη αυτης ου σπαρησεται, ουδε ανατελει, ουδε μη αναβη επʼ αυτην παν χλωρον. ὡσπερ κατεστραφη σοδομα και γομορῥα, αδαμα και σεβωιμ, ἁς κατεστρεψε κυριος εν θυμω και οργη·
και ερουσι παντα τα εθνη, διατι εποιησε κυριος οὑτω τη γη ταυτη; τις ὁ θυμος της οργης ὁ μεγας οὑτος;
και ερουσιν, ὁτι κατελιπον την διαθηκην κυριου του θεου των πατερων αυτων, ἁ διεθετο τοις πατρασιν αυτων, ὁτε εξηγαγεν αυτους εκ γης αιγυπτου,
και πορευθεντες ελατρευσαν θεοις ἑτεροις, οὑς ουκ ηπισταντο, ουδε διενειμεν αυτοις·
και ωργισθη θυμω κυριος επι την γην εκεινην επαγαγειν επʼ αυτην κατα πασας τας καταρας τας γεγραμμενας εν τω βιβλιω του νομου τουτου.
και εξηρεν αυτους κυριος απο της γης αυτων εν θυμω και οργη και παροξυσμω μεγαλω σφοδρα, και εξεβαλεν αυτους εις γην ἑτεραν ὡσει νυν.
τα κρυπτα κυριω τω θεω ἡμων, τα δε φανερα ἡμιν και τοις τεκνοις ἡμων εις τον αιωνα, ποιειν παντα τα ῥηματα του νομου τουτου.
30
και εσται ὡς αν ελθωσιν επι σε παντα τα ῥηματα ταυτα, ἡ ευλογια και ἡ καταρα, ἡν εδωκα προ προσωπου σου; και δεξη εις την καρδιαν σου εν πασι τοις εθνεσιν, οὑ εαν σε διασκορπιση σε κυριος εκει,
και επιστραφηση επι κυριον τον θεον σου, και εισακουση της φωνης αυτου κατα παντα ὁσα εγω εντελλομαι σοι σημερον, εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου,
και ιασεται κυριος τας ἁμαρτιας σου, και ελεησει σε, και παλιν συναξει σε εκ παντων των εθνων, εις οὑς διεσκορπισε σε κυριος εκει.
εαν η· ἡ διασπορα σου απʼ ακρου του ουρανου ἑως ακρου του ουρανου, εκειθεν συναξει σε κυριος ὁ θεος σου, και εκειθεν ληψεται σε κυριος ὁ θεος σου.
και εισαξει σε ὁ θεος σου εκειθεν εις την γην ἡν εκληρονομησαν οἱ πατερες σου, και κληρονομησεις αυτην· και ευ σε ποιησει, και πλεοναστον σε ποιησει ὑπερ τους πατερας σου.
και περικαθαριει κυριος την καρδιαν σου, και την καρδιαν του σπερματος σου, αγαπαν κυριον τον θεον σου εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου, ἱνα ζης συ.
και δωσει κυριος ὁ θεος σου τας αρας ταυτας επι τους εχθρους σου, και επι τους μισουντας σε, οἱ εδιωξαν σε.
και συ επιστραφηση και εισακουση της φωνης κυριου του θεου σου, και ποιησεις τας εντολας αυτου, ὁσας εγω εντελλομαι σοι σημερον.
και ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου εν παντι εργω των χειρων σου, εν τοις εκγονοις της κοιλιας σου, και εν τοις εκγονοις των κτηνων σου, και εν τοις γεννημασι της γης σου, ὁτι επιστρεψει κυριος ὁ θεος σου ευφρανθηναι επι σοι εις αγαθα, καθοτι ευφρανθη επι τοις πατρασι σου·
εαν εισακουσης της φωνης κυριου του θεου σου, φυλασσεσθαι τας εντολας αυτου, και τα δικαιωματα αυτου, και τας κρισεις αυτου τας γεγραμμενας εν τω βιβλιω του νομου τουτου· εαν επιστραφης επι κυριον τον θεον σου εξ ὁλης της καρδιας σου, και εξ ὁλης της ψυχης σου.
ὁτι ἡ εντολη αὑτη ἡν εγω εντελλομαι σοι σημερον, ουχ ὑπερογκος εστιν, ουδε μακραν απο σου εστιν.
ουκ εν τω ουρανω ανω εστι, λεγων, τις αναβησεται ἡμιν εις τον ουρανον, και ληψεται ἡμιν αυτην, και ακουσαντες αυτην ποιησομεν;
ουδε περαν της θαλασσης εστι, λεγων, τις διαπερασει ἡμιν εις το περαν της θαλασσης, και λαβη ἡμιν αυτην, και ακουστην ἡμιν ποιηση αυτην, και ποιησομεν;
εγγυς σου εστι το ῥημα σφοδρα εν τω στοματι σου, και εν τη καρδια σου, και εν ταις χερσι σου ποιειν αυτο.
ιδου δεδωκα προ προσωπου σου σημερον την ζωην και τον θανατον, το αγαθον και το κακον.
εαν εισακουσης τας εντολας κυριου του θεου σου, ἁς εγω εντελλομαι σοι σημερον, αγαπαν κυριον τον θεον σου, πορευεσθαι εν πασαις ταις ὁδοις αυτου, και φυλασσεσθαι τα δικαιωματα αυτου, και τας κρισεις αυτου, και ζησεσθε, και πολλοι εσεσθε, και ευλογησει σε κυριος ὁ θεος σου εν παση τη γη, εις ἡν εισπορευη εκει κληρονομησαι αυτην.
και εαν μεταστη ἡ καρδια σου, και μη εισακουσης, και πλανηθεις προσκυνησης θεοις ἑτεροις και λατρευσης αυτοις,
αναγγελλω σοι σημερον, ὁτι απωλεια απολεισθε, και ου μη πολυημεροι γενησθε επι της γης, εις ἡν ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εκει κληρονομησαι αυτην.
διαμαρτυρομαι ὑμιν σημερον τον τε ουρανον και την γην, την ζωην και τον θανατον δεδωκα προ προσωπου ὑμων, την ευλογιαν και την καταραν· εκλεξαι την ζωην συ, ἱνα ζησης συ και το σπερμα σου,
αγαπαν κυριον τον θεον σου, εισακουειν της φωνης αυτου, και εχεσθαι αυτου· ὁτι τουτο ἡ ζωη σου και ἡ μακροτης των ἡμερων σου, το κατοικειν επι της γης, ἡς ωμοσε κυριος τοις πατρασι σου ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ δουναι αυτοις.
31
και συνετελεσε μωυσης λαλων παντας τους λογους τουτους προς παντας υἱους ισραηλ,
και ειπε προς αυτους, εκατον και εικοσι ετων εγω ειμι σημερον· ου δυνησομαι ετι εισπορευεσθαι και εκπορευεσθαι· κυριος δε ειπε προς με, ου διαβηση τον ιορδανην τουτον.
κυριος ὁ θεος σου ὁ προπορευομενος προ προσωπου σου, οὑτος εξολοθρευσει τα εθνη ταυτα απο προσωπου σου, και κατακληρονομησεις αυτους· και ιησους ὁ προπορευομενος προ προσωπου σου, καθα ελαλησε κυριος.
και ποιησει κυριος ὁ θεος σου αυτοις καθως εποιησε σηων και ωγ δυσι βασιλευσι των αμορῥαιων, οἱ ησαν περαν του ιορδανου, και τη γη αυτων, καθοτι εξωλοθρευσεν αυτους.
και παρεδωκεν αυτους κυριος ὑμιν· και ποιησετε αυτοις, καθοτι ενετειλαμην ὑμιν.
ανδριζου και ισχυε, μη φοβου, μηδε δειλιασης, μηδε πτοηθης απο προσωπου αυτων· ὁτι κυριος ὁ θεος σου ὁ προπορευομενος μεθʼ ὑμων εν ὑμιν, ουτε μη σε ανη, ουτε μη σε εγκαταλιπη.
και εκαλεσε μωυσης ιησουν, και ειπεν αυτω εναντι παντος ισραηλ, ανδριζου και ισχυε, συ γαρ εισελευση προ προσωπου του λαου τουτου εις την γην ἡν ωμοσε κυριος τοις πατρασιν ὑμων δουναι αυτοις, και συ κατακληρονομησεις αυτοις.
και κυριος ὁ συμπορευομενος μετα σου, ουκ ανησει σε, ουδε μη σε εγκαταλιπη· μη φοβου, μηδε δειλια.
και εγραψε μωυσης τα ῥηματα του νομου τουτου εις βιβλιον, και εδωκε τοις ἱερευσι τοις υἱοις λευι τοις αιρουσι την κιβωτον της διαθηκης κυριου, και τοις πρεσβυτεροις των υἱων ισραηλ.
και ενετειλατο μωυσης αυτοις εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, μετα ἑπτα ετη εν καιρω ενιαυτου αφεσεως εν ἑορτη σκηνοπηγιας,
εν τω συμπορευεσθαι παντα ισραηλ οφθηναι ενωπιον κυριου του θεου ὑμων, εν τω τοπω ὡ αν εκλεξηται κυριος, αναγνωσεσθε τον νομον τουτον εναντιον παντος ισραηλ εις τα ωτα αυτων,
εκκλησιασας τον λαον, τους ανδρας και τας γυναικας και τα εκγονα και τον προσηλυτον τον εν ταις πολεσιν ὑμων, ἱνʼ ακουσωσι, και ἱνα μαθωσι φοβεισθαι κυριον τον θεον ὑμων· και ακουσονται ποιειν παντας τους λογους του νομου τουτου.
και οἱ υἱοι αυτων οἱ ουκ οιδασιν, ακουσονται, και μαθησονται φοβεισθαι κυριον τον θεον σου πασας τας ἡμερας ὁσας αυτοι ζωσιν επι της γης, εις ἡν ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εκει κληρονομησαι αυτην.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ιδου εγγικασιν αἱ ἡμεραι του θανατου σου· καλεσον ιησουν, και στητε παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου, και εντελουμαι αυτω· και επορευθη μωυσης και ιησους εις την σκηνην του μαρτυριου, και εστησαν παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και κατεβη κυριος εν νεφελη, και εστη παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και εστη ὁ στυλος της νεφελης παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
και ειπε κυριος προς μωυσην, ιδου συ κοιμα μετα των πατερων σου, και αναστας οὑτος ὁ λαος εκπορνευσει οπισω θεων αλλοτριων της γης, εις ἡν οὑτος εισπορευεται, και καταλειψουσι με, και διασκεδασουσι την διαθηκην μου, ἡν διεθεμην αυτοις.
και οργισθησομαι θυμω εις αυτους εν τη ἡμερα εκεινη, και καταλειψω αυτους, και αποστρεψω το προσωπον μου απʼ αυτων, και εσται καταβρωμα· και εὑρησουσιν αυτον κακα πολλα και θλιψεις· και ερει εν τη ἡμερα εκεινη, διοτι ουκ εστι κυριος ὁ θεος μου εν εμοι, εὑροσαν με τα κακα ταυτα.
εγω δε αποστροφη αποστρεψω το προσωπον μου απʼ αυτων εν τη ἡμερα εκεινη, δια πασας τας κακιας ἁς εποιησαν, ὁτι απεστρεψαν επι θεους αλλοτριους.
και νυν γραψατε τα ῥηματα της ωδης ταυτης, και διδαξατε αυτην τους υἱους ισραηλ, και εμβαλειτε αυτην εις το στομα αυτων, ἱνα γενηται μοι ἡ ωδη αὑτη κατα προσωπον μαρτυρουσα εν υἱοις ισραηλ.
εισαξω γαρ αυτους εις την γην την αγαθην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν αυτων, δουναι αυτοις γην ῥεουσαν γαλα και μελι, και φαγονται, και εμπλησθεντες κορησουσι, και επιστραφησονται επι θεους αλλοτριους, και λατρευσουσιν αυτοις, και παροξυνουσι με, και διασκεδασουσι την διαθηκην μου.
και αντικαταστησεται ἡ ωδη αὑτη κατα προσωπον μαρτυρουσα· ου γαρ μη επιλησθη απο στοματος αυτων, και απο στοματος του σπερματος αυτων· εγω γαρ οιδα την πονηριαν αυτων, ὁσα ποιουσιν ὡδε σημερον, προ του εισαγαγειν με αυτους εις την γην την αγαθην, ἡν ωμοσα τοις πατρασιν αυτων.
και εγραψε μωυσης την ωδην ταυτην εν εκεινη τη ἡμερα, και εδιδαξεν αυτην τους υἱους ισραηλ.
και ενετειλατο ιησοι, και ειπεν, ανδριζου και ισχυε, συ γαρ εισαξεις τους υἱους ισραηλ εις την γην, ἡν ωμοσεν αυτοις κυριος, και αυτος εσται μετα σου.
ἡνικα δε συνετελεσε μωυσης γραφων παντας τους λογους του νομου τουτου εις βιβλιον ἑως εις τελος,
και ενετειλατο τοις λευιταις τοις αιρουσι την κιβωτον της διαθηκης κυριου, λεγων,
λαβοντες το βιβλιον του νομου τουτου, θησετε αυτο εκ πλαγιων της κιβωτου της διαθηκης κυριου του θεου ὑμων· και εσται εκει εν σοι εις μαρτυριον.
ὁτι εγω επισταμαι τον ερεθισμον σου, και τον τραχηλον σου τον σκληρον· ετι γαρ εμου ζωντος μεθʼ ὑμων σημερον, παραπικραινοντες ητε τα προς τον θεον· πως ουχι και εσχατον του θανατου μου;
εκκλησιασατε προς με τους φυλαρχους ὑμων, και τους πρεσβυτερους ὑμων, και τους κριτας ὑμων, και τους γραμματοεισαγωγεις ὑμων, ἱνα λαλησω εις τα ωτα αυτων παντας τους λογους τουτους· και διαμαρτυρομαι αυτοις τον τε ουρανον και την γην.
οιδα γαρ ὁτι εσχατον της τελευτης μου ανομια ανομησετε, και εκκλινειτε εκ της ὁδου ἡς ενετειλαμην ὑμιν, και συναντησεται ὑμιν τα κακα εσχατον των ἡμερων, ὁτι ποιησετε τα πονηρα εναντιον κυριου, παροργισαι αυτον εν τοις εργοις των χειρων ὑμων.
και ελαλησε μωυσης εις τα ωτα πασης εκκλησιας τα ῥηματα της ωδης ταυτης ἑως εις τελος.
32
προσεχε ουρανε, και λαλησω, και ακουετω ἡ γη ῥηματα εκ στοματος μου.
προσδοκασθω ὡς ὑετος το αποφθεγμα μου, και καταβητω ὡς δροσος τα ῥηματα μου, ὡσει ομβρος επʼ αγρωστιν, και ὡσει νιφετος επι χορτον.
ὁτι το ονομα κυριου εκαλεσα· δοτε μεγαλωσυνην τω θεω ἡμων.
θεος, αληθινα τα εργα αυτου, και πασαι αἱ ὁδοι αυτου κρισεις· θεος πιστος, και ουκ εστιν αδικια· δικαιος και ὁσιος κυριος.
ἡμαρτοσαν ουκ αυτω τεκνα μωμητα· γενεα σκολια και διεστραμμενη.
ταυτα κυριω ανταποδιδοτε; οὑτω λαος μωρος και ουχι σοφος; ουκ αυτος οὑτος σου πατηρ εκτησατο σε και εποιησε σε και επλασε σε;
μνησθητε ἡμερας αιωνος, συνετε ετη γενεων γενεαις. επερωτησον τον πατερα σου και αναγγελει σοι, τους πρεσβυτερους σου και ερουσι σοι.
ὁτε διεμεριζεν ὁ ὑψιστος εθνη, ὡς διεσπειρεν υἱους αδαμ, εστησεν ὁρια εθνων κατα αριθμον αγγελων θεου.
και εγενηθη μερις κυριου λαος αυτου ιακωβ· σχοινισμα κληρονομιας αυτου ισραηλ.
αυταρκησεν αυτον εν τη ερημω, εν διψει καυματος εν γη ανυδρω· εκυκλωσεν αυτον και επαιδευσεν αυτον, και διεφυλαξεν αυτον, ὡς κορην οφθαλμου·
ὡς αετος σκεπασαι νοσσιαν αυτου, και επι τοις νοσσοις αυτου επεποθησε, διεις τας πτερυγας αυτου εδεξατο αυτους, και ανελαβεν αυτους επι των μεταφρενων αυτου.
κυριος μονος ηγεν αυτους, ουκ ην μετʼ αυτων θεος αλλοτριος.
ανεβιβασεν αυτους επι την ισχυν της γης· εψωμισεν αυτους γεννηματα αγρων· εθηλασαν μελι εκ πετρας, και ελαιον εκ στερεας πετρας.
βουτυρον βοων, και γαλα προβατων, μετα στεατος αρνων και κριων, υἱων ταυρων και τραγων, μετα στεατος νεφρων πυρου, και αἱμα σταφυλης επιεν οινον.
και εφαγεν ιακωβ και ενεπλησθη, και απελακτισεν ὁ ηγαπημενος· ελιπανθη, επαχυνθη, επλατυνθη, και εγκατελιπε τον θεον τον ποιησαντα αυτον, και απεστη απο θεου σωτηρος αυτου.
παρωξυναν με επʼ αλλοτριοις· εν βδελυγμασιν αυτων παρεπικραναν με.
εθυσαν δαιμονιοις, και ου θεω· θεοις οἱς ουκ ηδεισαν· καινοι προσφατοι ἡκασιν, οὑς ουκ ηδεισαν οἱ πατερες αυτων.
θεον τον γεννησαντα σε εγκατελιπες, και επελαθου θεου του τρεφοντος σε.
και ειδε κυριος, και εζηλωσε· και παρωξυνθη διʼ οργην υἱων αυτου και θυγατερων,
και ειπεν, αποστρεψω το προσωπον μου απʼ αυτων, και δειξω τι εσται αυτοις επʼ εσχατων ἡμερων· ὁτι γενεα εξεστραμμενη εστιν, υἱοι οἱς ουκ εστι πιστις εν αυτοις.
αυτοι παρεζηλωσαν με επʼ ου θεω, παρωξυναν με εν τοις ειδωλοις αυτων· καγω παραζηλωσω αυτους επʼ ουκ εθνει, επι εθνει ασυνετω παροργιω αυτους.
ὁτι πυρ εκκεκαυται εκ του θυμου μου, καυθησεται ἑως αδου κατω· καταφαγεται γην και τα γεννηματα αυτης· φλεξει θεμελια ορεων.
συναξω εις αυτους κακα, και τα βελη μου συμπολεμησω εις αυτους.
τηκομενοι λιμω και βρωσει ορνεων, και οπισθοτονος ανιατος· οδοντας θηριων επαποστελω εις αυτους, μετα θυμου συροντων επι γην.
εξωθεν ατεκνωσει αυτους μαχαιρα, και εκ των ταμιειων, φοβος· νεανισκος συν παρθενω, θηλαζων μετα καθεστηκοτος πρεσβυτου.
ειπα, διασπερω αυτους, παυσω δε εξ ανθρωπων το μνημοσυνον αυτων.
ει μη διʼ οργην εχθρων, ἱνα μη μακροχρονισωσι, ἱνα μη συνεπιθωνται οἱ ὑπεναντιοι· μη ειπωσιν, ἡ χειρ ἡμων ἡ ὑψηλη, και ουχι κυριος, εποιησε ταυτα παντα.
εθνος απολωλεκος βουλην εστι, και ουκ εστιν εν αυτοις επιστημη.
ουκ εφρονησαν συνιεναι· ταυτα καταδεξασθωσαν εις τον επιοντα χρονον.
πως διωξεται εἱς χιλιους, και δυο μετακινησουσι μυριαδας, ει μη ὁ θεος απεδοτο αυτους, και κυριος παρεδωκεν αυτους;
ὁτι ουκ εισιν ὡς ὁ θεος ἡμων οἱ θεοι αυτων· οἱ δε εχθροι ἡμων ανοητοι.
εκ γαρ αμπελου σοδομων ἡ αμπελος αυτων, και ἡ κληματις αυτων εκ γομορῥας· σταφυλη αυτων σταφυλη χολης, βοτρυς πικριας αυτοις.
θυμος δρακοντων ὁ οινος αυτων, και θυμος ασπιδων ανιατος.
ουκ ιδου ταυτα συνηκται παρʼ εμοι, και εσφραγισται εν τοις θησαυροις μου;
εν ἡμερα εκδικησεως ανταποδωσω, ὁταν σφαλη ὁ πους αυτων· ὁτι εγγυς ἡμερα απωλιας αυτοις, και παρεστιν ἑτοιμα ὑμιν.
ὁτι κρινει κυριος τον λαον αυτου, και επι τοις δουλοις αυτου παρακληθησεται· ειδε γαρ παραλελυμενους αυτους, και εκλελοιποτας εν επαγωγη, και παρειμενους·
και ειπε κυριος, που εισιν οἱ θεοι αυτων, εφʼ οἱς επεποιθεισαν επʼ αυτοις,
ὡν το στεαρ των θυσιων αυτων ησθιετε, και επινετε τον οινον των σπονδων αυτων; αναστητωσαν και βοηθησατωσαν ὑμιν και γενηθητωσαν ὑμιν σκεπασται.
ιδετε ιδετε ὁτι εγω ειμι, και ουκ εστι θεος πλην εμου· εγω αποκτεινω, και ζην ποιησω· παταξω, καγω ιασομαι· και ουκ εστιν ὁς εξελειται εκ των χειρων μου.
ὁτι αρω εις τον ουρανον την χειρα μου, και ομουμαι την δεξιαν μου· και ερω, ζω εγω εις τον αιωνα·
ὁτι παροξυνω ὡς αστραπην την μαχαιραν μου, και ανθεξεται κριματος ἡ χειρ μου, και αποδωσω δικην τοις εχθροις, και τοις μισουσι με ανταποδωσω.
μεθυσω τα βελη μου αφʼ αἱματος, και ἡ μαχαιρα μου φαγεται κρεα αφʼ αἱματος τραυματιων και αιχμαλωσιας απο κεφαλης αρχοντων εχθρων.
ευφρανθητε ουρανοι ἁμα αυτω, και προσκυνησατωσαν αυτω παντες αγγελοι θεου· ευφρανθητε εθνη μετα του λαου αυτου, και ενισχυσατωσαν αυτω παντες υἱοι θεου, ὁτι το αἱμα των υἱων αυτου εκδικαται· και εκδικησει και ανταποδωσει δικην τοις εχθροις, και τοις μισουσιν ανταποδωσει· και εκκαθαριει κυριος την γην του λαου αυτου.
και εγραψε μωυσης την ωδην ταυτην εν τη ἡμερα εκεινη, και εδιδαξεν αυτην τους υἱους ισραηλ· και εισηλθε μωυσης, και ελαλησε παντας τους λογους του νομου τουτου εις τα ωτα του λαου, αυτος και ιησους ὁ του ναυη.
και εξετελεσε μωυσης λαλων παντι ισραηλ.
και ειπε προς αυτους, προσεχετε τη καρδια επι παντας τους λογους τουτους, οὑς εγω διαμαρτυρομαι ὑμιν σημερον, ἁ εντελεισθε τοις υἱοις ὑμων, φυλασσειν και ποιειν παντας τους λογους του νομου τουτου.
ὁτι ουχι λογος κενος οὑτος ὑμιν· ὁτι αὑτη ἡ ζωη ὑμων, και ἑνεκεν του λογου τουτου μακροημερευσετε επι της γης, εις ἡν ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην εκει κληρονομησαι.
και ελαλησε κυριος προς μωυσην εν τη ἡμερα ταυτη, λεγων,
αναβηθι εις το ορος το αβαριμ, τουτο ορος ναβαυ ὁ εστιν εν γη μωαβ κατα προσωπον ιεριχω, και ιδε την γην χανααν, ἡν εγω διδωμι τοις υἱοις ισραηλ,
και τελευτα εν τω ορει εις ὁ αναβαινεις εκει, και προστεθητι προς τον λαον σου· ὁν τροπον απεθανεν ααρων ὁ αδελφος σου εν ωρ τω ορει, και προσετεθη προς τον λαον αυτου.
ὁτι ηπειθησατε τω ῥηματι μου εν τοις υἱοις ισραηλ επι του ὑδατος αντιλογιας καδης εν τη ερημω σιν, διοτι ουχ ἡγιασατε με εν τοις υἱοις ισραηλ.
απεναντι οψει την γην, και εκει ουκ εισελευση.
33
και αὑτη ἡ ευλογια ἡν ηυλογησε μωυσης ανθρωπος του θεου τους υἱους ισραηλ προ της τελευτης αυτου.
και ειπε, κυριος εκ σινα ἡκει, και επεφανεν εκ σηειρ ἡμιν, και κατεσπευσεν εξ ορους φαραν, συν μυριασι καδης, εκ δεξιων αυτου αγγελοι μετʼ αυτου.
και εφεισατο του λαου αυτου, και παντες οἱ ἡγιασμενοι ὑπο τας χειρας σου· και οὑτοι ὑπο σε εισι· και εδεξατο απο των λογων αυτου
νομον, ὁν ενετειλατο ἡμιν μωυσης, κληρονομιαν συναγωγαις ιακωβ.
και εσται εν τω ηγαπημενω αρχων, συναχθεντων αρχοντων λαων ἁμα φυλαις ισραηλ.
ζητω ῥουβην, και μη αποθανετω, και εστω πολυς εν αριθμω.
και αὑτη ιουδα· εισακουσον κυριε φωνης ιουδα, και εις τον λαον αυτου ελθοις αν· αἱ χειρες αυτου διακρινουσιν αυτω, και βοηθος εκ των εχθρων εση.
και τω λευι ειπε, δοτε λευι δηλους αυτου, και αληθειαν αυτου τω ανδρι τω ὁσιω, ὁν επειρασαν αυτον εν πειρα· ελοιδορησαν αυτον εφʼ ὑδατος αντιλογιας·
ὁ λεγων τω πατρι και τη μητρι, ουχ ἑωρακα σε, και τους αδελφους αυτου ουκ επεγνω, και τους υἱους αυτου απεγνω· εφυλαξε τα λογια σου, και την διαθηκην σου διετηρησε.
δηλωσουσι τα δικαιωματα σου τω ιακωβ, και τον νομον σου τω ισραηλ· επιθησουσι θυμιαμα εν οργη σου διαπαντος επι το θυσιαστηριον σου.
ευλογησον, κυριε, την ισχυν αυτου, και τα εργα των χειρων αυτου δεξαι· καταξον οσφυν εχθρων επανεστηκοτων αυτω, και οἱ μισουντες αυτον μη αναστητωσαν.
και τω βενιαμιν ειπεν, ηγαπημενος ὑπο κυριου κατασκηνωσει πεποιθως, και ὁ θεος σκιαζει επʼ αυτω πασας τας ἡμερας, και αναμεσον των ωμων αυτου κατεπαυσε.
και τω ιωσηφ ειπεν, απʼ ευλογιας κυριου ἡ γη αυτου, απο ὡρων ουρανου, και δροσου, και απο αβυσσων πηγων κατωθεν,
και καθʼ ὡραν γεννηματων ἡλιου τροπων, και απο συνοδων μηνων,
απο κορυφης ορεων αρχης, και απο κορυφης βουνων αεναων,
και καθʼ ὡραν γης πληρωσεως· και τα δεκτα τω οφθεντι εν τη βατω ελθοισαν επι κεφαλην ιωσηφ, και επι κορυφης δοξασθεις επʼ αδελφοις.
πρωτοτοκος ταυρου το καλλος αυτου, κερατα μονοκερωτος τα κερατα αυτου· εν αυτοις εθνη κερατιει ἁμα, ἑως απʼ ακρου γης· αὑται μυριαδες εφραιμ, και αὑται χιλιαδες μανασση.
και τω ζαβουλων ειπεν, ευφρανθητι ζαβουλων εν εξοδια σου, και ισσαχαρ εν τοις σκηνωμασιν αυτου.
εθνη εξολοθρευσουσι· και επικαλεσεσθε εκει, και θυσετε εκει θυσιαν δικαιοσυνης· ὁτι πλουτος θαλασσης θηλασει σε, και εμπορια παραλιον κατοικουντων.
και τω γαδ ειπεν, ευλογημενος εμπλατυνων γαδ· ὡς λεων ενεπαυσατο, συντριψας βραχιονα και αρχοντα.
και ειδεν απαρχην αυτου, ὁτι εκει εμερισθη γη αρχοντων συνηγμενων ἁμα αρχηγοις λαων· δικαιοσυνην κυριος εποιησε, και κρισιν αυτου μετα ισραηλ.
και τω δαν ειπε, δαν σκυμνος λεοντος, και εκπηδησεται εκ του βασαν.
και τω νεφθαλι ειπε, νεφθαλι πλησμονη δεκτων· και εμπλησθητω ευλογια παρα κυριου· θαλασσαν και λιβα κληρονομησει.
και τω ασηρ ειπεν, ευλογημενος απο τεκνων ασηρ, και εσται δεκτος τοις αδελφοις αυτου· βαψει εν ελαιω τον ποδα αυτου.
σιδηρος και χαλκος το ὑποδημα αυτου εσται· ὡς αἱ ἡμεραι σου, ἡ ισχυς σου.
ουκ εστιν ὡσπερ ὁ θεος του ηγαπημενου, ὁ επιβαινων επι τον ουρανον βοηθος σου, και ὁ μεγαλοπρεπης του στερεωματος.
και σκεπασει σε θεου αρχη, και ὑπο ισχυν βραχιονων αεναων· και εκβαλει απο προσωπου σου εχθρον, λεγων, απολοιο.
και κατασκηνωσει ισραηλ πεποιθως, μονος επι γης ιακωβ, επι σιτω και οινω· και ὁ ουρανος σοι συννεφης δροσω.
μακαριος συ ισραηλ· τις ὁμοιος σοι λαος σωζομενος ὑπο κυριου; ὑπερασπιει ὁ βοηθος σου, και ἡ μαχαιρα καυχημα σου· και ψευσονται σε οἱ εχθροι σου· και συ επι τον τραχηλον αυτων επιβηση.
34
και ανεβη μωυσης απο αραβωθ μωαβ επι το ορος ναβαυ, επι κορυφην φασγα, ἡ εστιν επι προσωπου ἱεριχω· και εδειξεν αυτω κυριος πασαν την γην γαλααδ ἑως δαν,
και πασαν την γην νεφθαλι, και πασαν την γην εφραιμ, και μανασση, και πασαν την γην ιουδα ἑως της θαλασσης της εσχατης,
και την ερημον, και τα περιχωρα ἱεριχω, πολιν φοινικων ἑως σηγωρ.
και ειπε κυριος προς μωυσην, αὑτη ἡ γη ἡν ωμοσα τω ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ, λεγων, τω σπερματι ὑμων δωσω αυτην· και εδειξα τοις οφθαλμοις σου, και εκει ουκ εισελευση.
και ετελευτησε μωυσης ὁ οικετης κυριου εν γη μωαβ δια ῥηματος κυριου.
και εθαψαν αυτον εν γαι εγγυς οικου φογωρ· και ουκ ειδεν ουδεις την ταφην αυτου ἑως της ἡμερας ταυτης.
μωυσης δε ην ἑκατον και εικοσι ετων εν τω τελευταν αυτον· ουκ ημαυρωθησαν οἱ οφθαλμοι αυτου, ουδε εφθαρησαν τα χελωνια αυτου.
και εκλαυσαν οἱ υἱοι ισραηλ μωυσην εν αραβωθ μωαβ επι του ιορδανου κατα ἱεριχω τριακοντα ἡμερας, και συνετελεσθησαν αἱ ἡμεραι πενθους κλαυθμου μωυση.
και ιησους υἱος ναυη ενεπλησθη πνευματος συνεσεως, επεθηκε γαρ μωυσης τας χειρας αυτου επʼ αυτον· και εισηκουσαν αυτου οἱ υἱοι ισραηλ· και εποιησαν καθοτι ενετειλατο κυριος τω μωυση.
και ουκ ανεστη ετι προφητης εν ισραηλ ὡς μωσης· ὁν εγνω κυριος αυτον προσωπον κατα προσωπον
εν πασι τοις σημειοις και τερασιν, ὁν απεστειλεν αυτον κυριος ποιησαι αυτα εν γη αιγυπτω φαραω, και τοις θεραπουσιν αυτου, και παση τη γη αυτου·
τα θαυμασια τα μεγαλα, και την χειρα την κραταιαν, ἁ εποιησε μωυσης εναντι παντος ισραηλ.
joshua
1
και εγενετο μετα την τελευτην μωυση, ειπε κυριος τω ιησοι υἱω ναυη τω ὑπουργω μωυση, λεγων,
μωυσης ὁ θεραπωνμου τετελευτηκε. νυν ουν αναστας, διαβηθι τον ιορδανην συ και πας ὁ λαος οὑτος εις την γην, ἡν εγω διδωμι αυτοις.
πας ὁ τοπος εφʼ ὁν αν επιβητε τω ιχνει των ποδων ὑμων, ὑμιν δωσω αυτον, ὁν τροπον ειρηκα τω μωυση·
την ερημον και τον αντιλιβανον, ἑως του ποταμου του μεγαλου, ποταμου ευφρατου, και ἑως της θαλασσης της εσχατης· αφʼ ἡλιου δυσμων εσται τα ὁρια ὑμων.
ουκ αντιστησεται ανθρωπος κατενωπιον ὑμων πασας τας ἡμερας της ζωης σου· και ὡσπερ ημην μετα μωυση, οὑτως εσομαι και μετα σου, και ουκ εγκαταλειψω σε ουδʼ ὑπεροψομαι σε.
ισχυε και ανδριζου· συ γαρ αποδιεις τω λαω τουτω την γην, ἡν ωμοσα τοις πατρασινν ὑμων δουναι αυτοις.
ισχυε ουν και ανδριζου, φυλασσεσθαι και ποιειν καθοτι ενετειλατο σοι μωυσης ὁ παις μου· και ουκ εκκλινεις απʼ αυτων εις δεξια ουδε εις αριστερα, ἱνα συνης εν πασιν οἱς εαν πρασσης.
και ουκ αποστησεται ἡ βιβλος του νομου τουτου εκ του στοματος σου, και μελετησεις εν αυτη ἡμερας και νυκτος, ἱνα ειδης ποιειν παντα τα γεγραμμενα· τοτε ευοδωθηση, και ευοδωσεις τας ὁδους σου, και τοτε συνησεις.
ιδου εντεαλμαι σοι· ισχυε και ανδριζου, μη δειλιασης, μηδε φοβηθη, ὁτι μετα σου κυριος ὁ θεος σου εις παντα οὑ εαν πορευη·
και ενετειλατο ιησους τοις γραμματευσιν του λαου, λεγων,
εισελθατε κατα μεσον της παρεμβολης του λαου, και εντειλασθε τω λαω, λεγοντες, ετοιμαζεσθε επισιτισμον, ὁτι ετι τρεις ἡμεραι και ὑμεις διαβαινετε τον ιορδανην τουτον, εισελθοντες κατασχειν την γην, ἡν κυριος ὁ θεος των πατερων ὑμων διδωσιν ὑμιν.
και τω ῥουβην, και τω γαδ, και τω ἡμισει φυλης μανασση ειπεν ιησους,
μνησθητε το ῥημα ὁ ενετειλατο ὑμιν μωυσης ὁ παις κυριου, λεγων, κυριος ὁ θεος ὑμων κατεπαυσεν ὑμας, και εδωκεν ὑμιν την γην ταυτην.
αἱ γυναικες ὑμων και τα παιδια ὑμων και τα κτηνη ὑμων κατοικειτωσαν εν τη γη, ἡ εδωκεν ὑμιν· ὑμεις δε διαβησεσθε ευζωνοι προτεροι των αδελφων ὑμων πας ὁ ισχυων· και συμμαχησετε αυτοις,
ἑως αν καταπαυση κυριος ὁ θεος ἡμων τους αδελφους ὑμων, ὡσπερ και ὑμας, και κληρονομησωσι και οὑτοι την γην, ἡν κυριος ὁ θεος ἡμων διδωσιν αυτοις· και απελευσεσθε ἑκαστος εις την κληρονομιαν αυτου, ἡν εδωκεν ὑμιν μωυσης εις το περαν του ιορδανου επʼ ανατολων ἡλιου.
και αποκριθεντες τω ιησου ειπαν, παντα ὁσα εαν εντειλη ἡμιν, ποιησομεν, και εις παντα τοπον οὑ εαν αποστειλης ἡμας, πορευσομεθα.
κατα παντα ὁσα ηκουσαμεν μωυση, ακουσομεθα σου· πλην εστω κυριος ὁ θεος ἡμων μετα σου, ὁν τροπον ην μετα μωυση.
ὁ δε ανθρωπος ὁς αν απειθηση σοι, και ὁστις μη ακουση των ῥηματων σου καθοτι εαν εντειλη αυτω, αποθανετω· αλλα ισχυε και ανδριζου.
2
και απεστειλεν ιησους υἱος ναυη εκ σαττιν δυο νεανισκους κατασκοπευσαι, λεγων, αναβητε και ιδετε την γην και την ἱεριχω· και πορευθεντες οἱ δυο νεανισκοι εισηλθοσαν εις ἱεριχω· και εισηλθοσαν εις οικιαν γυναικος πορνης, ἡ ονομα ῥααβ· και κατελυσαν εκει.
και απηγγελη τω βασιλει ἱεριχω, λεγοντες, εισπεπορευνται ὡδε ανδρες των υἱων ισραηλ κατασκοπευσαι την γην.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς ἱεριχω, και ειπε προς ῥααβ, λεγων, εξαγαγε τους ανδρας τους εισπεπορευμενους εις την οικιαν σου την νυκτα, κατασκοπευσαι γαρ την γην ἡκασι.
και λαβουσα ἡ γυνη τους δυο ανδρας, εκρυψεν αυτους· και ειπεν αυτοις, λεγουσα, εισεληλυθασι προς με οἱ ανδρες,
ὡς δε ἡ πυλη εκλειετο εν τω σκοτει, και οἱ ανδρες εξηλθον· ουκ επισταμαι που πεπορευνται· καταδιωξατε οπισω αυτων, ει καταληψεσθε αυτους.
αὑτη δε ανεβιβασεν αυτους επι το δωμα, και εκρυψεν αυτους εν τη λινοκαλαμη τη εστοιβασμενη αυτη επι του δωματος.
και οἱ ανδρες κατεδιωξαν οπισω αυτων ὁδον την επι του ιορδανου επι τας διαβασεις, και ἡ πυλη εκλεισθη.
και εγενετο ὡς εξηλθοσαν οἱ διωκοντες οπισω αυτων, και αυτοι δε πριν η κοιμηθηναι αυτους, αὑτη δε ανεβη προς αυτους επι το δωμα,
και ειπε προς αυτους, επισταμαι ὁτι εδωκεν ὑμιν κυριος την γην· επιπεπτωκε γαρ ὁ φοβος ὑμων εφʼ ἡμας.
ακηκοαμεν γαρ ὁτι κατεξηρανε κυριος ὁ θεος την ερυθραν θαλασσαν απο προσωπου ὑμων, ὁτε εξεπορευεσθε εκ γης αιγυπτου, και ὁσα εποιησε τοις δυσι βασιλευσι των αμορῥαιων, οἱ ησαν περαν του ιορδανου, τω σηων και ωγ, οὑς εξωλοθρευσατε αυτους.
και ακουσαντες ἡμεις εξεστημεν τη καρδια ἡμων, και ουκ εστη ετι πνευμα εν ουδενι ἡμων απο προσωπου ὑμων· ὁτι κυριος ὁ θεος ὑμων, θεος εν ουρανω ανω και επι της γης κατω.
και νυν ομοσατε μοι κυριον τον θεον, ὁτι ποιω ὑμιν ελεος, και ποιησατε και ὑμεις ελεος εν τω οικω του πατρος μου,
και ζωγρησατε τον οικον του πατρος μου, την μητερα μου, και τους αδελφους μου, και παντα τον οικον μου, και παντα ὁσα εστιν αυτοις, και εξελεισθε την ψυχην μου εκ θανατου.
και ειπαν αυτη οἱ ανδρες, ἡ ψυχη ἡμων ανθʼ ὑμων εις θανατον· και αυτη ειπεν, ὡς αν παραδω κυριος ὑμιν την πολιν, ποιησετε εις εμε ελεος και αληθειαν.
και κατεχαλασεν αυτους δια της θυριδος,
και ειπεν αυτοις, εις την ορεινην απελθετε, μη συναντησωσιν ὑμιν οἱ καταδιωκοντες, και κρυβησεσθε εκει τρεις ἡμερας ἑως αν αποστρεψωσιν οἱ καταδιωκοντες οπισω ὑμων, και μετα ταυτα απελευσεσθε εις την ὁδον ὑμων.
και ειπαν προς αυτην οἱ ανδρες, αθωοι εσμεν τω ὁρκω σου τουτω.
ιδου ἡμεις εισπορευομεθα εις μερος της πολεως, και θησεις το σημειον, το σπαρτιον το κοκκινον τουτο εκδησεις εις την θυριδα διʼ ἡς κατεβιβασας ἡμας διʼ αυτης· τον δε πατερα σου, και την μητερα σου, και τους αδελφους σου, και παντα τον οικον του πατρος σου συναξεις προς σεαυτην εις την οικιαν σου.
και εσται πας ὁς αν εξελθη την θυραν της οικιας σου εξω, ενοχος ἑαυτω εσται, ἡμεις δε αθωοι τω ὁρκω σου τουτω· και ὁσοι εαν γενωνται μετα σου εν τη οικια σου, ἡμεις ενοχοι εσομεθα.
εαν δε τις ἡμας αδικηση η και αποκαλυψη τους λογους ἡμων τουτους, εσομεθα αθωοι τω ὁρκω σου τουτω.
και ειπεν αυτοις, κατα το ῥημα ὑμων εστω· και εξαπεστειλεν αυτους, και επορευθησαν.
και ηλθοσαν εις την ορεινην, και κατεμειναν εκει τρεις ἡμερας· και εξεζητησαν οἱ καταδιωκοντες πασας τας ὁδους, και ουχ εὑροσαν.
και ὑπεστρεψαν οἱ δυο νεανισκοι, και κατεβησαν εκ του ορους· και διεβησαν προς ιησουν υἱον ναυη, και διηγησαντο αυτω παντα τα συμβεβηκοτα αυτοις.
και ειπαν προς ιησουν, ὁτι παραδεδωκε κυριος πασαν την γην εν χειρι ἡμων, και κατεπτηχε πας ὁ κατοικων την γην εκεινην αφʼ ἡμων.
3
και ωρθρισεν ιησους τοπρωι, και απηρεν εκ σαττιν, και ηλθοσαν ἑως του ιορδανου, και κατελυσαν εκει προ του διαβηναι.
και εγενετο μετα τρεις ἡμερας διηλθον οἱ γραμματεις δια της παρεμβολης,
και ενετειλαντο τω λαω, λεγοντες, ὁταν ιδητε την κιβωτον της διαθηκης κυριου του θεου ἡμων, και τους ἱερεις ἡμων και τους λευιτας αιροντας αυτην, απαρειτε απο των τοπων ὑμων, και πορευσεσθε οπισω αυτης.
αλλα μακραν εστω αναμεσον ὑμων και εκεινης, ὁσον δισχιλιους πηχεις στησεσθε· μη προσεγγισητε αυτη, ἱνα επιστησθε την ὁδον, ἡν πορευσεσθε αυτην· ου γαρ πεπορευσθε την ὁδον απʼ εχθες και τριτης ἡμερας.
και ειπεν ιησους τω λαω, ἁγνισασθε εις αυριον, ὁτι αυριον ποιησει κυριος εν ὑμιν θαυμαστα.
και ειπεν ιησους τοις ἱερευσιν, αρατε την κιβωτον της διαθηκης κυριου, και προπορευεσθε του λαου· και ηραν οἱ ἱερεις την κιβωτον της διαθηκης κυριου, και επορευοντο εμπροσθεν του λαου.
και ειπε κυριος προς ιησουν, εν τη ἡμερα ταυτη αρχομαι ὑψωσαι σε κατενωπιον παντων υἱων ισραηλ, ἱνα γνωσιν ὁτι καθοτι ημην μετα μωυση, οὑτως εσομαι και μετα σου.
και νυν εντειλαι τοις ἱερευσι τοις αιρουσι την κιβωτον της διαθηκης, λεγων, ως αν εισελθητε επι μερους του ὑδατος του ιορδανου, και εν τω ιορδανη στησεσθε.
και ειπεν ιησους τοις υἱοις ισραηλ, προσαγαγετε ὡδε, και ακουσατε το ῥημα κυριου του θεου ἡμων.
εν τουτω γνωσεσθε, ὁτι θεος ζων εν ὑμιν, και ολοθρευων ολοθρευσει απο προσωπου ἡμων τον χαναναιον, και τον χετταιον, και τον φερεζαιον, και τον ευαιον, και τον αμορῥαιον, και τον γεργεσαιον, και τον ιεβουσαιον.
ιδου ἡ κιβωτος διαθηκης κυριου πασης της γης διαβαινει τον ιορδανην.
προχειρισασθε ὑμιν δωδεκα ανδρας απο των υἱων ισραηλ, ἑνα αφʼ ἑκαστης φυλης.
και εσται, ὡς αν καταπαυσωσιν οἱ ποδες των ἱερεων των αιροντων την κιβωτον της διαθηκης κυριου πασης της γης εν τω ὑδατι του ιορδανου, το ὑδωρ του ιορδανου εκλειψει, το δε ὑδωρ το καταβαινον στησεται.
και απηρεν ὁ λαος εκ των σκηνωματων αυτων διαβηναι τον ιορδανην, οἱ δε ἱερεις ηροσαν την κιβωτον της διαθηκης κυριου προτεροι του λαου.
ὡς δε εισεπορευοντο οἱ ἱερεις οἱ αιροντες την κιβωτον της διαθηκης επι τον ιορδανην, και οἱ ποδες των ἱερεων των αιροντων την κιβωτον της διαθηκης κυριου εβαφησαν εις μερος του ὑδατος του ιορδανου· ὁ δε ιορδανης επληρουτο καθʼ ὁλην την κρηπιδα αυτου, ὡσει ἡμεραι θερισμου πυρων·
και εστη τα ὑδατα τα καταβαινοντα ανωθεν, εστη πηγμα ἑν αφεστηκος μακραν σφοδρα σφοδρως ἑως μερους καριαθιαριμ· το δε καταβαινον κατεβη εις την θαλασσαν αραβα θαλασσαν ἁλος, ἑως εις το τελος εξελιπε· και ὁ λαος εἱστηκει απεναντι ἱεριχω.
και εστησαν οἱ ἱερεις οἱ αιροντες την κιβωτον της διαθηκης κυριου επι ξηρας εν μεσω του ιορδανου· και παντες οἱ υἱοι ισραηλ διεβαινον δια ξηρας, ἑως συνετελεσε πας ὁ λαος διαβαινων τον ιορδανην.
4
και επει συνετελεσε πας ὁ λαος διαβαινων τον ιορδανην, και ειπε, κυριος τω ιησοι, λεγων,
ταραλαβων ανδρας απο του λαου, ἑνα αφʼ ἑκαστης φυλης,
συνταξον αυτοις· και ανελεσθε εκ μεσου του ιορδανου ἑτοιμους δωδεκα λιθους, και τουτους διακομισαντες ἁμα ὑμιν αυτοις, θετε αυτους εν τη στρατοπεδια ὑμων, οὑ εαν παρεμβαλητε εκει την νυκτα.
και ανακαλεσαμενος ιησους δωδεκα ανδρας των ενδοξων απο των υἱων ισραηλ, ἑνα αφʼ ἑκαστης φυλης,
ειπεν αυτοις, προσαγαγετε εμπροσθεν μου προ προσωπου κυριου εις μεσον του ιροδανου· και ανελομενος εκειθεν ἑκαστος λιθον, αρατω επι των ωμων αυτου κατα τον αριθμον των δωδεκα φυλων του ισραηλ,
ἱνα ὑπαρχωσιν ὑμιν οὑτοι εις σημειον κειμενον διαπαντος· ἱνα ὁταν ερωτα σε ὁ υἱος σου αυριον λεγων, τι εισιν οἱ λιθοι οὑτοι ἡμιν;
και συ δηλωσεις τω υἱω σου, λεγων, ὁτι εξελιπεν ὁ ιορδανης ποταμος απο προσωπου κιβωτου διαθηκης κυριου πασης της γης, ὡς διεβαινεν αυτον· και εσονται οἱ λιθοι οὑτοι ὑμιν μνημοσυνον τοις υἱοις ισραηλ ἑως του αιωνος.
και εποιησαν οὑτως οἱ υἱοι ισραηλ, καθοτι ενετειλατο κυριος τω ιησοι· και αναλαβοντες δωδεκα λιθους εκ μεσου του ιορδανου, καθαπερ συνεταξε κυριος τω ιησοι εν τη συντελεια της διαβασεως των υἱων ισραηλ, και διεκομισαν ἁμα ἑαυτοις εις την παρεμβολην, και απεθηκαν εκει.
εστησε δε ιησους και αλλους δωδεκα λιθους εν αυτω τω ιορδανη, εν τω γενομενω τοπω ὑπο τους ποδας των ἱερεων των αιροντων την κιβωτον της διαθηκης κυριου· και εισιν εκει ἑως της σημερον ἡμερας.
εἱστηκεισαν δε οἱ ἱερεις οἱ αιροντες την κιβωτον της διαθηκης εν τω ιορδανη, ἑως οὑ συνετελεσεν ιησους παντα ἁ ενετειλατο κυριος αναγγειλαι τω λαω· και εσπευσεν ὁ λαος, και διεβησαν.
και εγενετο ὡς συνετελεσε πας ὁ λαος διαβηναι, και διεβη ἡ κιβωτος της διαθηκης κυριου, και οἱ λιθοι εμπροσθεν αυτων.
και διεβησαν οἱ υἱοι ῥουβην, και οἱ υἱοι γαδ, και οἱ ἡμισεις φυλης μανασση διεσκευασμενοι εμπροσθεν των υἱων ισραηλ, καθαπερ ενετειλατο αυτοις μωυσης.
τετρακισμυριοι ευζωνοι εις μαχην διεβησαν εναντιον κυριου εις πολεμον προς την ἱεριχω πολιν.
εν εκεινη τη ἡμερα ηυξησε κυριος τον ιησουν εναντιον του παντος γενους ισραηλ· και εφοβουντο αυτον, ὡσπερ μωυσην, ὁσον χρονον εζη.
και ειπε κυριος τω ιησοι, λεγων,
εντειλαι τοις ἱερευσι τοις αιρουσι την κιβωτον της διαθηκης του μαρτυριου κυριου, εκβηναι εκ του ιορδανου.
και ενετειλατο ιησους τοις ἱερευσι, λεγων, εκβητε εκ του ιορδανου.
και εγενετο ὡς εξεβησαν οἱ ἱερεις οἱ αιροντες την κιβωτον της διαθηκης κυριου εκ του ιορδανου, και εθηκαν τους ποδας επι της γης, ὡρμησε το ὑδωρ του ιορδανου κατα χωραν, και επορευετο καθα χθες και τριτην ἡμεραν διʼ ὁλης της κρηπιδος.
και ὁ λαος ανεβη εκ του ιορδανου δεκατη του μηνος του πρωτου· και κατεστρατοπεδευσαν οἱ υἱοι ισραηλ ἑν γαλγαλοις κατα μερος το προς ἡλιου ανατολας απο της ἱεριχω.
και τους δωδεκα λιθους τουτους, οὑς ελαβεν εκ του ιορδανου, εστησεν ιησους εν γαλγαλοις,
λεγων, ὁταν ερωτωσιν ὑμας οἱ υἱοι ὑμων λεγοντες, τι εισιν οἱ λιθοι οὑτοι;
αναγγειλατε τοις υἱοις ὑμων, ὁτι επι ξηρας διεβη ισραηλ τον ιορδανην τουτον,
αποξηραναντος κυριου του θεου ἡμων το ὑδωρ του ιορδανου εκ των εμπροσθεν αυτων, μεχρις οὑ διεβησαν· καθαπερ εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων την ερυθραν θαλασσαν, ἡν απεξηρανε κυριος ὁ θεος ἡμων εμπροσθεν ἡμων, ἑως παρηλθομεν·
ὁπως γνωσι παντα τα εθνη της γης, ὁτι ἡ δυναμις του κυριου ισχυρα εστι, και ἱνα ὑμεις σεβησθε κυριον τον θεον ἡμων εν παντι εργω.
5
και εγενετο ὡς ηκουσαν οἱ βασιλεις των αμορῥαιων οἱ ησαν περαν του ιορδανου, και οἱ βασιλεις της φοινικης οἱ παρα την θαλασσαν, ὁτι απεξηρανε κυριος ὁ θεος τον ιορδανην ποταμον εκ των εμπροσθεν των νἱων ισραηλ εν τω διαβαινειν αυτους και ετακησαν αυτων αἱ διανοιαι, και κατεπλαγησαν, και ουκ ην εν αυτοις φρονησις ουδεμια απο προσωπου των υἱων ισραηλ.
ὑπο δε τουτον τον καιρον ειπε κυριος τω ιησοι, ποιησον σεαυτω μαχαιρας πετρινας εκ πετρας ακροτομου, και καθισας περιτεμε τους υἱους ισραηλ εκ δευτερον.
και εποιησεν ιησους μαχαιρας πετρινας ακροτομους, και περιετεμε τους υἱους ισραηλ επι του καλουμενου τοπου, βουνος των ακροβυστιων.
ὁν δε τροπον περιεκαθαρεν ιησους τους υἱους ισραηλ· ὁσοι ποτε εγενοντο εν τη ὁδω, και ὁσοι ποτε απεριτμητοι ησαν των εξεληλυθοτων εξ αιγυπτου,
παντας τουτους περιετεμεν ιησους· τεσσαρακοντα γαρ και δυο ετη ανεστραπται ισραηλ εν τη ερημω τη μαβδαριτιδτ.
διο απεριτμητοι ησαν οἱ πλειστοι αυτων των μαχιμων των εξεληλυθοτων εκ γης αιγυπτου, οἱ απειθησαντες των εντολων του θεου, οἱς και διωρισε μη ιδειν αυτους την γην, ἡν ωμοσε κυριος τοις πατρασιν αυτων δουναι γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
αντι δε τουτων αντικατεστησε τους υἱους αυτων, οὑς ιησους περιετεμε, δια το αυτους γεγεννησθαι κατα την ὁδον απεριτμητους.
περιτμηθεντες δε ἡσυχιαν ειχον αυτοθι καθημενοι εν τη παρεμβολη ἑως ὑγιασθησαν.
και ειπε κυριος τω ιησοι υἱω ναυη, εν τη σημερον ἡμερα αφειλον τον ονειδισμον αιγυπτου αφʼ ὑμων· και εκαλεσε το ονομα του τοπου εκεινου, γαλγαλα.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ το πασχα τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος αφʼ ἑσπερας επι δυσμων ἱεριχω εν τω περαν του ιορδανου εν τω πεδιω.
και εφαγοσαν απο του σιτου της γης αζυμα και νεα.
εν ταυτη τη ἡμερα εξελιπε το μαννα μετα το βεβρωκεναι αυτους εκ του σιτου της γης, και ουκετι ὑπηρχε τοις υἱοις ισραηλ μαννα· εκαρπισαντο δε την χωραν των φοινικων εν τω ενιαυτω εκεινω.
και εγενετο ὡς ην ιησους εν ἱεριχω, και αναβλεψας τοις οφθαλμοις ειδεν ανθρωπον ἑστηκοτα εναντιον αυτου, και ἡ ῥομφαια εσπασμενη εν τη χειρι αυτου· και προσελθων ιησους, ειπεν αυτω, ἡμετερος ει, η των ὑπεναντιων;
ὁ δε ειπεν αυτω, εγω αρχιστρατηγος δυναμεως κυριου, νυνι παραγεγονα. και ιησους επεσεν επι προσωπον επι την γην, και ειπεν αυτω, δεσποτα, τι προστασσεις τω σω οικετη;
και λεγει ὁ αρχιστρατηγος κυριου προς ιησουν, λυσαι το ὑποδημα εκ των ποδων σου, ὁ γαρ τοπος εφʼ ὡ νυν εστηκας επʼ αυτου, ἁγιος εστι.
6
και ἱεριχω συρκεκλεισμενη και ωχυρωμενη, και ουδεις εξεπορευετο εξ αυτης, ουδε εισεπορευετο.
και ειπε κυριος προς ιησουν, ιδον εγω παραδιδωμι ὑποχειριον σοι την ἱεριχω, και τον βασιλεα αυτης τον εν αυτη, δυνατους οντας εν ισχυι.
συ δε περιστησον αυτη τους μαχιμους κυκλω.
και εσται ὡς αν σαλπισητε τη σαλπιγγι, ανακραγετω πας ὁ λαος ἁμα, και ανακραγοντων αυτων πεσειται αυτοματα τα τειχη της πολεως, και εισελευσεται πας ὁ λαος ὁρμησας ἑκαστος κατα προσωπον εις την πολιν.
και εισηλθεν ιησους ὁ του ναυη προς τους ἱερεις,
και ειπεν αυτοις, λεγων, παραγγειλατε τω λαω περιελθειν, και κυκλωσαι την πολιν· και οἱ μαχιμοι παραπορευεσθωσαν ενωπλισμενοι εναντιον κυριου.
και ἑπτα ἱερεις εχοντες ἑπτα σαλπιγγας ἱερας παρελθετωσαν ὡσαυτως εναντιον του κυριου, και σημαινετωσαν ευτονως· και ἡ κιβωτος της διαθηκης κυριου επακολουθειτω.
οἱ δε μαχιμοι παραπορευεσθωσαν εμπροσθεν, και οἱ ἱερεις οἱ ουραγουντες οπισω της κιβωτου της διαθηκης κυριου σαλπιζοντες.
τω δε λαω ενετειλατο ιησους, λεγων, μη βοατε, μηδε ακουσατω μηδεις την φωνην ὑμων, ἑως αν ἡμεραν διαγγειλη αυτος αναβοησαι, και τοτε αναβοησετε·
και περιελθουσα ἡ κιβωτος της διαθηκης του θεου ευθεως απηλθεν εις την παρεμβολην, και εκοιμηθη εκει.
και τη ἡμερα τη δευτερα ανεστη ιησους τοπρωι, και ηραν οἱ ἱερεις την κιβωτον της διαθηκης κυριου.
και οἱ ἑπτα ἱερεις οἱ φεροντες τας σαλπιγγας τας ἑπτα προεπορευοντο εναντιον κυριου· και μετα ταυτα εισεπορευοντο οἱ μαχιμοι, και ὁ λοιπος οχλος οπισθεν της κιβωτου της διαθηκης κυριου·
και οἱ ἱερεις εσαλπισαν ταις σαλπιγξι, και ὁ λοιπος οχλος ἁπας περιεκυκλωσε την πολιν ἑξακις εγγυθεν, και απηλθε παλιν εις την παρεμβολην· οὑτως εποιει επι ἑξ ἡμερας.
και τη ἡμερα τη ἑβδομη ανεστησαν ορθρου, και περιηλθοσαν την πολιν εν τη ἡμερα εκεινη ἑπτακις.
και εγενετο τη περιοδω τη ἑβδομη εσαλπισαν οἱ ἱερεις· και ειπεν ιησους τοις υἱοις ισραηλ, κεκραξατε, παρεδωκε γαρ κυριος ὑμιν την πολιν.
και εσται ἡ πολις αναθεμα, αυτη και παντα ὁσα εστιν εν αυτη, κυριω σαβαωθ· πλην ῥααβ την πορνην περιποιησασθε αυτην, και παντα ὁσα εστιν εν τω οικω αυτης.
αγγα ὑμεις φυλαξεσθε σφοδρα απο του αναθεματος, μηποτε ενθυμηθεντες ὑμεις αυτοι λαβητε απο του αναθεματος, και ποιησητε την παρεμβολην των υἱων ισραηλ αναθεμα, και εκτριψητε ἡμας.
και παν αργυριον η χρυσιον, η χαλκος η σιδηρος, ἁγιον εσται τω κυριω· εις θησαυρον κυριου εισενεχθησεται.
και εσαλπισαν ταις σαλπιγξιν οἱ ἱερεις· ὡς δε ηκουσεν ὁ λαος των σαλπιγγων, ηλαλαξε πας ὁ λαος ἁμα αλαλαγμω μεγαλω και ισχυρω· και επεσεν ἁπαν το τειχος κυκλω· και ανεβη πας ὁ λαος εις την πολιν.
και ανεθεματισεν αυτην ιησους, και ὁσα ην εν τη πολει απο ανδρος και ἑως γυναικος, απο νεανισκου και ἑως πρεσβυτου, και ἑως μοσχου και ὑποζυγιου, εν στοματι ῥομφαιας.
και τοις δυσι νεανισκοις τοις κατασκοπευσασιν ειπεν ιησους, εισελθατε εις την οικιαν της γυναικος, και εξαγαγετε αυτην εκειθεν, και ὁσα εστιν αυτη.
και εισηλθον οἱ δυο νεανισκοι οἱ κατασκοπευσαντες την πολιν, εις την οικιαν της γυναικος, και εξηγαγοσαν ῥααβ την πορνην, και τον πατερα αυτης, και την μητερα αυτης, και τους αδελφους αυτης, και την συγγενειαν αυτης, και παντα ὁσα ην αυτη· και κατεστησαν αυτην εξω της παρεμβολης ισραηλ.
και ἡ πολις ενεπρησθη εν πυρισμω συν πασι τοις εν αυτη· πλην αργυριου και χρυσιου και χαλκου και σιδηρου εδωκαν εις θησαυρον κυριου εισενεχθηναι.
και ῥααβ την πορνην, και παντα τον οικον αυτης τον πατρικον εζωγρησεν ιησους· και κατωκισεν εν τω ισραηλ ἑως της σημερον ἡμερας, διοτι εκρυψε τους κατασκοπευαντας, οὑς απεστειλεν ιησους κατασκοπευσαι την ἱεριχω.
και ὡρκισεν ιησους εν τη ἡμερα εκεινη εναντιον κυριου, λεγων, επικαταρατος ὁ ανθρωπος, ὁς οικοδομησει την πολιν εκεινην· εν τω πρωτοτοκω αυτου θεμελιωσει αυτην, και εν τω ελαχιστω αυτου επιστησει τας πυλας αυτης. και οὑτως εποιησεν ὁζαν ὁ εκ βαιθηλ· εν τω αβιρων τω πρωτοτοκω εθεμελιωσεν αυτην, και εν τω ελαχιστω διασωθεντι επεστησε τας πυλας αυτης.
και ην κυριος μετα ιησου, και ην το ονομα αυτου κατα πασαν την γην.
7
και επλημμελησαν οἱ υἱοι ισραηλ πλημμελιαν μεγαλην, και ενοσφισαντο απο του αναθεματος· και ελαβεν αχαρ υἱος χαρμι υἱου ζαμβρι υἱου ζαρα εκ της φυλης ιουδα απο του αναθεματος· και εθυμωθη κυριος οργη τοις υἱοις ισραηλ.
και απεστειλεν ιησους ανδρας εις γαι, ἡ εστι κατα βαιθηλ, λεγων, κατασκεψασθε την γαι
και ανεβησαν οἱ ανδρες και κατεσκεψαντο την γαι· και ανεστρεψαν προς ιησουν, και ειπαν προς αυτον, μη αναβητω πας ὁ λαος, αλλʼ ὡσει δισχιλιοι η τρισχιλιοι ανδρες αναβητωσαν και εκπολιορκησατωσαν την πολιν· μη αναγαγης εκει τον λαον ἁπαντα, ολιγοι γαρ εισι.
και ανεβησαν ὡσει τρισχιλιοι ανδρες, και εφυγον απο προσωπου ανδρων γαι.
και απεκτειναν απʼ αυτων ανδρες γαι εις τριακονταεξ ανδρας, και κατεδιωξαν αυτους απο της πυλης, και συνετριψαν αυτους απο του καταφερους· και επτοηθη ἡ καρδια του λαου, και εγενετο ὡσπερ ὑδωρ.
και διερῥηξεν ιησους τα ἱματια αυτου· και επεσεν ιησους επι την γην επι προσωπον εναντιον κυριου ἑως ἑσπερας, αυτος και οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ· και επεβαλοντο χουν επι τας κεφαλας αυτων.
και ειπεν ιησους, δεομαι κυριε· ἱνατι διεβιβασεν ὁ παις σου τον λαον τουτον τον ιορδανην παραδουναι αυτον τω αμορῥαιω, απολεσαι ἡμας; και ει κατεμειναμεν και κατωκισθημεν παρα τον ιορδανην.
και τι ερω επει μετεβαλεν ισραηλ αυχενα απεναντι του εχθρου αυτου;
και ακουσας ὁ χαναναιος και παντες οἱ κατοικουντες την γην, περικυκλωσουσιν ἡμας, και εκτριψουσιν ἡμας απο της γης· και τι ποιησεις το ονομα σου το μεγα;
και ειπε κυριος προς ιησουν, αναστηθι, ἱνατι τουτο συ πεπτωκας επι προσωπον σου;
ἡμαρτηκεν ὁ λαος και παρεβη την διαθηκην, ἡν διεθεμην προς αυτους, κλεψαντες απο του αναθεματος ενεβαλον εις τα σκευη αυτων.
και ου μη δυνωνται οἱ υἱοι ισραηλ ὑποστηναι κατα προσωπον των εχθρων αυτων· αυχενα ὑποστρεψουσιν εναντι των εχθρων αυτων, ὁτι εγενηθησαν αναθεμα· ου προσθησω ετι ειναι μεθʼ ὑμων, εαν μη εξαρητε το αναθεμα εξ ὑμων αυτων.
αναστας ἁγιασον τον λαον, και ειπον ἁγιασθηναι εισαυριον· ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, το αναθεμα εστιν εν ὑμιν· ου δυνησεσθε αντιστηναι απεναντι των εχθρων ὑμων, ἑως αν εξαρητε το αναθεμα εξ ὑμων.
και συναχθησεσθε παντες τοπρωι κατα φυλας, και εσται ἡ φυλη ἡν αν δειξη κυριος, προσαξετε κατα δημους· και τον δημον ὁν αν δειξη κυριος, προσαξετε κατʼ οικον· και τον οικον ὁν αν δεξη κυριος, προσαξετε κατʼ ανδρα.
και ὁς αν ενδειχθη, κατακαυθησεται εν πυρι, και παντα ὁσα εστιν αυτω· ὁτι παρεβη την διαθηκην κυριου, και εποιησεν ανομημα εν ισραηλ.
και ωρθρισεν ιησους, και προσηγαγε τον λαον κατα φυλας· και ενεδειχθη ἡ φυλη ιουδα.
και προσηχθη κατα δημους, και ενεδειχθη δημος ζαραι. και προσηχθη κατʼ ανδρα,
και ενεδειχθη αχαρ υἱος ζαμβρι υἱου ζαρα.
και ειπεν ιησους τω αχαρ, δος δοξαν σημερον τω κυριω θεω ισραηλ, και δος την εξομολογησιν, και αναγγειλον μοι τι εποιησας, και μη κρυψης απʼ εμου.
και απεκριθη αχαρ τω ιησοι, και ειπεν, αληθως ἡμαρτον εναντιον κυριου του θεου ισραηλ· οὑτως και οὑτως εποιησα.
ειδον εν τη προνομη ψιλην ποικιλην, και διακοσια διδραχμα αργυριου, και γλωσσαν μιαν χρυσην πεντηκοντα διδραχμων, και ενθυμηθεις αυτων ελαβον· και ιδου αυτα εγκεκρυπται εν τη σκηνη μου, και το αργυριον κεκρυπται ὑποκατω αυτων.
και απεστειλεν ιησους αγγελους, και εδραμον εις την σκηνην εις την παρεμβολην· και ταυτα ην κεκρυμμενα εις την σκηνην αυτου, και το αργυριον ὑποκατω αυτων.
και εξηνεγκαν αυτα εκ της σκηνης, και ηνεγκαν προς ιησουν και τους πρεσβυτερους ισραηλ, και εθηκαν αυτα εναντι κυριου.
και ελαβεν ιησους τον αχαρ υἱον ζαρα, και ανηγαγεν αυτον εις φαραγγα αχωρ, και τους υἱους αυτου, και τας θυγατερας αυτου, και τους μοσχους αυτου, και τα ὑποζυγια αυτου, και παντα τα προβατα αυτου, και την σκηνην αυτου, και παντα τα ὑπαρχοντα αυτου, και πας ὁ λαος μετʼ αυτου· και ανηγαγεν αυτους εις εμεκαχωρ.
και ειπεν ιησους τω αχαρ, τι ωλοθρευσας ἡμας; εξολοθρευσαι σε κυριος καθα και σημερον.
και ελιθοβολησαν αυτον λιθοις πας ισραηλ, και επεστησαν αυτω σωρον λιθων μεγαν· και επαυσατο κυριος του θυμου της οργης. δια τουτο επωνομασεν αυτο εμεκαχωρ ἑως της ἡμερας ταυτης.
8
και ειπε κυριος προς ιησουν, μη φοβηθης, μηδε δειλιασης· λαβε μετα σου παντας τους ανδρας τους πολεμιστας, και αναστας αναβηθι εις γαι· ιδου δεδωκα εις τας χειρας σου τον βασιλεα γαι, και την γην αυτου.
και ποιησεις την γαι, ὁν τροπον εποιησας την ἱεριχω, και τον βασιλεα αυτης· και την προνομην των κτηνων προνομευσεις σεαυτω· καταστησον δε σεαυτω ενεδρα τη πολει εις τα οπισω.
και ανεστη ιησους και πας ὁ λαος ὁ πολεμιστης ὡστε αναβηναι εις γαι. επελεξε δε ιησους τριακοντα χιλιαδας ανδρων δυνατους εν ισχυι, και απεστειλεν αυτους νυκτος.
και ενετειλατο αυτοις, λεγων, ὑμεις ενεδρευσατε οπισω της πολεως· μη μακραν γινεσθε απο της πολεως, και εσεσθε παντες ἑτοιμοι.
και εγω και παντες οἱ μετʼ εμου προσαξομεν προς την πολιν· και εσται ὡς αν εξελθωσιν οἱ κατοικουντες γαι εις συναντησιν ἡμιν, καθαπερ και πρωην, και φευξομεθα απο προσωπου αυτων.
και ὡς αν εξελθωσιν οπισω ἡμων, αποσπασομεν αυτους απο της πολεως· και ερουσι, φευγουσιν οὑτοι απο προσωπου ἡμων, ὁν τροπον και εμπροσθεν.
ὑμεις δε εξαναστησεσθε εκ της ενεδρας, και πορευσεσθε εις την πολιν.
κατα το ῥημα τουτο ποιησετε· ιδου εντεταλμαι ὑμιν.
και απεστειλεν αυτους ιησους, και επορευθησαν εις την ενεδραν· και ενεκαθισαν αναμεσον βαιθηλ και αναμεσον γαι, απο θαλασσης της γαι.
και ορθρισας ιησους τοπρωι, επεσκεψατο τον λαον· και ανεβησαν αυτος και οἱ πρεσβυτεροι κατα προσωπον του λαου επι γαι.
και πας ὁ λαος ὁ πολεμιστης μετʼ αυτου ανεβησαν· και πορευομενοι ηλθον εξεναντιας της πολεως απο ανατολων.
και τα ενεδρα της πολεως απο θαλασσης·
και εγενετο ὡς ειδε βασιλευς γαι, εσπευσε και εξηλθεν εις συναντησιν αυτοις επʼ ευθειας εις τον πολεμον, αυτος και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου· και αυτος ουκ ηδει ὁτι ενεδρα αυτω εστιν οπισω της πολεως.
και ειδε, και ανεχωρησεν ιησους και ισραηλ απο προσωπου αυτων.
και κατεδιωξαν οπισω των υἱων ισραηλ· και αυτοι απεστησαν απο της πολεως.
ου κατελειφθη ουδεις εν τη γαι, ὁς ου κατεδιωξεν οπισω ισραηλ· και κατελιπον την πολιν ηνεωγμενην, και κατεδιωξαν οπισω ισραηλ·
και ειπε κυριος προς ιησουν, εκτεινον την χειρα σου εν τω γαισω τω εν τη χειρι σου επι την πολιν, εις γαρ τας χειρας σου παραδεδωκα αυτην· και τα ενεδρα εξαναστησονται εν ταχει εκ του τοπου αυτων. και εξετεινεν ιησους την χειρα αυτου τον γαισον επι την πολιν·
και τα ενεδρα εξανεστησαν εν ταχει εκ του τοπου αυτων· και εξηλθοσαν ὁτε εξετεινε την χειρα, και εισηλθοσαν καιτην πολιν, και κατελαβοντο αυτην· και σπευσαντες ενεπρησαν την πολιν εν πυρι.
και περιβλεψαντες οἱ κατοικοι γαι εις τα οπισω αυτων, και εθεωρουν καπνον αναβαινοντα εκ της πολεως εις τον ουρανον· και ουκ ετι ειχον που φυγωσιν ὡδε η ὡδε.
και ιησους και πας ισραηλ ειδον, ὁτι ελαβον τα ενεδρα την πολιν, και ὁτι ανεβη ὁ καπνος της πολεως εις τον ουρανον· και μεταβαλλομενοι, επαταξαν τους ανδρας της γαι.
και οὑτοι εξηλθοσαν εκ της πολεως εις συναντησιν· και εκενηθησαν αναμεσον της παρεμβολης, οὑτοι εντευθεν και οὑτοι εντευθεν· και επαταξαν αυτους ἑως του μη καταλειφθηναι αυτων σεσωσμενον και διαπεφευγοτα.
και τον βασιλεα της γαι συνελαβον ζωντα, και προσηγαγον αυτον προς ιησουν.
και ὡς επαυσαντο οἱ υἱοι ισραηλ αποκτεινοντες παντας τους εν τη γαι, και τους εν τοις πεδιοις, και εν τω ορει επι της καταβασεως, οὑ κατεδιωξαν αυτους απʼ αυτης εις τελος, και επεστρεψεν ιησους εις γαι, και επαταξεν αυτην εν στοματι ῥομφαιας.
και εγενηθησαν οἱ πεσοντες εν τη ἡμερα εκεινη απο ανδρος και ἑως γυναικος, δωδεκα χιλιαδες, παντας τους κατοικουντας γαι.
πλην των σκυλων των εν τη πολει παντα, ἁ επρονομευσαν ἑαυτοις οἱ υἱοι ισραηλ κατα προσταγμα κυριου, ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω ιησοι.
και ενεπυρισεν ιησους την πολιν εν πυρι· χωμα αοικητον εις τον αιωνα εθηκεν αυτην ἑως της ἡμερας ταυτης.
και τον βασιλεα της γαι εκρεμασεν επι ξυλου διδυμου· και ην επι του ξυλου ἑως ἑσπερας· και επιδυνοντος του ἡλιου συνεταξεν ιησους, και καθειλοσαν το σωμα αυτου απο του ξυλου, και ερῥιψαν αυτο εις τον βοθρον· και επεστησαν αυτω σωρον λιθων, ἑως της ἡμερας ταυτης.
9
ὡς δε ηκουσαν οἱ βασιλεις των αμορῥαιων οἱ εν τω περαν του ιορδανου, οἱ εν τη ορεινη, και οἱ εν τη πεδινη, και οἱ εν παση τη παραλια της θαλασσης της μεγαλης, και οἱ προς τω αντιλιβανω, και οἱ χετταιοι, και οἱ χαναναιοι, και οἱ φερεζαιοι, και οἱ ευαιοι, και οἱ αμορῥαιοι, και οἱ γεργεσαιοι, και οἱ ιεβουσαιοι,
συνηλθοσαν επι το αυτο εκπολεμησαι ιησουν και ισραηλ ἁμα παντες.
τοτε ωκοδομησεν ιησους θυσιαστηριον κυριω τω θεω ισραηλ εν ορει γαιβαλ,
καθοτι ενετειλατο μωυσης ὁ θεραπων κυριου τοις υἱοις ισραηλ, καθα γεγραπται εν τω νομω μωυση, θυσιαστηριον λιθων ὁλοκληρων, εφʼ οὑς ουκ επεβληθη σιδηρος· και ανεβιβασεν εκει ὁλοκαυτωματα κυριω, και θυσιαν σωτηριου.
και εγραψεν ιησους επι των λιθων το δευτερονομιον, νομον μωυση, ενωπιον των υἱων ισραηλ.
και πας ισραηλ, και οἱ πρεσβυτεροι αυτων, και οἱ δικασται, και οἱ γραμματεις αυτων, παρεπορευοντο ενθεν και ενθεν της κιβωτου απεναντι· και οἱ ἱερεις και οἱ λευιται ηρν την κιβωτον της διαθηκης κυριου· και ὁ προσηλυτος και ὁ αυτοχθων, οἱ ησαν ἡμισυ πλησιον ορους γαριζιν, και οἱ ησαν ἡμισυ πλησιον ορους γαιβαλ, καθοτι ενετειλατο μωυσης ὁ θεραπων κυριου ευλογησαι τον λαον εν πρωτοις.
και μετα ταυτα οὑτως ανεγνω ιησους παντα τα ῥηματα του νομου τουτου, τας ευλογιας και τας καταρας, κατα παντα τα γεγραμμενα εν τω νομω μωυση.
ουκ ην ῥημα απο παντων ὡν ενετειλατο μωυσης τω ιησοι, ὁ ουκ ανεγνω ιησους εις τα ωτα πασης εκκλησιας υἱων ισραηλ, τοις ανδρασι και ταις γυναιξι και τοις παιδιοις και τοις προσηλυτοις τοις προσπορευομενοις τω ισραηλ.
και οἱ κατοικουντες γαβαων ηκουσαν παντα ὁσα εποιησε κυριος τη ἱεριχω και τη γαι.
και εποιησαν και γε αυτοι μετα πανουργιας· και ελθοντες επεσιτισαντο και ἡτοιμασαντο· και λαβοντες σακκους παλαιους επι των ωμων αυτων, και ασκους οινου παλαιους και κατερῥωγοτας αποδεδεμενους,
και τα κοιλα των ὑποδηματων αυτων, και τα σανδαλια αυτων παλαια και καταπεπελματωμενα εν τοις ποσιν αυτων, και τα ἱματια αυτων πεπαλαιωμενα επανω αυτων, και ὁ αρτος αυτων του επισιτισμου ξηρος και ευρωτιων και βεβρωμενος.
και ηλθοσαν προς ιησουν εις την παρεμβολην ισραηλ εις γαλγαλα, και ειπαν προς ιησουν και ισραηλ, εκ γης μακροθεν ἡκαμεν· και νυν διαθεσθε ἡμιν διαθηκην.
και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ προς τον χορῥαιον, ὁρα μη εν εμοι κατοικεις· και πως σοι διαθωμαι διαθηκην;
και ειπαν προς ιησουν, οικεται σου εσμεν· και ειπε προς αυτους ιησους, ποθεν εστε, και ποθεν παραγεγονατε;
και ειπαν, εκ γης μακροθεν σφοδρα ἡκασιν οἱ παιδες σου εν ονοματι κυριου του θεου σου· ακηκοαμεν γαρ το ονομα αυτου, και ὁσα εποιησεν εν αιγυπτω,
και ὁσα εποιησε τοις βασιλευσι των αμορῥαιων, οἱ ησαν περαν του ιορδανου, τω σηων βασιλει των αμορῥαιων, και τω ωγ βασιλει της βασαν, ὁς κατωκει εν ασταρωθ και εν εδραιν.
και ακουσαντες ειπαν προς ἡμας οἱ πρεσβυτεροι ἡμων και παντες οἱ κατοικουντες την γην ἡμων, λεγοντες, λαβετε ἑαυτοις επισιτισμον εις την ὁδον, και πορευθητε εις συναντησιν αυτων, και ερειτε προς αυτους, οικεται σου εσμεν, και νυν διαθεσθε ἡμιν την διαθηκην.
οὑτοι οἱ αρτοι, θερμους εφωδιασθημεν αυτους εν τη ἡμερα ἡ εξηλθομεν παραγενεσθαι προς ὑμας· νυν δε εξηρανθησαν και γεγονασι βεβρωμενοι.
και οὑτοι οἱ ασκοι του οινου οὑς επλησαμεν καινους, και οὑτοι ερῥωγασι· και τα ἱματια ἡμων, και τα ὑποδηματα ἡμων πεπαλαιωται απο της πολλης ὁδου σφοδρα.
και ελαβον οἱ αρχοντες του επισιτισμου αυτων, και κυριον ουκ επηρωτησαν.
και εποιησεν ιησους προς αυτους ειρηνην, και διεθεντο προς αυτους διαθηκην του διασωσαι αυτους· και ωμοσαν αυτοις οἱ αρχοντες της συναγωγης.
και εγενετο μετα τρεις ἡμερας μετα το διαθεσθαι προς αυτους διαθηκην, ηκουσαν ὁτι εγγυθεν αυτων εισι, και ὁτι εν αυτοις κατοικουσι.
και απηραν οἱ υἱοι ισραηλ, και ηλθον εις τας πολεις αυτων· αἱ δε πολεις αυτων γαβαων και κεφιρα και βηρωτ, και πολεις ιαριν.
και ουκ εμαχεσαντο αυτοις οἱ υἱοι ισραηλ, ὁτι ωμοσαν αυτοις παντες οἱ αρχοντες κυριον τον θεον ισραηλ· και διεγογγυσαν πασα ἡ συναγωγη επι τοις αρχουσι.
και ειπαν οἱ αρχοντες παση τη συναγωγη, ἡμεις ωμοσαμεν αυτοις κυριον τον θεον ισραηλ, και νυν ου δυνησομεθα ἁψασθαι αυτων.
τουτο ποιησομεν, ζωγρησαι αυτους, και περιποιησομεθα αυτους· και ουκ εσται καθʼ ἡμων οργη δια τον ὁρκον, ὁν ωμοσαμεν αυτοις.
ζησονται, και εσονται ξυλοκοποι και ὑδροφοροι παση τη συναγωγη, καθαπερ ειπαν αυτοις οἱ αρχοντες.
και συνεκαλεσεν αυτους ιησους, και ειπεν αυτοις, διατι παρελογισασθε με, λεγοντες, μακραν απο σου εσμεν σφοδρα· ὑμεις δε εγχωριοι εστε των κατοικουντων εν ἡμιν;
και νυν επικαταρατοι εστε· ου μη εκλειπη εξ ὑμων δουλος, ουδε ξυλοκοπος, ουδε ὑδροφορος εμοι και τω θεω μου.
και απεκριθησαν τω ιησοι, λεγοντες, ανηγγελη ἡμιν ὁσα συνεταξε κυριος ὁ θεος σου μωυση τω παιδι αυτου, δουναι ὑμιν την γην ταυτην, και εξολοθρευσαι ἡμας και παντας τους κατοικουντας επʼ αυτης απο προσωπου ὑμων· και εφοβηθημεν σφοδρα περι των ψυχων ἡμων απο προσωπου ὑμων, και εποιησαμεν το πραγμα τουτο.
και νυν ιδου ἡμεις ὑποχειριοι ὑμιν· ὡς αρεσκει ὑμιν και ὡς δοκει ὑμιν, ποιησατε ἡμιν.
και εποιησαν αυτοις οὑτως· και εξειλατο αυτους ιησους εν τη ἡμερα εκεινη εκ χειρων υἱων ισραηλ, και ουκ ανειλον αυτους.
και κατεστησεν αυτους ιησους εν τη ἡμερα εκεινη ξυλοκοπους και ὑδροφορους παση τη συναγωγη, και τω θυσιαστηριω του θεου· δια τουτο εγενοντο οἱ κατοικουντες γαβαων ξυλοκοποι και ὑδροφοροι του θυσιαστηριου του θεου ἑως της σημερον ἡμερας, και εις τον τοπον ὁν αν εκλεξηται κυριος.
10
ὡς δε ηκουσεν αδωνιβεζεκ βασιλευς ἱερουσαλημ ὁτι ελαβεν ιησους την γαι, και εξωλοθρευσεν αυτην, ὁν τροπον εποιησαν την ἱεριχω και τον βασιλεα αυτης, οὑτως εποιησαν και την γαι και τον βασιλεα αυτης, και ὁτι ηυτομολησαν οἱ κατοικουντες γαβαων προς ιησουν και προς ισραηλ,
και εφοβηθησαν απʼ αυτων σφοδρα· ηδει γαρ ὁτι πολις μεγαλη γαβαων, ὡσει μια των μητροπολεων, και παντες οἱ ανδρες αυτης ισχυροι.
και απεστειλεν αδωνιβεζεκ βασιλευς ιερουσαλημ προς ελαμ βασιλεα χεβρων, και προς φιδων βασιλεα ἱερειμουθ, και προς ιεφθα βασιλεα λαχις και προς δαβειν βασιλεα οδολλαμ, λεγων,
δευτε, αναβητε προς με, και βοηθησατε μοι, και εκπολεμησωμεν γαβαων· ηυτομολησαν γαρ προς ιησουν και προς τους υἱους ισραηλ.
και ανεβησαν οἱ πεντε βασιλεις των ιεβουσαιων, βασιλευς ἱερουσαλημ, και βασιλευς χεβρων, και βασιλευς ἱεριμουθ, και βασιλευς λαχις, και βασιλευς οδολλαμ, αυτοι και πας ὁ λαος αυτων. και περιεκαθισαν την γαβαων, και εξεπολιορκουν αυτην.
και απεστειλαν οἱ κατοικουντες γαβαων προς ιησουν εις την παρεμβολην ισραηλ εις γαλγαλα, λεγοντες, μη εκλυσης τας χειρας σου απο των παιδων σου· αναβηθι προς ἡμας, τοταχος, και βοηθησον ἡμιν, και εξελου ἡμας· ὁτι συνηγμενοι εισιν εφʼ ἡμας παντες οἱ βασιλεις των αμορῥαιων, οἱ κατοικουντες την ορεινην.
και ανεβη ιησους εκ γαλγαλων, αυτος και πας ὁ λαος ὁ πολεμιστης μετʼ αυτου, πας δυνατος εν ισχυι.
και ειπε κυριος προς ιησουν, μη φοβηθης αυτους, εις γαρ τας χειρας σου παραδεδωκα αυτους· ουχ ὑπολειφθησεται εξ αυτων ουδεις ενωπιον ὑμων.
και επει παρεγενετο ιησους επʼ αυτους αφνω, ὁλην την νυκτα εισεπορευθη εκ γαλγαλων.
και εξεστησεν αυτους κυριος απο προσωπου των υἱων ισραηλ· και συνετριψεν αυτους κυριος συντριψει μεγαλη εν γαβαων· και κατεδιωξαν αυτους ὁδον αναβασεως ωρωνειν, και κατεκοπτον αυτους ἑως αζηκα και ἑως μακηδα.
εν δε τω φευγειν αυτους απο προσωπου των υἱων ισραηλ επι της καταβασεως ὡρωνειν, και κυριος επερῥιψεν αυτοις λιθους χαλαζης εκ του ουρανου ἑως αζηκα· και εγενοντο πλειους οἱ αποθανοντες δια τους λιθους της χαλαζης, η οὑς απεκτειναν οἱ υἱοι ισραηλ μαχαιρα εν τω πολεμω.
τοτε ελαλησεν ιησους προς κυριον, ἡ ἡμερα παρεδωκεν ὁ θεος τον αμορῥαιον ὑποχειριον ισραηλ, ἡνικα συνετριψεν αυτους εν γαβαων, και συνετριβησαν απο προσωπου υἱων ισραηλ· και ειπεν ιησους, στητω ὁ ἡλιος κατα γαβαων, και ἡ σεληνη κατα φαραγγα αιλων.
και εστη ὁ ἡλιος και ἡ σεληνη εν στασει, ἑως ημυνατο ὁ θεος τους εχθρους αυτων· και εστη ὁ ἡλιος κατα μεσον του ουρανου· ου προεπορευετο εις δυσμας εις τελος ἡμερας μιας.
και ουκ εγενετο ἡμερα τοιαυτη ουδε το προτερον ουδε το εσχατον, ὡστε επακουσαι θεον ανθρωπου, ὁτι κυριος συνεξεπολεμησε τω ισραηλ.
και εφυγον οἱ πεντε βασιλεις οὑτοι, και κατεκρυβησαν εις το σπηλαιον το εν μακηδα.
και απηγγελη τω ιησου, λεγοντες, εὑρηνται οἱ πεντε βασιλεις κεκρυμμενοι εν τω σπηλαιω τω εν μακηδα.
και ειπεν ιησους, κυλισατε λιθους επι το στομα του σπηλαιου, και καταστησατε ανδρας φυλασσειν επʼ αυτους.
ὑμεις δε μη ἑστηκατε, καταδιωκοντες οπισω των εχθρων ὑμων, και καταλαβετε την ουραγιαν αυτων, και μη αφητε εισελθειν εις τας πολεις αυτων· παρεδωκε γαρ αυτους κυριος ὁ θεος ἡμων εις τας χειρας ἡμων.
και εγενετο ὡς κατεπαυσεν ιησους και πας υἱος ισραηλ κοπτοντες αυτους κοπην μεγαλην σφοδρα ἑως εις τελος, και οἱ διασωζομενοι διεσωθησαν εις τας πολεις τας οχυρας.
και απεστραφη πας ὁ λαος προς ιησουν εις μακηδα ὑγιεις· και ουκ εγρυξεν ουδεις των υἱων ιηραηλ τη γλωσση αυτου.
και ειπεν ιησους, ανοιξατε το σπηλαιον, και εξαγαγετε τους πεντε βασιλεις τουτους εκ του σπηλαιου.
και εξηγαγοσαν τους πεντε βασιλεις εκ του σπηλαιου, τον βασιλεα ἱερουσαλημ, και τον βασιλεα χεβρων, και τον βασιλεα ἱεριμουθ, και τον βασιλεα λαχις, και τον βασιλεα οδολλαμ.
και επει εξηγαγον αυτους προς ιησουν, και συνεκαλεσεν ιησους παντα ισραηλ, και τους εναρχομενους του πολεμου τους συμπορευομενους αυτω, λεγων αυτοις, προπορευεσθε και επιθετε τους ποδας ὑμων επι τους τραχηλους αυτων· και προσελθοντες επεθηκαν τους ποδας αυτων επι τους τραχηλους αυτων.
και ειπεν ιησους προς αυτους, μη φοβηθητε αυτους, μηδε δειλιασητε, ανδριζεσθε και ισχυετε, ὁτι οὑτω ποιησει κυριος πασι τοις εχθροις ὑμων, οὑς ὑμεις καταπολεμειτε αυτους.
και απεκτεινεν αυτους ιησους, και εκρεμασεν αυτους επι πεντε ξυλων· και ησαν κρεμαμενοι επι των ξυλων ἑως ἑσπερας.
και εγενηθη προς ἡλιου δυσμας, ενετειλατο ιησους, και καθειλον αυτους απο των ξυλων, και ερῥιψαν αυτους εις το σπηλαιον, εις ὁ κατεφυγοσαν εκει, και επεκυλισαν λιθους επι το σπηλαιον ἑως της σημερον ἡμερας.
και την μακηδα ελαβοσαν εν τη ἡμερα εκεινη, και εφονευσαν αυτην εν στοματι ξιφους, και εξωλοθρευσαν παν εμπνεον ὁ ην εν αυτη· και ου κατελειφθη ουδεις εν αυτη διασεσωσμενος και διαπεφευγως· και εποιησαν τω βασιλει μακηδα, ὁν τροπον εποιησαν τω βασιλει ἱεριχω.
και απηλθεν ιησους και πας ισραηλ μετʼ αυτου εκ μακηδα εις λεβνα, και επολιορκει λεβνα.
και παρεδωκεν αυτην κυριος εις χειρας ισραηλ· και ελαβον αυτην, και τον βασιλεα αυτης, και εφονευσαν αυτην εν στοματι ξιφους, και παν εμπνεον εν αυτη· και ου κατελειφθη εν αυτη διασεσωσμενος και διαπεφευγως· και εποιησαν τω βασιλει αυτης, ὁν τροπον εποιησαν τω βασιλει ἱεριχω.
και απηλθεν ιησους και πας ισραηλ μετʼ αυτου εκ λεβνα εις λαχις, και περιεκαθισεν αυτην, και επολιορκει αυτην.
και παρεδωκε κυριος την λαχις εις τας χειρας ισραηλ. και ελαβεν αυτην εν τη ἡμερα τη δευτερα, και εφονευσαν αυτην εν στοματι ξιφους, και εξωλοθρευσαν αυτην, ὁν τροπον εποιησαν την λεβνα.
τοτε ανεβη ελαμ βασιλευς γαζερ βοηθησων τη λαχεις· και επαταξεν αυτον ιησους εν στοματι ξιφους, και τον λαον αυτου, ἑως του μη καταλειφθηναι αυτων σεσωσμενον και διαπεφευγοτα.
και απηλθεν ιησους και πας ισραηλ μετʼ αυτου εκ λαχις εις οδολλαμ, και περιεκαθισεν αυτην και εξεπολιορκησεν αυτην.
και παρεδωκεν αυτην κυριος εν χειρι ισραηλ· και ελαβεν αυτην εν τη ἡμερα εκεινη, και εφονευσεν αυτην εν στοματι ξιφους, και παν εμπνεον εν ατη εφονευσαν, ὁν τροπον εποιησαν τη λαχις.
και απηλθεν ιησους και πας ισραηλ μετʼ αυτου εις χεβρων, και περιεκαθισεν αυτην.
και επαταξεν αυτην εν στοματι ξιφους, και παν το εμπνεον ὁσα ην εν αυτη· ουκ ην διασεσωσμενος· ὁν τροπον εποιησαν την οδολλαμ, εξωλοθρευσαν αυτην, και ὁσα ην εν αυτη.
και απεστρεψεν ιησους και πας ισραηλ εις δαβιρ· και περικαθισαντες αυτην,
ελαβον αυτην, και τον βασιλεα αυτης, και τας κωμας αυτης· και επαταξεν αυτην εν στοματι ξιφους, και εξωλοθρευσαν αυτην, και παν εμπνεον εν αυτη· και ου κατελιπον αυτη ουδενα διασεσωσμενον· ὁν τροπον εποιησαν τη χεβρων και τω βασιλει αυτης, οὑτως εποιησαν τη δαβιρ και τω βασιλει αυτης.
και επαταξεν ιησους πασαν την γην της ορεινης, και την ναγεβ, και την πεδινην, και την ασηδωθ, και τους βασιλεις αυτης· ου κατελιπον αυτων σεσωσμενον· και παν εμπνεον ζωης εξωλοθρευσεν, ὁν τροπον ενετειλατο κυριος ὁ θεος ισραηλ,
απο καδης βαρνη ἑως γαζης πασαν την γοσομ ἑως της γαβαων.
και παντας τους βασιλεις αυτων, και την γην αυτων επαταξεν ιησους εισαπαξ· ὁτι κυριος ὁ θεος ισραηλ συνεπολεμει τω ισραηλ.
11
ὡς δε ηκουσεν ιαβις βασιλευς ασωρ, απεστειλε προς ιωβαβ βασιλεα μαρων, και προς βασιλεα συμοων, και προς βασιλεα αζιφ,
και προς βασιλεις τους κατα σιδωνα την μεγαλην, εις την ορεινην και εις αραβα απεναντι κενερωθ, και εις το πεδιον, και εις φεναεδδωρ,
και εις τους παραλιους χαναναιους απο ανατολων, και εις τους παραλιους αμορῥαιους, και τους χετταιους, και φερεζαιους, και ιεβουσαιους τους εν τω ορει, και τους ευαιους, και τους ὑπο την αερμων εις γην μασσυμα.
και εξηλθον αυτοι και οἱ βασιλεις αυτων μετʼ αυτων, ὡσπερ ἡ αμμος της θαλασσης τω πληθει, και ἱπποι και ἁρματα πολλα σφοδρα.
και συνηλθον παντες οἱ βασιλεις αυτοι και παρεγενοντο επι το αυτο, και παρενεβαλον επι του ὑδατος μαρων πολεμησαι τον ισραηλ.
και ειπε κυριος προς ιησουν, μη φοβηθης απο προσωπου αυτων, ὁτι αυριον ταυτην την ὡραν εγω παραδιδωμι τετροπωμενους αυτους εναντιον του ισραηλ· τους ἱππους αυτων νευροκοπησεις, και τα ἁρματα αυτων κατακαυσεις εν πυρι.
και ηλθεν ιησους και πας ὁ λαος ὁ πολεμιστης επʼ αυτους επι το ὑδωρ μαρων εξαπινα· και επεπεσαν επʼ αυτους εν τη ορεινη.
και παρεδωκεν αυτους κυριος ὑποχειριους ισραηλ· και κοπτοντες αυτους κατεδιωκον ἑως σιδωνος της μεγαλης, και ἑως μασερων, και ἑως των πεδιων μασσωχ κατʼ ανατολας· και κατεκοψαν αυτους ἑως του μη καταλειφθηναι αυτων διασεσωσμενον.
και εποιησεν αυτοις ιησους, ὁν τροπον ενετειλατο αυτω κυριος· τους ἱππους αυτων ενευροκοπησε, και τα ἁρματα αυτων ενεπρησε πυρι.
και επεστραφη ιησους εν τω καιρω εκεινω, και κατελαβετο ασωρ, και τον βασιλεα αυτης· ην δε ασωρ τοπροτερον αρχουσα πασων των βασιλειων τουτων.
και απεκτειναν παν εμπνεον εν αυτη εν ξιφει, και εξωλοθρευσαν παντας, και ου κατελειφθη εν αυτη εμπνεον· και την ασωρ ενεπρησαν εν πυρι.
και πασας τας πολεις των βασιλειων, και τους βασιλεις αυτων ελαβεν ιησους, και ανειλεν αυτους εν στοματι ξιφους· και εξωλοθρευσαν αυτους, ὁν τροπον συνεταξε μωυσης ὁ παις κυριου.
αλλα πασας τας πολεις τας κεχωματισμενας ουκ ενεπρησεν ισραηλ· πλην ασωρ μονην ενεπρησεν ισραηλ,
και παντα τα σκυλα αυτης επρονομευσαν ἑαυτοις οἱ υἱοι ισραηλ· αυτους δε παντας εξωλοθρευσαν εν στοματι ξιφους, ἑως απωλεσεν αυτους· ου κατελιπον εξ αυτων ουδεν εμπνεον.
ὁν τροπον συνεταξε κυριος τω μωυση τω παιδι αυτου, και μωυσης ὡσαυτως ενετειλατο τω ιησοι· και οὑτως εποιησεν ιησους, ου παρεβη ουδεν απο παντων ὡν συνεταξεν αυτω μωυσης.
και ελαβεν ιησους πασαν την γην την ορεινην, και πασαν την γην ναγεβ, και πασαν την γην γοσομ, και την πεδινην, και την προς δυσμαις, και το ορος ισραηλ, και τα ταπεινα
τα προς τω ορει απο ορους χελχα, και ὁ προσαναβαινει εις σηειρ, και ἑως βαλαγαδ, και τα πεδια του λιβανου ὑπο το ορος το αερμων· και παντας τους βασιλεις αυτων ελαβε, και ανειλε, και απεκτεινε.
και ἡμερας πλειους εποιησεν ιησους προς τους βασιλεις τουτους τον πολεμον.
και ουκ ην πολις, ἡν ουκ ελαβεν ισραηλ· παντα ελαβοσαν εν πολεμω.
ὁτι δια κυριου εγενετο κατισχυσαι αυτων την καρδιαν συνανταν εις πολεμον προς ισραηλ, ἱνα εξολοθρευθωσιν, ὁπως μη δοθη αυτοις ελεος, αλλʼ ἱνα εξολοθρευθωσιν, ὁν τροπον ειπε κυριος προς μωυσην.
και ηλθεν ιησους εν τω καιρω εκεινω, και εξωλοθρευσε τους ενακιμ εκ της ορεινης, εκ χεβρων, και εκ δαβιρ, και εξ αναβωθ, και εκ παντος ιουδα συν ταις πολεσιν αυτων· και εξωλοθρευσεν αυτους ιησους.
ου κατελειφθη των ενακιμ απο των υἱων ισραηλ, αλλα πλην εν γαζη, και εν γεθ, και εν ασελδω κατελειφθη.
και ελαβεν ιησους πασαν την γην, καθοτι ενετειλατο κυριος τω μωυση· και εδωκεν αυτους ιησους εν κληρονομια ισραηλ εν μερισμω κατα φυλας αυτων· και ἡ γη κατεπαυσε πολεμουμενη.
12
και οὑτοι οἱ βασιλεις της γης, οὑς ανειλον οἱ υἱοι ισραηλ, και κατεκληρονομησαν την γην αυτων περαν του ιορδανου αφʼ ἡλιου ανατολων απο φαραγγος αρνων ἑως του ορους αερμων, και πασαν την γην αραβα απʼ ανατολων.
σηων τον βασιλεα των αμορῥαιων, ὁς κατωκει εν εσεβων, κυριευων απο αρνων, ἡ εστιν εν τη φαραγγι κατα μερος της φαραγγος, και το ἡμισυ της γαλααδ ἑως ιαβοκ, ὁρια υἱων αμμων.
και αραβ ἑως της θαλασσης χενερεθ κατʼ ανατολας, και ἑως της θαλασσης αραβα, θαλασσαν των ἁλων απο ανατολων ὁδον την κατα ασειμωθ, απο θαιμαν την ὑπο ασηδωθ φασγα.
και ωγ βασιλευς βασαν ὑπελειφθη εκ των γιγαντων, ὁ κατοικων εν ασταρωθ και εν εδραιν,
αρχων απο ορους αερμων και απο σεκχαι, και πασαν την βασαν ἑως ὁριων γεργεσι, και την μαχι, και το ἡμισυ γαλαδ ὁριων σηων βασιλεως εσεβων.
μωυσης ὁ παις κυριου και οἱ υἱοι ισραηλ επαταξαν αυτους· και εδωκεν αυτην μωυσης εν κληρονομια ῥουβην, και γαδ, και τω ἡμισει φυλης μανασση.
και οὑτοι οἱ βασιλεις των αμορῥαιων, οὑς ανειλεν ιησους και υἱοι ισραηλ εν τω περαν του ιορδανου παρα θαλασσαν βαλαγαδ εν τω πεδιω του λιβανου, και ἑως ορους του χελχα αναβαινοντων εις σηειρ· και εδωκεν αυτην ιησους ταις φυλαις ισραηλ κληρονομειν κατα κληρον αυτων,
εν τω ορει, και εν τω πεδιω, και εν αραβ, και εν ασηδωθ, και εν τη ερημω, και ναγεβ· τον χετταιον, και τον αμορῥαιον, και τον χαναναιον, και τον φερεζαιον, και τον ευαιον, και τον ιεβουσαιον.
τον βασιλεα ἱεριχω, και τον βασιλεα της γαι, ἡ εστι πλησιον βαιθηλ,
βασιλεα ἱερουσαλημ, βασιλεα χεβρων,
βασιλεα ἱεριμουθ, βασιλεα λαχις,
βασιλεα αιλαμ, βασιλεα γαζερ,
βασιλεα δαβιρ, βασιλεα γαδερ,
βασιλεα ἑρμαθ, βασιλεα αδερ,
βασιλεα λεβνα, βασιλεα οδολλαμ,
βασιλεα ηλαθ,
βασιλεα ταφουτ, βασιλεα οφερ,
βασιλεα οφεκ της αρωκ,
βασιλεα ασωμ,
βασιλεα συμοων, βασιλεα μαμβρωθ, βασιλεα αζιφ,
βασιλεα καδης, βασιλεα ζαχακ,
βασιλεα μαρεδωθ, βασιλεα ιεκομ του χερμελ,
βασιλεα οδολλαμ του φεννεαδωρ, βασιλεα γει της γαλιλαιας,
βασιλεα θερσα· παντες οὑτοι βασιλεις εικοσιεννεα.
13
και ιησους πρεσβυτερος προβεβηκως των ἡμερων· και ειπε κυριος προς ιησουν, συ προβεβηκας των ἡμερων, και ἡ γη ὑπολελειπται πολλη εις κληρονομιαν.
και αὑτη ἡ γη καταλελειμμενη· ὁρια φυλιστιειμ, ὁ γεσιρι, και ὁ χαναναιος,
απο της αοικητου της κατα προσωπον αιγυπτου ἑως των ὁριων ακκαρων εξ ευωνυμων των χαναναιων προσλογιζεται ταις πεντε σατραπειαις των φυλιστιειμ, τω γαζαιω, και τω αζωτιω, και τω ασκαλωνιτη, και τω γετθαιω, και τω ακκαρωνιτη, και τω ευαιω,
εκ θαιμαν και παση γη χανααν εναντιον γαζης, και οἱ σιδωνιοι ἑως αφεκ, ἑως των ὁριων των αμορῥαιων,
και πασαν την γην γαλιαθ φυλιστιειμ, και παντα τον λιβανον απο ανατολων ἡλιου απο γαλγαλ ὑπο το ορος το αερμων ἑως της εισοδου εμαθ,
πας ὁ κατοικων την ορεινην απο του λιβανου ἑως της μασερεθ μεμφωμαιμ. παντας τους σιδωνιους, εγω αυτους εξολοθρευσω απο προσωπου ισραηλ· αλλα διαδος αυτην εν κληρω τω ισραηλ, ὁν τροπον σοι ενετειλαμην.
και νυν μερισον την γην ταυτην εν κληρονομια ταις εννεα φυλαις, και τω ἡμισει φυλης μανασση. απο του ιορδανου ἑως της θαλασσης της μεγαλης κατα δυσμας ἡλιου δωσεις αυτην· ἡ θαλασσα ἡ μεγαλη ὁριει.
ταις δυσι φυλαις, και τω ἡμισει φυλης μανασση, τω ῥουβην, και τω γαδ εδωκε μωυσης εν τω περαν του ιορδανου· κατʼ ανατολας ἡλιου δεδωκεν αυτω μωυσης ὁ παις κυριου,
απο αροηρ, ἡ εστιν επι του χειλους χειμαρῥου αρνων, και την πολιν την εν μεσω της φαραγγος, και πασαν την μισωρ απο μαιδαβαν·
πασας τας πολεις σηων βασιλεως αμορῥαιων, ὁς εβασιλευσεν εν εσεβων ἑως των ὁριων υἱων αμμων·
και την γαλααδιτιδα, και τα ὁρια γεσιρι, και τους μαχατι, παν ορος αερμων, και πασαν την βασανιτιν ἑως αχα·
πασαν την βασιλειαν ωγ εν τη βασανιτιδι, ὁς εβασιλευσεν εν ασταρωθ και εν εδραιν· οὑτος κατελειφθη απο των γιγαντων, και επαταξεν αυτον μωυσης, και εξωλοθρευσε.
και ουκ εξωλοθρευσαν οἱ υἱοι ισραηλ τον γεσιρι, και τον μαχατι, και τον χαναναιον· και κατωκει βασιλευς γεσιρι και ὁ μαχατι εν τοις υἱοις ισραηλ ἑως της σημερον ἡμερας.
πλην της φυλης λευι ουκ εδοθη κληρονομια· κυριος ὁ θεος ισραηλ, οὑτος κληρονομια αυτων, καθα ειπεν αυτοις κυριος· και οὑτος ὁ καταμερισμος, ὁν κατεμερισε μωυσης τοις υἱοις ισραηλ εν αραβωθ μωαβ εν τω περαν του ιορδανου κατα ἱεριχω.
και εδωκε μωυσης τη φυλη ῥουβην κατα δημους αυτων.
και εγενηθη αυτων τα ὁρια απο αροηρ, ἡ εστι κατα προσωπον φαραγγος αρνων, και ἡ πολις ἡ εν τη φαραγγι αρνων· και πασαν την μισωρ,
ἑως εσεβων, και πασας τας πολεις τας ουσας εν τη μισωρ, και δαιβων, και βαιμων βααλ, και οικου μεελβωθ,
και βασαν, και βακεδμωθ, και μαιφααδ, και, καριθαιμ,
και σεβαμα, και σεραδα, και σιων εν τω ορει εναβ,
και βαιθφογωρ, και ασηδωθ φασγα, και βαιτθασεινωθ,
και πασας τας πολεις του μισωρ, και πασαν την βασιλειαν του σηων βασιλεως των αμορῥαιων, ὁν επαταξε μωυσης αυτον και τους ἡγουμενους μαδιαμ, και τον ευι, και τον ῥοβοκ, και τον σουρ, και τον ουρ, και τον ῥοβε αρχοντα εναρα σιων, και τους κατοικουντας σιων.
και τον βαλααμ τον του βαιωρ τον μαντιν απεκτειναν εν τη ῥοπη.
εγενετο δε τα ὁρια ῥουβην, ιορδανης ὁριον· αὑτη ἡ κληρονομια υἱων ῥουβην κατα δημους αυτων, αἱ πολεις αυτων και αἱ επαυλεις αυτων.
εδωκε δε μωυσης τοις υἱοις γαδ κατα δημους αυτων.
και εγενετο τα ὁρια αυτων ιαζηρ· πασαι πολεις γαλααδ, και το ἡμισυ γης υἱων αμμων ἑως αραβα, ἡ εστι κατα προσωπον αραδ.
και απο εσεβων ἑως αραβωθ κατα την μασσηφα, και βοτανιμ, και μααν ἑως των ὁριων δαιβων,
και εναδωμ και οθαργαι και βαινθαναβρα και σοκχωθα και σαφαν και την λοιπην βασιλειαν σηων βασιλεως εσεβων· και ὁ ιορδανης ὁριει ἑως μερους της θαλασσης χενερεθ περαν του ιορδανου απʼ ανατολων.
αὑτη ἡ κληρονομια υἱων γαδ κατα δημους αυτων και κατα πολεις αυτων· κατα δημους αυτων αυχενα επιστρεψουσιν εναντιον των εχθρων αυτων, ὁτι εγενηθη κατα δημους αυτων αἱ πολεις αυτων, και αἱ επαυλεις αυτων.
και εδωκε μωυσης τω ἡμισει φυλης μανασση κατα δημους αυτων.
και εγενετο τα ὁρια αυτων απο μααν, και πασα βασιλεια βασαν, και πασα βασιλεια ωγ βασιλεως της βασαν, και πασας τας κωμας ιαιρ, αἱ εισιν εν τη βασανιτιδι, ἑξηκοντα πολεις.
και το ἡμισυ της γαλααδ· και εν ασταρωθ, και εν εδραιν πολεις βασιλειας ωγ εν τη βασανιτιδι, τοις υἱοις μαχιρ υἱοις μανασση, και τοις ἡμισεσιν υἱοις μαχιρ υἱοις μανασση, κατα δημους αυτων.
οὑτοι οὑς κατεκληρονομησε μωυσης περαν του ιορδανου εν αραβωθ μωαβ εν τω περαν του ιορδανου του κατα ἱεριχω απʼ ανατολων.
14
και οὑτοι οἱ κατακληρονομησαντες υἱων ισραηλ εν τη γη χανααν, οἱς κατεκληρονομησαν αυτοις ελεαζαρ ὁ ἱερευς, και ιησους ὁ του ναυη, και οἱ αρχοντες πατριων φυλων των υἱων ισραηλ.
κατα κληρους εκληρονομησαν, ὁν τροπον ενετειλατο κυριος εν χειρι ιησου ταις εννεα φυλαις, και τω ἡμισει φυλης
απο του περαν του ιορδανου. και τοις λευιταις ουκ εδωκε κληρον εν αυτοις,
ὁτι ησαν οἱ υἱοι ιωσηφ δυο φυλαι μανασση και εφραιμ· και ουκ εδοθη μερις εν τη γη τοις λευιταις, αλλʼ η πολεις κατοικειν, και τα αφωρισμενα αυτων τοις κτηνεσι, και τα κτηνη αυτων.
ὁν τροπον ενετειλατο κυριος τω μωυση, οὑτως εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ, και εμερισαν την γην.
και προσηλθοσαν οἱ υἱοι ιουδα προς ιησουν εν γαλγαλ· και ειπε προς αυτον χαλεβ ὁ του ιεφονη ὁ κενεζαιος, συ επιστη το ῥημα, ὁ ελαλησε κυριος προς μωυσην ανθρωπον του θεου περι εμου και σου εν καδης βαρνη.
τεσσαρακοντα γαρ ετων ημην ὁτε απεστειλε με μωυσης ὁ παις του θεου εκ καδης βαρνη κατασκοπευσαι την γην· και απεκριθην αυτω λογον κατα τον νουν αυτου.
οἱ αδελφοι μου οἱ αναβαντες μετʼ εμου μετεστησαν την καρδιαν του λαου, εγω δε προσετεθην επακολουθησαι κυριω τω θεω μου.
και ωμοσε μωυσης εν εκεινη τη ἡμερα, λεγων, ἡ γη εφʼ ἡν επεβης, σοι εσται εν κληρω και τοις τεκνοις σου εις τον αιωνα, ὁτι προσετεθης επακολουθησαι οπισω κυριου του θεου ἡμων.
και νυν διεθρεψε με κυριος ὁν τροπον ειπε· τουτο τεσσαρακοστον και πεμπτον ετος, αφʼ οὑ ελαλησε κυριος το ῥημα τουτο προς μωυσην· και επορευθη ισραηλ εν τη ερημω· και νυν ιδου εγω σημερον ογδοηκοντα και πεντε ετων·
ετι ειμι σημερον ισχυων, ὡσει ὁτε απεστειλε με μωυσης, ὡσαυτως ισχυω νυν εζελθειν και εισελθειν εις τον πολεμον.
και νυν αιτουμαι σε το ορος τουτο, καθα ειπε κυριος τη ἡμερα εκεινη, ὁτι συ ακηκοας το ῥημα τουτο εν τη ἡμερα εκεινη· νυν δε οἱ ενακιμ εκει εισι, πολεις οχυραι και μεγαλαι· εαν ουν κυριος μετʼ εμου η, εξολοθρευσω αυτους, ὁν τροπον ειπε μοι κυριος.
και ευλογησεν αυτον ιησους, και εδωκε χεβρων τω χαλεβ υἱω ιεφονη υἱω κενεζ εν κληρω.
δια τουτο εγενηθη ἡ χεβρων τω χαλεβ τω του ιεφονη του κενεζαιου εν κληρω ἑως της ἡμερας ταυτης, δια το αυτον επακολουθησαι τω προσταγματι κυριου θεου ισραηλ.
το δε ονομα της χεβρων ην το προτερον πολις αργοβ, μητροπολις των ενακιμ αὑτη· και ἡ γη εκοπασε του πολεμου.
15
και εγενετο τα ὁρια φυλης ιουδα κατα δημους αυτων απο των ὁριων της ιδουμαιας απο της ερημου σιν ἑως καδης προς λιβα.
και εγενηθη αυτων τα ὁρια απο λιβος ἑως μερους θαλασσης της ἁλυκης απο της λοφιας της φερουσης επι λιβα.
και διαπορευεται απεναντι της προσαναβασεως ακραβιν· και εκπεριπορευεται σενα, και αναβαινει απο λιβος επι καδης βαρνη· και εκπορευεται ασωρων, και προσαναβαινει εις σαραδα· και εκπορευεται την κατα δυσμας καδης,
και εκπορευεται επι σελμωναν, και διεκβαλλει ἑως φαραγγος αιγυπτου· και εσται αυτου ἡ διεξοδος των ὁριων επι την θαλασσαν· τουτο εστιν αυτων ὁρια απο λιβος.
και τα ὁρια απο ανατολων πασα ἡ θαλασσα ἡ ἁλυκη ἑως του ιορδανου. και τα ὁρια αυτων απο βορῥα, και απο της λοφιας της θαλασσης και απο του μερους του ιορδανου.
επιβαινει τα ὁρια επι βαιθαγλααμ· και παραπορευεται απο βορῥα επι βαιθαραβα, και προσαναβαινει τα ὁρια επι λιθον βαιων υἱου ῥουβην·
και προσαναβαινει τα ὁρια επι το τεταρτον της φαραγγος αχωρ, και καταβαινει επι γαλγαλ, ἡ εστιν απεναντι της προσβασεως αδαμμιν, ἡ εστι κατα λιβα τη φαραγγι, και διεκβαλλει επι το ὑδωρ της πηγης του ἡλιου· και εσται αυτου ἡ διεξοδος πηγη ῥωγηλ·
και αναβαινει τα ὁρια εις φαραγγα εννομ, επι νωτου του ιεβουις απο λιβος· αὑτη εστιν ἱερουσαλημ· και διεκβαλλει τα ὁρια επι κορυφην ορους, ἡ εστι κατα προσωπον φαραγγος εννομ προς θαλασσης, ἡ εστιν εκ μερους γης ῥαφαιν επι βορῥα·
και διεκβαλλει το ὁριον απο κορυφης του ορους επι πηγην ὑδατος ναφθω, και διεκβαλλει εις το ορος εφρων· και αξει το ὁριον εις βααλ· αὑτη εστι πολις ιαριμ.
και περιελευσεται ὁριον απο βααλ επι θαλασσαν, και παρελευσεται εις ορος ασσαρ επι νωτου πολιν ιαριν απο βορῥα· αὑτη εστι χασλων· και καταβησεται επι πολιν ἡλιου, και παρελευσεται επι λιβα·
και διεκβαλλει το ὁριον κατα νωτου ακκαρων επι βορῥαν, και διεκβαλει τα ὁρια εις σοκχωθ, και παρελευσεται ὁρια επι λιβα, και διεκβαλει επι λεβνα, και εσται ἡ διεξοδος των ὁριων επι θαλασσαν·
και τα ὁρια αυτων απο θαλασσης, ἡ θαλασσα ἡ μεγαλη ὁριει. ταυτα τα ὁρια υἱων ιουδα κυκλω κατα δημους αυτων.
και τω χαλεβ υἱω ιεφονη εδωκε μεριδα εν μεσω υἱων ιουδα δια προσταγματος του θεου· και εδωκεν αυτω ιησους την πολιν αρβοκ μητροπολιν ενακ· αὑτη εστι χεβρων.
και εξωλοθρευσεν εκειθεν χαλεβ υἱος ιεφονη τους τρεις υἱους ενακ, τον σουσι και θολαμι και τον αχιμα.
και ανεβη εκειθεν χαλεβ επι τους κατοικουντας δαβιρ· το δε ονομα δαβιρ ην το προτερον πολις γραμματων.
και ειπε χαλεβ, ὁς αν λαβη και εκκοψη την πολιν των γραμματων και κυριευση αυτης, δωσω αυτω την ασχαν θυγατερα μου εις γυναικα.
και ελαβεν αυτην γοθονιηλ υἱος χενεζ αδελφου χαλεβ· και εδωκεν αυτω την ασχαν θυγατερα αυτου γυναικα.
και εγενετο εν τω εκπορευεσθαι αυτην και συνεβουλευσατο αυτω, λεγουσα, αιτησομαι τον πατερα μου αγρον· και εβοησεν εκ του ονου· και ειπεν αυτη χαλεβ, τι εστι σοι;
και ειπεν αυτω, δος μοι ευλογιαν, ὁτι εις γην ναγεβ δεδωκας με· δος μοι την βοτθανις· και εδωκεν αυτη την γοναιθλαν την ανω και την γοναιθλαν την κατω.
αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων ιουδα.
εγενηθησαν δε πολεις αυτων πολεις προς τη φυλη υἱων ιουδα εφʼ ὁριων εδωμ επι της ερημου, και βαισελεηλ, και αρα, και ασωρ,
και ικαμ, και ῥεγμα, και αρουηλ,
και καδης, και ασοριωναιν, και μαιναμ,
και βαλμαιναν, και αἱ κωμαι αυτων,
και αἱ πολεις ασερων, αὑτη ασωρ,
και σην, και σαλμαα, και μωλαδα,
και σερι, και βαιφαλαθ,
και χολασεωλα, και βηρσαβεε· και αἱ κωμαι αυτων, και αἱ επαυλεις αυτων,
βαλα, και βακωκ, και ασομ,
και ελβωυδαδ, και βαιθηλ, και ἑρμα,
και σεκελακ, και μαχαριμ, και σεθεννακ,
και λαβως, και σαλη, και ερωμωθ· πολεις εικοσιεννεα, και αἱ κωμαι αυτων.
εν τη πεδινη ασταωλ, και ῥαα, και ασσα.
και ῥαμεν, και τανω, και ιλουθωθ, και μαιανι,
και ιερμουθ, και οδολλαμ, και μεμβρα, και σαωχω, και ιαζηκα,
και σακαριμ, και γαδηρα, και αἱ επαυλεις αυτης· πολεις δεκατεσσαρες, και αἱ κωμαι αυτων.
σεννα, και αδασαν, και μαγαδαλγαδ,
και δαλαδ, και μασφα, και ιαχαρεηλ,
και βασηδωθ, και ιδεαδαλεα, και
χαβρα, και μαχες, και μααχως,
και γεδδωρ, και βαγαδιηλ, και νωμαν, και μαχηδαν· πολεις ἑκκαιδεκα, και αἱ κωμαι αυτων·
λεβνα, και ιθακ, και ανωχ,
και ιανα, και νασιβ,
και κειλαμ, και ακιεζι, και κεζιβ, και βαθησαρ, και αιλωμ· πολεις δεκα, και αἱ κωμαι αυτων·
ακκαρων, και αἱ κωμαι αυτης, και αἱ επαυλεις αυτων,
απο ακκαρων γεμνα· και πασαι ὁσαι εισι πλησιον ασηδωθ· και αἱ κωμαι αυτων,
ασιεδωθ, και αἱ κωμαι αυτης, και αἱ επαυλεις αυτης· γαζα, και αἱ κωμαι αυτης, και επαυλεις αυτης ἑως του χειμαρῥου αιγυπτου, και ἡ θαλασσα ἡ μεγαλη διοριζει.
και εν τη ορεινη σαμιρ, και ιεθερ, και σωχα,
και ῥεννα, και πολις γραμματων, αὑτη δαβιρ,
και ανων, και ες, και μαν, και αισαμ,
και γοσομ, και χαλου, και χαννα, και γηλωμ· πολεις ἑνδεκα, και αἱ κωμαι αυτων·
αιρεμ, και ῥεμνα, και σομα,
και ιεμαιν, και βαιθαχου, και φακουα,
και ευμα, και πολις αρβοκ, αὑτη εστι χεβρων, και σωραιθ· πολεις εννεα, και αἱ επαυλεις αυτων·
μαωρ, και χερμελ, και οζιβ, και ιταν,
και ιαριηλ, και αρικαμ, και ζακαναιμ,
και γαβαα, και θαμναθα· πολεις εννεα, και αἱ κωμαι αυτων·
αιλουα, και βηθσουρ, και γεδδων,
και μαγαρωθ, και βαιθαναμ, και θεκουμ· πολεις ἑξ, και αἱ κωμαι αυτων·
θεκω, και εφραθα, αὑτη εστι βαιθλεεμ, και φαγωρ, και αιταν, και κουλον, και ταταμ, και θωβης, και καρεμ, και γαλεμ και θεθηρ, και μανοχω· πολεις ἑνδεκα, και αἱ κωμαι αυτων·
καριαθβααλ, αὑτη ἡ πολις ιαριμ, και σωθηβα· πολεις δυο, και αἱ επαυλεις αυτων·
και βαδδαργεις, και θαραβααμ, και αινων,
και αιοχιοζα, και ναφλαζων, και αἱ πολεις σαδων, και αρκαδης· πολεις ἑπτα, και αἱ κωμαι αυτων.
και ὁ ιεβουσαιος κατωκει εν ἱερουσαλημ, και ουκ ηδυνηθησαν οἱ υἱοι ιουδα απολεσαι αυτους· και κατωκησαν οἱ ιεβουσαιοι εν ἱερουσαλημ ἑως της ἡμερας ταυτης.
16
και εγενετο τα ὁρια υἱων ιωσηφ απο του ιορδανου του κατα ἱεριχω απο ανατολων· και αναβησεται απο ἱεριχω εις την ορεινην, την ερημον, εις βαιθηλ λουζα.
και εξελευσεται εις βαιθηλ, και παρελευσεται επι τα ὁρια του αχαταρωθι.
και διελευσεται επι την θαλασσαν επι τα ὁρια απταλιμ ἑως των ὁριων βαιθωρων την κατω, και εσται ἡ διεξοδος αυτων επι την θαλασσαν.
και εκληρονομησαν οἱ υἱοι ἱωσηφ, εφραιμ και μανασση.
και εγενηθη ὁρια υἱων εφραιμ κατα δημους αυτων· και εγενηθη τα ὁρια της κληρονομιας αυτων απʼ ανατολων αταρωθ, και ερωκ ἑως βαιθωρων την ανω, και γαζαρα.
και ελευσεται τα ὁρια επι την θαλασσαν εις ικασμων απο βορῥα θερμα· περιελευσεται επʼ ανατολας εις θηνασα, και σελλης, και παρελευσεται απʼ ανατολων εις ιανωκα,
και εις μαχω, και αταρωθ, και αἱ κωμαι αυτων· και ελευσεται επι ἱεριχω, και διεκβαλει επι τον ιορδανην.
και απο ταφου πορευσεται τα ὁρια επι θαλασσαν επι χελκανα· και εσται ἡ διεξοδος αυτων επι θαλασσαν· αὑτη ἡ κληρονομια φυλης εφραιμ κατα δημους αυτων.
και αἱ πολεις αἱ αφορισθεισαι τοις υἱοις εφραιμ αναμεσον της κληρονομιας νἱων μανασση, πασαι αἱ πολεις και αἱ κωμαι αυτων.
και ουκ απωλεσεν εφραιμ τον χαναναιον τον κατοικουντα εν γαζερ· και κατωκει ὁ χαναναιος εν τω εφραιμ ἑως της ἡμερας ταυτης, ἑως ανεβη φαραω βασιλευς αιγυπτου, και ελαβεν αυτην, και ενεπρησεν αυτην εν πυρι· και τους χαναναιους, και τους φερεζαιους, και τους κατοικουντας εν γαζερ, εξεκεντησαν· και εδωκεν αυτην φαραω εν φερνη τη θυγατρι αυτου.
17
και εγενετο τα ὁρια φυλης υἱων μανασση, ὁτι οὑτος πρωτοτοκος τω ιωσηφ, τω μαχιρ πρωτοτοκω μανασση πατρι γαλααδ, ανηρ γαρ πολεμιστης ην, εν τη γαλααδιτιδι και εν τη βασανιτιδι.
και εγενηθη τοις υἱοις μανασση τοις λοιποις κατα δημους αυτων· τοις υἱοις ιεζι, και τοις υἱοις κελεζ, και τοις υἱοις ιεζιηλ, και τοις υἱοις συχεμ, και τοις υἱοις συμαριμ, και τοις υἱοις οφερ· οὑτοι αρσενες κατα δημους αυτων.
και τω σαλπααδ υἱω οφερ ουκ ησαν αυτω υἱοι αλλʼ η θυγατερες· και ταυτα τα ονοματα των θυγατερων σαλπααδ· μααλα, και νουα, και εγλα, και μελχα, και θερσα.
και εστησαν εναντιον ελεαζαρ του ἱερεως, και εναντιον ιησου, και εναντιον των αρχοντων, λεγουσαι, ὁ θεος ενετειλατο δια χειρος μωυση δουναι ἡμιν κληρονομιαν εν μεσω των αδελφων ἡμων· και εδοθη αυταις δια προσταγματος κυριου κληρος εν τοις αδελφοις του πατρος αυτων.
και επεσεν ὁ σχοινισμος αυτων απο ανασσα, και πεδιον λαβεκ εκ της γης γαλααδ, ἡ εστι περαν του ιορδανου·
ὁτι θυγατερες υἱων μανασση εκληρονομησαν κληρον εν μεσω των αδελφων αυτων· ἡ δε γη γαλααδ εγενηθη τοις υἱοις μανασση τοις καταλελειμμενοις.
και εγενηθη ὁρια υἱων μανασση δηλαναθ, ἡ εστι κατα προσωπον υἱων αναθ, και πορευεται επι τα ὁρια επι ιαμιν και ιασσιβ επι πηγην θαφθωθ.
τω μανασση εσται· και θαφεθ επι των ὁριων μανασση, τοις υἱοις εφραιμ.
και καταβησεται τα ὁρια επι φαραγγα καρανα επι λιβα κατα φαραγγα ιαριηλ· τερεμινθος τω εφραιμ αναμεσον πολεως μανασση· και ὁρια μανασση επι τον βορῥαν εις τον χειμαρῥουν· και εσται αυτου ἡ διεξοδος θαλασσα
απο λιβος τω εφραιμ, και επι βορῥαν μανασση· και εσται ἡ θαλασσα ὁρια αυτοις· και επι ασηβ συναψουσιν επι βορῥαν, και τω ισσαχαρ απο ανατολων.
και εσται μανασση εν ισσαχαρ και εν ασηρ βαιθοαν και αἱ κωμαι αυτων, και τους κατοικουντας δωρ, και τας κωμας αυτης, και τους κατοικουντας μαγεδδω, και τας κωμας αυτης, και το τριτον της μαφετα, και τας κωμας αυτης.
και ουκ ηδυνασθησαν οἱ υἱοι μανασση εξολοθρευσαι τας πολεις ταυτας· και ηρχετο ὁ χαναναιος κατοικειν εν τη γη ταυτη.
και εγενηθη και επει κατισχυσαν οἱ υἱοι ισραηλ, και εποιησαν τους χαναναιους ὑπηκοους, εξολοθρευσαι δε αυτους ουκ εξωλοθρευσαν.
αντειπαν δε οἱ νἱοι ιωσηφ τω ιησου, λεγοντες, διατι εκληρονομησας ἡμας κληρον ἑνα, και σχοινισμα ἑν; εγω δε λαος πολυς ειμι, και ὁ θεος ευλογησε με.
και ειπεν αυτοις ιησους, ει λαος πολυς ει, αναβηθι εις τον δρυμον, και εκκαθαρον σεαυτω ει στενοχωρει σε το ορος το εφραιμ.
και ειπαν, ουκ αρεσκει ἡμιν το ορος το εφραιμ· και ἱππος επιλεκτος, και σιδηρος τω χαναναιω τω κατοικουντι εν αυτω εν βαιθσαν, και εν ταις κωμαις αυτης, εν τη κοιλαδι ιεζραελ.
και ειπεν ιησους τοις υἱοις ιωσηφ, ει λαος πολυς ει και ισχυν μεγαλην εχεις, ουκ εσται σοι κληρος εἱς·
ὁ γαρ δρυμος εσται σοι, ὁτι δρυμος εστι και εκκαθαριεις αυτον, και εσται σοι· και ὁταν εξολοθρευ· σης τον χαναναιον, ὁτι ἱππος επιλεκτος αυτω εστι· συ γαρ ὑπερισχυεις αυτου.
18
και εξεκκλησιασθη πασα συναγωγη υἱων ισραηλ εις σηλω, και επηξαν εκει την σκηνην του μαρτυριου· και ἡ γη εκρατηθη ὑπʼ αυτων.
και κατελειφθησαν οἱ υἱοι ισραηλ, οἱ ουκ εκληρονομησαν, ἑπτα φυλαι.
και ειπεν ιησους τοις υἱοις ισραηλ, ἑως τινος εκλυθησεσθε κληρονομησαι την γην, ἡν εδωκε κυριος ὁ θεος ἡμων;
δοτε εξ ὑμων ανδρας τρεις εκ φυλης, και ανασταντες διελθετωσαν την γην, και διαγραψατωσαν αυτην εναντιον μου, καθα δεησει διελειν αυτην. και διελθοσαν προς αυτον·
και διειλεν αυτοις ἑπτα μεριδας· ιουδας στησεται αυτοις ὁριον απο λιβος, και οἱ υἱοι ιωσηφ στησονται αυτοις απο βορῥα.
ὑμεις δε μερισατε την γην ἑπτα μεριδας, και ενεγκατε ὡδε προς με, και εξοισω ὑμιν κληρον εναντι κυριου του θεου ἡμων.
ου γαρ εστι μερις τοις υἱοις λευι εν ὑμιν· ἱερατεια γαρ κυριου μερις αυτου· και γαδ και ῥουβην και το ἡμισυ φυλης μανασση ελαβοσαν την κληρονομιαν αυτων περαν του ιορδανου επʼ ανατολης, ἡν εδωκεν αυτοις μωυσης ὁ παις κυριου.
και ανασταντες οἱ ανδρες επορευθησαν· και ενετειλατο ιησους τοις ανδρασι τοις πορευομενοις χωροβατησαι την γην, λεγων, πορευεσθε και χωροβατησατε την γην, και παραγενηθητε προς με, και ὡδε εξοισω ὑμιν κληρον εναντι κυριου εν σηλω.
και επορευθησαν, και εχωροβατησαν την γην· και ειδοσαν αυτην, και εγραψαν αυτην κατα πολεις, ἑπτα μεριδας εις βιβλιον, και ηνεγκαν προς ιησουν.
και ενεβαλεν αυτοις ιησους κληρον εν σηλω εναντι κυριου.
και εξηλθεν ὁ κληρος φυλης βενιαμιν πρωτος κατα δημους αυτων· και εξηλθεν ὁρια του κληρου αυτων αναμεσον υἱων ιουδα και αναμεσον των υἱων ιωσηφ.
και εγενηθη αυτων τα ὁρια απο βορῥα· απο του ἱορδανου προσαναβησεται τα ὁρια κατα νωτου ἱεριχω απο βορῥα, και αναβησεται επι το ορος επι την θαλασσαν, και εσται αυτου ἡ διεξοδος ἡ μαβδαριτις βαιθων.
και διελευσεται εκειθεν τα ὁρια λουζα επι νωτου λουζα απο λιβος αυτης· αὑτη εστι βαιθηλ· και καταβησεται τα ὁρια μααταρωβ ορεχ επι την ορεινην, ἡ εστι προς λιβα βαιθωρων ἡ κατω.
και διελευσεται τα ὁρια και παρελευσεται επι το μερος το βλεπον παρα θαλασσαν απο λιβος απο του ορους επι προσωπον βαιθωρων λιβα· και εσται αυτου ἡ διεξοδος εις καριαθ βααλ· αὑτη εστι καριαθιαριν, πολις υἱων ιουδα· τουτο εστι το μερος το προς θαλασσαν.
και μερος το προς λιβα απο μερους καριαθ βααλ· και διελευσεται ὁρια εις γασιν, επι πηγην ὑδατος ναφθω.
και καταβησεται τα ὁρια επι μερους, τουτο εστι κατα προσωπον ναπης σονναμ, ὁ εστιν εκ μερους εμεκ ῥαφαιν απο βορῥα, και καταβησεται γαιεννα επι νωτον ιεβουσαι απο λιβος· καταβησεται επι πηγην ῥωγηλ·
και διελευσεται επι πηγην βαιθσαμυς· και παρελευσεται επι γαλιλωθ, ἡ εστιν απεναντι προς αναβασις αιθαμιν· και καταβησεται επι λιθον βαιων υἱων ῥουβην·
και διελευσεται κατα νωτου βαιθαραβα απο βορῥα, και καταβησεται επι τα ὁρια επι νωτον θαλασσαν απο βορῥα.
και εσται ἡ διεξοδος των ὁριων επι λοφιαν της θαλασσης των ἁλων επι βορῥαν εις μερος του ιορδανου απο λιβος· ταυτα τα ὁρια εστιν απο λιβος.
και ὁ ιορδανης ὁριει απο μερους ανατολων· αὑτη ἡ κληρονομια υἱων βενιαμιν, τα ὁρια αυτης κυκλω κατα δημους.
και εγενηθησαν αἱ πολεις των υιων βενιαμιν κατα δημους αυτων ἱερειχω, και βεθεγαιω, και αμεκασις,
και βαιθαβαρα, και σαρα, και βησανα,
και αιειν, και φαρα, και εφραθα,
και καραφα, και κεφιρα, και μονι, και γαβαα, πολεις δωδεκα· και αἱ κωμαι αυτων,
γαβαων, και ῥαμα, και βεηρωθα,
και μασσημα, και μιρων, και αμωκη,
και φιρα, και καφαν, και νακαν, και ζεληκαν, και θαρεηλα,
και ιηβους· αὑτη εστιν ἱερουσαλημ· και γαβαωθ, ιαριμ, πολεις δεκατρεις, και αἱ κωμαι αυτων· αὑτη ἡ κληρονομια υἱων βενιαμιν κατα δημους αυτων.
19
και εξηλθεν ὁ δευτερος κληρος των υἱων συμεων· και εγενηθη ἡ κληρονομια αυτων αναμεσον κληρων υἱων ιουδα.
και εγενηθη ὁ κληρος αυτων βηρσαβεε, και σαμαα, και καλαδαμ,
και αρσωλα, και βωλα, και ιασον,
και ερθουλα, και βουλα, και ἑρμα,
και σικελακ, και βαιθμαχερεβ, και σαρσουσιν,
και βαθαρωθ, και οἱ αγροι αυτων· πολεις δεκατρεις, και αἱ κωμαι αυτων.
ερεμμων, και θαλχα, και ιεθερ, και ασαν· πολεις τεσσαρες και αἱ κωμαι αυτων,
κυκλω των πολεων αυτων ἑως βαλεκ πορευομενων βαμεθ κατα λιβα· αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων συμεων κατα δημους αυτων.
απο του κληρου του ιουδα ἡ κληρονομια φυλης υἱων συμεων, ὁτι εγενηθη ἡ μερις υἱων ιουδα μειζων της αυτων· και εκληρονομησαν οἱ υἱοι συμεων εν μεσω του κληρου αυτων.
και εξηλθεν ὁ κληρος ὁ τριτος τω ζαβουλων κατα δημους αυτων· εσται τα ὁρια της κληρονομιας αυτων, εσεδεκγωλα ὁρια αυτων,
ἡ θαλασσα και μαγελδα, και συναψει επι βαιθαραβα εις την φαραγγα, ἡ εστι κατα προσωπον ιεκμαν.
και ανεστρεψεν απο σεδδουκ εξ εναντιας απο ανατολων βαιθσαμυς επι τα ὁρια χασελωθαιθ, και διελευσεται επι δαβιρωθ, και προσαναβησεται επι φαγγαι.
και εκειθεν περιελευσεται εξ εναντιας επʼ ανατολας επι γεβερε επι πολιν κατασεμ, και διελευσεται επι ῥεμμωναα μαθαραοζα.
και περιελευσεται ὁρια επι βορῥαν επι αμωθ, και εσται ἡ διεξοδος αυτων επι γαιφαηλ,
και καταναθ, και ναβααλ, και συμοων, και ἱεριχω, και βαιθμαν.
αὑτη ἡ κληρονομια της φυλης υἱων ζαβουλων κατα δημους αυτων, πολεις και αἱ κωμαι αυτων.
και τω ισσαχαρ εξηλθεν ὁ κληρος ὁ τεταρτος.
και εγενηθη τα ὁρια αυτων ιαζηλ, και χασαλωθ, και σουναμ,
και αγιν, και σιωνα, και ῥεηρωθ, και αναχερεθ,
και δαβιρων, και κισων, και ῥεβες,
και ῥεμμας, και ιεων, και τομμαν, και αιμαρεκ, και βηρσαφης.
και συναψει τα ὁρια επι γαιθβωρ, και επι σαλιμ κατα θαλασσαν, και βαιθσαμυς· και εσται αυτου ἡ διεξοδος των ὁριων ὁ ιορδανης.
αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων ισσαχαρ κατα δημους αυτων, αἱ πολεις και αἱ κωμαι αυτων.
και εξηλθεν ὁ κληρος ὁ πεμπτος ασηρ κατα δημους αυτων.
και εγενηθη τα ὁρια αυτων εξελεκεθ, και αλεφ, και βαιθοκ, και κεαφ,
και ελιμελεχ, και αμιηλ, και μαασα· και συναψει τω καρμηλω κατα θαλασσαν, και τω σιων, και λαβαναθ.
και επιστρεψει απο ανατολων ἡλιου και βαιθεγενεθ, και συναψει τω ζαβουλων και εκγαι, και φθαιηλ κατα βορῥαν, και εισελευσεται ὁρια σαφθαιβαιθμε, και ιναηλ, και διελευσεται εις χωβαμασομελ,
και ελβων, και ῥααβ, και εμεμαων, και κανθαν ἑως σιδωνος της μεγαλης.
και αναστρεψει τα ὁρια εις ῥαμα, και ἑως πηγης μασφασσατ, και των τυριων· και αναστρεψει τα ὁρια επι ιασιφ, και εσται ἡ διεξοδος αυτου ἡ θαλασσα, και απολεβ, και εχοζοβ,
και αρχοβ, και αφεκ, και ῥααυ.
αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων ασηρ κατα δημους αυτων, πολεις και αἱ κωμαι αυτων.
και τω νεφθαλι εξηλθεν ὁ κληρος ὁ ἑκτος.
και εγενηθη τα ὁρια αυτων μοολαμ, και μωλα, και βεσεμιιν, και αρμε, και ναβοκ, και ιεφθαμαι, ἑως δωδαμ· και εγενηθησαν αἱ διεξοδοι αυτου ιορδανης.
και επιστρεψει τα ὁρια επι θαλασσαν εν αθθαβωρ, και διελευσεται εκειθεν ιακανα, και συναψει τω ζαβουλων απο νοτου, και ασηρ συναψει κατα θαλασσαν, και ὁ ιορδανης απο ανατολων ἡλιου.
και αἱ πολεις τειχηρεις των τυριων, τυρος, και ωμαθαδακεθ, και κενερεθ,
και αρμαιθ, και αραηλ, και ασωρ,
και καδες, και ασσαρι, και πηγη ασορ,
και κερωε, και μεγαλααριμ, και βαιθθαμε, και θεσσαμυς.
αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων νεφθαλι.
και τω δαν εξηλθεν ὁ κληρος ὁ ἑβδομος·
και εγενηθη τα ὁρια αυτων σαραθ, και ασα, και πολεις σαμμαυς,
και σαλαμιν, και αμμον, και σιλαθα,
και ελων, και θαμναθα, και ακκαρων,
και αλκαθα, και βεγεθων, και γεβεελαν,
και αζωρ, και βαναιβακατ, και γεθρεμμων,
και απο θαλασσης ἱερακων ὁριον πλησιον ιοππης.
αὑτη ἡ κληρονομια φυλης υἱων δαν κατα δημους αυτων, αἱ πολεις αυτων και αἱ κωμαι αυτων·
και ουκ εξεθλιψαν οἱ υἱοι δαν τον αμορῥαιον τον θλιβοντα αυτους εν τω ορει· και ουκ ειων αυτους οἱ αμοῥῥαιοι καταβηναι εις την κοιλαδα, και εθλιψαν απʼ αυτων το ὁριον της μεριδος αυτων.
και επορευθησαν οἱ υἱοι δαν και επολεμησαν την λαχις, και κατελαβοντο αυτην, και επαταξαν αυτην εν στοματι μαχαιρας· και κατωκησαν αυτην και εκαλεσαν το ονομα αυτης λασενδαν·
και ὁ αμορῥαιος ὑπεμεινε του κατοικειν εν ελωμ και εν σαλαμιν· και εβαρυνθη ἡ χειρ του εφραιμ επʼ αυτους, και εγενοντο αυτοις εις φορον.
και επορευθησαν εμβατευσαι την γην κατα το ὁριον αυτων· και εδωκαν οἱ υἱοι ισραηλ κληρον τω ιησοι τω υἱω ναυη εν αυτοις
δια προσταγματος του θεου, και εδωκαν αυτω την πολιν, ἡν ητησατο, θαμνασαραχ, ἡ εστιν εν τω ορει εφραιμ· και ωκοδομησε την πολιν, και κατωκει εν αυτη.
αὑται αἱ διαιρεσεις ἁς κατεκληρονομησεν ελεαζαρ ὁ ἱερευς, και ιησους ὁ του ναυη, και οἱ αρχοντες των πατριων εν ταις φυλαις ισραηλ κατα κληρους εν σηλω εναντι κυριου, παρα τας θυρας της σκηνης του μαρτυριου· και επορευθησαν εμβατευσαι την γην.
20
και ελαλησε κυριος τω ιησοι, λεγων,
λαλησον τοις υἱοις ισραηλ, λεγων, δοτε τας πολεις των φυγαδευτηριων, ἁς ειπα προς ὑμας δια μωυση.
φυγαδευτηριον τω φονευτη τω παταξαντι ψυχην ακουσιως· και εσονται ὑμιν αἱ πολεις φυγαδευτηριον, και ουκ αποθανειται ὁ φονευτης ὑπο του αγχιστευοντος το αἱμα, ἑως αν καταστη· εναντιον της συναγωγης εις κρισιν.
και διεστειλε την καδης εν τη γαλιλαια εν τω ορει τω νεφθαλι, και συχεμ εν τω ορει τω εφραιμ, και την πολιν αρβοκ, αὑτη εστι χεβρων, εν τω ορει τω ιουδα.
και εν τω περαν του ιορδανου εδωκε βοσορ εν τη ερημω εν τω πεδιω απο της φυλης ῥουβην, και αρημωθ εν τη γαλααδ εκ της φυλης γαδ, και την γαυλων εν τη βασανιτιδι εκ της φυλης μανασση.
αὑται αἱ πολεις αἱ επικλητοι τοις υἱοις ισραηλ και τω προσηλυτω τω προσκειμενω εν αυτοις, καταφυγειν εκει παντι παιοντι ψυχην ακουσιως, ἱνα μη αποθανη εν χειρι του αγχιστευοντος το αἱμα, ἑως αν καταστη εναντι της συναγωγης εις κρισιν.
21
και προσηλθοσαν οἱ αρχιπατριωται των υἱων λευι προς ελεαζαρ τον ἱερεα, και ιησουν τον του ναυη, και προς τους αρχιφυλους πατριων εκ των φυλων ισραηλ·
και ειπον προς αυτους εν σηλω εν γη χανααν, λεγοντες, ενετειλατο κυριος εν χειρι μωυση δουναι ἡμιν πολεις κατοικειν, και τα περισπορια τοις κτηνεσιν ἡμων.
και εδωκαν οἱ υἱοι ισραηλ τοις λευιταις εν τω κατακληρονομειν δια προσταγματος κυριου τας πολεις και τα περισπορια αυτων.
και εξηλθεν ὁ κληρος τω δημω κααθ· και εγενετο τοις υἱοις ααρων τοις ἱερευσι τοις λευιταις απο φυλης ιουδα και απο φυλης συμεων και απο φυλης βενιαμιν κληρωτι, πολεις δεκατρεις.
και τοις υἱοις κααθ τοις καταλελειμμενοις εκ της φυλης εφραιμ και εκ της φυλης δαν και απο του ἡμισους φυλης μανασση κληρωτι, πολεις δεκα.
και τοις υἱοις γεδσων απο της φυλης ισσαχαρ και απο της φυλης ασηρ και απο της φυλης νεφθαλι και απο του ἡμισους φυλης μανασση εν τη βασαν, πολεις δεκατρεις.
και τοις υἱοις μεραρι κατα δημους αυτων απο φυλης ῥουβην και απο φυλης γαδ και απο φυλης ζαβουλων κληρωτι, πολεις δωδεκα.
και εδωκαν οἱ υἱοι ισραηλ τοις λευιταις τας πολεις και τα περισπορια αυτων, ὁν τροπον ενετειλατο κυριος τω μωυση, κληρωτι.
και εδωκεν ἡ φυλη υἱων ιουδα και ἡ φυλη υἱων συμεων και απο της φυλης υἱων βενιαμιν τας πολεις ταυτας· και επεκληθησαν
τοις υἱοις ααρων απο του δημου του κααθ των υἱων λευι, ὁτι τουτοις εγενηθη ὁ κληρος.
και εδωκεν αυτοις την καριαθαρβοκ μητροπολιν των ενακ· αὑτη εστι χεβρων εν τω ορει ιουδα· τα δε περισπορια κυκλω αυτης,
και τους αγρους της πολεως, και τας κωμας αυτης εδωκεν ιησους τοις υἱοις χαλεβ υἱου ιεφοννη εν κατασχεσει.
και τοις υἱοις ααρων εδωκε την πολιν φυγαδευτηριον τω φονευσαντι, την χεβρων, και τα αφωρισμενα τα συν αυτη· και την λεμνα, και τα αφωρισμενα τα προς αυτη·
και την αιλωμ, και τα αφωρισμενα αυτη· και την τεμα, και τα αφωρισμενα αυτη·
και την γελλα, και τα αφωρισμενα αυτη· και την δαβιρ, και τα αφωρισμενα αυτη·
και ασα, και τα αφωρισμενα αυτη· και τανυ, και τα αφωρισμενα αυτη· και βαιθσαμυς, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις εννεα παρα των δυο φυλων τουτων.
και παρα της φυλης βενιαμιν, την γαβαων, και τα αφωρισμενα αυτη· και γαθεθ, και τα αφωρισμενα αυτη·
και αναθωθ, και τα αφωρισμενα αυτη· και γαμαλα, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις τεσσαρες.
πασαι αἱ πολεις υἱων ααρων των ἱερεων, δεκατρεις.
και τοις δημοις υἱοις κααθ τοις λευιταις τοις καταλελειμμενοις απο των υἱων κααθ, και εγενηθη ἡ πολις των ἱερεων αυτων απο φυλης εφραιμ·
και εδωκαν αυτοις την πολιν του φυγαδευτηριου την του φονευσαντος, την συχεμ, και τα αφωρισμενα αυτη· και γαζαρα και τα προς αυτην, και τα αφωρισμενα αυτη·
και βαιθωρων, και τα αφωρισμενα τα αυτη· πολεις τεσσαρες.
και εκ της φυλης δαν, την ἑλκωθαιμ, και τα αφωρισμενα αυτη· και την γεθεδαν, και τα αφωρισμενα αυτη·
και αιλων, και τα αφωρισμενα αυτη· και την γεθερεμμων, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις τεσσαρες.
και απο του ἡμισους φυλης μανασση, την ταναχ, και τα αφωρισμενα αυτη· και την ιεβαθα, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις δυο.
πασαι πολεις δεκα, και τα αφωρισμενα αυτη τα προς αυταις, τοις δημοις υἱων κααθ τοις ὑπολελειμμενοις.
και τοις υἱοις γεδσων τοις λευιταις εκ του ἡμισους φυλης μανασση τας πολεις τας αφωρισμενας τοις φονευσασι, την γαυλων εν τη βασανιτιδι, και τα αφωρισμενα αυτη· και την βοσοραν, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις δυο.
και εκ της φυλης ισσαχαρ, την κισων, και τα αφωρισμενα αυτη· και την δεββα, και τα αφωρισμενα αυτη·
και την ῥεμμαθ, και τα αφωρισμενα αυτη· και πηγην γραμματων, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις τεσσαρες.
και εκ της φυλης ασηρ την βασελλαν, και τα αφωρισμενα αυτη· και την δαββων, και τα αφωρισμενα αυτη·
και χελκατ, και τα αφωρισμενα αυτη· και την ῥααβ, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις τεσσαρες.
και εκ της φυλης νεφθαλι, την πολιν την αφωρισμενην τω φονευσαντι, την καδης εν τη γαλιλαια, και τα αφωρισμενα αυτη· και την νεμμαθ, και τα αφωρισμενα αυτη· και θεμμων, και τα αφωρισμενα αυτη· πολεις τρεις.
πασαι αἱ πολεις του γεδσων κατα δημους αυτων, πολεις δεκατρεις.
και τω δημω υἱων μεραρι τοις λευιταις τοις λοιποις εκ της φυλης ζαβουλων, την μααν, και τα περισπορια αυτης· και την καδης, και τα περισπορια αυτης·
και σελλα, και τα περισπορια αυτης· πολεις τρεις.
και περαν του ιορδανου του κατα ιεριχω εκ της φυλης ῥουβην, την πολιν το φυγαδευτηριον του φονευσαντος, την βοσορ εν τη ερημω· την μισω, και τα περισπορια αυτης· και την ιαζηρ, και τα περισπορια αυτης·
και την δεκμων, και τα περισπορια αυτης· και την μαφα, και τα περισπορια αυτης· πολεις τεσσαρες.
και απο της φυλης γαδ, την πολιν το φυγαδευτηριον του φονευσαντος, και την ῥαμωθ εν τη γαλααδ, και τα περισπορια αυτης· την καμιν, και τα περισπορια αυτης·
και την εσβων, και τα περισπορια αυτης· και την ιαζηρ, και τα περισπορια αυτης· πασαι αἱ πολεις τεσσαρες.
πασαι αἱ πολεις τοις υἱοις μεραρι κατα δημους αυτων των καταλελειμμενων απο της φυλης της λευι· και εγενηθη τα ὁρια αἱ πολεις δεκαδυο.
πασαι πολεις των λευιτων εν μεσω κατασχεσεως υἱων ισραηλ, τεσσαρακονταοκτω πολεις, και τα περισπορια αυτων
κυκλω των πολεων τουτων· πολις και τα περισπορια κυκλω της πολεως πασαις ταις πολεσι ταυταις·
και συνετελεσεν ιησους διαμερισας την γην εν τοις ὁριοις αυτων·
και εδωκαν οἱ υἱοι ισραηλ μεριδα τω ιησοι δια προσταγμα κυριου· εδωκαν αυτω την πολιν, ἡν ητησατο· την θαμνασαχαρ εδωκαν αυτω εν τω ορει εφραιμ·
και ωκοδομησεν ιησους την πολιν, και ωκησεν εν αυτη·
και ελαβεν ιησους τας μαχαιρας τας πετρινας, εν αἱς περιετεμε τους υἱους ισραηλ τους γενομενους εν τη ὁδω εν τη ερημω, και εθηκεν αυτας εν θαμνασαχαρ.
και εδωκε κυριος τω ισραηλ πασαν την γην, ἡν ωμοσε δουναι τοις πατρασιν αυτων· και κατεκληρονομησαν αυτην, και κατωκησαν εν αυτη.
και κατεπαυσεν αυτους κυριος κυκλοθεν, καθοτι ωμοσε τοις πατρασιν αυτων· ουκ ανεστη ουθεις κατενωπιον αυτων απο παντων των εχθρων αυτων· παντας τους εχθρους αυτων παρεδωκε κυριος εις τας χειρας αυτων.
ου διεπεσεν απο παντων των ῥηματων των καλων, ὡν ελαλησε κυριος τοις υἱοις ισραηλ· παντα παρεγενετο.
22
τοτε συνεκαλεσεν ιησους τους υἱους ῥουβην, και τους υἱους γαδ, και το ἡμισυ φυλης μανασση,
και ειπεν αυτοις, ὑμεις ακηκοατε παντα ὁσα ενετειλατο ὑμιν μωυσης ὁ παις κυριου, και ὑπηκουσατε της φωνης μου κατα παντα ὁσα ενετειλατο ὑμιν.
ουκ εγκαταλελοιπατε τους αδελφους ὑμων ταυτας τας ἡμερας πλειους· ἑως της σημερον ἡυμερας εφυλαξατε την εντολην κυριου του θεου ὑμων.
νυν δε κατεπαυσε κυριος ὁ θεος ἡμων τους αδελφους ἡμων, ὁν τροπον ειπεν αυτοις· νυν ουν αποστραφεντες, απελθατε εις τους οικους ὑμων, και εις την γην της κατασχεσεως ὑμων, ἡν εδωκεν ὑμιν μωυσης εν τω περαν του ιορδανου.
αλλα φυλαξασθε σφοδρα ποιειν τας εντολας και τον νομον, ὁν ενετειλατο ἡμιν ποιειν μωυσης ὁ παις κυριου· αγαπαν κυριον τον θεον ἡμων, πορευεσθαι πασαις ταις ὁδοις αυτου, φυλαξασθαι τας εντολας αυτου, και προσκεισθαι αυτω, και λατρευειν αυτω εξ ὁλης της διανοιας ὑμων, και εξ ὁλης της ψυχης ὑμων.
και ευλογησεν αυτους ιησους, και εξαπεστειλεν αυτους· και επορευθησαν εις τους οικους αυτων.
και τω ἡμισει φυλης μανασση εδωκε μωυσης εν τη βασανιτιδι, και τω ἡμισει εδωκεν ιησους μετα των αδελφων αυτου εν τω περαν του ιορδανου παρα θαλασσαν· και ἡνικα εξαπεστειλεν αυτους ιησους εις τους οικους αυτων και ευλογησεν αυτους.
και εν χρημασι πολλοις απηλθοσαν εις τους οικους αυτων· και κτηνη πολλα σφοδρα, και αργυριον, και χρυσιον, και σιδηρον, και ἱματισμον πολυν, διειλαντο την προνομην των εχθρων μετα των αδελφων αυτων.
και επορευθησαν οἱ υἱοι ῥουβην, και οἱ υἱοι γαδ, και το ἡμισυ φυλης μανασση απο των υἱων ισραηλ εν σηλω εν γη χανααν απελθειν εις την γαλααδ εις γην κατασχεσεως αυτων, ἡν εκληρονομησαν αυτην δια προσταγματος κυριου εν χειρι μωυση.
και ηλθον εις γαλααδ του ιορδανου, ἡ εστιν εν γη χανααν· και ωκοδομησαν οἱ υἱοι ῥουβην, και οἱ υἱοι γαδ, και το ἡμισυ φυλης μανασση εκει βωμον επι του ιορδανου, βωμον μεγαν του ιδειν.
και ηκουσαν οἱ υἱοι ισραηλ λεγοντων, ιδου ωκοδομηκασιν οἱ υἱοι ῥουβην, και οἱ υἱοι γαδ, και το ἡμισυ φυλης μανασση βωμον εφʼ ὁριων γης χανααν επι του γαλααδ του ιορδανου εν τω περαν υἱων ισραηλ.
και συνηθροισθησαν παντες οἱ υἱοι ισραηλ εις σηλω, ὡστε αναβαντες εκπολεμησαι αυτους.
και απεστειλαν οἱ υἱοι ισραηλ προς τους υἱους ῥουβην και προς τους υἱους γαδ και προς τους υἱους ἡμισυ φυλης μανασση εις γην γαλααδ, τον τε φινεες υἱον ελεαζαρ υἱου ααρων του αρχιερεως,
και δεκα των αρχοντων μετʼ αυτου· αρχων εἱς απο οικου πατριας απο πασων φυλων ισραηλ· αρχοντες οικων πατριων εισι χιλιαρχοι ισραηλ.
και παρεγενοντο προς τους υἱους ῥουβην, και προς τους υἱους γαδ, και προς τους ἡμισεις φυλης μανασση εις γην γαλααδ· και ελαλησαν προς αυτους, λεγοντες,
ταδε λεγει πασα ἡ συναγωγη κυριου, τις ἡ πλημμελεια αὑτη, ἡν επλημμελησατε εναντιον του θεου ισραηλ, αποστραφηναι σημερον απο κυριου, οικοδομησαντες ὑμιν ἑαυτοις βωμον, αποστατας ὑμας γενεσθαι απο του κυριου;
μη μικρον ἡμιν το ἁμαρτημα φογωρ, ὁτι ουκ εκαθαρισθημεν απʼ αυτου ἑως της ἡμερας ταυτης; και εγενηθη πληγη εν τη συναγωγη κυριου.
και ὑμεις απεστραφητε σημερον απο κυριου· και εσται εαν αποστητε σημερον απο κυριου, και αυριον επι παντα ισραηλ εσται ἡ οργη.
και νυν ει μικρα ἡ γη ὑμων της κατασχεσεως ὑμων, διαβητε εις την γην της κυριου κατασχεσεως, οὑ κατασκηνοι εκει ἡ σκηνη κυριου, και κατακληρονομησετε εν ἡμιν· και μη απο θεου αποσταται γενηθητε, και ὑμεις μηδʼ αποστητε απο κυριου, δια το οικοδομησαι ὑμας βωμον εξω του θυσιαστηριου κυριου του θεου ἡμων.
ουκ ιδου αχαρ ὁ του ζαρα πλημμελεια επλημμελησεν απο του αναθεματος, και επι πασαν συναγωγην ισραηλ εγενηθη οργη; και οὑτος εἱς αυτος απεθανε τη ἑαυτου ἁμαρτια.
και απεκριθησαν οἱ υἱοι ῥουβην, και οἱ υἱοι γαδ, και το ἡμισυ φυλης μανασση, και ελαλησαν τοις χιλιαρχοις ισραηλ, λεγοντες,
ὁ θεος θεος κυριος εστι, και ὁ θεος θεος αυτος οιδε, και ισραηλ αυτος γνωσεται· ει εν αποστασια επλημμελησαμεν εναντι του κυριου, μη ῥυσαιτο ἡμας εν τη ἡμερα ταυτη.
και ει ωκοδομησαμεν ἑαυτοις βωμον, ὡστε αποστηναι απο κυριου του θεου ἡμων, ὡστε αναβιβασαι επʼ αυτον θυσιαν ὁλοκαυτωματων, ὡστε ποιησαι επʼ αυτου θυσιαν σωτηριου, κυριος εκζητησει.
αλλʼ ἑνεκεν ευλαβειας ῥηματος εποιησαμεν τουτο, λεγοντες, ἱνα μη ειπωσιν αυριον τα τεκνα ὑμων τοις τεκνοις ἡμων, τι ὑμιν κυριω τω θεω ισραηλ;
και ὁρια εθηκε κυριος αναμεσον ἡμων και ὑμων τον ιορδανην, και ουκ εστιν ὑμιν μερις κυριου· και απαλλοτριωσουσιν οἱ υἱοι ὑμων τους υἱων ἡμων, ἱνα μη σεβωνται κυριον.
και ειπαμεν ποιησαι οὑτω, του οικοδομησαι τον βωμον τουτον ουχ ἑνεκεν καρπωματων ουδε ἑνεκεν θυσιων,
αλλʼ ἱνα η τουτο μαρτυριον αναμεσον ἡμων και ὑμων, και αναμεσον των γενεων ἡμων μεθʼ ἡμας, του λατρευειν λατρειαν κυριου εναντιον αυτου, εν τοις καρπωμασιν ἡμων και εν ταις θυσιαις ἡμων και εν ταις θυσιαις των σωτηριων ἡμων· και ουκ ερουσι τα τεκνα ὑμων τοις τεκνοις ἡμων αυριον, ουκ εστιν ὑμιν μερις κυριου.
και ειπαμεν, εαν γενηται ποτε και λαλησωσι προς ἡμας, η ταις γενεαις ἡμων αυριον, και ερουσιν, ιδετε ὁμοιωμα του θυσιαστηριου κυριου, ὁ εποιησαν οἱ πατερες ἡμων ουχ ἑνεκεν καρπωματων ουδε ἑνεκεν θυσιων, αλλα μαρτυριον εστιν αναμεσον ὑμων και αναμεσον ἡμων, και αναμεσον των υἱων ἡμων.
μη γενοιτο ουν ἡμας αποστραφηναι απο κυριου εν τη σημερον ἡμερα αποστηναι απο κυριου, ὡστε οικοδομησαι ἡμας θυσιαστηριον τοις καρπωμασι, και ταις θυσιαις σαλαμιν, και τη θυσια του σωτηριου, πλην του θυσιαστηριου κυριου ὁ εστιν εναντιον της σκηνης αυτου.
και ακουσας φινεες ὁ ἱερευς και παντες οἱ αρχοντες της συναγωγης ισραηλ οἱ ησαν μετʼ αυτου, τους λογους οὑς ελαλησαν οἱ υἱοι ῥουβην και οἱ υἱοι γαδ και το ἡμισυ φυλης μανασση, και ηρεσεν αυτοις.
και ειπε φινεες ὁ ἱερευς τοις υἱοις ῥουβην και τοις υἱοις γαδ και τω ἡμισει φυλης μανασση, σημερον εγνωκαμεν ὁτι μεθʼ ἡμων κυριος, διοτι ουκ επλημμελησατε εναντιον κυριου πλημμελειαν, και ὁτι ερῥυσασθε τους υἱους ισραηλ εκ χειρος κυριου.
και απεστρεψε φινεες ὁ ἱερευς και οἱ αρχοντες απο των υἱων ῥουβην και απο των υἱων γαδ και απο του ἡμισους φυλης μανασση εκ της γαλααδ εις γην χανααν προς τους υἱους ισραηλ· και απεκριθησαν αυτοις τους λογους.
και ηρεσε τοις υἱοις ισραηλ· και ελαλησαν προς τους υἱους ισραηλ, και ευλογησαν τον θεον υἱων ισραηλ· και ειπαν μηκετι αναβηναι προς αυτους εις πολεμον εξολοθρευσαι την γην των υἱων ῥουβην και των υἱων γαδ και του ἡμισους φυλης μανασση· και κατωκησαν επʼ αυτης.
και επωνομασεν ιησους τον βωμον των ῥουβην και των γαδ και του ἡμισους φυλης μανασση, και ειπεν, ὁτι μαρτυριον εστιν αναμεσον αυτων, ὁτι κυριος ὁ θεος αυτων εστι.
23
και εγενετο μεθʼ ἡμερας πλειους μετα το καταπαυσαι κυριον τον ισραηλ απο παντων των εχθρων αυτου κυκλοθεν, και ιησους πρεσβυτερος προβεβηκως ταις ἡμεραις.
και συνεκαλεσεν ιησους παντας τους υἱους ισραηλ και την γερουσιαν αυτων και τους αρχοντας αυτων και τους δικαστας αυτων και τους γραμματεις αυτων, και ειπε προς αυτους, εγω γεγηρακα και προβεβηκα ταις ἡμεραις·
ὑμεις δε ἑωρακατε ὁσα εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων πασι τοις εθνεσι τουτοις απο προσωπου ἡμων, ὁτι κυριος ὁ θεος ὑμων ὁ εκπολεμησας ὑμιν.
ιδετε ὁτι επερῥιφα ὑμιν τα εθνη τα καταλελειμμενα ὑμιν ταυτα εν τοις κληροις εις τας φυλας ὑμων, απο του ιορδανου παντα τα εθνη, και εξωλοθρευσα, και απο της θαλασσης της μεγαλης ὁριει επι δυσμας ἡλιου.
κυριος δε ὁ θεος ἡμων οὑτος εξολοθρευσει αυτους απο προσωπου ἡμων, ἑως αν απολωνται· και αποστελει αυτοις τα θηρια τα αγρια, ἑως αν εξολοθρευση αυτους και τους βασιλεις αυτων απο προσωπου ὑμων, και κατακληρονομησετε την γην αυτων, καθα ελαλησε κυριος ὁ θεος ἡμων ὑμιν.
κατισχυσατε ουν σφοδρα φυλασσειν και ποιειν παντα τα γεγραμμενα εν τω βιβλιω του νομου μωυση, ἱνα μη εκκλινητε εις δεξια η ευωνυμα,
ὁπως μη εισελθητε εις τα εθνη τα καταλελειμμενα ταυτα· και τα ονοματα των θεων αυτων ουκ ονομασθησεται εν ὑμιν, ουδε μη λατρευσητε, ουδε μη προσκυνησητε αυτοις,
αλλα κυριω τω θεω ἡμων προσκολληθησεσθε, καθαπερ εποιησατε ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εξολοθρευσει αυτους κυριος απο προσωπου ὑμων εθνη μεγαλα και ισχυρα· και ουδεις αντεστη κατενωπιον ἡμων ἑως της ἡμερας ταυτης.
εἱς ὑμων εδιωξε χιλιους, ὁτι κυριος ὁ θεος ἡμων οὑτος εξεπολεμει ὑμιν, καθαπερ ειπεν ἡμιν.
και φυλαξασθε σφοδρα του αγαπαν κυριον τον θεον ἡμων.
εαν γαρ αποστραφητε και προσθησθε τοις ὑπολειφθεισιν εθνεσι τουτοις τοις μεθʼ ὑμων, και επιγαμιας ποιησητε προς αυτους, και συγκαταμιγητε αυτοις και αυτοι ὑμιν,
γινωσκετε ὁτι ου μη προσθη κυριος του εξολοθρευσαι τα εθνη ταυτα απο προσωπου ὑμων· και εσονται ὑμιν εις παγιδας, και εις σκανδαλα, και εις ἡλους εν ταις πτερναις ὑμων, και εις βολιδας εν τοις οφθαλμοις ὑμων, ἑως αν απολησθε απο της γης της αγαθης ταυτης, ἡν εδωκεν ὑμιν κυριος ὁ θεος ὑμων.
εγω δε αποτρεχω την ὁδον, καθα και παντες οἱ επι της γης· και γνωσεσθε τη καρδια ὑμων και τη ψυχη ὑμων, διοτι ουκ επεσεν εἱς λογος απο παντων των λογων, ὡν ειπε κυριος ὁ θεος ἡμων προς παντα τα ανηκοντα ἡμιν, ου διεφωνησεν εξ αυτων.
και εσται ὁν τροπον ἡκει προς ἡμας παντα τα ῥηματα τα καλα, ἁ ελαλησε κυριος εφʼ ὑμας· οὑτως επαξει κυριος ὁ θεος εφʼ ὑμας παντα τα ῥηματα τα πονηρα ἑως αν εξολοθρευση ὑμας απο της γης της αγαθης ταυτης, ἡς εδωκε κυριος ὑμιν,
εν τω παραβηναι ὑμας την διαθηκην κυριου του θεου ἡμων, ἡν ενετειλατο ἡμιν, και πορευθεντες λατρευσητε θεοις ἑτεροις και προσκυνησητε αυτοις.
24
και συνηγαγεν ιησους πασας φυλας ισραηλ εις σηλω, και συνεκαλεσε τους πρεσβυτερους αυτων και τους γραμματεις αυτων και τους δικαστας αυτων, και εστησεν αυτους απεναντι του θεου.
και ειπεν ιησους προς παντα τον λαον, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, περαν του ποταμου παρωκησαν οἱ πατερες ὑμων το απαρχης, θαρα ὁ πατηρ ἁβρααμ, και ὁ πατηρ ναχωρ, και ελατρευσαν θεοις ἑτεροις.
και ελαβον τον πατερα ὑμων τον ἁβρααμ εκ του περαν του ποταμου, και ὡδηγησα αυτον εν παση τη γη· και επληθυνα αυτου σπερμα, και εδωκα αυτω τον ισαακ,
και τω ισαακ τον ιακωβ και τον ἡσαυ· και εδωκα τω ἡσαυ το ορος το σηειρ κληρονομησαι αυτω· και ιακωβ και οἱ υἱοι αυτου κατεβησαν εις αιγυπτον, και εγενοντο εκει εις εθνος μεγα και πολυ και κραταιον· και εκακωσαν αυτους οἱ αιγυπτιοι.
και επαταξα την αιγυπτον εν σημειοις οἱς εποιησα εν αυτοις.
και μετα ταυτα εξηγαγε τους πατερας ἡμων εξ αιγυπτου, και εισηλθατε εις την θαλασσαν την ερυθραν· και κατεδιωξαν οἱ αιγυπτιοι οπισω των πατερων ἡμων εν ἁρμασι και εν ἱπποις εις την θαλασσαν την ερυθραν.
και ανεβοησαμεν προς κυριον· και εδωκε νεφελην και γνοφον αναμεσον ἡμων και αναμεσον των αιγυπτιων, και επηγαγεν επʼ αυτους την θαλασσαν, και εκαλυψεν αυτους· και ειδοσαν οἱ οφθαλμοι ὑμων ὁσα εποιησε κυριος εν γη· αιγυπτω· και ητε εν τη ερημω ἡμερας πλειους.
και ηγαγεν ἡμας εις γην αμορῥαιων των κατοικουντων περαν του ιορδανου, και παρεδωκεν αυτους κυριος εις τας χειρας ἡμων· και κατεκληρονομησατε την γην αυτων, και εξωλοθρευσατε αυτους απο προσωπου ὑμων.
και ανεστη βαλακ ὁ του σεπφωρ βασιλευς μωαβ, και παρεταξατο τω ισραηλ, και αποστειλας εκαλεσε τον βαλααμ αρασασθαι ἡμιν.
και ουκ ηθελησε κυριος ὁ θεος σου απολεσαι σε· και ευλογιαις ευλογησεν ἡμας, και εξειλατο ἡμας εκ χειρων αυτων, και παρεδωκεν αυτους.
και διεβητε τον ιορδανην, και παρεγενηθητε εις ἱεριχω· και επολεμησαν προς ἡμας οἱ κατοικουντες ἱεριχω ὁ αμορῥαιος, και ὁ χαναναιος, και ὁ φερεζαιος, και ὁ εὑαιος, και ὁ ιεβουσαιος, και ὁ χετταιος, και ὁ γεργεσαιος· και παρεδωκεν αυτους κυριος εις τας χειρας ἡμων.
και εξαπεστειλε προτεραν ὑμων την σφηκιαν· και εξαπεστειλεν αυτους απο προσωπου ἡμων δωδεκα βασιλεις των αμορῥαιων, ουκ εν τη ῥομφαια σου ουδε εν τω τοξω σου.
και εδωκεν ὑμιν γην εφʼ ἡν ουκ εκοπιασατε επʼ αυτης, και πολεις ἁς ουκ ωκοδομηκατε, και κατωκισθητε εν αυταις, και αμπελωνας και ελαιωνας οὑς ουκ εφυτευσατε ὑμεις, εδεσθε.
και νυν φοβηθητε κυριον, και λατρευσατε αυτω εν ευθυτητι και εν δικαιοσυνη, και περιελεσθε τους θεους τους αλλοτριους, οἱς ελατρευσαν οἱ πατερες ἡμων εν τω περαν του ποταμου και εν αιγυπτω, και λατρευσατε κυριω.
ει δε μη αρεσκει ὑμιν λατρευειν κυριω, εκλεξασθε ὑμιν αυτοις σημερον τινι λατρευσητε, ειτε τοις θεοις των πατερων ὑμων, τοις εν τω περαν του ποταμου, ειτε τοις θεοις των αμορραιων, εν οἱς ὑμεις κατοικειτε επι της γης αυτων· εγω δε και ἡ οικια μου λατρευσομεν κυριω, ὁτι ἁγιος εστι.
και αποκριθεις ὁ λαος ειπε, μη γενοιτο ἡμιν καταλιπειν κυριον, ὡστε λατρευειν θεοις ἑτεροις.
κυριος ὁ θεος ἡμων, αυτος θεος εστιν· αυτος ανηγαγεν ἡμας και τους πατερας ἡμων εξ αιγυπτου, και διεφυλαξεν ἡμας εν παση τη ὁδω ἡ επορευθημεν εν αυτη, και εν πασι τοις εθνεσιν οὑς παρηλθομεν διʼ αυτων.
και εξεβαλε κυριος τον αμορῥαιον και παντα τα εθνη τα κατοικουντα την γην απο προσωπου ἡμων· αλλα και ἡμεις λατρευσομεν κυριω, οὑτος γαρ θεος ἡμων εστι.
και ειπεν ιησους προς τον λαον, ου μη δυνησθε λατρευειν κυριω, ὁτι θεος ἁγιος εστι· και ζηλωσας οὑτος ουκ ανησει τα ἁμαρτηματα ὑμων και τα ανομηματα ὑμων,
ἡνικα αν εγκαταλιπητε κυριον και λατρευσητε θεοις ἑτεροις· και επελθων κακωσει ὑμας και εξαναλωσει ὑμας ανθʼ ὡν ευ εποιησεν ὑμας.
και ειπεν ὁ λαος προς ιησουν, ουχι, αλλα κυριω λατρευσομεν.
και ειπεν ιησους προς τον λαον, μαρτυρες ὑμεις καθʼ ὑμων, ὁτι ὑμεις εξελεξασθε κυριω λατρευειν αυτω.
και νυν περιελεσθε τους θεους τους αλλοτριους τους εν ὑμιν, και ευθυνατε την καρδιαν ὑμων προς κυριον θεον ισραηλ.
και ειπεν ὁ λαος προς ιησουν, κυριω λατρευσομεν και της φωνης αυτου ακουσομεθα.
και διεθετο ιησους διαθηκην προς τον λαον εν τη ἡμερα εκεινη, και εδωκεν αυτω νομον και κρισιν εν σηλω ενωπιον της σκηνης του θεου ισραηλ.
και εγραψε τα ῥηματα ταυτα εις βιβλιον νομων του θεου· και ελαβε λιθον μεγαν, και εστησεν αυτον ιησους ὑπο την τερμινθον απεναντι κυριου.
και ειπεν ιησους προς τον λαον, ιδου ὁ λιθος οὑτος εσται εν ὑμιν εις μαρτυριον, ὁτι αυτος ακηκοε παντα τα λεχθεντα αυτω ὑπο κυριου· ὁτι ελαλησε προς ὑμας σημερον, και οὑτος εσται εν ὑμιν εις μαρτυριον επʼ εσχατων των ἡμερων, ἡνικα αν ψευσησθε κυριω τω θεω μου.
και απεστειλεν ιησους τον λαον, και επορευθησαν ἑκαστος εις τον τοπον αυτου.
και ελατρευσεν ισραηλ τω κυριω πασας τας ἡμερας ιησου, και πασας τας ἡμερας των πρεσβυτερων ὁσοι εφειλκυσαν τον χρονον μετα ιησου, και ὁσοι ειδοσαν παντα τα εργα κυριου ὁσα εποιησε τω ισραηλ.
και εγενετο μετʼ εκεινα και απεθανεν ιησους υἱος ναυη δουλος κυριου εκατον δεκα ετων.
και εθαψαν αυτον προς τοις ὁριοις του κληρου αυτου εν θαμνασαραχ εν τω ορει τω εφραιμ απο βορῥα του ορους του γαλααδ·
εκει εθηκαν μετʼ αυτου εις το μνημα εις ὁ εθαψαν αυτον εκει τας μαχαιρας τας πετρινας, εν αἱς περιετεμε τους υἱους ισραηλ εν γαλγαλοις, ὁτε εξηγαγεν αυτους εξ αιγυπτου, καθα συνεταξεν αυτοις κυριος· και εκει εισιν ἑως της σημερον ἡμερας.
και τα οστα ιωσηφ ανηγαγον οἱ υἱοι ισραηλ εξ αιγυπτου, και κατωρυξαν εν σικιμοις, εν τη μεριδι του αγρου οὑ εκτησατο ιακωβ παρα των αμορῥαιων των κατοικουντων εν σικιμοις αμναδων ἑκατον, και εδωκεν αυτην ιωσηφ εν μεριδι.
και εγενετο μετα ταυτα και ελεαζαρ υἱος ααρων ὁ αρχιερευς ετελευτησε, και εταφη εν γαβααρ φινεες του υἱου αυτου, ἡν εδωκεν αυτω εν τω ορει τω εφραιμ.
εν εκεινη τη ἡμερα λαβοντες οἱ υἱοι ισραηλ την κιβωτον του θεου, περιεφεροσαν εν ἑαυτοις· και φινεες ἱερατευσεν αντι ελεαζαρ του πατρος αυτου ἑως απεθανε, και κατωρυγη εν γαβααρ τη ἑαυτου·
οἱ δε υἱοι ισραηλ απηλθοσαν ἑκαστος εις τον τοπον αυτων, και εις την ἑαυτων πολιν· και εσεβοντο οἱ υἱοι ισραηλ την ασταρτην, και ασταρωθ, και τους θεους των εθνων των κυκλω αυτων· και παρεδωκεν αυτους κυριος εις χειρας εγλωμ τω βασιλει μωαβ, και εκυριευσεν αυτων ετη δεκαοκτω.
judges
1
και εγενετο μετα την τελευτην ιησου, και επηρωτων οἱ υἱοι ισραηλ δια του κυριου, λεγοντες, τις αναβησεται ἡμιν προς τους χαναναιους αφηγουμενος του πολεμησαι προς αυτους;
και ειπε κυριος, ιουδας αναβησεται· ιδου δεδωκα την γην εν χειρι αυτου.
και ειπεν ιουδας τω συμεων αδελφω αυτου, αναβηθι μετʼ εμου εν τω κληρω μου, και παραταξωμεθα προς τους χαναναιους, και πορευσομαι καγω μετα σου εν τω κληρω σου· και επορευθη μετʼ αυτου συμεων.
και ανεβη ιουδας· και παρεδωκε κυριος τον χαναναιον και τον φερεζαιον εις τας χειρας αυτων· και εκοψαν αυτους εν βεζεκ εις δεκα χιλιαδας ανδρων·
και κατελαβον τον αδωνιβεζεκ εν τη βεζεκ, και παρεταξαντο προς αυτον· και εκοψαν τον χαναναιον και φερεζαιον.
και εφυγεν αδωνιβεζεκ· και κατεδραμον οπισω αυτου, και ελαβοσαν αυτον, και απεκοψαν τα ακρα των χειρων αυτου και τα ακρα των ποδων αυτου.
και ειπεν αδωνιβεζεκ, ἑβδομηκοντα βασιλεις, τα ακρα των χειρων αυτων και τα ακρα των ποδων αυτων αποκεκομμενοι, ησαν συλλεγοντες τα ὑποκατω της τραπεζης μου· καθως ουν εποιησα, οὑτως ανταπεδωκε μοι ὁ θεος. και αγουσιν αυτον εις ἱερουσαλημ, και απεθανεν εκει.
και επολεμουν υἱοι ιουδα την ἱερουσαλημ, και κατελαβοντο αυτην, και επαταξαν αυτην εν στοματι ῥομφαιας, και την πολιν ενεπρησαν εν πυρι.
και μετα ταυτα κατεβησαν οἱ υἱοι ιουδα πολεμησαι προς τον χαναναιον τον κατοικουντα την ορεινην και τον νοτον και την πεδινην.
και επορευθη ιουδας προς τον χαναναιον τον κατοικουντα εν χεβρων· και εξηλθε χεβρων εξ εναντιας· και το ονομα ην χεβρων το προτερον καριαθαρβοκσεφερ· και επαταξαν τον σεσσι και αχιμαν και θολμι γεννηματα του ενακ.
και ανεβησαν εκειθεν προς τους κατοικουντας δαβιρ· το δε ονομα της δαβιρ ην εμπροσθεν καριαθσεφερ, πολις γραμματων.
και ειπε χαλεβ, ὁς αν παταξη την πολιν των γραμματων και προκαταλαβηται αυτην, δωσω αυτω την ασχα θυγατερα μου εις γυναικα.
και προκατελαβετο αυτην γοθονιηλ υἱος κενεζ αδελφου χαλεβ ὁ νεωτερος· και εδωκεν αυτω χαλεβ την ασχα θυγατερα αυτου εις γυναικα.
και εγενετο εν τη εισοδω αυτης, και επεσεισεν αυτην γοθονιηλ του αιτησαι παρα του πατρος αυτης αγρον· και εγογγυζε και εκραζεν απο του ὑποζυγιου, εις γην νοτου εκδεδοσαι με· και ειπεν αυτη χαλεβ, τι εστι σοι;
και ειπεν αυτω ασχα, δος δη μοι ευλογιαν, ὁτι εις γην νοτου εκδεδοσαι με, και δωσεις μοι λυτρωσιν ὑδατος· και εδωκεν αυτη χαλεβ κατα την καρδιαν αυτης λυτρωσιν μετεωρων και λυτρωσιν ταπεινων.
και οἱ υἱοι ιοθορ του κιναιου του γαμβρου μωυση ανεβησαν εκ πολεως των φοινικων μετα των υἱων ιουδα εις την ερημον την ουσαν εν τω νοτω ιουδα, ἡ εστιν επι καταβασεως αραδ, και κατωκησαν μετα του λαου.
και επορευθη ιουδας μετα συμεων του αδελφου αυτου, και εκοψε τον χαναναιον τον κατοικουντα σεφεθ, και εξωλοθρευσαν αυτους· και εκαλεσε το ονομα της πολεως, αναθεμα.
και ουκ εκληρονομησεν ιουδας την γαζαν ουδε τα ὁρια αυτης, ουδε την ασκαλωνα ουδε τα ὁρια αυτης, και την ακκαρων ουδε τα ὁρια αυτης, την αζωτον ουδε τα περισπορια αυτης.
και ην κυριος μετα ιουδα· και εκληρονομησε το ορος, ὁτι ουκ ηδυνασθησαν εξολοθρευσαι τους κατοικουντας την κοιλαδα, ὁτι ῥηχαβ διεστειλατο αυτοις.
και εδωκαν τω χαλεβ την χεβρων, καθως ελαλησε μωυσης· και εκληρονομησεν εκειθεν τας τρεις πολεις των υἱων ενακ.
και τον ιεβουσαιον τον κατοικουντα εν ἱερουσαλημ ουκ εκληρονομησαν οἱ υἱοι βενιαμιν· και κατωκησεν ὁ ιεβουσαιος μετα των υἱων βενιαμιν εν ἱερουσαλημ ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ανεβησαν οἱ υἱοι ιωσηφ και γε αυτοι εις βαιθηλ· και κυριος ην μετʼ αυτων.
και παρενεβαλον, και κατεσκεψαντο βαιθηλ· το δε ονομα της πολεως ην εμπροσθεν λουζα.
και ειδον οἱ φυλασσοντες, και ιδου ανηρ εξεπορευετο εκ της πολεως, και ελαβον αυτον· και ειπον αυτω, δειξον ἡμιν της πολεως την εισοδον, και ποιησομεν μετα σου ελεος.
και εδειξεν αυτοις την εισοδον της πολεως· και επαταξαν την πολιν εν στοματι ῥομφαιας· τον δε ανδρα και την συγγενειαν αυτου εξαπεστειλαν.
και επορευθη ὁ ανηρ εις γην χεττιν· και ωκοδομησεν εκει πολιν, και εκαλεσε το ονομα αυτης λουζα· τουτο ονομα αυτης ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ουκ εξηρε μανασση την βαιθσαν, ἡ εστι σκυθων πολις, ουδε τας θυγατερας αυτης ουδε τα περιοικα αυτης, ουδε την θανακ ουδε τας θυγατερας αυτης, ουδε τους κατοικουντας δωρ ουδε τας θυγατερας αυτης, ουδε τον κατοικουντα βαλακ ουδε τα περιοικα αυτης ουδε τας θυγατερας αυτης, ουδε τους κατοικουντας μαγεδω ουδε τα περιοικα αυτης και τας θυγατερας αυτης, ουδε τους κατοικουντας ιεβλααμ ουδε τα περιοικα αυτης, ουδε τας θυγατερας αυτης· και ηρξατο ὁ χαναναιος κατοικειν εν τη γη ταυτη.
και εγενετο ὁτε ενισχυσεν ισραηλ, και εποιησε τον χαναναιον εις φορον, και εξαιρων ουκ εξηρεν αυτον.
και εφραιμ ουκ εξηρε τον χαναναιον τον κατοικουντα εν γαζερ· και κατωκησεν ὁ χαναναιος εν μεσω αυτου εν γαζερ, και εγενετο εις φορον.
και ζαβουλων ουκ εξηρε τους κατοικουντας κεδρων, ουδε τους κατοικουντας δωμανα· και κατωκησεν ὁ χαναναιος εν μεσω αυτων, και εγενετο αυτω εις φορον. και ασηρ ουκ εξηρε τους κατοικουντας δωμανα· και κατωκησεν ὁ χαναναιος εν μεσω αυτων, και εγενετο αυτω εις φορον.
και ασηρ ουκ εξηρε τους κατοικουντας ακχω, και εγενετο αυτω εις φορον, και τους κατοικουντας δωρ, και τους κατοικουντας σιδωνα, και τους κατοικουντας δαλαφ, τον ασχαζι, και τον χεβδα, και τον ναι, και τον ερεω.
και κατωκησεν ὁ ασηρ εν μεσω του χαναναιου του κατοικουντος την γην, ὁτι ουκ ηδυνηθη εξαραι αυτον.
και νεφθαλι ουκ εξηρε τους κατοικουντας βαιθσαμυς, και τους κατοικουντας βαιθαναχ· και κατωκησε νεφθαλι εν μεσω του χαναναιου του κατοικουντος την γην· οἱ δε κατοικουντες βαιθσαμυς και την βαιθενεθ, εγενοντο αυτοις εις φορον.
και εξεθλιψεν ὁ αμορῥαιος τους υἱους δαν εις το ορος, ὁτι ουκ αφηκαν αυτον καταβηναι εις την κοιλαδα.
και ηρξατο ὁ αμορῥαιος κατοικειν εν τω ορει τω οστρακωδει, εν ὡ αἱ ἁρκτοι και εν ὡ αἱ αλωπεκες, εν τω μυρσινωνι, και εν θαλαβιν, και εβαρυνθη ἡ χειρ οικου ιωσηφ επι τον αμορῥαιον, και εγενηθη αυτοις εις φορον.
και το ὁριον του αμορῥαιου απο της αναβασεως ακραβιν απο της πετρας και επανω.
2
και ανεβη αγγελος κυριου απο γαλγαλ επι τον κλαυθμωνα και επι βαιθηλ και επι τον οικον ισραηλ, και ειπε προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ανεβιβασα ὑμας εξ αιγυπτου, και εισηγαγον ὑμας εις την γην ἡν ωμοσα τοις πατρασιν ὑμων· και ειπα, ου διασκεδασω την διαθηκην μου την μεθʼ ὑμων εις τον αιωνα.
και ὑμεις ου διαθησεσθε διαθηκην τοις εγκαθημενοις εις την γην ταυτην, ουδε τοις θεοις αυτων προσκυνησετε, αλλα τα γλυπτα αυτων συντριψετε, τα θυσιαστηρια αυτων καθελειτε· και ουκ εισηκουσατε της φωνης μου, ὁτι ταυτα εποιησατε.
καγω ειπον, ου μη εξαρω αυτους εκ προσωπου ὑμων, και εσονται ὑμιν εις συνοχας, και οἱ θεοι αυτων εσονται ὑμιν εις σκανδαλον.
και εγενετο ὡς ελαλησεν ὁ αγγελος κυριου τους λογους τουτους προς παντας υἱους ισραηλ, και επηραν ὁ λαος την φωνην αυτων και εκλαυσαν.
και επωνομασαν το ονομα του τοπου εκεινου, κλαυθμωνες· και εθυσιασαν εκει τω κυριω.
και εξαπεστειλεν ιησους τον λαον, και ηλθεν ανηρ εις την κληρονομιαν αυτου κατακληρονομησαι την γην.
και εδουλευσεν ὁ λαος τω κυριω πασας τας ἡμερας ιησου και πασας τας ἡμερας των πρεσβυτερων, ὁσοι εμακροημερευσαν μετα ιησου, ὁσοι εγνωσαν παν το εργον κυριου το μεγα ὁσα εποιησεν εν τω ισραηλ.
και ετελευτησεν ιησους υἱος ναυη δουλος κυριου, υἱος ἑκατον δεκα ετων.
και εθαψαν αυτον εν ὁριω της κληρονομιας αυτου εν θαμναθαρες, εν ορει εφραιμ απο βορῥα του ορους γαας.
και πασα ἡ γενεα εκεινη προσετεθησαν προς τους πατερας αυτων· και ανεστη γενεα ἑτερα μετʼ αυτους, οἱ ουκ εγνωσαν τον κυριον, και γε το εργον ὁ εποιησεν εν τω ισραηλ.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ το πονηρον ενωπιον κυριου, και ελατρευσαν τοις βααλιμ.
και εγκατελιπον τον κυριον τον θεον των πατερων αυτων, τον εξαγαγοντα αυτους εκ γης αιγυπτου, και επορευθησαν οπισω θεων ἑτερων απο των θεων των εθνων των περικυκλω αυτων, και προσεκυνησαν αυτοις· και παρωργισαν τον κυριον,
και εγκατελιπον αυτον, και ελατρευσαν τω βααλ και ταις ασταρταις.
και ωργισθη θυμω κυριος εν τω ισραηλ· και παρεδωκεν αυτους εις χειρας προνομευοντων, και κατεπρονομευσαν αυτους· και απεδοτο αυτους εν χερσι των εχθρων αυτων κυκλοθεν, και ουκ ηδυνηθησαν ετι αντιστηναι κατα προσωπον των εχθρων αυτων εν πασιν οἱς επορευοντο·
και χειρ κυριου ην επʼ αυτους εις κακα, καθως ελαλησε κυριος και καθως ωμοσε κυριος αυτοις, και εξεθλιψεν αυτους σφοδρα.
και ηγειρε κυριος κριτας, και εσωσεν αυτους κυριος εκ χειρος των προνομευοντων αυτους· και γε των κριτων ουχ ὑπηκουσαν,
ὁτι εξεπορνευσαν οπισω θεων ἑτερων, και προσεκυνησαν αυτοις· και εξεκλιναν ταχυ εκ της ὁδου, ἡς επορευθησαν οἱ πατερες αυτων του εισακουειν των λογων κυριου· ουκ εποιησαν οὑτω.
και ὁτι ηγειρε κυριος αυτοις κριτας, και ην κυριος μετα του κριτου, και εσωσεν αυτους εκ χειρος εχθρων αυτων πασας τας ἡμερας του κριτου, ὁτι παρεκληθη κυριος απο του στεναγμου αυτων απο προσωπου των πολιορκουντων αυτους και εκθλιβοντων αυτους.
και εγενετο ὡς απεθνησκεν ὁ κριτης, και απεστρεψαν και παλιν διεφθειραν ὑπερ τους πατερας αυτων πορευεσθαι οπισω θεων ἑτερων, λατρευειν αυτοις και προσκυνειν αυτοις· ουκ απερῥιψαν τα επιτηδευματα αυτων, και τας ὁδους αυτων τας σκληρας.
και ωργισθη θυμω κυριος εν τω ισραηλ· και ειπεν, ανθʼ ὡν ὁσα εγκατελιπον το εθνος τουτο την διαθηκην μου ἡν ενετειλαμην τοις πατρασιν αυτων, και ουκ εισηκουσαν της φωνης μου,
και εγω ου προσθησω του εξαραι ανδρα εκ προσωπου αυτων απο των εθνων, ὡν κατελιπεν ιησους υἱος ναυη εν τη γη· και αφηκε
του πειρασαι εν αυτοις τον ισραηλ, ει φυλασσονται την ὁδον κυριου πορευεσθαι εν αυτη, ὁν τροπον εφυλαξαν οἱ πατερες αυτων, η ου.
και αφησει κυριος τα εθνη ταυτα του μη εξαραι αυτα το ταχος, και ου παρεδωκεν αυτα εν χειρι ιησου.
3
και ταυτα τα εθνη ἁ αφηκε κυριος αυτα ὡστε πειρασαι εν αυτοις τον ισραηλ, παντας τους μη εγνωκοτας τους πολεμους χανααν.
πλην δια τας γενεας υἱων ισραηλ του διδαξαι αυτους πολεμον, πλην οἱ εμπροσθεν αυτων ουκ εγνωσαν αυτα.
τας πεντε σατραπειας των αλλοφυλων, και παντα τον χαναναιον, και τον σιδωνιον, και τον ευαιον τον κατοικουντα τον λιβανον απο του ορους του αερμων ἑως λαβωεμαθ.
και εγενετο ὡστε πειρασαι εν αυτοις τον ισραηλ, γνωναι ει ακουσονται τας εντολας κυριου, ἁς ενετειλατο τοις πατρασιν αυτων εν χειρι μωυση.
και οἱ υἱοι ισραηλ κατωκησαν εν μεσω του χαναναιου, και του χετταιου, και του αμορῥαιου, και του φερεζαιου, και του ευαιου, και του ιεβουσαιου.
και ελαβον τας θυγατερας αυτων ἑαυτοις εις γυναικας, και τας θυγατερας αυτων εδωκαν τοις υἱοις αυτων, και ελατρευσαν τοις θεοις αυτων.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ το πονηρον εναντιον κυριου· και επελαθοντο κυριου του θεου αυτων, και ελατρευσαν τοις βααλιμ και τοις αλσεσι.
και ωργισθη θυμω κυριος εν τω ισραηλ, και απεδοτο αυτους εν χειρι χουσαρσαθαιμ βασιλεως συριας ποταμων· και εδουλευσαν οἱ υἱοι ισραηλ τω χουσαρσαθαιμ ετη οκτω.
και εκεκραξαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον· και ηγειρε κυριος σωτηρα τω ισραηλ, και εσωσεν αυτους, τον γοθονιηλ υἱον κενεζ αδελφου χαλεβ τον νεωτερον ὑπερ αυτον.
και εγενετο επʼ αυτον πνευμα κυριου, και εκρινε τον ισραηλ· και εξηλθεν εις πολεμον προς χουσαρσαθαιμ· και παρεδωκε κυριος εν χειρι αυτου τον χουσαρσαθαιμ βασιλεα συριας ποταμων· και εκραταιωθη χειρ αυτου επι τον χουσαρσαθαιμ.
και ἡσυχασεν ἡ γη ετη τεσσαρακοντα· και απεθανε γοθονιηλ υἱος κενεζ.
και προσεθεντο οἱ υἱοι ισραηλ ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου· και ενισχυσε κυριος τον εγλωμ βασιλεα μωαβ επι τον ισραηλ, δια το πεποιηκεναι αυτους το πονηρον εναντι κυριου.
και συνηγαγε προς ἑαυτον παντας τους υἱους αμμων και αμαληκ, και επορευθη και επαταξε τον ισραηλ, και εκληρονομησε την πολιν των φοινικων.
και εδουλευσαν οἱ υἱοι ισραηλ τω εγλωμ βασιλει μωαβ ετη δεκαοκτω.
και εκεκραξαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον· και ηγειρεν αυτοις σωτηρα, τον αωδ υἱον γηρα υἱον του ιεμενι ανδρα αμφοτεροδεξιον· και εξαπεστειλαν οἱ υἱοι ισραηλ δωρα εν χειρι αυτου τω εγλωμ βασιλει μωαβ.
και εποιησεν ἑαυτω αωδ μαχαιραν διστομον, σπιθαμης το μηκος αυτης· και περιεζωσατο αυτην ὑπο τον μανδυαν επι τον μηρον αυτου τον δεξιον.
και επορευθη, και προσηνεγκε τα δωρα τω εγλωμ βασιλει μωαβ· και εγλωμ ανηρ αστειος σφοδρα.
και εγενετο ἡνικα συνετελεσεν αωδ προσφερων τα δωρα, και εξαπεστειλε τους φεροντας τα δωρα,
και αυτος ὑπεστρεψεν απο των γλυπτων των μετα της γαλγαλ· και ειπεν αωδ, λογος μοι κρυφιος προς σε, βασιλευ· και ειπεν εγλωμ προς αυτον, σιωπα· και εξαπεστειλεν αφʼ ἑαυτου παντας τους εφεστωτας επʼ αυτον,
και αωδ εισηλθε προς αυτον· και αυτος εκαθητο εν τω ὑπερωω τω θερινω τω ἑαυτου μονωτατος· και ειπεν αωδ, λογος θεου μοι προς σε, βασιλευ· και εξανεστη απο του θρονου εγλωμ εγγυς αυτου.
και εγενετο ἁμα τω αναστηναι αυτον, και εξετεινεν αωδ την χειρα την αριστεραν αυτου, και ελαβε την μαχαιραν επανωθεν του μηρου αυτου του δεξιου, και ενεπηξεν αυτην εν τη κοιλια αυτου,
και επεισηνεγκε και γε την λαβην οπισω της φλογος, και απεκλεισε το στεαρ κατα της φλογος, ὁτι ουκ εξεσπασε την μαχαιραν εκ της κοιλιας αυτου.
και εξηλθεν αωδ την προσταδα· και εξηλθε τους διατεταγμενους, και απεκλεισε τας θυρας του ὑπερωου κατʼ αυτου, και εσφηνωσε.
και αυτος εξηλθε· και οἱ παιδες αυτου επηλθον και ειδον, και ιδου αἱ θυραι του ὑπερωου εσφηνωμεναι· και ειπαν, μηποτε αποκενοι τους ποδας αυτου εν τω ταμειω τω θερινω;
και ὑπεμειναν ἑως ἡσχυνοντο· και ιδου ουκ εστιν ὁ ανοιγων τας θυρας του ὑπερωου· και ελαβον την κλειδα, και ηνοιξαν· και ιδου ὁ κυριος αυτων πεπτωκως επι την γην τεθνηκως.
και αωδ διεσωθη ἑως εθορυβουντο, και ουκ ην ὁ προσνοων αυτω· και αυτος παρηλθε τα γλυπτα, και διεσωθη εις σετειρωθα.
και εγενετο ἡνικα ηλθεν αωδ εις γην ισραηλ, και εσαλπισεν εν κερατινη εν τω ορει εφραιμ, και κατεβησαν συν αυτω οἱ υἱοι ισραηλ απο του ορους, και αυτος εμπροσθεν αυτων.
και ειπε προς αυτους, καταβητε οπισω μου, ὁτι παρεδωκε κυριος ὁ θεος τους εχθρους ἡμων την μωαβ εν χειρι ἡμων· και κατεβησαν οπισω αυτου, και προκατελαβοντο τας διαβασεις του ιορδανου της μωαβ, και ουκ αφηκεν ανδρα διαβηναι.
και επαταξαν την μωαβ τη ἡμερα εκεινη ὡσει δεκα χιλιαδας ανδρων, παν λιπαρον και παντα ανδρα δυναμεως, και ου διεσωθη ὁ ανηρ.
και ενετραπη μωαβ εν τη ἡμερα εκεινη ὑπο χειρα ισραηλ, και ἡσυχασεν ἡ γη ογδοηκοντα ετη· και εκρινεν αυτους αωδ ἑως οὑ απεθανε.
και μετʼ αυτον ανεστη σαμεγαρ υἱος διναχ, και επαταξε τους αλλοφυλους εις ἑξακοσιους ανδρας εν τω αροτροποδι των βοων· και εσωσε και γε αυτος τον ισραηλ.
4
και προσεθεντο οἱ υἱοι ισραηλ ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου· και αωδ απεθανε.
και απεδοτο τους υἱους ισραηλ κυριος εν χειρι ιαβιν βασιλεως χανααν, ὁς εβασιλευσεν εν ασωρ· και ὁ αρχων της δυναμεως αυτου σισαρα, και αυτος κατωκει εν αρισωθ των εθνων.
και εκεκραξαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον, ὁτι εννακοσια ἁρματα σιδηρα ην αυτω· και αυτος εθλιψε τον ισραηλ κατακρατος εικοσι ετη.
και δεββωρα γυνη προφητις, γυνη λαφιδωθ, αὑτη εκρινε τον ισραηλ εν τω καιρω εκεινω.
και αυτη εκαθητο ὑπο φοινικα δεββωρα αναμεσον της ῥαμα και αναμεσον της βαιθηλ εν τω ορει εφραιμ· και ανεβαινον προς αυτην οἱ υἱοι ισραηλ εις κρισιν.
και απεστειλε δεββωρα και εκαλεσε τον βαρακ υἱον αβινεεμ εκ καδης νεφθαλι, και ειπε προς αυτον, ουχι ενετειλατο κυριος ὁ θεος ισραηλ σοι; και απελευση εις ορος θαβωρ, και ληψη μετα σεαυτου δεκα χιλιαδας ανδρων εκ των υἱων νεφθαλι, και εκ των υἱων ζαβουλων.
και επαξω προς σε εις τον χειμαρῥουν κισων επι τον σισαρα αρχοντα της δυναμεως ιαβιν, και τα ἁρματα αυτου και το πληθος αυτου, και παραδωσω αυτον εις χειρας σου.
και ειπε προς αυτην βαρακ, εαν πορευθης μετʼ εμου, πορευσομαι, και εαν μη πορευθης, ου πορευσομαι· ὁτι ουκ οιδα την ἡμεραν εν ἡ ευοδοι κυριος τον αγγελον μετʼ εμου.
και ειπε, πορευομενη πορευσομαι μετα σου· πλην γινωσκε ὁτι ουκ εσται το προτερημα σου επι την ὁδον ἡν συ πορευη, ὁτι εν χειρι γυναικος αποδωσεται κυριος τον σισαρα· και ανεστη δεββωρα, και επορευθη μετα του βαρακ εκ καδης.
και εβοησε βαρακ τον ζαβουλων και τον νεφθαλι εκ καδης, και ανεβησαν κατα ποδας αυτου δεκα χιλιαδες ανδρων, και ανεβη δεββωρα μετʼ αυτου.
και χαβερ ὁ κιναιος εχωρισθη απο καινα απο των υἱων ιωβαβ γαμβρου μωυση· και επηξε την σκηνην αυτου ἑως δρυος πλεονεκτουντων, ἡ εστιν εχομενα κεδες.
και ανηγγελη σισαρα, ὁτι ανεβη βαρακ υἱος αβινεεμ εις ορος θαβωρ.
και εκαλεσε σισαρα παντα τα ἁρματα αυτου εννακοσια ἁρματα σιδηρα, και παντα τον λαον τον μετʼ αυτου απο αρισωθ των εθνων εις τον χειμαρῥουν κισων.
και ειπε δεββωρα προς βαρακ, αναστηθι, ὁτι αὑτη ἡ ἡμερα εν ἡ παρεδωκε κυριος τον σισαρα εν τη χειρι σου, ὁτι κυριος εξελευσεται εμπροσθεν σου· και κατεβη βαρακ κατα του ορους θαβωρ, και δεκα χιλιαδες ανδρων οπισω αυτου.
και εξεστησε κυριος τον σισαρα και παντα τα ἁρματα αυτου και πασαν την παρεμβολην αυτου εν στοματι ῥομφαιας ενωπιον βαρακ· και κατεβη σισαρα επανωθεν του αρματος αυτου, και εφυγε τοις ποσιν αυτου.
και βαρακ διωκων οπισω των ἁρματων και οπισω της παρεμβολης ἑως αρισωθ των εθνων· και επεσε πασα παρεμβολη σισαρα εν στοματι ῥομφαιας· ου κατελειφθη ἑως ἑνος.
και σισαρα εφυγε τοις ποσιν αυτου εις σκηνην ιαηλ γυναικος χαβερ ἑταιρου του κιναιου· ὁτι ειρηνη ην αναμεσον ιαβιν βασιλεως ασωρ και αναμεσον του οικου χαβερ του κιναιου.
και εξηλθεν ιαηλ εις συναντησιν σισαρα, και ειπεν αυτω, εκκλινον, κυριε μου, εκκλινον προς με, μη φοβου· και εξεκλινε προς αυτην εις την σκηνην· και περιεβαλεν αυτον επιβολαιω.
και ειπε σισαρα προς αυτην, ποτισον με δη μικρον ὑδωρ, ὁτι εδιψησα· και ηνοιξε τον ασκον του γαλακτος, και εποτισεν αυτον, και περιεβαλεν αυτον.
και ειπε προς αυτην σισαρα, στηθι δη επι την θυραν της σκηνης, και εσται εαν ανηρ ελθη προς σε, και ερωτηση σε, και ειπη, ει εστιν ὡδε ανηρ; και ερεις, ουκ εστι.
και ελαβεν ιαηλ γυνη χαβερ τον πασσαλον της σκηνης, και εθηκε την σφυραν εν τη χειρι αυτης, και εισηλθε προς αυτον εν κρυφη, και επηξε τον πασσαλον εν τω κροταφω αυτου, και διεξηλθεν εν τη γη· και αυτος εξεστως εσκοτωθη, και απεθανε.
και ιδου βαρακ διωκων τον σισαρα· και εξηλθεν ιαηλ εις συναντησιν αυτω, και ειπεν αυτω, δευρο και δειξω σοι τον ανδρα ὁν συ ζητεις· και εισηλθε προς αυτην· και ιδου σισαρα ερῥιμμενος νεκρος, και ὁ πασσαλος εν τω κροταφω αυτου.
και ετροπωσεν ὁ θεος τον ιαβιν βασιλεα χανααν εν τη ἡμερα εκεινη εμπροσθεν υἱων ισραηλ.
και επορευετο χειρ των υἱων ισραηλ πορευομενη και σκληρυνομενη επι ιαβιν βασιλεα χανααν, ἑως οὑ εξωλοθρευσαν τον ιαβιν βασιλεα χανααν.
5
και ησαν δεββωρα και βαρακ υἱος αβινεεμ εν τη ἡμερα εκεινη, λεγοντες,
απεκαλυφθη αποκαλυμμα εν ισραηλ εν τω ἑκουσιασθηναι λαον, ευλογειτε κυριον.
ακουσατε βασιλεις, και ενωτισασθε σατραπαι· ασομαι εγω ειμι τω κυριω εγω ειμι, ψαλω τω κυριω τω θεω ισραηλ.
κυριε, εν τη εξοδω σου εν σηειρ, εν τω απαιρειν σε εξ αγρου εδωμ, γη εσεισθη, και ὁ ουρανος εσταξε δροσους, και αἱ νεφελαι εσταξαν ὑδωρ.
ορη εσαλευθησαν απο προσωπου κυριου ελωι, τουτο σινα απο προσωπου κυριου θεου ισραηλ.
εν ἡμεραις σαμεγαρ υἱου αναθ, εν ἡμεραις ιαηλ, εξελιπον ὁδους, και επορευθησαν ατραπους, επορευθησαν ὁδους διεστραμμενας.
εξελιπον δυνατοι εν ισραηλ, εξελιπον ἑως οὑ ανεστη δεββωρα, ἑως οὑ ανεστη μητηρ εν ισραηλ.
εξελεξαντο θεους καινους, τοτε επολεμησαν πολεις αρχοντων· θυρεος εαν οφθη και λογχη εν τεσσαρακοντα χιλιασιν εν ισραηλ.
ἡ καρδια μου εις τα διατεταγμενα τω ισραηλ· οἱ ἑκουσιαζομενοι εν λαω ευλογειτε κυριον.
επιβεβηκοτες επι ονου θηλειας μεσημβριας, καθημενοι επι κριτηριου, και πορευομενοι επι ὁδους συνεδρων εφʼ ὁδω,
διηγεισθε, απο φωνης ανακρουομενων αναμεσον ὑδρευομενων· εκει δωσουσι δικαιοσυνας· κυριε δικαιοσυνας αυξησον εν ισραηλ· τοτε κατεβη εις τας πολεις λαος κυριου.
εξεγειρου, εξεγειρου, δεββωρα· εξεγειρου, εξεγειρου, λαλησον ωδην· αναστα βαρακ, και αιχμαλωτισον αιχμαλωσιαν σου υἱος αβινεεμ.
τοτε κατεβη καταλειμμα τοις ισχυροις· λαος κυριου κατεβη αυτω εν τοις κραταιοις εξ εμου.
εφραιμ εξερῥιζωσεν αυτους εν τω αμαληκ, οπισω σου βενιαμιν εν τοις λαοις σου· εν εμοι μαχιρ κατεβησαν εξερευνωντες· και απο ζαβουλων ἑλκοντες εν ῥαβδω διηγησεως γραμματεως.
και αρχηγοι εν ισσαχαρ μετα δεββωρας και βαρακ· οὑτω βαρακ εν κοιλασιν απεστειλεν εν ποσιν αυτου, εις τας μεριδας ῥουβην, μεγαλοι εξικνουμενοι καρδιαν.
εις τι εκαθισαν αναμεσον της διγομιας του ακουσαι συρισμου αγελων εις διαιρεσεις ῥουβην; μεγαλοι εξετασμοι καρδιας.
γαλααδ εν τω περαν του ιορδανου οὑ εσκηνωσε· και δαν εις τι παροικει πλοιοις; ασηρ εκαθισε παραλιαν θαλασσων, και επι διεξοδοις αυτου σκηνωσει.
ζαβουλων λαος ωνειδισε ψυχην αυτου εις θανατον, και νεφθαλι επι ὑψη αγρου
ηλθον αυτων. βασιλεις παρεταξαντο, τοτε επολεμησαν βασιλεις χανααν εν θανααχ επι ὑδατι μαγεδδω, δωρον αργυριου ουκ ελαβον.
εξ ουρανου παρεταξαντο οἱ αστερες, εκ τριβων αυτων παρεταξαντο μετα σισαρα.
χειμαρῥους κισων εξεσυρεν αυτους, χειμαρῥους αρχαιων, χειμαρῥους κισων· καταπατησει αυτον ψυχη μου δυνατη.
ὁτε ενεποδισθησαν πτερναι ἱππου, σπουδη εσπευσαν ισχυροι αυτου
καταρασθαι μηρωζ, ειπεν αγγελος κυριου, καταρασθε· επικαταρατος πας ὁ κατοικων αυτην, ὁτι ουκ ηλθοσαν εις βοηθειαν κυριου, εις βοηθειαν εν δυνατοις.
ευλογηθειη εν γυναιξιν ιαηλ γυνη χαβερ του κιναιου, απο γυναικων εν σκηναις ευλογηθειη.
ὑδωρ ητησε, γαλα εδωκεν εν λεκανη· ὑπερεχοντων προσηνεγκε βουτυρον.
χειρα αυτης αριστεραν εις πασσαλον εξετεινε, και δεξιαν αυτης εις σφυραν κοπιωντων, και εσφυροκοπησε σισαρα, διηλωσε κεφαλην αυτου και επαταξε, διηλωσε κροταφον αυτου.
αναμεσον των ποδων αυτης κατεκυλισθη· επεσε και εκοιμηθη αναμεσον των ποδων αυτης, κατακλιθεις επεσε· καθως κατεκλιθη εκει επεσεν εξοδευθεις.
δια της θυριδος παρεκυψε μητηρ σισαρα εκτος του τοξικου, διοτι ησχυνθη ἁρμα αυτου; διοτι εχρονισαν ποδες ἁρματων αυτου;
αἱ σοφαι αρχουσαι αυτης απεκριθησαν προς αυτην, και αυτη απεστρεψε λογους αυτης ἑαυτη,
ουχ εὑρησουσιν αυτον διαμεριζοντα σκυλα; οικτιρμων οικτειρησει εις κεφαλην ανδρος· σκυλα βαμματων τω σισαρα, σκυλα βαμματων ποικιλιας, βαμματα ποικιλτων αυτα τω τραχηλω αυτου σκυλα.
οὑτως απολοιντο παντες οἱ εχθροι σου, κυριε· και οἱ αγαπωντες αυτον, ὡς εξοδος ἡλιου εν δυναμει αυτου.
6
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ το πονηρον ενωπιον κυριου, και εδωκεν αυτους κυριος εν χειρι μαδιαμ ἑπτα ετη.
και ισχυσε χειρ μαδιαμ επι ισραηλ· και εποιησαν ἑαυτοις οἱ υἱοι ισραηλ απο προσωπου μαδιαμ τας τρυμαλιας τας εν τοις ορεσι, και τα σπηλαια, και τα κρεμαστα.
και εγενετο εαν εσπειραν οἱ υἱοι ισραηλ, και ανεβαινον μαδιαμ και αμαληκ, και οἱ υἱοι ανατολων συνανεβαινον αυτοις, και παρενεβαλον εις αυτους,
και διεφθειρον τους καρπους αυτων ἑως ελθειν εις γαζαν· και ου κατελειποντο ὑποστασιν ζωης εν τη γη ισραηλ, ουδε εν τοις ποιμνιοις ταυρον και ονον.
ὁτι αυτοι και αἱ κτησεις αυτων ανεβαινον, και αἱ σκηναι αυτων παρεγινοντο, καθως ακρις εις πληθος, και αυτοις και ταις καμηλοις αυτων ουκ ην αριθμος· και ηρχοντο εις την γην ισραηλ, και διεφθειρον αυτην.
και επτωχευσεν ισραηλ σφοδρα απο προσωπου μαδιαμ.
και εβοησαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον απο προσωπου μαδιαμ.
και εξαπεστειλε κυριος ανδρα προφητην προς τους νἱους ισραηλ· και ειπεν αυτοις, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, εγω ειμι ὁς ανηγαγον ὑμας εκ γης αιγυπτου, και εξηγαγον ὑμας εξ οικου δουλειας ὑμων·
και ερῥυσαμην ὑμας εκ χειρος αιγυπτου και εκ χειρος παντων των θλιβοντων ὑμας, και εξεβαλον αυτους εκ προσωπου ὑμων· και εδωκα ὑμιν την γην αυτων.
και ειπα ὑμιν, εγω κυριος ὁ θεος ὑμων· ου φοβηθησεσθε τους θεους του αμορῥαιου, εν οἱς ὑμεις καθησθε εν τη γη αυτων· και ουκ εισηκουσατε της φωνης μου.
και ηλθεν αγγελος κυριου, και εκαθισεν ὑπο την τερεμινθον την εν εφραθα εν γη ιωας πατρος του εσδρι· και γεδεων ὁ υἱος αυτου ῥαβδιζων σιτον εν ληνω εις εκφυγειν απο προσωπου του μαδιαμ.
και ωφθη αυτω ὁ αγγελος κυριου, και ειπε προς αυτον, κυριος μετα σου, ισχυρος των δυναμεων.
και ειπε προς αυτον γεδεων, εν εμοι, κυριε μου· και ει εστι κυριος μεθʼ ἡμων, εις τι εὑρεν ἡμας τα κακα ταυτα; και που εστι παντα τα θαυμασια αυτου, ἁ διηγησαντο ἡμιν οἱ πατερες ἡμων, λεγοντες, μη ουχι εξ αιγυπτου ανηγαγεν ἡμας κυριος; και νυν εξερῥιψεν ἡμας και εδωκεν ἡμας εν χειρι μαδιαμ.
και επεστρεψε προς αυτον ὁ αγγελος κυριου, και ειπε, πορευου εν τη ισχυι σου ταυτη, και σωσεις τον ισραηλ εκ χειρος μαδιαμ· ιδου εξαπεστειλα σε.
και ειπε προς αυτον γεδεων, εν εμοι, κυριε μου, εν τινι σωσω τον ισραηλ; ιδου ἡ χιλιας μου ησθενησεν εν μανασση, και εγω ειμι μικροτερος εν οικω του πατρος μου.
και ειπε προς αυτον ὁ αγγελος κυριου, κυριος εσται μετα σου, και παταξεις την μαδιαμ ὡσει ανδρα ἑνα.
και ειπε προς αυτον γεδεων, ει δη εὑρον ελεος εν οφθαλμοις σου, και ποιησεις μοι σημερον παν ὁτι, ελαλησας μετʼ εμου,
μη χωρισθης εντευθεν ἑως του ελθειν με προς σε, και εξοισω την θυσιαν και θυσω ενωπιον σου· και ειπεν, εγω ειμι καθισομαι ἑως του επιστρεψαι σε.
και γεδεων εισηλθε, και εποιησεν εριφον αιγων και οιφι αλευρου αζυμα, και τα κρεα εθηκεν εν τω κοφινω, και τον ζωμον εβαλεν εν τη χυτρα, και εξηνεγκεν αυτα προς αυτον ὑπο την τερεμινθον, και προσηγγισε.
και ειπε προς αυτον ὁ αγγελος του θεου, λαβε τα κρεα και τα αζυμα, και θες προς την πετραν εκεινην, και τον ζωμον εχομενα εκχεε· και εποιησεν οὑτως.
και εξετεινεν ὁ αγγελος κυριου το ακρον της ῥαβδου της εν τη χειρι αυτου, και ἡψατο των κρεων και των αζυμων· και ανεβη πυρ εκ της πετρας, και κατεφαγε τα κρεα και τους αζυμους· και ὁ αγγελος κυριου επορευθη απʼ οφθαλμων αυτου.
και ειδε γεδεων, ὁτι αγγελος κυριου οὑτος εστι· και ειπε γεδεων, α α, κυριε μου κυριε, ὁτι ειδον τον αγγελον κυριου προσωπον προς προσωπον.
και ειπεν αυτω κυριος, ειρηνη σοι, μη φοβου, ου μη αποθανης.
και ωκοδομησεν εκει γεδεων θυσιαστηριον τω κυριω, και επεκαλεσεν αυτω, ειρηνη κυριου, ἑως της ἡμερας ταυτης, ετι αυτου οντος εν εφραθα πατρος του εσδρι.
και εγενετο εν τη νυκτι εκεινη, και ειπεν αυτω κυριος, λαβε τον μοσχον τον ταυρον ὁς εστι τω πατρι σου, και μοσχον δευτερον ἑπταετη, και καθελεις το θυσιαστηριον του βααλ ὁ εστι τω πατρι σου, και το αλσος το επʼ αυτο ολοθρευσεις.
και οικοδομησεις θυσιαστηριον τω κυριω τω θεω σου επι κορυφην μαωζι τουτου εν τη παραταξει και ληψη τον μοσχον τον δευτερον, και ανοισεις ὁλοκαυτωματα εν τοις ξυλοις του αλσους, οὑ εξολοθρευσεις.
και ελαβε γεδεων δεκα ανδρας απο των δουλων ἑαυτου, και εποιησεν ὁν τροπον ελαλησε προς αυτον κυριος· και εγενηθη ὡς εφοβηθη τον οικον του πατρος αυτου και τους ανδρας της πολεως του ποιησαι ἡμερας, και εποιησε νυκτος.
και ωρθρισαν οἱ ανδρες της πολεως τοπρωι· και ιδου καθηρητο το θυσιαστηριον του βααλ, και το αλσος το επʼ αυτω ωλοθρευτο· και ειδον τον μοσχον τον δευτερον, ὁν ανηνεγκεν επι το θυσιαστηριον το ωκοδομημενον.
και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου, τις εποιησε το ῥημα τουτο; και επεζητησαν και ηρευνησαν, και εγνωσαν ὁτι γεδεων υἱος ιωας εποιησε το ῥημα τουτο.
και ειπαν οἱ ανδρες της πολεως προς ιωας, εξενεγκε τον υἱον σου, και αποθανετω, ὁτι καθειλε το θυσιαστηριον του βααλ, και ὁτι ωλοθρευσε το αλσος το επʼ αυτω.
και ειπε γεδεων υἱος ιωας τοις ανδρασι πασιν, οἱ επανεστησαν αυτω, μη ὑμεις νυν δικαζεσθε ὑπερ του βααλ; η ὑμεις σωσετε αυτον; ὁς εαν δικασηται αυτω, θανατωθητω ἑως πρωι· ει θεος εστι, δικαζεσθω αυτω, ὁτι καθειλε το θυσιαστηριον αυτου.
και εκαλεσεν αυτο εν τη ἡμερα εκεινη ἱεροβααλ, λεγων, δικαζεσθω εν αυτω ὁ βααλ, ὁτι καθηρεθη το θυσιαστηριον αυτου.
και πασα μαδιαμ, και αμαληκ, και υἱοι ανατολων συνηχθησαν επι τοαυτο, και παρενεβαλον εν τη κοιλαδι ιεζραελ.
και πνευμα κυριου ενεδυσε τον γεδεων, και εσαλπισεν εν κερατινη, και εβοησεν αβιεζερ οπισω αυτου.
και αγγελους εξαπεστειλεν εις παντα μανασση, και εν ασηρ, και εν ζαβουλων, και εν νεφθαλι· και ανεβη εις συναντησιν αυτων.
και ειπε γεδεων προς τον θεον, ει συ σωζεις εν χειρι μου τον ισραηλ, καθως ελαλησας,
ιδου εγω τιθημι τον ποκον του εριου εν τη ἁλωνι· εαν δροσος γενηται επι τον ποκον μονον, και επι πασαν την γην ξηρασια, γνωσομαι ὁτι σωσεις εν χειρι μου τον ισραηλ, καθως ελαλησας.
και εγενετο οὑτως· και ωρθρισε τη επαυριον, και εξεπιασε τον ποκον, και εσταξε δροσος απο του ποκου πληρης λεκανη ὑδατος.
και ειπε γεδεων προς τον θεον, μη δη οργισθητω ὁ θυμος σου εν εμοι, και λαλησω ετι ἁπαξ· πειρασω δη και γε ετι ἁπαξ εν τω ποκω· και γενεσθω ἡ ξηρασια επι τον ποκον μονον, και επι πασαν την γην γενηθητω δροσος.
και εποιησεν ὁ θεος οὑτως εν τη νυκτι εκεινη· και εγενετο ξηρασια επι τον ποκον μονον, και επι πασαν την γην εγενηθη δροσος.
7
και ωρθρισεν ἱεροβααλ, αυτος εστι γεδεων, και πας ὁ λαος μετʼ αυτου, και παρενεβαλον επι πηγην αραδ· και παρεμβολη μαδιαμ ην αυτω απο βορῥα απο γαβααθαμωραι εν κοιλαδι.
και ειπε κυριος προς γεδεων, πολυς ὁ λαος ὁ μετα σου, ὡστε μη παραδουναι με την μαδιαμ εν χειρι αυτων, μη ποτε καυχησηται ισραηλ επʼ εμε, λεγων, ἡ χειρ μου εσωσε με.
και νυν λαλησον δη εν ωσι του λαου, λεγων, τις ὁ φοβουμενος και δειλος; επιστραφετω και εκχωρειτω απο ορους γαλααδ· και επεστρεψεν απο του λαου εικοσι και δυο χιλιαδες, και δεκα χιλιαδες ὑπελειφθησαν.
και ειπε κυριος προς γεδεων, ετι ὁ λαος πολυς εστι· κατενεγκον αυτους προς το ὑδωρ, και εκκαθαρω σοι αυτον εκει· και εσται ὁν εαν ειπω προς σε, οὑτος πορευσεται συν σοι, αυτος πορευσεται συν σοι· και πας ὁν αν ειπω προς σε, οὑτος ου πορευσεται μετα σου, αυτος ου πορευσεται μετα σου.
και κατηνεγκε τον λαον προς το ὑδωρ· και ειπε κυριος προς γεδεων, πας ὁς αν λαψη τη γλωσση αυτου απο του ὑδατος ὡς εαν λαψη ὁ κυων, στησεις αυτον κατα μονας, και πας ὁς εαν κλινη επι τα γονατα αυτου πιειν.
και εγενετο ὁ αριθμος των λαψαντων εν χειρι αυτων προς το στομα αυτων, τριακοσιοι ανδρες· και παν το καταλοιπον του λαου εκλιναν επι τα γονατα αυτων πιειν ὑδωρ.
και ειπε κυριος προς γεδεων, εν τοις τριακοσιοις ανδρασι τοις λαψασι σωσω ὑμας, και δωσω την μαδιαμ εν χειρι σου, και πας ὁ λαος πορευσονται ανηρ εις τον τοπον αυτου.
και ελαβον τον επισιτισμον του λαου εν χειρι αυτων, και τας κερατινας αυτων· και τον παντα ανδρα ισραηλ εξαπεστειλεν ανδρα εις σκηνην αυτου· και τους τριακοσιους ανδρας κατισχυσε· και ἡ παρεμβολη μαδιαμ ησαν αυτου ὑποκατω εν τη κοιλαδι.
και εγενηθη εν τη νυκτι εκεινη, και ειπε προς αυτον κυριος, αναστα, καταβηθι εν τη παρεμβολη, ὁτι παρεδωκα αυτην εν τη χειρι σου.
και ει φοβη συ καταβηναι, καταβηθι συ και φαρα το παιδαριον σου εις την παρεμβολην,
και ακουση τι λαλησουσι, και μετα τουτο ισχυσουσιν αἱ χειρες σου και καταβηση εν τη παρεμβολη· και κατεβη αυτος και φαρα το παιδαριον αυτου προς αρχην των πεντηκοντα, οἱ ησαν εν τη παρεμβολη.
και μαδιαμ και αμαληκ και παντες οἱ υἱοι ανατολων βεβλημενοι εν τη κοιλαδι ὡς ακρις εις πληθος, και ταις καμηλοις αυτων ουκ ην αριθμος, αλλʼ ησαν ὡς ἡ αμμος ἡ επι χειλους της θαλασσης εις πληθος.
και ηλθε γεδεων, και ιδου ανηρ εξηγουμενος τω πλησιον αυτου ενυπνιον, και ειπεν, ιδου ενυπνιασαμην ενυπνιον, και ιδου μαγις αρτου κριθινου στρεφομενη εν τη παρεμβολη μαδιαμ, και ηλθεν ἑως της σκηνης, και επαταξεν αυτην, και επεσε, και ανεστρεψεν αυτην ανω, και επεσεν ἡ σκηνη.
και απεκριθη ὁ πλησιον αυτου, και ειπεν, ουκ εστιν αὑτη ει μη ῥομφαια γεδεων υἱου ιωας ανδρος ισραηλ· παρεδωκεν ὁ θεος εν χειρι αυτου την μαδιαμ και πασαν την παρεμβολην.
και εγενετο ὡς ηκουσε γεδεων την εξηγησιν του ενυπνιου και την συγκρισιν αυτου, και προσεκυνησε κυριω, και ὑπεστρεψεν εις την παρεμβολην ισραηλ, και ειπεν, αναστητε, ὁτι παρεδωκε κυριος εν χειρι ἡμων την παρεμβολην μαδιαμ.
και διειλε τους τριακοσιους ανδρας εις τρεις αρχας, και εδωκε κερατινας εν χειρι παντων, και ὑδριας κενας, και λαμπαδας εν ταις ὑδριαις,
και ειπε προς αυτους, απʼ εμου οψεσθε, και οὑτω ποιησετε· και ιδου εγω εισπορευομαι εν αρχη της παρεμβολης, και εσται καθως αν ποιησω, οὑτω ποιησετε.
και σαλπιω εν τη κερατινη εγω, και παντες μετʼ εμου σαλπιειτε εν ταις κερατιναις κυκλω ὁλης της παρεμβολης, και ερειτε, τω κυριω και τω γεδεων.
και εισηλθε γεδεων και οἱ εκατον ανδρες οἱ μετʼ αυτου εν αρχη της παρεμβολης εν αρχη της φυλακης μεσης· και εγειροντες ηγειραν τους φυλασσοντας, και εσαλπισαν εν ταις κερατιναις, και εξετιναξαν τας ὑδριας τας εν ταις χερσιν αυτων.
και εσαλπισαν αἱ τρεις αρχαι εν ταις κερατιναις, και συνετριψαν τας ὑδριας, και εκρατησαν εν χερσιν αριστεραις αυτων τας λαμπαδας, και εν χερσι δεξιαις αυτων τας κερατινας του σαλπιζειν· και ανεκραξαν, ῥομφαια τω κυριω και τω γεδεων.
και εστησεν ανηρ εφʼ ἑαυτω κυκλω της παρεμβολης· και εδραμε πασα ἡ παρεμβολη, και εσημαναν, και εφυγον.
και εσαλπισαν εν ταις τριακοσιαις κερατιναις· και εθηκε κυριος την ῥομφαιαν ανδρος εν τω πλησιον αυτου εν παση τη παρεμβολη.
και εφυγεν ἡ παρεμβολη ἑως βηθσεεδ ταγαραγαθα αβελμεουλα επι ταβαθ· και εβοησαν ανηρ ισραηλ απο νεφθαλι και απο ασηρ, και απο παντος μανασση, και εδιωξαν οπισω μαδιαμ.
και αγγελους απεστειλε γεδεων εν παντι ορει εφραιμ, λεγων, καταβητε εις συναντησιν μαδιαμ, και καταλαβετε ἑαυτοις το ὑδωρ ἑως βαιθηρα και τον ιορδανην· και εβοησε πας ανηρ εφραιμ, και προκατελαβοντο το ὑδωρ ἑως βαιθηρα και τον ιορδανην.
και συνελαβοντο τους αρχοντας μαδιαμ, και τον ωρηβ και τον ζηβ· και απεκτειναν τον ωρηβ εν σουρ ωρηβ, και τον ζηβ απεκτειναν εν ἱακεφζηφ· και κατεδιωξαν την μαδιαμ· και την κεφαλην ωρηβ και ζηβ ηνεγκαν προς γεδεων απο περαν του ιορδανου.
8
και ειπαν προς γεδεων ανηρ εφραιμ, τι το ῥημα τουτο εποιησας ἡμιν, του μη καλεσαι ἡμας ὁτε επορευθης παραταξασθαι εν μαδιαμ; και διελεξαντο προς αυτον ισχυρως.
και ειπε προς αυτους, τι εποιησα νυν καθως ὑμεις; η ουχι κρειττων επιφυλλις εφραιμ η τρυγητος αβιεζερ;
εν χειρι ὑμων παρεδωκε κυριος τους αρχοντας μαδιαμ, τον ωρηβ και τον ζηβ· και τι ηδυνηθην ποιησαι ὡς ὑμεις; τοτε ανεθη το πνευμα αυτων απʼ αυτου εν τω λαλησαι αυτον τον λογον τουτον.
και ηλθε γεδεων επι τον ιορδανην, και διεβη αυτος και οἱ τριακοσιοι ανδρες οἱ μετʼ αυτου πεινωντες και διωκοντες.
και ειπε τοις ανδρασι σοκχωθ, δοτε δη αρτους εις τροφην τω λαω τουτω τω εν ποσι μου, ὁτι εκλειπουσι, και ιδου εγω ειμι διωκων οπισω του ζεβεε και σαλμανα βασιλεων μαδιαμ.
και ειπον οἱ αρχοντες σοκχωθ, μη χειρ ζεβεε και σαλμανα νυν εν χειρι σου, ὁτι δωσομεν τη δυναμει σου αρτους;
και ειπε γεδεων, δια τουτο εν τω δουναι κυριον τον ζεβεε και τον σαλμανα εν χειρι μου, και εγω αλοησω τας σαρκας ὑμων εν ταις ακανθαις της ερημου, και εν ταις βαρκηνιμ.
και ανεβη εκειθεν εις φανουηλ, και ελαλησε προς αυτους ὡσαυτως· και απεκριθησαν αυτω οἱ ανδρες φανουηλ ὁν τροπον απεκριθησαν ανδρες σοκχωθ.
και ειπε γεδεων προς ανδρας φανουηλ, εν επιστροφη μου μετʼ ειρηνης, κατασκαψω τον πυργον τουτον.
και ζεβεε και σαλμανα εν καρκαρ, και ἡ παρεμβολη αυτων μετʼ αυτων ὡσει δεκαπεντε χιλιαδες, παντες οἱ καταλελειμμενοι απο πασης παρεμβολης αλλοφυλων· και οἱ πεπτωκοτες, ἑκατον εικοσι χιλιαδες ανδρων σπωμενων ῥομφαιαν.
και ανεβη γεδεων ὁδον των σκηνουντων εν σκηναις απο ανατολων της ναβαι και ιεγεβαλ· και επαταξε την παρεμβολην, και ἡ παρεμβολη ην πεποιθυια.
και εφυγον ζεβεε και σαλμανα· και εδιωξεν οπισω αυτων, και εκρατησε τους δυο βασιλεις μαδιαμ τον ζεβεε και τον σαλμανα, και πασαν την παρεμβολην εξεστησε.
και επεστρεψε γεδεων υἱος ιωας απο της παραταξεως απο επανωθεν της παραταξεως αρες.
και συνελαβε παιδαριον απο των ανδρων σοκχωθ, και επηρωτησεν αυτον· και εγραψε προς αυτον ονοματα των αρχοντων σοκχωθ και των πρεσβυτερων αυτων, ἑβδομηκοντα και ἑπτα ανδρας.
και παρεγενετο γεδεων προς τους αρχοντας σοκχωθ, και ειπεν, ιδου ζεβεε και σαλμανα, εν οἱς ωνειδισατε με, λεγοντες, μη χειρ ζεβεε και σαλμανα νυν εν χειρι σου, ὁτι δωσομεν τοις ανδρασι σου τοις εκλειπουσιν αρτους;
και ελαβε τους πρεσβυτερους της πολεως εν ταις ακανθαις της ερημου και ταις βαρκηνιμ, και ηλοησεν εν αυτοις τους ανδρας της πολεως·
και τον πυργον φανουηλ κατεστρεψε, και απεκτεινε τους ανδρας της πολεως.
και ειπε προς ζεβεε και σαλμανα, που οἱ ανδρες, οὑς απεκτεινατε εν θαβωρ; και ειπαν, ὡς συ, ὡς αυτοι, εις ὁμοιωμα υἱου βασιλεως.
και ειπε γεδεων, αδελφοι μου και υἱοι της μητρος μου ησαν· ζη κυριος· ει εζωογονηκειτε αυτους, ουκ αν απεκτεινα ὑμας.
και ειπεν ιεθερ τω πρωτοτοκω αυτου, αναστας, αποκτεινον αυτους· και ουκ εσπασε το παιδαριον την ῥομφαιαν αυτου, ὁτι εφοβηθη, ὁτι ετι νεωτερος ην.
και ειπε ζεβεε και σαλμανα, αναστα συ, και συναντησον ἡμιν, ὁτι ὡς ανδρος ἡ δυναμις σου· και ανεστη γεδεων, και απεκτεινε τον ζεβεε και τον σαλμανα· και ελαβε τους μηνισκους τους εν τοις τραχηλοις των καμηλων αυτων.
και ειπον ανηρ ισραηλ προς γεδεων, κυριε, αρξον ἡμων και συ, και ὁ υἱος σου, και ὁ υἱος του υἱου σου, ὁτι συ εσωσας ἡμας εκ χειρος μαδιαμ.
και ειπε προς αυτους γεδεων, ουκ αρξω εγω, και ουκ αρξει ὁ υἱος μου εν ὑμιν· κυριος αρξει ὑμων.
και ειπε προς αυτους γεδεων, αιτησομαι παρʼ ὑμων αιτημα, και δοτε μοι ανηρ ενωτιον εκ σκυλων αυτου· ὁτι ενωτια χρυσα αυτοις, ὁτι ησαν ισμαηλιται.
και ειπαν, διδοντες δωσομεν· και ανεπτυξε το ἱματιον αυτου, και εβαλεν εκει ανηρ ενωτιον σκυλων αυτου.
και εγενετο ὁ σταθμος των ενωτιων των χρυσων ὡν ητησε, χιλιοι και ἑπτακοσιοι χρυσοι, παρεξ των μηνισκων και των στραγγαλιδων και των ἱματιων και πορφυριδων των επι βασιλευσι μαδιαμ, και εκτος των περιθεματων ἁ ην εν τοις τραχηλοις των καμηλων αυτων.
και εποιησεν αυτο γεδεων εις εφωδ, και εστησεν αυτο εν πολει αυτου εν εφραθα και εξεπορνευσε πας ισραηλ οπισω αυτου εκει· και εγενετο τω γεδεων και τω οικω αυτου εις σκωλον.
και συνεσταλη μαδιαμ ενωπιον υἱων ισραηλ, και ου προσεθηκαν αραι κεφαλην αυτων· και ἡσυχασεν ἡ γη τεσσαρακοντα ετη εν ἡμεραις γεδεων.
και επορευθη ἱεροβααλ υἱος ιωας, και εκαθισεν εν οικω αυτου.
και τω γεδεων ησαν υἱοι ἑβδομηκοντα εκπορευομενοι εκ μηρων αυτου, ὁτι γυναικες πολλαι ησαν αυτω.
και παλλακη αυτου ην εν συχεμ, και ετεκεν αυτω και γε αυτη υἱον, και εθηκε το ονομα αβιμελεχ.
και απεθανε γεδεων υἱος ιωας εν πολει αυτου, και εταφη εν τω ταφω ιωας του πατρος αυτου εν εφραθα αβι εσδρι.
και εγενηθη ὡς απεθανε γεδεων, και επεστρεψαν οἱ υἱοι ισραηλ, και εξεπορνευσαν οπισω των βααλιμ, και εθηκαν ἑαυτοις τω βααλ διαθηκην του ειναι αυτοις αυτον εις θεον.
και ουκ εμνησθησαν οἱ υἱοι ισραηλ κυριου του θεου του ῥυσαμενου αυτους εκ χειρος παντων των θλιβοντων αυτους κυκλοθεν.
και ουκ εποιησαν ελεος μετα του οικου ἱεροβααλ, αυτος εστι γεδεων, κατα παντα τα αγαθα ἁ εποιησε μετα ισραηλ.
9
και επορευθη αβιμελεχ υἱος ἱεροβααλ εις συχεμ προς αδελφους μητρος αυτου· και ελαλησε προς αυτους και προς πασαν συγγενειαν οικου πατρος μητρος αυτου, λεγων,
λαλησατε δη εν τοις ωσι παντων των ανδρων συχεμ, τι το αγαθον ὑμιν, κυριευσαι ὑμων ἑβδομηκοντα ανδρας παντας υἱους ἱεροβααλ, η κυριευειν ὑμων ανδρα ἑνα; και μνησθητε ὁτι οστουν ὑμων και σαρξ ὑμων ειμι.
και ελαλησαν περι αυτου οἱ αδελφοι της μητρος αυτου εν τοις ωσι παντων των ανδρων συχεμ παντας τους λογους τουτους· και εκλινεν ἡ καρδια αυτων οπισω αβιμελεχ, ὁτι ειπαν, αδελφος ἡμων εστι.
και εδωκαν αυτω ἑβδομηκοντα αργυριου εξ οικου βααλβεριθ· και εμισθωσατο ἑαυτω αβιμελεχ ανδρας κενους και δειλους, και επορευθησαν οπισω αυτου.
και εισηλθεν εις τον οικον του πατρος αυτου εις εφραθα, και απεκτεινε τους αδελφους αυτου υἱους ἱεροβααλ, ἑβδομηκοντα ανδρας επι λιθον ἑνα· και κατελειφθη ιωαθαμ υἱος ἱεροβααλ ὁ νεωτερος, ὁτι εκρυβη.
και συνηχθησαν παντες ανδρες σικιμων, και πας οικος βηθμααλω, και επορευθησαν, και εβασιλευσαν τον αβιμελεχ προς τη βαλανω τη εὑρετη της στασεως της εν σικιμοις.
και ανηγγελη τω ιωαθαμ, και επορευθη, και εστη επι κορυφην ορους γαριζιν, και επηρε την φωνην αυτου, και εκλαυσε, και ειπεν αυτοις, ακουσατε μου ανδρες σικιμων, και ακουσεται ὑμων ὁ θεος.
πορευομενα επορευθη τα ξυλα του χρισαι εφʼ ἑαυτα βασιλεα, και ειπον τη ελαια, βασιλευσον εφʼ ἡμων.
και ειπεν αυτοις ἡ ελαια, μη απολειψασα την πιοτητα μου, εν ἡ δοξασουσι τον θεον ανδρες, πορευσομαι κινεισθαι επι των ξυλων;
και ειπον τα ξυλα τη συκη, δευρο, βασιλευσον εφʼ ἡμων.
και ειπεν αυτοις ἡ συκη, μη απολειψασα εγω την γλυκυτητα μου και τα γεννηματα μου τα αγαθα, πορευσομαι κινεισθαι επι των ξυλων;
και ειπαν τα ξυλα προς την αμπελον, δευρο, βασιλευσον εφʼ ἡμων.
και ειπεν αυτοις ἡ αμπελος, μη απολειψασα τον οινον μου τον ευφραινοντα θεον και ανθρωπους, πορευσομαι κινεισθαι επι των ξυλων;
και ειπαν παντα τα ξυλα τη ῥαμνω, δευρο συ, βασιλευσον εφʼ ἡμων.
και ειπεν ἡ ῥαμνος προς τα ξυλα, ει εν αληθεια χριετε με ὑμεις του βασιλευειν εφʼ ὑμας, δευτε, ὑποστητε εν τη σκια μου· και ει μη, εξελθοι πυρ απʼ εμου και καταφαγοι τας κεδρους του λιβανου.
και νυν ει εν αληθεια και τελειοτητι εποιησατε, και εβασιλευσατε τον αβιμελεχ, και ει αγαθωσυνην εποιησατε μετα ἱεροβααλ, και μετα του οικου αυτου, και ει ὡς ανταποδοσις χειρος αυτου εποιησατε αυτω,
ὡς παρεταξατο ὁ πατηρ μου ὑπερ ὑμων, και εξερῥιψε την ψυχην αυτου εξεναντιας, και ερῥυσατο ὑμας εκ χειρος μαδιαμ,
και ὑμεις επανεστητε επι τον οικον του πατρος μου σημερον, και απεκτεινατε τους υἱους αυτου ἑβδομηκοντα ανδρας επι λιθον ἑνα, και εβασιλευσατε τον αβιμελεχ υἱον παιδισκης αυτου επι τους ανδρας σικιμων, ὁτι αδελφος ὑμων εστι·
και ει εν αληθεια και τελειοτητι εποιησατε μετα ἱεροβααλ, και μετα του οικου αυτου εν τη ἡμερα ταυτη, ευφρανθειητε εν αβιμελεχ, και ευφρανθειη και γε αυτος εφʼ ὑμιν·
ει δε ου, εξελθοι πυρ απο αβιμελεχ, και καταφαγοι τους ανδρας σικιμων και τον οικον βηθμααλω· και εξελθοι πυρ απο ανδρων σικιμων, και εκ του οικου βηθμααλω, και καταφαγοι τον αβιμελεχ.
και εφυγεν ιωαθαμ και απεδρα, και επορευθη ἑως βαιηρ, και ωκησεν εκει απο προσωπου αβιμελεχ αδελφου αυτου.
και ηρξεν αβιμελεχ επι ισραηλ τρια ετη.
και εξαπεστειλεν ὁ θεος πνευμα πονηρον αναμεσον αβιμελεχ και αναμεσον των ανδρων σικιμων· και ηθετισαν ανδρες σικιμων εν τω οικω αβιμελεχ,
του επαγαγειν την αδικιαν των ἑβδομηκοντα υἱων ἱεροβααλ, και τα αἱματα αυτων του θειναι επι αβιμελεχ τον αδελφον αυτων, ὁς απεκτεινεν αυτους, και επι ανδρας σικιμων, ὁτι ενισχυσαν τας χειρας αυτου αποκτειναι τους αδελφους αυτου.
και εθηκαν αυτω οἱ ανδρες σικιμων ενεδρευοντας επι τας κεφαλας των ορεων, και διηρπαζον παντα ὁς παρεπορευετο επʼ αυτους εν τη ὁδω· και απηγγελη τω βασιλει αβιμελεχ.
και ηλθε γααλ υἱος ιωβηλ, και οἱ αδελφοι αυτου, και παρηλθον εν σικιμοις, και ηλπισαν εν αυτω οἱ ανδρες σικιμων.
και εξηλθον εις αγρον, και ετρυγησαν τους αμπελωνας αυτων, και επατησαν, και εποιησαν ελλουλιμ· και εισηνεγκαν εις οικον θεου αυτων, και εφαγον και επιον, και κατηρασαντο τον αβιμελεχ.
και ειπε γααλ υἱος ιωβηλ, τις εστιν αβιμελεχ, και τις εστιν υἱος συχεμ, ὁτι δουλευσομεν αυτω; ουχ υἱος ἱεροβααλ, και ζεβουλ επισκοπος αυτου, δουλος αυτου συν τοις ανδρασιν εμμωρ πατρος συχεμ; και τι ὁτι δουλευσομεν αυτω ἡμεις;
και τις δωη τον λαον τουτον εν χειρι μου; και μεταστησω τον αβιμελεχ, και ερω προς αυτον, πληθυνον την δυναμιν σου και εξελθε.
και ηκουσε ζεβουλ αρχων της πολεως τους λογους γααλ υἱου ιωβηλ, και ωργισθη θυμω αυτος.
και απεστειλεν αγγελους προς αβιμελεχ εν κρυφη, λεγων, ιδου γααλ υἱος ιωβηλ και οἱ αδελφοι αυτου ερχονται εις συχεμ, και ιδου αυτοι περικαθηνται την πολιν επι σε.
και νυν αναστηθι νυκτος, και ὁ λαος ὁ μετα σου, και ενεδρευσον εν τω αγρω.
και εσται τοπρωι ἁμα τω ανατειλαι τον ἡλιον, ορθριεις και εκτενεις επι την πολιν· και ιδου αυτος και ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου εκπορευονται προς σε, και ποιησεις αυτω ὁσα αν εὑρη ἡ χειρ σου.
και ανεστη αβιμελεχ και πας ὁ λαος μετʼ αυτου νυκτος, και ενηδρευσαν επι συχεμ τετρασιν αρχαις.
και εξηλθε γααλ υἱος ιωβηλ, και εστη προς τη θυρα της πυλης της πολεως· και ανεστη αβιμελεχ και ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου απο του ενεδρου.
και ειδε γααλ υἱος ιωβηλ τον λαον, και ειπε προς ζεβουλ, ιδου λαος καταβαινει απο των κεφαλων των ορεων· και ειπε προς αυτον ζεβουλ, την σκιαν των ορεων συ βλεπεις ὡς ανδρας.
και προσεθετο ετι γααλ του λαλησαι, και ειπεν, ιδου λαος καταβαινων κατα θαλασσαν απο του εχομενα ομφαλου της γης, και αρχη ἑτερα ερχεται διʼ ὁδου ἡλων μαωνενιμ.
και ειπε προς αυτον ζεβουλ, και που εστι το στομα σου ὡς ελαλησας, τις εστιν αβιμελεχ, ὁτι δουλευσομεν αυτω; μη ουχι οὑτος ὁ λαος ὁν εξουδενωσας; εξελθε δη νυν και παραταξαι αυτω.
και εξηλθε γααλ ενωπιον ανδρων συχεμ, και παρεταξατο προς αβιμελεχ.
και εδιωξεν αυτον αβιμελεχ, και εφυγεν απο προσωπου αυτου· και επεσον τραυματιαι πολλοι ἑως της θυρας της πυλης.
και εισηλθεν αβιμελεχ εν αρημα· και εξεβαλε ζεβουλ τον γααλ και τους αδελφους αυτου, μη οικειν εν συχεμ.
και εγενετο τη επαυριον και εξηλθεν ὁ λαος εις τον αγρον, και ανηγγειλε τω αβιμελεχ.
και ελαβε τον λαον, και διειλεν αυτους εις τρεις αρχας, και ενηδρευσεν εν αγρω· και ειδε, και ιδου λαος εξηλθεν εκ της πολεως, και ανεστη επʼ αυτους, και επαταξεν αυτους.
και αβιμελεχ και οἱ αρχηγοι οἱ μετʼ αυτου εξετειναν, και εστησαν παρα την θυραν της πυλης της πολεως· και αἱ δυο αρχαι εξετειναν επι παντας τους εν τω αγρω, και επαταξαν αυτους.
και αβιμελεχ παρετασσετο εν τη πολει ὁλην την ἡμεραν εκεινην, και κατελαβετο την πολιν, και τον λαον τον εν αυτη απεκτεινε, και την πολιν καθειλε, και εσπειρεν αυτην ἁλας.
και ηκουσαν παντες οἱ ανδρες πυργου συχεμ, και ηλθον εις συνελευσιν βαιθηλβεριθ.
και ανηγγελη τω αβιμελεχ, ὁτι συνηχθησαν παντες οἱ ανδρες πυργου συχεμ.
και ανεβη αβιμελεχ εις ορος σελμων, και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου· και ελαβεν αβιμελεχ τας αξινας εν τη χειρι αυτου, και εκοψε κλαδον ξυλου, και ηρε, και εθηκεν επι ωμων αυτου· και ειπε τω λαω τω μετʼ αυτου, ὁ ειδετε με ποιουντα, ταχεως ποιησατε ὡς εγω.
και εκοψαν και γε ανηρ κλαδον πας ανηρ, και επορευθησαν οπισω αβιμελεχ, και επεθηκαν επι την συνελευσιν, και ενεπυρισαν επʼ αυτους την συνελευσιν εν πυρι· και απεθανον και γε παντες οἱ ανδρες πυργου σικιμων, ὡσει χιλιοι ανδρες και γυναικες.
και επορευθη αβιμελεχ εκ βαιθηγβεριθ, και παρενεβαλεν εν θηβης, και κατελαβεν αυτην.
και πυργος ισχυρος ην εν μεσω της πολεως· και εφυγον εκει παντες οἱ ανδρες και αἱ γυναικες της πολεως, και εκλεισαν εξωθεν αυτων, και ανεβησαν επι το δωμα του πυργου.
και ηλθεν αβιμελεχ ἑως του πυργου, και παρεταξαντο αυτω· και ηγγισεν αβιμελεχ ἑως της θυρας του πυργου του εμπρησαι αυτον εν πυρι.
και ερῥιψε γυνη μια κλασμα επιμυλιον επι κεφαλην αβιμελεχ, και εκλασε το κρανιον αυτου.
και εβοησε ταχυ προς το παιδαριον το αιρον τα σκευη αυτου, και ειπεν αυτω, σπασον την ῥομφαιαν μου και θανατωσον με, μη ποτε ειπωσι, γυνη απεκτεινεν αυτον· και εξεκεντησεν αυτον το παιδαριον αυτου, και απεθανε.
και ειδεν ανηρ ισραηλ ὁτι απεθανεν αβιμελεχ· και επορευθησαν ανηρ εις τον τοπον αυτου.
και επεστρεψεν ὁ θεος την πονηριαν αβιμελεχ, ἡν εποιησε τω πατρι αυτου, αποκτειναι τους ἑβδομηκοντα αδελφους αυτου.
και την πασαν πονηριαν ανδρων συχεμ επεστρεψεν ὁ θεος εις κεφαλην αυτων· και επηλθεν επʼ αυτους ἡ καταρα ιωαθαμ υἱου ιεροβααλ.
10
και ανεστη μετα αβιμελεχ του σωσαι τον ισραηλ θωλα υἱος φουα, υἱος πατραδελφου αυτου, ανηρ ισσαχαρ· και αυτος ωκει εν σαμιρ εν ορει εφραιμ.
και εκρινε τον ισραηλ εικοσι τρια ετη, και απεθανε, και εταφη εν σαμιρ.
και ανεστη μετʼ αυτον ιαιρ ὁ γαλααδ, και εκρινε τον ισραηλ εικοσι δυο ετη.
και ησαν αυτω τριακοντα και δυο υἱοι επιβαινοντες επι τριακοντα δυο πωλους· και τριακοντα δυο πολεις αυτοις· και εκαλουν αυτας επαυλεις ιαιρ ἑως της ἡμερας ταυτης εν γη γαλααδ.
και απεθανεν ιαιρ, και εταφη εν ῥαμνων.
και προσεθεντο οἱ υἱοι ισραηλ του ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου, και εδουλευσαν τοις βααλιμ, και ταις ασταρωθ, και τοις θεοις αραμ, και τοις θεοις σιδωνος, και τοις θεοις μωαβ, και τοις θεοις υἱων αμμων, και τοις θεοις φυλιστιιμ, και εγκατελιπον τον κυριον, και ουκ εδουλευσαν αυτω.
και ωργισθη θυμω κυριος εν ισραηλ, και απεδοτο αυτους εν χειρι φυλιστιιμ, και εν χειρι υἱων αμμων.
και εθλιψαν και εθλασαν τους υἱους ισραηλ εν τω καιρω εκεινω οκτωκαιδεκα ετη, τους παντας υἱους ισραηλ τους εν τω περαν του ιορδανου εν γη του αμορῥι του εν γαλααδ.
και διεβησαν οἱ υἱοι αμμων τον ιορδανην παραταξασθαι προς ιουδαν, και βενιαμιν, και προς εφραιμ· και εθλιβησαν οἱ υἱοι ισραηλ σφοδρα.
και εβοησαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον, λεγοντες, ἡμαρτομεν σοι, ὁτι εγκατελιπομεν τον θεον, και εδουλευσαμεν τω βααλιμ.
και ειπε κυριος προς τους υἱους ισραηλ, μη ουχι εξ αιγυπτου, και απο του αμορῥαιου, και απο υἱων αμμων, και απο φυλιστιιμ,
και σιδωνιων, και αμαλεκ, και μαδιαμ, οἱ εθλιψαν ὑμας; και εβοησατε προς με, και εσωσα ὑμας εκ χειρος αυτων;
και ὑμεις εγκατελιπετε με, και εδουλευσατε θεοις ἑτεροις· δια τουτο ου προσθησω του σωσαι ὑμας.
πορευεσθε, και βοησατε προς τους θεους οὑς εξελεξασθε ἑαυτοις, και αυτοι σωσατωσαν ὑμας εν καιρω θλιψεως ὑμων.
και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ προς κυριον, ἡμαρτομεν, ποιησον συ ἡμιν κατα παν το αγαθον εν οφθαλμοις σου, πλην εξελου ἡμας εν τη ἡμερα ταυτη.
και εξεκλιναν τους θεους του αλλοτριους εκ μεσου αυτων, και εδουλευσαν τω κυριω μονω· και ωλιγωθη ἡ ψυχη αυτου εν κοπω ισραηλ.
και ανεβησαν οἱ υἱοι αμμων, και παρενεβαλον εν γαλααδ· και συνηχθησαν οἱ υἱοι ισραηλ, και παρενεβαλον εν τη σκοπια.
και ειπον ὁ λαος οἱ αρχοντες γαλααδ, ανηρ προς τον πλησιον αυτου, τις ὁ ανηρ ὁστις αν αρξεται παραταξασθαι προς υἱοις αμμων, και εσται εις αρχοντα πασι τοις κατοικουσι γαλααδ;
11
και ιεφθαε ὁ γαλααδιτης επηρμενος δυναμει, και αυτος υἱοις γυναικος πορνης, ἡ εγεννησε τω γαλααδ τον ιεφθαε.
και ετεκεν ἡ γυνη γαλααδ αυτω υἱους· και ἡδρυνθησαν οἱ υἱοι της γυναικος, και εξεβαλον τον ιεφθαε, και ειπαν αυτω, ου κληρονομησεις εν τω οικω του πατρος ἡμων, ὁτι υἱος γυναικος ἑταιρας συ.
και εφυγεν ιεφθαε απο προσωπου των αδελφων αυτου, και ωκησεν εν γη τωβ· και συνεστραφησαν προς ιεφθαε ανδρες κενοι, και εξηλθον μετʼ αυτου.
και εγενετο ἡνικα παρεταξαντο οἱ υἱοι αμμων μετα ισραηλ,
και επορευθησαν οἱ πρεσβυτεροι γαλααδ λαβειν τον ιεφθαε απο της γης τωβ,
και ειπαν τω ιεφθαε, δευρο και εση ἡμιν εις αρχηγον, και παραταξομεθα προς υἱους αμμων.
και ειπεν ιεφθαε τοις πρεσβυτεροις γαλααδ, ουχι ὑμεις εμισησατε με, και εξεβαλετε με εκ του οικου του πατρος μου, και εξαπεστειλατε με αφʼ ὑμων; και διατι ηλθατε προς με νυν ἡνικα χρηζετε;
και ειπαν οἱ προσβυτεροι γαλααδ προς ιεφθαε, δια τουτο νυν επεστρεψαμεν προς σε, και πορευση μεθʼ ἡμων, και παραταξη προς υἱους αμμων, και εση ἡμιν εις αρχοντα πασι τοις κατοικουσι γαλααδ.
και ειπεν ιεφθαε προς τους πρεσβυτερους γαλααδ, ει επιστρεφετε με ὑμεις παραταξασθαι εν υἱοις αμμων, και παραδω αυτους κυριος ενωπιον εμου, και εγω ὑμιν εσομαι εις αρχοντα.
και ειπαν οἱ πρεσβυτεροι γαλααδ προς ιεφθαε, κυριος εστω ακουων αναμεσον ἡμων, ει μη κατα το ῥημα σου οὑτω ποιησομεν.
και επορευθη ιεφθαε μετα των πρεσβυτερων γαλααδ, και εθηκαν αυτον ὁ λαος επʼ αυτους εις κεφαλην και εις αρχηγον· και ελαλησεν ιεφθαε παντας τους λογους αυτου ενωπιον κυριου εν μασσηφα.
και απεστειλεν ιεφθαε αγγελους προς βασιλεα υἱων αμμων, λεγων, τι εμοι και σοι, ὁτι ηλθες προς με του παραταξασθαι εν τη γη μου;
και ειπε βασιλευς υἱων αμμων προς τους αγγελους ιεφθαε, ὁτι ελαβεν ισραηλ την γην μου εν τω αναβαινειν αυτον εξ αιγυπτου απο αρνων ἑως ιαβοκ και ἑως του ιορδανου· και νυν επιστρεψον αυτας εν ειρηνη, και πορευσομαι.
και προσεθηκεν ετι ιεφθαε, και απεστειλεν αγγελους προς βασιλεα υἱων αμμων.
και ειπεν αυτω, οὑτω λεγει ιεφθαε, ουκ ελαβεν ισραηλ την γην μωαβ, και την γην υἱων αμμων,
ὁτι εν τω αναβαινειν αυτους εξ αιγυπτου επορευθη ισραηλ εν τη ερημω ἑως θαλασσης σιφ, και ηλθεν εις καδης.
και απεστειλεν ισραηλ αγγελους προς βασιλεα εδωμ, λεγων, παρελευσομαι δη εν τη γη σου· και ουκ ηκουσε βασιλευς εδωμ· και γε προς βασιλεα μωαβ απεστειλε, και ουκ ευδοκησε· και εκαθισεν ισραηλ εν καδης,
και επορευθη εν τη ερημω, και εκυκλωσε την γην εδωμ και την γην μωαβ· και ηλθεν απο ανατολων ἡλιου τη γη μωαβ, και παρενεβαλεν εν περαν αρνων, και ουκ εισηλθεν εν ὁριοις μωαβ, ὁτι αρνων ὁριον μωαβ.
και απεστειλεν ισραηλ αγγελους προς σηων βασιλεα του αμορῥαιου βασιλεα εσεβων, και ειπεν αυτω ισραηλ, παρελθωμεν δη εν τη γη σου ἑως του τοπου ἡμων.
και ουκ ενεπιστευσε σηων τω ισραηλ παρελθειν εν τω ὁριω αυτου· και συνηξε σηων παντα τον λαον αυτου, και παρενεβαλον εις ιασα, και παρεταξατο προς ισραηλ.
και παρεδωκε κυριος ὁ θεος ισραηλ τον σηων και παντα τον λαον αυτου εν χειρι ισραηλ, και επαταξεν αυτον· και εκληρονομησεν ισραηλ πασαν την γην του αμορῥαιου του κατοικουντος την γην εκεινην
απο αρνων και ἑως του ιαβοκ, και απο του ερημου ἑως του ιορδανου.
και νυν κυριος ὁ θεος ισραηλ εξηρε τον αμορῥαιον απο προσωπου λαου αυτου ισραηλ, και συ κληρονομησεις αυτον;
ουχι ἁ εαν κληρονομησει σε χαμως ὁ θεος σου, αυτα κληρονομησεις, και τους παντας οὑς εξηρε κυριος ὁ θεος ἡμων απο προσωπου ἡμων, αυτους κληρονομησομεν;
και νυν μη εν αγαθω αγαθωτερος συ ὑπερ βαλακ υἱον σεπφωρ βασιλεως μωαβ; μη μαχομενος εμαχεσατο μετα ισραηλ, η πολεμων επολεμησεν αυτον,
εν τω οικησαι εν εσεβων και εν τοις ὁριοις αυτης, και εν γη αροηρ και εν τοις ὁριοις αυτης, και εν πασαις ταις πολεσι ταις παρα τον ιορδανην, τριακοσια ετη; και διατι ουκ ερῥυσω αυτους εν τω καιρω εκεινω;
και νυν εγω ειμι ουχ ἡμαρτον σοι, και συ ποιεις μετʼ εμου πονηριαν του παραταξασθαι εν εμοι· κριναι κυριος ὁ κρινων σημερον αναμεσον υἱων ισραηλ και αναμεσον υἱων αμμων.
και ουκ ηκουσε βασιλευς υἱων αμμων των λογων ιεφθαε, ὡν απεστειλε προς αυτον.
και εγενετο επι ιεφθαε πνευμα κυριου, και παρηλθε τον γαλααδ, και τον μανασση, και παρηλθε την σκοπιαν γαλααδ εις το περαν υἱων αμμων.
και ηυξατο ιεφθαε ευχην τω κυριω, και ειπεν, εαν διδους δως μοι τους υἱους ἁμμων εν τη χειρι μου,
και εσται ὁ εκπορευομενος ὁς αν εξελθη απο της θυρας του οικου μου εις συναντησιν μου εν τω επιστρεφειν με εν ειρηνη απο υἱων αμμων, και εσται τω κυριω, ανοισω αυτον ὁλοκαυτωμα.
και παρηλθεν ιεφθαε προς υἱους αμμων παραταξασθαι προς αυτους· και παρεδωκεν αυτους κυριος εν χειρι αυτου.
και επαταξεν αυτους απο αροηρ ἑως ελθειν αχρις αρνων εν αριθμω εικοσι πολεις, και ἑως εβελχαρμιμ, πληγην μεγαλην σφοδρα· και συνεσταλησαν οἱ υἱοι αμμων απο προσωπου υἱων ισραηλ.
και ηλθεν ιεφθαε εις μασσηφα εις τον οικον αυτου· και ιδου ἡ θυγατηρ αυτου εξεπορευετο εις ὑπαντησιν εν τυμπανοις και χοροις· και αὑτη ην μονογενης αυτω· ουκ ην αυτω ἑτερος υἱος η θυγατηρ.
και εγενετο ὡς ειδεν αυτην αυτος, διερῥηξε τα ἱματια αυτου, και ειπεν, α α, θυγατηρ μου, ταραχη εταραξας με, και συ ης εν τω ταραχω μου, και εγω ειμι ηνοιξα κατα σου το στομα μου προς κυριον, και ου δυνησομαι αποστρεψαι.
ἡ δε ειπε προς αυτον, πατερ, ηνοιξας το στομα σου προς κυριον; ποιησον μοι ὁν τροπον εξηλθεν εκ στοματος σου, εν τω ποιησαι σοι κυριον εκδικησιν των εχθρων σου απο των υἱων αμμων.
και ἡδε ειπε προς τον πατερα αυτης, ποιησατω δη ὁ πατηρ μου τον λογον τουτον· εασον με δυο μηνας, και πορευσομαι και καταβησομαι επι τα ορη, και κλαυσομαι επι τα παρθενια μου εγω ειμι και αἱ συνεταιριδες μου.
και ειπε, πορευου· και απεστειλεν αυτην δυο μηνας· και επορευθη αυτη και αἱ συνεταιριδες αυτης, και εκλαυσεν επι τα παρθενια αυτης επι τα ορη.
και εγενετο εν τελει των δυο μηνων, και επεστρεψε προς τον πατερα αυτης· και εποιησεν εν αυτη την ευχην αυτου ἡν ηυξατο· και αὑτη ουκ εγνω ανδρα· και εγενετο εις προσταγμα εν ισραηλ·
απο ἡμερων εις ἡμερας επορευοντο θυγατερες ισραηλ θρηνειν την θυγατερα ιεφθαε του γαλααδιτου επι τεσσαρας ἡμερας εν τω ενιαυτω.
12
και εβοησεν ανηρ εφραιμ, και παρηλθαν εις βορῥαν, και ειπαν προς ιεφθαε, διατι παρηλθες παραταξασθαι εν υἱοις αμμων, και ἡμας ου κεκληκας πορευθηναι μετα σου; τον οικον σου εμπρησομεν επι σε εν πυρι.
και ειπε προς αυτους ιεφθαε, ανηρ μαχητης ημην εγω και ὁ λαος μου, και οἱ υἱοι αμμων σφοδρα· και εβοησα ὑμας, και ουκ εσωσατε με εκ χειρος αυτων.
και ειδον ὁτι ουκ ει σωτηρ, και εθηκα την ψυχην μου εν χειρι μου, και παρηλθον προς υἱους αμμων, και εδωκεν αυτους κυριος εν χειρι μου· και εις τι ανεβητε επʼ εμε εν τη ἡμερα ταυτη παραταξασθαι εν εμοι;
και συνεστρεψεν ιεφθαε παντας τους ανδρας γαλααδ, και παρεταξατο τω εφραιμ, και επαταξαν ανδρες γαλααδ τον εφραιμ, ὁτι ειπαν οἱ διασωζομενοι του εφραιμ, ὑμεις γαλααδ εν μεσω του εφραιμ και εν μεσω του μανασση.
και προκατελαβετο γαλααδ τας διαβασεις του ιορδανου του εφραιμ· και ειπαν αυτοις οἱ διασωζομενοι εφραιμ, διαβωμεν· και ειπαν αυτοις οἱ ανδρες γαλααδ, μη εφραθιτης ει; και ειπεν, ου.
και ειπαν αυτω, ειπον δη σταχυς· και ου κατευθυνε του λαλησαι οὑτως· και επελαβοντο αυτου, και εθυσαν αυτον προς τας διαβασεις του ιορδανου· και επεσαν εν τω καιρω εκεινω απο εφραιμ δυο και τεσσαρακοντα χιλιαδες.
και εκρινεν ιεφθαε τον ισραηλ ἑξ ετη· και απεθανεν ιεφθαε ὁ γαλααδιτης, και εταφη εν πολει αυτου γαλααδ.
και εκρινε μετʼ αυτον τον ισραηλ αβαισσαν απο βηθλεεμ.
και ησαν αυτω τριακοντα υἱοι, και τριακοντα θυγατερες, ἁς εξαπεστειλεν εξω, και τριακοντα θυγατερας εισηνεγκε τοις υἱοις αυτου εξωθεν· και εκρινε τον ισραηλ ἑπτα ετη.
και απεθανεν αβαισσαν, και εταφη εν βηθλεεμ.
και εκρινε μετʼ αυτον τον ισραηλ αιλωμ ὁ ζαβουλωνιτης δεκα ετη.
και απεθανεν αιλωμ ὁ ζαβουλωνιτης, και εταφη εν αιλωμ εν γη ζαβουλων.
και εκρινε μετʼ αυτον τον ισραηλ αβδων υἱος ἑλληλ ὁ φαραθωνιτης.
και ησαν αυτω τεσσαρακοντα υἱοι, και τριακοντα υἱων υἱοι επιβαινοντες επι ἑβδομηκοντα πωλους· και εκρινε τον ισραηλ οκτω ετη.
και απεθανεν αβδων υἱος ελληλ ὁ φαραθωνιτης, και εταφη εν φαραθων εν γη εφραιμ εν ορει του αμαληκ.
13
και προσεθηκαν ετι οἱ υἱοι ισραηλ ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου· και παρεδωκεν αυτους κυριος εν χειρι φυλιστιιμ τεσσαρακοντα ετη.
και ην ανηρ εἱς απο σαραα απο δημου συγγενειας του δανι, και ονομα αυτω μανωε, και γυνη αυτου στειρα και ουκ ετεκε.
και ωφθη αγγελος κυριου προς την γυναικα, και ειπε προς αυτην, ιδου συ στειρα και ου τετοκας, και συλληψη υἱον.
και νυν φυλαξαι δη, και μη πιης οινον και μεθυσμα, και μη φαγης παν ακαθαρτον,
ὁτι ιδου συ εν γαστρι εχεις και τεξη υἱον· και σιδηρος επι την κεφαλην αυτου ουκ αναβησεται, ὁτι ναζιρ θεου εσται το παιδαριον απο της κοιλιας· και αυτος αρξεται σωσαι τον ισραηλ εκ χειρος φυλιστιιμ.
και εισηλθεν ἡ γυνη, και ειπε τω ανδρι αυτης, λεγουσα, ανθρωπος θεου ηλθε προς με, και ειδος αυτου ὡς ειδος αγγελου θεου, φοβερον σφοδρα· και ουκ ηρωτησα αυτον ποθεν εστι, και το ονομα αυτου ουκ απηγγειλε μοι.
και ειπε μοι, ιδου συ εν γαστρι εχεις και τεξη υἱον· και νυν μη πιης οινον και μεθυσμα, και μη φαγης παν ακαθαρτον, ὁτι θεου ἁγιον εσται το παιδαριον απο γαστρος ἑως ἡμερας θανατου αυτου.
και προσηυξατο μανωε προς κυριον, και ειπεν, εν εμοι κυριε αδωναιε τον ανθρωπον του θεου ὁν απεστειλας· ελθετω δη ετι προς ἡμας, και συμβιβασατω ἡμας τι ποιησωμεν τω παιδιω τω τικτομενω.
και εισηκουσεν ὁ θεος της φωνης μανωε, και ηλθεν ὁ αγγελος του θεου ετι προς την γυναικα· και αὑτη εκαθητο εν αγρω, και μανωε ὁ ανηρ αυτης ουκ ην μετʼ αυτης.
και εταχυνεν ἡ γυνη και εδραμε και ανηγγειλε τω ανδρι αυτης, και ειπε προς αυτον, ιδου ωπται προς με ὁ ανηρ ὁς ηλθεν εν ἡμερα προς με.
και ανεστη και επορευθη μανωε οπισω της γυναικος αυτου, και ηλθε προς τον ανδρα, και ειπεν αυτω, ει συ ει ὁ ανηρ, ὁ λαλησας προς την γυναικα; και ειπεν ὁ αγγελος, εγω.
και ειπε μανωε, νυν ελευσεται ὁ λογος· τις εσται κρισις του παιδιου και τα ποιηματα αυτου;
και ειπεν ὁ αγγελος κυριου προς μανωε, απο παντων ὡν ειρηκα προς την γυναικα, φυλαξεται·
απο παντος ὁ εκπορευεται εξ αμπελου του οινου, ου φαγεται, και οινον και μεθυσμα μη πιετω, και παν ακαθαρτον μη φαγετω· παντα ὁσα ενετειλαμην αυτη, φυλαξεται.
και ειπε μανωε προς τον αγγελον κυριου, κατασχωμεν ὡδε σε, και ποιησωμεν ενωπιον σου εριφον αιγων.
και ειπεν ὁ αγγελος κυριου προς μανωε, εαν κατασχης, ου φαγομαι απο των αρτων σου· και εαν ποιησης ὁλοκαυτωμα, τω κυριω ανοισεις αυτο· ὁτι ουκ εγνω μανωε, ὁτι αγγελος κυριου αυτος.
και ειπε μανωε προς τον αγγελον κυριου, τι το ονομα σοι, ὁτι ελθοι το ῥημα σου, και δοξασομεν σε;
και ειπεν αυτω ὁ αγγελος κυριου, εις τι τουτο ερωτας το ονομα μου; και αυτο εστι θαυμαστον.
και ελαβε μανωε τον εριφον των αιγων και την θυσιαν, και ανηνεγκεν επι την πετραν τω κυριω· και διεχωρισε ποιησαι, και μανωε και ἡ γυνη αυτου βλεποντες.
και εγενετο εν τω αναβηναι την φλογα επανω του θυσιαστηριου ἑως του ουρανου, και ανεβη ὁ αγγελος κυριου εν τη φλογι. και μανωε και ἡ γυνη αυτου βλεποντες, και επεσον επι προσωπον αυτων επι την γην.
και ου προσεθηκεν ετι ὁ αγγελος κυριου οφθηναι προς μανωε και προς την γυναικα αυτου· τοτε εγνω μανωε, ὁτι αγγελος κυριου οὑτος.
και ειπε μανωε προς την γυναικα αυτου, θανατω αποθανουμεθα ὁτι θεον ειδομεν.
και ειπεν αυτω ἡ γυνη αυτου, ει ηθελεν ὁ κυριος θανατωσαι ἡμας, ουκ αν ελαβεν εκ χειρος ἡμων ὁλοκαυτωμα και θυσιαν, και ουκ αν εδειξεν ἡμιν ταυτα παντα, και καθως καιρος ουκ αν ηκουτισεν ἡμας ταυτα.
και ετεκεν ἡ γυνη υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου, σαμψων· και ἡδρυνθη το παιδαριον, και ευλογησεν αυτο κυριος.
και ηρξατο πνευμα κυριου συνεκπορευεσθαι αυτω εν παρεμβολη δαν, και αναμεσον σαραα και αναμεσον εσθαολ.
14
και κατεβη σαμψων εις θαμναθα, και ειδε γυναικα εν θαμναθα απο των θυγατερων των αλλοφυλων.
και ανεβη και απηγγειλε τω πατρι αυτου και τη μητρι αυτου, και ειπε, γυναικα ἑωρακα εν θαμναθα απο των θυγατερων φυλιστιιμ, και νυν λαβετε αυτην μοι εις γυναικα.
και ειπεν αυτω ὁ πατηρ αυτου, και ἡ μητηρ αυτου, μη ουκ εισι θυγατερες των αδελφων σου, και εκ παντος του λαου μου γυνη, ὁτι συ πορευη λαβειν γυναικα απο των αλλοφυλων των απεριτμητων;
και ὁ πατηρ αυτου και ἡ μητηρ αυτου ουκ εγνωσαν ὁτι παρα κυριου εστιν, ὁτι εκδικησιν αυτος ζητει εκ των αλλοφυλων· και εν τω καιρω εκεινω οἱ αλλοφυλοι κυριευοντες εν ισραηλ.
και κατεβη σαμψων και ὁ πατηρ αυτου και ἡ μητηρ αυτου εις θαμναθα· και ηλθεν ἑως του αμπελωνος θαμναθα, και ιδου σκυμνος λεοντος ωρυομενος εις συναντησιν αυτου.
και ἡλατο επʼ αυτον πνευμα κυριου, και συνετριψεν αυτον ὡσει συντριψει εριφον αιγων, και ουδεν ην εν ταις χερσιν αυτου· και ουκ απηγγειλε τω πατρι αυτου και τη μητρι αυτου ὁ εποιησε.
και κατεβησαν και ελαλησαν τη γυναικι, και ηυθυνθη εν οφθαλμοις σαμψων.
και ὑπεστρεψε μεθʼ ἡμερας λαβειν αυτην, και εξεκλινεν ιδειν το πτωμα του λεοντος, και ιδου συναγωγη μελισσων εν τω στοματι του λεοντος και μελι.
και εξειλεν αυτο εις χειρας αυτου, και επορευετο πορευομενος και εσθιων· και επορευθη προς τον πατερα αυτου και προς την μητερα αυτου, και εδωκεν αυτοις και εφαγον, και ουκ απηγγειλεν αυτοις ὁτι απο στοματος του λεοντος εξειλε το μελι.
και κατεβη ὁ πατηρ αυτου προς την γυναικα, και εποιησεν εκει σαμψων ποτον ἡμερας ἑπτα, ὁτι οὑτως ποιουσιν οἱ νεανισκοι.
και εγενετο ὁτε ειδον αυτον, και ελαβον τριακοντα κλητους, και ησαν μετʼ αυτου.
και ειπεν αυτοις σαμψων, προβλημα ὑμιν προβαλλομαι, εαν απαγγελλοντες απαγγειλητε αυτο εν ταις ἑπτα ἡμεραις του ποτου και εὑρητε, δωσω ὑμιν τριακοντα σινδονας και τριακοντα στολας ἱματιων.
και εαν μη δυνησθε απαγγειλαι μοι, δωσετε ὑμεις εμοι τριακοντα οθονια και τριακοντα αλλασσομενας στολας ἱματιων· και ειπαν αυτω, προβαλου το προβλημα σου, και ακουσομεθα αυτο.
και ειπεν αυτοις, τι βρωτον εξηλθεν εκ βιβρωσκοντος, και απο ισχυρου γλυκυ· και ουκ ηδυναντο απαγγειλαι το προβλημα επι τρεις ἡμερας.
και εγενετο εν τη ἡμερα τη τεταρτη, και ειπαν τη γυναικι σαμψων, απατησον δη τον ανδρα σου, και απαγγειλατω σοι το προβλημα, μη ποτε κατακαυσωμεν σε και τον οικον του πατρος σου εν πυρι· η εκβιασαι ἡμας κεκληκατε;
και εκλαυσεν ἡ γυνη σαμψων προς αυτον, και ειπε, πλην μεμισηκας με και ουκ ηγαπησας με, ὁτι το προβλημα ὁ προεβαλου τοις υἱοις του λαου μου, ουκ απηγγειλας μοι αυτο· και ειπεν αυτη σαμψων, ει τω πατρι μου και τη μητρι μου ουκ απηγγελκα, σοι απαγγειλω;
και εκλαυσε προς αυτον επι τας ἑπτα ἡμερας, ἁς ην αυτοις ὁ ποτος· και εγενετο εν τη ἡμερα τη ἑβδομη, και απηγγειλεν αυτη, ὁτι παρηνοχλησεν αυτω· και αυτη απηγγειλε τοις υἱοις του λαου αυτης.
και ειπαν αυτω οἱ ανδρες της πολεως εν τη ἡμερα τη ἑβδομη προ του ανατειλαι τον ἡλιον, τι γλυκυτερον μελιτος, και τι ισχυροτερον λεοντος; και ειπεν αυτοις σαμψων, ει μη ηροτριασατε εν τη δαμαλει μου, ουκ αν εγνωτε το προβλημα μου.
και ἡλατο επʼ αυτον πνευμα κυριου, και κατεβη εις ασκαλωνα, και επαταξεν εξ αυτων τριακοντα ανδρας, και ελαβε τα ἱματια αυτων, και εδωκε τας στολας τοις απαγγειλασι το προβλημα· και ωργισθη θυμω σαμψων, και ανεβη εις τον οικον του πατρος αυτου.
και εγενετο ἡ γυνη σαμψων ἑνι των φιλων αυτου, ὡν εφιλιασε.
15
και εγενετο μεθʼ ἡμερας εν ἡμεραις θερισμου πυρων, και επεσκεψατο σαμψων την γυναικα αυτου εν εριφω αιγων, και ειπεν, εισελευσομαι προς την γυναικα μου και εις το ταμειον· και ουκ εδωκεν αυτον ὁ πατηρ αυτης εισελθειν.
και ειπεν ὁ πατηρ αυτης, λεγων, ειπα ὁτι μισων εμισησας αυτην, και εδωκα αυτην ἑνι των εκ των φιλων σου· μη ουχι ἡ αδελφη αυτης ἡ νεωτερα αγαθωτερα ὑπερ αυτην; εστω δη σοι αντι αυτης.
και ειπεν αυτοις σαμψων, ηθωωμαι και το ἁπαξ απο αλλοφυλων, ὁτι ποιω εγω μετʼ αυτων πονηριαν·
και επορευθη σαμψων, και συνελαβε τριακοσιας αλωπεκας, και ελαβε λαμπαδας, και επεστρεψε κερκον προς κερκον, και εθηκε λαμπαδα μιαν αναμεσον των δυο κερκων και εδησε,
και εξεκαυσε πυρ εν ταις λαμπασι, και εξαπεστειλεν εν τοις σταχυσι των αλλοφυλων· και εκαησαν απο ἁλωνος και ἑως σταχυων ορθων, και ἑως αμπελωνος και ελαιας.
και ειπαν οἱ αλλοφυλοι, τις εποιησε ταυτα; και ειπαν, σαμψων ὁ νυμφιος του θαμνι, ὁτι ελαβε την γυναικα αυτου, και εδωκεν αυτην τω εκ των φιλων αυτου· και ανεβησαν οἱ αλλοφυλοι, και ενεπρησαν αυτην και τον οικον του πατρος αυτης εν πυρι.
και ειπεν αυτοις σαμψων, εαν ποιησητε οὑτως ταυτην, ὁτι η μην εκδικησω εν ὑμιν, και εσχατον κοπασω.
και επαταξεν αυτους κνημην επι μηρον πληγην μεγαλην· και κατεβη και εκαθισεν εν τρυμαλια της πετρας ηταμ.
και ανεβησαν οἱ αλλοφυλοι, και παρενεβαλον εν ιουδα, και εξερῥιφησαν εν λεχι.
και ειπαν ανηρ ιουδα, εις τι ανεβητε εφʼ ἡμας; και ειπον οἱ αλλοφυλοι, δησαι τον σαμψων ανεβημεν, και ποιησαι αυτω ὁν τροπον εποιησεν ἡμιν.
και κατεβησαν τρισχιλιοι απο ιουδα ανδρες εις τρυμαλιαν πετρας ηταμ, και ειπαν προς σαμψων, ουκ οιδας ὁτι κυριευουσιν οἱ αλλοφυλοι ἡμων; και τι τουτο εποιησας ἡμιν; και ειπεν αυτοις σαμψων, ὁν τροπον εποιησαν μοι, οὑτως εποιησα αυτοις·
και ειπαν αυτω, δησαι σε κατεβημεν του δουναι σε εν χειρι αλλοφυλων· και ειπεν αυτοις σαμψων, ομοσατε μοι μη ποτε συναντησητε εν εμοι ὑμεις.
και ειπον αυτω, λεγοντες, ουχι, ὁτι αλλʼ η δεσμω δησομεν σε, και παραδωσωμεν σε εν χειρι αυτων, και θανατω ου θανατωσωμεν σε· και εδησαν αυτον εν δυσι καλωδιοις καινοις, και ανηνεγκαν αυτον απο της πετρας εκεινης.
και ηλθον ἑως σιαγονος· και οἱ αλλοφυλοι ηλαλαξαν, και εδραμον εις συναντησιν αυτου· και ἡλατο επʼ αυτον πνευμα κυριου· και εγενηθη τα καλωδια τα επι βραχιοσιν αυτου ὡσει στυππιον ὁ εξεκαυθη εν πυρι· και ετακησαν δεσμοι αυτου απο χειρων αυτου.
και εὑρε σιαγονα ονου εξερῥιμμενην, και εξετεινε την χειρα αυτου και ελαβεν αυτην, και επαταξεν εν αυτη χιλιους ανδρας.
και ειπε σαμψων, εν σιαγονι ονου εξαλειφων εξηλειψα αυτους, ὁτι εν τη σιαγονι του ονου επαταξα χιλιους ανδρας.
και εγενετο ὡς επαυσατο λαλων, και ερῥιψε την σιαγονα εκ της χειρος αυτου· και εκαλεσε τον τοπον εκεινον, αναιρεσις σιαγονος.
και εδιψησε σφοδρα, και εκλαυσε προς κυριον, και ειπε, συ ευδοκησας εν χειρι δουλου σου την σωτηριαν την μεγαλην ταυτην, και νυν αποθανουμαι τω διψει, και εμπεσουμαι εν χειρι των απεριτμητων;
και ερῥηξεν ὁ θεος τον λακκον τον εν τη σιαγονι, και εξηλθεν εκ αυτου ὑδωρ, και επιε· και επεστρεψε το πνευμα αυτου και εζησε. δια τουτο εκληθη το ονομα αυτης, πηγη του επικαλουμενου, ἡ εστιν εν σιαγονι, ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εκρινε τον ισραηλ εν ἡμεραις αλλοφυλων εικοσι ετη.
16
και επορευθη σαμψων εις γαζαν, και ειδεν εκει γυναικα πορνην, και εισηλθε προς αυτην.
και ανηγγελη τοις γαζαιοις, λεγοντες, ἡκει σαμψων ὡδε. και εκυκλωσαν, και ενηδρευσαν επʼ αυτον ὁλην την νυκτα εν τη πυλη της πολεως· και εκωφευσαν ὁλην την νυκτα, λεγοντες, ἑως διαφαυση ὁ ορθρος, και φονευσωμεν αυτον.
και εκοιμηθη σαμψων ἑως μεσονυκτιου, και ανεστη εν ἡμισει της νυκτος, και επελαβετο των θυρων της πυλης της πολεως συν τοις δυσι σταθμοις, και ανεβασταζεν αυτας συν τω μοχλω, και εθηκεν επι ωμων αυτου· και ανεβη επι την κορυφην του ορους του επι προσωπου του χεβρων, και εθηκεν αυτα εκει.
και εγενετο μετα τουτο, και ηγαπησε γυναικα εν αλσωρηχ· και ονομα αυτη δαλιδα.
και ανεβησαν προς αυτην οἱ αρχοντες των αλλοφυλων, και ειπαν αυτη, απατησον αυτον, και ιδε εν τινι ἡ ισχυς αυτου ἡ μεγαλη, και εν τινι δυνησομεθα αυτω, και δησομεν αυτον του ταπεινωσαι αυτον· και ἡμεις δωσομεν σοι ανηρ χιλιους και ἑκατον αργυριου.
και ειπε δαλιδα προς σαμψων, απαγγειλον δη μοι εν τινι ἡ ισχυς σου ἡ μεγαλη, και εν τινι δεθηση του ταπεινωθηναι σε.
και ειπε προς αυτην σαμψων, εαν δησωσι με εν ἑπτα νευραις ὑγραις μη διεφθαρμεναις, και ασθενησω και εσομαι ὡς εἱς των ανθρωπων.
και ανηνεγκαν αυτη οἱ αρχοντες των αλλοφυλων ἑπτα νευρας ὑγρας μη διεφθαρμενας, και εδησεν αυτον εν αυταις.
και το ενεδρον αυτη εκαθητο εν τω ταμειω· και ειπεν αυτω, αλλοφυλοι επι σε σαμψων· και διεσπασε τας νευρας ὡς ει τις αποσπασοι στρεμμα στυππιου εν τω οσφρανθηναι αυτο πυρος, και ουκ εγνωσθη ἡ ισχυς αυτου.
και ειπε δαλιδα προς σαμψων, ιδου επλανησας με, και ελαλησας προς με ψευδη· νυν ουν αναγγειλον μοι εν τινι δεθηση.
και ειπε προς αυτην, εαν δεσμευοντες δησωσι με εν καλωδιοις καινοις οἱς ουκ εγενετο εν αυτοις εργον, και ασθενησω και εσομαι ὡς εις των ανθρωπων.
και ελαβε δαλιδα καλωδια καινα, και εδησεν αυτον εν αυτοις, και τα ενεδρα εξηλθεν εκ του ταμειου· και ειπεν, αλλοφυλοι επι σε σαμψων· και διεσπασεν αυτα απο βραχιονων αυτου ὡσει σπαρτιον.
και ειπε δαλιδα προς σαμψων, ιδου επλανησας με, και ελαλησας προς με ψευδη· αναγγειλον δη μοι εν τινι δεθηση· και ειπε προς αυτην, εαν ὑφανης τας ἑπτα σειρας της κεφαλης μου συν τω διασματι, και εγκρουσης τω πασσαλω εις τον τοιχον, και εσομαι ὡς εἱς των ανθρωπων ασθενης.
και εγενετο εν τω κοιμασθαι αυτον, και ελαβε δαλιδα τας ἑπτα σειρας της κεφαλης αυτου, και ὑφανεν εν τω διασματι, και επηξεν τω πασσαω εις τον τοιχον, και ειπεν, αλλοφυλοι επι σε σαμψων· και εξυπνισθη απο του ὑπνου αυτου, και εξηρε τον πασσαλον του ὑφασματος εκ του τοιχου.
και ειπε προς σαμψων δαλιδα, πως λεγεις, ηγαπηκα σε, και ἡ καρδια σου ουκ εστι μετʼ εμου; τουτο τριτον επλανησας με και ουκ απηγγειλας μοι εν τινι ἡ ισχυς σου ἡ μεγαλη.
και εγενετο ὁτε εξεθλιψεν αυτον εν λογοις αυτης πασας τας ἡμερας, και εστενοχωρησεν αυτον, και ωλιγοψυχησεν ἑως του αποθανειν.
και ανηγγειλεν αυτη πασαν την καρδιαν αυτου, και ειπεν αυτη, σιδηρος ουκ ανεβη επι την κεφαλην μου, ὁτι ἁγιος θεου εγω ειμι απο κοιλιας μητρος μου· εαν ουν ξυρησωμαι, αποστησεται απʼ εμου ἡ ισχυς μου και ασθενησω, και εσομαι ὡς παντες οἱ ανθρωποι.
και ειδε δαλιδα, ὁτι απηγγειλεν αυτη πασαν την καρδιαν αυτου· και απεστειλε και εκαλεσε τους αρχοντας των αλλοφυλων, λεγουσα, αναβητε ετι το ἁπαξ τουτο, ὁτι απηγγειλε μοι πασαν την καρδιαν αυτου· και ανεβησαν προς αυτην οἱ αρχοντες των αλλοφυλων, και ανηνεγκαν το αργυριον εν χερσιν αυτων.
και εκοιμισε δαλιδα τον σαμψων επι τα γονατα αυτης· και εκαλεσεν ανδρα, και εξυρησε τας ἑπτα σειρας της κεφαλης αυτου, και ηρξατο ταπεινωσαι αυτον, και απεστη ἡ ισχυς αυτου απʼ αυτου.
και ειπε δαλιδα, αλλοφυλοι επι σε σαμψων. και εξυπνισθη εκ του ὑπνου αυτου, και ειπεν, εξελευσομαι ὡς ἁπαξ και ἁπαξ, και εκτιναχθησομαι· και αυτος ουκ εγνω ὁτι ὁ κυριος απεστη απανωθεν αυτου.
και εκρατησαν αυτον οἱ αλλοφυλοι, και εξεκοψαν τους οφθαλμους αυτου, και κατηνεγκαν αυτον εις γαζαν, και επεδησαν αυτον εν πεδαις χαλκειαις· και ην αληθων εν οικω του δεσμωτηριου.
και ηρξατο θριξ της κεφαλης αυτου βλαστανειν καθως εξυρησατο.
και οἱ αρχοντες των αλλοφυλων συνηχθησαν θυσαιασαι θυσιασμα μεγα τω δαγων θεω αυτων, και ευφρανθηναι, και ειπαν, εδωκεν ὁ θεος εν χειρι ἡμων τον σαμψων τον εχθρον ἡμων.
και ειδον αυτον ὁ λαος, και ὑμνησαν τον θεον αυτων, ὁτι παρεδωκεν ὁ θεος ἡμων τον εχθρον ἡμων εν χειρι ἡμων, τον ερημουντα την γην ἡμων, και ὁς επληθυνε τους τραυματιας ἡμων.
και ὁτε ηγαθυνθη ἡ καρδια αυτων, και ειπαν, καλεσατε τον σαμψων εξ οικου φυλακης, και παιξατω ενωπιον ἡμων· και εκαλεσαν τον σαμψων εξ οικου δεσμωτηριου, και επαιζεν ενωπιον αυτων· και ερῥαπιζον αυτον, και εστησαν αυτον αναμεσον των κιονων.
και ειπε σαμψων προς τον νεανιαν τον κρατουντα την χειρα αυτου, αφες με, και ψηλαφησω τους κιονας εφʼ οἱς ὁ οικος επʼ αυτους, και επιστηριχθησομαι επʼ αυτους.
και ὁ οικος πληρης των ανδρων και των γυναικων, και εκει παντες οἱ αρχοντες των αλλοφυλων, και επι το δωμα ὡσει τρισχιλιοι ανδρες και γυναικες οἱ θεωρουντες εν παιγνιαις σαμψων.
και εκλαυσε σαμψων προς κυριον, και ειπεν, αδωναιε κυριε μνησθητι δη μου, και ενισχυσον με ετι το ἁπαξ τουτο θεε, και ανταποδωσω ανταποδοσιν μιαν περι των δυο οφθαλμων μου τοις αλλοφυλοις.
και περιελαβε σαμψων τους δυο κιονας του οικου εφʼ οὑς ὁ οικος εἱστηκει, και επεστηριχθη επʼ αυτους, και εκρατησεν ἑνα τη δεξια αυτου, και ἑνα τη αριστερα αυτου.
και ειπε σαμψων, αποθανετω ψυχη μου μετα των αλλοφυλων· και εβασταξεν εν ισχυι· και επεσεν ὁ οικος επι τους αρχοντας, και επι παντα τον λαον τον εν αυτω· και ησαν οἱ τεθνηκοτες οὑς εθανατωσε σαμψων εν τω θανατω αυτου, πλειους η οὑς εθανατωσεν εν τη ζωη αυτου.
και κατεβησαν οἱ αδελφοι αυτου, και ὁ οικος του πατρος αυτου, και ελαβον αυτον· και ανεβησαν και εθαψαν αυτον αναμεσον σαραα και αναμεσον εσθαολ εν τω ταφω μανωε του πατρος αυτου· και αυτος εκρινε τον ισραηλ εικοσι ετη.
17
και εγενετο ανηρ απο ορους εφραιμ, και ονομα αυτω μιχαιας.
και ειπε τη μητρι αυτου, οἱ χιλιοι και ἑκατον οὑς ελαβες αργυριου σεαυτη, και με ηρασω, και προσειπας εν ωσι μου, ιδου το αργυριον παρʼ εμοι, εγω ελαβον αυτο. και ειπεν ἡ μητηρ αυτου, ευλογητος ὁ υἱος μου τω κυριω.
και απεδωκε τους χιλιους και ἑκατον του αργυριου τη μητρι αυτου· και ειπεν ἡ μητηρ αυτου, ἁγιαζουσα ἡγιασα το αργυριον τω κυριω εκ της χειρος μου τω υἱω μου του ποιησαι γλυπτον και χωνευτον, και νυν αποδωσω αυτο σοι.
και απεδωκε το αργυριον τη μητρι αυτου· και ελαβεν ἡ μητηρ αυτου διακοσιους αργυριου, και εδωκεν αυτο αργυροκοπω, και εποιησεν αυτο γλυπτον και χωνευτον· και εγενηθη εν οικω μιχαια.
και ὁ οικος μιχαια αυτω οικος θεου· και εποιησεν εφωδ και θαραφιν· και επληρωσε την χειρα απο ἑνος υἱων αυτου, και εγενετο αυτω εις ἱερεα.
εν δε ταις ἡμεραις εκειναις ουκ ην βασιλευς εν ισραηλ· ανηρ το ευθες εν οφθαλμοις αυτου εποιει.
και εγενηθη νεανιας εκ βηθλεεμ δημου ιουδα, και αυτος λευιτης, και οὑτος παρωκει εκει.
και επορευθη ὁ ανηρ απο βηθλεεμ της πολεως ιουδα παροικησαι εν ὡ εαν εὑρη τοπω· και ηλθεν ἑως ορους εφραιμ, και ἑως οικου μιχαια του ποιησαι ὁδον αυτου.
και ειπεν αυτω μιχαιας, ποθεν ερχη; και ειπε προς αυτον, λευιτης ειμι εκ βηθλεεμ ιουδα, και εγω πορευομαι παροικησαι εν ὡ εαν εὑρω τοπω.
και ειπεν αυτω μιχαιας, καθου μετʼ εμου, και γινου μοι εις πατερα και εις ἱερεα, και εγω δωσω σοι δεκα αργυριου εις ἡμεραν, και στολην ἱματιων, και τα προς ζωην σου.
και επορευθη ὁ λευιτης, και ηρξατο παροικειν παρα τω ανδρι· και εγενηθη ὁ νεανιας αυτω ὡς εἱς απο υἱων αυτου.
και επληρωσε μιχαιας την χειρα του λευιτου, και εγενετο αυτω εις ἱερεα, και εγενετο εν τω οικω μιχαια.
και ειπε μιχαιας, νυν εγνων ὁτι αγαθυνει μοι κυριος, ὁτι εγενετο μοι ὁ λευιτης εις ἱερεα.
18
εν ταις ἡμεραις εκειναις ουκ ην βασιλευς εν ισραηλ· και εν ταις ἡμεραις εκειναις ἡ φυλη δαν εζητει ἑαυτη κληρονομιαν κατοικησαι, ὁτι ουκ ενεπεσεν αυτη ἑως της ἡμερας εκεινης εν μεσω φυλων υἱων ισραηλ κληρονομια.
και απεστειλαν οἱ υἱοι δαν απο δημων αυτων πεντε ανδρας υἱους δυναμεως, απο σαραα και απο εσθαολ του κατασκεψασθαι την γην και εξιχνιασαι αυτην· και ειπαν προς αυτους, πορευεσθε και εξιχνιασατε την γην· και ηλθον ἑως ορους εφραιμ ἑως οικου μιχαια· και ηυλισθησαν αυτοι εκει
εν οικω μιχαια, και αυτοι επεγνωσαν την φωνην του νεανισκου του λευιτου, και εξεκλιναν εκει· και ειπαν αυτω, τις ηνεγκε σε ὡδε; και συ τι ποιεις εν τω τοπω τουτω; και τι σοι ὡδε;
και ειπε προς αυτους, οὑτω και οὑτως εποιησε μοι μιχαιας, και εμισθωσατο με, και εγενομην αυτω εις ἱερεα.
και ειπαν αυτω, επερωτησον δη εν τω θεω, και γνωσομεθα ει ευοδωθησεται ἡ ὁδος ἡμων, εν ἡ ἡμεις πορευομεθα εν αυτη.
και ειπεν αυτοις ὁ ἱερευς, πορευεσθε εν ειρηνη· ενωπιον κυριου ἡ ὁδος ὑμων, εν ἡ πορευεσθε εν αυτη.
και επορευθησαν οἱ πεντε ανδρες, και ηλθον εις λαισα· και ειδαν τον λαον τον εν μεσω αυτης καθημενον επʼ ελπιδι, ὡς κρισις σιδωνιων ἡσυχαζουσα, και ουκ εστι διατρεπων η καταισχυνων λογον εν τη γη, κληρονομος εκπιεζων θησαυρους, και μακραν εισι σιδωνιων, και λογον ουκ εχουσι προς ανθρωπον.
και ηλθον οἱ πεντε ανδρες προς τους αδελφους αυτων εις σαραα και εσθαολ, και ειπον τοις αδελφοις αυτων, τι ὑμεις καθησθε;
και ειπαν, αναστητε, και αναβωμεν επʼ αυτους, ὁτι ειδομεν την γην, και ιδου αγαθη σφοδρα, και ὑμεις ἡσυχαζετε, μη οκνησητε του πορευθηναι, και εισελθειν του κληρονομησαι την γην.
και ἡνικα εαν ελθητε, εισελευσεσθε προς λαον επʼ ελπιδι, και ἡ γη πλατεια, ὁτι εδωκεν αυτην ὁ θεος εν χειρι ὑμων· τοπος ὁπου ουκ εστιν εκει ὑστερημα παντος ῥηματος των εν τη γη.
και απηραν εκειθεν απο δημων του δαν απο σαραα και απο εσθαολ, ἑξακοσιοι ανδρες εζωσμενοι σκευη παραταξεως.
και ανεβησαν και παρενεβαλον εν καριαθιαριμ εν ιουδα. δια τουτο εκληθη εν εκεινω τω τοπω, παρεμβολη δαν, ἑως της ἡμερας ταυτης· ιδου οπισω καριαθιαριμ.
και παρηλθον εκειθεν ορος εφραιμ, και ηλθον ἑως οικου μιχαια.
και απεκριθησαν οἱ πεντε ανδρες οἱ πορευομενοι κατασκεψασθαι την γην λαισα, και ειπαν προς τους αδελφους, εγνωτε ὁτι εστιν εν τω οικω τουτω εφωδ και θεραφιν και γλυπτον και χωνευτον· και νυν γνωτε ὁ, τι ποιησετε.
και εξεκλιναν εκει, και εισηλθον εις τον οικον του νεανισκου του λευιτου, εις τον οικον μιχαια, και ηρωτησαν αυτον εις ειρηνην.
και οἱ ἑξακοσιοι ανδρες οἱ ανεζωσμενοι τα σκευη της παραταξεως αυτων ἑστωτες παρα θυρας της πυλης, οἱ εκ των υἱων δαν.
και ανεβησαν οἱ πεντε ανδρες οἱ πορευθεντες κατασκεψασθαι την γην,
και εισηλθον εκει εις οικον μιχαια, και ὁ ἱερευς ἑστως. και ελαβον το γλυπτον και το εφωδ και το θεραφιν και το χωνευτον· και ειπε προς αυτους ὁ ἱερευς, τι ὑμεις ποιειτε;
και ειπαν αυτω, κωφευσον, επιθες την χειρα σου επι το στομα σου, και δευρο μεθʼ ἡμων, και γενου ἡμιν εις πατερα και εις ἱερεα· μη αγαθον ειναι σε ἱερεα οικου ανδρος ἑνος, η γενεσθαι σε ἱερεα φυλης και οικου εις δημον ισραηλ;
και ηγαθυνθη ἡ καρδια του ἱερεως, και ελαβε το εφωδ και το θεραφιν και το γλυπτον και το χωνευτον, και ηλθεν εν μεσω του λαου.
και επεστρεψαν και απηλθον, και εθηκαν τα τεκνα και την κτησιν και το βαρος εμπροσθεν αυτων.
αυτοι εμακρυναν απο οικου μιχαια, και ιδου μιχαιας και οἱ ανδρες οἱ εν ταις οικιαις ταις μετα οικου μιχαια εβοησαν, και κατελαβοντο τους υἱους δαν.
και επεστρεψαν οἱ υἱοι δαν το προσωπον αυτων, και ειπαν τω μιχαια, τι εστι σοι, ὁτι εβοησας;
και ειπε μιχαιας, ὁτι το γλυπτον μου, ὁ εποιησα, ελαβετε, και τον ἱερεα, και επορευθητε· και τι μοι ετι; και τι τουτο λεγετε προς με, τι κραζεις;
και ειπαν προς αυτον οἱ υἱοι δαν, μη ακουσθητω δη φωνη σου μεθʼ ἡμων, μη ποτε συναντησωσιν ὑμιν ανδρες πικροι ψυχη, και προσθησουσι ψυχην σου, και την ψυχην του οικου σου.
και επορευθησαν οἱ υἱοι δαν εις ὁδον αυτων· και ειδε μιχαιας, ὁτι δυνατωτεροι εισιν ὑπερ αυτον· και επεστρεψεν εις τον οικον αυτου.
και οἱ υἱοι δαν ελαβον ὁ εποιησε μιχαιας, και τον ἱερεα ὁς ην αυτω, και ηλθον επι λαισα, επι λαον ἡσυχαζοντα και πεποιθοτα επʼ ελπιδι· και επαταξαν αυτους εν στοματι ῥομφαιας, και την πολιν ενεπρησαν εν πυρι.
και ουκ ην ὁ ῥυομενος, ὁτι μακραν εστιν απο σιδωνιων, και λογος ουκ εστιν αυτοις μετα ανθρωπου· και αυτη εν τη κοιλαδι του οικου ῥααβ· και ωκοδομησαν την πολιν, και κατεσκηνωσαν εν αυτη,
και εκαλεσαν το ονομα της πολεως δαν, εν ονοματι δαν πατρος αυτων, ὁς ετεχθη τω ισραηλ· και ην ουλαμαις ονομα της πολεως τοπροτερον.
και εστησαν ἑαυτοις οἱ υἱοι δαν το γλυπτον· και ιωναθαν υἱος γηρσων υἱος μανασση αυτος και οἱ υἱοι αυτου ησαν ἱερεις τη φυλη δαν ἑως ἡμερας της αποικιας της γης.
και εθηκαν ἑαυτοις το γλυπτον ὁ εποιησε μιχαιας, πασας τας ἡμερας ἁς ην ὁ οικος του θεου εν σηλωμ· και εγενετο εν ταις ἡμεραις εκειναις ουκ ην βασιλευς εν ισραηλ.
19
και εγενετο ανηρ λευιτης παροικων εν μηροις ορους εφραιμ, και ελαβεν αυτω γυναικα παλλακην απο βηθλεεμ ιουδα.
και επορευθη απʼ αυτου ἡ παλλακη αυτου, και απηλθε παρʼ αυτου εις οικον πατρος αυτης εις βηθλεεμ ιουδα, και ην εκει ἡμερας μηνων τεσσαρων.
και ανεστη ὁ ανηρ αυτης, και επορευθη οπισω αυτης του λαλησαι επι καρδιαν αυτης, του επιστρεψαι αυτην αυτω· και νεανιας αυτου μετʼ αυτου, και ζευγος ονων· ἡ δε εισηνεγκεν αυτον εις οικον πατρος αυτης· και ειδεν αυτον ὁ πατηρ της νεανιδος, και ηυφρανθη εις συναντησιν αυτου.
και κατεσχεν αυτον ὁ γαμβρος αυτου ὁ πατηρ της νεανιδος, και εκαθισε μετʼ αυτου επι τρεις ἡμερας, και εφαγον και επιον, και ηυλισθησαν εκει.
και εγενετο τη ἡμερα τη τεταρτη, και ωρθρισαν τοπρωι και ανεστη του πορευθηναι, και ειπεν ὁ πατηρ της νεανιδος προς τον νυμφιον αυτου, στηρισον την καρδιαν σου ψωμω αρτου, και μετα τουτο πορευσεσθε.
και εκαθισαν και εφαγον οἱ δυο επι το αυτο και επιον· και ειπεν ὁ πατηρ της νεανιδος προς τον ανδρα, αγε δη αυλισθητι, και αγαθυνθησεται ἡ καρδια σου.
και ανεστη ὁ ανηρ του πορευεσθαι αυτος· και εβιασατο αυτον ὁ γαμβρος αυτου, και εκαθισε και ηυλισθη εκει.
και ωρθρισε τοπρωι τη ἡμερα τη πεμπτη του πορευθηναι· και ειπεν ὁ πατηρ της νεανιδος, στηρισον δη την καρδιαν σου, και στρατευσον ἑως κλιναι την ἡμεραν· και εφαγον οἱ δυο.
και ανεστη ὁ ανηρ του πορευθηναι αυτος, και ἡ παλλακη αυτου, και ὁ νεανιας αυτου· και ειπεν αυτω ὁ γαμβρος αυτου ὁ πατηρ της νεανιδος, ιδου δη ησθενησεν ἡμερα εις την ἑσπεραν· αυλισθητι ὡδε, και αγαθυνθησεται ἡ καρδια σου, και ορθριειτε αυριον εις ὁδον ὑμων, και πορευση εις το σκηνωμα σου.
και ουκ ευδοκησεν ὁ ανηρ αυλισθηναι, και ανεστη και απηλθε, και ηλθεν ἑως απεναντι ιεβους, αὑτη εστιν ἱερουσαλημ, και μετʼ αυτου ζευγος ονων επισεσαγμενων, και ἡ παλλακη αυτου μετʼ αυτου.
και ηλθοσαν ἑως ιεβους· και ἡ ἡμερα προβεβηκει σφοδρα, και ειπεν ὁ νεανιας προς τον κυριον αυτου, δευρο δη και εκκλινωμεν εις πολιν του ιεβουσι ταυτην, και αυλισθωμεν εν αυτη.
και ειπε προς αυτον ὁ κυριος αυτου, ουκ εκκλινουμεν εις πολιν αλλοτριαν, εν ἡ ουκ εστιν απο υἱων ισραηλ ὡδε, και παρελευσομεθα ἑως γαβαα.
και ειπε τω νεανια αυτου, δευρο και εγγισωμεν ἑνι των τοπων, και αυλισθησομεθα εν γαβαα η εν ῥαμα.
και παρηλθον και επορευθησαν, και εδυ αυτοις ὁ ἡλιος εχομενα της γαβαα, ἡ εστιν εν τω βενιαμιν.
και εξεκλιναν εκει του εισελθειν αυλισθηναι εν γαβαα· και εισηλθον, και εκαθισαν εν τη πλατεια της πολεως, και ουκ ην ανηρ συναγων αυτους εις οικιαν αυλισθηναι.
και ιδου ανηρ πρεσβυτης ηρχετο εξ εργων αυτου εξ αγρου εν ἑσπερα, και ὁ ανηρ ην εξ ορους εφραιμ, και αυτος παρωκει εν γαβαα, και οἱ ανδρες του τοπου υἱοι βενιαμιν.
και ηρε τους οφθαλμους αυτου, και ειδε τον ὁδοιπορον ανδρα εν τη πλατεια της πολεως· και ειπεν ὁ ανηρ ὁ πρεσβυτης, που πορευη, και ποθεν ερχη;
και ειπε προς αυτον, παραπορευομεθα ἡμεις απο βηθλεεμ ιουδα ἑως μηρων ορους εφραιμ· εκειθεν εγω ειμι, και επορευθην ἑως βηθλεεμ ιουδα, και εις τον οικον μου εγω πορευομαι, και ουκ εστιν ανηρ συναγων με εις την οικιαν.
και γε αχυρα και χορτασματα εστι τοις ονοις ἡμων, και αρτος και οινος εστιν εμοι και τη παιδισκη και τω νεανισκω μετα των παιδων σου· ουκ εστιν ὑστερημα παντος πραγματος.
και ειπεν ὁ ανηρ πρεσβυτης, ειρηνη σοι· πλην παν το ὑστερημα σου επʼ εμε, πλην εν τη πλατεια ου μη αυλισθηση.
και εισηνεγκεν αυτον εις τον οικον αυτου, και τοπον εποιησε τοις ονοις, και αυτοι ενιψαντο τους ποδας αυτων, και εφαγον και επιον.
αυτοι δε αγαθυνοντες καρδιαν αυτων· και ιδου ανδρες της πολεως υἱοι παρανομων εκυκλωσαν την οικιαν, κρουοντες επι την θυραν· και ειπον προς τον ανδρα τον κυριον του οικου τον πρεσβυτην, λεγοντες, εξενεγκε τον ανδρα ὁς εισηλθεν εις την οικιαν σου, ἱνα γνωμεν αυτον.
και εξηλθε προς αυτους ὁ ανηρ ὁ κυριος του οικου, και ειπε, μη αδελφοι, μη κακοποιησητε δη μετα το εισελθειν τον ανδρα τουτον εις την οικιαν μου, μη ποιησητε την αφροσυνην ταυτην.
ιδε ἡ θυγατηρ μου ἡ παρθενος, και ἡ παλλακη αυτου· εξαξω αυτας, και ταπεινωσατε αυτας, και ποιησατε αυταις το αγαθον εν οφθαλμοις ὑμων, και τω ανδρι τουτω μη ποιησητε το ῥημα της αφροσυνης ταυτης.
και ουκ ευδοκησαν οἱ ανδρες του εισακουσαι αυτου· και επελαβετο ὁ ανηρ της παλλακης αυτου, και εξηγαγεν αυτην προς αυτους εξω· και εγνωσαν αυτην, και ενεπαιζον εν αυτη ὁλην την νυκτα ἑως τοπρωι, και εξαπεστειλαν αυτην ὡς ανεβη τοπρωι.
και ηλθεν ἡ γυνη προς τον ορθρον, και επεσε παρα την θυραν του οικου οὑ ην αυτης εκει ὁ ανηρ, ἑως οὑ διεφαυσε.
και ανεστη ὁ ανηρ αυτης τοπρωι, και ηνοιξε τας θυρας του οικου, και εξηλθε του πορευθηναι την ὁδον αυτου· και ιδου ἡ γυνη αυτου ἡ παλλακη πεπτωκυια παρα τας θυρας του οικου, και αἱ χειρες αυτης επι το προθυρον.
και ειπε προς αυτην, αναστα και απελθωμεν· και ουκ απεκριθη, ὁτι ην νεκρα· και ελαβεν αυτην επι τον ονον, και επορευθη εις τον τοπον αυτου.
και ελαβε την ῥομφαιαν, και εκρατησε την παλλακην αυτου· και εμελισεν αυτην εις δωδεκα μελη, και απεστειλεν αυτα εν παντι ὁριω ισραηλ.
και εγενετο πας ὁ βλεπων ελεγεν, ουκ εγενετο και ουχ ἑωραται απο ἡμερας αναβασεως υἱων ισραηλ εκ γης αιγυπτου ἑως της ἡμερας ταυτης ως αυτη· θεσθε ὑμιν αυτοις βουλην επʼ αυτην, και λαλησατε.
20
και εξηλθον παντες οἱ υἱοι ισραηλ, και εξεκκλησιασθη ἡ συναγωγη ὡς ανηρ εἱς απο δαν και ἑως βηρσαβεε, και γη του γαλααδ, προς κυριον εις μασσηφα.
και εσταθησαν κατα προσωπον κυριου πασαι αἱ φυλαι του ισραηλ εν εκκλησια του λαου του θεου, τετρακοσιαι χιλιαδες ανδρων πεζων ἑλκοντες ῥομφαιαν.
και ηκουσαν οἱ υἱοι βενιαμειν, ὁτι ανεβησαν οἱ υἱοι ισραηλ εις μασσηφα· και ελθοντες ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ, λαλησατε, που εγενετο ἡ πονηρια αὑτη;
και απεκριθη ὁ ανηρ ὁ λευιτης, ὁ ανηρ της γυναικος της φονευθεισης, και ειπεν, εις γαβαα της βενιαμιν ηλθον εγω και ἡ παλλακη μου του αυλισθηναι,
και ανεστησαν επʼ εμε οἱ ανδρες της γαβαα, και εκυκλωσαν επʼ εμε επι την οικιαν νυκτος· εμε ηθελησαν φονευσαι, και την παλλακην μου εταπεινωσαν, και απεθανε.
και εκρατησα την παλλακην μου, και εμελισα αυτην, και εξαπεστειλα εν παντι ὁριω κληρονομιας υἱων ισραηλ· ὁτι εποιησαν ζεμα και αποπτωμα εν ισραηλ.
ιδου παντες ὑμεις υἱοι ισραηλ, δοτε ἑαυτοις λογον και βουλην εκει.
και ανεστη πας ὁ λαος ὡς ανηρ εἱς, λεγοντες, ουκ απελευσομεθα ανηρ εις σκηνωμα αυτου, και ουκ επιστρεψομεν ανηρ εις τον οικον αυτου.
και νυν τουτο το ῥημα, ὁ ποιηθησεται τη γαβαα· αναβησομεθα επʼ αυτην εν κληρω.
πλην ληψομεθα δεκα ανδρας τοις ἑκατον εις πασας φυλας ισραηλ, και ἑκατον τοις χιλιοις, και χιλιους τοις μυριοις, λαβειν επισιτισμον του ποιησαι ελθειν αυτους εις γαβαα βενιαμιν, ποιησαι αυτη κατα παν το αποπτωμα, ὁ εποιησεν εν ισραηλ.
και συνηχθη πας ανηρ ισραηλ εις την πολιν ὡς ανηρ εἱς.
και απεστειλαν αἱ φυλαι ισραηλ ανδρας εν παση φυλη βενιαμειν, λεγοντες, τις ἡ πονηρια αὑτη ἡ γενομενη εν ὑμιν;
και νυν δοτε τους ανδρας υἱους παρανομων τους εν γαβαα, και θανατωσομεν αυτους, και εκκαθαριουμεν πονηριαν απο ισραηλ· και ουκ ευδοκησαν οἱ υἱοι βενιαμιν ακουσαι της φωνης των αδελφων αυτων υἱων ισραηλ.
και συνηχθησαν οἱ υἱοι βενιαμιν απο των πολεων αυτων εις γαβαα εξελθειν εις παραταξιν προς υἱους ισραηλ.
και επεσκεπησαν οἱ υἱοι βενιαμιν εν τη ἡμερα εκεινη απο των πολεων εικοσιτρεις χιλιαδες ανηρ ἑλκων ῥομφαιαν, εκτος των οικουντων την γαβαα, οἱ επεσκεπησαν ἑπτακοσιοι ανδρες
εκλεκτοι εκ παντος λαου αμφοτεροδεξιοι· παντες οὑτοι σφενδονηται εν λιθοις προς τριχα, και ουκ εξαμαρτανοντες.
και ανηρ ισραηλ επεσκεπησαν εκτος του βενιαμιν τετρακοσιαι χιλιαδες ανδρων ἑλκοντων ῥομφαιαν· παντες οὑτοι ανδρες παραταξεως.
και ανεστησαν και ανεβησαν εις βαιθηλ, και ηρωτησαν εν τω θεω· και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ, τις αναβησεται ἡμιν εν αρχη εις παραταξιν προς υἱους βενιαμιν; και ειπε κυριος, ιουδας εν αρχη αναβησεται αφηγουμενος.
και ανεστησαν οἱ υἱοι ισραηλ τοπρωι, και παρενεβαλον επι γαβαα.
και εξηλθον πας ανηρ ισραηλ εις παραταξιν προς βενιαμιν, και συνηψαν αυτοις επι γαβαα.
και εξηλθον οἱ υἱοι βενιαμιν απο της γαβαα, και διεφθειραν εν ισραηλ εν τη ἡμερα εκεινη δυο και εικοσι χιλιαδας ανδρων επι την γην.
και ενισχυσαν ανηρ ισραηλ, και προσεθηκαν συναψαι παραταξιν εν τω τοπω ὁπου συνηψαν εν τη ἡμερα τη πρωτη.
και ανεβησαν οἱ υἱοι ισραηλ, και εκλαυσαν ενωπιον κυριου ἑως ἑσπερας, και ηρωτησαν εν κυριω, λεγοντες, ει προσθωμεν εγγισαι εις παραταξιν προς υἱους βενιαμιν αδελφους ἡμων; και ειπε κυριος, αναβητε προς αυτους.
και προσηλθον οἱ υἱοι ισραηλ προς υἱους βενιαμιν εν τη ἡμερα τη δευτερα.
και εξηλθον οἱ υἱοι βενιαμιν εις συναντησιν αυτοις απο της γαβαα εν τη ἡμερα τη δευτερα, και διεφθειραν απο υἱων ισραηλ ετι οκτωκαιδεκα χιλιαδας ανδρων επι την γην· παντες οὑτοι ἑλκοντες ῥομφαιαν.
και ανεβησαν παντες οἱ υἱοι ισραηλ και πας ὁ λαος, και ηλθον εις βαιθηλ· και εκλαυσαν, και εκαθισαν εκει ενωπιον κυριου· και ενηστευσαν εν τη ἡμερα εκεινη ἑως ἑσπερας, και ανηνεγκαν ὁλοκαυτωσεις και τελειας ενωπιον κυριου,
ὁτι εκει κιβωτος διαθηκης κυριου του θεου εν ταις ἡμεραις εκειναις,
και φινεες υἱος ελεαζαρ υἱου ααρων παρεστηκως ενωπιον αυτης εν ταις ἡμεραις εκειναις· και επηρωτησαν οἱ υἱοι ισραηλ εν κυριω, λεγοντες, ει προσθωμεν ετι εξελθειν εις παραταξιν προς υἱους βενιαμιν αδελφους ἡμων; και ειπε κυριος, αναβητε, αυριον δωσω αυτους εις χειρας ὑμων.
και εθηκαν οἱ υἱοι ισραηλ ενεδρα τη γαβαα κυκλω.
και ανεβησαν οἱ υἱοι ισραηλ προς υἱους βενιαμιν εν τη ἡμερα τη τριτη, και συνηψαν προς την γαβαα ὡς ἁπαξ και ἁπαξ.
και εξηλθον οἱ υἱοι βενιαμιν εις συναντησιν του λαου, και εξεκενωθησαν εκ της πολεως, και ηρξαντο πατασσειν απο του λαου τραυματιας ὡς ἁπαξ και ἁπαξ εν ταις ὁδοις, ἡ εστι μια αναβαινουσα εις βαιθηλ, και μια εις γαβαα εν αγρω, ὡς τριακοντα ανδρας εν ισραηλ.
και ειπαν οἱ υἱοι βενιαμιν, πιπτουσιν ενωπιον ἡμων ὡς το πρωτον. και οἱ υἱοι ισραηλ ειπαν, φυγωμεν, και εκκενωσωμεν αυτους απο της πολεως εις τας ὁδους· και εποιησαν οὑτω.
και πας ανηρ ανεστη εκ του τοπου αυτων, και συνηψαν εν βααλ θαμαρ· και το ενεδρον ισραηλ επηρχετο εκ του τοπου αυτου απο μαρααγαβε.
και ηλθον εξεναντιας γαβαα δεκα χιλιαδες ανδρων εκλεκτων εκ παντος ισραηλ· και παραταξις βαρεια· και αυτοι ουκ εγνωσαν, ὁτι φθανει απʼ αυτους ἡ κακια.
και επαταξε κυριος τον βενιαμιν ενωπιον υἱων ισραηλ· και διεφθειραν οἱ υἱοι ισραηλ εκ του βενιαμιν εν τη ἡμερα εκεινη εικοσι και πεντε χιλιαδας και ἑκατον ανδρας· παντες οὑτοι εἱλκον ῥομφαιαν.
και ειδον οἱ υἱοι βενιαμιν ὁτι επληγησαν· και εδωκεν ανηρ ισραηλ τω βενιαμιν τοπον, ὁτι ηλπισαν προς το ενεδρον ὁ εθηκαν επι τη γαβαα.
και εν τω αυτους ὑποχωρησαι, και το ενεδρον εκινηθη· και εξετειναν επι την γαβαα, και εξεχυθη το ενεδρον, και επαταξαν την πολιν εν στοματι ῥομφαιας.
και σημειον ην τοις υἱοις ισραηλ μετα του ενεδρου της μαχης ανενεγκαι αυτους συσσημον καπνου απο της πολεως.
και ειδον οἱ υἱοι ισραηλ, ὁτι προκατελαβετο το ενεδρον την γαβαα, και εστησαν εν τη παραταξει· και βενιαμιν ηρξατο πατασσειν τραυματιας εν ανδρασιν ισραηλ ὡς τριακοντα ανδρας· ὁτι ειπαν, παλιν πτωσει πιπτουσιν ενωπιον ἡμων ὡς ἡ παραταξις ἡ πρωτη.
και το συσσημον ανεβη επι πλειον επι της πολεως ὡς στυλος καπνου· και επεβλεψε βενιαμιν οπισω αυτου, και ιδου ανεβη ἡ συντελεια της πολεως ἑως ουρανου.
και ανηρ ισραηλ επεστρεψε· και εσπευσαν ανδρες βενιαμιν, ὁτι ειδον ὁτι συνηντησεν επʼ αυτους ἡ πονηρια.
και επεβλεψαν ενωπιον υἱων ισραηλ εις της ὁδον της ερημου, και εφυγον· και ἡ παραταξις εφθασεν επʼ αυτους, και οἱ απο των πολεων διεφθειρον αυτους εν μεσω αυτων.
και κατεκοπτον τον βενιαμιν, και εδιωξαν αυτον απο νουα κατα ποδα αυτου ἑως απεναντι γαβαα προς ανατολας ἡλιου.
και επεσον απο βενιαμιν οκτωκαιδεκα χιλιαδες ανδρων· οἱ παντες οὑτοι ανδρες δυναμεως.
και επεβλεψαν οἱ λοιποι, και εφευγον εις την ερημον προς την πετραν του ῥεμμων· και εκαλαμησαντο εξ αυτων οἱ υἱοι ισραηλ πεντακισχιλιους ανδρας· και κατεβησαν οπισω αυτων οἱ υἱοι ισραηλ ἑως γεδαν, και επαταξαν εξ αυτων δισχιλιους ανδρας.
και εγενοντο παντες οἱ πεπτωκοτες απο βενιαμιν, εικοσιπεντε χιλιαδες ανδρων ἑλκοντων ῥομφαιαν εν τη ἡμερα εκεινη· οἱ παντες οὑτοι ανδρες δυναμεως.
και επεβλεψαν οἱ λοιποι, και εφυγον εις την ερημον προς την πετραν του ῥεμμων ἑξακοσιοι ανδρες, και εκαθισαν εν πετρα ῥεμμων τεσσαρας μηνας.
και οἱ υἱοι ισραηλ επεστρεψαν προς υἱους βενιαμιν, και επαταξαν αυτους εν στοματι ῥομφαιας απο πολεως μεθλα και ἑως κτηνους, και ἑως παντος του εὑρισκομενου εις πασας τας πολεις· και τας πολεις τας εὑρεθεισας ενεπρησαν εν πυρι.
21
και οἱ υἱοι ισραηλ ωμοσαν εν μασσηφαθ, λεγοντες, ανηρ εξ ἡμων ου δωσει θυγατερα αυτου τω βενιαμιν εις γυναικα.
και ηλθεν ὁ λαος εις βαιθηλ, και εκαθισαν εκει ἑως ἑσπερας ενωπιον του θεου· και ηραν φωνην αυτων, και εκλαυσαν κλαυθμον μεγαν,
και ειπαν, εις τι κυριε θεε ισραηλ εγενηθη αὑτη, του επισκεπηναι σημερον απο ισραηλ φυλην μιαν;
και εγενετο τη επαυριον, και ωρθρισεν ὁ λαος, και ωκοδομησαν εκει θυσιαστηριον, και ανηνεγκαν ὁλοκαυτωσεις και τελειας.
και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ, τις ουκ ανεβη εν τη εκκλησια απο πασων φυλων ισραηλ προς κυριον; ὁτι ὁ ὁρκος μεγας ην τοις ουκ αναβεβηκοσι προς κυριον εις μασσηφαθ, λεγοντες, θανατω θανατωθησεται.
και παρεκληθησαν οἱ υἱοι ισραηλ προς βενιαμιν αδελφον αυτων, και ειπαν, εξεκοπη σημερον φυλη μια απο ισραηλ.
τι ποιησωμεν αυτοις τοις περισσοις τοις ὑπολειφθεισιν εις γυναικας; και ἡμεις ωμοσαμεν εν κυριω του μη δουναι αυτοις απο των θυγατερων ἡμων εις γυναικας.
και ειπαν, τις εἱς απο φυλων ισραηλ, ὁς ουκ ανεβη προς κυριον εις μασσηφαθ; και ιδου ουκ ηλθεν ανηρ εις την παρεμβολην απο ιαβεις γαλααδ εις την εκκλησιαν.
και επεσκεπη ὁ λαος, και ουκ ην εκει ανηρ απο οικουντων ιαβις γαλααδ.
και απεστειλεν εκει ἡ συναγωγη δωδεκα χιλιαδας ανδρων απο υἱων της δυναμεως, και ενετειλαντο αυτοις λεγοντες, πορευεσθε και παταξατε τους οικουντας ιαβεις γαλααδ εν στοματι ῥομφαιας.
και τουτο ποιησετε· παν αρσεν και πασαν γυναικα ειδυιαν κοιτην αρσενος, αναθεματιειτε· τας δε παρθενους, περιποιησεσθε· και εποιησαν οὑτως.
και εὑρον απο οικουντων ιαβεις γαλααδ, τετρακοσιας νεανιδας παρθενους, αἱτινες ουκ εγνωσαν ανδρα εις κοιτην αρσενος, και ηνεγκαν αυτας εις την παρεμβολην εις σηλωμ την εν γη χανααν.
και απεστειλαν πασα ἡ συναγωγη, και ελαλησαν προς τους υἱους βενιαμειν εν τη πετρα ῥεμμων, και εκαλεσαν αυτους εις ειρηνην.
και επεστρεψε βενιαμιν προς τους υἱους ισραηλ εν τω καιρω εκεινω, και εδωκαν αυτοις οἱ υἱοι ισραηλ τας γυναικας ἁς εζωοποιησαν απο των θυγατερων ιαβις γαλααδ· και ηρεσεν αυτοις οὑτω.
και ὁ λαος παρεκληθη επι τω βενιαμιν, ὁτι εποιησε κυριος διακοπην εν ταις φυλαις ισραηλ.
και ειπον οἱ πρεσβυτεροι της συναγωγης, τι ποιησωμεν τοις περισσοις εις γυναικας; ὁτι ηφανισθη απο βενιαμιν γυνη.
και ειπαν, κληρονομια διασωζομενων των βενιαμιν· και ουκ εξαλειφθησεται φυλη απο ισραηλ,
ὁτι ἡμεις ου δυνησομεθα δουναι αυτοις γυναικας απο των θυγατερων ἡμων, ὁτι ωμοσαμεν εν υἱοις ισραηλ, λεγοντες, επικαταρατος ὁ διδους γυναικα τω βενιαμιν.
και ειπαν, ιδου δη ἑορτη κυριου εν σηλωμ αφʼ ἡμερων εις ἡμερας, ἡ εστιν απο βορῥα της βαιθηλ, κατʼ ανατολας ἡλιου επι της ὁδου της αναβαινουσης απο βαιθηλ εις συχεμ, και απο νοτου της λεβωνα.
και ενετειλαντο τοις υἱοις βενιαμειν, λεγοντες, πορευεσθε και ενεδρευσατε εν τοις αμπελωσι,
και οψεσθε, και ιδου, εαν εξελθωσιν αἱ θυγατερες των οικουντων σηλω χορευειν εν τοις χοροις, και εξελευσεσθε εκ των αμπελωνων, και ἁρπασατε αὑτοις ανηρ γυναικα απο των θυγατερων σηλωμ, και πορευεσθε εις γην βενιαμιν.
και εσται ὁταν ελθωσιν οἱ πατερες αυτων η οἱ αδελφοι αυτων κρινεσθαι προς ἡμας, και ερουμεν αυτοις, ελεος ποιησατε ἡμιν αυτας, ὁτι ουκ ελαβομεν ανηρ γυναικα αυτου εν τη παραταξει, ὁτι ουχ ὑμεις εδωκατε αυτοις, ὡς κληρος πλημμελησατε.
και εποιησαν οὑτως οἱ υἱοι βενιαμιν· και ελαβον γυναικας εις αριθμον αυτων απο των χορευουσων ὡν ἡρπασαν· και επορευθησαν, και ὑπεστρεψαν εις την κληρονομιαν αυτων· και ωκοδομησαν τας πολεις, και εκαθισαν εν αυταις.
και περιεπατησαν εκειθεν οἱ υἱοι ισραηλ εν τω καιρω εκεινω ανηρ εις φυλην αυτου και εις συγγενειαν αυτου· και εξηλθον εκειθεν ανηρ εις την κληρονομιαν αυτου.
εν δε ταις ἡμεραις εκειναις ουκ ην βασιλευς εν ισραηλ· ανηρ το ευθες ενωπιον αυτου εποιει.
1_samuel
1
ανθρωποσ ην εξ αρμαθαιμ σιφα, εξ ορους εφραιμ, και ονομα αυτω ἑλκανα υἱος ιερεμεηλ υἱου ἡλιου υἱου θοκε εν
νασιβ εφραιμ. και τουτω δυο γυναικες· ονομα τη μια, αννα· και ονομα τη δευτερα, φεννανα. και ην τη φεννανα παιδια· και τη αννα ουκ ην παιδιον.
και ανεβαινεν ὁ ανθρωπος εξ ἡμερων εις ἡμερας εκ πολεως αυτου εξ αρμαθαιμ προσκυνειν και θυειν κυριω τω θεω σαβαωθ εις σηλωμ· και εκει ἡλι και οἱ δυο υἱοι αυτου οφνι και φινεες ἱερεις του κυριου.
και εγενηθη ἡμερα, και εθυσεν ἑλκανα, και εδωκε τη φεννανα γυναικι αυτου, και τοις υἱοις αυτης μεριδας.
και τη αννα εδωκε μεριδα μιαν, ὁτι ουκ ην αυτη παιδιον, πλην ὁτι την ανναν ηγαπα ἑλκανα ὑπερ ταυτην· και κυριος απεκλεισε τα περι την μητραν αυτης,
ὁτι ουκ εδωκεν αυτη κυριος παιδιον κατα την θλιψιν αυτης, και κατα την αθυμιαν της θλιψεως αυτης· και ηθυμει δια τουτο, ὁτι συνεκλεισε κυριος τα περι την μητραν αυτης του μη δουναι αυτη παιδιον.
οὑτως εποιει ενιαυτον κατʼ ενιαυτον, εν τω αναβαινειν αυτην εις οικον κυριου· και ηθυμει, και εκλαιε, και ουκ ησθιε.
και ειπεν αυτη ἑλκανα ὁ ανηρ αυτης, αννα· και ειπεν αυτω, ιδου εγω, κυριε· και ειπεν αυτη, τι εστι σοι ὁτι κλαιεις; και ἱνατι ουκ εσθιεις; και ἱνατι τυπτει σε ἡ καρδια σου; ουκ αγαθος εγω σοι ὑπερ δεκα τεκνα;
και ανεστη αννα μετα το φαγειν αυτους εν σηλωμ, και κατεστη ενωπιον κυριου· και ἡλι ὁ ἱερευς, επι του διφρου επι των φλιων ναου κυριου.
και αυτη κατωδυνος ψυχη, και προσηυξατο προς κυριον, και κλαιουσα εκλαυσε.
και ηυξατο ευχην κυριω, λεγουσα, αδωναι κυριε ελωε σαβαωθ, εαν επιβλεπων επιβλεψης επι την ταπεινωσιν της δουλης σου, και μνησθης μου, και δως τη δουλη σου σπερμα ανδρων, και δωσω αυτον ενωπιον σου δοτον ἑως ἡμερας θανατου αυτου, και οινον και μεθυσμα ου πιεται, και σιδηρος ουκ αναβησεται επι την κεφαλην αυτου.
και εγενηθη ὁτε επληθυνε προσευχομενη ενωπιον κυριου, και ἡλι ὁ ἱερευς εφυλαξε το στομα αυτης.
και αὑτη ελαλει εν τη καρδια αυτης, και τα χειλη αυτης εκινειτο, και φωνη αυτης ουκ ηκουετο· και ελογισατο αυτην ἡλι εις μεθυουσαν.
και ειπεν αυτη το παιδαριον ἡλι, ἑως ποτε μεθυσθηση; περιελου τον οινον σου, και πορευου εκ προσωπου κυριου.
και απεκριθη αννα, και ειπεν, ουχι κυριε· γυνη ἡ σκληρα ἡμερα εγω ειμι, και οινον και μεθυσμα ου πεπωκα, και εκχεω την ψυχην μου ενωπιον κυριου.
μη δως την δουλην σου εις θυγατερα λοιμην, ὁτι εκ πληθους αδολεσχιας μου εκτετακα ἑως νυν.
και απεκριθη ἡλι, και ειπεν αυτη, πορευου εις ειρηνην· ὁ θεος ισραηλ δωη σοι παν αιτημα σου, ὁ ητησω παρʼ αυτου.
και ειπεν, εὑρεν ἡ δουλη σου χαριν εν οφθαλμοις σου· και επορευθη ἡ γυνη εις την ὁδον αυτης· και εισηλθεν εις το καταλυμα αυτης, και εφαγε μετα του ανδρος αυτης και επιε, και το προσωπον αυτης ου συνεπεσεν ετι.
και ορθριζουσι τοπρωι και προσκυνουσι τω κυριω, και πορευονται την ὁδον αυτων· και εισηλθεν ἑλκανα εις τον οικον αυτου αρμαθαιμ, και εγνω την ανναν γυναικα αυτου· και εμνησθη αυτης κυριος, και συνελαβε.
και εγενηθη τω καιρω των ἡμερων, και ετεκεν υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου σαμουηλ, και ειπεν, ὁτι παρα κυριου θεου σαβαωθ ητησαμην αυτον.
και ανεβη ὁ ανθρωπος ἑλκανα και πας ὁ οικος αυτου θυσαι εν σηλωμ την θυσιαν των ἡμερων, και τας ευχας αυτου, και πασας τας δεκατας της γης αυτου.
και αννα ουκ ανεβη μετʼ αυτου, ὁτι ειπε τω ανδρι αυτης, ἑως του αναβηναι το παιδαριον, εαν απογαλακτισω αυτο, και οφθησεται τω προσωπω κυριου, και καθησεται ἑως αιωνος εκει.
και ειπεν αυτη ἑλκανα ὁ ανηρ αυτης, ποιει το αγαθον εν οφθαλμοις σου, καθου ἑως αν απογαλακτισης αυτο· αλλα στησαι κυριος το εξελθον εκ του στοματος σου· και εκαθισεν ἡ γυνη και εθηλασε τον υἱον αυτης, ἑως αν απογαλακτιση αυτον.
και ανεβη μετʼ αυτου εις σηλωμ εν μοσχω τριετιζοντι, και αρτοις, και οιφι σεμιδαλεως, και νεβελ οινου· και εισηλθεν εις οικον κυριου εν σηλωμ, και το παιδαριον μετʼ αυτων.
και προσηγαγον ενωπιον κυριου· και εσφαξεν ὁ πατηρ αυτου την θυσιαν, ἡν εποιει εξ ἡμερων εις ἡμερας τω κυριω· και προσηγαγε το παιδαριον, και εσφαξε τον μοσχον· και προσηγαγεν αννα ἡ μητηρ του παιδαριου προς ἡλι,
και ειπεν, εν εμοι κυριε ζη ἡ ψυχη σου, εγω ἡ γυνη ἡ καταστασα ενωπιον σου μετα σου εν τω προσευξασθαι προς κυριον.
ὑπερ του παιδαριου τουτου προσηυξαμην· και εδωκε μοι κυριος το αιτημα μου ὁ ητησαμην παρʼ αυτου.
καγω κιχρω αυτον τω κυριω πασας τας ἡμερας ἁς ζη αυτος, χρησιν τω κυριω, και ειπεν,
2
εστερεωθη ἡ καρδια μου εν κυριω, ὑψωθη κερας μου εν θεω μου, επλατυνθη επʼ εχθρους μου το στομα μου, ευφρανθην εν σωτηρια σου.
ὁτι ουκ εστιν ἁγιος ὡς κυριος, και ουκ εστι δικαιος ὡς ὁ θεος ἡμων, ουκ εστιν ἁγιος πλην σου.
μη καυχασθε, και μη λαλειτε ὑψηλα· μη εξελθετω μεγαλορῥημοσυνη εκ του στοματος ὑμων, ὁτι θεος γνωσεων κυριος, και θεος ἑτοιμαζων επιτηδευματα αυτου.
τοξον δυνατων ησθενησε, και ασθενουντες περιεζωσαντο δυναμιν.
πληρεις αρτων ηλαττωθησαν, και οἱ πεινωντες παρηκαν γην· ὁτι στειρα ετεκεν ἑπτα, και ἡ πολλη εν τεκνοις ησθενησε.
κυριος θανατοι και ζωογονει, καταγει εις ἁδου και αναγει.
κυριος πτωχιζει και πλουτιζει, ταπεινοι και ανυψοι.
ανιστα απο γης πενητα, και απο κοπριας εγειρει πτωχον, καθισαι μετα δυναστων λαου, και θρονον δοξης κατακληρονομων αυτοις,
διδους ευχην τω ευχομενω· και ευλογησεν ετη δικαιου, ὁτι ουκ εν ισχυι δυνατος ανηρ.
κυριος ασθενη ποιησει αντιδικον αυτου, κυριος ἁγιος· μη καυχασθω ὁ φρονιμος εν τη φρονησει αυτου, και μη καυχασθω ὁ δυνατος εν τη δυναμει αυτου, και μη καυχασθω ὁ πλουσιος εν τω πλουτω αυτου· αλλʼ εν τουτω καυχασθω ὁ καυχωμενος, συνιειν και γινωσκειν τον κυριον, και ποιειν κριμα και δικαιοσυνην εν μεσω της γης. κυριος ανεβη εις ουρανους, και εβροντησεν· αυτος κρινει ακρα γης, και διδωσιν ισχυν τοις βασιλευσιν ἡμων, και ὑψωσει κερας χριστου αυτου.
και κατελιπεν αυτον εκει ενωπιον κυριου, και απηλθεν εις αρμαθαιμ· και το παιδαριον ην λειτουργων τω προσωπω κυριου ενωπιον ἡλι του ἱερεως.
και οἱ υἱοι ἡλι του ἱερεως υἱοι λοιμοι, ουκ ειδοτες τον κυριον.
και το δικαιωμα του ἱερεως παρα του λαου παντος του θυοντος· και ηρχετο το παιδαριον του ἱερεως ὡς αν ἡψηθη το κρεας, και κρεαγρα τριοδους εν τη χειρι αυτου,
και επαταξεν αυτην εις τον λεβητα τον μεγαν η εις το χαλκειον η εις την χυτραν, και παν ὁ εαν ανεβη εν τη κρεαγρα, ελαμβανεν ἑαυτω ὁ ἱερευς· κατα ταδε εποιουν παντι ισραηλ τοις ερχομενοις θυσαι κυριω εν σηλωμ.
και πριν θυμιαθηναι το στεαρ, ηρχετο το παιδαριον του ἱερεως, και ελεγε τω ανδρι τω θυοντι, δος κρεας οπτησαι τω ἱερει, και ου μη λαβω παρα σου κρεας ἑφθον εκ του λεβητος.
και ελεγεν ὁ ανηρ ὁ θυων, θυμιαθητω πρωτον ὡς καθηκει το στεαρ, και λαβε σεαυτω εκ παντων ὡν επιθυμει ἡ ψυχη σου· και ειπεν, ουχι· ὁτι νυν δωσεις· και εαν μη, ληψομαι κραταιως.
και ην ἡ ἁμαρτια ενωπιον κυριου των παιδαριων μεγαλη σφοδρα, ὁτι ηθετουν την θυσιαν κυριου.
και σαμουηλ ην λειτουργων ενωπιον κυριου, παιδαριον περιεζωσμενον εφουδ βαδ·
και διπλοιδα μικραν εποιησεν αυτω ἡ μητηρ αυτου, και ανεφερεν αυτω εξ ἡμερων εις ἡμερας εν τω αναβαινειν αυτην μετα του ανδρος αυτης θυσαι την θυσιαν των ἡμερων.
και ευλογησεν ἡλι τον ἑλκανα και την γυναικα αυτου, λεγων, αποτισαι σοι κυριος σπερμα εκ της γυναικος ταυτης, αντι του χρεους οὑ εχρησας τω κυριω· και απηλθεν ὁ ανθρωπος εις τον τοπον αυτου.
και επεσκεψατο κυριος την ανναν, και ετεκεν ετι τρεις υἱους, και δυο θυγατερας· και εμεγαλυνθη το παιδαριον σαμουηλ ενωπιον κυριου.
και ἡλι πρεσβυτης σφοδρα· και ηκουσεν ἁ εποιουν οἱ υἱοι αυτου τοις υἱοις ισραηλ·
και ειπεν αυτοις, ἱνατι ποιειτε κατα το ῥημα τουτο, ὁ εγω ακουω εκ στοματος παντος του λαου κυριου;
μη τεκνα, ὁτι ουκ αγαθη ἡ ακοη ἡν εγω ακουω· μη ποιειτε οὑτως, ὁτι ουκ αγαθαι αἱ ακοαι ἁς εγω ακουω του μη δουλευειν λαον θεω.
εαν ἁμαρτανων ἁμαρτη ανηρ εις ανδρα, και προσευξονται ὑπερ αυτου προς κυριον· και εαν τω κυριω ἁμαρτη, τις προσευξεται ὑπερ αυτου; και ουκ ηκουον της φωνης του πατρος αυτων, ὁτι βουλομενος εβουλετο κυριος διαφθειραι αυτους.
και το παιδαριον σαμουηλ επορευετο, και ην αγαθον μετα κυριου και μετα ανθρωπων.
και ηλθεν ὁ ανθρωπος θεου προς ἡλι, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, αποκαλυφθεις απεκαλυφθην προς οικον του πατρος σου, οντων αυτων εν γη αιγυπτω δουλων τω οικω φαραω.
και εξελεξαμην τον οικον του πατρος σου εκ παντων των σκηπτρων ισραηλ εμοι ἱερατευειν, του αναβαινειν επι θυσιαστηριον μου, και θυμιαν θυμιαμα, και αιρειν εφουδ· και εδωκα τω οικω του πατρος σου τα παντα του πυρος υἱων ισραηλ εις βρωσιν.
και ἱνατι επεβλεψας επι το θυμιαμα μου και εις την θυσιαν μου αναιδει οφθαλμω; και εδοξασας τους υἱους σου ὑπερ εμε ενευλογεισθαι απαρχης πασης θυσιας του ισραηλ εμπροσθεν μου;
δια τουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ειπα, ὁ οικος σου και ὁ οικος του πατρος σου διελευσεται ενωπιον μου ἑως αιωνος· και νυν φησι κυριος, μηδαμως εμοι, ὁτι αλλʼ η τους δοξαζοντας με δοξασω, και ὁ εξουθενων με ατιμωθησεται.
ιδου ερχονται ἡμεραι, και εξολοθρευσω το σπερμα σου και το σπερμα οικου πατρος σου·
και ουκ εσται σοι πρεσβυτης εν οικω μου πασας τας ἡμερας.
και ανδρα ουκ εξολοθρευσω σοι απο του θυσιαστηριου μου, εκλειπειν τους οφθαλμους αυτου, και καταρῥειν την ψυχην αυτου· και πας περισσευων οικου σου πεσουνται εν ῥομφαια ανδρων.
και τουτο σοι το σημειον ὁ ἡξει επι τους δυο υἱους σου, οφνι και φινεες, εν μια ἡμερα αποθανουνται αμφοτεροι.
και αναστησω εμαυτω ἱερεα πιστον, ὁς παντα τα εν τη καρδια μου και τα εν τη ψυχη μου ποιησει και οικοδομησω αυτω οικον πιστον, και διελευσεται ενωπιον χριστου μου πασας τας ἡμερας.
και εσται ὁ περισσευων εν οικω σον, ἡξει προσκυνειν αυτω οβολου αργυριου, λεγων, παραρῥιψον με επι μιαν των ἱερατειων σου φαγειν αρτον.
3
και το παιδαριον σαμουηλ ην λειτουργων τω κυριω ενωπιον ἡλι του ἱερεως· και ῥημα κυριου ην τιμιον εν ταις ἡμεραις εκειναις, ουκ ην ὁρασις διαστελλουσα.
και εγενετο εν τη ἡμερα εκεινη, και ἡλι εκαθευδεν εν τω τοπω αυτου, και οἱ οφθαλμοι αυτου ηρξαντο βαρυνεσθαι, και ουκ ηδυναντο βλεπειν.
και ὁ λυχνος του θεου πριν επισκευασθηναι, και σαμουηλ εκαθευδεν εν τω ναω, οὑ ἡ κιβωτος του θεου.
και εκαλεσε κυριος, σαμουηλ σαμουηλ· και ειπεν, ιδου εγω.
και εδραμε προς ἡλι, και ειπεν, ιδου εγω, ὁτι κεκληκας με· και ειπεν, ου κεκληκα σε, αναστρεφε, καθευδε· και ανεστρεψε και εκαθευδε.
και προσεθετο κυριος, και εκαλεσε, σαμουηλ σαμουηλ· και επορευθη προς ἡλι το δευτερον, και ειπεν, ιδου εγω, ὁτι κεκληκας με· και ειπεν, ου κεκληκα σε, αναστρεφε, καθευδε.
και σαμουηλ πριν γνωναι θεον, και αποκαλυφθηναι αυτω ῥημα κυριου.
και προσεθετο κυριος καλεσαι σαμουηλ εν τριτω· και ανεστη και επορευθη προς ἡλι, και ειπεν, ιδου εγω, ὁτι κεκληκας με· και εσοφισατο ἡλι ὁτι κυριος κεκληκε το παιδαριον.
και ειπεν, αναστρεφε, καθευδε τεκνον· και εσται εαν καλεση σε, και ερεις, λαλει, ὁτι ακουει ὁ δουλος σου· και επορευθη σαμουηλ, και εκοιμηθη εν τω τοπω αυτου.
και ηλθε κυριος και κατεστη, και εκαλεσεν αυτον ὡς ἁπαξ και ἁπαξ· και ειπε σαμουηλ, λαλει, ὁτι ακουει ὁ δουλος σου.
και ειπε κυριος προς σαμουηλ, ιδου εγω ποιω τα ῥηματα μου εν ισραηλ, παντος ακουοντος αυτα, ηχησει αμφοτερα τα ωτα αυτου.
εν τη ἡμερα εκεινη επεγερω επι ἡλι παντα ὁσα ελαλησα εις τον οικον αυτου, αρξομαι και επιτελεσω.
και ανηγγελκα αυτω ὁτι εκδικω εγω τον οικον αυτου ἑως αιωνος εν αδικιαις υἱων αυτου, ὁτι κακολογουντες θεον οἱ υἱοι αυτου, και ουκ ενουθετει αυτους.
και ουδʼ οὑτως· ωμοσα τω οικω ἡλι, ει εξιλασθησεται αδικια οικου ἡλι, εν θυμιαματι και εν θυσιαις ἑως αιωνος.
και κοιμαται σαμουηλ ἑως πρωι, και ωρθρισε τοπρωι και ηνοιξε τας θυρας οικου κυριου· και σαμουηλ εφοβηθη απαγγειλαι την ὁρασιν.
και ειπεν ἡλι προς σαμουηλ, σαμουηλ τεκνον· και ειπεν, ιδου εγω.
και ειπε, τι το ῥημα το λαληθεν προς σε; μη δη κρηψης απʼ εμου· ταδε ποιησαι σοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, εαν κρυψης απʼ εμου ῥημα εκ παντων των λογων των λαληθεντων σοι εν τοις ωσι σου.
και απηγγειλε σαμουηλ παντας τους λογους, και ουκ εκρυψεν απʼ αυτου· και ειπεν ἡλι, κυριος αυτος, το αγαθον ενωπιον αυτου ποιησει.
και εμεγαλυνθη σαμουηλ, και ην κυριος μετʼ αυτου, και ουκ επεσεν απο παντων των λογων αυτου επι την γην.
και εγνωσαν πας ισραηλ απο δαν και ἑως βηρσαβεε, ὁτι πιστος σαμονηλ εις προφητην τω κυριω.
και προσεθετο κυριος δηλωθηναι εν σηλωμε, ὁτι απεκαλυφθη κυριος προς σαμουηλ· και επιστευθη σαμουηλ του προφητης γενεσθαι τω κυριω εις παντα ισραηλ απʼ ακρων της γης και ἑως ακρων· και ἡλι πρεσβυτης σφοδρα, και οἱ υἱοι αυτου πορευομενοι επορευοντο, και πονηρα ἡ ὁδος αυτων ενωπιον κυριου.
4
και εγενηθη εν ταις ἡμεραις εκειναις, και συναθροιζονται αλλοφυλοι επι ισραηλ εις πολεμον· και εξηλθεν ισραηλ εις απαντησιν αυτοις εις πολεμον, και παρεμβαλλουσιν επι αβενεζερ· και οἱ αλλοφυλοι παρεμβαλλουσιν εν αφεκ.
και παρατασσονται αλλοφυλοι εις πολεμον επι ισραηλ· και εκλινεν ὁ πολεμος, και επταισεν ανηρ ισραηλ ενωπιον αλλοφυλων, και επληγησαν εν τη παραταξει εν αγρω τεσσαρες χιλιαδες ανδρων.
και ηλθεν ὁ λαος εις την παρεμβολην, και ειπαν οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ, κατα τι επταισεν ἡμας κυριος σημερον ενωπιον αλλοφυλων; λαβωμεν την κιβωτον του θεου ἡμων εκ σηλωμ, και εξελθετω εκ μεσου ἡμων, και σωσει ἡμας εκ χειρος εχθρων ἡμων.
και απεστειλεν ὁ λαος εις σηλωμ, και αιρουσιν εκειθεν την κιβωτον κυριου καθημενου χερουβιμ· και αμφοτεροι οἱ υἱοι ἡλι μετα της κιβωτου, οφνι και φινεες.
και εγενηθη ὡς ηλθεν ἡ κιβωτος κυριου εις την παρεμβολην, και ανεκραξεν πας ισραηλ φωνη μεγαλη, και ηχησεν ἡ γη.
και ηκουσαν οἱ αλλοφυλοι της κραυγης, και ειπον οἱ αλλοφυλοι, τις ἡ κραυγη ἡ μεγαλη αὑτη εν τη παρεμβολη των ἑβραιων; και εγνωσαν ὁτι κιβωτος κυριου ἡκει εις την παρεμβολην.
και εφοβηθησαν οἱ αλλοφυλοι, και ειπον, οὑτοι οἱ θεοι ἡκασι προς αυτους εις την παρεμβολην. ουαι ἡμιν, εξελου ἡμας κυριε σημερον, ὁτι ου γεγονε τοιαυτη εχθες και τριτην·
ουαι ἡμιν, τις εξελειται ἡμας εκ χειρος των θεων των στερεων τουτων; οὑτοι οἱ θεοι οἱ παταξαντες την αιγυπτον εν παση πληγη, και εν τη ερημω.
κραταιουσθε και γινεσθε εις ανδρας αλλοφυλοι, ὁπως μη δουλευσητε τοις ἑβραιοις, καθως εδουλευσαν ἡυιν, και εσεσθε εις ανδρας, και πολεμησατε αυτους.
και επολεμησαν αυτους· και πταιει ανηρ ισραηλ, και εφυγεν ἑκαστος εις σκηνωμα αυτου· και εγενετο πληγη μεγαλη σφοδρα· και επεσον εξ ισραηλ τριακοντα χιλιαδες ταγματων.
και κιβωτος του θεου εληφθη, και αμφοτεροι οἱ υἱοι ἡλι απεθανον, οφνι και φινεες.
και εδραμεν ανηρ ιεμιναιος εκ της παραταξεως, και ηλθεν εις σηλωμ εν τη ἡμερα εκεινη, και τα ἱματια αυτου διερῥωγοτα, και γη επι της κεφαλης αυτου.
και ηλθε, και ιδου ἡλι επι του διφρου παρα την πυλην σκοπευων την ὁδον, ὁτι ην καρδια αυτου εξεστηκυια περι της κιβωτου του θεου· και ὁ ανθρωπος εισηλθεν εις την πολιν απαγγειλαι· και ανεβοησεν ἡ πολις.
και ηκουσεν ἡλι την φωνην της βοης, και ειπε, τις ἡ φωνη της βοης ταυτης; και ὁ ανθρωπος σπευσας εισηλθε, και απηγγειλε τω ἡλι.
και ἡλι υἱος ενενηκοντα ετων, και οἱ οφθαλμοι αυτου επανεστησαν, και ουκ επεβλεπε. και ειπεν ἡλι τοις ανδρασιν τοις περιεστηκοσιν αυτω, τις ἡ φωνη του ηχου τουτου;
και ὁ ανηρ σπευσας προσηλθε προς ἡλι, και ειπεν αυτω, εγω ειμι ὁ ἡκων εκ της παρεμβολης, καγω πεφευγα εκ της παραταξεως σημερον· και ειπεν ἡλι, τι το γεγονος ῥημα, τεκνον;
και απεκριθη το παιδαριον, και ειπε, πεφευγεν ανηρ ισραηλ εκ προσωπου αλλοφυλων, και εγενετο πληγη μεγαλη εν τω λαω, και αμφοτεροι οἱ υἱοι σου τεθνηκασι, και ἡ κιβωτος του θεου εληφθη.
και εγενετο ὡς εμνησθη της κιβωτου του θεου, και επεσεν απο του διφρου οπισθιως εχομενος της πυλης, και συνετριβη ὁ νωτος αυτου, και απεθανεν, ὁτι πρεσβυτης ὁ ανθρωπος και βαρυς· και αυτος εκρινε τον ισραηλ εικοσι ετη.
και νυμφη αυτου γυνη φινεες συνειληφυια του τεκειν, και ηκουσε την αγγελιαν, ὁτι εληφθη ἡ κιβωτος του θεου, και ὁτι τεθνηκεν ὁ πενθερος αυτης και ὁ ανηρ αυτης, και εκλαυσε και ετεκεν, ὁτι επεστραφησαν επʼ αυτην ωδινες αυτης·
και εν τω καιρω αυτης αποθνησκει· και ειπον αυτη αἱ γυναικες αἱ παρεστηκυιαι αυτη, μη φοβου, ὁτι υἱον τετοκασ· και ουκ απεκριθη, και ουκ ενοησαν ἡ καρδια αυτης.
και εκαλεσε το παιδαριον ουαιβαρχαβωθ ὑπερ της κιβωτου του θεου, και ὑπερ του πενθερου αυτης, και ὑπερ του ανδρος αυτης.
και ειπαν, απωκισται δοξα ισραηλ εν τω ληφθηναι την κιβωτον κυριου.
5
και αλλοφυλοι ελαβον την κιβωτον του θεου, και εισηνεγκαν αυτην εξ αβενεζερ εις αζωτον.
και ελαβον αλλοφυλοι την κιβωτον κυριου, και εισηνεγκαν αυτην εις οικον δαγων, και παρεστησαν αυτην παρα δαγων.
και ωρθρισαν οἱ αζωτιοι, και εισηλθον εις οικον δαγων· και ειδον, και ιδου δαγων πεπτωκως επι προσωπον αυτου ενωπιον κιβωτου του θεου· και ηγειραν τον δαγων, και κατεστησαν εις τον τοπον αυτου· και εβαρυνθη χειρ κυριου επι τους αζωτιους, και εβασανισεν αυτους· και επαταξεν αυτους εις τας ἑδρας αυτων, την αζωτον και τα ὁρια αυτης.
και εγενετο ὁτε ωρθρισαν τοπρωι, και ιδου δαγων, πεπτωκως επι προσωπον αυτου ενωπιον κιβωτου διαθηκης κυριου· και κεφαλη δαγων και αμφοτερα τα ιχνη χειρων αυτου αφηρημενα επι τα εμπροσθια ἁμαφεθ ἑκαστοι, και αμφοτεροι οἱ καρποι των χειρων αυτου πεπτωκοτες επι το προθυρον, πλην ἡ ῥαχις δαγων ὑπελειφθη.
δια τουτο ουκ επιβαινουσιν οἱ ἱερεις δαγων, και πας ὁ εισπορευομενος εις οικον δαγων, επι βαθμον οικου δαγων εν αζωτω ἑως της ἡμερας ταυτης, ὁτι ὑπερβαινοντες ὑπερβαινουσι.
και εβαρυνθη ἡ χειρ κυριου επι αζωτον, και επηγαγεν αυτοις, και εξεζεσεν αυτοις εις τας ναυς, και μεσον της χωρας αυτης ανεφυησαν μυες· και εγενετο συγχυσις θανατου μεγαλη εν τη πολει.
και ειδον οἱ ανδρες αζωτου ὁτι οὑτως, και λεγουσιν, ὁτι ου καθησεται κιβωτος του θεου ισραηλ μεθʼ ἡμων, ὁτι σκληρα χειρ αυτου εφʼ ἡμας και επι δαγων θεον ἡμων.
και αποστελλουσι και συναγουσι τους σατραπας των αλλοφυλων προς αυτους, και λεγουσι, τι ποιησωμεν τη κιβωτω θεου ισραηλ; και λεγουσιν οἱ γεθαιοι, μετελθετω κιβωτος του θεου προς ἡμας· και μετηλθε κιβωτος του θεου ισραηλ εις γεθ.
και εγενηθη μετα το μετελθειν αυτην, και γινεται χειρ κυριου τη πολει, ταραχος μεγας σφοδρα· και επαταξε τους ανδρας της πολεως απο μικρου ἑως μεγαλου, και επαταξεν αυτους εις τας ἑδρας αυτων· και εποιησαν οἱ γεθαιοι ἑαυτοις ἑδρας.
και εξαποστελλουσι την κιβωτον του θεου εις ασκαλωνα· και εγενηθη ὡς εισηλθε κιβωτος θεου εις ασκαλωνα, και εβοησαν οἱ ασκαλωνιται, λεγοντες, τι απεστρεψατε την κιβωτον του θεου ισραηλ προς ἡμας θανατωσαι ἡμας και τον λαον ἡμων;
και εξαποστελλουσι και συναγουσι τους σατραπας των αλλοφυλων, και ειπον, εξαποστειλατε την κιβωτον του θεου ισραηλ, και καθισατω εις τον τοπον αυτης, και ου μη θανατωση ἡμας και τον λαον ἡμων· ὁτι εγενηθη συγχυσις εν ὁλη τη πολει βαρεια σφοδρα, ὡς εισηλθεν κιβωτος θεου ισραηλ εκει.
και οἱ ζωντες και ουκ αποθανοντες επληγησαν εις τας ἑδρας· και ανεβη ἡ κραυγη της πολεως εις τον ουρανον.
6
και ην ἡ κιβωτος εν αγρω των αλλοφυλων ἑπτα μηνας, και εξεζεσεν ἡ γη αυτων μυας.
και καλουσιν αλλοφυλοι τους ἱερεις και τους μαντεις και τους επαοιδους αυτων, λεγοντες, τι ποιησωμεν τη κιβωτω κυριου; γνωρισατε ἡμιν εν τινι αποστελουμεν αυτην εις τον τοπον αυτης.
και ειπαν, ει εξαποστελλετε ὑμεις την κιβωτον διαθηκης κυριου θεου ισραηλ, μη δη εξαποστειλητε αυτην κενην, αλλα αποδιδοντες αποδοτε αυτη της βασανου, και τοτε ιαθησεσθε, και εξιλασθησεται ὑμιν· μη ουκ αποστη ἡ χειρ αυτου αφʼ ὑμων;
και λεγουσι, τι το της βασανου αποδωσομεν αυτη; και ειπαν, κατα αριθμον των σατραπων των αλλοφυλων πεντε ἑδρας χρυσας, ὁτι πταισμα εν ὑμιν και τοις αρχουσιν ὑμων και τω λαω,
και μυς χρυσους ὁμοιωμα των μυων ὑμων των διαφθειροντων την γην· και δωσετε τω κυριω δοξαν, ὁπως κουφιση την χειρα αυτου αφʼ ὑμων, και απο των θεων ὑμων, και απο της γης ὑμων.
και ἱνατι βαρυνετε τας καρδιας ὑμων, ὡς εβαρυνεν αιγυπτος και φαραω την καρδιαν αυτων; ουχι ὁτε ενεπαιξεν αυτοις, εξαπεστειλαν αυτους και απηλθον;
και νυν λαβετε και ποιησατε ἁμαξαν καινην, και δυο βοας πρωτοτοκουσας ανευ των τεκνων· και ζευξατε τας βοας εν τη ἁμαξη, και απαγαγετε τα τεκνα απο οπισθεν αυτων εις οικον.
και ληψεσθε την κιβωτον, και θησετε αυτην επι την ἁμαξαν, και τα σκευη τα χρυσα αποδωσετε αυτη της βασανου, και θησετε εν θεματι βερσεχθαν εκ μερους αυτης· και εξαποστελειτε αυτην, και απελασατε αυτην, και απελευσεσθε.
και οψεσθε, ει ὁδον ὁριων αυτης πορευσεται μετα βαιθσαμυς, αυτος πεποιηκεν ἡμιν την κακιαν την μεγαλην ταυτην· και εαν μη, και γνωσομεθα ὁτι ου χειρ αυτου ἡπται ἡμων, αλλα συμπτωμα τουτο γεγονεν ἡμιν.
και εποιησαν οἱ αλλοφυλοι οὑτω· και ελαβον δυο βοας πρωτοτοκουσας, και εζευξαν αυτας εν τη ἁμαξη, και τα τεκνα αυτων απεκωλυσαν εις οικον·
και εθεντο την κιβωτον κυριου επι την ἁμαξαν, και το θεμα εργαβ και τους μυς τους χρυσους.
και κατευθυναν αἱ βοες εν τη ὁδω εις ὁδον βαιθσαμυς, εν τριβω ενι επορευοντο και εκοπιων, και ου μεθισταντο δεξια ουδε αριστερα· και οἱ σατραπαι των αλλοφυλων επορευοντο οπισω αυτης ἑως ὁριων βαιθσαμυς.
και οἱ εν βαιθσαμυς εθεριζον θερισμον πυρων εν κοιλαδι· και ηραν οφθαλμους αυτων, και ειδον κιβωτον κυριου, και ηυφρανθησαν εις απαντησιν αυτης.
και ἡ ἁμαξα εισηλθεν εις αγρον ωσηε τον εν βαιθσαμυς, και εστησαν εκει παρʼ αυτη λιθον μεγαν· και σχιζουσι τα ξυλα της ἁμαξης, και τας βοας ανηνεγκαν εις ὁλοκαυτωσιν τω κυριω.
και οἱ λευιται ανηνεγκαν την κιβωτον του κυριου, και το θεμα εργαβ μετʼ αυτης, και τα επʼ αυτης σκευη τα χρυσα, και εθεντο επι του λιθου του μεγαλου· και οἱ ανδρες βαιθσαμυς ανηνεγκαν ὁλοκαυτωσεις και θυσιας εν τη ἡμερα εκεινη τω κυριω.
και οἱ πεντε σατραπαι των αλλοφυλων ἑωρων, και ανεστρεψαν εις ασκαλωνα τη ἡμερα εκεινη.
και αὑται αἱ ἑδραι αἱ χρυσαι, ἁς απεδωκαν οἱ αλλοφυλοι της βασανου τω κυριω· της αζωτου μιαν, της γαζης μιαν, της ασκαλωνος μιαν, της γεθ μιαν, της ακκαρων μιαν.
και μυς οἱ χρυσοι κατʼ αριθμον πασων πολεων των αλλοφυλων των πεντε σατραπων εκ πολεως εστερεωμενης και ἑως κωμης του φερεζαιου, και ἑως λιθου του μεγαλου, οὑ επεθηκαν επʼ αυτου την κιβωτον διαθηκης κυριου, του εν αγρω ωσηε του βαιθσαμυσιτου.
και ουκ ησμενισαν οἱ υἱοι ιεχονιου εν τοις ανδρασι βαιθσαμυς, ὁτι ειδαν κιβωτον κυριου· και επαταξεν εν αυτοις ἑβδομηκοντα ανδρας, και πεντηκοντα χιλιαδας ανδρων· και επενθησεν ὁ λαος, ὁτι επαταξε κυριος εν τω λαω πληγην μεγαλην σφοδρα.
και ειπαν οἱ ανδρες οἱ εκ βαιθσαμυς, τις δυνησεται διελθειν ενωπιον κυριου του θεου του ἁγιου τουτου; και προς τινα αναβησεται κιβωτος κυριου αφʼ ἡμων;
και αποστελλουσιν αγγελους προς τους κατοικουντας καριαθιαρειμ, λεγοντες, απεστροφασιν αλλοφυλοι την κιβωτον κυριου, καταβητε και αναγαγετε αυτην προς ἑαυτους.
7
και ερχονται οἱ ανδρες καριαθιαριμ, και αναγουσι την κιβωτον διαθηκης κυριου· και εισαγουσιν αυτην εις οικον ʼαμιναδαβ τον εν τω βουνω· και τον ελεαζαρ τον υἱον αυτου ἡγιασαν φυλασσειν την κιβωτον διαθηκης κυριου.
και εγενηθη αφʼ ἡς ἡμερας ην ἡ κιβωτος εν καριαθιαριμ, επληθυναν αἱ ἡμεραι, και εγενετο εικοσι ετη· και επεβλεψε πας οικος ισραηλ οπισω κυριου.
και ειπε σαμουηλ προς παντα οικον ισραηλ, λεγων, ει εν ὁλη καρδια ὑμων ὑμεις επιστρεφετε προς κυριον, περιελετε θεους αλλοτριους εκ μεσου ὑμων, και τα αλση, και ἑτοιμασατε τας καρδιας ὑμων προς κυριον, και δουλευσατε αυτω μονω, και εξελειται ὑμας εκ χειρος αλλοφυλων.
και περιειλον οἱ υἱοι ισραηλ τας βααλιμ και τα αλση ʼασταρωθ, και εδουλευσαν κυριω μονω.
και ειπε σαμουηλ, αθροισατε παντα ισραηλ εις μασσηφαθ, και προσευξομαι περι ὑμων προς κυριον.
και συνηχθησαν εις μασσηφαθ, και ὑδρευονται ὑδωρ, και εξεχεαν ενωπιον κυριου επι την γην· και ενηστευσαν εν τη ἡμερα εκεινη, και ειπαν, ἡμαρτηκαμεν ενωπιον κυριου· και εδικαζε σαμουηλ τους υἱους ισραηλ εις μασσηφαθ.
και ηκουσαν οἱ αλλοφυλοι ὁτι συνηθροισθησαν παντες οἱ υἱοι ισραηλ εις μασσηφαθ· και ανεβησαν σατραπαι αλλοφυλων επι ισραηλ· και ακουουσιν οἱ υἱοι ισραηλ, και εφοβηθησαν απο προσωπου αλλοφυλων.
και ειπαν οἱ υἱοι ισραηλ προς σαμουηλ, μη παρασιωπησης αφʼ ἡμων του μη βοαν προς κυριον θεον σου, και σωσει ἡμας εκ χειρος αλλοφυλων.
και ελαβε σαμουηλ αρνα γαλαθηνον ἑνα, και ανηνεγκεν αυτον ὁλοκαυτωσιν συν παντι τω λαω τω κυριω· και εβοησε σαμουηλ προς κυριον περι ισραηλ, και επηκουσεν αυτου κυριος.
και ην σαμουηλ αναφερων την ὁλοκαυτωσιν· και αλλοφυλοι προσηγον εις πολεμον επι ισραηλ· και εβροντησε κυριος εν φωνη μεγαλη εν τη ἡμερα εκεινη επι τους αλλοφυλους, και συνεχυθησαν και επταισαν ενωπιον ισραηλ.
και εξηλθον ανδρες ισραηλ εκ μασσηφαθ, και κατεδιωξαν τους αλλοφυλους, και επαταξαν αυτους ἑως ὑποκατω του βαιθχορ.
και ελαβεν σαμουηλ λιθον ἑνα, και εστησεν αυτον αναμεσον μασσηφαθ και αναμεσον της παλαιας· και εκαλεσε το ονομα αυτου ʼαβενεζερ, λιθος του βοηθου· και ειπεν, ἑως ενταυθα εβοηθησεν ἡμιν κυριος.
και εταπεινωσε κυριος τους αλλοφυλους, και ου προσεθεντο ετι προσελθειν εις ὁριον ισραηλ· και εγενηθη χειρ κυριου επι τους αλλοφυλους πασας τας ἡμερας του σαμουηλ.
και απεδοθησαν αἱ πολεις ἁς ελαβον οἱ αλλοφυλοι παρα των υἱων ισραηλ, και απεδωκαν αυτας τω ισραηλ απο ʼασκαλωνος ἑως ʼαζοβ· και το ὁριον ισραηλ αφειλοντο εκ χειρος αλλοφυλων· και ην ειρηνη αναμεσον ισραηλ και αναμεσον του ʼαμορῥαιου.
και εδικαζεν σαμουηλ τον ισραηλ πασας τας ἡμερας της ζεης αυτου.
και επορευετο κατʼ ενιαυτον ενιαυτον, και εκυκλου βαιθηλ και την γαλγαλα και την μασσηφαθ· και εδικαζε τον ισραηλ εν πασι τοις ἡγιασμενοις τουτοις.
ἡ δε αποστροφη αυτου εις ʼαρμαθαιμ, ὁτι εκει ην ὁ οικος αυτου· και εδικαζεν εκει τον ισραηλ, και ωκοδομησεν εκει θυσιαστηριον τω κυριω.
8
και εγενετο ὡς εγηρασε σαμουηλ, και κατεστησε τους υἱους αυτου δικαστας τω ισραηλ.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων αυτου· πρωτοτοκος ιωηλ, και ονομα του δευτερου ʼαβια, δικασται εν βηρσαβεε.
και ουκ επορευθησαν οἱ υἱοι αυτου εν ὁδω αυτου· και εξεκλιναν οπισω της συντελειας, και ελαμβανον δωρα, και εξεκλινον δικαιωματα.
και συναθροιζονται ανδρες ισραηλ, και παραγινονται εις ʼαρμαθαιμ προς σαμουηλ,
και ειπαν αυτω, ιδου, συ γεγηρακας, και οἱ υἱοι σου ου πορευονται εν τη ὁδω σου· και νυν καταστησον εφʼ ἡμας βασιλεα δικαζειν ἡμας, καθα και τα λοιπα εθνη.
και πονηρον το ῥημα εν οφθαλμοις σαμουηλ, ὡς ειπαν, δος ἡμιν βασιλεα δικαζειν ἡμας· και προσηυξατο σαμουηλ προς κυριον.
και ειπε κυριος προς σαμουηλ, ακουε της φωνης του λαου, καθα αν λαλωσι σοι, ὁτι ου σε εξουθενηκασιν, αλλʼ η εμε εξουθενηκασι του μη βασιλευειν επʼ αυτων.
κατα παντα τα ποιηματα, ἁ εποιησαν μοι αφʼ ἡς ἡμερας ανηγαγον αυτους εξ αιγυπτου ἑως της ἡμερας ταυτης, και εγκατελιπον με, και εδουλευον θεοις ἑτεροις, οὑτως αυτοι ποιουσι και σοι.
και νυν ακουε της φωνης αυτων· πλην ὁτι διαμαρτυρομενος διαμαρτυρη αυτοις, και απαγγελεις αυτοις το δικαιωμα του βασιλεως ὁς βασιλευσει επʼ αυτους.
και ειπε σαμουηλ παν το ῥημα του κυριου προς τον λαον τους αιτουντας παρʼ αυτου βασιλεα.
και ειπε, τουτο εσται το δικαιωμα του βασιλεως ὁς βασιλευσει εφʼ ὑμας· τους υἱους ὑμων ληψεται, και θησεται αυτους εν ἁρμασιν αυτου, και εν ἱππευσιν αυτου, και προτρεχοντας των ἁρματων αυτου,
και θεσθαι αυτους ἑαυτω ἑκατοναρχους και χιλιαρχους, και θεριζειν θερισμον αυτου, και τρυγαν τρυγητον αυτου, και ποιειν σκευη πολεμικα αυτου, και σκευη ἁρματων αυτου.
και τας θυγατερας ὑμων ληψεται εις μυρεψους, και εις μαγειρισσας, και εις πεσσουσας.
και τους αγρους ὑμων, και τους αμπελωνας ὑμων, και τους ελαιωνας ὑμων τους αγαθους ληψεται, και δωσει τοις δουλοις ἑαυτου.
και τα σπερματα ὑμων και τους αμπελωνας ὑμων αποδεκατωσει, και δωσει τοις ευνουχοις αυτου, και τοις δουλοις αυτου.
και τους δουλους ὑμων, και τας δουλας ὑμων, και τα βουκολια ὑμων τα αγαθα, και τους ονους ὑμων ληψεται, και αποδεκατωσει εις τα εργα αυτου·
και τα ποιμνια ὑμων αποδεκατωσει, και ὑμεις εσεσθε αυτω δουλοι.
και βοησεσθε εν τη ἡμερα εκεινη εκ προσωπου βασιλεως ὑμων οὑ εξελεξασθε ἑαυτοις, και ουκ επακουσεται κυριος ὑμων εν ταις ἡμεραις εκειναις, ὁτι ὑμεις εξελεξασθε ἑαυτοις βασιλεα.
και ουκ εβουλετο ὁ λαος ακουσαι του σαμουηλ, και ειπαν αυτω, ουχι, αλλʼ η βασιλευς εσται εφʼ ἡμας.
και εσομεθα και ἡμεις καθα παντα τα εθνη· και δικασει ἡμας βασιλευς ἡμων, και εξελευσεται εμπροσθεν ἡμων, και πολεμησει τον πολεμον ἡμων.
και ηκουσε σαμουηλ παντας τους λογους του λαου, και ελαλησεν αυτους εις τα ωτα κυριου.
και ειπε κυριος προς σαμουηλ, ακουε της φωνης αυτων, και βασιλευσον αυτοις βασιλεα· και ειπε σαμουηλ προς ανδρας ισραηλ, αποτρεχετω ἑκαστος εις την πολιν αυτου.
9
και ανηρ εξ υἱων βενιαμιν, και ονομα αυτω κις, υἱος ʼαβιηλ, υἱου ιαρεδ, υἱου βαχιρ, υἱου ʼαφεκ, υἱου ανδρος ιεμιναιου, ανηρ δυνατος.
και τουτω υἱος, και ονομα αυτω σαουλ, ευμεγεθης, ανηρ αγαθος, και ουκ ην εν υἱοις ισραηλ αγαθος ὑπερ αυτον, ὑπερωμιαν και επανω ὑψηλος ὑπερ πασαν την γην.
και απωλοντο αἱ ονοι κις πατρος σαουλ· και ειπε κις προς σαουλ τον υἱον αυτου, λαβε μετα σεαυτου ἑν των παιδαριων, και αναστητε και πορευθητε και ζητησατε τας ονους.
και διηλθον διʼ ορους εφραιμ, και διηλθον δια της γης σελχα, και ουχ εὑρον· και διηλθον δια της γης σεγαλιμ, και ουκ ην· και διηλθον δια της γης ιαμιν, και ουχ εὑρον.
αυτων δε ελθοντων εις την σιφ, και σαουλ ειπε τω παιδαριω αυτου τω μετʼ αυτου, δευρο και αποστρεψωμεν, μη ανεις ὁ πατηρ μου τας ονους, φροντιζη τα περι ἡμων.
και ειπεν αυτω το παιδαριον, ιδου δη ανθρωπος του θεου εν τη πολει ταυτη, και ὁ ανθρωπος ενδοξος, παν ὁ εαν λαληση παραγινομενον παρεσται· και νυν πορευθωμεν, ὁπως απαγγειλη ἡμιν την ὁδον ἡμων εφʼ ἡν επορευθημεν επʼ αυτην.
και ειπε σαουλ τω παιδαριω αυτου τω μετʼ αυτου, και ιδου πορευσομεθα· και τι οισομεν τω ανθρωπω του θεου; ὁτι οἱ αρτοι εκλελοιπασιν εκ των αγγειων ἡμων, και πλειον ουκ εστι μεθʼ ἡμων εισενεγκειν τω ανθρωπω του θεου το ὑπαρχον ἡμιν.
και προσεθετο το παιδαριον αποκριθηναι τω σαουλ, και ειπεν, ιδου εὑρηται εν τη χειρι μου τεταρτον σικλου αργυριου, και δωσεις τω ανθρωπω του θεου, και απαγγελει ἡμιν την ὁδον ἡμων.
και εμπροσθεν εν ισραηλ ταδε ελεγεν ἑκαστος εν τω πορευεσθαι επερωταν τον θεον, δευρο και πορευθωμεν προς τον βλεποντα· ὁτι τον προφητην εκαλει ὁ λαος εμπροσθεν, ὁ βλεπων.
και ειπε σαουλ προς το παιδαριον αυτου, αγαθον το ῥημα, δευρο και πορευθωμεν· και επορευθησαν εις την πολιν οὑ ην εκει ὁ ανθρωπος ὁ του θεου.
αυτων αναβαινοντων την αναβασιν της πολεως, και αυτοι εὑρισκουσι τα κορασια εξεληλυθοτα ὑδρευεσθαι ὑδωρ, και λεγουσιν αυταις, ει εστιν ενταυθα ὁ βλεπων;
και απεκριθη τα κορασια αυτοις, και λεγουσιν αυτοις, εστιν· ιδου κατα προσωπον ὑμων· νυν δια την ἡμεραν ἡκει εις την πολιν, ὁτι θυσια σημερον τω λαω εν βαμα.
ὡς αν εισελθητε εις την πολιν, οὑτως εὑρησετε αυτον εν τη πολει, πριν αναβηναι αυτον εις βαμα του φαγειν· ὁτι ου μη φαγη ὁ λαος ἑως του εισελθειν αυτον, ὁτι οὑτος ευλογει την θυσιαν, και μετα ταυτα εσθιουσιν οἱ ξενοι· και νυν αναβητε, ὁτι δια την ἡμεραν εὑρησετε αυτον.
και αναβαινουσι την πολιν· αυτων εισπορευομενων εις μεσον της πολεως, και ιδου σαμουηλ εξηλθεν εις την απαντησιν αυτων, του αναβηναι εις βαμα.
και κυριος απεκαλυψε το ωτιον σαμουηλ ἡμερα μια εμπροσθεν του ελθειν προς αυτον σαουλ, λεγων,
ὡς ὁ καιρος, αυριον αποστελω προς σε ανδρα εκ γης βενιαμιν, και χρισεις αυτον εις αρχοντα επι τον λαον μου ισραηλ, και σωσει τον λαον μου εκ χειρος αλλοφυλων, ὁτι επεβλεψα επι την ταπεινωσιν του λαου μου, ὁτι ηλθε βοη αυτων προς με.
και σαμουηλ ειδε τον σαουλ, και κυριος απεκριθη αυτω, ιδου ὁ ανθρωπος ὁν ειπα σοι, οὑτος αρξει εν τω λαω μου.
και προσηγαγε σαουλ προς σαμουηλ εις μεσον της πολεως, και ειπεν, απαγγειλον δη ποιος ὁ οικος του βλεποντος.
και απεκριθη σαμουηλ τω σαουλ, και ειπεν, εγω ειμι αυτος· αναβηθι εμπροσθεν μου εις βαμα, και φαγε μετʼ εμου σημερον, και εξαποστελω σε πρωι, και παντα τα εν τη καρδια σου απαγγελω σοι.
και περι των ονων σου των απολωλυιων σημερον τριταιων, μη θης την καρδιαν σου αυταις, ὁτι εὑρηνται· και τινι τα ὡραια του ισραηλ; ου σοι, και τω οικω του πατρος σου;
και απεκριθη σαουλ, και ειπεν, ουχι ανδρος υἱος ιεμιναιου εγω ειμι του μικρου σκηπτρου φυλης ισραηλ; και της φυλης της ελαχιστης εξ ὁλου σκηπτρου βενιαμιν; και ἱνατι ελαλησας προς εμε κατα το ῥημα τουτο;
και ελαβε σαμουηλ τον σαουλ και το παιδαριον αυτου, και εισηγαγεν αυτους εις το καταλυμα, και εθετο αυτοις εκει τοπον εν πρωτοις των κεκλημενων ὡσει ἑβδομηκοντα ανδρων.
και ειπε σαμουηλ τω μαγειρω, δος μοι την μεριδα ἡν εδωκα σοι, ἡν ειπα σοι θειναι αυτην παρα σοι.
και ἡψησεν ὁ μαγειρος την κωλεαν, και παρεθηκεν αυτην ενωπιον σαουλ· και ειπε σαμουηλ τω σαουλ, ιδου ὑπολειμμα, παραθες αυτο ενωπιον σου και φαγε, ὁτι εις μαρτυριον τεθειται σοι παρα τους αλλους, αποκνιζε· και εφαγεν σαουλ μετα σαμουηλ εν τη ἡμερα εκεινη.
και κατεβη εκ της βαμα εις την πολιν· και διεστρωσαν τω σαουλ επι τω δωματι, και εκοιμηθη.
και εγενετο ὡς ανεβαινεν ὁ ορθρος, και εκαλεσε σαμουηλ τον σαουλ επι τω δωματι, λεγων, αναστα, και εξαποστελω σε· και ανεστη σαουλ, και εξηλθεν αυτος και σαμουηλ ἑως εξω.
αυτων καταβαινοντων εις μερος της πολεως, και σαμουηλ ειπε τω σαουλ, ειπον τω νεανισκω, και διελθετω εμπροσθεν ἡμων· και συ στηθι ὡς σημερον, και ακουσον ῥημα θεου.
10
και ελαβε σαμουηλ τον φακον του ελαιου, και επεχεεν επι την κεφαλην αυτου, και εφιλησεν αυτον, και ειπεν αυτω, ουχι κεχρικε σε κυριος εις αρχοντα επι τον λαον αυτου επι ισραηλ; και συ αρξεις εν λαω κυριου, και συ σωσεις αυτον εκ χειρος εχθρων αυτου· και τουτο σοι το σημειον, ὁτι εχρισε σε κυριος επι κληρονομιαν αυτου εις αρχοντα·
ὡς αν απελθης σημερον απʼ εμου, και εὑρησεις δυο ανδρας προς τοις ταφοις ῥαχηλ εν τω ορει βενιαμιν ἁλλομενους μεγαλα· και ερουσι σοι, εὑρηνται αἱ ονοι ἁς επορευθητε ζητειν· και ιδου ὁ πατηρ σου αποτετινακται το ῥημα των ονων, και εδαψιλευσατο διʼ ὑμας, λεγων, τι ποιησω ὑπερ του υἱου μου;
και απελευση εκειθε και επεκεινα ἡξεις ἑως της δρυος θαβωρ, και εὑρησεις εκει τρεις ανδρας αναβαινοντας προς τον θεον εις βαιθηλ, ἑνα αιροντα τρια αιγιδια, και ἑνα αιροντα τρια αγγεια αρτων, και ἑνα αιροντα ασκον οινου·
και ερωτησουσι σε τα εις ειρηνην, και δωσουσι σοι δυο απαρχας αρτων, και ληψη εκ της χειρος αυτων.
και μετα ταυτα εισελευση εις τον βουνον του θεου, οὑ εστιν εκει το αναστημα των αλλοφυλων· εκει νασιβ ὁ αλλοφυλος· και εσται ὡς αν εισελθητε εκει εις την πολιν, και απαντησεις χορω προφητων καταβαινοντων εκ της βαμα, και εμπροσθεν αυτων ναβλα, και τυμπανον, και αυλος, και κινυρα, και αυτοι προφητευοντες·
και εφαλειται επι σε πνευμα κυριου, και προφητευσεις μετʼ αυτων, και στραφηση εις ανδρα αλλον.
και εσται ὁταν ἡξει τα σημεια ταυτα επι σε, ποιει παντα ὁσα εαν εὑρη ἡ χειρ σου, ὁτι θεος μετα σου.
και καταβηση εμπροσθεν της γαλγαλ, και ιδου καταβαινω προς σε ανενεγκειν ὁλοκαυτωσιν και θυσιας ειρηνικας· ἑπτα ἡμερας διαλειψεις ἑως του ελθειν με προς σε, και γνωρισω σοι ἁ ποιησεις.
και εγενηθη ὡστε επιστραφηναι τω ωμω αυτου απελθειν απο σαμουηλ, μετεστρεψεν αυτω ὁ θεος καρδιαν αλλην· και ηλθε παντα τα σημεια εν τη ἡμερα εκεινη.
και ερχεται εκειθεν εις τον βουνον, και ιδου χορος προφητων εξεναντιας αυτου· και ἡλατο επʼ αυτον πνευμα θεου, και προεφητευσεν εν μεσω αυτων.
και εγενηθησαν παντες οἱ ειδοτες αυτον εχθες και τριτης, και ειδον, και ιδου αυτος εν μεσω των προφητων· και ειπεν ὁ λαος ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, τι τουτο το γεγονος τω υἱω κις; η και σαουλ εν προφηταις;
και απεκριθη τις αυτων, και ειπε, και τις πατηρ αυτου; και δια τουτο εγενηθη εις παραβολην, η και σαουλ εν προφηταις;
και συνετελεσε προφητευων, και ερχεται εις τον βουνον.
και ειπεν ὁ οικειος αυτου προς αυτον και προς το παιδαριον αυτου, που επορευθητε; και ειπαν, ζητειν τας ονους, και ειδαμεν ὁτι ουκ εισι, και εισηλθομεν προς σαμουηλ.
και ειπεν ὁ οικειος προς σαουλ, απαγγειλον δη μοι, τι ειπε σοι σαμουηλ;
και ειπε σαουλ προς τον οικειον αυτου, απηγγειλεν απαγγελλων μοι, ὁτι εὑρηνται αἱ ονοι· το δε ῥημα της βασιλειας ουκ απηγγειλεν αυτω.
και παρηγγειλε σαμουηλ παντι τω λαω προς κυριον εις μασσηφαθ.
και ειπε προς υἱους ισραηλ, ταδε ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, λεγων, εγω ανηγαγον τους υἱους ισραηλ εξ αιγυπτου, και εξειλαμην ὑμας εκ χειρος φαραω βασιλεως αιγυπτου, και εκ πασων των βασιλειων των θλιβουσων ὑμας.
και ὑμεις σημερον εξουδενηκατε τον θεον, ὁς αυτος εστιν ὑμων σωτηρ εκ παντων των κακων ὑμων και θλιψεων ὑμων· και ειπατε, ουχι, αλλʼ η ὁτι βασιλεα καταστησεις εφʼ ἡμων· και νυν καταστητε ενωπιον κυριου κατα τα σκηπτρα ὑμων και κατα τας φυλας ὑμων.
και προσηγαγε σαμουηλ παντα τα σκηπτρα ισραηλ, και κατακληρουται σκηπτρον βενιαμιν.
και προσαγει σκηπτρον βενιαμιν εις φυλας, και κατακληρουται φυλη ματταρι· και προσαγουσι την φυλην ματταρι εις ανδρας, και κατακληρουται σαουλ υἱος κις· και εζητει αυτον, και ουχ εὑρισκετο.
και επηρωτησε σαμουηλ ετι εν κυριω, ει ερχεται ὁ ανηρ ενταυθα; και ειπε κυριος, ιδου αυτος κεκρυπται εν τοις σκευεσι.
και εδραμε και λαμβανει αυτον εκειθεν, και κατεστησεν εν μεσω του λαου· και ὑψωθη ὑπερ παντα τον λαον ὑπερωμιαν και επανω.
και ειπε σαμουηλ προς παντα τον λαον, ει ἑωρακατε ὁν εκλελεκται ἑαυτω κυριος, ὁτι ουκ εστιν ὁμοιος αυτω εν πασιν ὑμιν; και εγνωσαν πας ὁ λαος, και ειπαν, ζητω ὁ βασιλευς.
και ειπε σαμουηλ προς τον λαον το δικαιωμα του βασιλεως, και εγραψεν εν βιβλιω, και εθηκεν ενωπιον κυριου· και εξαπεστειλε σαμουηλ παντα τον λαον, και απηλθεν ἑκαστος εις τον τοπον αυτου.
και σαουλ απηλθεν εις τον οικον αυτου εις γαβαα· και επορευθησαν υἱοι δυναμεων, ὡν ἡψατο κυριος καρδιας αυτων μετα σαουλ.
και υἱοι λοιμοι ειπαν, τις σωσει ἡμας οὑτος; και ητιμασαν αυτον, και ουκ ηνεγκαν αυτω δωρα.
11
και εγενηθη ὡς μετα μηνα, και ανεβη ναας ὁ αμμανιτης, και παρεμβαλλει επι ιαβις γαλααδ· και ειπαν παντες οἱ ανδρες ιαβις προς ναας τον αμμανιτην, διαθου ἡμιν διαθηκην, και δουλευσομεν σοι.
και ειπε προς αυτους ναας ὁ ʼαμμανιτης, εν ταυτη διαθησομαι διαθηκην ὑμιν, εν τω εξορυξαι ὑμων παντα οφθαλμον δεξιον, και θησομαι ονειδος επι ισραηλ.
και λεγουσιν αυτω οἱ ανδρες ιαβις, ανες ἡμιν ἑπτα ἡμερας και αποστελουμεν αγγελους εις παν ὁριον ισραηλ· εαν μη η ὁ σωζων ἡμας, εξελευσομεθα προς ὑμας.
και ερχονται οἱ αγγελοι εις γαβαα προς σαουλ, και λαλουσι τους λογους εις τα ωτα του λαου· και ηραν πας ὁ λαος την φωνην αυτων, και εκλαυσαν.
και ιδου σαουλ ηρχετο μετα τοπρωι εξ αγρου· και ειπε σαουλ, τι ὁτι κλαιει ὁ λαος; και διηγουνται αυτω τα ῥηματα των ανδρων ιαβις.
και εφηλατο πνευμα κυριου επι σαουλ ὡς ηκουσε τα ῥηματα ταυτα, και εθυμωθη επʼ αυτους οργη αυτου σφοδρα.
και ελαβε δυο βοας, και εμελισεν αυτας, και απεστειλεν εις παν ὁριον ισραηλ εν χειρι αγγελων, λεγων, ὁς ουκ εστιν εκπορευομενος οπισω σαουλ και οπισω σαμουηλ, κατα ταδε ποιησουσι τοις βουσιν αυτου· και επηλθεν εκστασις κυριου επι τον λαον ισραηλ, και εβοησαν ὡς ανηρ εἱς.
και επισκεπτεται αυτους εν βεζεκ εν βαμα παντα ανδρα ισραηλ ἑξακοσιας χιλιαδας, και ανδρας ιουδα ἑβδομηκοντα χιλιαδας.
και ειπε τοις αγγελοις τοις ερχομενοις, ταδε ερειτε τοις ανδρασιν ιαβις, αυριον ὑμιν ἡ σωτηρια διαθερμαναντος του ἡλιου· και ηλθον οἱ αγγελοι εις την πολιν, και απαγγελλουσι τοις ανδρασιν ιαβις, και ευφρανθησαν.
και ειπον οἱ ανδρες ιαβις προς ναας τον ʼαμμανιτην, αυριον εξελευσομεθα προς ὑμας, και ποιησετε ἡμιν το αγαθον ενωπιον ὑμων.
και εγενηθη μετα την αυριον, και εθετο σαουλ τον λαον εις τρεις αρχας, και εισπορευονται μεσον της παρεμβολης εν φυλακη τη ἑωθινη, και ετυπτον τους υἱους ʼαμμων ἑως διεθερμανθη ἡ ἡμερα· και εγενηθη και ὑπολελειμμενοι διεσπαρησαν, και ουκ ὑπελειφθησαν εν αυτοις δυο κατα το αυτο.
και ειπεν ὁ λαος προς σαμουηλ τις ὁ ειπας ὁτι σαουλ ου βασιλευσει ἡμων; παραδος τους ανδρας, και θανατωσομεν αυτους.
και ειπε σαουλ, ουκ αποθανειται ουδεις εν τη ἡμερα ταυτη, ὁτι σημερον εποιησε κυριος σωτηριαν εν ισραηλ.
και ειπε σαμουηλ προς τον λαον, λεγων, πορευθωμεν εις γαλγαλα, και εγκαινισωμεν εκει την βασιλειαν.
και επορευθη πας ὁ λαος εις γαλγαλα, και εχρισε σαμουηλ εκει τον σαουλ εις βασιλεα ενωπιον κυριου εν γαλγαλοις· και εθυσεν εκει θυσιας και ειρηνικας ενωπιον κυριου· και ευφρανθη σαμουηλ και πας ισραηλ ὡστε λιαν.
12
και ειπε σαμουηλ προς παντα ισραηλ, ιδου ηκουσα φωνης ὑμων εις παντα ὁσα ειπατε μοι, και εβασιλευσα εφʼ ὑμας βασιλεα,
και νυν ιδου ὁ βασιλευς διαπορευεται ενωπιον ὑμων· καγω γεγηρακα και καθησομαι, και οἱ υἱοι μου ιδου εν ὑμιν· καγω ιδου διεληλυθα ενωπιον ὑμων εκ νεοτητος και ἑως της ἡμερας ταυτης.
ιδου εγω, αποκριθητε κατʼ εμου ενωπιον κυριου και ενωπιον χριστου αυτου· μοσχον τινος ειληφα, η ονον τινος ειληφα, η τινα κατεδυναστευσα ὑμων, η τινα εξεπιεσα, η εκ χειρος τινος ειληφα εξιλασμα και ὑποδημα; αποκριθητε κατʼ εμου, και αποδωσω ὑμιν.
και ειπαν προς σαμουηλ ουκ ηδικησας ἡμας, και ου κατεδυναστευσας ἡμας, και ουκ εθλασας ἡμας, και ουκ ειληφας εκ χειρος ουδενος ουδεν.
και ειπε σαμουηλ προς τον λαον, μαρτυς κυριος εν ὑμιν, και μαρτυς χριστος αυτου σημερον εν ταυτη τη ἡμερα, ὁτι ουχ εὑρηκατε εν χειρι μου ουδεν· και ειπαν, μαρτυς.
και ειπε σαμουηλ προς τον λαον, λεγων, μαρτυς κυριος ὁ ποιησας τον μωυσην και τον ʼααρων, ὁ αναγαγων τους πατερας ἡμων εξ αιγυπτου.
και νυν καταστητε, και δικασω ὑμας ενωπιον κυριου, και απαγγελω ὑμιν την πασαν δικαιοσυνην κυριου, ἁ εποιησεν εν ὑμιν και εν τοις πατρασιν ὑμων·
ὡς εισηλθεν ιακωβ και οἱ υἱοι αυτου εις αιγυπτον, και εταπεινωσεν αυτους αιγυπτος· και εβοησαν οἱ πατερες ἡμων προς κυριον, και απεστειλε κυριος τον μωυσην και τον ʼααρων, και εξηγαγον τους πατερας ἡμων εξ αιγυπτου, και κατωκισεν αυτους εν τω τοπω τουτω.
και επελαθοντο κυριου του θεου αυτων, και απεδοτο αυτους εις χειρας σισαρα αρχιστρατηγω ιαβις βασιλεως ʼασωρ, και εις χειρας αλλοφυλων, και εις χειρας βασιλεως μωαβ, και επολεμησεν εν αυτοις.
και εβοησαν προς κυριον, και ελεγον, ἡμαρτομεν, ὁτι εγκατελιπομεν τον κυριον, και εδουλευσαμεν τοις βααλιμ και τοις αλσεσι· και νυν εξελου ἡμας εκ χειρος εχθρων ἡμων, και δουλευσομεν σοι.
και απεστειλε τον ιεροβααλ, και τον βαρακ, και τον ιεφθαε, και τον σαμουηλ, και εξειλατο ἡμας εκ χειρος εχθρων ἡμων των κυκλοθεν, και κατωκειτε πεποιθοτες.
και ιδετε ὁτι ναας βασιλευς υἱων ʼαμμων ηλθεν εφʼ ὑμας, και ειπατε, ουχι, αλλʼ η ὁτι βασιλευς βασιλευσει εφʼ ἡμων· και κυριος ὁ θεος ἡμων βασιλευς ἡμων.
και νυν ιδου ὁ βασιλευς ὁν εξελεξασθε· και ιδου δεδωκε κυριος εφʼ ὑμας βασιλεα.
εαν φοβηθητε τον κυριον, και δουλευσητε αυτω, και ακουσητε της φωνης αυτου, και μη ερισητε τω στοματι κυριου, και ητε και ὑμεις και ὁ βασιλευς ὁ βασιλευων εφʼ ὑμων οπισω κυριου πορευομενοι·
εαν δε μη ακουσητε της φωνης κυριου, και ερισητε τω στοματι κυριου, και εσται χειρ κυριου εφʼ ὑμας και επι τον βασιλεα ὑμων.
και νυν καταστητε, και ιδετε το ῥημα το μεγα τουτο ὁ ὁ κυριος ποιησει εν οφθαλμοις ὑμων.
ουχι θερισμος πυρων σημερον; επικαλεσομαι κυριον, και δωσει φωνας και ὑετον· και γνωτε και ιδετε, ὁτι ἡ κακια ὑμων μεγαλη, ἡν εποιησατε ενωπιον κυριου, αιτησαντες ἑαυτοις βασιλεα.
και επεκαλεσατο σαμουηλ τον κυριον· και εδωκε κυριος φωνας και ὑετον εν τη ἡμερα εκεινη· και εφοβηθησαν πας ὁ λαος τον κυριον σφοδρα και τον σαμουηλ.
και ειπαν πας ὁ λαος προς σαμουηλ, προσευξαι ὑπερ των δουλων σου προς κυριον θεον σου, και ου μη αποθανωμεν, ὁτι προστεθεικαμεν προς πασας τας ἁμαρτιας ἡμων κακιαν, αιτησαντες ἑαυτοις βασιλεα.
και ειπε σαμουηλ προς τον λαον, μη φοβεισθε· ὑμεις πεποιηκατε την πασαν κακιαν ταυτην· πλην μη εκκλινητε απο οπισθεν κυριου, και δουλευσατε τω κυριω εν ὁλη καρδια ὑμων·
και μη παραβητε οπισω των μηθεν οντων, οἱ ου περανουσιν ουθεν, και οἱ ουκ εξελουνται, ὁτι ουθεν εισιν.
ὁτι ουκ απωσεται κυριος τον λαον αυτου δια το ονομα αυτου το μεγα, ὁτι επιεικως κυριος προσελαβετο ὑμας ἑαυτω εις λαον.
και εμοι μηδαμως του ἁμαρτειν τω κυριω ανιεναι του προσευχεσθαι περι ὑμων· και δουλευσω τω κυριω, και δειξω ὑμιν την ὁδον την αγαθην και την ευθειαν·
πλην φοβεισθε τον κυριον, και δουλευσατε αυτω εν αληθεια και εν ὁλη καρδια ὑμων, ὁτι ιδετε ἁ εμεγαλυνε μεθʼ ὑμων.
και εαν κακια κακοποιησητε, και ὑμεις και ὁ βασιλευς ὑμων προστεθησεσθε.
13
και εκλεγεται εαυτω σαουλ τρεις χιλιαδας ανδρων εκ των ανδρων ισραηλ· και ησαν μετα σαουλ δισχιλιοι οἱ εν μαχμας, και εν τω ορει βαιθηλ, και χιλιοι ησαν μετα ιωναθαν εν γαβαα του βενιαμιν· και το καταλοιπον του λαου εξαπεστειλεν ἑκαστον εις το σκηνωμα αυτου.
και επαταξεν ιωναθαν τον νασιβ τον αλλοφυλον τον εν τω βουνω· και ακουουσιν οἱ αλλοφυλοι· και σαουλ σαλπιγγι σαλπιζει εις πασαν την γην, λεγων, ηθετηκασιν οἱ δουλοι.
και πας ισραηλ ηκουσε λεγοντων, πεπαικε σαουλ τον νασιβ τον αλλοφυλον, και ησχυνθησαν ισραηλ εν τοις αλλοφυλοις· και ανεβησαν οἱ υἱοι ισραηλ οπισω σαουλ εν γαλγαλοις.
και οἱ αλλοφυλοι συναγονται εις πολεμον επι ισραηλ· και αναβαινουσιν επι ισραηλ τριακοντα χιλιαδες ἁρματων, και ἑξ χιλιαδες ἱππεων, και λαος ὡς ἡ αμμος ἡ παρα την θαλασσαν τω πληθει· και αναβαινουσι και παρεμβαλλουσιν εν μαχμας εξ εναντιας βαιθωρων κατα νοτου.
και ανηρ ισραηλ ειδεν ὁτι στενως αυτω μη προσαγειν αυτον, και εκρυβη ὁ λαος εν τοις σπηλαιοις, και εν ταις μανδραις, και εν ταις πετραις, και εν τοις βοθροις, και εν τοις λακκοις.
και οἱ διαβαινοντες διεβησαν τον ιορδανην εις γην γαδ και γαλααδ· και σαουλ ετι ην εν γαλγαλοις, και πας ὁ λαος εξεστη οπισω αυτου.
και διελιπεν ἑπτα ἡμερας τω μαρτυριω, ὡς ειπε σαμουηλ, και ου παρεγενετο σαμουηλ εις γαλγαλα, και διεσπαρη ὁ λαος αυτου απʼ αυτου.
και ειπε σαουλ, προσαγαγετε ὁπως ποιησω ὁλοκαυτωσιν και ειρηνικας· και ανηνεγκε την ὁλοκαυτωσιν.
και εγενετο ὡς συνετελεσεν αναφερων την ὁλοκαυτωσιν, και σαμουηλ παραγινεται· και εξηλθε σαουλ εις απαντησιν αυτω ευλογησαι αυτον.
και ειπε σαμουηλ, τι πεποιηκας; και ειπε σαουλ, ὁτι ειδον ὡς διεσπαρη ὁ λαος απʼ εμου, και συ ου παρεγενου ὡς διεταξω εν τω μαρτυριω των ἡμερων, και οἱ αλλοφυλοι συνηχθησαν εις μαχμας,
και ειπα, νυν καταβησονται οἱ αλλοφυλοι προς με εις γαλγαλα, και του προσωπου του κυριου ουκ εδεηθην· και ενεκρατευσαμην, και ανηνεγκα την ὁλοκαυτωσιν.
και ειπε σαμουηλ προς σαουλ, μεματαιωται σοι, ὁτι ουκ εφυλαξας την εντολην μου, ἡν ενετειλατο σοι κυριος, ὡς νυν ἡτοιμασε κυριος την βασιλειαν σου επι ισραηλ ἑως αιωνος.
και νυν ἡ βασιλεια σου ου στησεται σοι, και ζητησει κυριος ἑαυτω ανθρωπον κατα την καρδιαν αυτου· και εντελειται κυριος αυτω εις αρχοντα επι τον λαον αυτου, ὁτι ουκ εφυλαξας ὁσα ενετειλατο σοι κυριος.
και ανεστη σαμουηλ, και απηλθεν εκ γαλγαλων· και το καταλειμμα του λαου ανεβη οπισω σαουλ εις απαντησιν οπισω του λαου του πολεμιστου· αυτων παραγενομενων εκ γαλγαλων εις γαβαα βενιαμιν. και επεσκεψατο σαουλ τον λαον τον εὑρεθεντα μετʼ αυτου ὡς ἑξακοσιους ανδρας.
και σαουλ και ιωναθαν υἱος αυτου και ὁ λαος οἱ εὑρεθεντες μετʼ αυτων εκαθισαν εν γαβαα βενιαμιν, και εκλαιον· και οἱ αλλοφυλοι παρεμβεβληκεισαν εν μαχμας.
και εξηλθε διαφθειρων εξ αγρου αλλοφυλων τρισιν αρχαις· ἡ αρχη ἡ μια επιβλεπουσα ὁδον γοφερα επι γην σωγαλ,
και ἡ αρχη ἡ μια επιβλεπουσα ὁδον βαιθωρων, και ἡ αρχη ἡ μια επιβλεπουσα ὁδον γαβαε την εισκυπτουσαν επι γαι την σαβιμ.
και τεκτων σιδηρου ουχ εὑρισκετο εν παση γη ισραηλ, ὁτι ειπον οἱ αλλοφυλοι, μη ποιησωσιν οἱ ἑβραιοι ῥομφαιαν και δορυ.
και κατεβαινον πας ισραηλ εις γην αλλοφυλων χαλκευειν ἑκαστος το θεριστρον αυτου και το σκευος αυτου, και ἑκαστος την αξινην αυτου και το δρεπανον αυτου.
και ην ὁ τρυγητος ἑτοιμος του θεριζειν· τα δε σκευη ην τρεις σικλοι εις τον οδοντα, και τη αξινη και τω δρεπανω ὑποστασις ην ἡ αυτη.
και εγενηθη εν ταις ἡμεραις του πολεμου μαχμας, και ουχ εὑρεθη ῥομφαια και δορυ εν χειρι παντος του λαου του μετα σαουλ και μετα ιωναθαν· και εὑρεθη τω σαουλ και τω ιωναθαν υἱω αυτου.
και εξηλθεν εξ ὑποστασεως των αλλοφυλων την εν τω περαν μαχμας.
14
και γινεται ἡ ἡμερα, και ειπεν ιωναθαν υἱος σαουλ τω παιδαριω τω αιροντι τα σκευη αυτου, δευρο, και διαβωμεν εις μεσσαβ των αλλοφυλων την εν τω περαν εκεινω· και τω πατρι αυτου ουκ απηγγειλε.
και σαουλ εκαθητο επʼ ακρου του βουνου ὑπο την ῥοαν την εν μαγδων, και ησαν μετʼ αυτου ὡς ἑξακοσιοι ανδρες.
και ʼαχια υἱος ʼαχιτωβ αδελφου ιωχαβηλ υἱου φινεες υἱου ἡλι ἱερευς του θεου εν σηλωμ αιρων εφουδ· και ὁ λαος ουκ ηδει ὁτι πεπορευται ιωναθαν.
και αναμεσον της διαβασεως οὑ εζητει ιωναθαν διαβηναι εις την ὑποστασιν των αλλοφυλων, και οδους πετρας εκ τουτου, και οδους πετρας εκ τουτου· ονομα τω ἑνι βασες, και ονομα τω αλλω σεννα.
ἡ ὁδος ἡ μια απο βορῥα ερχομενω μαχμας, και ἡ ὁδος ἡ αλλη απο νοτου ερχομενω γαβαε.
και ειπεν ιωναθαν προς το παιδαριον το αιρον τα σκευη αυτου, δευρο, διαβωμεν εις μεσσαβ των απεριτμητων τουτων, ει τι ποιησαι κυριος ἡμιν, ὁτι ουκ εστι τω κυριω συνεχομενον σωζειν εν πολλοις η εν ολιγοις.
και ειπεν αυτω ὁ αιρων τα σκευη αυτου, ποιει παν ὁ εαν ἡ καρδια σου εκκλινη· ιδου εγω μετα σου, ὡς ἡ καρδια σον καρδια μου.
και ειπεν ιωναθαν, ιδου ἡμεις διαβαινομεν προς τους ανδρας, και κατακυλισθησομεθα προς αυτους·
εαν ταδε ειπωσι προς ἡμας, αποστητε εκει ἑως αν απαγγειλωμεν ὑμιν· και στησομεθα εφʼ ἑαυτοις, και ου μη αναβωμεν επʼ αυτους.
εαν ταδε ειπωσι προς ἡμας, αναβητε προς ἡμας· και αναβησομεθα, ὁτι παραδεδωκεν αυτους κυριος εις χειρας ἡμων· τουτο ἡμιν το σημειον.
και εισηλθον αμφοτεροι εις μεσσαβ των αλλοφυλων· και λεγουσιν οἱ αλλοφυλοι, ιδου εβραιοι εκπορευονται εκ των τρωγλων αυτων, οὑ εκρυβησαν εκει.
και απεκριθησαν οἱ ανδρες μεσσαβ προς ιωναθαν και προς τον αιροντα τα σκευη αυτου, και λεγουσιν, αναβητε προς ἡμας, και γνωριουμεν ὑμιν ῥημα· και ειπεν ιωναθαν προς τον αιροντα τα σκευη αυτου, αναβηθι οπισω μου, ὁτι παρεδωκεν αυτους κυριος εις χειρας ισραηλ.
και ανεβη ιωναθαν επι τας χειρας αυτου και επι τους ποδας αυτου, και ὁ αιρων τα σκευη αυτου μετʼ αυτου· και επεβλεψαν κατα προσωπον ιωναθαν, και επαταξεν αυτους, και ὁ αιρων τα σκευη αυτου επεδιδου οπισω αυτου.
και εγενηθη ἡ πληγη ἡ πρωτη, ἡν επαταξεν ιωναθαν και ὁ αιρων τα σκευη αυτου, ὡς εικοσι ανδρες εν βολισι και εν πετροβολοις και εν κοχλαξι του πεδιου.
και εγενηθη εκστασις εν τη παρεμβολη, και εν αγρω· και πας ὁ λαος οἱ εν μεσσαβ, και οἱ διαφθειροντες εξεστησαν, και αυτοι ουκ ηθελον ποιειν· και εθαμβησεν ἡ γη, και εγενηθη εκστασις παρα κυριου.
και ειδον οἱ σκοποι του σαουλ εν γαβαα βενιαμιν, και ιδου ἡ παρεμβολη τεταραγμενη ενθεν και ενθεν.
και ειπε σαουλ τω λαω τω μετʼ αυτου, επισκεψασθε δη, και ιδετε τις πεπορευται εξ ὑμων· και επεσκεψαντο, και ιδου ουχ εὑρισκετο ιωναθαν και ὁ αιρων τα σκευη αυτου.
και ειπε σαουλ τω ʼαχια, προσαγαγε το εφουδ· ὁτι αυτος ἡρε το εφουδ εν τη ἡμερα εκεινη ενωπιον ισραηλ.
και εγενηθη ὡς λαλει σαουλ προς τον ἱερεα, και ὁ ηχος εν τη παρεμβολη των αλλοφυλων επορευετο πορευομενος και επληθυνε· και ειπε σαουλ προς τον ἱερεα, συναγαγε τας χειρας σου.
και ανεβη σαουλ και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου, και ερχονται ἑως του πολεμου· και ιδου εγενετο ῥομφαια ανδρος επι τον πλησιον αυτου, συγχυσις μεγαλη σφοδρα.
και οἱ δουλοι οἱ οντες εχθες και τριτην ἡμεραν μετα των αλλοφυλων οἱ αναβαντες εις την παρεμβολην, επεστραφησαν και αυτοι ειναι μετα ισραηλ των μετα σαουλ και ιωναθαν.
και πας ισραηλ οἱ κρυπτομενοι εν τω ορει εφραιμ, και ηκουσαν ὁτι πεφευγασιν οἱ αλλοφυλοι· και συναπτουσι και αυτοι οπισω αυτων εις πολεμον·
και εσωσε κυριος εν τη ἡμερα εκεινη τον ισραηλ· και ὁ πολεμος διηλθε την βαμωθ· και πας ὁ λαος ην μετα σαουλ ὡς δεκα χιλιαδες ανδρων. και ην ὁ πολεμος διεσπαρμενος εις ὁλην πολιν εν τω ορει εφραιμ.
και σαουλ ηγνοησεν αγνοιαν μεγαλην εν τη ἡμερα εκεινη, και αραται τω λαω, λεγων, επικαταρατος ὁ ανθρωπος ὁς φαγεται αρτον ἑως ἑσπερας· και εκδικησω τον εχθρον μου· και ουκ εγευσατο πας ὁ λαος αρτου·
και πασα ἡ γη ηριστα. και ιααλ δρυμος ην μελισσωνος κατα προσωπον του αγρου.
και εισηλθεν ὁ λαος εις τον μελισσωνα, και ιδου επορευετο λαλων· και ιδου ουκ ην επιστρεφων την χειρα αυτου εις το στομα αυτου, ὁτι εφοβηθη ὁ λαος τον ὁρκον κυριου.
και ιωναθαν ουκ ακηκοει εν τω ὁρκιζειν τον πατερα αυτου τον λαον· και εξετεινε το ακρον του σκηπτρου αυτου του εν τη χειρι αυτου, και εβαψεν αυτο εις το κηριον του μελιτος, και επεστρεψε την χειρα αυτου εις το στομα αυτου, και ανεβλεψαν οἱ οφθαλμοι αυτου.
και απεκριθη εἱς εκ του λαου, και ειπεν, ὁρκισας ὡρκισε τον λαον ὁ πατηρ σου, λεγων επικαταρατος ὁ ανθρωπος ὁς φαγεται αρτον σημερον· και εξελυθη ὁ λαος.
και εγνω ιωναθαν, και ειπεν, απηλλαχεν ὁ πατηρ μου την γην· ιδε, διοτι ειδον οἱ οφθαλμοι μου ὁτι εγευσαμην βραχυ τι του μελιτος τουτου·
αλλʼ ὁτι εφαγεν εσθων σημερον ὁ λαος των σκυλων των εχθρων αυτων ὡν εὑρεν, ὁτι νυν αν μειζων ην ἡ πληγη ἡ εν τοις αλλοφυλοις.
και επαταξεν εν τη ἡμερα εκεινη εκ των αλλοφυλων εν μαχμας· και εκοπιασεν ὁ λαος σφοδρα.
και εκλιθη ὁ λαος εις τα σκυλα· και ελαβεν ὁ λαος ποιμνια, και βουκολια, και τεκνα βοων, και εσφαξεν επι την γην, και ησθιεν ὁ λαος συν τω αἱματι.
και απηγγελη σαουλ, λεγοντες, ἡμαρτηκεν ὁ λαος τω κυριω, φαγων συν τω αἱματι· και ειπε σαουλ, εκ γεθθαιμ κυλισατε μοι λιθον ενταυθα μεγαν.
και ειπε σαουλ, διασπαρητε εν τω λαω, και ειπατε αυτοις προσαγαγειν ενταυθα ἑκαστος τον μοσχον αὑτου, και ἑκαστος το προβατον αὑτου· και σφαζετω επι τουτου, και ου μη ἁμαρτητε τω κυριω του εσθιειν συν τω αἱματι· και προσηγεν ὁ λαος ἑκαστος το εν τη χειρι αυτου, και εσφαζον εκει.
και ωκοδομησεν εκει σαουλ θυσιαστηριον τω κυριω· τουτο ηρξατο σαουλ οικοδομησαι θυσιαστηριον τω κυριω.
και ειπε σαουλ, καταβωμεν οπισω των αλλοφυλων την νυκτα, και διαρπασωμεν εν αυτοις ἑως διαφαυση ἡμερα, και μη ὑπολειπωμεν εν αυτοις ανδρα· και ειπαν, παν το αγαθον ενωπιον σου ποιει· και ειπεν ὁ ἱερευς, προσελθωμεν ενταυθα προς τον θεον.
και επηρωτησε σαουλ τον θεον, ει καταβω οπισω των αλλοφυλων, ει παραδωσεις αυτους εις χειρας ισραηλ; και ουκ απεκριθη αυτω εν τη ἡμερα εκεινη.
και ειπε σαουλ, προσαγαγετε ενταυθα πασας τας γωνιας του ισραηλ, και γνωτε και ιδετε εν τινι γεγονεν ἡ ἁμαρτια αὑτη σημερον.
ὁτι ζη κυριος ὁ σωσας τον ισραηλ, ὁτι εαν αποκριθη κατα ιωναθαν του υἱου μου, θανατω αποθανειται· και ουκ ην ὁ αποκρινομενος εκ παντος του λαου.
και ειπε παντι ανδρι ισραηλ, ὑμεις εσεστε εις δουλειαν, και εγω και ιωναθαν ὁ υἱος μου εσομεθα εις δουλειαν· και ειπεν ὁ λαος προς σαουλ, το αγαθον ενωπιον σου ποιει.
και ειπε σαουλ, κυριε ὁ θεος ισραηλ, τι ὁτι ουκ απεκριθης τω δουλω σου σημερον; ει εν εμοι η εν ιωναθαν τω υἱω μου ἡ αδικια; κυριε ὁ θεος ισραηλ, δος δηλους· και εαν ταδε ειπη, δος δη τω λαω σου ισραηλ, δος δη ὁσιοτητα· και κληρουται ιωναθαν και σαουλ, και ὁ λαος εξηλθε.
και ειπε σαουλ, βαλλετε αναμεσον εμου και αναμεσον ιωναθαν του υἱου μου· ὁν αν κατακληρωσηται κυριος, αποθανετω· και ειπεν ὁ λαος προς σαουλ, ουκ εστι το ῥημα τουτο· και κατεκρατησε σαουλ του λαου, και βαλλουσιν αναμεσον αυτου και αναμεσον ιωναθαν του υἱου αυτου, και κατακληρουται ιωναθαν.
και ειπε σαουλ προς ιωναθαν, απαγγειλον μοι τι πεποιηκας· και απηγγειλεν αυτω ιωναθαν, και ειπε, γευομενος εγευσαμην εν ακρω τω σκηπτρω τω εν τη χειρι μου βραχυ μελι, και ιδου εγω αποθνησκω.
και ειπεν αυτω σαουλ, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, ὁτι θανατω αποθανη σημερον.
και ειπεν ὁ λαος προς σαουλ, ει σημερον θανατωθησεται ὁ ποιησας την σωτηριαν την μεγαλην ταυτην εν ισραηλ; ζη κυριος, ει πεσειται τριχος της κεφαλης αυτου επι την γην, ὁτι ὁ λαος του θεου εποιησε την ἡμεραν ταυτην· και προσηυξατο ὁ λαος περι ιωναθαν εν τη ἡμερα εκεινη, και ουκ απεθανε.
και ανεβη σαουλ απο οπισθε των αλλοφυλων· και οἱ αλλοφυλοι απηλθον εις τον τοπον αυτων.
και σαουλ ελαχε του βασιλευειν, κατακληρουται εργον επι ισραηλ· και επολεμει κυκλω παντας τους εχθρους αυτου εις τον μωαβ, και εις τους υἱους ʼαμμων, και εις τους υἱους εδωμ, και εις τον βαιθαιωρ, και εις βασιλεα σουβα, και εις τους αλλοφυλους· οὑ αν εστραφη, εσωζετο.
και εποιησε δυναμιν, και επαταξε τον ʼαμαληκ· και εξειλετο τον ισραηλ εκ χειρος των καταπατουντων αυτον.
και ησαν οἱ υἱοι σαουλ ιωναθαν, και ιεσσιου, και μελχισα· και ονοματα των δυο θυγατερων αυτου, ονομα τη πρωτοτοκω μεροβ, και ονομα τη δευτερα μελχολ.
και ονομα τη γυναικι αυτου ʼαχινοομ, θυγατερ ʼαχιμαας· και ονομα τω αρχιστρατηγω αυτου ʼαβεννηρ, υἱος νηρ, υἱου οικειου σαουλ.
και κις πατηρ σαουλ, και νηρ πατηρ ʼαβεννηρ υἱος ιαμιν, υἱου ʼαβιηλ.
και ην ὁ πολεμος κραταιος επι τους αλλοφυλους πασας τας ἡμερας σαουλ· και ιδων σαουλ παντα ανδρα δυνατον, και παντα ανδρα υἱον δυναμεως, και συνηγαγεν αυτους προς αὑτον.
15
και ειπε σαμουηλ προς σαουλ, εμε απεστειλε κυριος χρισαι σε εις βασιλεα επι ισραηλ· και νυν ακουε της φωνης κυριου.
ταδε ειπε κυριος σαβαωθ, νυν εκδικησω ἁ εποιησεν ʼαμαληκ τω ισραηλ, ὡς απηντησεν αυτω εν τη ὁδω αναβαινοντος αυτου εξ αιγυπτου.
και νυν πορευου, και παταξεις τον ʼαμαληκ και ἱεριμ και παντα τα αυτου, και ου περιποιηση εξ αυτου, και εξολοθρευσεις αυτον· και αναθεματιεις αυτον και παντα τα αυτου, και ου φειση απʼ αυτου· και αποκτενεις απο ανδρος και ἑως γυναικος, και απο νηπιου ἑως θηλαζοντος, και απο μοσχου ἑως προβατου, και απο καμηλου ἑως ονου.
και παρηγγειλε σαουλ τω λαω, και επισκεπτεται αυτους εν γαλγαλοις τετρακοσιας χιλιαδας ταγματων, και τον ιουδαν τριακοντα χιλιαδας ταγματων.
και ηλθε σαουλ ἑως των πολεων ʼαμαληκ, και ενηδρευσεν εν τω χειμαρῥω.
και ειπε σαουλ προς τον κιναιον, απελθε και εκκλινον εκ μεσου του ʼαμαληκιτου, μη προσθω σε μετʼ αυτου, και συ εποιησας ελεος μετα των υἱων ισραηλ, εν τω αναβαινειν αυτους εξ αιγυπτου· και εξεκλινεν ὁ κιναιος εκ μεσου ʼαμαληκ.
και επαταξε σαουλ τον αμαληκ απο ευειλατ ἑως σουρ επι προσωπου αιγυπτου.
και συνελαβε τον ʼαγαγ βασιλεα ʼαμαληκ ζωντα, και παντα τον λαον και ἱεριμ απεκτεινεν εν στοματι ῥομφαιας.
και περιεποιησατο σαουλ και πας ὁ λαος τον ʼαγαγ ζωντα, και τα αγαθα των ποιμνιων, και των βουκολιων, και των εδεσματων και των αμπελωνων, και παντων των αγαθων, και ουκ εβουλοντο εξολοθρευσαι αυτα· και παν εργον ητιμωμενον και εξουδενωμενον εξωλοθρευσαν.
και εγενηθη ῥημα κυριου προς σαμουηλ, λεγων,
παρακεκλημαι ὁτι εβασιλευσα τον σαουλ εις βασιλεα, ὁτι απεστρεψεν απο οπισθε μου, και τους λογους μου ουκ ετηρησε· και ηθυμησε σαμουηλ, και εβοησε προς κυριον ὁλην την νυκτα.
και ωρθρισε σαμουηλ, και επορευθη εις απαντησιν ισραηλ το πρωι· και απηγγελη τω σαουλ, λεγοντες ἡκει σαμουηλ εις καρμηλον, και ανεστακεν αυτω χειρα· και επεστρεψε το ἁρμα, και κατεβη εις γαλγαλα προς σαουλ, και ιδου αυτος ανεφερεν ὁλοκαυτωσιν τω κυριω, τα πρωτα των σκυλων ηνεγκεν εξ ʼαμαληκ.
και παρεγενετο σαμουηλ προς σαουλ· και ειπεν αυτω σαουλ, ευλογητος συ τω κυριω· εστησα παντα ὁσα ελαλησε κυριος.
και ειπε σαμουηλ, και τις ἡ φωνη του ποιμνιου τουτου εν τοις ωσι μου, και φωνη των βοων ἡν εγω ακουω;
και ειπε σαουλ, εξ ʼαμαληκ ηνεγκα αυτα, ἁ περιεποιησατο ὁ λαος, τα κρατιστα του ποιμνιου, και των βοων, ὁπως τυθη κυριω τω θεω σου, και τα λοιπα εξωλοθρευσα.
και ειπε σαμουηλ προς σαουλ, ανες, και απαγγελω σοι ἁ ελαλησε κυριος προς με την νυκτα· και ειπεν αυτω, λαλησον.
και ειπε σαμουηλ προς σαουλ, ουχι μικρος ει συ ενωπιον αυτου, ἡγουμενος σκηπτρου φυλης ισραηλ; και εχρισε σε κυριος εις βασιλεα επι ισραηλ.
και απεστειλε σε κυριος εν ὁδω, και ειπε σοι, πορευθητι, και εξολοθρευσον· ανελεις τους ἁμαρτανοντας εις εμε, τον αμαληκ, και πολεμησεις αυτους ἑως συντελεσης αυτους.
και ἱνατι ουκ ηκουσας φωνης κυριου, αλλʼ ὡρμησας του θεσθαι επι τα σκυλα, και εποιησας το πονηρον ενωπιον κυριου;
και ειπε σαουλ προς σαμουηλ, δια το ακουσαι με της φωνης του λαου, και επορευθην τη ὁδω ἡ απεστειλε με κυριος, και ηγαγον τον ʼαγαγ βασιλεα ʼαμαληκ, και τον ʼαμαληκ εξωλοθρευσα.
και ελαβεν ὁ λαος των σκυλων ποιμνια και βουκολια τα πρωτα του εξολοθρευματος, θυσαι ενωπιον κυριου θεου ἡμων εν γαλγαλοις.
και ειπε σαμουηλ, ει θελητον τω κυριω ὁλοκαυτωματα και θυσιας, ὡς το ακουσαι φωνης κυριου; ιδου ακοη ὑπερ θυσιαν αγαθην, και ἡ επακροασις ὑπερ στεαρ κριων.
ὁτι ἁμαρτια οιωνισμα εστιν, οδυνην και πονονς θεραφιν επαγουσιν· ὁτι εξουδενωσας το ῥημα κυριου, και εξουδενωσει σε κυριος μη ειναι βασιλεα επι ισραηλ.
και ειπε σαουλ προς σαμουηλ, ἡμαρτηκα, ὁτι παρεβην τον λογον κυριου και το ῥημα σου, ὁτι εφοβηθην τον λαον, και ηκουσα της φωνης αυτων.
και νυν αρον δη το ἁμαρτημα μου, και αναστρεψον μετʼ εμου, και προσκυνησω κυριω τω θεω σου.
και ειπε σαμουηλ προς σαουλ, ουκ αναστρεφω μετα σου; ὁτι εξουδενωσας το ῥημα κυριου, και εξουδενωσει σε κυριος του μη ειναι βασιλεα επι τον ισραηλ.
και επεστρεψε σαμουηλ το προσωπον αυτου του απελθειν, και εκρατησε σαουλ του πτερυγιου της διπλοιδος αυτου, και διερῥηξεν αυτο.
και ειπε προς αυτον σαμουηλ, διερῥηξε κυριος την βασιλειαν σου απο ισραηλ εκ χειρος σου σημερον, και δωσει αυτην τω πλησιον σου τω αγαθω ὑπερ σε·
και διαιρεθησεται ισραηλ εις δυο, και ουκ αποστρεψει ουδε μετανοησει, ὁτι ουχ ὡς ανθρωπος εστι του μετανοησαι αυτος.
και ειπε σαουλ, ἡμαρτηκα, αλλα δοξασον με δη ενωπιον πρεσβυτερων ισραηλ και ενωπιον λαου μου, και αναστρεψον μετʼ εμου, και προσκυνησω κυριω τω θεω σου.
και ανεστρεψε σαμουηλ οπισω σαουλ, και προσεκυνησε τω κυριω.
και ειπε σαμουηλ, προσαγαγετε μοι τον ʼαγαγ βασιλεα ʼαμαληκ· και προσηλθε προς αυτον ʼαγαγ τρεμων· και ειπεν ʼαγαγ, ει οὑτω πικρος ὁ θανατος.
και ειπε σαμουηλ προς ʼαγαγ, καθοτι ητεκνωσε γυναικας ἡ ῥομφαια σου, οὑτως ατεκνωθησεται εκ γυναικων ἡ μητηρ σου· και εσφαξε σαμουηλ τον ʼαγαγ ενωπιον κυριου εν γαλγαλ.
και απηλθε σαμουηλ εις ʼαρμαθαιμ· και σαουλ ανεβη εις τον οικον αυτου εις γαβαα.
και ου προσεθετο ετι σαμουηλ ιδειν τον σαουλ ἑως ἡμερας θανατου αυτου, ὁτι επενθει σαμουηλ επι σαουλ, και κυριος μετεμεληθη ὁτι εβασιλευσε τον σαουλ επι ισραηλ.
16
και ειπε κυριος προς σαμουηλ, ἑως ποτε συ πενθεις επι σαουλ, καγω εξουδενωκα αυτον, μη βασιλευειν επι ισραηλ; πλησον το κερας σου ελαιου, και δευρο αποστειλω σε προς ιεσσαι ἑως βηθλεεμ, ὁτι ἑωρακα εν τοις υἱοις αυτου εμοι βασιλεα.
και ειπε σαμουηλ πως πορευθω; και ακουσεται σαουλ, και αποκτενει με· και ειπε κυριος, δαμαλιν βοων λαβε εν τη χειρι σου, και ερεις, θυσαι τω κυριω ἡκω.
και καλεσεις τον ιεσσαι εις την θυσιαν, και γνωριω σοι ἁ ποιησεις· και χρισεις ὁν αν ειπω προς σε.
και εποιησε σαμουηλ παντα ἁ ελαλησεν αυτω κυριος· και ηλθεν εις βηθλεεμ, και εξεστησαν οἱ πρεσβυτεροι της πολεως τη απαντησει αυτου, και ειπαν, η ειρηνη ἡ εισοδος σου ὁ βλεπων;
και ειπεν, ειρηνη· θυσαι τω κυριω ἡκω· ἁγιασθητε και ευφρανθητε μετʼ εμου σημερον· και ἡγιασε τον ιεσσαι και τους υἱους αυτου, και εκαλεσεν αυτους εις την θυσιαν.
και εγενηθη εν τω εισιεναι αυτους, και ειδε τον ἑλιαβ, και ειπεν, αλλα και ενωπιον κυριου χριστος αυτου.
και ειπε κυριος προς σαμουηλ, μη επιβλεψης επι την οψιν αυτου, μηδε εις την ἑξιν μεγεθους αυτου, ὁτι εξουδενωκα αυτον· ὁτι ουχ ὡς εμβλεψεται ανθρωπος, οψεται ὁ θεος· ὁτι ανθρωπος ὁψεται εις προσωπον, ὁ δε θεος οψεται εις καρδιαν.
και εκαλεσεν ιεσσαι τον ʼαμιναδαβ, και παρηλθε κατα προσωπον σαμουηλ. και ειπεν ουδε τουτον εξελεξατο ὁ θεος.
και παρηγαγεν ιεσσαι τον σαμα· και ειπε, και εν τουτω ουκ εξελεξατο κυριος.
και παρηγαγεν ιεσσαι τους ἑπτα υἱους αυτου ενωπιον σαμουηλ· και ειπε σαμουηλ, ουκ εξελεξατο κυριος εν τουτοις.
και ειπε σαμουηλ προς ιεσσαι, εκλελοιπασι τα παιδαρια; και ειπεν, ετι ὁ μικρος ιδου ποιμαινει εν τω ποιμνιω· και ειπε σαμουηλ προς ιεσσαι, αποστειλον και λαβε αυτον, ὁτι ου μη κατακλιθωμεν ἑως του ελθειν αυτον.
και απεστειλε και εισηγαγεν αυτον· και αυτος πυρῥακης μετα καλλους οφθαλμων, και αγαθος ὁρασει κυριω· και ειπε κυριος προς σαμουηλ, αναστα και χρισον τον δαυειδ, ὁτι οὑτος εστιν αγαθος.
και ελαβε σαμουηλ το κερας του ελαιου, και εχρισεν αυτον εν μεσω των αδελφων αυτου· και εφηλατο πνευμα κυριου επι δαυιδ απο της ἡμερας εκεινης και επανω· και ανεστη σαμουηλ, και απηλθεν εις ʼαρμαθαιμ.
και πνευμα κυριου απεστη απο σαουλ, και επνιγεν αυτον πνευμα πονηρον παρα κυριου.
και ειπαν οἱ παιδες σαουλ προς αυτον, ιδου δη, πνευμα κυριου πονηρον πνιγει σε·
ειπατωσαν δη οἱ δουλοι σου ενωπιον σου, και ζητησατωσαν τω κυριω ἡμων ανδρα ειδοτα ψαλλειν εν κινυρα· και εσται εν τω ειναι πνευμα πονηρον επι σοι, και ψαλη εν τη κινυρα αυτου, και αγαθον σοι εσται και αναπαυσει σε.
και ειπε σαουλ προς τους παιδας αυτου, ιδετε δη μοι ανδρα ορθως ψαλλοντα, και εισαγαγετε αυτον προς με.
και απεκριθη εἱς των παιδαριων αυτου, και ειπεν, ιδου ἑωρακα υἱον τω ιεσσαι βηθλεεμιτην, και αυτον ειδοτα ψαλμον, και ὁ ανηρ συνετος, και πολεμιστης, και σοφος λογω, και ὁ ανηρ αγαθος τω ειδει, και κυριος μετʼ αυτου.
και απεστειλε σαουλ αγγελους προς ιεσσαι, λεγων, αποστειλον προς με τον υἱον σου δαυιδ τον εν τω ποιμνιω σου.
και ελαβεν ιεσσαι γομορ αρτων, και ασκον οινου, και εριφον αιγων ἑνα, και εξαπεστειλεν ει· χειρι δαυιδ του υἱου αυτου προς σαουλ.
και εισηλθε δαυιδ προς σαουλ, και παρειστηκει ενωπιον αυτου, και ηγαπησεν αυτον σφοδρα· και εγενηθη αυτω αιρων τα σκευη αυτου.
και απεστειλε σαουλ προς ιεσσαι, λεγων, παριστασθω δη δαυιδ ενωπιον εμου, ὁτι εὑρε χαριν εν οφθαλμοις μου.
και εγενηθη εν τω ειναι πνευμα πονηρον επι σαουλ, και ελαμβανε δαυιδ την κινυραν, και εψαλλεν εν χειρι αυτου, και ανεψυχε σαουλ, και αγαθον αυτω, και αφιστατο απʼ αυτου το πνευμα το πονηρον.
17
και συναγουσιν αλλοφυλοι τας παρεμβολας αυτων εις πολεμον, και συναγονται εις σοκχωθ της ιουδαιας, και παρεμβαλλουσιν αναμεσον σοκχωθ, και αναμεσον ʼαζηκα εφερμεν.
και σαουλ και οἱ ανδρες ισραηλ συναγονται, και παρεμβαλλουσιν εν τη κοιλαδι αυτοι, και παρατασσονται εις πολεμον εξεναντιας των αλλοφυλων.
και οἱ αλλοφυλοι ἱστανται επι του ορους ενταυθα, και ισραηλ ἱσταται επι του ορους ενταυθα, και ὁ αυλων αναμεσον αυτων.
και εξηλθεν ανηρ δυνατος εκ της παραταξεως των αλλοφυλων, γολιαθ ονομα αυτω εκ γεθ, ὑψος αυτου τεσσαρων πηχεων και σπιθαμης.
και περικεφαλαια επι της κεφαλης αυτου, και θωρακα ἁλυσιδωτον αυτος ενδεδυκως· και ὁ σταθμος του θωρακος αυτου, πεντε χιλιαδες σικλων χαλκου και σιδηρου.
και κνημιδες χαλκαι επι των σκελων αυτου, και ασπις χαλκη αναμεσον των ωμων αυτου.
και ὁ κοντος του δορατος αυτου ὡσει μεσακλον ὑφαινοντων, και ἡ λογχη αυτου ἑξακοσιων σικλων σιδηρου· και ὁ αιρων τα ὁπλα αυτου προεπορευετο αυτου.
και εστη και ανεβοησεν εις την παραταξιν ισραηλ, και ειπεν αυτοις, τι εκπορευεσθε παραταξασθαι πολεμω εξεναντιας ἡμων; ουκ εγω ειμι αλλοφυλος, και ὑμεις εβραιοι του σαουλ; εκλεξασθε εαυτοις ανδρα, και καταβητω προς με.
και εαν δυνηθη πολεμησαι προς με, και εαν παταξη με, και εσομεθα ὑμιν εις δουλους· εαν δε εγω δυνηθω και παταξω αυτον, εσεσθε ἡμιν εις δουλους, και δουλευσετε ἡμιν.
και ειπεν ὁ αλλοφυλος, ιδου εγω ωνειδισα την παραταξιν ισραηλ σημερον εν τη ἡμερα ταυτη· δοτε μοι ανδρα, και μονομαχησομεν αμφοτεροι.
και ηκουσε σαουλ και πας ισραηλ τα ῥηματα του αλλοφυλου ταυτα, και εξεστησαν και εφοβηθησαν σφοδρα.
και ειπε δαυιδ προς σαουλ, μη δη συμπεσετω καρδια του κυριου μου επʼ αυτον· ὁ δουλος σου πορευσεται και πολεμησει μετα του αλλοφυλου τουτου.
και ειπε σαουλ προς τον δαυιδ, ου μη δυνηση πορευθηναι προς τον αλλοφυλον του πολεμειν μετʼ αυτου, ὁτι παιδαριον ει συ, και αυτος ανηρ πολεμιστης εκ νεοτητος αυτου.
και ειπε δαυιδ προς σαουλ, ποιμαινων ην ὁ δουλος σου τω πατρι αυτου εν τω ποιμνιω· και ὁταν ηρχετο ὁ λεων, και ἡ αρκος, και ελαμβανε προβατον εκ της αγελης,
και εξεπορευομην οπισω αυτου και επαταξα αυτον, και εξεσπασα εκ του στοματος αυτου· και ει επανιστατο επʼ εμε, και εκρατησα του φαρυγγος αυτου, και επαταξα, και εθανατωσα αυτον·
και τον λεοντα και την αρκον ετυπτεν ὁ δουλος σου, και εσται ὁ αλλοφυλος ὁ απεριτμητος ὡς ἑν τουτων· ουχι πορευσομαι και παταξω αυτον, και αφελω σημερον ονειδος εξ ισραηλ; διοτι τις ὁ απεριτμητος οὑτος, ὁς ωνειδισε παραταξιν θεου ζωντος;
κυριος ὁς εξειλατο με εκ χειρος του λεοντος και εκ χειρος της αρκτου, αυτος εξελειται με εκ χειρος του αλλοφυλου του απεριτμητου τουτου· και ειπε σαουλ προς δαυιδ, πορευου, και εσται κυριος μετα σου.
και ενεδυσε σαουλ τον δαυιδ μανδυαν, και την περικεφαλαιαν χαλκην περι την κεφαλην αυτου,
και εζωσε τον δαυιδ την ῥομφαιαν αυτου επανω του μανδυου αυτου· και εκοπιασε περιπατησας ἁπαξ και δις· και ειπε δαυιδ προς σαουλ, ου μη δυνωμαι πορευθηναι εν τουτοις, ὁτι ου πεπειραμαι· και αφαιρουσιν αυτα απʼ αυτου.
και ελαβε την βακτηριαν αυτου εν τη χειρι αυτου, και εξελεξατο ἑαυτω πεντε λιθους λειους εκ του χειμαρῥου, και εθετο αυτους εν τω καδιω τω ποιμενικω τω οντι αυτω εις συλλογην, και σφενδονη αυτου εν τη χειρι αυτου· και προσηλθε προς τον ανδρα τον αλλοφυλον.
και ειδε γολιαθ τον δαυιδ, και εξητιμασεν αυτον· ὁτι αυτος ην παιδαριον, και αυτος πυρῥακης μετα καλλους οφθαλμων.
και ειπεν ὁ αλλοφυλος προς δαυιδ, ὡσει κυων εγω ειμι, ὁτι συ ερχη επʼ εμε εν ῥαβδω και λιθοις; και ειπε δαυιδ, ουχι, αλλʼ η χειρωυ κυνος· και κατηρασατο ὁ αλλοφυλος τον δαυιδ εν τοις θεοις αυτου.
και ειπεν ὁ αλλοφυλος προς δαυιδ, δευρο προς με, και δωσω τας σαρκας σου τοις πετεινοις του ουρανου και τοις κτηνεσι της γης.
και ειπε δαυιδ προς τον αλλοφυλον, συ ερχη προς με εν ῥομφαια και εν δορατι και εν ασπιδι, καγω πορευομαι προς σε εν ονοματι κυριου θεου σαβαωθ παραταξεως ισραηλ, ἡν ωνειδισας σημερον,
και αποκλεισει σε κυριος σημερον εις την χειρα μου, και αποκτενω σε, και αφελω την κεφαλην σου απο σου, και δωσω τα κωλα σου και τα κωλα παρεμβολης αλλοφυλων εν ταυτη τη ἡμερα τοις πετεινοις του ουρανου και τοις θηριοις της γης· και γνωσεται πασα ἡ γη, ὁτι εστι θεος εν ισραηλ.
και γνωσεται πασα ἡ εκκλησια αὑτη, ὁτι ουκ εν ῥομφαια και δορατι σωζει κυριος, ὁτι του κυριου ὁ πολεμος, και παραδωσει κυριος ὑμας εις χειρας ἡμων.
και ανεστη ὁ αλλοφυλος και επορευθη εις συναντησιν δαυιδ.
και εξετεινε δαυιδ την χειρα αυτου εις το καδιον, και ελαβεν εκειθεν λιθον ἑνα, και εσφενδονησε, και επαταξε τον αλλοφυλον εις το μετωπον αυτου, και διεδυ ὁ λιθος δια της περικεφαλαιας εις το μετωπον αυτου, και επεσεν επι προσωπον αυτου επι την γην.
και εδραμε δαυιδ, και επεστη επʼ αυτον, και ελαβε την ῥομφαιαν αυτου, και εθανατωσεν αυτον, και αφειλε την κεφαλην αυτου· και ειδον οἱ αλλοφυλοι, ὁτι τεθνηκεν ὁ δυνατος αυτων, και εφυγον.
και ανιστανται ανδρες ισραηλ και ιουδα, και ηλαλαξαν, και κατεδιωξαν οπισω αυτων ἑως εισοδου γεθ, και ἑως της πυλης ʼασκαλωνος· και επεσον τραυματιαι των αλλοφυλων εν τη ὁδω των πυλων και ἑως γεθ, και ἑως ʼακκαρων.
και ανεστρεψαν ανδρες ισραηλ εκκλινοντες οπισω των αλλοφυλων, και κατεπατουν τας παρεμβολας αυτων.
και ελαβε δαυιδ την κεφαλην του αλλοφυλου, και ηνεγκεν αυτην εις ιερουσαλημ, και τα σκευη αυτου εθηκεν εν τω σκηνωματι αυτου.
18
και εξηλθον αἱ χορευουσαι εις συναντησιν δαυιδ εκ πασων πολεων ισραηλ εν τυμπανοις, και εν χαρμοσυνη, και εν κυμβαλοις.
και εξηρχον αἱ γυναικες, και ελεγον, επαταξε σαουλ εν χιλιασιν αυτου, και δαυιδ εν μυριασιν αυτου.
και πονηρον εφανη το ῥημα εν οφθαλμοις σαουλ περι του λογου τουτου, και ειπε, τω δαυιδ εδωκαν τας μυριαδας, και εμοι εδωκαν τας χιλιαδας.
και εφοβηθη σαουλ απο προσωπου δαυιδ,
και απεστησεν αυτον απʼ αυτου, και κατεστησεν αυτον ἑαυτω χιλιαρχον· και εξεπορευετο και εισεπορευετο εμπροσθεν του λαου.
και ην δαυιδ εν πασαις ταις ὁδοις αυτου συνιων, και κυριος ην μετʼ αυτου.
και ειδε σαουλ ὡς αυτος συνιει σφοδρα, και ευλαβειτο απο προσωπου αυτου.
και πας ισραηλ και ιουδας ηγαπα τον δαυιδ, ὁτι αυτος εισεπορευετο και εξεπορευετο προ προσωπου του λαου.
και ηγαπησε μελχολ ἡ θυγατηρ σαουλ τον δαυιδ· και απηγγελη τω σαουλ, και ηυθυνθη εν τοις οφθαλμοις αυτου.
και ειπε σαουλ, δωσω αυτην αυτω, και εσται αυτω εις σκανδαλον· και ην επι σαουλ χειρ αλλοφυλων.
και ενετειλατο σαουλ τοις παισιν αυτου, λεγων, λαλησατε ὑμεις λαθρα τω δαυιδ, λεγοντες, ιδου θελει εν σοι ὁ βασιλευς, και παντες οἱ παιδες αυτου αγαπωσι σε, και συ επιγαμβρευσον τω βασιλει.
και ελαλησαν οἱ παιδες σαουλ εις τα ωτα δαυιδ τα ῥηματα ταυτα· και ειπε δαυιδ, ει κουφον εν οφθαλμοις ὑμων επιγαμβρευσαι βασιλει; καγω ανηρ ταπεινος, και ουχι ενδοξος.
και απηγγειλαν οἱ παιδες σαουλ αυτω κατα τα ῥηματα ταυτα, ἁ ελαλησε δαυιδ.
και ειπε σαουλ, ταδε ερειτε τω δαυιδ, ου βουλεται ὁ βασιλευς εν δοματι αλλʼ η εν ἑκατον ακροβυστιαις αλλοφυλων εκδικησαι εχθρους του βασιλεως· και σαουλ ελογισατο εμβαλειν αυτον εις χειρας των αλλοφυλων.
και απαγγελλουσιν οἱ παιδες σαουλ τω δαυιδ τα ῥηματα ταυτα, και ηυθυνθη ὁ λογος εν οφθαλμοις δαυιδ επιγαμβρευσαι τω βασιλει.
και ανεστη δαυιδ, και επορευθη αυτος και οἱ ανδρες αυτου, και επαταξεν εν τοις αλλοφυλοις ἑκατον ανδρας· και ανηνεγκε τας ακροβυστιας αυτων, και επιγαμβρευεται τω βασιλει, και διδωσιν αυτω την μελχολ θυγατερα αυτου αυτω εις γυναικα.
και ειδε σαουλ ὁτι κυριος μετα δαυιδ, και πας ισραηλ ηγαπα αυτον.
και προσεθετο ευλαβεισθαι απο δαυιδ ετι.
19
και ελαλησε σαουλ προς ιωναθαν τον υἱον αυτου, και προς παντας τους παιδας αυτου θανατωσαι τον δαυιδ.
και ιωναθαν ὁ υἱος σαουλ ἡρειτο τον δαυιδ σφοδρα· και απηγγειλεν ιωναθαν τω δαυιδ, λεγων, σαουλ ζητει θανατωσαι σε· φυλαξαι ουν αυριον πρωι, και κρυβηθι και καθισον κρυδη·
και εγω εξελευσομαι και στησομαι εχομενος του πατρος μου εν αγρω οὑ εαν ης εκει· και εγω λαλησω περι σου προς τον πατερα μου, και οψομαι ὁ, τι εαν η, και απαγγελω σοι.
και ελαλησεν ιωναθαν περι δαυιδ αγαθα προς σαουλ τον πατερα αυτου, και ειπε προς αυτον, μη ἁμαρτησατω ὁ βασιλευς εις τον δουλον σου δαυιδ, ὁτι ουχ ἡμαρτηκεν εις σε, και τα ποιηματα αυτου αγαθα σφοδρα·
και εθετο την ψυχην αυτου εν τη χειρι αυτου, και επαταξε τον αλλοφυλον, και εποιησε κυριος σωτηριαν μεγαλην, και πας ισραηλ ειδον, και εχαρησαν· και ἱνατι ἁμαρτανεις εις αἱμα αθωον θανατωσαι τον δαυιδ δωρεαν;
και ηκουσε σαουλ της φωνης ιωναθαν· και ωμοσε σαουλ, λεγων, ζη κυριος, ει αποθανειται.
και εκαλεσεν ιωναθαν τον δαυιδ, και απηγγειλεν αυτω παντα τα ῥηματα ταυτα· και εισηγαγεν ιωναθαν τον δαυιδ προς σαουλ, και ην ενωπιον αυτου, ὡς εχθες και τριτην ἡμεραν.
και προσεθετο ὁ πολεμος γενεσθαι προς σαουλ, και κατισχυσε δαυιδ, και επολεμησε τους αλλοφυλους, και επαταξεν εν αυτοις πληγην μεγαλην σφοδρα, και εφυγον εκ προσωπου αυτου.
και εγενετο πνευμα θεου πονηρον επι σαουλ, και αυτος εν οικω καθευδων, και δορυ εν τη χειρι αυτου, και δαυιδ εψαλλε ταις χερσιν αυτου.
και εζητει σαουλ παταξαι το δορυ εις δαυιδ· και απεστη δαυιδ εκ προσωπου σαουλ· και επαταξε το δορυ εις τον τοιχον· και δαυιδ ανεχωρησε και διεσωθη.
και εγενηθη εν τη νυκτι εκεινη, και απεστειλε σαουλ αγγελους εις οικον δαυιδ φυλαξαι αυτον, του θανατωσαι αυτον πρωι· και απηγγειλε τω δαυιδ μελχολ ἡ γυνη αυτου, λεγουσα, εαν μη συ σωσης την ψυχην σαυτου την νυκτα ταυτην, αυριον θανατωθηση.
και καταγει ἡ μελχολ τον δαυιδ δια της θυριδος, και απηλθε και εφυγε και σωζεται.
και ελαβεν ἡ μελχολ τα κενοταφια, και εθετο επι την κλινην, και ἡπαρ των αιγων εθετο προς κεφαλης αυτου, και εκαλυψεν αυτα ἱματιω.
και απεστειλε σαουλ αγγελους λαβειν τον δαυιδ, και λεγουσιν ενοχλεισθαι αυτον.
και αποστελλει επι τον δαυιδ, λεγων, αγαγετε αυτον επι της κλινης προς με του θανατωσαι αυτον.
και ερχονται οἱ αγγελοι, και ιδου τα κενοταφια επι της κλινης, και ἡπαρ των αιγων προς κεφαλης αυτου.
και ειπε σαουλ τη μελχολ, ἱνατι οὑτως παρελογισω με, και εξαπεστειλας τον εχθρον μου, και διεσωθη; και ειπε μελχολ τω σαουλ, αυτος ειπεν, εξαποστειλον με, ει δε μη, θανατωσω σε.
και δαυιδ εφυγε και διεσωθη, και παραγινεται προς σαμουηλ εις αρμαθαιμ, και απαγγελλει αυτω παντα ὁσα εποιησεν αυτω σαουλ· και επορευθη σαμουηλ και δαυιδ, και εκαθισαν εν ναυαθ εν ῥαμα.
και απηγγελη τω σαουλ, λεγοντες, ιδου δαυιδ εν ναυαθ εν ῥαμα.
και απεστειλε σαουλ αγγελους λαβειν τον δαυιδ, και ειδον την εκκλησιαν των προφητων, και σαμουηλ εἱστηκει καθεστηκως επʼ αυτων· και εγενηθη επι τους αγγελους του σαουλ πνευμα θεου, και προφητευουσι.
και απηγγελη τω σαουλ, και απεστειλεν αγγελους ἑτερους, και επροφητευσαν και αυτοι· και προσεθετο σαουλ αποστειλαι αγγελους τριτους, και επροφητευσαν και αυτοι.
και εθυμωθη οργη σαουλ, και επορευθη και αυτος εις ἁρμαθαιμ, και ερχεται ἑως του φρεατος του ἁλω του εν τω σεφι, και ηρωτησε και ειπε, που σαμουηλ και δαυιδ; και ειπαν, ιδου εν ναυαθ εν ῥαμα.
και επορευθη εκειθεν εις ναυαθ εν ῥαμα· και εγενηθη και επʼ αυτω πνευμα θεου, και επορευετο προφητευων ἑως του ελθειν αυτον εις ναυαθ εν ῥαμα.
και εξεδυσατο τα ἱματια αυτου, και επροφητευσεν ενωπιον αυτων· και επεσε γυμνος ὁλην την ἡμεραν εκεινην και ὁλην την νυκτα· δια τουτο ελεγον, ει και σαουλ εν προφηταις;
20
και απεδρα δαυιδ εκ ναυαθ εν ῥαμα, και ερχεται ενωπιον ιωναθαν, και ειπε, τι πεποιηκα, και τι το αδικημα μου, και τι ἡμαρτηκα ενωπιον του πατρος σου, ὁτι επιζητει την ψυχην μου;
και ειπεν αυτω ιωναθαν, μηδαμως σοι, ου μη αποθανης· ιδου ου μη ποιηση ὁ πατηρ μου ῥημα μεγα η μικρον, και ουκ αποκαλυψει το ωτιον μου· και τι ὁτι κρυψει ὁ πατηρ μου απʼ εμου το ῥημα τουτο; ουκ εστι τουτο.
και απεκριθη δαυιδ τω ιωναθαν, και ειπε, γινωσκων οιδεν ὁ πατηρ σου, ὁτι, εὑρηκα χαριν εν οφθαλμοις σου, και ειπε, μη γνωναι τουτο ιωναθαν, μη ου βουληται· αλλα ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, ὁτι καθως ειπον, εμπεπλησται αναμεσον εμου και του θανατου.
και ειπεν ιωναθαν προς δαυιδ, τι επιθυμει ἡ ψυχη σου, και τι ποιησω σοι;
και ειπε δαυιδ προς ιωναθαν, ιδου δη νεομηνια αυριον, και εγω καθισας ου καθησομαι φαγειν, και εξαποστελεις με, και κρυβησομαι εν τω πεδιω ἑως δειλης.
και εαν επισκεπτομενος επισκεψηται με ὁ πατηρ σου, και ερεις, παραιτουμενος παρητησατο απʼ εμου δαυιδ δραμειν ἑως εις βηθλεεμ την πολιν αυτου, ὁτι θυσια των ἡμερων εκει ὁλη τη φυλη.
εαν ταδε ειπη, αγαθως, ειρηνη τω δουλω σου· και εαν σκληρως αποκριθη σοι, γνωθι ὁτι συντετελεσται ἡ κακια παρʼ αυτου.
και ποιησεις ελεος μετα δουλου σου, ὁτι εισηγαγες εις διαθηκην κυριου τον δουλον σου μετα σεαυτου· και ει εστιν αδικια εν τω δουλω σου, θανατωσον με συ, και ἑως του πατρος σου ἱνατι οὑτως εισαγεις με;
και ειπεν ιωναθαν, μηδαμως σοι· ὁτι εαν γινωσκων γνω ὁτι συντετελεσται ἡ κακια παρα του πατρος μου του ελθειν επι σε, και εαν μη η εις τας πολεις σου, εγω απαγγελω σοι.
και ειπε δαυιδ προς ιωναθαν, τις απαγγειλη μοι, εαν αποκριθη ὁ πατηρ σου σκληρως;
και ειπεν ιωναθαν προς δαυιδ, πορευου, και μενε εις αγρον· και εκπορευονται αμφοτεροι εις αγρον.
και ειπεν ιωναθαν προς δαυιδ, κυριος ὁ θεος ισραηλ οιδεν, ὁτι ανακρινω τον πατερα μου ὡς αν ὁ καιρος, τρισσως, και ιδου αγαθον η περι δαυιδ, και ου μη αποστειλω προς σε εις αγρον,
ταδε ποιησαι ὁ θεος τω ιωναθαν και ταδε προσθειη· ὁτι ανοισω τα κακα επι σε, και αποκαλυψω το ωτιον σου, και εξαποστελω σε και απελευση εις ειρηνην, και εσται κυριος μετα σου καθως ην μετα του πατρος μου.
και εαν μεν ετι μου ζωντος, και ποιησεις ελεος μετʼ εμου· και εαν θανατω αποθανω,
ουκ εξαρεις ελεος σου απο του οικου μου ἑως του αιωνος· και ει μη, εν τω εξαιρειν κυριον τους εχθρους δαυιδ εκαστον απο του προσωπου της γης,
εὑρεθηναι το ονομα του ιωναθαν απο του οικου δαυιδ, και εκζητησαι κυριος εχθρους του δαυιδ.
και προσεθετο ετι ιωναθαν ομοσαι τω δαυιδ, ὁτι ηγαπησε ψυχην αγαπωντος αυτον.
και ειπεν ιωναθαν, αυριον νεομηνια, και επισκεπηση, ὁτι επισκεπησεται καθεδρα σου.
και τρισσευσεις και επισκεψη και ἡξεις εις τον τοπον σου οὑ κρυβης εν τη ἡμερα τη εργασιμη, και καθηση παρα το εργαβ εκεινο.
και εγω τρισσευσω ταις σχιζαις ακοντιζων, εκπεμπων εις την ʼαματταρι.
και ιδου αποστελλω το παιδαριον, λεγων, δευρο, εὑρε μοι την σχιζαν. εαν ειπω λεγων τω παιδαριω, ὡδε ἡ σχιζα απο σου και ὡδε, λαβε αυτην· παραγινου, ὁτι ειρηνη σοι, και ουκ εστι λογος, ζη κυριος·
εαν ταδε ειπω τω νεανισκω, ὡδε ἡ σχιζα απο σου και επεκεινα· πορευου, ὁτι εξαπεσταλκε σε κυριος.
και το ῥημα ὁ ελαλησαμεν εγω και συ, ιδου κυριος μαρτυς αναμεσον εμου και σου ἑως αιωνος.
και κρυπτεται δαυιδ εν αγρω, και παραγινεται ὁ μην, και ερχεται ὁ βασιλευς επι την τραπεζαν του φαγειν.
και εκαθισεν επι την καθεδραν αυτου ὡς ἁπαξ και ἁπαξ επι της καθεδρας παρα τοιχον, και προεφθασε τον ιωναθαν, και εκαθισεν αβεννηρ εκ πλαγιων σαουλ, και επεσκεπη ὁ τοπος δαυιδ.
και ουκ ελαλησε σαουλ εν τη ἡμερα εκεινη, ὁτι ειρηκε, συμπτωμα φαινεται, μη καθαρος ειναι, ὁτι ου κεκαθαρισται.
και εγενηθη τη επαυριον του μηνος τη ἡμερα τη δευτερα, και επεσκεπη ὁ τοπος του δαυιδ· και ειπε σαουλ προς ιωναθαν τον υἱον αυτου, τι ὁτι ου παραγεγονεν ὁ υἱος ιεσσαι και εχθες και σημερον επι την τραπεζαν;
και απεκριθη ιωναθαν τω σαουλ, και ειπεν αυτω, παρητηται παρʼ εμου δαυιδ ἑως εις βηθλεεμ την πολιν αυτου πορευθηναι.
και ειπεν, εξαποστειλον δη με, ὁτι θυσια της φυλης ἡμιν εν τη πολει, και ενετειλαντο προς με οἱ αδελφοι μου· και νυν ει εὑρηκα χαριν εν οφθαλμοις σου, διαβησομαι δη και οψομαι τους αδελφους μου· δια τουτο ου παραγεγονεν επι την τραπεζαν του βασιλεως.
και εθυμωθη οργη σαουλ επι ιωναθαν σφοδρα, και ειπεν αυτω, υἱε κορασιων αυτομολουντων, ου γαρ οιδα ὁτι μετοχος ει συ τω υἱω ιεσσαι εις αισχυνην σου, και εις αισχυνην αποκαλυψεως μητρος σου;
ὁτι πασας τας ἡμερας ἁς ὁ υἱος ιεσσαι ζη επι της γης, ουχ ἑτοιμασθησεται ἡ βασιλεια σου· νυν ουν αποστειλας λαβε τον νεανιαν, ὁτι υἱος θανατου οὑτος.
και απεκριθη ιωναθαν τω σαουλ, ἱνατι αποθνησκει; τι πεποιηκε;
και επηρε σαουλ το δορυ επι ιωναθαν του θανατωσαι αυτον· και εγνω ιωναθαν ὁτι συντετελεσται ἡ κακια αὑτη παρα του πατρος αυτου θανατωσαι τον δαυιδ.
και ανεπηδησεν ιωναθαν απο της τραπεζης εν οργη θυμου, και ουκ εφαγεν εν τη δευτερα του μηνος αρτον, ὁτι εθρανσθη επι τον δαυιδ, ὁτι συνετελεσεν επʼ αυτον ὁ πατηρ αυτου.
και εγενηθη πρωι, και εξηλθεν ιωναθαν εις αγρον, καθως εταξατο εις το μαρτυριον δαυιδ, και παιδαριον μικρον μετʼ αυτου.
και ειπε τω παιδαριω, δραυε, εὑρε μοι τας σχιζας εν αἱς εγω ακοντιζω· και το παιδαμε εδραυε, και αυτος ηκοντισε τη σχιζη, και παρηγαγεν αυτην.
και ηλθεν το παιδαριον ἑως του τοπου της σχιζης οὑ ηκοντιζεν ιωναθαν· και ανεβοησεν ιωναθαν οπισω του νεανιου, και ειπεν, εκει ἡ σχιζα απο σου και επεκεινα·
και ανεβοησεν ιωναθαν οπισω του παιδαριου αυτου, λεγων, ταχυνας σπευσον, και μη στης· και ανελεξε το παιδαριον ιωναθαν τας σχιζας, και ηνεγκε τας σχιζας προς τον κυριον αυτου.
και το παιδαριον ουκ εγνω ουθεν, παρεξ ιωναθαν και δαυιδ.
και ιωναθαν εδωκε τα σκευη αυτου επι το παιδαριον αυτου, και ειπε τω παιδαριω αυτου, πορευου, εισελθε εις την πολιν.
και ὡς εισηλθε το παιδαριον, και δαυιδ ανεστη απο του αργαβ, και επεσεν επι προσωπον αυτου, και προσεκυνησεν αυτω τρις, και κατεφιλησεν ἑκαστος τον πλησιον αυτου, και εκλαυσεν ἑκαστος τω πλησιον αυτου, ἑως συντελειας μεγαλης.
και ειπεν ιωναθαν τω δαυιδ, πορευου εις ειρηνην, και ὡς ομωμοκαμεν ἡμεις αμφοτεροι εν ονοματι κυριου, λεγοντες, κυριος εσται μαρτυς αναμεσον εμου και σου, και αναμεσον του σηερματος μου και αναμεσον του σπερματος σον ἑως αιωνος·
21
και ανεστη δαυιδ και απηλθε, και ιωναθαν εισηλθεν εις την πολιν.
και ερχεται δαυιδ εις νομβα προς αβιμελεχ τον ἱερεα· και εξεστη αβιμελεχ τη απαντησει αυτου, και ειπεν αυτω, τι ὁτι συ μονος, και ουθεις μετα σου;
και ειπε δαυιδ τω ἱερει, ὁ βασιλευς εντεταλται μοι ῥημα σημερον, και ειπε μοι, μηδεις γνωτω το ῥημα περι οὑ εγω αποστελλω σε, και ὑπερ οὑ εγω εντεταλμαι σοι· και τοις παιδαριοις διαμεμαρτυρημαι εν τω τοπω τω λεγομενω, θεου πιστις φελλανι μαεμωνι.
και νυν ει εισιν ὑπο την χειρα σου πεντε αρτοι, δος εις χειρα μου το εὑρεθεν.
και απεκριθη ὁ ἱερευς τω δαυιδ, και ειπεν, ουκ εισιν αρτοι βεβηλοι ὑπο την χειρα μου, ὁτι αλλʼ η αρτοι ἁγιοι εισιν· ει πεφυλαγμενα τα παιδαρια εστι πλην απο γυναικος, και φαγεται.
και απεκριθη δαυιδ τω ἱερει, και ειπεν αυτω, αλλα απο γυναικος απεσχημεθα εχθες και τριτην ἡμεραν· εν τω εξελθειν με εις ὁδον γεγονε παντα τα παιδια ἡγνισμενα, και αυτη ἡ ὁδος βεβηλος, διοτι ἁγιασθησεται σημερον δια τα σκευη μου.
και εδωκεν αυτω αβιμελεχ ὁ ἱερευς τους αρτους της προθεσεως, ὁτι εκει ουκ ην αρτοι, αλλʼ η αρτοι του προσωπου οἱ αφηρημενοι εκ προσωπου κυριου, του παρατεθηναι αρτον θερμον ἡ ἡμερα ελαβεν αυτους.
και εκει ην ἑν των παιδαριων του σαουλ εν τη ἡμερα εκεινη συνεχομενος νεεσσαραν ενωπιον κυριου, και ονομα αυτω δωηκ συρος, νεμων τας ἡμιονους σαουλ.
και ειπε δαυιδ προς αβιμελεχ, ιδε ει εστιν ενταυθα ὑπο την χειρα σου δορυ η ῥομφαια, ὁτι την ῥομφαιαν μου και τα σκευη ουκ ειληφα εν τη χειρι μου, ὁτι ην το ῥημα του βασιλεως κατα σπουδην.
και ειπεν ὁ ἱερευς, ιδου ἡ ῥομφαια γολιαθ του αλλοφυλου, ὁν επαταξας εν τη κοιλαδι ηλα· και αὑτη ενειλημενη ην εν ἱματιω· ει ταυτην ληψη, σεαυτω λαβε, ὁτι ουκ εστιν ἑτερα παρεξ ταυτης ενταυθα· και ειπε δαυιδ, ιδου ουκ εστιν ὡσπερ αυτη· δος μοι αυτην.
και εδωκεν αυτην αυτω· και ανεστη δαυιδ, και εφυγεν εν τη ἡμερα εκεινη εκ προσωπου σαουλ· και ηλθε δαυιδ προς αγχους βασιλεα γεθ.
και ειπον οἱ παιδες αγχους προς αυτον, ουχι οὑτος δαυιδ ὁ βασιλευς της γης; ουχι τουτω εξηρχον αἱ χορευουσαι, λεγουσαι, επαταξε σαουλ εν χιλιασιν αυτου, και δαυιδ εν μυριασιν αυτου;
και εθετο δαυιδ τα ῥηματα εν τη καρδια αυτου, και εφοβηθη σφοδρα απο προσωπου αγχους βασιλεως γεθ.
και ηλλοιωσε το προσωπον αυτου ενωπιον αυτου, και προσεποιησατο εν τη ἡμερα εκεινη, και ετυμπανιζεν επι ταις θυραις της πολεως, και παρεφερετο εν ταις χερσιν αυτου, και επιπτεν επι τας θυρας της πυλης, και τα σιελα αυτου κατερῥει επι τον πωγωνα αυτου.
και ειπεν αγχους προς τους παιδας αυτου, ιδου ιδετε ανδρα επιληπτον, ἱνατι εισηγαγετε αυτον προς με;
μη ελαττουμαι επιληπτων εγω, ὁτι εισαγηοχατε αυτον επιληπτευεσθαι προς με; οὑτος ουκ εισελευσεται εις οικιαν.
22
και απηλθεν εκειθεν δαυιδ, και διεσωθη, και ερχεται εις το σπηλαιον το οδολλαμ· και ακουουσιν οἱ αδελφοι αυτου, και ὁ οικος του πατρος αυτου, και καταβαινουσι προς αυτον εκει.
και συνηγοντο προς αυτον πας εν αναγκη, και πας ὑποχρεως, και πας κατωδυνος ψυχη, και ην επʼ αυτων ἡγουμενος, και ησαν μετʼ αυτου ὡς τετρακοσιοι ανδρες.
και απηλθε δαυιδ εκειθεν εις μασσηφαθ της μωαβ, και ειπε προς βασιλεα μωαβ, γινεσθωσαν δη ὁ πατηρ μου και ἡ μητηρ μου παρα σοι, ἑως ὁτου γνω τι ποιησει μοι ὁ θεος.
και παρεκαλεσε το προσωπον του βασιλεως μωαβ, και κατωκουν μετʼ αυτου πασας τας ἡμερας, οντος του δαυιδ εν τη περιοχη.
και ειπε γαδ ὁ προφητης προς δαυιδ, μη καθου εν τη περιοχη· πορευου, και ἡξεις εις γην ιουδα· και επορευθη δαυιδ, και ηλθε και εκαθισεν εν πολει σαρικ.
και ηκουσε σαουλ, ὁτι εγνωσται δαυιδ, και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου· και σαουλ εκαθητο εν τω βουνω ὑπο την αρουραν την εν ῥαμα, και το δορυ εν τη χειρι αυτου, και παντες οἱ παιδες αυτου παρειστηκεισαν αυτω.
και ειπε σαουλ προς τους παιδας αυτου τους παρεστηκοτας αυτω, ακουσατε δη υἱοι βενιαμιν, ει αληθως πασιν ὑμιν δωσει ὁ υἱος ιεσσαι αγρους και αμπελωνας, και παντας ὑμας ταξει ἑκατονταρχους και χιλιαρχους,
ὁτι συγκεισθε παντες ὑμεις επʼ εμε, και ουκ εστιν ὁ αποκαλυπτων το ωτιον μου, εν τω διαθεσθαι τον υἱον μου διαθηκην μετα του υἱου ιεσσαι, και ουκ εστι πονων περι εμου εξ ὑμων, και αποκαλυπτων το ωτιον μου, ὁτι επηγειρεν ὁ υἱος μου τον δουλον μου επʼ εμε εις εχθρον, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη;
και αποκρινεται δωηκ ὁ συρος ὁ καθεστηκως επι τας ἡμιονους σαουλ, και ειπεν, ἑωρακα τον υἱον ιεσσαι παραγινομενον εις νομβα προς αβιμελεχ υἱον αχιτωβ τον ἱερεα.
και ηρωτα αυτω δια του θεου, και επισιτισμον εδωκεν αυτω, και την ῥομφαιαν γολιαθ του αλλοφυλου εδωκεν αυτω.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς καλεσαι τον αβιμελεχ υἱον αχιτωβ και παντας τους υἱους του πατρος αυτου τους ἱερεις τους εν νομβα· και παρεγενοντο παντες προς τον βασιλεα.
και ειπε σαουλ, ακουε δη υἱε αχιτωβ· και ειπεν, ιδου εγω, λαλει κυριε.
και ειπεν αυτω σαουλ, ἱνατι συνεθου κατʼ εμου συ και ὁ υἱος ιεσσαι, δουναι σε αυτω αρτον και ῥομφαιαν, και ερωταν αυτω δια του θεου, θεσθαι αυτον επʼ εμε εις εχθρον, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη;
και απεκριθη τω βασιλει, και ειπε, και τις εν πασι τοις δουλοις σου ὡς δαυιδ πιστος, και γαμβρος του βασιλεως, και αρχων παντος παραγγελματος σου, και ενδοξος εν τω οικω σου;
η σημερον ηργμαι ερωταν αυτω δια του θεου; μηδαμως· μη δοτω ὁ βασιλευς κατα του δουλου αυτου λογον, και εφʼ ὁλον τον οικον του πατρος μου, ὁτι ουκ ηδει ὁ δουλος σου εν πασι τουτοις ῥημα μικρον, η μεγα.
και ειπεν ὁ βασιλευς σαουλ, θανατω αποθανη αβιμελεχ συ, και πας ὁ οικος του πατρος σου.
και ειπεν ὁ βασιλευς τοις παρατρεχουσι τοις εφεστηκοσι προς αυτον, προσαγαγετε και θανατουτε τους ἱερεις του κυριου, ὁτι ἡ χειρ αυτων μετα δαυιδ, και ὁτι εγνωσαν ὁτι φευγει αυτος, και ουκ απεκαλυψαν το ωτιον μου· και ουκ εβουληθησαν οἱ παιδες του βασιλεως επενεγκειν τας χειρας αυτων ἁπαντησαι εις τους ἱερεις κυριου.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω δωηκ, επιστρεφου συ, και απαντα εις τους ἱερεις· και επεστραφη δωηκ ὁ συρος, και εθανατωσε τους ἱερεις του κυριου εν τη ἡμερα εκεινη, τριακοσιους και πεντε ανδρας, παντας αιροντας εφουδ.
και την νομβα την πολιν των ἱερεων επαταξεν εν στοματι ῥομφαιας απο ανδρος ἑως γυναικος, απο νηπιου ἑως θηλαζοντος, και μοσχου, και ονου, και προβατου.
και διασωζεται υἱος εἱς τω αβιμελεχ υἱω αχιτωβ, και ονομα αυτω αβιαθαρ, και εφυγεν οπισω δαυιδ.
και απηγγειλεν αβιαθαρ τω δαυιδ, ὁτι εθανατωσε σαουλ παντας τους ἱερεις του κυριου.
και ειπε δαυιδ τω αβιαθαρ, ηδειν ὁτι εν τη ἡμερα εκεινη, ὁτι δωηκ ὁ συρος ὁτι απαγγελλων απαγγελει τω σαουλ· εγω ειμι αιτιος των ψυχων οικου του πατρος σου.
καθου μετʼ εμου· μη φοβου, ὁτι οὑ εαν ζητω τη ψυχη μου τοπον, ζητησω και τη ψυχη σου, ὁτι πεφυλαξαι συ παρʼ εμοι.
23
και απηγγελη τω δαυιδ, λεγοντες, ιδου οἱ αλλοφυλοι πολεμουσιν εν τη κειλα, και αυτοι διαρπαζουσι, καταπατουσι τους ἁλω.
και επηρωτησε δαυιδ δια του κυριου, λεγων, ει πορευθω, και παταξω τους αλλοφυλους τουτους; και ειπε κυριος, πορευου, και παταξεις εν τοις αλλοφυλοις τουτοις, και σωσεις την κειλα.
και ειπον οἱ ανδρες του δαυιδ προς αυτον, ιδου ἡμεις ενταυθα εν τη ιουδαια φοβουμεθα, και πως εσται εαν πορευθωμεν εις κειλα, εις τα σκυλα των αλλοφυλων εισπορευσομεθα;
και προσεθετο δαυιδ ετι επερωτησαι δια του κυριου· και απεκριθη αυτω κυριος, και ειπεν αυτω, αναστηθι και καταβηθι εις κειλα, ὁτι εγω παραδιδωμι τους αλλοφυλους εις χειρας σου.
και επορευθη δαυιδ και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου εις κειλα, και επολεμησε τοις αλλοφυλοις· και εφυγον εκ προσωπου αυτου, και απηγαγε τα κτηνη αυτων, και επαταξεν εν αυτοις πληγην μεγαλην, και εσωσε δαυιδ τους κατοικουντας κειλα.
και εγενετο εν τω φευγειν αβιαθαρ υἱον αχιμελεχ προς δαυιδ, και αυτος μετα δαυιδ εις κειλα κατεβη εχων εφουδ εν τη χειρι αυτου.
και απηγγελη τω σαουλ, ὁτι ἡκει ὁ δαυιδ εις κειλα· και ειπε σαουλ, πεπρακεν αυτον ὁ θεος εις τας χειρας μου, ὁτι αποκεκλεισται εισελθων εις πολιν θυρων και μοχλων.
και παρηγγειλε σαουλ παντι τω λαω καταβαινειν εις πολεμον εις κειλα, συνεχειν τον δαυιδ και τους ανδρας αυτου.
και εγνω δαυιδ, ὁτι ου παρασιωπα σαουλ περι αυτου την κακιαν· και ειπε δαυιδ προς αβιαθαρ τον ἱερεα, προσαγαγε το εφουδ κυριου.
και ειπε δαυιδ, κυριε ὁ θεος ισραηλ, ακουων ακηκοεν ὁ δουλος σου, ὁτι ζητει σαουλ ελθειν επι κειλα διαφθειραι την πολιν διʼ εμε.
ει αποκλεισθησεται; και νυν ει καταβησεται σαουλ, καθως ηκουσεν ὁ δουλος σου; κυριε ὁ θεος ισραηλ απαγγειλον τω δουλω σου· και ειπε κυριος, αποκλεισθησεται.
και ανεστη δαυιδ και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου ὡς τετρακοσιοι, και εξηλθον εκ κειλα, και επορευοντο οὑ εαν επορευοντο· και τω σαουλ απηγγελη, ὁτι διασεσωσται δαυιδ εκ κειλα, και ανηκε του ελθειν.
και εκαθισεν εν μασερεμ εν τη ερημω εν τοις στενοις, και εκαθετο εν τη ερημω εν τω ορει ζιφ, εν τη γη τη αυχμωδει· και εζητει αυτον σαουλ πασας τας ἡμερας, και ου παρεδωκεν αυτον κυριος εις τας χειρας αυτου.
και ειδε δαυιδ, ὁτι εξερχεται σαουλ του ζητειν τον δαυιδ· και δαυιδ ην εν τω ορει τω αυχμωδει εν τη καινη ζιφ.
και ανεστη ιωναθαν υἱος σαουλ και επορευθη προς δαυιδ εις καινην, και εκραταιωσε τας χειρας αυτου εν κυριω,
και ειπε προς αυτον, μη φοβου, ὁτι ου μη εὑρη σε ἡ χειρ σαουλ του πατρος μου, και συ βασιλευσεις επι ισραηλ, και εγω εσομαι σοι εις δευτερον, και σαουλ ὁ πατηρ μου οιδεν οὑτως.
και διεθεντο αμφοτεροι διαθηκην ενωπιον κυριου· και εκαθητο δαυιδ εν καινη, και ιωναθαν απηλθεν εις οικον αυτου.
και ανεβησαν οἱ ζιφαιοι εκ της αυχμωδους προς σαουλ επι τον βουνον, λεγοντες, ουκ ιδου δαυιδ κεκρυπται παρʼ ἡμιν εν μεσσαρα εν τοις στενοις εν τη καινη εν τω βουνω του ἑχελα του εκ δεξιων του ιεσσαιμου;
και νυν παν το προς ψυχην του βασιλεως εις καταβασιν, καταβαινετω προς ἡμας· κεκλεικασιν αυτον εις τας χειρας του βασιλεως.
και ειπεν αυτοις σαουλ, ευλογημενοι ὑμεις τω κυριω, ὁτι επονεσατε περι εμου·
πορευθητε δη και ἑτοιμασατε ετι, και γνωτε τον τοπον αυτου οὑ εσται ὁ πους αυτου εν ταχει εκει οὑ ειπατε, μη ποτε πανουργευσηται.
και ιδετε και γνωτε, και πορευσομαι μεθʼ ὑμων· και εσται ει εστιν επι της γης, και εξερευνησω αυτον εν πασαις χιλιασιν ιουδα.
και ανεστησαν οἱ ζιφαιοι, και επορευθησαν εμπροσθεν σαουλ· και δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου εν τη ερημω τη μαων καθʼ ἑσπεραν εκ δεξιων του ιεσσαιμου.
και επορευθη σαουλ και οἱ ανδρες αυτου ζητειν αυτον· και απηγγειλαν τω δαυιδ, και κατεβη εις την πετραν την εν τη ερημω μαων· και ηκουσε σαουλ, και κατεδιωξεν οπισω δαυιδ εις την ερημον μαων.
και πορευονται σαουλ και οἱ ανδρες αυτου εκ μερους του ορους εκ τουτου, και ην δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου εκ μερους του ορους εκ τουτου· και ην δαυιδ σκεπαζομενος πορευεσθαι απο προσωπου σαουλ· και σαουλ και οἱ ανδρες αυτου παρενεβαλον επι δαυιδ και τους ανδρας αυτου, συλλαβειν αυτους.
και προς σαουλ ηλθεν αγγελος, λεγων, σπευδε και δευρο, ὁτι αλλοφυλοι επεθεντο επι την γην.
και ανεστρεψε σαουλ μη καταδιωκειν οπισω δαυιδ, και επορευθη εις συναντησιν των αλλοφυλων· δια τουτο επεκληθη ὁ τοπος εκεινος, πετρα ἡ μερισθεισα.
24
και ανεστη δαυιδ εκειθεν, και εκαθισεν εν τοις στενοις ενγαδδι.
και εγενηθη ὡς ανεστρεψε σαουλ απο οπισθεν των αλλοφυλων, και απηγγελη αυτω, λεγοντων, ὁτι δαυιδ εν τη ερημω ενγαδδι.
και ελαβε μεθʼ ἑαυτου τρεις χιλιαδας ανδρων εκλεκτους εκ παντος ισραηλ, και επορευθη ζητειν τον δαυιδ και τους ανδρας αυτου επι προσωπον σαδδαιεμ.
και ηλθεν εις τας αγελας των ποιμνιων τας επι της ὁδου, και ην εκει σπηλαιον· και σαουλ εισηλθε παρασκευασασθαι, και δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου εσωτερον του σπηλαιου εκαθηντο.
και ειπον οἱ ανδρες δαυιδ προς αυτον, ιδου ἡ ἡμερα αὑτη, ἡν ειπε κυριος προς σε παραδουναι τον εχθρον σου εις τας χειρας σου, και ποιησεις αυτω ὡς αγαθον εν οφθαλμοις σου· και ανεστη δαυιδ, και αφειλε το πτερυγιον της διπλοιδος του σαουλ λαθραιως.
και εγενηθη μετα ταυτα, και επαταξε καρδια δαυιδ αυτον, ὁτι αφειλε το πτερυγιον της διπλοιδος αυτου.
και ειπε δαυιδ προς τους ανδρας αυτου, μηδαμως μοι παρα κυριου, ει ποιησω το ῥημα τουτο τω κυριω μου τω χριστω κυριου, επενεγκαι χειρα μου επʼ αυτον, ὁτι χριστος κυριου εστιν οὑτος.
και επεισε δαυιδ τους ανδρας αυτου εν λογοις, και ουκ εδωκεν αυτοις ανασταντας θυσαι τον σαουλ· και ανεστη σαουλ και κατεβη την ὁδον.
και ανεστη δαυιδ οπισω αυτου εκ του σπηλαιου· και εβοησε δαυιδ οπισω σαουλ, λεγων, κυριε βασιλευ· και επεβλεψε σαουλ εις τα οπισω αυτου, και εκυψε δαυιδ επι προσωπον αυτου επι την γην, και προσεκυνησεν αυτω.
και ειπε δαυιδ προς σαουλ, ἱνατι ακουεις των λογων του λαου, λεγοντων, ιδου δαυιδ ζητει την ψυχην σου;
ιδου εν τη ἡμερα ταυτη ἑωρακασιν οἱ οφθαλμοι σου ὡς παρεδωκε σε κυριος σημερον εις χειρας μου εν τω σπηλαιω, και ουκ ηβουληθην αποκτειναι σε, και εφεισαμην σου, και ειπα, ουκ εποισω χειρα μου επι κυριον μου, ὁτι χριστος κυριου οὑτος εστι.
και ιδου το πτερυγιον της διπλοιδος σου εν τη χειρι μου, εγω αφηρηκα το πτερυγιον, και ουκ απεκτανκα σε· και γνωθι και ιδε σημερον, ὁτι ουκ εστι κακια εν τη χειρι μου ουδε ασεβεια και αθετησις, και ουχ ἡμαρτηκα εις σε, και συ δεσμευεις την ψυχην μου λαβειν αυτην.
δικασαι κυριος αναμεσον εμου και σου, και εκδικησαι σοι κυριος εκ σου· και ἡ χειρ μου ουκ εσται επι σε,
καθως λεγεται ἡ παραβολη ἡ αρχαια, εξ ανομων εξελευσεται πλημμελεια· και ἡ χειρ μου ουκ εσται επι σε.
και νυν οπισω τινος συ εκπορευη βασιλευ ισραηλ; οπισω τινος καταδιωκεις συ; οπισω κυνος τεθνηκοτος, και οπισω ψυλλου ἑνος;
γενοιτο κυριος εις κριτην και δικαστην αναμεσον εμου και αναμεσον σου, ιδοι κυριος και κριναι την κρισιν μου, και δικασαι μοι εκ χειρος σου.
και εγενετο, ὡς συνετελεσε δαυιδ τα ῥηματα ταυτα λαλων προς σαουλ, και ειπε σαουλ, ἡ φωνη σου αὑτη, τεκνον δαυιδ; και ηρε σαουλ την φωνην αυτου, και εκλαυσε.
και ειπε σαουλ προς δαυιδ, δικαιος συ ὑπερ εμε, ὁτι συ ανταπεδωκας μοι αγαθα, εγω δε ανταπεδωκα σοι κακα.
και συ απηγγειλας μοι σημερον ἁ εποιησας μοι αγαθα, ὡς απεκλεισε με κυριος εις χειρας σου σημερον, και ουκ απεκτεινας με.
και ὁτι ει εὑροι τις τον εχθρον αυτου εν θλιψει, και εκπεμψοι αυτον εν ὁδω αγαθη, και κυριος αποτισει αυτω αγαθα, καθως πεποιηκας σημερον.
και νυν ιδου εγω γινωσκω, ὁτι βασιλευων βασιλευσεις, και στησεται εν χειρι σου ἡ βασιλεια ισραηλ.
και νυν ομοσον μοι εν κυριω, ὁτι ουκ εξολοθρευσεις το σπερμα μου οπισω μου, ουκ αφανιεις το ονομα μου εκ του οικου του πατρος μου.
και ωμοσε δαυιδ τω σαουλ· και απηλθε σαουλ εις τον τοπον αυτου, και δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου ανεβησαν εις την μεσσερα στενην.
25
και απεθανε σαμουηλ, και συναθροιζονται πας ισραηλ, και κοπτονται αυτον, και θαπτουσιν αυτον εν οικω αυτου εν ἁρμαθαιμ· και ανεστη δαυιδ, και κατεβη εις την ερημον μαων.
και ην ανθρωπος εν τη μαων, και τα ποιμνια αυτου εν τω καρμηλω, και ὁ ανθρωπος μεγας σφοδρα· και τουτω ποιμνια τρισχιλια, και αιγες χιλιαι· και εγενηθη εν τω κειρειν το ποιμνιον αυτου εν τω καρμηλω.
και ονομα τω ανθρωπω ναβαλ, και ονομα τη γυναικι αυτου αβιγαια· και ἡ γυνη αυτου αγαθη συνεσει και αγαθη τω ειδει σφοδρα· και ὁ ανθρωπος σκληρος και πονηρος εν επιτηδευμασι, και ὁ ανθρωπος κυνικος.
και ηκουσε δαυιδ εν τη ερημω, ὁτι κειρει ναβαλ ὁ καρμηλιος το ποιμνιον αυτου.
και απεστειλε δαυιδ δεκα παιδαρια, και ειπε τοις παιδαριοις, αναβητε εις καρμηλον και απελθατε προς ναβαλ, και ερωτησατε αυτον επι τω ονοματι μου εις ειρηνην,
και ερειτε ταδε· εις ὡρας και συ ὑγιαινων και ὁ οικος σου, και παντα τα σα ὑγιαινοντα.
και νυν ιδου ακηκοα ὁτι κειρουσι σοι νυν οἱ ποιμενες σου οἱ ησαν μεθʼ ἡμων εν τη ερημω, και ουκ απεκωλυσαμεν αυτους, και ουκ ενετειλαμεθα αυτοις ουθεν πασας τας ἡμερας οντων αυτων εν καρμηλω.
ερωτησον τα παιδαρια σου, και απαγγελουσι σοι· και εὑρετωσαν τα παιδαρια σου χαριν εν οφθαλμοις σου, ὁτι εφʼ ἡμεραν αγαθην ἡκομεν· δος δη ὁ εαν εὑρη ἡ χειρ σου τω υἱω σου τω δαυιδ.
και ερχονται τα παιδαρια, και λαλουσι τους λογους τουτους προς ναβαλ κατα παντα τα ῥηματα ταυτα εν τω ονοματι δαυιδ· και ανεπηδησε
και απεκριθη ναβαλ τοις παισι δαυιδ, και ειπε, τις ὁ δαυιδ, και τις ὁ υἱος ιεσσαι; σημερον πεπληθυμενοι εισιν οἱ δουλοι αναχωρουντες ἑκαστος εκ προσωπου του κυριου αυτου.
και ληψομαι τους αρτους μου και τον οινον μου και τα θυματα μου ἁ τεθυκα τοις κειρουσι μου τα προβατα, και δωσω αυτα ανδρασιν, οἱς ουκ οιδα ποθεν εισι;
και απεστραφησαν τα παιδαρια δαυιδ εις ὁδον αυτων, και ανεστρεψαν και ηλθον, και ανηγγειλαν τω δαυιδ κατα τα ῥηματα ταυτα.
και ειπε δαυιδ τοις ανδρασιν αυτου, ζωσασθε ἑκαστος την ῥομφαιαν αυτου· και ανεβησαν οπισω δαυιδ, ὡς τετρακοσιοι ανδρες· και οἱ διακοσιοι εκαθισαν μετα των σκευων.
και τη αβιγαια γυναικι ναβαλ απηγγειλεν ἑν των παιδαριων, λεγων, ιδου δαυιδ απεστειλεν αγγελους εκ της ερημου ευλογησαι τον κυριον ἡμων, και εξεκλινεν απʼ αυτων.
και οἱ ανδρες αγαθοι ἡμιν σφοδρα, ουκ απεκωλυσαν ἡμας, ουδε ενετειλαντο ἡμιν ουδεν πασας τας ἡμερας ἁς ημεν παρʼ αυτοις.
και εν τω ειναι ἡμας εν αγρω, ὡς τειχος ησαν περι ἡμας και την νυκτα και την ἡμεραν, πασας τας ἡμερας ἁς ημεν παρʼ αυτοις ποιμαινοντες το ποιμνιον.
και νυν γνωθι και ιδε συ τι ποιησεις, ὁτι συντετελεσται ἡ κακια εις τον κυριον ἡμων και εις τον οικον αυτου· και οὑτος υἱος λοιμος, και ουκ εστι λαλησαι προς αυτον.
και εσπευσεν αβιγαια και ελαβε διακοσιους αρτους, και δυο αγγεια οινου, και πεντε προβατα πεποιημενα, και πεντε οιφι αλφιτου, και γομορ ἑν σταφιδος, και διακοσιας παλαθας, και εθετο επι τους ονους.
και ειπε τοις παιδαριοις αυτης, προπορευεσθε εμπροσθεν μου, και ιδου, εγω οπισω ὑμων παραγινομαι· και τω ανδρι αυτης ουκ απηγγειλε.
και εγενηθη, αυτης επιβεβηκυιης επι την ονον και καταβαινουσης εν σκεπη του ορους, και ιδου δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου κατεβαινον εις συναντησιν αυτης, και απηντησεν αυτοις.
και δαυιδ ειπεν, ισως εις αδικον πεφυλακα παντα τα αυτου εν τη ερημω, και ουκ ενετειλαμεθα λαβειν εκ παντων των αυτου ουθεν, και ανταπεδωκε μοι πονηρα αντι αγαθων.
ταδε ποιησαι ὁ θεος τω δαυιδ και ταδε προσθειη, ει ὑπολειψομαι εκ παντων των του ναβαλ ἑως πρωι ουρουντα προς τοιχον.
και ειδεν αβιγαια τον δαυιδ, και εσπευσε και κατεπηδησεν απο της ονου, και επεσεν ενωπιον δαυιδ επι προσωπον αυτης, και προσεκυνησεν αυτω επι την γην
επι τους ποδας αυτου, και ειπεν, εν εμοι κυριε μου ἡ αδικια μου, λαλησατω δη ἡ δουλη σου εις τα ωτα σου, και ακουσον λογων της δουλης σου.
μη δη θεσθω ὁ κυριος μου καρδιαν αυτου επι τον ανθρωπον τον λοιμον τουτον, ὁτι κατα το ονομα αυτου οὑτος εστι· ναβαλ ονομα αυτω, και αφροσυνη μετʼ αυτου· και εγω ἡ δουλη σου ουκ ειδον τα παιδαρια του κυριου μου ἁ απεστειλας.
και νυν κυριε μου, ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, καθως εκωλυσε σε κυριος του μη ελθειν εις αἱμα αθωον, και σωζειν την χειρα σου σοι· και νυν γενοιντο ὡς ναβαλ οἱ εχθροι σου και οἱ ζητουντες τω κυριω μου κακα.
και νυν λαβε την ευλογιαν ταυτην, ἡν ενηνοχεν ἡ δουλη σου τω κυριω μου, και δωσεις τοις παιδαριοις τοις παρεστηκοσι τω κυριω μου.
αρον δη το ανομημα της δουλης σου, ὁτι ποιων ποιησει κυριος τω κυριω μου οικον πιστον, ὁτι πολεμον κυριου μου ὁ κυριος πολεμει, και κακια ουχ εὑρεθησεται εν σοι πωποτε.
και αναστησεται ανθρωπος καταδιωκων σε και ζητων την ψυχην σου, και εσται ψυχη κυριου μου ενδεδεμενη εν δεσμω της ζωης παρα κυριω τω θεω, και ψυχην εχθρων σου σφενδονησεις εν μεσω της σφενδονης.
και εσται ὁτε ποιηση κυριος τω κυριω μου παντα ὁσα ελαλησεν αγαθα επι σε, και εντελειται σοι εις ἡγουμενον επι ισραηλ,
και ουκ εσται σοι τουτο βδελυγμος και σκανδαλον τω κυριω μου, εκχεαι αἱμα αθωον δωρεαν, και σωσαι χειρα κυριω μου αυτω· και αγαθωσαι κυριος τω κυριω μου, και μνησθηση της δουλης σου αγαθωσαι αυτη.
και ειπε δαυιδ τη αβιγαια, ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὁς απεστειλε σε σημερον εν ταυτη εις απαντησιν μοι,
και ευλογητος ὁ τροπος σου, και ευλογημενη συ ἡ αποκωλυσασα με σημερον εν ταυτη μη ελθειν εις αἱματα, και σωσαι χειρα μου εμοι.
πλην ὁτι ζη κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὁς απεκωλυσε σε σημερον του κακοποιησαι σε, ὁτι ει μη εσπευσας και παρεγενου εις απαντησιν μοι, τοτε ειπα, ει ὑπολειφθησεται τω ναβαλ ἑως φωτος του πρωι ουρων προς τοιχον.
και ελαβε δαυιδ εκ χειρος αυτης παντα ἁ εφερεν αυτω, και ειπεν αυτη, αναβηθι εις ειρηνην εις οικον σου· βλεπε, ηκουσα της φωνης σου, και ηρετισα το προσωπον σου.
και παρεγενηθη αβιγαια προς ναβαλ· και ιδου αυτω ποτος εν οικω αυτου, ὡς ποτος βασιλεως· και ἡ καρδια ναβαλ αγαθη επʼ αυτον· και αυτος μεθυων ἑως σφοδρα· και ουκ απηγγειλεν αυτω ῥημα μικρον η μεγα ἑως φωτος του πρωι.
και εγενετο πρωι, ὡς εξενηψεν απο του οινου ναβαλ, απηγγειλεν ἡ γυνη αυτου τα ῥηματα ταυτα· και εναπεθανεν ἡ καρδια αυτου εν αυτω, και αυτος γινεται ὡς λιθος.
και εγενετο ὡσει δεκα ἡμεραι, και επαταξε κυριος τον ναβαλ, και απεθανε.
και ηκουσε δαυιδ, και ειπεν, ευλογητος κυριος, ὁς εκρινε την κρισιν του ονειδισμου μου εκ χειρος ναβαλ, και τον δουλον αυτου περιεποιησατο εκ χειρος κακων, και την κακιαν ναβαλ απεστρεψε κυριος εις κεφαλην αυτου.
και ηλθον οἱ παιδες δαυιδ προς αβιγαιαν εις καρμηλον, και ελαλησαν αυτη, λεγοντες, δαυιδ απεστειλεν ἡμας προς σε, λαβειν σε αυτω εις γυναικα.
και ανεστη και προσεκυνησεν επι την γην επι προσωπον, και ειπεν, ιδου ἡ δουλη σου εις παιδισκην νιψαι ποδας των παιδων σου.
και ανεστη αβιγαια, και επεβη επι την ονον, και πεντε κορασια ηκολουθουν αυτη, και επορευθη οπισω των παιδων δαυιδ, και γινεται αυτω εις γυναικα.
και την αχινααμ ελαβε δαυιδ εξ ιεζραελ, και αμφοτεραι ησαν αυτω γυναικες.
και σαουλ εδωκε μελχολ την θυγατερα αυτου την γυναικα δαυιδ τω φαλτι υἱω αμις τω εκ ῥομμα.
26
και ερχονται οἱ ζιφαιοι εκ της αυχμωδους προς τον σαουλ εις τον βουνον, λεγοντες, ιδου δαυιδ σκεπαζεται μεθʼ ἡμων εν τω βουνω τω ʼεχελα, κατα προσωπον του ιεσσεμου.
και ανεστη σαουλ, και κατεβη εις την ερημον ζιφ, και μετʼ αυτου τρεις χιλιαδες ανδρων εκλεκτοι εξ ισραηλ, ζητειν τον δαυιδ εν τη ερημω ζιφ.
και παρενεβαλε σαουλ εν τω βουνω τω εχελα τω επι προσωπου του ιεσσεμου επι της ὁδου, και δαυιδ εκαθισεν εν τη ερημω· και ειδε δαυιδ, ὁτι ἡκει σαουλ οπισω αυτου εις την ερημον.
και απεστειλε δαυιδ κατασκοπους, και εγνω ὁτι ἡκει σαουλ ἑτοιμος εκ κειλα.
και ανεστη δαυιδ λαθρα, και εισπορευεται εις τον τοπον οὑ εκαθευδεν εκει σαουλ, και εκει αβεννηρ υἱος νηρ αρχιστρατηγος αυτου· και σαουλ εκαθευδεν εν λαμπηνη, και ὁ λαος παρεμβεβληκως κυκλω αυτου.
και απεκριθη δαυιδ, και ειπε προς αβιμελεχ τον χετταιον, και προς αβεσσα υἱον σαρουιας αδελφον ιωαβ, λεγων, τις εισελευσεται μετʼ εμου προς σαουλ εις την παρεμβολην; και ειπεν αβεσσα, εγω εισελευσομαι μετα σου.
και εισπορευεται δαυιδ και αβεσσα εις τον λαον την νυκτα· και ιδου σαουλ καθευδων ὑπνω εν λαμπηνη, και το δορυ αυτου εμπεπηγος εις την γην προς κεφαλης αυτου, και αβεννηρ και ὁ λαος αυτου εκαθευδε κυκλω αυτου.
και ειπεν αβεσσα προς δαυιδ, απεκλεισε κυριος σημερον τον εχθρον σου εις χειρας σου· και νυν παταξω αυτον τω δορατι εις την γην ἁπαξ, και ου δευτερωσω αυτω.
και ειπε δαυιδ προς αβεσσα, μη ταπεινωσης αυτον, ὁτι τις εποισει χειρα αυτου επι χριστον κυριου και αθωωθησεται;
και ειπε δαυιδ, ζη κυριος, εαν μη κυριος παιση αυτον, η ἡμερα αυτου ελθη και αποθανη, η εις πολεμον καταβη και προστεθη.
μηδαμως μοι παρα κυριου επενεγκειν χειρα μου επι χριστον κυριου· και νυν λαβε δη το δορυ απο προσκεφαλης αυτου, και τον φακον του ὑδατος, και απελθωμεν ἡμεις καθʼ ἑαυτους.
και ελαβε δαυιδ το δορυ, και τον φακον του ὑδατος απο προσκεφαλης αυτου, και απηλθον καθʼ ἑαυτους· και ουκ ην ὁ βλεπων, και ουκ ην ὁ γινωσκων, και ουκ ην ὁ εξεγειρομενος, παντες ὑπνουντες, ὁτι θαμβος κυριου επεπεσεν επʼ αυτους.
και διεβη δαυιδ εις το περαν, και εστη επι την κορυφην του ορους μακροθεν, και πολλη ἡ ὁδος αναμεσον αυτων.
και προσεκαλεσατο δαυιδ τον λαον, και τω αβεννηρ ελαλησε, λεγεν, ουκ αποκριθηση αβεννηρ; και απεκριθη ʼαβεννηρ, και ειπε, τις ει συ ὁ καλων;
και ειπε δαυιδ προς αβεννηρ, ουκ ανηρ συ; και τις, ὡς συ, εν ισραηλ; και διατι ου φυλασσεις τον κυριον σου τον βασιλεα; ὁτι εισηλθεν εἱς εκ του λαου διαφθειραι τον κυριον σου τον βασιλεα.
και ουκ αγαθον το ῥημα τουτο, ὁ πεποιηκας· ζη κυριος, ὁτι υἱοι θανατωσεως ὑμεις, οἱ φυλασσοντες τον βασιλεα τον κυριον ὑμων τον χριστον κυριου· και νυν ιδε δη το δορυ του βασιλεως, και ὁ φακος του ὑδατος, που εστι τα προς κεφαλης αυτου;
και επεγνω σαουλ την φωνην δαυιδ, και ειπεν, ἡ φωνη σου αὑτη, τεκνον δαυιδ; και ειπε δαυιδ, δουλος σου κυριε βασιλευ.
και ειπεν, ἱνατι τουτο καταδιωκει ὁ κυριος οπισω του δουλου αυτου; ὁτι τι ἡμαρτηκα; και τι εὑρεθη εν εμοι αδικημα;
και νυν ακουσατω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς το ῥημα του δουλου αυτου· ει ὁ θεος επισειει σε επʼ εμε, οσφρανθειη θυσια σου· και ει υἱοι ανθρωπων, επικαταρατοι οὑτοι ενωπιον κυριου, ὁτι εξεβαλον με σημερον μη εστηριθαι εν κληρονομια κυριου, λεγοντες, πορευου, δουλευε θεοις ἑτεροις.
και νυν μη πεσοι το αἱμα μου επι την γην εξεναντιας προσωπου κυριου, ὁτι εξεληλυθεν ὁ βασιλευς ισραηλ ζητειν ψυχην μου, καθως καταδιωκει ὁ νυκτικοραξ εν τοις ορεσι.
και ειπε σαουλ, ἡμαρτηκα· επιστρεφε, τεκνον δαυιδ, ὁτι ου κακοποιησω σε, ανθʼ ὡν εντιμος ψυχη μου εν οφθαλμοις σου, και εν τη σημερον μεματαιωμαι και ηγνοηκα πολλα σφοδρα.
και απεκριθη δαυιδ, και ειπεν, ιδου το δορυ του βασιλεως· διελθετω εἱς των παιδαριων και λαβετω αυτο·
και κυριος επιστρεψει ἑκαστω κατα τας δικαιοσυνας αυτου και την πιστιν αυτου· ὡς παρεδωκε σε κυριος σημερον εις χειρας μου, και ουκ ηθελησα επενεγκειν χειρα μου επι χριστον κυριου.
και ιδου καθως εμεγαλυνθη ἡ ψυχη σου σημερον εν ταυτη εν οφθαλμοις μου, οὑτως μεγαλυνθειη ἡ ψυχη μου ενωπιον κυριου, και σκεπασαι με, και εξελειται με εκ πασης θλιψεως.
και ειπε σαουλ προς δαυιδ, ευλογημενος συ, τεκνον· και ποιων ποιησεις, και δυναμενος δυνηση· και απηλθε δαυιδ εις την ὁδον αυτου, και σαουλ απεστρεψεν εις τον τοπον αυτου.
27
και ειπε δαυιδ εν τη καρδια αυτου, λεγων, νυν προστεθησομαι εν ἡμερα μια εις χειρας σαουλ· και ουκ εστι μοι αγαθον εαν μη σωθω εις γην αλλοφυλων, και ανη απʼ εμου σαουλ του ζητειν με εις παν ὁριον ισραηλ, και σωθησομαι εκ χειρος αυτου.
και ανεστη δαυιδ και οἱ εξακοσιοι ανδρες οἱ μετʼ αυτου, και επορευθη προς αγχους υἱον αμμαχ βασιλεα γεθ.
και εκαθισε δαυιδ μετα αγχους, αυτος και οἱ ανδρες αυτου ἑκαστος και ὁ οικος αυτου, και δαυιδ και αμφοτεραι αἱ γυναικες αυτου, αχινααμ ιεζραηλιτις και αβιγαια ἡ γυνη ναβαλ του καρμηλιου.
και ανηγγελη τω σαουλ ὁτι πεφευγε δαυιδ εις γεθ, και ου προσεθετο ετι ζητειν αυτον.
και ειπε δαυιδ προς αγχους, ει δη εὑρηκεν ὁ δουλος σου χαριν εν οφθαλμοις σου, δοτωσαν δη μοι τοπον εν μια των πολεων των κατʼ αγρον, και καθησομαι εκει· και ἱνατι καθηται ὁ δουλος σου εν πολει βασιλευομενη μετα σου;
και εδωκεν αυτω εν τη ἡμερα εκεινη την σεκελακ· δια τουτο εγενηθη σεκελακ τω βασιλει της ιουδαιας ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εγενηθη ὁ αριθμος των ἡμερων ὡν εκαθισε δαυιδ εν αγρω των αλλοφυλων, τεσσαρας μηνας.
και ανεβαινε δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου, και επετιθεντο επι παντα τον γεσιρι και επι τον αμαληκιτην· και ιδου ἡ γη κατωκειτο απο ανηκοντων ἡ απο γελαμψουρ τετειχισμενων και ἑως γης αιγυπτου.
και ετυπτε την γην, και ουκ εζωογονει ανδρα η γυναικα· και ελαμβανον ποιμνια και βουκολια και ονους και καμηλους και ἱματισμον, και ανεστρεψαν και ηρχοντο προς αγχους.
και ειπεν αγχους προς δαυιδ επι τινα επεθεσθε σημερον; και ειπε δαυιδ προς αγχους, κατα νοτον της ιουδαιας και κατα νοτον ιεσμεγα και κατα νοτον του κενεζι.
και ανδρα και γυναικα ουκ εζωογονησα του εισαγαγειν εις γεθ, λεγων, μη αναγγειλωσιν εις γεθ καθʼ ἡμων, λεγοντες, ταδε δαυιδ ποιει· και τοδε το δικαιωμα αυτου πασας τας ἡμερας ἁς εκαθητο δαυιδ εν αγρω των αλλοφυλων.
και επιστευθη δαυιδ εν τω αγχους σφοδρα, λεγων, ησχυνται αισχυνομενος εν τω λαω αυτου εν ισραηλ, και εσται μοι δουλος εις τον αιωνα.
28
και εγενηθη εν ταις ἡμεραις εκειναις, και συναθροιζονται αλλοφυλοι εν ταις παρεμβολαις αυτων εξελθειν πολεμειν μετα ισραηλ· και ειπεν αγχους προς δαυιδ, γινωσκων γνωση, ὁτι μετʼ εμου εξελευση εις πολεμον συ, και οἱ ανδρες σου.
και ειπε δαυιδ προς αγχους, οὑτω νυν γνωση ἁ ποιησει ὁ δουλος σου· και ειπεν αγχους προς δαυιδ, οὑτως αρχισωματοφυλακα θησομαι σε πασας τας ἡμερας
και σαμουηλ απεθανε, και εκοψαντο αυτον πας ισραηλ, και θαπτουσιν αυτον εν αρμαθαιμ εν πολει αυτου. και σαουλ περιειλε τους εγγαστριμυθους και τους γνωστας απο της γης.
και συναθροιζονται οἱ αλλοφυλοι, και ερχονται και παρεμβαλλουσιν εις σωναμ· και συναθροιζει σαουλ παντα ανδρα ισραηλ, και παρεμβαλλουσιν εις γελβουε.
και ειδε σαουλ την παρεμβολην των αλλοφυλων, και εφοβηθη, και εξεστη ἡ καρδια αυτου σφοδρα.
και επηρωτησε σαουλ δια κυριου, και ουκ απεκριθη αυτω κυριος εν τοις ενυπνιοις και εν τοις δηλοις και εν τοις προφηταις.
και ειπε σαουλ τοις παισιν αυτου, ζητησατε μοι γυναικα εγγαστριμυθον, και πορευσομαι προς αυτην, και ζητησω εν αυτη· και ειπαν οἱ παἱδες αυτου προς αυτον ιδου γυνη εγγαστριμυθος εν αενδωρ.
και συνεκαλυψατο σαουλ, και περιεβαλετο ἱματια ἑτερα, και πορευεται αυτος και δυο ανδρες μετʼ αυτου, και ερχονται προς την γυναικα νυκτος, και ειπεν αυτη, μαντευσαι δη μοι εν τω εγγαστριμυθω, και αναγαγε μοι ὁν εαν ειπω σοι.
και ειπεν αυτω ἡ γυνη, ιδου δη συ οιδας ὁσα εποιησε σαουλ, ὡς εξωλοθρευσε τους εγγαστριμυθους και τους γνωστας απο της γης, και ἱνατι συ παγιδευεις την ψυχην μοι θανατωσαι αυτην;
και ωμοσεν αυτη σαουλ, λεγων, ζη κυριος, ει απαντησεται σοι αδικια εν τω λογω τουτω.
και ειπεν ἡ γυνη, τινα αναγαγω σοι; και ειπε, τον σαμουηλ αναγαγε μοι.
και ειδεν ἡ γυνη τον σαμουηλ, και ανεβοησε φωνη μεγαλη· και ειπεν ἡ γυνη προς σαουλ, ἱνατι παρελογισω με; και συ ει σαουλ.
και ειπεν αυτη ὁ βασιλευς, μη φοβου, ειπον τινα ἑωρακας· και ειπεν αυτω ἡ γυνη, θεους ἑωρακα αναβαινοντας εκ της γης.
και ειπεν αυτη, τι εγνως; και ειπεν αυτω, ανδρα ορθιον αναβαινοντα εκ της γης, και οὑτος διπλοιδα αναβεβλημενος· και εγνω σαουλ, ὁτι οὑτος σαμουηλ, και εκυψεν επι προσωπον αυτου επι την γην, και προσεκυνησεν αυτω.
και ειπε σαμουηλ, ἱνατι παρηνωχλησας μοι αναβηναι με; και ειπε σαουλ, θλιβομαι σφοδρα, και οἱ αλλοφυλοι πολεμουσιν εν εμοι, και ὁ θεος αφεστηκεν απʼ εμου, και ουκ επακηκοε μοι ετι και εν χειρι των προφητων και εν τοις ενυπνιοις· και νυν κεκληκα σε γνωρισαι μοι τι ποιησω.
και ειπε σαμουηλ, ἱνατι επερωτας με, και κυριος αφεστηκεν απο σου, και γεγονε μετα του πλησιον σου;
και πεποιηκε κυριος σοι, καθως ελαλησε κυριος εν χειρι μου, και διαρῥηξει κυριος την βασιλειαν σου εκ χειρος σου, και δωσει αυτην τω πλησιον σου τω δαυιδ,
διοτι ουκ ηκουσας φωνης κυριου, και ουκ εποιησας θυμον οργης αυτου εν αμαληκ, δια τουτο το ῥημα εποιησε κυριος σοι εν τη ἡμερα ταυτη.
και παραδωσει κυριος τον ισραηλ μετα σου εις χειρας αλλοφυλων, και αυριον συ και οἱ υἱοι σου μετα σου πεσουνται, και την παρεμβολην ισραηλ δωσει κυριος εις χειρας αλλοφυλων.
και εσπευσε σαουλ και επεσεν ἑστηκως επι την γην, και εφοβηθη σφοδρα απο των λογων σαμουηλ, και εν αυτω ουκ ην ισχυς ετι, ου γαρ εφαγεν αρτον ὁλην την ἡμεραν και ὁλην την νυκτα εκεινην.
και εισηλθεν ἡ γυνη προς σαουλ, και ειδεν ὁτι εσπευσε σφοδρα, και ειπε προς αυτον, ιδου δη ηκουσεν ἡ δουλη σου της φωνης σου, και εθεμην την ψυχην μου εν τη χειρι μου, και ηκουσα τους λογους οὑς ελαλησας μοι.
και νυν ακουσον δη φωνης της δουλης σου, και παραθησω ενωπιον σου ψωμον αρτου, και φαγε, και εσται σοι ισχυς, ὁτι πορευη εν ὁδω.
και ουκ εβουληθη φαγειν· και παρεβιαζοντο αυτον οἱ παιδες αυτου και ἡ γυνη, και ηκουσε της φωνης αυτων, και ανεστη απο της γης, και εκαθισεν επι τον διφρον.
και τη γυναικι ην δαμαλις νομας εν τη οικια· και εσπευσε και εθυσεν αυτην· και ελαβεν αλευρα και εφυρασε, και επεψεν αζυμα,
και προσηγαγεν ενωπιον σαουλ, και ενωπιον των παιδων αυτου· και εφαγον, και ανεστησαν και απηλθον την νυκτα εκεινην.
29
και συναθροιζουσιν αλλοφυλοι πασας τας παρεμβολας αυτων εις αφεκ, και ισραηλ παρενεβαλεν εν αεδωρ την εν ιεζραελ.
και οἱ σατραπαι των αλλοφυλων παρεπορευοντο εις ἑκατονταδας και χιλιαδας, και δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου παρεπορευοντο επʼ εσχατων μετα αγχους.
και ειπον οἱ σατραπαι των αλλοφυλων, τινες οἱ διαπορευομενοι οὑτοι; και ειπεν αγχους προς τους στρατηγους των αλλοφυλων, ουκ οὑτος δαυιδ ὁ δουλος σαουλ βασιλεως ισραηλ; γεγονε μεθʼ ἡμων ἡμερας τουτο δευτερον ετος, και ουχ εὑρηκα εν αυτω ουθεν αφʼ ἡς ἡμερας ενεπεσε προς με και ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ελυπηθησαν επʼ αυτω οἱ στρατηγοι των αλλοφυλων, και λεγουσιν αυτω, αποστρεψον τον ανδρα, και αποστραφητω εις τον τοπον αυτου, οὑ κατεστησας αυτον εκει, και μη ερχεσθω μεθʼ ἡμων εις τον πολεμον, και μη γινεσθω επιβουλος της παρεμβολης· και εν τινι διαλλαγησεται οὑτος τω κυριω αυτου; ουχι εν ταις κεφαλαις των ανδρων εκεινων;
ουχ οὑτος δαυιδ, ὡ εξηρχον εν χοροις, λεγοντες, επαταξε σαουλ εν χιλιασιν αυτου, και δαυιδ εν μυριασιν αυτου;
και εκαλεσεν αγχους τον δαυιδ, και ειπεν αυτω, ζη κυριος, ὁτι ευθυς συ και αγαθος εν οφθαλμοις μου, και ἡ εξοδος σου και ἡ εισοδος σου μετʼ εμου εν τη παρεμβολη, και ὁτι ουχ εὑρηκα κατα σου κακιαν αφʼ ἡς ἡμερας ἡκεις προς με ἑως της σημερον ἡμερας· και εν οφθαλμοις των σατραπων ουκ αγαθος συ.
και νυν αναστρεφε και πορευου εις ειρηνην, και ου μη ποιησης κακιαν εν οφθαλμοις των σατραπων των αλλοφυλων.
και ειπε δαυιδ προς αγχους, τι πεποιηκα σοι και τι εὑρες εν τω δουλω σου αφʼ ἡς ἡμερας ημην ενωπιον σου και ἑως της ἡμερας ταυτης, ὁτι ου μη ελθω πολεμησας τους εχθρους του κυριου μου του βασιλεως;
και απεκριθη αγχους προς δαυιδ, οιδα ὁτι αγαθος συ εν οφθαλμοις μου, αλλʼ οἱ σατραπαι των αλλοφυλων λεγουσιν, ουχ ἡξει μεθʼ ἡμων εις πολεμον.
και νυν ορθρισον τοπρωι συ και οἱ παιδες του κυριου σου οἱ ἡκοντες μετα σου, και πορευεσθε εις τον τοπον οὑ κατεστησα ὑμας εκει, και λογον λοιμον μη θης εν καρδια σου, ὁτι αγαθος συ ενωπιον μου· και ορθρισατε εν τη ὁδω και φωτισατω ὑμιν, και πορευθητε.
και ωρθρισε δαυιδ αυτος και οἱ ανδρες αυτου απελθειν και φυλασσειν την γην των αλλοφυλων, και οἱ αλλοφυλοι ανεβησαν πολεμειν επι ιεζραηλ.
30
και εγενηθη εισελθοντος δαυιδ και των ανδρων αυτου την σεκελακ τη ἡμερα τη τριτη, και αμαληκ επεθετο επι τον νοτον και επι την σεκελακ, και επαταξε την σεκελακ και ενεπυρισαν αυτην εν πυρι.
και τας γυναικας και παντα τα εν αυτη απο μικρου ἑως μεγαλου ουκ εθανατωσαν ανδρα και γυναικα, αλλʼ ηχμαλωτευσαν, και απηλθον εις την ὁδον αυτων.
και ηλθε δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου εις την πολιν, και ιδου εμπεπυρισται εν πυρι, αἱ δε γυναικες αυτων και οἱ υἱοι αυτων και αἱ θυγατερες αυτων ηχμαλωτευμενοι.
και ηρε δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου την φωνην αυτων, και εκλαυσαν ἑως ὁτου ουκ ην εν αυτοις ισχυς ετι του κλαιειν.
και αμφοτεραι αἱ γυναικες δαυιδ ηχμαλωτευθησαν, αχινααμ ἡ ιεζραηλιτις, και αβιγαια ἡ γυνη ναβαλ του καρμηλιου.
και εθλιβη δαυιδ σφοδρα, ὁτι ειπεν ὁ λαος λιθοβολησαι αυτον, ὁτι κατωδυνος ψυχη παντος του λαου ἑκαστου επι τους υἱους αυτου και επι τας θυγατερας αυτου· και εκραταιωθη δαυιδ εν κυριω θεω αυτου.
και ειπε δαυιδ προς αβιαθαρ τον ἱερεα υἱον αχιμελεχ, προσαγαγε το εφουδ.
και επηρωτησε δαυιδ δια του κυριου, λεγων, ει καταδιωξω οπισω του γεδδουρ τουτου; ει καταλημψομαι αυτους; και ειπεν αυτω, καταδιωκε, ὁτι καταλαμβανων καταλημψη αυτους, και εξαιρουμενος εξελη.
και επορευθη δαυιδ αυτος και οἱ ἑξακοσιοι ανδρες μετʼ αυτου, και ερχονται ἑως του χειμαρῥου βοσορ, και οἱ περισσοι εστησαν.
και κατεδιωξεν εν τετρακοσιοις ανδρασιν· ὑπεστησαν δε διακοσιοι ανδρες οἱτινες εκαθισαν περαν του χειμαρῥου του βοσορ.
και εὑρισκουσιν ανδρα αιγυπτιον εν αγρω, και λαμβανουσιν αυτον, και αγουσιν αυτον προς δαυιδ· και διδοασιν αυτω αρτον και εφαγε, και εποτισαν αυτον ὑδωρ·
και διδοασιν αυτω κλασμα παλαθης και εφαγε, και κατεστη το πνευμα αυτου εν αυτω· ὁτι ου βεβρωκει αρτον, και ου πεπωκει ὑδωρ τρεις ἡμερας και τρεις νυκτας.
και ειπεν αυτω δαυιδ, τινος συ ει, και ποθεν ει; και ειπε το παιδαριον το αιγυπτιον, εγω ειμι δουλος ανδρος αμαληκιτου, και κατελιπε με ὁ κυριος μου, ὁτι ηνωχληθην εγω σημερον τριταιος.
και ἡμεις επεθεμεθα επι τον νοτον του χελεθι, και επι τα της ιουδαιας μερη, και επι νοτον χελουβ, και την σεκελακ ενεπυρισαμεν εν πυρι.
και ειπεν, αυτω δαυιδ, ει καταξεις με επι το γεδδουρ τουτο; και ειπεν, ομοσον δη μοι κατα του θεου μη θανατωσειν με, και μη παραδουναι με εις χειρας του κυριου μου, και καταξω σε επι το γεδδουρ τουτο.
και κατηγαγεν αυτον εκει, και ιδου οὑτοι διακεχυμενοι επι προσωπον πασης της γης, εσθιοντες και πινοντες και ἑορταζοντες εν πασι τοις σκυλοις τοις μεγαλοις, οἱς ελαβον εκ γης αλλοφυλων και εκ γης ιουδα.
και ηλθεν επʼ αυτους δαυιδ, και επαταξεν αυτους απο ἑωσφορου ἑως δειλης και τη επαυριον· και ουκ εσωθη εξ αυτων ανηρ, ὁτι αλλʼ η τετρακοσια παιδαρια, ἁ ην επιβεβηκοτα επι τας καμηλους, και εφυγον.
και αφειλατο δαυιδ παντα ἁ ελαβον οἱ αμαληκιται, και αμφοτερας τας γυναικας αυτου εξειλατο.
και ου διεφωνησεν αυτοις απο μικρου ἑως μεγαλου, και απο των σκυλων, και ἑως υἱων και θυγατερων, και ἑως παντων ὡν ελαβον αυτων, και παντα επεστρεψε δαυιδ.
και ελαβε παντα τα ποιμνια, και τα βουκολια, και απηγαγεν εμπροσθεν των σκυλων· και τοις σκυλοις εκεινοις ελεγετο, ταυτα τα σκυλα δαυιδ.
και παραγινεται δαυιδ προς τους διακοσιους ανδρας τους ὑπολειφθεντας του πορευεσθαι οπισω δαυιδ, και εκαθισεν αυτους εν τω χειμαρῥω του βοσορ, και εξηλθον εις απαντησιν δαυιδ και εις απαντησιν του λαου του μετʼ αυτου· και προσηγαγε δαυιδ ἑως του λαου, και ηρωτησαν αυτον τα εις ειρηνην.
και απεκριθη πας ανηρ λοιμος και πονηρος των ανδρων των πολεμιστων των πορευθεντων μετα δαυιδ, και ειπον, ὁτι ου κατεδιωξαν μεθʼ ἡμων, ου δωσομεν αυτοις εκ των σκυλων ὡν εξειλομεθα, ὁτι αλλʼ η ἑκαστος της γυναικα αυτου, και τα τεκνα αυτου απαγεσθωσαν, και αποστρεφετωσαν.
και ειπε δαυιδ, ου ποιησετε οὑτως, μετα το παραδουναι τον κυριον ἡμιν, και φυλαξαι ἡμας, και παρεδωκε κυριος τον γεδδουρ τον επερχομενον εφʼ ἡμας, εις χειρας ἡμων.
και τις επακουσεται ὑμων των λογων τουτων; ὁτιδουχ ἡττον ἡμων εισι, διοτι κατα την μεριδα του καταβαινοντος εις τον πολεμον, οὑτως εσται ἡ μερις του καθημενου επι τα σκευη, κατα το αυτο μεριουνται.
και εγενηθη απο της ἡμερας εκεινης και επανω, και εγενετο εις προσταγμα και εἱς δικαιωμα τω ισραηλ ἑως της σημερον.
και ηλθε δαυιδ εις σεκελακ, και απεστειλε τοις πρεσβυτεροις των σκυλων ιουδα και τοις πλησιον αυτου, λεγων, ιδου απο των σκυλων των εχθρων κυριου,
τοις εν βαιθσουρ, και τοις ῥαμα νοτου, και τοις εν γεθορ,
και τοις εν αροηρ, και τοις εν αμμαδι, και τοις εν σαφι, και τοις εν εσθιε,
και τοις εν γεθ, και τοις εν κιμαθ, και τοις εν σαφεκ, και τοις εν θημαθ,
και τοις εν καρμηλω, και τοις εν ταις πολεσι του ἱερεμεηλ, και τοις εν ταις πολεσι του κενεζι,
και τοις εν ἱεριμουθ, και τοις εν βηρσαβει, και τοις εν νομβε,
και τοις εν χεβρων, και παντας τους τοπους οὑς διηλθε δαυιδ εκει αυτος και οἱ ανδρες αυτου.
31
και οἱ αλλοφυλοι επολεμουν επι ισραηλ· και εφυγον οἱ ανδρες ισραηλ εκ προσωπου των αλλοφυλων, και πιπτουσι τραυματιαι εν τω ορει τω γελβουε.
και συναπτουσιν οἱ αλλοφυλοι τω σαουλ και τοις υἱοις αυτου, και τυπτουσιν αλλοφυλοι τον ιωναθαν, και τον αμιναδαβ, και τον μελχισα υἱον σαουλ.
και βαρυνεται ὁ πολεμος επι σαουλ, και εὑρισκουσιν αυτον οἱ ακοντισται ανδρες τοξοται, και ετραυματισθη εις τα ὑποχονδρια.
και ειπε σαουλ προς τον αιροντα τα σκευη αυτου, σπασαι την ῥομφαιαν σου και αποκεντησον με εν αυτη, μη ελθωσιν οἱ απεριτμητοι οὑτοι και αποκεντησωσι με και εμπαιξωσιν εμοι· και ουκ εβουλετο ὁ αιρων τα σκευη αυτου, ὁτι εφοβηθη σφοδρα· και ελαβε σαουλ την ῥομφαιαν, και επεπεσεν επʼ αυτην.
και ειδεν ὁ αιρων τα σκευη αυτου ὁτι τεθνηκε σαουλ, και επεπεσε και αυτος επι την ῥομφαιαν αυτου, και απεθανε μετʼ αυτου.
και απεθανε σαουλ, και οἱ τρεις υἱοι αυτου, και ὁ αιρων τα σκευη αυτου, εν τη ἡμερα εκεινη κατα το αυτο.
και ειδον οἱ ανδρες ισραηλ οἱ εν τω περαν της κοιλαδος και οἱ εν τω περαν του ιορδανου, ὁτι εφυγον οἱ ανδρες ισραηλ, και ὁτι τεθνηκε σαουλ και οἱ υἱοι αυτου, και καταλειπουσι τας πολεις αυτων και φευγουσι· και ερχονται οἱ αλλοφυλοι και κατοικουσιν εν αυταις.
και εγενηθη τη επαυριον ερχονται οἱ αλλοφυλοι εκδιδυσκειν τους νεκρους, και εὑρισκουσι τον σαουλ και τους τρεις υἱους αυτου πεπτωκοτας επι τα ορη γελβουε.
και αποστρεφουσιν αυτον, και εξεδυσαν τα σκευη αυτου, και αποστελλουσιν αυτα εις γην αλλοφυλων, κυκλω ευαγγελιζοντες τοις ειδωλοις αυτων και τω λαω.
και ανεθηκαν τα σκευη αυτου εις το ασταρτειον, και το σωμα αυτου κατεπηξαν εν τω τειχει βαιθσαμ.
και ακουουσιν οἱ κατοικουντες ιαβις της γαλααδιτιδος ἁ εποιησαν οἱ αλλοφυλοι τω σαουλ.
και ανεστησαν πας ανηρ δυναμεως, και επορευθησαν ὁλην την νυκτα, και ελαβον το σωμα σαουλ και το σωμα ιωναθαν του υἱου αυτου απο του τειχους βαιθσαμ, και φερουσιν αυτους εις ιαβις, και κατακαιουσιν αυτους εκει.
και λαμβανουσιν τα οστα αυτων, και θαπτουσιν ὑπο την αρουραν την εν ιαβις, και νηστευουσιν ἑπτα ἡμερας.
2_samuel
1
και εγενετο μετα το αποθανειν σαουλ, και δαυιδ ανεστρεψε τυπτων τον αμαληκ, και εκαθισε δαυιδ εν σεκελακ ἡμερας δυο.
και εγενηθη τη ἡμερα τη τριτη, και ιδου ανηρ ηλθεν εκ της παρεμβολης εκ του λαου σαουλ, και τα ἱματια αυτου διερῥωγοτα, και γη επι της κεφαλης αυτου· και εγενετο εν τω εισελθειν αυτον προς δαυιδ, και επεσεν επι την γην και προσεκυνησεν αυτω.
και ειπεν αυτω δαυιδ, ποθεν συ παραγινη; και ειπεν προς αυτον, εκ της παρεμβολης ισραηλ εγω διασεσωσμαι.
και ειπεν αυτω δαυιδ, τις ὁ λογος οὑτος; απαγγειλον μοι· και ειπεν, ὁτι εφυγεν ὁ λαος εκ του πολεμου, και πεπτωκασι πολλοι εκ του λαου και απεθανον, και σαουλ και ιωναθαν ὁ υἱος αυτου απεθανε.
και ειπε δαυιδ τω παιδαριω τω απαγγελλοντι αυτω, πως οιδας ὁτι τεθνηκε σαουλ και ιωναθαν ὁ υἱος αυτου;
και ειπε το παιδαριον το απαγγελλον αυτω, περιπτωματι περιεπεσον εν τω ορει τω γελβουε, και ιδου σαουλ επεστηρικτο επι το δορυ αυτου, και ιδου τα ἁρματα και οἱ ἱππαρχαι συνηψαν αυτω.
και επεβλεψεν επι τα οπισω αυτου, και ειδε με, και εκαλεσε με· και ειπα, ιδου εγω.
και ειπε μοι, τις ει συ; και ειπα, αμαληκιτης εγω ειμι.
και ειπε προς με, στηθι δη επανω μου και θανατωσον με, ὁτι κατεσχε με σκοτος δεινον, ὁτι πασα ἡ ψυχη μου εν εμοι.
και επεστην επʼ αυτον και εθανατωσα αυτον, ὁτι ηδειν ὁτι ου ζησεται μετα το πεσειν αυτον· και ελαβον το βασιλειον το επι την κεφαλην αυτου, και τον χλιδονα τον επι του βραχιονος αυτου, και ενηνοχα αυτα τω κυριω μου ὡδε.
και εκρατησε δαυιδ των ἱματιων αυτου, και διερῥηξεν αυτα· και παντες οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου διερῥηξαν τα ἱματια αυτων.
και εκοψαντο και εκλαυσαν και ενηστευσαν ἑως δειλης επι σαουλ και επι ιωναθαν τον υἱον αυτου και επι τον λαον ιουδα και επι τον οικον ισραηλ, ὁτι επληγησαν εν ῥομφαια.
και ειπε δαυιδ τω παιδαριω τω απαγγελλοντι αυτω, ποθεν ει συ; και ειπεν, υἱος ανδρος παροικου αμαληκιτου εγω ειμι.
και ειπεν αυτω δαυιδ, πως ουκ εφοβηθης επενεγκειν χειρα σου διαφθειραι τον χριστον κυριου;
και εκαλεσε δαυιδ ἑν των παιδαριων αυτου, και ειπε, προσελθων απαντησον αυτω· και επαταξεν αυτον, και απεθανε.
και ειπε προς αυτον δαυιδ, το αἱμα σου επι την κεφαλην σου, ὁτι το στομα σου απεκριθη κατα σου, λεγον, ὁτι εγω εθανατωσα τον χριστον κυριου.
και εθρηνησε δαυιδ τον θρηνον τουτον επι σαουλ και επι ιωναθαν τον υἱον αυτου.
και ειπε του διδαξαι τους υἱους ιουδα· ιδου γεγραπται επι βιβλιου του ευθους.
στηλωσον ισραηλ ὑπερ των τεθνηκοτων επι τα ὑψη σου τραυματιων· πως επεσαν δυνατοι;
μη αναγγειλητε εν γεθ, και μη ευαγγελισησθε εν ταις εξοδοις ασκαλωνος, μη ποτε ευφρανθωσι θυγατερες αλλοφυλων, μη ποτε αγαλλιασωνται θυγατερες των απεριτμητων.
ορη τα εν γελβουε μη καταβατω δροσος και μη ὑετος εφʼ ὑμας, και αγροι απαρχων, ὁτι εκει προσωχθισθη θυρεος δυνατων· θυρεος σαουλ ουκ εχρισθη εν ελαιω.
αφʼ αἱματος τραυματιων και απο στεατος δυνατων τοξον ιωναθαν ουκ απεστραφη κενον εις τα οπισω, και ῥομφαια σαουλ ουκ ανεκαμψε κενη.
σαουλ και ιωναθαν οἱ ηγαπημενοι και ὡραιοι ου διακεχωρισμενοι, ευπρεπεις εν τη ζωη αυτων, και εν τω θανατω αυτων ου διεχωρισθησαν· ὑπερ αετους κουφοι, και ὑπερ λεοντας εκραταιωθησαν.
θυγατερες ισραηλ επι σαουλ κλαυσατε, τον ενδιδυσκοντα ὑμας κοκκινα μετα κοσμου ὑμων, τον αναφεροντα κοσμον χρυσουν επι τα ενδυματα ὑμων.
πως επεσαν δυνατοι εν μεσω του πολεμου, ιωναθαν επι τα ὑψη σου τραυματιαι;
αλγω επι σοι, αδελφε μου ιωναθαν, ὡραιωθης μοι σφοδρα, εθαυμαστωθη ἡ αγαπησις σου εμοι ὑπερ αγαπησιν γυναικων.
πως επεσαν δυνατοι, και απωλοντο σκευη πολεμικα;
2
και εγενετο μετα ταυτα και επηρωτησε δαυιδ εν κυριω, λεγων, ει αναβω εις μιαν των πολεων ιουδα; και ειπε κυριος προς αυτον, αναβηθι· και ειπε δαυιδ, που αναβω; και ειπεν, εις χεβρων.
και ανεβη εκει δαυιδ εις χεβρων, και αμφοτεραι αἱ γυναικες αυτου, αχινααμ ἡ ιεζραηλιτις, και αβιγαια ἡ γυνη ναβαλ του καρμηλιου,
και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου ἑκαστος, και ὁ οικος αυτου, και κατωκουν εν ταις πολεσι χεβρων.
και ερχονται ανδρες της ιουδαιας, και χριουσι τον δαυιδ εκει του βασιλευειν επι τον οικον ιουδα· και απηγγειλαν τω δαυιδ, λεγοντες, ὁτι οἱ ανδρες ιαβις της γαλααδιτιδος εθαψαν τον σαουλ.
και απεστειλε δαυιδ αγγελους προς τους ἡγουμενους ιαβις της γαλααδιτιδος, και ειπε προς αυτους δαυιδ, ευλογημενοι ὑμεις τω κυριω, ὁτι εποιησατε το ελεος τουτο επι τον κυριον ὑμων, επι σαουλ τον χριστον κυριου, και εθαψατε αυτον και ιωναθαν τον υἱον αυτου.
και νυν ποιησαι κυριος μεθʼ ὑμων ελεος και αληθειαν· και γε εγω ποιησω μεθʼ ὑμων το αγαθον τουτο, ὁτι εποιησατε το ῥημα τουτο.
και νυν κραταιουσθωσαν αἱ χειρες ὑμων, και γινεσθε εις υἱους δυνατους, ὁτι τεθνηκεν ὁ κυριος ὑμων σαουλ, και γε εμε κεχρικεν ὁ οικος ιουδα εφʼ ἑαυτον εις βασιλεα.
και αβεννηρ υἱος νηρ αρχιστρατηγος του σαουλ ελαβε τον ιεβοσθε υἱον σαουλ, και ανεβιβασεν αυτον εκ της παρεμβολης εις μαναεμ,
και εβασιλευσεν αυτον επι την γαλααδιτιν, και επι τον θασιρι, και επι τον ιεζραηλ, και επι τον εφραιμ, και επι τον βενιαμιν, και επι παντα ισραηλ.
τεσσαρακοντα ετων ιεβοσθε υἱος σαουλ, ὁτε εβασιλευσεν επι τον ισραηλ· και δυο ετη εβασιλευσε, πλην του οικου ιουδα, οἱ ησαν οπισω δαυιδ.
και εγενοντο αἱ ἡμεραι ἁς δαυιδ εβασιλευσεν εν χεβρων επι τον οικον ιουδα, ἑπτα ετη και μηνας ἑξ.
και εξηλθεν αβεννηρ υἱος νηρ, και οἱ παιδες ιεβοσθε υἱου σαουλ εκ μαναεμ εις γαβαων·
και ιωαβ υἱος σαρουια, και οἱ παιδες δαυιδ εξηλθον εκ χεβρων, και συναντωσιν αυτοις επι την κρηνην την γαβαων επι το αυτο, και εκαθισαν οὑτοι επι την κρηνην εντευθεν, και οὑτοι επι την κρηνην εντευθεν.
και ειπεν αβεννηρ προς ιωαβ, αναστητωσαν δη τα παιδαρια, και παιξατωσαν ενωπιον ὑμων· και ειπεν ιωαβ, αναστητωσαν.
και ανεστησαν και παρηλθον εν αριθμω των παιδων βενιαμιν δωδεκα των ιεβοσθε υἱου σαουλ, και δωδεκα εκ των παιδων δαυιδ
και εκρατησαν ἑκαστος τη χειρι την κεφαλην του πλησιον αυτου, και μαχαιρα αυτου εις πλευραν του πλησιον αυτου, και πιπτουσι κατα το αυτο· και εκληθη το ονομα του τοπου εκεινου, μερις των επιβουλων, ἡ εστιν εν γαβαων.
και εγενετο ὁ πολεμος σκληρος ὡστε λιαν εν τη ἡμερα εκεινη· και επταισεν αβεννηρ και ανδρες ισραηλ ενωπιον παιδων δαυιδ.
και εγενοντο εκει τρεις υἱοι σαρουια, ιωαβ, και αβεσσα, και ασαηλ· και ασαηλ κουφος τοις ποσιν αυτου· ὡσει μια δορκας εν αγρω.
και κατεδιωξεν ασαηλ οπισω αβεννηρ, και ουκ εξεκλινε του πορευεσθαι εις δεξια ουδε εις αριστερα κατοπισθεν αβεννηρ.
και επεβλεψεν αβεννηρ εις τα οπισω αυτου, και ειπεν, ει συ ει αυτος ασαηλ; και ειπεν, εγω ειμι.
και ειπεν αυτω αβεννηρ, εκκλινον συ εις τα δεξια η εις τα αριστερα, και κατασχε σεαυτω ἑν των παιδαριων, και λαβε σεαυτω την πανοπλιαν αυτου· και ουκ ηθελησεν ασαηλ εκκλιναι εκ των οπισθεν αυτου.
και προσεθετο ετι αβεννηρ λεγων τω ασαηλ, αποστηθι απʼ εμου, ἱνα μη παταξω σε εις την γην· και πως αρω το προσωπον μου προς ιωαβ;
και που εστι ταυτα; επιστρεφε προς ιωαβ τον αδελφον σου. και ουκ εβουλετο του αποστηναι· και τυπτει αυτον αβεννηρ εν τω οπισω του δορατος επι την ψοαν, και διεξηλθε το δορυ εκ των οπισω αυτου, και πιπτει εκει και αποθνησκει ὑποκατω αυτου· και εγενετο πας ὁ ερχομενος ἑως του τοπου οὑ επεσεν εκει ασαηλ και απεθανε, και ὑφιστατο.
και κατεδιωξεν ιωαβ και αβεσσα οπισω αβεννηρ, και ὁ ἡλιος εδυνε· και αυτοι εισηλθον ἑως του βουνου αμμαν, ὁ εστιν επι προσωπου γαι, ὁδον ερημον γαβαων.
και συναθροιζονται οἱ υἱοι βενιαμιν οἱ οπισω αβεννηρ, και εγενηθησαν εις συναντησιν μιαν, και εστησαν επι κεφαλην βουνου ἑνος.
και εκαλεσεν αβεννηρ ιωαβ, και ειπε, μη εις νικος καταφαγεται ἡ ῥομφαια; η ουκ οιδας ὁτι πικρα εσται εις τα εσχατα; και ἑως ποτε ου μη ειπης τω λαω αποστρεφειν απο οπισθε των αδελφων ἡμων;
και ειπεν ιωαβ, ζη κυριος, ὁτι ει μη ελαλησας, διοτι τοτε εκ πρωιοθεν ανεβη αν ὁ λαος ἑκαστος κατοπισθε του αδελφου αυτου.
και εσαλπισεν ιωαβ τη σαλπιγγι, και απεστησαν πας ὁ λαος, και ου κατεδιωξαν οπισω του ισραηλ, και ου προσεθεντο ετι του πολεμειν.
και αβεννηρ και οἱ ανδρες αυτου απηλθον εις δυσμας ὁλην την νυκτα εκεινην, και διεβαινον τον ιορδανην, και επορευθησαν ὁλην την παρατεινουσαν, και ερχονται εις την παρεμβολην.
και ιωαβ ανεστρεψεν οπισθεν απο του αβεννηρ, και συνηθροισε παντα τον λαον, και επεσκεπησαν των παιδων δαυιδ εννεακαιδεκα ανδρες,
και ασαηλ. και οἱ παιδες δαυιδ επαταξαν των υἱων βενιαμιν των ανδρων αβεννηρ τριακοσιους ἑξηκοντα ανδρας παρʼ αυτου.
και αιρουσι τον ασαηλ, και θαπτουσιν αυτον εν τω ταφω του πατρος αυτου εν βηθλεεμ· και επορευθη ιωαβ και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου ὁλην την νυκτα, και διεφαυσεν αυτοις εν χεβρων.
3
και εγενετο ὁ πολεμος επι πολυ αναμεσον του οικου σαουλ και αναμεσον του οικου δαυιδ· και ὁ οικος δαυιδ επορευετο και εκραταιουτο, και ὁ οικος σαουλ επορευετο και ησθενει.
και ετεχθησαν τω δαυιδ υἱοι εν χεβρων· και ην ὁ πρωτοτοκος αυτου αμνων της αχινοομ της ιεζραηλιτιδος.
και ὁ δευτερος αυτου δαλουια της αβιγαιας της καρμηλιας, και ὁ τριος, αβεσσαλωμ υἱος μααχα θυγατρος θολμι βασιλεως γεσσιρ,
και ὁ τεταρτος ορνια υἱος αγγιθ, και ὁ πεμπτος σαφατια της αβιταλ,
και ὁ ἑκτος ιεθερααμ της αιγαλ γυναικος δαυιδ· οὑτοι ετεχθησαν τω δαυιδ εν χεβρων.
και εγενετο εν τω ειναι τον πολεμον αναμεσον του οικου σαουλ και αναμεσον του οικου δαυιδ, και αβεννηρ ην κρατων του οικου σαουλ.
και τω σαουλ παλλακη ῥεσφα θυγατηρ ιωλ· και ειπεν ιεβοσθε υἱος σαουλ προς αβεννηρ, τι ὁτι εισηλθες προς την παλλακην του πατρος μου;
και εθυμωθη σφοδρα αβεννηρ περι του λογου τουτου τω ιεβοσθε. και ειπεν αβεννηρ προς αυτον, μη κεφαλη κυνος εγω ειμι; εποιησα σημερον ελεος μετα του οικου σαουλ του πατρος σου, και περι αδελφων και περι γνωριμων, και ουκ ηυτομολησα εις τον οικον δαυιδ, και επιζητεις επʼ εμε συ ὑπερ αδικιας γυναικος σημερον;
ταδε ποιησαι ὁ θεος τω αβεννηρ και ταδε προσθειη αυτω, ὁτι καθως ωμοσε κυριος τω δαυιδ, ὁτι οὑτως ποιησω αυτω εν τη ἡμερα ταυτη,
περιελειν την βασιλειαν απο του οικου σαουλ, και του αναστησαι τον θρονον δαυιδ επι ισραηλ και επι τον ιουδαν απο δαν ἑως βηρσαβεε.
και ουκ ηδυνασθη ετι ιεβοσθε αποκριθηναι τω αβεννηρ ῥημα, απο του φοβεισθαι αυτον.
και απεστειλεν αβεννηρ αγγελους προς δαυιδ εις θαιλαμ οὑ ην, παραχρημα, λεγων, διαθου διαθηκην σου μετʼ εμου, και ιδου ἡ χειρ μου μετα σου επιστρεψαι προς σε παντα τον οικον ισραηλ.
και ειπε δαυιδ, καλως εγω διαθησομαι προς σε διαθηκην· πλην λογον ἑνα εγω αιτουμαι παρα σου, λεγων, ουκ οψει το προσωπον μου, εαν μη αγαγης την μελχολ θυγατερα σαουλ παραγινομενου σου ιδειν το προσωπον μου.
και εξαπεστειλε δαυιδ προς ιεβοσθε υἱον σαουλ αγγελους, λεγων, αποδος μοι την γυναικα μου την μελχολ, ἡν ελαβον εν ἑκατον ακροβυστιαις αλλοφυλων.
και απεστειλεν ιεβοσθε, και ελαβεν αυτην παρα του ανδρος αυτης παρα φαλτιηλ υἱου σελλης.
και επορευετο ὁ ανηρ αυτης μετʼ αυτης κλαιων οπισω αυτης ἑως βαρακιμ· και ειπε προς αυτον αβεννηρ, πορευου, αναστρεφε· και ανεστρεψε.
και ειπεν αβεννηρ προς τους πρεσβυτερους ισραηλ, λεγων, χθες και τριτην εζητειτε τον δαυιδ βασιλευειν εφʼ ὑμας.
και νυν ποιησατε, ὁτι κυριος ελαλησε περι δαυιδ, λεγων, εν χειρι του δουλου μου δαυιδ σωσω τον ισραηλ εκ χειρος αλλοφυλων, και εκ χειρος παντων των εχθρων αυτων.
και ελαλησεν αβεννηρ εν τοις ωσι βενιαμιν· και επορευθη αβεννηρ του λαλησαι εις τα ωτα του δαυιδ εις χεβρων παντα ὁσα ηρεσεν εν οφθαλμοις ισραηλ και εν οφθαλμοις οικου βενιαμιν.
και ηλθεν αβεννηρ προς δαυιδ εις χεβρων, και μετʼ αυτου εικοσι ανδρες· και εποιησε δαυιδ τω αβεννηρ και τοις ανδρασι τοις μετʼ αυτου ποτον.
και ειπεν αβεννηρ προς δαυιδ, αναστησομαι δη και πορευσομαι και συναθροισω προς κυριον μου τον βασιλεα παντα ισραηλ· και διαθησομαι μετʼ αυτου διαθηκην, και βασιλευσεις επι πασιν οἱς επιθυμει ἡ ψυχη σου. και απεστειλε δαυιδ τον αβεννηρ, και επορευθη εν ειρηνη.
και ιδου οἱ παιδες δαυιδ και ιωαβ παρεγενοντο εκ της εξοδιας, και σκυλα πολλα εφερον μεθʼ ἑαυτων· και αβεννηρ ουκ ην μετα δαυιδ εις χεβρων, ὁτι απεσταλκει αυτον, και απεληλυθει εν ειρηνη.
και ιωαβ και πασα ἡ στρατια αυτου ηλθοσαν, και απηγγελη τω ιωαβ, λεγοντες, ἡκει αβεννηρ υἱος νηρ προς δαυιδ, και απεσταλκεν αυτον, και απηλθεν εν ειρηνη.
και εισηλθεν ιωαβ προς τον βασιλεα, και ειπε, τι τουτο εποιησας; ιδου ηλθεν αβεννηρ προς σε, και ἱνατι εξαπεσταλκας αυτον, και απεληλυθεν εν ειρηνη;
η ουκ οιδας την κακιαν αβεννηρ υἱου νηρ, ὁτι απατησαι σε παρεγενετο, και γνωναι την εξοδον σου και την εισοδον σου, και γνωναι ἁπαντα ὁσα συ ποιεις;
και ανεστρεψεν ιωαβ απο του δαυιδ, και απεστειλεν αγγελους προς αβεννηρ οπισω, και επιστρεφουσιν αυτον απο του φρεατος του σεειραμ· και δαυιδ ουκ ηδει.
και επεστρεψε τον αβεννηρ εις χεβρων, και εξεκλινεν αυτον ιωαβ εκ πλαγιων της πυλης λαλησαι προς αυτον, ενεδρευων· και επαταξεν αυτον εκει εις την ψοαν, και απεθανεν εν τω αἱματι ασαηλ του αδελφου ιωαβ.
και ηκουσε δαυιδ μετα ταυτα, και ειπεν, αθωος ειμι εγω και ἡ βασιλεια μου απο κυριου και ἑως αιωνος απο των αἱματων αβεννηρ υἱου νηρ.
καταντησατωσαν επι κεφαλην ιωαβ και επι παντα τον οικον του πατρος αυτου, και μη εκλειποι εκ του οικου ιωαβ γονορῥυης, και λεπρος, και κρατων σκυταλης, και πιπτων εν ῥομφαια, και ελασσουμενος αρτοις.
ιωαβ δε και αβεσσα ὁ αδελφος αυτου διαπαρετηρουντο τον αβεννηρ, ανθʼ ὡν εθανατωσε τον ασαηλ τον αδελφον αυτων εν γαβαων, εν τω πολεμω.
και ειπε δαυιδ προς ιωαβ και προς παντα τον λαον τον μετʼ αυτου, διαρῥηξατε τα ἱματια ὑμων, και περιζωσασθε σακκους, και κοπτεσθε ενωπιον αβεννηρ· και ὁ βασιλευς δαυιδ επορευετο οπισω της κλινης.
και θαπτουσι τον αβεννηρ εν χεβρων· και ηρεν ὁ βασιλευς την φωνην αυτου και εκλαυσεν επι του ταφου αυτου, και εκλαυσε πας ὁ λαος επι αβεννηρ.
και εθρηνησεν ὁ βασιλευς επι αβεννηρ, και ειπεν, ει κατα τον θανατον ναβαλ αποθανειται αβεννηρ;
αἱ χειρες σου ουκ εδεθησαν, οἱ ποδες σου ουκ εν πεδαις· ου προσηγαγεν ὡς ναβαλ, ενωπιον υἱων αδικιας επεσας· και συνηχθη πας ὁ λαος του κλαυσαι αυτον.
και ηλθε πας ὁ λαος περιδειπνησαι τον δαυιδ αρτοις ετι ουσης ἡμερας· και ωμοσε δαυιδ, λεγων, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, ὁτι εαν μη δυη ὁ ἡλιος, ου μη γευσομαι αρτου η απο παντος τινος.
και εγνω πας ὁ λαος, και ηρεσεν ενωπιον αυτων παντα ὁσα εποιησεν ὁ βασιλευς ενωπιον του λαου.
και εγνω πας ὁ λαος και πας ισραηλ εν τη ἡμερα εκεινη, ὁτι ουκ εγενετο παρα του βασιλεως θανατωσαι τον αβεννηρ υἱον νηρ.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς τους παιδας αυτου, ουκ οιδατε, ὁτι ἡγουμενος μεγας πεπτωκεν εν τη ἡμερα ταυτη εν τω ισραηλ;
και ὁτι εγω ειμι συγγενης σημερον, και καθεσταμενος ὑπο βασιλεως; οἱ δε ανδρες οὑτοι υἱοι σαρουιας σκληροτεροι μου εισιν· αποδω κυριος τω ποιουντι τα πονηρα κατα την κακιαν αυτου.
4
και ηκουσεν ιεβοσθε υἱος σαουλ, ὁτι τεθνηκεν αβεννηρ υἱος νηρ εν χεβρων, και εξελυθησαν αἱ χειρες αυτου, και παντες οἱ ανδρες ισραηλ παρειθησαν.
και δυο ανδρες ἡγουμενοι συστρεμματων τω ιεβοσθε υἱω σαουλ· ονομα τω ἑνι βαανα, και ονομα τω δευτερω ῥηχαβ, υἱοι ῥεμμων του βηρωθαιου εκ των υἱων βενιαμιν· ὁτι βηρωθ ελογιζετο τοις υἱοις βενιαμιν·
και απεδρασαν οἱ βηρωθαιοι εις γεθαιμ, και ησαν εκει παροικουντες ἑως της ἡμερας ταυτης.
και τω ιωναθαν υἱω σαουλ υἱος πεπληγως τους ποδας υἱος ετων πεντε, και οὑτος εν τω ελθειν την αγγελιαν σαουλ και ιωναθαν του υἱου αυτου εξ ιεζραηλ, και ηρεν αυτον ἡ τιθηνος αυτου, και εφυγε· και εγενετο εν τω σπευδειν αυτον και αναχωρειν, και επεσε και εχωλανθη, και ονομα αυτω μεμφιβοσθε.
και επορευθησαν υἱοι ῥεμμων του βηρωθαιου ῥηχαβ και βαανα, και εισηλθον εν τω καυματι της ἡμερας εις οικον ιεβοσθε, και αυτος εκαθευδεν εν τη κοιτη της μεσημβριας.
και ιδου ἡ θυρωρος του οικου εκαθαιρε πυρους, και ενυσταξε και εκαθευδε· και ῥηχαβ και βαανα οἱ αδελφοι διελαθον,
και εισηλθον εις τον οικον· και ιεβοσθε εκαθευδεν επι της κλινης αυτου εν τω κοιτωνι αυτου· και τυπτουσιν αυτον, και θανατουσιν αυτον, και αφαιρουσι την κεφαλην αυτου· και ελαβον την κεφαλην αυτου, και απηλθον ὁδον την κατα δυσμας ὁλην την νυκτα.
και ηνεγκαν την κεφαλην ιεβοσθε τω δαυιδ εις χεβρων, και ειπον προς τον βασιλεα, ιδου ἡ κεφαλη ιεβοσθε υἱου σαουλ του εχθρου σου, ὁς εζητει την ψυχην σου, και εδωκε κυριος τω κυριω βασιλει εκδικησιν των εχθρων αυτου, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, εκ σαουλ του εχθρου σου και εκ του σπερματος αυτου.
και απεκριθη δαυιδ τω ῥηχαβ και τω βαανα αδελφω αυτου υἱοις ῥεμμων του βηρωθαιου, και ειπεν αυτοις, ζη κυριος, ὁς ελυτρωσατο την ψυχην μου εκ πασης θλιψεως, ὁτι ὁ απαγγειλας μοι ὁτι τεθνηκε σαουλ,
και αυτος ην ὡς ευαγγελιζομενος ενωπιον μου, και κατεσχον αυτον και απεκτεινα αυτον εν σεκελακ, ὡ εδει με δουναι ευαγγελια.
και νυν ανδρες πονηροι απεκταγκασιν ανδρα δικαιον εν τω οικω αυτου επι της κοιτης αυτου· και νυν εκζητησω το αἱμα αυτου εκ χειρος ὑμων, και εξολοθρευσω ὑμας εκ της γης.
και ενετειλατο δαυιδ τοις παιδαριοις αυτου, και αποκτεινουσιν αυτους, και κολοβουσι τας χειρας αυτων και τους ποδας αυτων, και εκρεμασαν αυτους επι της κρηνης εν χεβρων, και την κεφαλην ιεβοσθε εθαψαν εν τω ταφω αβεννηρ υἱου νηρ.
5
και παραγινονται πασαι αἱ φυλαι ισραηλ προς δαυιδ εις χεβρων, και ειπαν αυτω, ιδου οστα σου, και σαρκες σου ἡμεις.
και εχθες και τριτην οντος σαουλ βασιλεως εφʼ ἡμιν, συ ησθα ὁ εξαγων και εισαγων τον ισραηλ· και ειπε κυριος προς σε, συ ποιμανεις τον λαον μου τον ισραηλ, και συ εση εις ἡγουμενον επι τον λαον μου ισραηλ.
και ερχονται παντες οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ προς τον βασιλεα εις χεβρων, και διεθετο αυτοις ὁ βασιλευς δαυιδ διαθηκην εν χεβρων ενωπιον κυριου· και χριουσι τον δαυιδ εις βασιλεα επι παντα ισραηλ.
υἱος τριακοντα ετων δαυιδ εν τω βασιλευσαι αυτον, και τεσσαρακοντα ετη εβασιλευσεν.
ἑπτα ετη και μηνας ἑξ εβασιλευσεν εν χεβρων επι τον ιουδαν, και τριακοντα τρια ετη εβασιλευσεν επι παντα ισραηλ και ιουδαν εν ἱερουσαλημ.
και απηλθε δαυιδ και οἱ ανδρες αυτου εις ιερουσαλημ προς τον ἱεβουσαιον τον κατοικουντα την γην· και ερῥεθη τω δαυιδ, ουκ εισελευση ὡδε, ὁτι αντεστησαν οἱ τυφλοι και οἱ χωλοι, λεγοντες, ὁτι ουκ εισελευσεται δαυιδ ὡδε.
και προκατελαβετο δαυιδ την περιοχην σιων· αὑτη ἡ πολις του δαυιδ.
και ειπε δαυιδ τη ἡμερα εκεινη, πας τυπτων ιεβουσαιον, ἁπτεσθω εν παραξιφιδι και τους χωλους και τους τυφλους και τους μισουντας την ψυχην δαυιδ. δια τουτο ερουσι, τυφλοι και χωλοι ουκ εισελευσονται εις οικον κυριου.
και εκαθισε δαυιδ εν τη περιοχη, και εκληθη αὑτη ἡ πολις δαυιδ· και ωκοδομησεν αυτην πολιν κυκλω απο της ακρας, και τον οικον αυτου.
και διεπορευετο δαυιδ πορευομενος και μεγαλυνομενος, και κυριος παντοκρατωρ μετʼ αυτου.
και απεστειλε χειραμ βασιλευς τυρου αγγελους προς δαυιδ, και ξυλα κεδρινα, και τεκτονας ξυλων, και τεκτονας λιθων, και ωκοδομησαν οικον τω δαυιδ.
και εγνω δαυιδ, ὁτι ἡτοιμασεν αυτον κυριος εις βασιλεα επι ισραηλ, και ὁτι επηρθη ἡ βασιλεια αυτου δια τον λαον αυτου ισραηλ.
και ελαβε δαυιδ ετι γυναικας και παλλακας εξ ιερουσαλημ, μετα το ελθειν αυτον εκ χεβρων· και εγενοντο τω δαυιδ ετι υἱοι και θυγατερες.
και ταυτα τα ονοματα των γεννηθεντων αυτω εν ἱερουσαλημ· σαμμους, και σωβαβ, και ναθαν, και σαλωμων,
και εβεαρ, και ελισουε, και ναφεκ, και ιεφιες,
και ελισαμα, και ελιδαε, και ελιφαλαθ,
σαμαε, ιεσσιβαθ, ναθαν, γαλαμααν, ιεβααρ, θεησους, ελιφαλατ, ναγεδ, ναφεκ, ιαναθαν, λεασαμυς, βααλιμαθ, ελιφααθ.
και ηκουσαν οἱ αλλοφυλοι ὁτι κεχρισται δαυιδ βασιλευς επι ισραηλ, και ανεβησαν παντες οἱ αλλοφυλοι ζητειν τον δαυιδ· και ηκουσε δαυιδ, και κατεβη εις την περιοχην.
και οἱ αλλοφυλοι παραγινονται, και συνεπεσαν εις την κοιλαδα των τιτανων.
και ηρωτησε δαυιδ δια κυριου, λεγων, ει αναβω προς τους αλλοφυλους, και παραδωσεις αυτους εις τας χειρας μου; και ειπε κυριος προς δαυιδ, αναβαινε, ὁτι παραδιδους παραδωσω τους αλλοφυλους εις τας χειρας σου.
και ηλθε δαυιδ εκ των επανω διακοπων, και εκοψε τους αλλοφυλους εκει· και ειπε δαυιδ, διεκοψε κυριος τους εχθρους αλλοφυλους ενωπιον εμου, ὡς διακοπτεται ὑδατα· δια τουτο εκληθη το ονομα του τοπου εκεινου, επανω διακοπων.
και καταλιμπανουσιν εκει τους θεους αυτων, και ελαβοσαν αυτους δαυιδ και οἱ ανδρες οἱ μετʼ αυτου.
και προσεθεντο ετι αλλοφυλοι του αναβηναι, και συνεπεσαν εν τη κοιλαδι των τιτανων.
και επηρωτησε δαυιδ δια κυριου· και ειπε κυριος, ουκ αναβηση εις συναντησιν αυτων, αποστρεφου απʼ αυτων, και παρεση αυτοις πλησιον του κλαυθμωνος.
και εσται εν τω ακουσαι σε την φωνην του συγκλεισμου απο του αλσους του κλαυθμωνος, τοτε καταβηση προς αυτους, ὁτι τοτε εξελευσεται κυριος εμπροσθεν σου κοπτειν εν τω πολεμω των αλλοφυλων.
και εποιησε δαυιδ καθως ενετειλατο αυτω κυριος, και επαταξε τους αλλοφυλους απο γαβαων ἑως της γης γαζηρα.
6
και συνηγαγεν ετι δαυιδ παντα νεανιαν εξ ισραηλ, ὡς ἑβδομηκοντα χιλιαδας.
και ανεστη και επορευθη δαυιδ και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου και απο των αρχοντων ιουδα εν αναβασει του αναγαγειν εκειθεν την κιβωτον του θεου, εφʼ ἡν επεκληθη το ονομα του κυριου των δυναμεων καθημενου επι των χερουβιν επʼ αυτης.
και επεβιβασεν την κιβωτον κυριου εφʼ ἁμαξαν καινην, και ηραν αυτην εξ οικου αμιναδαβ του εν τω βουνω· και οζα και οἱ αδελφοι αυτου υἱοι αμιναδαβ ηγαν την ἁμαξαν συν τη κιβωτω.
και οἱ αδελφοι αυτου επορευοντο εμπροσθεν της κιβωτου.
και δαυιδ και υἱοι ισραηλ παιζοντες ενωπιον κυριου εν οργανοις ἡρμοσμενοις εν ισχυι, και εν ωδαις, και εν κινυραις, και εν ναβλαις, και εν τυμπανοις, και εν κυμβαλοις, και εν αυλοις.
και παραγινονται ἑως ἁλω ναχωρ· και εξετεινεν οζα την χειρα αυτου επι την κιβωτον του θεου κατασχειν αυτην, και εκρατησεν αυτην, ὁτι περιεσπασεν αυτην ὁ μοσχος.
και εθυμωθη οργη κυριος τω οζα, και επαισεν αυτον εκει ὁ θεος, και απεθανεν εκει παρα την κιβωτον του κυριου ενωπιον του θεου.
και ηθυμησε δαυιδ ὑπερ οὑ διεκοψε κυριος διακοπην εν τω οζα, και εκληθη ὁ τοπος εκεινος, διακοπη οζα, ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εφοβηθη δαυιδ τον κυριον εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, πως εισελευσεται προς με ἡ κιβωτος κυριου;
και ουκ εβουλετο δαυιδ του εκκλιναι προς αυτον την κιβωτον διαθηκης κυριου εις την πολιν δαυιδ· και απεκλινεν αυτην δαυιδ εις οικον αβεδδαρα του γεθαιου.
και εκαθισεν ἡ κιβωτος του κυριου εις οικον αβεδδαρα του γεθαιου μηνας τρεις· και ευλογησε κυριος ὁλον τον οικον αβεδδαρα, και παντα τα αυτου.
και απηγγελη τω βασιλει δαυιδ, λεγοντες, ευλογησε κυριος τον οικον αβεδδαρα, και παντα τα αυτου, ἑνεκα της κιβωτου του θεου· και επορευθη δαυιδ, και ανηγαγε την κιβωτον του κυριου εκ του οικου αβεδδαρα εις την πολιν δαυιδ εν ευφροσυνη.
και ησαν μετʼ αυτου αιροντες την κιβωτον ἑπτα χοροι, και θυμα μοσχος και αρνες.
και δαυιδ ανεκρουετο εν οργανοις ἡρμοσμενοις ενωπιον κυριου, και ὁ δαυιδ ενδεδυκως στολην εξαλλον.
και δαυιδ και πας ὁ οικος ισραηλ ανηγαγον την κιβωτον κυριου μετα κραυγης και μετα φωνης σαλπιγγος.
και εγενετο της κιβωτου παραγινομενης ἑως πολεως δαυιδ, και μελχολ ἡ θυγατηρ σαουλ διεκυπτε δια της θυριδος, και ειδε τον βασιλεα δαυιδ ορχουμενον, και ανακρουομενον ενωπιον κυριου, και εξουδενωσεν αυτον εν τη καρδια αυτης.
και φερουσι την κιβωτον του κυριου, και ανεθηκαν αυτην εις τον τοπον αυτης εις μεσον της σκηνης, ἡς επηξεν αυτη δαυιδ· και ανηνεγκε δαυιδ ὁλοκαυτωματα ενωπιον κυριου, ειρηνικας.
και συνετελεσε δαυιδ συναναφερων τας ὁλοκαυτωσεις και τας ειρηνικας, και ευλογησε τον λαον εν ονοματι κυριου των δυναμεων.
και διεμερισε παντι τω λαω εις πασαν την δυναμιν του ισραηλ απο δαν ἑως βηρσαβεε, και απο ανδρος ἑως γυναικος, ἑκαστω κολλυριδα αρτου, και εσχαριτην, και λαγανον απο τηγανου· και απηλθε πας ὁ λαος ἑκαστος εις τον οικον αυτου.
και επεστρεψε δαυιδ ευλογησαι τον οικον αυτου· και εξηλθε μελχολ ἡ θυγατηρ σαουλ εις απαντησιν δαυιδ, και ευλογησεν αυτον, και ειπε, τι δεδοξασται σημερον ὁ βασιλευς ισραηλ, ὁς απεκαλυφθη σημερον εν οφθαλμοις παιδισκων των δουλων ἑαυτου, καθως αποκαλυπτεται αποκαλυφθεις εἱς των ορχουμενων;
και ειπε δαυιδ προς μελχολ, ενωπιον κυριου ορχησομαι· ευλογητος κυριος ὁς εξελεξατο με ὑπερ τον πατερα σου και ὑπερ παντα τον οικον αυτου, του καταστησαι με εις ἡγουμενον επι τον λαον αυτου επι τον ισραηλ·
και παιξομαι και ορχησομαι ενωπιον κυριου, και αποκαλυφθησομαι ετι οὑτως, και εσομαι αχρειος εν οφθαλμοις σου, και μετα των παιδισκων, ὡν ειπας με μη δοξασθηναι.
και τη μελχολ θυγατρι σαουλ ουκ εγενετο παιδιον ἑως της ἡμερας του αποθανειν αυτην.
7
και εγενετο ὁτε εκαθισεν ὁ βασιλευς εν τω οικω αυτου, και κυριος κατεκληρονομησεν αυτον κυκλω απο παντων των εχθρων αυτου των κυκλω,
και ειπεν ὁ βασιλευς προς ναθαν τον προφητην, ιδου δη εγω κατοικω εν οικω κεδρινω, και ἡ κιβωτος του θεου καθηται εν μεσω της σκηνης.
και ειπε ναθαν προς τον βασιλεα, παντα ὁσα αν εν τη καρδια σου, βαδιζε και ποιει, ὁτι κυριος μετα σου.
και εγενετο τη νυκτι εκεινη, και εγενετο ῥημα κυριου προς ναθαν, λεγων, πορευου,
και ειπον προς τον δουλον μου δαυιδ, ταδε λεγει κυριος, ου συ οικοδομησεις μοι οικον του κατοικησαι με.
ὁτι ου κατωκηκα εν οικω αφʼ ἡς ἡμερας ανηγαγον τους υἱους ισραηλ εξ αιγυπτου ἑως της ἡμερας ταυτης, και ημην ευπεριπατων εν καταλυματι και εν σκηνη,
εν πασιν οἱς διηλθον εν παντι ισραηλ· ει λαλων ελαλησα προς μιαν φυλην του ισραηλ, ὡ ενετειλαμην ποιμαινειν τον λαον μου ισραηλ, λεγων, ἱνατι ουκ ωκοδομηκατε μοι οικον κεδρινον;
και νυν ταδε ερεις τω δουλω μου δαυιδ, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ελαβον σε εκ της μανδρας των προβατων, του ειναι σε εις ἡγουμενον επι τον λαον μου επι τον ισραηλ,
και ημην μετα σου εν πασιν οἱς επορευου, και εξωλοθρευσα παντας τους εχθρους σου απο προσωπου σου, και εποιησα σε ονομαστον κατα το ονομα των μεγαλων των επι της γης.
και θησομαι τοπον τω λαω μου τω ισραηλ, και καταφυτευσω αυτον, και κατασκηνωσει καθʼ ἑαυτον, και ου μεριμνησει ουκετι· και ου προσθησει υἱος αδικιας του ταπεινωσαι αυτον, καθως απʼ αρχης,
απο των ἡμερων ὡν εταξα κριτας επι τον λαον μου ισραηλ· και αναπαυσω σε απο παντων των εχθρων σου· και απαγγελει σοι κυριος, ὁτι οικον οικοδομησεις αυτω.
και εσται εαν πληρωθωσιν αἱ ἡμεραι σου, και κοιμηθηση μετα των πατερων σου, και αναστησω το σπερμα σου μετα σε, ὁς εσται εκ της κοιλιας σου, και ἑτοιμασω την βασιλειαν αυτου.
αυτος οικοδομησει μοι οικον τω ονοματι μου, και ανορθωσω τον θρονον αυτου ἑως εις τον αιωνα.
εγω εσομαι αυτω εις πατερα, και αυτος εσται μοι εις υἱον· και εαν ελθη ἡ αδικια αυτου, και ελεγξω αυτον εν ῥαβδω ανδρων, και εν ἁφαις υἱων ανθρωπων·
το δε ελεος μου ουκ αποστησω απʼ αυτου, καθως απεστησα αφʼ ὡν απεστησα εκ προσωπου μου.
και πιστωθησεται ὁ οικος αυτου, και ἡ βασιλεια αυτου ἑως αιωνος ενωπιον μου· και ὁ θρονος αυτου εσται ανωρθωμενος εις τον αιωνα.
κατα παντας τους λογους τουτους, και κατα πασαν την ὁρασιν ταυτην, οὑτως ελαλησε ναθαν προς δαυιδ.
και εισηλθεν ὁ βασιλευς δαυιδ, και εναθισεν ενωπιον κυριου, και ειπε, τις ειμι εγω, κυριε μου κυριε, και τις ὁ οικος μου, ὁτι ηγαπησας με ἑως τουτων;
και κατεσμικρυνθην μικρον ενωπιον σου, κυριε μου κυριε, και ελαλησας ὑπερ του οικου του δουλου σου εις μακραν· οὑτος δε ὁ νομος του ανθρωπου, κυριε μου κυριε;
και τι προσθησει δαυιδ ετι του λαλησαι προς σε; και νυν συ οιδας τον δουλον σου, κυριε μου κυριε,
και δια τον δουλον σου πεποιηκας, και κατα την καρδιαν σου εποιησας πασαν την μεγαλωσυνην ταυτην, γνωρισαι τω δουλω σου, ἑνεκεν του μεγαλυναι σε
κυριε μου· ὁτι ουκ εστιν ὡς συ, και ουκ εστι θεος πλην σου εν πασιν οἱς ηκουσαμεν εν τοις ωσιν ἡμων.
και τις ὡς ὁ λαος σου ισραηλ εθνος αλλο εν τη γη; ὡς ὡδηγησεν αυτον ὁ θεος του λυτρωσασθαι αυτω λαον, του θεσθαι σε ονομα, του ποιησαι μεγαλωσυνην και επιφανειαν, του εκβαλειν σε εκ προσωπου του λαου σου, οὑς ελυτρωσω σεαυτω εξ αιγυπτου, εθνη και σκηνωματα;
και ἡτοιμασας σεαυτω τον λαον σου ισραηλ εις λαον ἑως αιωνος, και συ κυριε εγενου αυτοις εις θεον.
και νυν, κυριε μου, ῥημα ὁ ελαλησας περι του δουλου σου και του οικου αυτου, πιστωσον ἑως του αιωνος, κυριε παντοκρατωρ θεε του ισραηλ· και νυν καθως ελαλησας,
μεγαλυνθειη το ονομα σου ἑως αιωνος.
κυριε παντοκρατωρ θεος ισραηλ, απεκαλυψας το ωτιον του δουλου σου, λεγων, οικον οικοδομησω σοι· δια τουτο εὑρεν ὁ δουλος σου την καρδιαν ἑαυτου του προσευξασθαι προς σε την προσευχην ταυτην.
και νυν, κυριε μου κυριε, συ ει θεος, και οἱ λογοι σου εσονται αληθιναι, και ελαλησας ὑπερ του δουλου σου τα αγαθα ταυτα.
και νυν αρξαι και ευλογησον τον οικον του δουλου σου, του ειναι εις τον αιωνα ενωπιον σου· ὁτι συ κυριε μου κυριε ελαλησας, και απο της ευλογιας σου ευλογηθησεται ὁ οικος του δουλου σου του ειναι εις τον αιωνα.
8
και εγενετο μετα ταυτα, και επαταξε δαυιδ τους αλλοφυλους, και ετροπωσατο αυτους· και ελαβε δαυιδ την αφωρισμενην εκ χειρος των αλλοφυλων.
και επαταξε δαυιδ την μωαβ, και διεμετρησεν αυτους εν σχοινιοις, κοιμισας αυτους επι την γην· και εγενετο τα δυο σχοινισματα του θανατωσαι, και τα δυο σχοινισματα εζωγρησε· και εγενετο μωαβ τω δαυιδ εις δουλους φεροντας ξενια.
και επαταξε δαυιδ τον ἁδρααζαρ υἱον ῥααβ, βασιλεα σουβα, πορευομενου αυτου επιστησαι την χειρα αυτου επι τον ποταμον ευφρατην.
και προκατελαβετο δαυιδ των αυτου χιλια ἁρματα, και ἑπτα χιλιαδας ἱππεων, και εικοσι χιλιαδας ανδρων πεζων· και παρελυσε δαυιδ παντα τα ἁρματα, και ὑπελειπετο ἑαυτω ἑκατον ἁρματα.
και παραγινεται συρια δαμασκου βοηθησαι τω αδρααζαρ βασιλει σουβα, και επαταξε δαυιδ εν τω συρω εικοσι δυο χιλιαδας ανδρων.
και εθετο δαυιδ φρουραν εν συρια τη κατα δαμασκον, και εγενετο ὁ συρος τω δαυιδ εις δουλους φεροντας ξενια· και εσωσε κυριος τον δαυιδ εν πασιν οἱς επορευετο.
και ελαβε δαυιδ τους χλιδωνας τους χρυσους, οἱ ησαν επι των παιδων των αδρααζαρ βασιλεως σουβα, και ηνεγκεν αυτα εις ἱερουσαλημ· και ελαβεν αυτα σουσακιμ βασιλευς αιγυπτου, εν τω αναβηναι αυτον εις ἱερουσαλημ εν ἡμεραις ῥοβοαμ υἱου σαλωμωντος.
και εκ της μετεβακ και εκ των εκλεκτων πολεων του αδρααζαρ ελαβεν ὁ βασιλευς δαυιδ χαλκον πολυν σφοδρα· εν αυτω εποιησε σαλωμων την θαλασσαν την χαλκην, και τους στυλους, και τους λουτηρας, και παντα τα σκευη.
και ηκουσε θοου ὁ βασιλευς ἡμαθ, ὁτι επαταξε δαυιδ πασαν την δυναμιν αδρααζαρ,
και απεστειλε θοου ιεδδουραμ τον υἱον αυτου προς βασιλεα δαυιδ ερωτησαι αυτον τα εις ειρηνην, και ευλογησαι αυτον ὑπερ οὑ επολεμησε τον αδρααζαρ, και επαταξεν αυτον, ὁτι αντικειμενος ην τω αδρααζαρ· και εν ταις χερσιν αυτου ησαν σκευη αργυρα, και σκευη χρυσα, και σκευη χαλκα.
και ταυτα ἡγιασεν ὁ βασιλευς δαυιδ τω κυριω, μετα του αργυριου και μετα του χρυσιου οὑ ἡγιασεν εκ πασων των πολεων ὡν κατεδυναστευσεν,
εκ της ιδουμαιας, και εκ της μωαβ, και εκ των υἱων αμμων, και εκ των αλλοφυλων, και εξ αμαληκ, και εκ των σκυλων αδρααζαρ υἱου ῥααβ βασιλεως σουβα.
και εποιησε δαυιδ ονομα· και εν τω ανακαμπτειν αυτον επαταξε την ιδουμαιαν εν γεβελεμ εις οκτωκαιδεκα χιλιαδας.
και εθετο εν τη ιδουμαια φρουραν, εν παση τη ιδουμαια· και εγενοντο παντες οἱ ιδουμαιοι δουλοι τω βασιλει· και εσωσε κυριος τον δαυιδ εν πασιν οἱς επορευετο.
και εβασιλευσε δαυιδ επι παντα ισραηλ· και ην δαυιδ ποιων κριμα και δικαιοσυνην επι παντα τον λαον αυτου.
και ιωαβ υἱος σαρουιας επι της στρατιας· και ιωσαφατ υἱος αχιλουδ επι των ὑπομνηματων·
και σαδωκ υἱος αχιτωβ και αχιμελεχ υἱος αβιαθαρ ἱερεις· και σασα ὁ γραμματευς·
και βαναιας υἱος ιωδαε συμβουλος· και ὁ χελεθι, και ὁ φελετι, και οἱ υἱοι δαυιδ αυλαρχαι ησαν.
9
και ειπε δαυιδ, ει εστιν ετι ὑπολελειμμενος εν τω οικω σαουλ, και ποιησω μετʼ αυτου ελεος ἑνεκεν ιωναθαν;
και εκ του οικου σαουλ ην παις, και ονομα αυτω σιβα· και καλουσιν αυτον προς δαυιδ· και ειπε προς αυτον ὁ βασιλευς, συ ει σιβα; και ειπεν, εγω δουλος σος.
και ειπεν ὁ βασιλευς, ει ὑπολελειπται εκ του οικου σαουλ ετι ανηρ, και ποιησω μετʼ αυτου ελεος θεου; και ειπε σιβα προς τον βασιλεα, ετι εστιν υἱος τω ιωναθαν πεπληγως τους ποδας.
και ειπεν ὁ βασιλευς, που οὑτος; και ειπε σιβα προς τον βασιλεα, ιδου εν οικω μαχειρ υἱου αμιηλ εκ της λοδαβαρ.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς δαυιδ, και ελαβεν αυτον εκ του οικου μαχιρ υἱου αμιηλ εκ της λαδαβαρ.
και παραγινεται μεμφιβοσθε υἱος ιωναθαν υἱου σαουλ προς τον βασιλεα δαυιδ, και επεσεν επι προσωπον αυτου, και προσεκυνησεν αυτω· και ειπεν αυτω δαυιδ, μεμφιβοσθε; και ειπεν, ιδου ὁ δουλος σου.
και ειπεν αυτω δαυιδ, μη φοβου, ὁτι ποιων ποιησω μετα σου ελεος δια ιωναθαν τον πατερα σου, και αποκαταστησω σοι παντα αγρον σαουλ πατρος του πατρος σου, και συ φαγη αρτον επι της τραπεζης μου διαπαντος.
και προσεκυνησε μεμφιβοσθε, και ειπε, τις ειμι ὁ δουλος σου, ὁτι επεβλεψας επι τον κυνα τον τεθνηκοτα τον ὁμοιον εμοι;
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς σιβα το παιδαριον σαουλ, και ειπε προς αυτον, παντα ὁσα εστι τω σαουλ και ὁλω τω οικω αυτου δεδωκα τω υἱω του κυριου σου.
και εργα αυτω την γην συ, και οἱ υἱοι σου, και οἱ δουλοι σου, και εισοισεις τω υἱω του κυριου σου αρτους, και εδεται αρτους· και μεμφιβοσθε υἱος του κυριου σου φαγεται διαπαντος αρτον επι της τραπεζης μου· και τω σιβα ησαν πεντεκαιδεκα υἱοι, και εικοσι δουλοι.
και ειπε σιβα προς τον βασιλεα, κατα παντα ὁσα εντεταλται ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς τω δουλω αυτου, οὑτως ποιησει ὁ δουλος σου· και μεμφιβοσθε ησθιεν επι της τραπεζης δαυιδ καθως εἱς των υἱων αυτου του βασιλεως.
και τω μεμφιβοσθε υἱος μικρος ην, και ονομα αυτω μιχα· και πασα ἡ κατοικησις του οικου σιβα δουλοι του μεμφιβοσθε.
και μεμφιβοσθε κατωκει εν ἱερουσαλημ, ὁτι επι της τραπεζης του βασιλεως αυτος διαπαντος ησθιε, και αυτος ην χωλος αμφοτεροις τοις ποσιν αυτου.
10
και εγενετο μετα ταυτα και απεθανε βασιλευς υἱων αμμων, και εβασιλευσεν αννων υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και ειπε δαυιδ, ποιησω ελεος μετα αννων υἱου ναας, ὁν τροπον εποιησεν ὁ πατηρ αυτου μετʼ εμου ελεος. και απεστειλεν δαυιδ παρακαλεσαι αυτον εν χειρι των δουλων αυτου περι του πατρος αυτου· και παρεγενοντο οἱ παιδες δαυιδ εις την γην υἱων αμμων.
και ειπον οἱ αρχοντες υἱων αμμων προς αννων τον κυριον αυτων, μη παρα το δοξαζειν δαυιδ τον πατερα σου ενωπιον σου, ὁτι απεστειλε σοι παρακαλουντας; αλλʼ ὁπως ουχι ερευνησωσι την πολιν και κατασκοπησωσιν αυτην και του κατασκεψασθαι αυτην απεστειλε δαυιδ τους παιδας αυτου προς σε;
και ελαβεν αννων τους παιδας δαυιδ, και εξυρησε τους πωγωνας αυτων, και απεκοψε τους μανδυας αυτων εν τω ἡμισει ἑως των ισχιων αυτων, και εξαπεστειλεν αυτους.
και απηγγειλαν τω δαυιδ ὑπερ των ανδρων, και απεστειλεν εις απαντην αυτων, ὁτι ησαν οἱ ανδρες ητιμασμενοι σφοδρα· και ειπεν ὁ βασιλευς, καθισατε εν ἱεριχω ἑως του ανατειλαι τους πωγωνας ὑμων, και επιστραφησεσθε.
και ειδον οἱ υἱοι αμμων ὁτι κατησχυνθησαν ὁ λαος δαυιδ· και απεστειλαν οἱ υἱοι αμμων, και εμισθωσαντο την συριαν βαιθρααμ, και την συριαν σουβα, και ῥοωβ, εικοσι χιλιαδας πεζων, και τον βασιλεα αμαληκ χιλιους ανδρας, και ιστωβ δωδεκα χιλιαδας ανδρων.
και ηκουσε δαυιδ, και απεστειλε τον ιωαβ και πασαν την δυναμιν τους δυνατους.
και εξηλθον οἱ υἱοι αμμων και παρεταξαντο πολεμον παρα τη θυρα της πυλης, συριας σουβα και ῥοωβ και ιστωβ και αμαληκ μονοι εν αγρω.
και ειδεν ιωαβ ὁτι εγενηθη προς αυτον αντιπροσωπον του πολεμου εκ του κατα προσωπον εξεναντιας και εκ του οπισθεν, και επελεξατο εκ παντων των νεανιων ισραηλ, και παρεταξαντο εξ εναντιας συριας.
και το καταλοιπον του λαου εδωκεν εν χειρι αβεσσα του αδελφου αυτου, και παρεταξαντο εξεναντιας υἱων αμμων.
και ειπεν, εαν κραταιωθη συρια ὑπερ εμε, και εσεσθε μοι εις σωτηριαν· και εαν κραταιωθωσιν υἱοι αμμων ὑπερ σε, και εσομεθα του σωσαι σε.
ανδριζου και κραταιωθωμεν ὑπερ του λαου ἡμων και περι των πολεων του θεου ἡμων, και κυριος ποιησει το αγαθον εν οφθαλμοις αυτου.
και προσηλθεν ιωαβ και ὁ λαος αυτου μετʼ αυτου εις πολεμον προς συριαν, και εφυγαν απο προσωπου αυτου.
και οἱ υἱοι αμμων ειδαν ὁτι εφυγε συρια, και εφυγαν απο προσωπου αβεσσα, και εισηλθον εις την πολιν· και ανεστρεψεν ιωαβ απο των υἱων αμμων, και παρεγενετο εις ἱερουσαλημ.
και ειδε συρια ὁτι επταισεν εμπροσθεν ισραηλ, και συνηχθησαν επι το αυτο.
και απεστειλεν αδρααζαρ, και συνηγαγε την συριαν την εκ του περαν του ποταμου χαλαμακ, και παρεγενοντο αἱλαμ· και σωβακ αρχων της δυναμεως αδρααζαρ εμπροσθεν αυτων.
και απηγγελη τω δαυιδ, και συνηγαγε τον παντα ισραηλ, και διεβη τον ιορδανην, και παρεγενετο εις αιλαμ· και παρεταξατο συρια απεναντι δαυιδ, και επολεμησαν μετʼ αυτου.
και εφυγε συρια απο προσωπου ισραηλ· και ανειλε δαυιδ εκ της συριας ἑπτακοσια ἁρματα, και τεσσαρακοντα χιλιαδας ἱππεων, και τον σωβακ τον αρχοντα της δυναμεως αυτου επαταξε, και απεθανεν εκει.
και ειδαν παντες οἱ βασιλεις οἱ δουλοι αδρααζαρ ὁτι επταισαν εμπροσθεν ισραηλ, και ηυτομολησαν μετα ισραηλ, και εδουλευσαν αυτοις· και εφοβηθη συρια του σωσαι ετι τους υἱους αμμων.
11
και εγενετο, επιστρεψαντος του ενιαυτου εις τον καιρον της εξοδιας των βασιλεων, και απεστειλε δαυιδ τον ιωαβ, και τους παιδας αυτου μετʼ αυτου, και τον παντα ισραηλ, και διεφθειραν τους υἱους αμμων· και διεκαθισαν επι ῥαββαθ· και δαυιδ εκαθισεν εν ἱερουσαλημ.
και εγενετο προς ἑσπεραν, και ανεστη δαυιδ απο της κοιτης αυτου, και περιεπατει επι του δωματος του οικου του βασιλεως, και ειδε γυναικα λουομενην απο του δωματος, και ἡ γυνη καλη τω ειδει σφοδρα.
και απεστειλε δαυιδ, και εζητησε την γυναικα, και ειπεν, ουχι αὑτη βηρσαβεε θυγατηρ ελιαβ γυνη ουριου του χετταιου;
και απεστειλεν δαυιδ αγγελους, και ελαβεν αυτην, και εισηλθε προς αυτην, και εκοιμηθη μετʼ αυτης· και αὑτη ἁγιαζομενη απο ακαθαρσιας αυτης, και απεστρεψεν εις τον οικον αυτης.
και εν γαστρι ελαβεν ἡ γυνη· και αποστειλασα απηγγειλε τω δαυιδ, και ειπεν, εγω ειμι εν γαστρι εχω.
και απεστειλε δαυιδ προς ιωαβ, λεγων, αποστειλον προς με τον ουριαν τον χετταιον· και απεστειλεν ιωαβ τον ουριαν προς δαυιδ.
και παραγινεται ουριας και εισηλθε προς αυτον, και επηρωτησε δαυιδ εις ειρηνην ιωαβ, και εις ειρηνην του λαου, και εις ειρηνην του πολεμου.
και ειπε δαυιδ τω ουρια, καταβηθι εις τον οικον σου, και νιψαι τους ποδας σου· και εξηλθεν ουριας εξ οικου του βασιλεως, και εξηλθεν οπισω αυτου αρσις του βασιλεως.
και εκοιμηθη ουριας παρα τη θυρα του βασιλεως μετα των δουλων του κυριου αυτου, και ου κατεβη εις τον οικον αυτου.
και ανηγγειλαν τω δαυιδ, λεγοντες, ὁτι ου κατεβη ουριας εις τον οικον αυτου· και ειπε δαυιδ προς ουριαν, ουχι εξ ὁδου συ ερχη; τι ὁτι ου κατεβης εις τον οικον σου;
και ειπεν ουριας προς δαυιδ, ἡ κιβωτος, και ισραηλ, και ιουδας κατοικουσιν εν σκηναις, και ὁ κυριος μου ιωαβ, και οἱ δουλοι του κυριου μου επι προσωπον του αγρου παρεμβαλλουσι, και εγω εισελευσομαι εις τον οικον μου του φαγειν, και πιειν, και κοιμηθηναι μετα της γυναικος μου; πως; ζη ἡ ψυχη σου, ει ποιησω το ῥημα τουτο.
και ειπε δαυιδ προς ουριαν, καθισον ενταυθα και γε σημερον, και αυριον εξαποστελω σε· και εκαθισεν ουριας εν ἱερουσαλημ εν τη ἡμερα εκεινη και τη επαυριον.
και εκαλεσεν αυτον δαυιδ, και εφαγεν ενωπιον αυτου, και επιε, και εμεθυσεν αυτον, και εξηλθεν ἑσπερας του κοιμηθηναι επι της κοιτης αυτου μετα των δουλων του κυριου αυτου, και εις τον οικον αυτου ου κατεβη.
και εγενετο πρωι, και εγραψε δαυιδ βιβλιον προς ιωαβ, και απεστειλεν εν χειρι ουριου.
και εγραψεν εν βιβλιω, λεγων, εισαγαγε τον ουριαν εξεναντιας του πολεμου του κραταιου, και αποστραφησεσθε απο οπισθεν αυτου, και πληγησεται και αποθανειται.
και εγενηθη εν τω φυλασσειν ιωαβ επι την πολιν, και εθηκε τον ουριαν εις τον τοπον οὑ ηδει ὁτι ανδρες δυναμεως εκει.
και εξηλθον οἱ ανδρες της πολεως, και επολεμουν μετα ιωαβ· και επεσαν εκ του λαου εκ των δουλων δαυιδ, και απεθανε και γε ουριας ὁ χετταιος.
και απεστειλεν ιωαβ, και απηγγειλε τω δαυιδ παντας τους λογους του πολεμου λαλησαι προς τον βασιλεα·
και ενετειλατο τω αγγελω, λεγων, εν τω συντελεσαι παντας τους λογους του πολεμου λαλησαι προς τον βασιλεα,
και εσται εαν αναβη ὁ θυμος του βασιλεως, και ειπη σοι, τι ὁτι ηγγισατε προς την πολιν πολεμησαι; ουκ ηδειτε ὁτι τοξευσουσιν απανωθεν του τειχους;
τις επαταξε τον αβιμελεχ υἱον ἱεροβααλ υἱου νηρ; ουχι γυνη ερῥιψε κλασμα μυλου επʼ αυτον απο ανωθεν του τειχους, και απεθανεν εν θαμασι; ἱνατι προσηγαγετε προς το τειχος; και ερεις, και γε ὁ δουλος σου ουριας ὁ χετταιος απεθανε.
και επορευθη ὁ αγγελος ιωαβ προς τον βασιλεα εις ἱερουσαλημ, και παρεγενετο και απηγγειλε τω δαυιδ παντα ὁσα απηγγειλεν αυτω ιωαβ, παντα τα ῥηματα του πολεμου· και εθυμωθη δαυιδ προς ιωαβ, και ειπε προς τον αγγελον, ἱνατι προσηγαγετε προς την πολιν του πολεμησαι; ουκ ηδειτε ὁτι πληγησεσθε απο του τειχους; τις επαταξε τον αβιμελεχ υἱον ἱεροβααλ; ουχι γυνη ερῥιψεν επʼ αυτον κλασμα μυλου απο του τειχους, και απεθανεν εν θαμασι; ἱνατι προσηγαγετε προς το τειχος;
και ειπεν ὁ αγγελος προς δαυιδ, ὁτι εκραταιωσαν εφʼ ἡμας οἱ ανδρες, και εξηλθον εφʼ ἡμας εις τον αγρον, και εγενηθημεν επʼ αυτους ἑως της θυρας της πυλης.
και ετοξευσαν οἱ τοξευοντες προς τους παιδας σου απανωθεν του τειχους, και απεθανον των παιδων του βασιλεως, και γε ὁ δουλος σου ουριας ὁ χετταιος απεθανε.
και ειπε δαυιδ προς τον αγγελον, ταδε ερεις προς ιωαβ, μη πονηρον εστω εν οφθαλμοις σου το ῥημα τουτο, ὁτι ποτε μεν οὑτως και ποτε οὑτως φαγεται ἡ μαχαιρα· κραταιωσον τον πολεμον σου ειν την πολιν, και κατασπασον αυτην, και κραταιωσον αυτην.
και ηκουσεν ἡ γυνη ουριου ὁτι απεθανεν ουριας ὁ ανηρ αυτης, και εκοψατο τον ανδρα αυτης.
και διηλθε το πενθος, και απεστειλεν δαυιδ, και συνηγαγεν αυτην εις τον οικον αυτου, και εγενηθη αυτω εις γυναικα, και ετεκεν αυτω υἱον· και πονηρον εφανη το ῥημα ὁ εποιησε δαυιδ εν οφθαλμοις κυριου.
12
και απεστειλε κυριος τον ναθαν τον προφητην προς δαυιδ· και εισηλθε προς αυτον, και ειπεν αυτω, δυο ησαν ανδρες εν πολει μια, εἱς πλουσιος, και εἱς πενης.
και τω πλουσιω ην ποιμνια και βουκολια πολλα σφοδρα.
και τω πενητι ουδεν αλλʼ η αμνας μια μικρα, ἡν εκτησατο και περιεποιησατο, και εξεθρεψεν αυτην, και ἡδρυνθη μετʼ αυτου και μετα των υἱων αυτου επι το αυτο, εκ του αρτου αυτου ησθιε, και εκ του ποτηριου αυτου επινε, και εν τω κολπω αυτου εκαθευδε, και ην αυτω ὡς θυγατηρ.
και ηλθε παροδος τω ανδρι τω πλουσιω, και εφεισατο λαβειν εκ των ποιμνιων αυτου, και εκ των βουκολιων αυτου, του ποιησαι τω ξενω ὁδοιπορω τω ελθοντι προς αυτον, και ελαβε την αμναδα του πενητος. και εποιησεν αυτην τω ανδρι τω ελθοντι προς αυτον.
και εθυμωθη οργη δαυιδ σφοδρα τω ανδρι, και ειπε δαυιδ προς ναθαν, ζη κυριος, ὁτι υἱος θανατου ὁ ανηρ ὁ ποιησας τουτο·
και την αμναδα αποτισει ἑπταπλασιονα, ανθʼ ὡν ὁτι εποιησε το ῥημα τουτο, και περι οὑ ουκ εφεισατο.
και ειπε ναθαν προς δαυιδ, συ ει ὁ ανηρ ὁ ποιησας τουτο· ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, εγω ειμι ὁ χρισας σε εις βασιλεα επι ισραηλ, και εγω ειμι ερῥυσαμην σε εκ χειρος σαουλ,
και εδωκα σοι τον οικον του κυριου σου, και τας γυναικας του κυριου σου εν τω κολπω σου, και εδωκα σοι τον οικον ισραηλ και ιουδα· και ει μικρον εστι, προσθησω σοι κατα ταυτα.
τι ὁτι εφαυλισας τον λογον κυριου, του ποιησαι το πονηρον εν οφθαλμοις αυτου; τον ουριαν τον χετταιον επαταξας εν ῥομφαια, και την γυναικα αυτου ελαβες σεαυτω εις γυναικα, και αυτον απεκτεινας εν ῥομφαια υἱων αμμων.
και νυν ουκ αποστησεται ῥομφαια εκ του οικου σου ἑως αιωνος, ανθʼ ὡν ὁτι εξουδενωσας με, και ελαβες την γυναικα του ουριου του χετταιου, του ειναι σοι εις γυναικα.
ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εξεγειρω επι σε κακα εκ του οικου σου, και ληψομαι τας γυναικας σου κατʼ οφθαλμους σου, και δωσω τω πλησιον σου, και κοιμηθησεται μετα των γυναικων σου εναντιον του ἡλιου τουτου.
ὁτι συ εποιησας κρυβη, καγω ποιησω το ῥημα τουτο εναντιον παντος ισραηλ, και απεναντι του ἡλιου τουτου.
και ειπε δανιδ τω ναθαν, ἡμαρτηκα τω κυριω· και ειπε ναθαν προς δαυιδ, και κυριος παρεβιβασε το ἁμαρτημα σου· ου μη αποθανης.
πλην ὁτι παροργιζων παρωργισας τους εχθρους κυριου εν τω ῥηματι τουτω, και γε ὁ υἱος σου ὁ τεχθεις σοι θανατω αποθανειται.
και απηλθε ναθαν εις τον οικον αυτου· και εθραυσε κυριος το παιδιον ὁ ετεκεν ἡ γυνη ουριου του χετταιου τω δαυιδ, και ηρῥωστησε.
και εζητησε δαυιδ τον θεον περι του παιδαριου, και ενηστευσε δαυιδ νηστειαν, και εισηλθε και ηυλισθη επι της γης.
και ανεστησαν επʼ αυτον οἱ πρεσβυτεροι του οικου αυτου εγειραι αυτον απο της γης, και ουκ ηθελησε, και ου συνεφαγεν αυτοις αρτον.
και εγενετο εν τη ἡμερα τη ἑβδομη, και απεθανε το παιδαριον· και εφοβηθησαν οἱ δουλοι δαυιδ αναγγειλαι αυτω, ὁτι τεθνηκε το παιδαριον, ὁτι ειπον, ιδου εν τω το παιδαριον ετι ζην ελαλησαμεν προς αυτον, και ουκ εισηκουσε της φωνης ἡμων· και πως ειπωμεν προς αυτον ὁτι τεθνηκε το παιδαριον, και ποιησει κακα;
και συνηκε δαυιδ, ὁτι οἱ παιδες αυτου ψιθυριζουσι, και ενοησε δαυιδ ὁτι τεθνηκε το παιδαριον· και ειπε δαυιδ προς τους παιδας αυτου, ει τεθνηκε το παιδαριον; και ειπαν, τεθνηκε.
και ανεστη δαυιδ εκ της γης, και ελουσατο, και ηλειψατο, και ηλλαξε τα ἱματια αυτου, και εισηλθεν εις τον οικον του θεου, και προσεκυνησεν αυτω, και εισηλθεν εις τον οικον αυτου, και ητησεν αρτον φαγειν, και παρεθηκαν αυτω αρτον, και εφαγε.
και ειπαν οἱ παιδες αυτου προς αυτον, τι το ῥημα τουτο ὁ εποιησας ἑνεκα του παιδαριου; ετι ζωντος ενηστευες και εκλαιες και ηγρυπνεις, και ἡνικα απεθανε το παιδαριον, ανεστης, και εφαγες αρτον, και πεπωκας;
και ειπε δαυιδ, εν τω το παιδαριον ετι ζην ενηστευσα και εκλαυσα, ὁτι ειπα, τις οιδεν ει ελεησει με κυριος, και ζησεται το παιδαριον;
και νυν τεθνηκεν, ἱνατι τουτο εγω νηστευω; μη δυνησομαι επιστρεψαι αυτον ετι; εγω πορευσομαι προς αυτον, και αυτος ουκ αναστρεψει προς με.
και παρεκαλεσε δαυιδ βηρσαβεε την γυναικα αυτου, και εισηλθε προς αυτην, και εκοιμηθη μετʼ αυτης, και συνελαβε και ετεκεν υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου σαλωμων, και κυριος ηγαπησεν αυτον.
και απεστειλεν εν χειρι ναθαν του προφητου, και εκαλεσε το ονομα αυτου ιεδδεδι, ἑνεκεν κυριου.
και επολεμησεν ιωαβ εν ῥαββαθ υἱων αμμων, και κατελαβε την πολιν της βασιλειας.
και απεστειλεν ιωαβ αγγελους προς δαυιδ, και ειπεν, επολεμησα εν ῥαββαθ, και κατελαβομην την πολιν των ὑδατων.
και νυν συναγαγε το καταλοιπον του λαου, και παρεμβαλε επι την πολιν, και προκαταλαβου αυτην, ἱνα μη προκαταλαβωμαι εγω την πολιν, και κληθη το ονομα μου επʼ αυτην.
και συνηγαγε δαυιδ παντα τον λαον, και επορευθη εις ῥαββαθ, και επολεμησεν εν αυτη, και κατελαβετο αυτην.
και ελαβε τον στεφανον μολχομ του βασιλεως αυτων απο της κεφαλης αυτου, και ὁ σταθμος αυτου ταλαντον χρυσιου, και λιθου τιμιου, και ην επι της κεφαλης δαυιδ, και σκυλα της πολεως εξηνεγκε πολλα σφοδρα.
και τον λαον τον οντα εν αυτη εξηγαγε, και εθηκεν εν τω πριονι, και εν τοις τριβολοις τοις σιδηροις, και ὑποτομευσι σιδηροις, και διηγαγεν αυτους δια του πλινθιου· και οὑτως εποιησε πασαις ταις πολεσιν υἱων αμμων· και επεστρεψε δαυιδ και πας ὁ λαος εις ιερουσαλημ.
13
και εγενηθη μετα ταυτα και τω αβεσσαλωμ υἱω δαυιδ αδελφη καλη τω ειδει σφοδρα, και ονομα αυτη θημαρ, και ηγαπησεν αυτην αμνων υἱος δαυιδ.
και εθλιβετο αμνων ὡστε αρῥωστειν δια θημαρ την αδελφην αυτου, ὁτι παρθενος ην αὑτη, και ὑπερογκον εν οφθαλμοις αμνων του ποιησαι τι αυτη.
και ην τω αμνων ἑταιρος, και ονομα αυτω ιωναδαβ, υἱος σαμαα του αδελφου δαυιδ· και ιωναδαβ ανηρ σοφος σφοδρα,
και ειπεν αυτω, τι σοι ὁτι συ οὑτως ασθενης, υἱε του βασιλεως, το πρωι πρωι; ουκ απαγγελλεις μοι; και ειπεν αυτω αμνων, θημαρ την αδελφην αβεσσαλωμ του αδελφου μου εγω αγαπω.
και ειπεν αυτω ιωναδαβ, κοιμηθητι επι της κοιτης σου και μαλακισθητι, και εισελευσεται ὁ πατηρ σου του ιδειν σε, και ερεις προς αυτον, ελθετω δη θημαρ ἡ αδελφη μου, και ψωμισατω με, και ποιησατω κατʼ οφθαλμους μου βρωμα, ὁπως ιδω και φαγω εκ των χειρων αυτης.
και εκοιμηθη αμνων και ηρῥωστησε· και εισηλθεν ὁ βασιλευς ιδειν αυτον· και ειπεν αμνων προς τον βασιλεα, ελθετω δη θημαρ ἡ αδελφη μου προς με, και κολλυρισατω εν οφθαλμοις μου δυο κολλυριδας, και φαγομαι εκ της χειρος αυτης.
και απεστειλε δαυιδ προς θημαρ εις τον οικον, λεγων, πορευθητι δη εις τον οικον του αδελφου σου, και ποιησον αυτω βρωμα.
και επορευθη θημαρ εις τον οικον αμνων αδελφου αυτης, και αυτος κοιμωμενος· και ελαβε το σταις και εφυρασε, και εκολλυρισε κατʼ οφθαλμους αυτου, και ἡψησε τας κολλυριδας.
και ελαβε το τηγανον και κατεκενωσεν ενωπιον αυτου, και ουκ ηθελησε φαγειν· και ειπεν αμνων, εξαγαγετε παντα ανδρα επανωθεν μου· και εξηγαγον παντα ανδρα απο επανωθεν αυτου.
και ειπεν αμνων προς θημαρ, εισενεγκε το βρωμα εις το ταμιειον, και φαγομαι εκ της χειρος σου· και ελαβε θημαρ τας κολλυριδας ἁς εποιησε, και εισηνεγκε τω αμνων αδελφω αυτης εις τον κοιτωνα.
και προσηγαγεν αυτω του φαγειν, και επελαβετο αυτης, και ειπεν αυτη, δευρο, κοιμηθητι μετʼ εμου, αδελφη μου.
και ειπεν αυτω, μη αδελφε μου, μη ταπεινωσης με, διοτι ου ποιηθησεται οὑτως εν ισραηλ, μη ποιησης την αφροσυνην ταυτην.
και εγω που αποισω το ονειδος μου; και συ εση ὡς εἱς των αφρονων εν ισραηλ· και νυν λαλησον δη προς τον βασιλεα, ὁτι ου μη κωλυση με απο σου.
και ουκ ηθελησεν αμνων του ακουσαι της φωνης αυτης· και εκραταιωσεν ὑπερ αυτην, και εταπεινωσεν αυτην, και εκοιμηθη μετʼ αυτης.
και εμισησεν αυτην αμνων μισος μεγα σφοδρα, ὁτι μεγα το μισος ὁ εμισησεν αυτην μπερ την αγαπην ἡν ηγαπησεν αυτην, ὁτι μειζων ἡ κακια ἡ εσχατη η ἡ πρωτη· και ειπεν αυτη αμνων, αναστηθι, και πορευου.
και ειπεν αυτω θημαρ περι της κακιας της μεγαλης ταυτης ὑπερ ἑτεραν ἡν εποιησας μετʼ εμου, του εξαποστειλαι με· και ουκ εθελησεν αμνων ακουσαι της φωνης αυτης.
και εκαλεσε το παιδαριον αυτου τον προεστηκοτα του οικου, και ειπεν αυτω, εξαποστειλατε δη ταυτην απʼ εμου εξω, και αποκλεισον την θυραν οπισω αυτης.
και επʼ αυτης ην χιτων καρπωτος, ὁτι οὑτως ενεδιδυσκοντο αἱ θυγατερες του βασιλεως αἱ παρθενοι τους επενδυτας αυτων· και εξηγαγεν αυτην ὁ λειτουργος αυτου εξω, και απεκλεισε την θυραν οπισω αυτης.
και ελαβε θημαρ σποδον, και επεθηκεν επι την κεφαλην αυτης· και τον χιτωνα τον καρπωτον τον επʼ αυτης διερῥηξε· και επεθηκε τας χειρας αυτης επι την κεφαλην αυτης, και επορευθη πορευομενη και κραζουσα.
και ειπε προς αυτην αβεσσαλωμ ὁ αδελφος αυτης, μη αμνων ὁ αδελφος σου εγενετο μετα σου; και νυν αδελφη μου κωφευσον, ὁτι αδελφος σου εστι· μη θης την καρδιαν σου του λαλησαι το ῥημα τουτο· και εκαθισε θημαρ χηρευουσα εν τω οικω αβεσσαλωμ του αδελφου αυτης.
και ηκουσεν ὁ βασιλευς δαυιδ παντας τους λογους τουτους, και εθυμωθη σφοδρα, και ουκ ελυπησε το πνευμα αμνων του υἱου αυτου, ὁτι ηγαπα αυτον, ὁτι πρωτοτοκος αυτου ην.
και ουκ ελαλησεν αβεσσαλωμ μετα αμνων απο πονηρου ἑως αγαθου, ὁτι εμισει αβεσσαλωμ τον αμνων επι λογου οὑ εταπεινωσε θημαρ την αδελφην αυτου.
και εγενετο εις διετηριδα ἡμερων, και ησαν κειροντες τω αβεσσαλωμ εν βελασωρ τη εχομενα εφραιμ, και εκαλεσεν αβεσσαλωμ παντας τους υἱους του βασιλεως.
και ηλθεν αβεσσαλωμ προς τον βασιλεα, και ειπεν, ιδου δη κειρουσι τω δουλω σου, πορευθητω δη ὁ βασιλευς και οἱ παιδες αυτου μετα του δουλου σου.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς αβεσσαλωμ, μη δη υἱε μου, μη πορευθωμεν παντες ἡμεις, και ου μη καταβαρυνθωμεν επι σε· και εβιασατο αυτον, και ουκ ηθελησε του πορευθηναι, και ευλογησεν αυτον.
και ειπεν αβεσσαλωμ προς αυτον, και ει μη, πορευθητω δη μεθʼ ἡμων αμνων ὁ αδελφος μου· και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ἱνατι πορευθη μετα σου;
και εβιασατο αυτον αβεσσαλωμ, και απεστειλε μετʼ αυτου τον αμνων και παντας τους υἱους του βασιλεως· και εποιησεν αβεσσαλωμ ποτον κατα τον ποτον του βασιλεως.
και ενετειλατο αβεσσαλωμ τοις παιδαριοις αυτου, λεγων, ιδετε ὡς αν αγαθυνθη ἡ καρδια αμνων εν τω οινω, και ειπω προς ὑμας, παταξατε τον αμνων, και θανατωσατε αυτον· μη φοβηθητε, ὁτι ουχι εγω ειμι ὁ εντελλομενος ὑμιν; ανδριζεσθε και γινεσθε εις υἱους δυναμεως.
και εποιησαν τα παιδαρια αβεσσαλωμ τω αμνων, καθα ενετειλατο αυτοις αβεσσαλωμ· και ανεστησαν παντες οἱ υἱοι του βασιλεως, και επεκαθισαν ανηρ επι την ἡμιονον αυτου, και εφυγον.
και εγενετο, αυτων οντων εν τη ὁδω, και ἡ ακοη ηλθε προς δαυιδ, λεγων, επαταξεν αβεσσαλωμ παντας τους υἱους του βασιλεως, και ου κατελειφθη εξ αυτων ουδε εἱς.
και ανεστη ὁ βασιλευς και διερῥηξε τα ἱματια αυτου και εκοιμηθη επι την γην, και παντες οἱ παιδες αυτου οἱ περιεστωτες αυτω διερῥηξαν τα ἱματια αυτων.
και απεκριθη ιωναδαβ υἱος σαμαα αδελφου δαυιδ, και ειπε, μη ειπατω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς ὁτι παντα τα παιδαρια τους υἱους του βασιλεως εθανατωσεν, ὁτι αμνων μονωτατος απεθανεν, ὁτι επι στοματος αβεσσαλωμ ην κειμενος απο της ἡμερας ἡς εταπεινωσε θημαρ την αδελφην αυτου.
και νυν μη θεσθω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς επι την καρδιαν αυτου ῥημα, λεγων, παντες οἱ υἱοι του βασιλεως απεθανον· ὁτι αλλʼ η αμνων μονωτατος απεθανε.
και απεδρα αβεσσαλωμ.
και ειπεν ιωναδαβ προς τον βασιλεα, ιδου οἱ υἱοι του βασιλεως παρεισι· κατα τον λογον του δουλου σου, οὑτως εγενετο.
και εγενετο ἡνικα συνετελεσε λαλων, και ιδου οἱ υἱοι του βασιλεως ηλθον, και επηραν την φωνην αυτων και εκλαυσαν· και γε ὁ βασιλευς και παντες οἱ παιδες αυτου εκλαυσαν κλαυθμον μεγαν σφοδρα.
και αβεσσαλωμ εφυγε, και επορευθη, προς θολμι υἱον εμιουδ βασιλεα γεδσουρ εις γην χαμααχαδ· και επενθησεν ὁ βασιλευς δαυιδ επι τον υἱον αυτου πασας τας ἡμερας.
και αβεσσαλωμ απεδρα, και επορευθη εις γεδσουρ, και ην εκει ετη τρια.
και εκοπασεν ὁ βασιλευς δαυιδ του εξελθειν προς αβεσσαλωμ, ὁτι παρεκληθη επι αμνων, ὁτι απεθανε.
14
και εγνω ιωαβ υἱος σαρουιας ὁτι ἡ καρδια του βασιλεως επι αβεσσαλωμ.
και απεστειλεν ιωαβ εις θεκωε, και ελαβεν εκειθεν γυναικα σοφην, και ειπε προς αυτην, πενθησον δη, και ενδυσαι ἱματια πενθικα, και μη αλειψη ελαιον, και εση ὡς γυνη πενθουσα επι τεθνηκοτι τουτο ἡμερας πολλας,
και ελευση προς τον βασιλεα, και λαλησεις προς αυτον κατα το ῥημα τουτο· και εθηκεν ιωαβ τους λογους εν τω στοματι αυτης.
και εισηλθεν ἡ γυνη ἡ θεκωιτις προς τον βασιλεα, και επεσεν επι προσωπον αυτης εις την γην, και προσεκυνησεν αυτω, και ειπε, σωσον βασιλευ, σωσον.
και ειπε προς αυτην ὁ βασιλευς, τι εστι σοι;
ἡ δε ειπε, και μαλα γυνη χηρα εγω ειμι, και απεθανεν ὁ ανηρ μου. και γε τη δουλη σου δυο υἱοι, και εμαχεσαντο αμφοτεροι εν τω αγρω, και ουκ ην ὁ εξαιρουμενος αναμεσον αυτων· και επαισεν ὁ εἱς τον ἑνα αδελφον αυτου, και εθανατωσεν αυτον.
και ιδου επανεστη ὁλη ἡ πατρια προς την δουλην σου, και ειπαν, δος τον παισαντα τον αδελφον αυτου, και θανατωσομεν αυτον αντι της ψυχης του αδελφου αυτου οὑ απεκτεινε, και εξαρουμεν και γε τον κληρονομον ὑμων· και σβεσουσι τον ανθρακα μου τον καταλειφθεντα ὡστε μη θεσθαι τω ανδρι μου καταλειμμα και ονομα επι προσωπου της γης.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς την γυναικα, ὑγιαινουσα βαδιζε εις τον οικον σου, καγω εντελουμαι περι σου.
και ειπεν ἡ γυνη ἡ θεκωιτις προς τον βασιλεα, επʼ εμε, κυριε μου βασιλευ, ἡ ανομια και επι τον οικον του πατρος μου, και ὁ βασιλευς και ὁ θρονος αυτου αθωος.
και ειπεν ὁ βασιλευς, τις ὁ λαλων προς σε, και αξεις αυτον προς εμε, και ου προσθησει ετι ἁψασθαι αυτου;
και ειπε, μνημονευσατω δη ὁ βασιλευς τον κυριον θεον αυτου πληθυνθηναι αγχιστεα του αἱματος του διαφθειραι, και ου μη εξαρωσι τον υἱον μου· και ειπε, ζη κυριος, ει πεσειται απο της τριχος του υἱου σου επι την γην.
και ειπεν ἡ γυνη, λαλησατω δη ἡ δουλη σου προς τον κυριον μου βασιλεα ῥημα· και ειπε, λαλησον.
και ειπεν ἡ γυνη, ἱνατι ελογισω τοιουτο επι λαον θεου; η εκ στοματος του βασιλεως ὁ λογος οὑτος ὡς πλημμελεια, του μη επιστρεψαι τον βασιλεα τον εξωσμενον αυτου;
ὁτι θανατω αποθανουμεθα, και ὡσπερ το ὑδωρ το καταφερομενον επι της γης ὁ ου συναχθησεται, και ληψεται ὁ θεος ψυχην, και λογιζομενος του εξωσαι απʼ αυτου εξεωσμενον.
και νυν ὁ ηλθον λαλησαι προς τον βασιλεα τον κυριον μου το ῥημα τουτο, ὁτι οψεται με ὁ λαος, και ερει ἡ δουλη σου, λαλησατω δη προς τον κυριον μον τον βασιλεα, ειπως ποιησει ὁ βασιλευς το ῥημα της δουλης αυτου
ὁτι ακουσει ὁ βασιλευς· ῥυσασθω την δουλην αυτου εκ χειρος του ανδρος του ζητουντος εξαραι με και τον υἱον μου απο κληρονομιας θεου.
και ειπεν ἡ γυνη, ει ηδη ὁ λογος του κυριου μου του βασιλεως εις θυσιας· ὁτι καθως αγγελος θεου, οὑτως ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς, του ακουειν το αγαθον και το πονηρον· και κυριος ὁ θεος σου εσται μετα σου.
και απεκριθη ὁ βασιλευς, και ειπε προς την γυναικα, μη δη κρυψης απʼ εμου ῥημα, ὁ εγω επερωτω σε· και ειπεν ἡ γυνη, λαλησατω δη ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς.
και ειπεν ὁ βασιλευς, μη ἡ χειρ ιωαβ εν παντι τουτω μετα σου; και ειπεν ἡ γυνη τω βασιλει, ζη ἡ ψυχη σου, κυριε μου βασιλευ, ει εστιν εις τα δεξια η εις τα αριστερα εκ παντων ὡν ελαλησεν ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς, ὁτι ὁ δουλος σου ιωαβ αυτος ενετειλατο μοι, και αυτος εθετο εν τω στοματι της δουλης σου παντας τους λογους τουτους.
ἑνεκεν του περιελθειν το προσωπον του ῥηματος τουτου, ὁ εποιησεν ὁ δουλος σου ιωαβ τον λογον τουτον· και ὁ κυριος μου σοφος καθως σοφια αγγελου του θεου, του γνωναι παντα τα εν τη γη.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς ιωαβ, ιδου δη εποιησα σοι κατα τον λογον σου τουτον· πορευου, επιστρεψον το παιδαριον τον αβεσσαλωμ.
και επεσεν ιωαβ επι προσωπον αυτου επι την γην, και προσεκυνησε, και ευλογησε τον βασιλεα· και ειπεν ιωαβ, σημερον εγνω ὁ δουλος σου ὁτι εὑρον χαριν εν οφθαλμοις σου, κυριε μου βασιλευ, ὁτι εποιησεν ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς τον λογον του δουλου αυτου.
και ανεστη ιωαβ, και επορευθη εις γεδσουρ, και ηγαγε τον αβεσσαλωμ εις ιερουσαλημ.
και ειπεν ὁ βασιλευς, αποστραφητω εις τον οικον αυτου, και το προσωπον μου μη βλεπετω· και απεστρεψεν αβεσσαλωμ εις τον οικον αυτου, και το προσωπον του βασιλεως ουκ ειδε.
και ὡς αβεσσαλωμ ουκ ην ανηρ εν παντι ισραηλ αινετος σφοδρα, απο ιχνους ποδος αυτου και ἑως κορυφης αυτου ουκ ην εν αυτω μωμος.
και εν τω κειρεσθαι αυτον την κεφαλην αυτου, και εγενετο απʼ αρχης ἡμερων εις ἡμερας ὡς αν εκειρετο, ὁτι κατεβαρυνετο επʼ αυτον, και κειρομενος αυτην εστησε την τριχα της κεφαλης αυτου διακοσιους σικλους εν τω σικλω τω βασιλικω.
και ετεχθησαν τω αβεσσαλωμ τρεις υἱοι, και θυγατηρ μια, και ονομα αυτη θημαρ· αὑτη ην γυνη καλη σφοδρα· και γινεται γυνη ῥοβοαμ υἱω σαλωμων, και τικτει αυτω τον αβια.
και εκαθισεν αβεσσαλωμ εν ἱερουσαλημ δυο ετη ἡμερων, και το προσωπον του βασιλεως ουκ ειδε.
και απεστειλεν αβεσσαλωμ προς ιωαβ αποστειλαι αυτον προς τον βασιλεα, και ουκ ηθελησεν ελθειν προς αυτον· και απεστειλεν εκ δευτερου προς αυτον, και ουκ ηθελησε παραγενεσθαι.
και ειπεν αβεσσαλωμ προς τους παιδας αυτου, ιδετε, ἡ μερις εν αγρω του ιωαβ εχομενα μου, και αυτω εκει κριθαι, πορευεσθε και εμπρησατε αυτην εν πυρι· και ενεπρησαν οἱ παιδες αβεσσαλωμ την μεριδα· και παραγινονται οἱ δουλοι ιωαβ προς αυτον διερῥηχοτες τα ἱματια αυτων, και ειπον, ενεπυρισαν οἱ δουλοι αβεσσαλωμ την μεριδα εν πυρι.
και ανεστη ιωαβ, και ηλθε προς αβεσσαλωμ εις τον οικον, και ειπε προς αυτον, ἱνατι ενεπυρισαν οἱ παιδες σου την μεριδα την εμην εν πυρι;
και ειπεν αβεσσαλωμ προς ιωαβ, ιδου απεστειλα προς σε, λεγων, ἡκε ὡδε, και αποστελω σε προς τον βασιλεα, λεγων, ἱνατι ηλθον εκ γεδσουρ; αγαθον μοι ην ειναι εκει· και νυν ιδου το προσωπον του βασιλεως ουκ ειδον· ει δε εστιν εν εμοι αδικια, και θανατωσον με.
και εισηλθεν ιωαβ προς τον βασιλεα, και απηγγειλεν αυτω· και εκαλεσε τον αβεσσαλωμ· και εισηλθε προς τον βασιλεα, και προσεκυνησεν αυτω, και επεσεν επι προσωπον αυτου επι την γην, και κατα προσωπον του βασιλεως· και κατεφιλησεν ὁ βασιλευς τον αβεσσαλωμ.
15
και εγενετο μετα ταυτα και εποιησεν ἑαυτω αβεσσαλωμ ἁρματα, και ἱππους, και πεντηκοντα ανδρας παρατρεχειν εμπροσθεν αυτου.
και ωρθρισεν αβεσσαλωμ, και εστη ανα χειρα της ὁδου της πυλης· και εγενετο πας ανηρ ὡ εγενετο κρισις, ηλθε προς τον βασιλεα εις κρισιν, και εβοησε προς αυτον αβεσσαλωμ, και ελεγεν αυτω, εκ ποιας πολεως συ ει; και ειπεν, εκ μιας φυλων ισραηλ ὁ δουλος σου.
και ειπε προς αυτον ὁ αβεσσαλωμ, ιδου οἱ λογοι σου αγαθοι και ευκολοι, και ὁ ακουων ουκ εστι σοι παρα του βασιλεως.
και ειπεν αβεσσαλωμ, τις με καταστησει κριτην εν τη γη, και επʼ εμε ελευσεται πας ανηρ ὡ εαν η αντιλογια και κρισις, και δικαιωσω αυτον;
και εγενετο εν τω εγγιζειν ανδρα του προσκυνησαι αυτω, και εξετεινε την χειρα αυτου, και επελαμβανετο αυτου, και κατεφιλησεν αυτον.
και εποιησεν αβεσσαλωμ κατα το ῥημα τουτο παντι ισραηλ τοις παραγινομενοις εις κρισιν προς τον βασιλεα, και ιδιοποιειτο αβεσσαλωμ την καρδιαν ανδρων ισραηλ.
και εγενετο απο τελους τεσσαρακοντα ετων, και ειπεν αβεσσαλωμ προς τον πατερα αυτου, πορευσομαι δη, και αποτισω τας ευχας μου, ἁς ηυξαμην τω κυριω εν χεβρων·
ὁτι ευχην ηυξατο ὁ δουλος σου εν τω οικειν με εν γεδσουρ εν συρια, λεγων, εαν επιστρεφων επιστρεψη με κυριος εις ιερουσαλημ, και λατρευσω τω κυριω.
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, βαδιζε εις ειρηνην· και αναστας επορευθη εις χεβρων.
και απεστειλεν αβεσσαλωμ κατασκοπους εν πασαις φυλαις ισραηλ, λεγων, εν τω ακουσαι ὑμας την φωνην της κερατινης, και ερειτε, βεβασιλευκε βασιλευς αβεσσαλωμ εν χεβρων.
και μετα αβεσσαλωμ επορευθησαν διακοσιοι ανδρες εξ ιερουσαλημ κλητοι· και πορευομενοι τη ἁπλοτητι αυτων, και ουκ εγνωσαν παν ῥημα.
και απεστειλεν αβεσσαλωμ τω αχειτοφελ τω θεκωνει, συμβουλον δαυιδ, εκ της πολεως αυτου εις γωλα, εν τω θυσιαζειν αυτον· και εγενετο συντριμμα ισχυρον· και ὁ λαος ὁ πορευομενος και πολυς μετα αβεσσαλωμ.
και παρεγενετο απαγγελων προς δαυιδ, λεγων, εγενηθη ἡ καρδια ανδρων ισραηλ οπισω αβεσσαλωμ.
και ειπε δαυιδ πασι τοις παισιν αυτου τοις μετʼ αυτου τοις εν ιερουσαλημ, αναστητε και φυγωμεν, ὁτι ουκ εστιν ἡμιν σωτηρια απο προσωπου αβεσσαλωμ· ταχυνατε του πορευθηναι, ἱνα μη ταχυνη και καταλαβη ἡμας, και εξωση εφʼ ἡμας την κακιαν, και παταξη την πολιν εν στοματι μαχαιρης.
και ειπον οἱ παιδες του βασιλεως προς τον βασιλεα, κατα παντα ὁσα αἱρειται ὁ κυριος ἡμων ὁ βασιλευς, ιδου οἱ παιδες σου.
και εξηλθεν ὁ βασιλευς και πας ὁ οικος αυτου τοις ποσιν αυτων· και αφηκεν ὁ βασιλευς δεκα γυναικας των παλλακων αυτου φυλασσειν τον οικον.
και εξηλθεν ὁ βασιλευς και παντες οἱ παιδες αυτου πεζη, και εστησαν εν οικω τω μακραν.
και παντες οἱ παιδες αυτου ανα χειρα αυτου παρηγον, και πας χελεθι και πας ὁ φελεθι, και εστησαν επι της ελαιας εν τη ερημω· και πας ὁ λαος παρεπορευετο εχομενος αυτου, και παντες οἱ περι αυτον, και παντες οἱ ἁδροι, και παντες οἱ μαχηται ἑξακοσιοι ανδρες· και παρησαν επι χειρα αυτου· και πας ὁ χελεθι, και πας ὁ φελεθι, και παντες οἱ γεθαιοι οἱ ἑξακοσιοι ανδρες οἱ ελθοντες τοις ποσιν αυτων εκ γεθ, και πορευομενοι επι προσωπον του βασιλεως.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς εθι τον γεθαιον, ἱνατι πορευη και συ μεθʼ ἡμων; επιστρεφε, και οικει μετα του βασιλεως, ὁτι ξενος ει συ, και ὁτι μετωκηκας συ εκ του τοπου σου.
ει εχθες παραγεγονας, και σημερον κινησω σε μεθʼ ἡμων; και γε μεταναστησεις τον τοπον σου· χθες ἡ εξελευσις σου, και σημερον μετακινησω σε μεθʼ ἡμων του πορευθηναι; και εγω πορευσομαι οὑ εαν εγω πορευθω· επιστρεφου και επιστρεψον τους αδελφους σου μετα σου, και κυριος ποιησει μετα σου ελεος και αληθειαν.
και απεκριθη εθι τω βασιλει, και ειπε, ζη κυριος και ζη ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς, ὁτι εις τον τοπον οὑ εαν η ὁ κυριος μου, και εαν εις θανατον και εαν εις ζωην, ὁτι εκει εσται ὁ δουλος σου.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς εθι, δευρο, και διαβαινε μετʼ εμου· και παρηλθεν εθι ὁ γεθαιος και ὁ βασιλευς, και παντες οἱ παιδες αυτου και πας ὁ οχλος ὁ μετʼ αυτου.
και πασα ἡ γη εκλαιε φωνη μεγαλη· και πας ὁ λαος παρεπορευοντο εν τω χειμαρῥω των κεδρων· και ὁ βασιλευς διεβη τον χειμαρῥουν κεδρων· και πας ὁ λαος και ὁ βασιλευς παρεπορευοντο επι προσωπον ὁδου την ερημον.
και ιδου και γε σαδωκ και παντες οἱ λευιται μετʼ αυτου, αιροντες την κιβωτον διαθηκης κυριου απο βαιθαρ· και εστησαν την κιβωτον του θεου· και ανεβη αβιαθαρ ἑως επαυσατο πας ὁ λαος παρελθειν εκ της πολεως.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς τον σαδωκ, αποστρεψον την κιβωτον του θεου εις την πολιν· εαν εὑρω χαριν εν οφθαλμοις κυριου, και επιστρεψει με, και δειξει μοι αυτην και την ευπρεπειαν αυτης.
και εαν ειπη οὑτως, ουκ ηθεληκα εν σοι· ιδου εγω ειμι, ποιειτω μοι κατα το αγαθον εν οφθαλμοις αυτου.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω σαδωκ τω ἱερει, ιδετε, συ επιστρεφεις εις την πολιν εν ειρηνη, και αχιμαας ὁ υἱος σου, και ιωναθαν ὁ υἱος αβιαθαρ οἱ δυο υἱοι ὑμων μεθʼ ὑμων.
ιδετε, εγω ειμι στρατευομαι εν αραβωθ της ερημου, ἑως του ελθειν ῥημα παρʼ ὑμων του απαγγειλαι μοι.
και απεστρεψε σαδωκ και αβιαθαρ την κιβωτον του θεου εις ιερουσαλημ, και εκαθισεν εκει.
και δαυιδ ανεβαινεν εν τη αναβασει των ελαιων αναβαινων και κλαιων, και την κεφαλην επικεκαλυμμενος, και αυτος επορευετο ανυποδετος· και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου επεκαλυψεν ανηρ την κεφαλην αυτου· και ανεβαινον αναβαινοντες και κλαιοντες.
και ανηγγελη δαυιδ, λεγοντες, και αχιτοφελ εν τοις συστρεφομενοις μετα αβεσσαλωμ· και ειπε δαυιδ, διασκεδασον δη την βουλην αχιτοφελ, κυριε ὁ θεος μου.
και ην δαυιδ ερχομενος ἑως του ῥως, οὑ προσεκυνησεν εκει τω θεω· και ιδου εις απαντην αυτω χουσι ὁ αρχιεταιρος δαυιδ διερῥηχως τον χιτωνα αυτου, και γη επι της κεφαλης αυτου.
και ειπεν αυτω δαυιδ εαν μεν διαβης μετʼ εμου, και εση επʼ εμε εις βασταγμα·
και εαν επιστρεψης επι την πολιν, και ερεις τω αβεσσαλωμ, διεληλυθασιν οἱ αδελφοι σου, και ὁ βασιλευς κατοπισθε μου διεληλυθεν ὁ πατηρ σου· και νυν παις σου ειμι, βασιλευ, εασον με ζησαι· παις του πατρος σου ημην τοτε και αρτιως, και νυν εγω δουλος σος· και διασκεδασεις μοι την βουλης αχιτοφελ.
και ιδου εκει μετα σου σαδωκ και αβιαθαρ οἱ ἱερεις· και εσται παν ῥημα ὁ εαν ακουσης εξ οικου του βασιλεως, και απαγγελεις τω σαδωκ και τω αβιαθαρ τοις ἱερευσιν.
ιδου εκει μετʼ αυτων δυο υἱοι αυτων, αχιμαας υἱος τω σαδωκ, και ιωναθαν υἱος τω αβιαθαρ· και αποστελειτε εν χειρι αυτων προς με παν ῥημα ὁ εαν ακουσητε.
και εισηλθε χουσι ὁ εταιρος δαυιδ εις την πολιν, και αβεσσαλωμ αρτι εισεπορευετο εις ιερουσαλημ.
16
και δαυιδ παρηλθε βραχυ τι απο της ῥως, και ιδου σιβα το παιδαριον μεμφιβοσθε εις απαντην αυτου· και ζευγος ονων επισεσαγμενων, και επʼ αυτοις διακοσιοι αρτοι, και ἑκατον σταφιδες, και ἑκατον φοινικες και νεβελ οινου.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς σιβα, τι ταυτα σοι; και ειπε σιβα, τα ὑποζυγια τη οικια του βασιλεως του επικαθησθαι, και οἱ αρτοι και οἱ φοινικες εις βρωσιν τοις παιδαριοις, και ὁ οινος πιειν τοις εκλελυμενοις εν τη ερημω.
και ειπεν ὁ βασιλευς, και που ὁ υἱος του κυριου σου; και ειπε σιβα προς τον βασιλεα, ιδου καθηται εν ἱερουσαλημ, ὁτι ειπε, σημερον επιστρεψουσι μοι οικος ισραηλ την βασιλειαν του πατρος μου.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω σιβα, ιδου σοι παντα ὁσα εστι μεμφιβοσθε· και ειπε σιβα προσκυνησας, εὑροιμι χαριν εν οφθαλμοις σου κυριε μου βασιλευ.
και ηλθεν ὁ βασιλευς δαυιδ ἑως βαουριμ· και ιδου εκειθεν ανηρ εξεπορευετο εκ συγγενειας οικου σαουλ, και ονομα αυτω σεμει υἱος γηρα· εξηλθε εκπορευομενος και καταρωμενος,
και λιθαζων εν λιθοις τον δαυιδ, και παντας τους παιδας του βασιλεως δαυιδ· και πας ὁ λαος ην, και παντες οἱ δυνατοι, εκ δεξιων και εξ ευωνυμων του βασιλεως.
και οὑτως ελεγε σεμει εν τω καταρασθαι αυτον, εξελθε εξελθε ανηρ αἱματων και ανηρ ὁ παρανομος.
επεστρεψεν επι σε κυριος παντα τα αἱματα του οικου σαουλ, ὁτι εβασιλευσας αντʼ αυτου· και εδωκε κυριος την βασιλειαν εν χειρι αβεσσαλωμ του υἱου σου· και ιδου συ εν τη κακια σου, ὁτι ανηρ αἱματων συ.
και ειπεν αβεσσα υἱος σαρουιας προς τον βασιλεα, ἱνατι καταραται ὁ κυων ὁ τεθνηκως οὑτος τον κυριον μου τον βασιλεα; διαβησομαι δη και αφελω την κεφαλην αυτου.
και ειπεν ὁ βασιλευς, τι εμοι και ὑμιν, υἱοι σαρουιας; και αφετε αυτον, και οὑτως καταρασθω, ὁτι κυριος ειπεν αυτω καταρασθαι τον δαυιδ· και τις ερει, ὡς τι εποιησας οὑτως;
και ειπε δαυιδ προς αβεσσα και προς παντας τους παιδας αυτου, ιδου ὁ υἱος μου ὁ εξελθων εκ της κοιλιας μου ζητει την ψυχην μου, και προσετι νυν ὁ υἱος του ιεμινι· αφετε αυτον καταρασθαι, ὁτι ειπεν αυτω κυριος.
ειπως ιδοι κυριος εν τη ταπεινωσει μου, και επιστρεψει μοι αγαθα αντι της καταρας αυτου τη ἡμερα ταυτη.
και επορευθη δαυιδ και παντες οἱ ανδρες αυτου εν τη ὁδω· και σεμει επορευετο εκ πλευρας του ορους εχομενα αυτου πορευομενος και καταρωμενος και λιθαζων εν λιθοις εκ πλαγιων αυτου και τω χοι πασσων.
και ηλθεν ὁ βασιλευς και πας ὁ λαος μετʼ αυτου εκλελυμενοι, και ανεψυξαν εκει.
και αβεσσαλωμ και πας ανηρ ισραηλ εισηλθον εις ιερουσαλημ, και αχιτοφελ μετʼ αυτου.
και εγενηθη ἡνικα ηλθε χουσι ὁ αρχιεταιρος δαυιδ προς αβεσσαλωμ, και ειπε χουσι προς αβεσσαλωμ, ζητω ὁ βασιλευς.
και ειπεν αβεσσαλωμ προς χουσι, τουτο το ελεος σου μετα του ἑταιρου σου; ἱνατι ουκ απηλθες μετα του ἑταιρου σου;
και ειπε χουσι προς αβεσσαλωμ, ουχι, αλλα κατοπισθεν οὑ εξελεξατο κυριος και ὁ λαος οὑτος και πας ανηρ ισραηλ, αυτω εσομαι, και μετα αυτου καθησομαι.
και το δευτερον, τινι εγω δουλευσω; ουχι ενωπιον του υἱου αυτου; καθαπερ εδουλευσα ενωπιον του πατρος σου, οὑτως εσομαι ενωπιον σου.
και ειπεν αβεσσαλωμ προς αχιτοφελ, φερετε ἑαυτοις βουλην τι ποιησωμεν.
και ειπεν αχιτοφελ προς αβεσσαλωμ, εισελθε προς τας παλλακας του πατρος σου, ἁς κατελιπε φυλασσειν τον οικον αυτου, και ακουσεται πας ισραηλ, ὁτι κατησχυνα, τον πατερα σου, και ενισχυσουσιν αἱ χειρες παντων των μετα σου.
και επηξαν την σκηνην τω αβεσσαλωμ επι το δωμα, και εισηλθεν αβεσσαλωμ προς τας παλλακας του πατρος αυτου κατʼ οφθαλμους παντος ισραηλ.
και ἡ βουλη αχιτοφελ, ἡν εβουλευσατο εν ταις ἡμεραις ταις πρωταις, ὁν τροπον επερωτηση τις εν λογω του θεου· οὑτως πασα ἡ βουλη του αχιτοφελ και γε τω δαυιδ και γε τω αβεσσαλωμ.
17
και ειπεν αχιτοφελ προς αβεσσαλωμ, επιλεξω δη εμαυτω δωδεκα χιλιαδας ανδρων, και αναστησομαι και καταδιωξω οπισω δαυιδ την νυκτα.
και επελευσομαι επʼ αυτον, και αυτος κοπιων και εκλελυμενος χερσι, και εκστησω αυτον, και φευξεται πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου, και παταξω τον βασιλεα μονωτατον·
και επιστρεψω παντα τον λαον προς σε, ὁν τροπον επιστρεφει ἡ νυμφη προς τον ανδρα αυτης· πλην ψυχην ανδρος ἑνος συ ζητεις, και παντι τω λαω εσται ειρηνη.
και ευθυς ὁ λογος εν οφθαλμοις αβεσσαλωμ, και εν οφθαλμοις παντων των πρεσβυτερων ισραηλ.
και ειπεν αβεσσαλωμ, καλεσατε δη και γε τον χουσι τον αραχι, και ακουσωμεν τι εν τω στοματι αυτου, και γε αυτου.
και εισηλθε χουσι προς αβεσσαλωμ, και ειπεν αβεσσαλωμ προς αυτον, λεγων, κατα το ῥημα τουτο ελαλησεν αχιτοφελ· ποιησομεν κατα τον λογον αυτου; ει δε μη, συ λαλησον.
και ειπε χουσι προς αβεσσαλωμ, ουκ αγαθη αὑτη ἡ βουλη ἡν εβουλευσατο αχιτοφελ το ἁπαξ τουτο.
και ειπε χουσι, συ οιδας τον πατερα σου και τους ανδρας αυτου, ὁτι δυνατοι εισι σφοδρα και καταπικροι τη ψυχη αυτων, ὡς αρκος ητεκνωμενη εν αγρω, και ὡς ὑς τραχεια εν τη πεδιω· ὁ πατηρ σου ανηρ πολεμιστης, και ου μη καταλυση τον λαον.
ιδου γαρ αυτος νυν κεκρυπται εν ἑνι των βουνων η εν ἑνι των τοπων· και εσται εν τω επιπεσειν αυτοις εν αρχη, και ακουση ακουων, και ειπη, εγενηθη θραυσις εν τω λαω τω οπισω αβεσσαλωμ·
και γε αυτος υἱος δυναμεως, οὑ ἡ καρδια καθως ἡ καρδια του λεοντος, τηκομενη τακησεται· ὁτι· οιδε πας ισραηλ, ὁτι δυνατος ὁ πατηρ σου, και υἱοι δυναμεως οἱ μετʼ αυτου.
ὁτι οὑτως συμβουλευων εγω συνεβουλευσα, και συναγομενος συναχθησεται επι σε πας ισραηλ απο δαν και ἑως βηρσαβεε, ὡς ἡ αμμος ἡ επι της θαλασσης εις πληθος· και το προσωπον σου πορευομενον εν μεσω αυτων.
και ἡξομεν προς αυτον εις ἑνα των τοπων οὑ εαν εὑρωμεν αυτον εκει, και παρεμβαλουμεν επʼ αυτον, ὡς πιπτει δροσος επι την γην, και ουχ ὑπολειψομεθα εν αυτω και τοις ανδρασιν αυτου τοις μετʼ αυτου, και γε ἑνα.
και εαν εις την πολιν συναχθη, και ληψεται πας ισραηλ προς την πολιν εκεινην σχοινια, και συρουμεν αυτην ἑως εις τον χειμαρῥουν, ὁπως μη καταλειφθη εκει μηδε λιθος.
και ειπεν αβεσσαλωμ, και πας ανηρ ισραηλ, αγαθη ἡ βουλη χουσι του αραχι ὑπερ την βουλην αχιτοφελ· και κυριος ενετειλατο διασκεδασαι την βουλην του αχιτοφελ την αγαθην, ὁπως αν επαγαγη κυριος επι αβεσσαλωμ τα κακα παντα.
και ειπε χουσι ὁ του αραχι προς σαδωκ και αβιαθαρ τους ἱερεις, οὑτως και οὑτως συνεβουλευσεν αχιτοφελ τω αβεσσαλωμ και τοις πρεσβυτεροις ισραηλ· και οὑτως και οὑτως συνεβουλευσα εγω.
και νυν αποστειλατε ταχυ και αναγγειλατε τω δαυιδ, λεγοντες, μη αυλισθης την νυκτα εν αραβωθ της ερημου, και γε διαβαινων σπευσον, μηποτε καταπειση τον βασιλεα, και παντα τον λαον τον μετʼ αυτου.
και ιωναθαν και αχιμαας εἱστηκεισαν εν τη πηγη ῥωγηλ, και επορευθη ἡ παιδισκη, και ανηγγειλεν αυτοις, και αυτοι πορευονται και αναγγελλουσι τω βασιλει δαυιδ· ὁτι ουκ ηδυναντο οφθηναι του εισελθειν τις την πολιν.
και ειδεν αυτους παιδαριον, και ανηγγειλε τω αβεσσαλωμ· και επορευθησαν οἱ δυο ταχεως, και εισηλθαν εις οικιαν ανδρος εν βαουριμ· και αυτω λακκος εν τη αυλη, και κατεβησαν εκει.
και ελαβεν ἡ γυνη, και διεπετασε το επικαλυμμα επι προσωπον του λακκου, και εψυξεν επʼ αυτω αραφωθ, και ουκ εγνωσθη ῥημα.
και ηλθον οἱ παιδες αβεσσαλωμ προς την γυναικα εις την οικιαν, και ειπαν, που αχιμαας και ιωναθαν; και ειπεν αυτοις ἡ γυνη, παρηλθαν μικρον το ὑδατος· και εζητησαν, και ουχ εὑραν, και ανεστρεψαν εις ιερουσαλημ.
εγενετο δε μετα το απελθειν αυτους, και ανεβησαν εκ του λακκου, και επορευθησαν· και απηγγειλαν τω βασιλει δαυιδ, και ειπαν προς δαυιδ, αναστητε και διαβητε ταχεως το ὑδωρ, ὁτι οὑτως εβουλευσατο περι ὑμων αχιτοφελ.
και ανεστη δαυιδ και πας ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου, και διεβησαν τον ιορδανην ἑως του φωτος του πρωι, ἑως ἑνος ουκ ελαθεν ὁς ου διηλθε τον ιορδανην.
και αχιτοφελ ειδεν ὁτι ουκ εγενηθη ἡ βουλη αυτου, και επεσαξε την ονον αυτου, και ανεστη και απηλθεν εις τον οικον αυτου εις την πολιν αυτου· και ενετειλατο τω οικω αυτου, και απηγξατο και απεθανεν και εταφη εν τω ταφω του πατρος αυτου.
και δαυειδ διηλθεν εις μαναιμ και αβεσσαλωμ διεβη τον ιορδανην αυτος και πας ανηρ ισραηλ μετʼ αυτου.
και τον αμεσσαι κατεστησεν αβεσσαλωμ αντι ιωαβ επι της δυναμεως. και αμεσσαι υἱος ανδρος, και ονομα αυτω ιεθερ ὁ ιεζραηλιτης· οὑτος εισηλθε προς αβιγαιαν θυγατερα ναας αδελφην σαρουιας μητρος ιωαβ.
και παρενεβαλε πας ισραηλ και αβεσσαλωμ εις την γην γαλααδ.
και εγενετο ἡνικα ηλθε δαυιδ εις μαναιμ, και ουεσβι υἱος ναας εκ ῥαββαθ υἱων αμμων, και μαχιρ υἱος αμιηλ εκ λωδαβαρ, και βερζελλι ὁ γαλααδιτης εκ ῥωγελλιμ,
ηνεγκαν δεκα κοιτας αμφιταπους, και λεβητας δεκα, και σκευη κεραμου, και πυρους, και κριθας, και αλευρον, και αλφιτον, και κυαμον, και φακον,
και μελι, και βουτυρον και προβατα και σαφωθ βοων· και προσηνεγκαν τω δαυιδ, και τω λαω τω μετʼ αυτου φαγειν· ὁτι ειπεν, ὁ λαος πεινων και εκλελυμενος και διψων εν τη ερημω.
18
και επεσκεψατο δαυιδ τον λαον τον μετʼ αυτου, και κατεστησεν επʼ αυτων χιλιαρχους και ἑκατονταρχους.
και απεστειλε δαυιδ τον λαον το τριτον εν χειρι ιωαβ, και το τριτον εν χειρι αβεσσα υἱου σαρουιας αδελφου ιωαβ, και το τριτον εν χειρι εθι του γεθαιου· και ειπε δαυιδ προς τον λαον, εξελθων εξελευσομαι και γε εγω μεθʼ ὑμων.
και ειπαν, ουκ εξελευση, ὁτι εαν φυγη φυγωμεν, ου θησουσιν εφʼ ἡμας καρδιαν· και εαν αποθανωμεν το ἡμισυ ἡμων, ου θησουσιν εφʼ ἡμας καρδιαν, ὁτι συ ὡς ἡμεις δεκα χιλιαδες· και νυν αγαθον, ὁτι εση ἡμιν εν τη πολει βοηθεια του βοηθειν.
και ειπε προς αυτους ὁ βασιλευς, ὁ εαν αρεση εν οφθαλμοις ὑμων, ποιησω· και εστη ὁ βασιλευς ανα χειρα της πυλης· και πας ὁ λαος εξεπορευετο εις ἑκατονταδας και εις χιλιαδας.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω ιωαβ και τω αβεσσα και τω εθι, λεγων, φεισασθε μου του παιδαριου του αβεσσαλωμ· και πας ὁ λαος ηκουσεν εντελλομενου του βασιλεως πασι τοις αρχουσιν ὑπερ αβεσσαλωμ.
και εξηλθε πας ὁ λαος εις τον δρυμον εξεναντιας ισραηλ· και εγενετο ὁ πολεμος εν τω δρυμω εφραιμ.
και επταισεν εκει ὁ λαος ισραηλ ενωπιον των παιδων δαυιδ, και εγενετο ἡ θραυσις μεγαλη εν τη ἡμερα εκεινη, εικοσι χιλιαδες ανδρων.
και εγενετο εκει ὁ πολεμος διεσπαρμενος επι προσωπον πασης της γης· και επλεονασεν ὁ δρυμος του καταφαγειν εκ του λαου, ὑπερ οὑς κατεφαγεν εν τω λαω ἡ μαχαιρα τη ἡμερα εκαινη.
και συνηντησεν αβεσσαλωμ ενωπιον των παιδων δαυιδ· και αβεσσαλωμ ην επιβεβηκως επι του ἡμιονου αυτου, και εισηλθεν ὁ ἡμιονος ὑπο το δασος της δρυος της μεγαλης, και περιεπλακη ἡ κεφαλη αυτου εν τη δρυι, και εκρεμασθη αναμεσον του ουρανου και αναμεσον της γης, και ὁ ἡμιονος ὑποκατω αυτου παρηλθε.
και ειδεν ανηρ εἱς, και ανηγγειλε τω ιωαβ, και ειπεν, ιδου ἑωρακα τον αβεσσαλωμ κρεμαμενον εν τη δρυι.
και ειπεν ιωαβ τω ανδρι τη αναγγελλοντι αυτω, και ιδου ἑωρακας· τι ὁτι ουκ επαταξας αυτον εκει εις την γην; και εγω αν δεδωκειν σοι δεκα αργυριου και παραζωνην μιαν.
ειπε δε ὁ ανηρ προς ιωαβ, και εγω ειμι ἱστημι επι τας χειρας μου χιλιους σικλους αργυριου, ου μη επιβαλω την χειρα μου επι τον υἱον του βασιλεως· ὁτι εν τοις ωσιν ἡμων ενετειλατο ὁ βασιλευς σοι και τω αβεσσα και τω εθι, λεγων, φυλαξατε μοι το παιδαριον τον αβεσσαλωμ,
μη ποιησαι εν τη ψυχη αυτου αδικον· και πας ὁ λογος ου λησεται απο του βασιλεως, και συ στηση εξεναντιας.
και ειπεν ιωαβ, τουτο εγω αρξομαι, ουχ οὑτως μενω ενωπιον σου· και ελαβεν ιωαβ τρια βελη εν τη χειρι αυτου, και ενεπηξεν αυτα εν τη καρδια αβεσσαλωμ, ετι αυτου ζωντος εν τη καρδια της δρυος.
και εκυκλωσαν δεκα παιδαρια αιροντα τα σκευη ιωαβ, και επαταξαν τον αβεσσαλωμ, και εθανατωσαν αυτον.
και εσαλπισεν ιωαβ εν κερατινη, και απεστρεψεν ὁ λαος του μη διωκειν οπισω ισραηλ, ὁτι εφειδετο ιωαβ του λαου.
και ελαβε τον αβεσσαλωμ, και ερῥιψεν αυτον εις χασμα μεγα εν τω δρυμω εις τον βοθυνον τον μεγαν, και εστηλωσεν επʼ αυτον σωρον λιθων μεγαν σφοδρα· και πας ισραηλ εφυγεν ανηρ εις το σκηνωμα αυτου.
και αβεσσαλωμ ετι ζων ελαβε και εστησεν ἑαυτω την στηλην εν ἡ εληφθη, και εστηλωσεν αυτην λαβειν την στηλην την εν τη βασιλεως, ὁτι ειπεν, ὁτι ουκ εστιν αυτω υἱος ἑνεκν του αναμνησαι το ονομα αυτου· και εκαλεσε την στηλην, χειρ αβεσσαλωμ, ἑως της ἡμερας ταυτης.
και αχιμαας υἱος σαδωκ ειπε, δραμω δη και ευαγγελιω τω βασιλει, ὁτι εκρινε κυριος εκ χειρος των εχθρων αυτου.
και ειπεν αυτω ιωαβ, ουκ ανηρ ευαγγελιας συ εν τη ἡμερα ταυτη, και ευαγγελιη εν ἡμερα αλλη· εν δε τη ἡμερα ταυτη ουκ ευαγγελιη, οὑ εἱνεκεν ὁ υἱος του βασιλεως απεθανε.
και ειπεν ιωαβ τω χουσι, βαδισας αναγγειλον τω βασιλει ὁσα ειδες· και προσεκυνησε χουσει τω ιωαβ, και εξηλθε.
και προσεθετο ἑτι αχιμαας υἱος σαδωκ, και ειπε προς ιωαβ, και εστω, ὁτι δραμω και γε εγω οπισω του χουσι· και ειπεν ιωαβ, ἱνατι συ τουτο τρεχεις, υἱε μου; δευρο, ουκ εστι σοι ευαγγελια εις ωφελειαν πορευομενω.
και ειπε, τι γαρ εαν δραμω; και ειπεν αυτω ιωαβ, δραμε· και εδραμεν αχιμαας την ὁδον την του κεχαρ, και ὑπερεβη τον χουσι.
και δαυιδ εκαθητο αναμεσον των δυο πυλων· και επορευθη ὁ σκοπος εις το δωμα της πυλης προς το τειχος, και επηρε τους οφθαλμους αυτου, και ειδε. και ιδου ανηρ τρεχων μονος ενωπιον αυτου.
και ανεβοησεν ὁ σκοπος και απηγγειλε τω βασιλει· και ειπεν ὁ βασιλευς, ει μονος εστιν, ευαγγελια εν τω στοματι αυτου· και επορευετο πορευομενος και εγγιζων.
και ειδεν ὁ σκοπος ανδρα ἑτερον τρεχοντα· και εβοησεν ὁ σκοπος προς τη πυλη, και ειπε, και ιδου ανηρ ἑτερος τρεχων μονος· και ειπεν ὁ βασιλευς, και γε οὑτος ευαγγελιζομενος.
και ειπεν ὁ σκοπος, εγω ὁρω τον δρομον του πρωτου ὡς δρομον αχιμαας υἱου σαδωκ· και ειπεν ὁ βασιλευς, ανηρ αγαθος οὑτος, και γε εις ευαγγελιαν αγαθην ελευσεται.
και εβοησεν αχιμαας, και ειπε προς τον βασιλεα, ειρηνη· και προσεκυνησε τω βασιλει επι προσωπον αυτου επι την γην, και ειπεν, ευλογητος κυριος ὁ θεος σου, ὁς απεκλεισε τους ανδρας τους επαραμενους την χειρα αυτων εν τω κυριω μου τω βασιλει.
και ειπεν ὁ βασιλευς, ειρηνη τω παιδαριω τω αβεσσαλωμ; και ειπεν αχιμαας, ειδον το πληθος το μεγα του αποστειλαι τον δουλον του βασιλεως ιωαβ και τον δουλον σου, και ουκ εγνων τι εκει.
και ειπεν ὁ βασιλευς, επιστρεψον, στηλωθητι ὡδε· και επεστραφη, και εστη.
και ιδου ὁ χουσι παρεγενετο, και ειπε τω βασιλει, ευαγγελισθητω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς, ὁτι εκρινε σοι κυριος σημερον εκ χειρος παντων των επεγειρομενων επι σε.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς τον χουσι, ει ειρηνη τω παιδαριω τω αβεσσαλωμ; και ειπεν ὁ χουσι, γενοιντο ὡς το παιδαριον οἱ εχθροι του κυριου μου του βασιλεως, και παντες ὁσοι επανεστησαν επʼ αυτον εις κακα.
19
και εταραχθη ὁ βασιλευς, και ανεβη εις το ὑπερωον της πυλης, και εκλαυσε· και οὑτως ειπεν εν τω πορευεσθαι αυτον, υἱε μου αβεσσαλωμ, υἱε μου, υἱε μου αβεσαλωμ· τις δωη τον θανατον μου αντι σου; εγω αντι σου αβεσσαλωμ, υἱε μου, υἱε μου.
και ανηγγελη τω ιωαβ, λεγοντες, ιδου ὁ βασιλευς κλαιει και πενθει επι αβεσσαλωμ.
και εγενετο ἡ σωτηρια εν τη ἡμερα εκεινη εις πενθος παντι τω λαω, ὁτι ηκουσεν ὁ λαος εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, ὁτι λυπειται ὁ βασιλευς επι τω υἱω αυτου.
και διεκλεπτετο ὁ λαος εν τη ἡμερα εκεινη του εισελθειν εις την πολιν, καθως διακλεπτεται ὁ λαος οἱ αισχυνομενοι εν τω αυτους φευγειν εν τω πολεμω.
και ὁ βασιλευς εκρυψε το προσωπον αυτου· και εκραξεν ὁ βασιλευς φωνη μεγαλη, λεγων, υἱε μου αβεσσαλωμ, αβεσσαλωμ υἱε μου.
και εισηλθεν ιωαβ προς τον βασιλεα εις τον οικον, και ειπε, κατησχυνας σημερον τα προσωπα παντων των δουλων σου των εξαιρουμενων σε σημερον, και την ψυχην των υἱων σου, και των θυγατερων σου, και την ψυχην των γυναικων σου, και των παλλακων σου,
του αγαπαν τους μισουντας σε, και μισειν τους αγαπωντας σε· και ανηγγειλας σημερον, ὁτι ουκ εισιν οἱ αρχοντες σου, ουδε παιδες· ὁτι εγνωκα σημερον, ὁτι ει αβεσσαλωμ εζη, παντες ἡμεις σημερον νεκροι, ὁτι τοτε το ευθες ην εν οφθαλμοις σου.
και νυν αναστας εξελθε και λαλησον εις την καρδιαν των δουλων σου, ὁτι εν κυριω ωμοσα, ὁτι ει μη εκπορευση σημερον, ει αυλισθησεται ανηρ μετα σου την νυκτα ταυτην· και επιγνωθι σεαυτω, και κακον σοι τουτο ὑπερ παν το κακον το επελθον σοι εκ νεοτητος σου ἑως του νυν.
και ανεστη ὁ βασιλευς και εκαθισεν εν τη πυλη· και πας ὁ λαος ανηγγειλαν, λεγοντες, ιδου ὁ βασιλευς καθηται εν τη πυλη· και εισηλθε πας ὁ λαος κατα προσωπον του βασιλεως επι την πυλην· και ισραηλ εφυγεν ανηρ εις τα σκηνωματα αυτου.
και ην πας ὁ λαος κρινομενος εν πασαις φυλαις ισραηλ, λεγοντες, ὁ βασιλευς δαυιδ ερῥυσατο ἡμας απο παντων των εχθρων ἡμων, και αυτος εξειλετο ἡμας εκ χειρος αλλοφυλων· και νυν πεφευγεν απο της γης, και απο της βασιλειας αυτου, και απο αβεσσαλωμ.
και αβεσσαλωμ, ὁν εχρισαμεν εφʼ ἡμων, απεθανεν εν τω πολεμω· και νυν ἱνατι ὑμεις κωφευετε του επιστρεψαι τον βασιλεα; και το ῥημα παντος ισραηλ ηλθε προς τον βασιλεα.
και ὁ βασιλευς δαυιδ απεστειλε προς σαδωκ και προς αβιαθαρ τους ἱερεις, λεγων, λαλησατε προς τους πρεσβυτερους ιουδα, λεγοντες, ἱνατι γινεσθε εσχατοι του επιστρεψαι τον βασιλεα εις τον οικον αυτου; και λογος παντος ισραηλ ηλθε προς τον βασιλεα εις τον οικον αυτου.
αδελφοι μου ὑμεις, οστα μου και σαρκες μου ὑμεις· ἱνατι γινεσθε εσχατοι του επιστρεψαι τον βασιλεα εις τον οικον αυτου;
και τω αμεσσαι; ερειτε, ουχι οστουν μου και σαρξ μου συ; και νυν ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος, και ταδε προσθειη, ει μη αρχων δυναμεως εση ενωπιον εμου πασας τας ἡμερας αντι ιωαβ.
και εκλινε την καρδιαν παντος ανδρος ιουδα ὡς ανδρος ἑνος· και απεστειλαν προς τον βασιλεα, λεγοντες, επιστραφηθι συ και παντες οἱ δουλοι σου.
και επεστρεψεν ὁ βασιλευς, και ηλθεν ἑως του ιορδανου· και ανδρες ιουδα ηλθαν εις γαλγαλα του πορευεσθαι εις απαντην του βασιλεως, διαβιβασαι τον βασιλεα τον ιορδανην.
και εταχυνε σεμει υἱος γηρα υἱου του ιεμινι εκ βαουριμ, και κατεβη μετα ανδρος ιουδα εις απαντην του βασιλεως δαυιδ,
και χιλιοι ανδρες μετʼ αυτου εκ του βενιαμιν, και σιβα το παιδαριον του οικου σαουλ, και πεντεκαιδεκα υἱοι αυτου μετʼ αυτου, και εικοσι δουλοι αυτου μετʼ αυτου· και κατευθυναν τον ιορδανην εμπροσθεν του βασιλεως,
και ελειτουργησαν την λειτουργιαν του διαβιβασαι τον βασιλεα· και διεβη ἡ διαβασις του εξεγειραι τον οικον του βασιλεως, και του ποιησαι το ευθες εν οφθαλμοις αυτου. και σεμει υἱος γηρα επεσεν επι προσωπον αυτου ενωπιον του βασιλεως, διαβαινοντος αυτου τον ιορδανην,
και ειπε προς τον βασιλεα, μη δη λογισασθω ὁ κυριος μου ανομιαν, και μη μνησθης ὁσα ηδικησεν ὁ παις σου εν τη ἡμερα ἡ ὁ κυριος μου εξεπορευετο εξ ιερουσαλημ, του θεσθαι τον βασιλεα εις την καρδιαν αυτου.
ὁτι εγνω ὁ δουλος σου ὁτι εγω ἡμαρτον, και ιδου εγω ηλθον σημερον προτερος παντος ισραηλ και οικου ιωσηφ, του καταβηναι με εις απαντην του κυριου μου του βασιλεως.
και απεκριθη αβεσσαε υἱος σαρουιας, και ειπε, μη αντι τουτου ου θανατωθησεται σεμει, ὁτι κατηρασατο τον χριστον κυριου;
και ειπε δαυιδ, τι εμοι και ὑμιν, υἱοι σαρουιας, ὁτι γινεσθε μοι σημερον εις επιβουλον; σημερον ου θανατωθησεται τις ανηρ εξ ισραηλ· ὁτι ουκ οιδα ει σημερον βασιλευω εγω επι τον ισραηλ.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς σεμει, ου μη αποθανης· και ωμοσεν αυτω ὁ βασιλευς.
και μεμφιβοσθε υἱος υἱου σαουλ κατεβη εις απαντην του βασιλεως, και ουκ εθεραπευσε τους ποδας αυτου, ουδε ωνυχισατο, ουδε εποιησε τον μυστακα αυτου, και τα ἱματια αυτου ουκ απεπλυνεν, απο της ἡμερας ἡς απηλθεν ὁ βασιλευς, ἑως της ἡμερας ἡς αυτος παρεγενετο εν ειρηνη.
και εγενετο ὁτε εισηλθεν εις ἱερουσαλημ εις απαντησιν του βασιλεως, και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, τι ὁτι ουκ επορευθης μετʼ εμου, μεμφιβοσθε;
και ειπε προς αυτον μεμφιβοσθε, κυριε μου βασιλευ, ὁ δουλος μου παρελογισατο με, ὁτι ειπεν ὁ παις σου αυτω, επισαξον μοι την ονον, και επιβω επʼ αυτην, και πορευσομαι μετα του βασιλεως, ὁτι χωλος ὁ δουλος σου.
και μεθωδευσεν εν τω δουλω σου προς τον κυριον μου τον βασιλεα· και ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς ὡς αγγελος του θεου, και ποιησον το αγαθον εν οφθαλμοις σου.
ὁτι ουκ ην πας ὁ οικος του πατρος μου, αλλʼ η ὁτι ανδρες θανατου τω κυριω μου τω βασιλει, και εθηκας τον δουλον σου εν τοις εσθιουσι την τραπεζαν σου· και τι εστι μοι ετι δικαιωμα, και του κεκραγεναι με ετι προς τον βασιλεα;
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ἱνατι λαλεις ετι τους λογους σου; ειπον, συ και σιβα διελεισθε τον αγρον.
και ειπε μεμφιβοσθε προς τον βασιλεα, και γε τα παντα λαβετω, μετα το παραγενεσθαι τον κυριον μου τον βασιλεα εν ειρηνη εις τον οικον αυτου.
και βερζελλι ὁ γαλααδιτης κατεβη εκ ῥωγελλιμ, και διεβη μετα του βασιλεως τον ιορδανην εκπεμψαι αυτον τον ιορδανην.
και βερζελλι ανηρ πρεσβυτερος σφοδρα, υἱος ογδοηκοντα ετων, και αυτος διεθρεψε τον βασιλεα εν τω οικειν αυτον εν μαναιμ, ὁτι ανηρ μεγας ην σφοδρα.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς βερζελλι, συ διαβηση μετʼ εμου, και διαθρεψω το γηρας σου μετʼ εμου εν ἱερουσαλημ.
και ειπε βερζελλι προς τον βασιλεα, ποσαι ἡμεραι ετων ζωης μου, ὁτι αναβησομαι μετα του βασιλεως εις ἱερουσαλημ;
υἱος ογδοηκοντα ετων εγω ειμι σημερον· ει μην γνωσομαι αναμεσον αγαθου και κακου; ει γευσεται ὁ δουλος σου ετι ὁ φαγομαι η πιομαι; η ακουσομαι ετι φωνην αδοντων και αδουσων; και ἱνατι εσται ετι ὁ δουλος σου εις φορτιον επι τον κυριον μου τον βασιλεα;
ὡς βραχυ διαβησεται ὁ δουλος σου τον ιορδανην μετα του βασιλεως· και ἱνατι ανταποδιδωσι μοι ὁ βασιλευς την ανταποδοσιν ταυτην;
καθισατω δη ὁ δουλος σου, και αποθανουμαι εν τη πολει μου παρα τω ταφω του πατρος μου και της μητρος μου· και ιδου ὁ δουλος σου χαμααμ διαβησεται μετα του κυριου μου του βασιλεως· και ποιησον αυτω το αγαθον εν οφθαλμοις σου.
και ειπεν ὁ βασιλευς, μετʼ εμου διαβητω χαμααμ, καγω ποιησω αυτω το αγαθον εν οφθαλμοις μου, και παντα ὁσα αν εκλεξη επʼ εμοι, ποιησω σοι.
και διεβη πας ὁ λαος τον ιορδανην, και ὁ βασιλευς διεβη, και κατεφιλησεν ὁ βασιλευς τον βερζελλι, και ευλογησεν αυτον, και επεστρεψεν εις τον τοπον αυτου.
και διεβη ὁ βασιλευς εις γαλγαλα, και χαμααμ διεβη μετʼ αυτου· και πας ὁ λαος ιουδα διαβαινοντες μετα του βασιλεως, και γε το ἡμισυ του λαου ισραηλ.
και ιδου πας ανηρ ισραηλ παρεγενοντο προς τον βασιλεα, και ειπε προς τον βασιλεα, τι ὁτι εκλεψαν σε οἱ αδελφοι ἡμων ανηρ ιουδα, και διεβιβασαν τον βασιλεα και τον οικον αυτου τον ιορδανην, και παντες ανδρες δαυιδ μετʼ αυτου;
και απεκριθη πας ανηρ ιουδα προς ανδρα ισραηλ, και ειπαν, διοτι εγγιζει προς με ὁ βασιλευς· και ἱνατι οὑτως εθυμωθης περι του λογου τουτου; μη βρωσει εφαγαμεν εκ του βασιλεως, η δομα εδωκεν, η αρσιν ηρεν ἡμιν;
και απεκριθη ανηρ ισραηλ τω ανδρι ιουδα, και ειπε, δεκα χειρες μοι εν τω βασιλει, και πρωτοτοκος εγω η συ, και γε εν τω δαυιδ ειμι ὑπερ σε· και ἱνατι τουτο ὑβρισας με, και ουκ ελογισθη ὁ λογος μου πρωτος μοι του ιουδα επιστρεψαι τον βασιλεα εμοι; και εσκληρυνθη ὁ λογος ανδρος ιουδα ὑπερ τον λογον ανδρος ισραηλ.
20
και εκει επικαλουμενος υἱος παρανομος, και ονομα αυτω σαβεε, υἱος βοχορι ανηρ ὁ ιεμινι, και εσαλπισε τη κερατινη, και ειπεν, ουκ εστιν ἡμιν μερις εν δαυιδ, ουδε κληρονομια ἡμιν εν τω υἱω ιεσσαι· ανηρ εις τα σκηνωματα σου, ισραηλ.
και ανεβη πας ανηρ ισραηλ απο οπισθεν δαυιδ οπισω σαβεε υἱου βοχορι· και ανηρ ιουδα εκολληθη τω βασιλει αυτων, απο του ιορδανου και ἑως ιερουσαλημ.
και εισηλθε δαυιδ εις τον οικον αυτου εις ἱερουσαλημ· και ελαβεν ὁ βασιλευς τας δεκα γυναικας τας παλλακας αυτου, ἁς αφηκε φυλασσειν τον οικον, και εδωκεν αυτας εν οικω φυλακης, και διεθρεψεν αυτας, και προς αυτας ουκ εισηλθε· και ησαν συνεχομεναι ἑως ἡμερας θανατου αυτων χηραι ζωσαι.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς αμεσσαι, βοησον μοι τον ανδρα ιουδα τρεις ἡμερας, συ δε αυτου στηθι.
και επορευθη αμεσσαι του βοησαι τον ιουδαν, και εχρονισεν απο του καιρου οὑ εταξατο αυτω δαυιδ.
και ειπε δαυιδ προς αμεσσαι, νυν κακοποιησει ἡμας σαβεε υἱος βοχορι ὑπερ αβεσσαλωμ· και νυν συ λαβε μετα σεαυτου τους παιδας του κυριου σου, και καταδιωξον οπισω αυτου, μη ποτε ἑαυτω εὑρη πολεις οχυρας, και σκιασει τους οφθαλμους ἡμων.
και εξηλθον οπισω αυτου αβεσσαι και οἱ ανδρες ιωαβ, και ὁ χερεθι, και ὁ φελεθι, και παντες οἱ δυνατοι, και εξηλθον εξ ἱερουσαλημ διωξαι οπισω σαβεε υἱου βοχορι.
και αυτοι παρα τω λιθω τω μεγαλω τω εν γαβαων· και αμεσσαι εισηλθεν εμπροσθεν αυτων· και ιωαβ περιεζωσμενος μανδυαν το ενδυμα αυτου, και επʼ αυτω εζωσμενος μαχαιραν εζευγμενην επι της οσφυος αυτου εν κολεω αυτης· και ἡ μαχαιρα εξηλθε· και αυτη εξηλθε και επεσε.
και ειπεν ιωαβ τω αμεσσαι, ει ὑγιαινεις συ, αδελφε; και εκρατησεν ἡ χειρ ἡ δεξια ιωαβ του πωγωνος αμεσσαι του καταφιλησαι αυτον.
και αμεσσαι ουκ εφυλαξατο την μαχαιραν την εν τη χειρι ιωαβ· και επαισεν αυτον εν αυτη ιωαβ εις την ψοαν, και εξεχυθη ἡ κοιλια αυτου εις την γην, και ουκ εδευτερωσεν αυτω, και απεθανε· και ιωαβ και αβεσσαι ὁ αδελφος αυτου εδιωξεν οπισω σαβεε υἱου βοχορι.
και ανηρ εστη επʼ αυτον των παιδαριων ιωαβ, και ειπε, τις ὁ βουλομενος ιωαβ, και τις του δαυιδ, οπισω ιωαβ;
και αμεσσαι πεφυρμενος εν τω αἱματι εν μεσω της τριβου· και ειδεν ανηρ, ὁτι εἱστηκει πας ὁ λαος, και απεστρεψε τον αμεσσαι εκ της τριβου εις αγρον· και επερῥιψεν επʼ αυτον ἱματιον, καθʼ ὁτι ειδε παντα τον ερχομενον επʼ αυτον ἑστηκοτα.
ἡνικα δε εφθασεν εκ της τριβου, παρηλθε πας ανηρ ισραηλ οπισω ιωαβ του διωξαι οπισω σαβεε υἱου βοχορι.
και διηλθεν εν πασαις φυλαις ισραηλ εις αβελ και εις βαθμαχα· και παντες εν χαρῥι και εξεκκλησιασθησαν, και ηλθον κατοπισθεν αυτου.
και παρεγενηθησαν και επολιορκουν επʼ αυτον εν αβελ και φερμαχα· και εξεχεαν προσχωμα προς την πολιν, και εστη εν τω προτειχισματι· και πας ὁ λαος ὁ μετα ιωαβ ενοουσαν καταβαλειν το τειχος.
και εβοησε γυνη σοφη εκ του τειχους, και ειπεν, ακουσατε ακουσατε, ειπατε δη προς ιωαβ, εγγισον ἑως ὡδε, και λαλησω προς αυτον.
και προσηγγισε προς αυτην· και ειπεν ἡ γυνη, ει συ ει ιωαβ; ὁ δε ειπεν, εγω. ειπε δε αυτω, ακουσον τους λογους της δουλης σου· και ειπεν ιωαβ, ακουω εγω ειμι.
και ειπε λεγουσα, λογον ελαλησαν εν πρωτοις, λεγοντες, ηρωτημενος ηρωτηθη εν τη αβελ και εν δαν ει εξελιπον ἁ εθεντο οἱ πιστοι του ισραηλ· ερωτωντες επερωτησουσιν εν αβελ, και οὑτως ει εξελιπον.
εγω ειμι ειρηνικα των στηριγματων ισραηλ· συ δε ζητεις θανατωσαι πολιν και μητροπολιν εν ισραηλ· ἱνατι καταποντιζεις κληρονομιαν κυριου;
και απεκριθη ιωαβ, και ειπεν, ἱλεως μοι ἱλεως μοι, ει καταποντιω και ει φθερω.
ουχ οὑτως ὁ λογος, ὁτι ανηρ εξ ορους εφραιμ, σαβεε υἱος βοχορι ονομα αυτου, και επηρε την χειρα αυτου επι τον βασιλεα δαυιδ. δοτε αυτον μοι μονον, και απελευσομαι απανωθεν της πολεως. και ειπεν ἡ γυνη προς ιωαβ, ιδου ἡ κεφαλη αυτου ῥιφησεται προς σε δια του τειχους.
και εισηλθεν ἡ γυνη προς παντα τον λαον, και ελαλησε προς πασαν την πολιν εν τη σοφια αυτης· και αφειλε την κεφαλην σαβεε υἱου βοχορι· και αφειλε και εβαλε προς ιωαβ· και εσαλπισεν εν κερατινη, και διεσπαρησαν απο της πολεως απʼ αυτου ανηρ εις τα σκηνωματα αυτου· και ιωαβ απεστρεψεν εις ιερουσαλημ προς τον βασιλεα.
και ὁ ιωαβ προς παση τη δυναμει ισραηλ· και βαναιας υἱος ιωδαε επι του χερεθι, και επι του φελεθι·
και αδωνιραμ επι του φορου· και ιωσαφαθ υἱος αχιλουθ αναμιμνησκων.
και σουσα γραμματευς· και σαδωκ και αβιαθαρ ἱερεις·
και γε ιρας ὁ ιαριν ην ἱερευς τω δαυιδ.
21
και εγενετο λιμος εν ταις ἡμεραις δαυιδ τρια ετη, ενιαυτος ὁ εχομενος ενιαυτου· και εζητησε δαυιδ το προσωπον κυριου· και ειπε κυριος, επι σαουλ και επι τον οικον αυτου αδικια εν θανατω αἱματων αυτου, περι οὑ εθανατωσε τους γαβαωνιτας.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς δαυιδ τους γαβαωνιτας, και ειπε προς αυτους· και οἱ γαβαωνιται ουχ υἱοι ισραηλ εισιν, ὁτι αλλʼ η εκ του ελλειμματος του αμορῥαιου, και οἱ υἱοι ισραηλ ωμοσαν αυτοις· και εζητησε σαουλ παταξαι αυτους εν τω ζηλωσαι αυτον τους υἱους ισραηλ και ιουδα.
και ειπε δαυιδ προς τους γαβαωνιτας, τι ποιησω ὑμιν, και εν τινι εξιλασωμαι, και ευλογησετε την κληρονομιαν κυριου;
και ειπαν αυτω οἱ γαβαωνιται, ουκ εστιν ἡμιν αργυριον η χρυσιον μετα σαουλ και μετα του οικου αυτου, και ουκ εστιν ἡμιν ανηρ θανατωσαι εν ισραηλ. και ειπε, τι ὑμεις λεγετε, και ποιησω ὑμιν;
και ειπαν προς τον βασιλεα, ὁ ανηρ ὁς συνετελεσεν εφʼ ἡμας και εδιωξεν ἡμας, ὁς παρελογισατο εξολοθρευσαι ἡμας, αφανισωμεν αυτον, του μη ἑσταναι αυτον εν παντι ὁριω ισραηλ.
δοτω ἡμιν ἑπτα ανδρας εκ των υἱων αυτου, και εξηλιασωμεν αυτους τω κυριω εν τω γαβαων σαουλ εκλεκτους κυριου· και ειπεν ὁ βασιλευς, εγω δωσω.
και εφεισατο ὁ βασιλευς επι μεμφιβοσθε υἱον ιωναθαν υἱου σαουλ δια τον ὁρκον κυριου τον αναμεσον αυτων, και αναμεσον δαυιδ, και αναμεσον ιωναθαν υἱου σαουλ.
και ελαβεν ὁ βασιλευς τους δυο υἱους ῥεσφα θυγατρος ἁια, οὑς ετεκε τω σαουλ, τον ερμωνοι και τον μεμφιβοσθε, και τους πεντε υἱους της μιχολ θυγατρος σαουλ, οὑς ετεκε τω εσδριηλ υἱω βερζελλι τω μωουλαθι·
και εδωκεν αυτους εν χειρι των γαβαωνιτων, και εξηλιασαν αυτους εν τω ορει εναντι κυριου· και επεσαν οἱ ἑπτα αυτοι επι το αυτο· και αυτοι δε εθανατωθησαν εν ἡμεραις θερισμου εν πρωτοις, εν αρχη θερισμου κριθων.
και ελαβε ῥεσφα θυγατηρ ἁια τον σακκον, και επηξεν αυτη προς την πετραν εν αρχη θερισμου κριθων, ἑως εσταξεν επʼ αυτους ὑδωρ εκ του ουρανου· και ουκ εδωκε τα πετεινα του ουρανου καταπαυσαι επʼ αυτους ἡμερας, και τα θηρια του αγρου νυκτος.
και απηγγελη τω δαυιδ ὁσα εποιησε ῥεσφα θυγατηρ ἁια παλλακη σαουλ· και εξελυθησαν, και κατελαβεν αυτους δαν υἱος ιωα εκ των απογονων των γιγαντων.
και επορευθη δαυιδ και ελαβε τα οστα σαουλ, και τα οστα ιωναθαν του υἱου αυτου, παρα των ανδρων υἱων ιαβις γαλααδ, οἱ εκλεψαν αυτους εκ της πλατειας βαιθσαν, ὁτι εστησαν αυτους εκει οἱ αλλοφυλοι εν τη ἡμερα ἡ επαταξαν οἱ αλλοφυλοι τον σαουλ εν γελβουε.
και ἁνενεγκεν εκειθεν τα οστα σαουλ και τα οστα ιωναθαν του υἱου αυτου, και συνηγαγε τα οστα των εξηλιασμενων.
και εθαψαν τα οστα σαουλ και τα οστα ιωναθαν του υἱου αυτου και τα οστα των ἡλιασθενων εν γη βενιαμιν εν τη πλευρα εν τω ταφω κις του πατρος αυτου· και εποιησαν παντα ὁσα ενετειλατο ὁ βασιλευς· και επηκουσεν ὁ θεος τη γη μετα ταυτα.
και εγενηθη ετι πολεμος τοις αλλοφυλοις μετα ισραηλ· και κατεβη δαυιδ και οἱ παιδες αυτου μετʼ αυτου, και επολεμησαν μετα των αλλοφυλων· και επορευθη δαυιδ.
και ιεσβι, ὁς ην εν τοις εκγονοις του ῥαφα, και ὁ σταθμος του δορατος αυτου, τριακοσιων σικλων ὁλκη χαλκου, και αυτος περιεζωσμενος κορυνην, και διενοειτο του παταξαι τον δαυιδ.
και εβοηθησεν αυτω αβεσσα υἱος σαρουιας, και επαταξε τον αλλοφυλον και εθανατωσεν αυτον· τοτε ωμοσαν οἱ ανδρες δαυιδ, λεγοντες, ουκ εξελευση ετι μεθʼ ἡμων εις πολεμον, και ου μη σβεσης τον λυχνον ισραηλ.
και εγενηθη μετα ταυτα ετι πολεμος εν γεθ μετα των αλλοφυλων· τοτε επαταξε σεβοχα ὁ αστατωθι τον σεφ εν τοις εγγονοις του ῥαφα.
και εγενετο ὁ πολεμος εν ῥομ μετα των αλλοφυλων· και επαταξεν ελεαναν υἱος αριωργιμ ὁ βαιθλεεμιτης τον γολιαθ τον γεθαιον· και το ξυλον του δορατος αυτου ὡς αντιον ὑφαινοντων.
και εγενετο ετι πολεμος εν γεθ· και ην ανηρ μαδων, και οἱ δακτυλοι των χειρων αυτου, και οἱ δακτυλοι των ποδων αυτου ἑξ και ἑξ, εικοσιτεσσαρες αριθμω· και γε αυτος ετεχθη τω ῥαφα.
και ωνειδισε τον ισραηλ, και επαταξεν αυτον ιωναθαν υἱος σεμει αδελφου δαυιδ.
οἱ τεσσαρες οὑτοι ετεχθησαν απογονοι των γιγαντων εν γεθ τω ῥαφα οικος, και επεσαν εν χειρι δαυιδ, και εν χειρι των δουλων αυτου.
22
και ελαλησε δαυιδ τω κυριω τους λογους της ωδης ταυτης, εν ἡ ἡμερα εξειλετο αυτον κυριος εκ χειρος παντων των εχθρων αυτου, και εκ χειρος σαουλ.
και ειπεν ωδη·
ὁ θεος μου, φυλαξ μου εσται μοι, πεποιθως εσομαι επʼ αυτω· ὑπερασπιστης μου, και κερας σωτηριας μου, αντιληπτωρ μου, και καταφυγη μου σωτηριας μου, εξ αδικου σωσεις με.
αινετον επικαλεσομαι κυριον, και εκ των εχθρων μου σωθησομαι.
ὁτι περιεσχον με συντριμμοι θανατου, χειμαρῥοι ανομιας εθαμβησαν με.
ωδινες θανατου εκυκλωσαν με, προεφθασαν με σκληροτητες θανατου.
εν τω θλιβεσθαι με επικαλεσομαι τον κυριον, και προς τον θεον μου βοησομαι, και επακουσεται εκ ναου αυτου φωνης μου, και ἡ κραυγη μου εν τοις ωσιν αυτου.
και εταραχθη και εσεισθη ἡ γη, και τα θεμελια του ουρανου συνεταραχθησαν και εσπαραχθησαν, ὁτι εθυμωθη κυριος αυτοις.
ανεβη καπνος εν τη οργη αυτου, και πυρ εκ στοματος αυτου κατεδεται· ανθρακες εξεκαυθησαν απʼ αυτου.
και εκλινεν ουρανους και κατεβη, και γνοφος ὑποκατω των ποδων αυτου.
και επεκαθισεν επι τω χερουβιν και επετασθη, και ωφθη επι πτερυγων ανεμου.
και εθετο σκοτος αποκρυφην αυτου· κυκλω αυτου ἡ σκηνη αυτου σκοτος ὑδατων, επαχυνεν εν νεφελαις αερος.
απο του φεγγους εναντιον αυτου εξεκαυθησαν ανθρακες πυρος.
εβροντησεν εξ ουρανου κυριος, και ὁ ὑψιστος εδωκε φωνην αυτου.
και απεστειλε βελη, και εσκορπισεν αυτους· και ηστραψεν αστραπην, και εξεστησεν αυτους.
και ωφθησαν αφεσεις θαλασσης, και απεκαλυφθη θεμελια της οικουμενης εν τη επιτιμησει κυριου, απο πνοης πνευματος θυμου αυτου.
απεστειλεν εξ ὑξ ὑψους και ελαβε με, εἱλκυσε με εξ ὑδατων πολλων.
ερῥυσατο με εξ εχθρων μου ισχυος, εκ των μισουντων με, ὁτι εκραταιωθησαν ὑπερ εμε.
προεφθασαν με ἡμεραι θλιψεως μου· και εγενετο κυριος επιστηριγμα μου;
και εξηγαγε με εις πλατυσμον, και εξειλετο με, ὁτι ηυδοκησες εν εμοι.
και ανταπεδωκε μοι κυριος κατα την δικαιοσυνην μου, και κατα την καθαριοτητα των χειρων μου ανταπεδωκε μοι.
ὁτι εφυλαξα ὁδους κυριου, και ουκ ησεβησα απο του θεου μου.
ὁτι παντα τα κριματα αυτου κατεναντιον μου και τα δικαιωματα αυτου, ουκ απεστην απʼ αυτων.
και εσομαι αμωμος αυτω, και προφυλαξομαι απο της ανομιας μου.
και αποδωσει μοι κυριος κατα την δικαιοσυνην μου, και κατα την καθαριοτητα των χειρων μου ενωπιον των οφθαλμων αυτου.
μετα ὁσιου ὁσιωθηση, και μετα ανδρος τελειου τελειωθηση·
και μετα εκλεκτου εκλεκτος εση, και μετα στρεβλου στρεβλωθηση.
και τον λαον τον πτωχον σωσεις, και οφθαλμους επι μετεωρων ταπεινωσεις.
ὁτι συ ὁ λυχνος μου κυριε, και κυριος εκλαμψει μοι το σκοτος μου.
ὁτι εν σοι δραμουμαι μονοζωνος, και εν τω θεω μου ὑπερβησομαι τειχος.
ὁ ισχυρος αμωμος ἡ ὁδος αυτου· το ῥημα κυριου κραταιον πεπυρωμενον· ὑπερασπιστης εστι πασι τοις πεποιθοσιν επʼ αυτον.
τις ισχυρος πλην κυριου; και τις κτιστης εσται πλην του θεου ἡμων;
ὁ ισχυρος ὁ κραταιων με δυναμει, και εξετιναξεν αμωμον την ὁδον μου.
τιθεις τους ποδας μου ὡς ελαφων, και επι τα ὑψη ἱστων με.
διδασκων χειρας μου εις πολεμον, και καταξας τοξον χαλκουν εν βραχιονι μου.
και εδωκας μοι ὑπερασπισμον σωτηριας μου, και ἡ ὑπακοη σου επληθυνε με εις πλατυσμον εις τα διαβηματα μου ὑποκατω μου,
και ουκ εσαλευθησαν τα σκελη μου.
διωξω εχθρους μου, και αφανιω αυτους, και ουκ αναστρεψω ἑως αν συντελεσω αυτους.
και θλασω αυτους και ουκ αναστησονται, και πεσουνται ὑπο τους ποδας μου.
και ενισχυσεις με δυναμει εις πολεμον, καμψεις τους επιστανομενους μοι ὑποκατω μου.
και τους εχθρους μου εδωκας μοι νωτον, τους μισουντας με, και εθανατωσας αυτους.
βοησονται, και ουκ εστι βοηθος, προς κυριον, και ουκ επηκουσεν αυτων.
και ελεανα αυτους ὡς χουν γης, ὡς πηλον εξοδων ελεπτυνα αυτους.
και ῥυση με εκ μαχης λαων, φυλαξεις με εις κεφαλην εθνων· λαος ὁν ουκ εγνω εδουλευσαν μοι.
υἱοι αλλοτριοι εψευσαντο μοι, εις ακοην ωτιου ηκουσαν μου.
υἱοι αλλοτριοι απορῥιφησονται, και σφαλουσιν εκ των συγκλεισμων αυτων.
ζη κυριος, και ευλογητος ὁ φυλαξ μου, και ὑψωθησεται ὁ θεος μου ὁ φυλαξ της σωτηριας μου.
ισχυρος κυριος ὁ διδους εκδικησεις εμοι, παιδευων λαους ὑποκατω μου,
και εξαγων με εξ εχθρων μου· και εκ των επεγειρομενων μοι ὑψωσεις με, εξ ανδρος αδικηματων ῥυση με.
δια τουτο εξομολογησομαι σοι κυριε εν τοις εθνεσι, και εν τω ονοματι σου ψαλω.
μεγαλυνων τας σωτηριας βασιλεως αυτου, και ποιων ελεος τω χριστω αυτου τω δαυιδ, και τω σπερματι αυτου ἑως αιωνος.
23
πιστος δαυιδ υἱος ιεσσαι, και πιστος ανηρ ὁν ανεστησε κυριος επι χριστον θεου ιακωβ, και ευπρεπεις ψαλμοι ισραηλ.
πνευμα κυριου ελαλησεν εν εμοι, και ὁ λογος αυτου επι γλωσσης μου.
λεγει ὁ θεος ισραηλ, εμοι ελαλησε φυλαξ εξ ισραηλ παραβολην· ειπον εν ανθρωπω, πως κραταιωσητε φοβον χριστου;
και εν φωτι θεου πρωιας, ανατειλαι ἡλιος τοπρωι, οὑ κυριος παρηλθεν εκ φεγγους, και ὡς εξ ὑετου χλοης απο γης.
ου γαρ οὑτως ὁ οικος μου μετα ισχυρου, διαθηκην γαρ αιωνιον εθετο μοι ἑτοιμην εν παντι καιρω πεφυλαγμενην· ὁτι πασα σωτηρια μου και παν θελημα, ὁτι ου μη βλαστηση ὁ παρανομος.
ὡσπερ ακανθα εξωσμενη παντες οὑτοι, ὁτι ου χειρι ληφθησονται,
και ανηρ ου κοπιασει εν αυτοις· και πληρες σιδηρου, και ξυλον δορατος, και εν πυρι καυσει, και καυθησονται αισχυνην αυτων.
ταυτα τα ονοματα των δυνατων δαυιδ· ιεβοσθε ὁ χαναναιος αρχων του τριτου εστιν· αδινων ὁ ασωναιος, οὑτος εσπασατο την ῥομφαιαν αυτου επι οκτακοσιους στρατιωτας εισαπαξ.
και μετʼ αυτον ελεαναν υἱος πατραδελφου αυτου υἱος δουδι του εν τοις τρισι δυνατοις μετα δαυιδ· και εν τω ονειδισαι αυτον εν τοις αλλοφυλοις, συνηχθησαν εκει εις πολεμον, και ανεβησεν ανηρ ισραηλ.
αυτος ανεστη και επαταξεν εν τοις αλλοφυλοις, ἑως οὑ εκοπιασεν ἡ χειρ αυτου, και προσεκολληθη ἡ χειρ αυτου προς την μαχαιραν· και εποιησε κυριος σωτηριαν μεγαλην εν τη ἡμερα εκεινη· και ὁ λαος εκαθητο οπισω αυτου πλην εκδιδυσκειν.
και μετʼ αυτον σαμαια υἱος ασα ὁ αρουχαιος· και συνηχθησαν οἱ αλλοφυλοι εις θηρια· και ην εκει μερις του αγρου πληρης φακου· και ὁ λαος εφυγεν εκ προσωπου αλλοφυλων.
και εστηλωθη εν μεσω της μεριδος, και εξειλατο αυτην, και επαταξε τους αλλοφυλους· και εποιησε κυριος σωτηριαν μεγαλην.
και κατεβησαν τρεις απο των τριακοντα, και κατεβησαν εις κασων προς δαυιδ, εις το σπηλαιον οδολλαμ· και ταγμα των αλλοφυλων, και παρενεβαλον εν τη κοιλαδι ῥαφαιν.
και δαυιδ τοτε εν τη περιοχη, και το ὑποστεμα των αλλοφυλων τοτε εν βηθλεεμ.
και επεθυμησε δαυιδ και ειπε, τις ποτιει με ὑδωρ εκ του λακκου του εν βηθλεεμ του εν τη πυλη; το δε συστεμα των αλλοφυλων τοτε εν βηθλεεμ.
και διερῥηξαν οἱ τρεις δυνατοι εν τη παρεμβολη των αλλοφυλων, και ὑδρευσαντο ὑδωρ εκ του λακκου του εν βηθλεεμ του εν τη πυλη· και ελαβαν, και παρεγενοντο προς δαυιδ, και ουκ ἡθελησε πιειν αυτο· και εσπεισεν αυτο τω κυριω.
και ειπεν, ἱλεως μοι κυριε του ποιησαι τουτο, ει αἱμα των ανδρων των πορευθεντων εν ταις ψυχαις αυτων πιομαι· και ουκ ηθελησε πιειν αυτο. ταυτα εποιησαν οἱ τρεις δυνατοι.
και αβεσσα ὁ αδελφος ιωαβ υἱος σαρουιας αυτος αρχων εν τοις τρισι, και αυτος εξηγειρε το δορυ αυτου επι τριακοσιους τραυματιας· και αυτω ονομα εν τοις τρισιν.
εκ των τριων εκεινων ενδοξος, και εγενετο αυτοις εις αρχοντα, και ἑως των τριων ουκ ηλθε.
και βαναιας υἱος ιωδαε ανηρ αυτος πολλοστος εργοις, απο καβεσεηλ, και αυτος επαταξε τους δυο υἱους αριηλ του μωαβ· και αυτος κατεβη και επαταξε τον λεοντα εν μεσω του λακκου εν τη ἡμερα της χιονος.
αυτος επαταξε τον ανδρα τον αιγυπτιον, ανδρα ὁρατον, εν δε τη χειρι του αιγυπτιου δορυ ὡς ξυλον διαβαθρας· και κατεβη προς αυτον εν ῥαβδω, και ἡρπασε το δορυ εκ της χειρος του αιγυπτιου, και απεκτεινεν αυτον εν τω δορατι αυτου.
ταυτα εποιησε βαναιας υἱον ιωδαε, και αυτω ονομα εν τοις τρισι τοις δυνατοις,
εκ των τριων ενδοξος, και προς τους τρεις ουκ ηλθε· και εταξεν αυτον δαυιδ προς τας ακοας αυτου.
ασαηλ αδελφος ιωαβ· οὑτος εν τοις τριακοντα· ελεαναν υἱος δουδι πατραδελφου αυτου εν βηθλεεμ·
σαιμα ὁ ῥουδαιος·
σελλης ὁ κελωθι· ιρας υἱος ισκα ὁ θεκωιτης·
αβιεζερ ὁ ανωθιτης, εκ των υἱων του ανωθιτου·
ελλων ὁ αωιτης· νοερε ὁ νετωφατιτης·
εσθαι υἱος ῥιβα εκ γαβαεθ υἱος βενιαμιν του εφραθαιου· ασμωθ ὁ βαρδιαμιτης·
εμασου ὁ σαλαβωνιτης· υἱοι ασαν, ιωναθαν·
σαμναν ὁ ἁρωδιτης· αμναν υἱος αραι σαραουριτης·
αλιφαλεθ υἱος του ασβιτου, υἱος του μαχαχαχι· ελιαβ υἱος αχιτοφελ του γελωνιτου·
ασαραι ὁ καρμηλιος του ουραιοερχι·
γααλ υἱος ναθανα· πολυδυναμεως υἱος γαλααδδι·
ελιε ὁ αμμανιτης·
ἁδροι απο χειμαρῥων·
γαδαβιηλ υἱος του αραβωθαιου·
γελωρε ὁ βηθωραιος αιρων τα σκευη· ιωαβ υἱος σαρουιας·
ιρας ὁ εθιραιος· γηραβ ὁ εθεναιος·
ουριας ὁ χετταιος· οἱ παντες τριακοντα και ἑπτα.
24
και προσεθετο οργην κυριος εκκαηναι εν ισραηλ, και επεσεισε τον δαυιδ εν αυτοις, λεγων, βαδιζε, αριθμησον τον ισραηλ και τον ιουδαν.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς ιωαβ αρχοντα της ισχυος τον μετʼ αυτου, διελθε δη πασας φυλας ισραηλ και ιουδα, απο δαν και ἑως βηρσαβεε, και επισκεψαι τον λαον, και γνωσομαι τον αριθμον του λαου.
και ειπεν ιωαβ προς τον βασιλεα, και προσθειη κυριος ὁ θεος προς τον λαον ὡσπερ αυτους και ὡσπερ αυτους ἑκατονταπλασιονα, και οφθαλμοι του κυριου μου του βασιλεως ὁρωντες· και ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς ἱνατι βουλεται εν τω λογω τουτω;
και ὑπερισχυσεν ὁ λογος του βασιλεως προς ιωαβ και εις τους αρχοντας της δυναμεως·
και διεβησαν τον ιορδανην, και παρενεβαλον εν αροηρ εκ δεξιων της πολεως της εν μεσω της φαραγγος γαδ και ελιεζερ.
και ηλθον εις γαλααδ και εις γην θαβασων, ἡ εστιν αδασαι, και παρεγενοντο εις δανιδαν και ουδαν, και εκυκλωσαν σιδωνα.
και ηλθον εις μαψαρ τυρου, και εις πασας τας πολεις του ευαιου και του χαναναιου· και ηλθαν κατα νοτον ιουδα εις βηρσαβεε,
και περιωδευσαν εν παση τη γη· και παρεγενοντο απο τελους εννεα μηνων και εικοσι ἡμερων εις ιερουσαλημ.
και εδωκεν ιωαβ τον αριθμον της επισκεψεως του λαου προς τον βασιλεα· και εγενετο ισραηλ, οκτακοσιαι χιλιαδες ανδρων δυναμεως σπωμενων ῥομφαιαν· και ανηρ ιουδα, πεντακοσιαι χιλιαδες ανδρων μαχητων.
και επαταξε καρδια δαυιδ αυτον μετα το αριθμησαι τον λαον· και ειπε δαυιδ προς κυριον, ἡμαρτον σφοδρα ὁ εποιησα νυν κυριε· παραβιβασον δη την ανομιαν του δουλου σου, ὁτι εμωρανθην σφοδρα.
και ανεστη δαυιδ τοπρωι· και λογος κυριου εγενετο προς γαδ τον προφητην τον ὁρωντα, λεγων,
πορευθητι, και λαλησον προς δαυιδ, λεγων, ταδε λεγει κυριος, τρια εγω ειμι αιρω επι σε, και εκλεξαι σεαυτω ἑν εξ αυτων, και ποιησω σοι.
και εισηλθε γαδ προς δαυιδ, και ανηγγειλε, και ειπεν αυτω, εκλεξαι σεαυτω γενεσθαι, ει ελθη σοι τρια ετη λιμος εν τη γη σου, η τρεις μηνας φευγειν σε εμπροσθεν των εχθρων σου, και εσονται διωκοντες σε, η γενεσθαι τρεις ἡμερας θανατον εν τη γη σου· νυν ουν γνωθι και ιδε τι αποκριθω τω αποστειλαντι με ῥημα.
και ειπε δαυιδ προς γαδ, στενα μοι παντοθεν σφοδρα εστιν· εμπεσουμαι δη εις χειρας κυριου, ὁτι πολλοι οἱ οικτιρμοι αυτου σφοδρα· εις δε χειρας ανθρωπου ου μη εμπεσω.
και εξελεξατο ἑαυτω δαυιδ τον θανατον· και ἡμεραι θερισμου πυρων· και εδωκε κυριος θανατον εν ισραηλ απο πρωιθεν ἑως ὡρας αριστου, και ηρξατο ἡ θραυσις εν τω λαω· και απεθανεν εκ του λαου απο δαν και ἑως βηρσαβεε, ἑβδομηκοντα χιλιαδες ανδρων.
και εξετεινεν ὁ αγγελος του θεου την χειρα αυτου εις ἱερουσαλημ του διαφθειραι αυτην, και παρεκληθη κυριος επι τη κακια, και ειπε τω αγγελω τω διαφθειροντι εν τω λαω, πολυ νυν, ανες την χειρα σου· και ὁ αγγελος κυριου ην παρα τη ἁλω ορνα του ιεβουσαιου.
και ειπε δαυιδ προς κυριον, εν τω ιδειν αυτον τον αγγελον τον τυπτοντα εν τω λαω, και ειπεν, ιδου, εγω ειμι ηδικησα· και οὑτοι τα προβατα τι εποιησαν; γενεσθω δη ἡ χειρ σου εν εμοι, και εν τω οικω του πατρος μου.
και ηλθε γαδ προς δαυιδ εν τη ἡμερα εκεινη, και ειπεν αυτω, αναβηθι, και στησον τω κυριω θυσιαστηριον εν τω ἁλωνι ορνα του ιεβουσαιου.
και ανεβη δαυιδ κατα τον λογον γαδ, καθʼ ὁν τροπον ενετειλατο αυτω κυριος.
και διεκυψεν ορνα, και ειδε τον βασιλεα και τους παιδας αυτου παραπορευομενους επανω αυτου· και εξηλθεν ορνα, και προσεκυνησε τω βασιλει επι προσωπον αυτου επι την γην.
και ειπεν ορνα, τι ὁτι ηλθεν ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς προς τον δουλον αυτου; και ειπε δαυιδ, κτησασθαι παρα σου τον ἁλωνα του οικοδομησαι θυσιαστηριον τω κυριω, και συσχεθη ἡ θραυσις επανω του λαου.
και ειπεν ορνα προς δαυιδ, λαβετω και ανενεγκατω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς τω κυριω το αγαθον εν οφθαλμοις αυτου· ιδου οἱ βοες εις ὁλοκαυτωμα, και οἱ τροχοι και τα σκευη των βοων εις ξυλα.
τα παντα εδωκεν ορνα τω βασιλει· και ειπεν ορνα προς τον βασιλεα, κυριος ὁ θεος σου ευλογησαι σε.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς ορνα, ουχι, ὁτι αλλα κτωμενος κτησομαι παρα σου εν αναλλαγματι, και ουκ ανοισω τω κυριω μου θεω ὁλοκαυτωμα δωρεαν. και εκτησατο δαυιδ τον ἁλωνα και τους βοας εν αργυριω σικλων πεντηκοντα.
και ωκοδομησεν εκει δαυιδ θυσιαστηριον κυριω, και ανηνεγκεν ὁλοκαυτωσεις και ειρηνικας· και προσεθηκε σαλωμων επι το θυσιαστηριον επʼ εσχατω, ὁτι μικρον ην εν πρωτοις· και επηκουσε κυριος τη γη, και συνεσχεθη ἡ θραυσις επανωθεν ισραηλ.
1_kings
1
και ὁ βασιλευς δαυιδ πρεσβυτερος προβεβηκως ἡμεραις, και περιεβαλλον αυτον ἱματιοις, και ουκ εθερμαινετο.
και ειπον οἱ παιδες αυτου, ζητησατωσαν τω βασιλει παρθενον νεανιδα, και παραστησεται τω βασιλει, και εσται αυτον θαλπουσα, και κοιμηθησεται μετʼ αυτου, και θερμανθησεται ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς.
και εζητησαν νεανιδα καλην εκ παντος ὁριου ισραηλ· και εὑρον την αβισαγ την σωμανιτιν, και ηνεγκαν αυτην προς τον βασιλεα.
και ἡ νεανις καλη ἑως σφοδρα· και ην θαλπουσα τον βασιλεα, και ελειτουργει αυτω· και ὁ βασιλευς ουκ εγνω αυτην.
και αδωνιας υἱος αγγιθ επηρετο, λεγων, εγω βασιλευσω· και εποιησεν ἑαυτω ἁρματα και ἱππεις, και πεντηκοντα ανδρας παρατρεχειν εμπροσθεν αυτου.
και ουκ απεκωλυσεν αυτον ὁ πατηρ αυτου ουδεποτε, λεγων, διατι συ εποιησας; και γε αυτος ὡραιος τη οψει σφοδρα, και αυτον ετεκεν οπισω αβεσσαλωμ.
και εγενοντο οἱ λογοι αυτου μετα ιωαβ του υἱου σαρουιας, και μετα αβιαθαρ του ἱερεως, και εβοηθουν οπισω αδωνιου.
και σαδωκ ὁ ἱερευς, και βαναιας υἱος ιωδαε, και ναθαν ὁ προφητης, και σεμει, και ῥησι, και υἱοι δυνατοι του δαυιδ, ουκ ησαν οπισω αδωνιου.
και εθυσιασεν αδωνιας προβατα και μοσχους και αρνας μετα αιθη του ζωελεθι, ὁς ην εχομενα της ῥωγηλ· και εκαλεσε παντας τους αδελφους αυτου, και παντας τους ἁδρους ιουδα παιδας του βασιλεως.
και ναθαν τον προφητην, και βαναιαν, και τους δυνατους, και τον σαλωμων αδελφον αυτου, ουκ εκαλεσε.
και ειπε ναθαν προς βηρσαβεε μητερα σαλωμων, λεγων, ουκ ηκουσας ὁτι εβασιλευσεν αδωνιας υἱος αγγιθ, και ὁ κυριος ἡμων δαυιδ ουκ εγνω;
και νυν δευρο, συμβουλευσω σοι δη συμβουλιαν, και εξελου την ψυχην σου, και την ψυχην του υἱου σου σαλωμων.
δευρο εισελθε προς τον βασιλεα δαυιδ, και ερεις προς αυτον, λεγουσα, ουχι συ κυριε μου βασιλευ ωμοσας τη δουλη σου, λεγων, ὁτι ὁ υἱος σου σαλωμων βασιλευσει μετʼ εμε, και αυτος καθιειται επι του θρονου μου; και τι ὁτι εβασιλευσεν αδωνιας;
και ιδου ετι λαλουσης σου εκει μετα του βασιλεως, και εγω εισελευσομαι οπισω σου, και πληρωσω τους λογους σου.
και εισηλθε βηρσαβεε προς τον βασιλεα εις το ταμειον· και ὁ βασιλευς πρεσβυτης σφοδρα· και αβισαλ ἡ σωμανιτις ην λειτουργουσα τω βασιλει.
και εκυψε βηρσαβεε, και προσεκυνησε τω βασιλει· και ειπεν ὁ βασιλευς, τι εστι σοι;
ἡ δε ειπε, κυριε, συ ωμοσας εν κυριω τω θεω σου τη δουλη σου, λεγων, ὁτι ὁ υἱος σου σαλωμων βασιλευσει μετʼ εμε, και καθησεται επι του θρονου μου.
και νυν ιδου αδωνιας εβασιλευσε, και συ κυριε μου βασιλευ ουκ εγνως.
και εθυσιασε μοσχους και αρνας και προβατα εις πληθος, και εκαλεσε παντας τους υἱους του βασιλεως, και αβιαθαρ τον ἱερεα, και ιωαβ τον αρχοντα της δυναμεως· και τον σαλωμων τον δουλον σου ουκ εκαλεσε.
και συ κυριε μου βασιλευ, οἱ οφθαλμοι παντος ισραηλ προς σε, απαγγειλαι αυτοις τις καθησεται επι του θρονου του κυριου μου του βασιλεως μετʼ αυτον.
και εσται ὡς αν κοιμηθη ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς μετα των πατερων αυτου, και εσομαι εγω και σαλωμων ὁ υἱος μου ἁμαρτωλοι.
και ιδου ετι αυτης λαλουσης μετα του βασιλεως, και ναθαν ὁ προφητης ηλθε.
και ανηγγελη τω βασιλει, ιδου ναθαν ὁ προφητης· και εισηλθε κατα προσωπον του βασιλεως, και προσεκυνησε τω βασιλει κατα προσωπον αυτου επι την γην.
και ειπε ναθαν, κυριε μου βασιλευ, συ ειπας, αδωνιας βασιλευσει οπισω μου, και αυτος καθησεται επι του θρονου μου;
ὁτι κατεβη σημερον, και εθυσιασε μοσχους και αρνας και προβατα εις πληθος, και εκαλεσε παντας τους υἱους του βασιλεως, και τους αρχοντας της δυναμεως, και αβιαθαρ τον ἱερεα· και ιδου εισιν εσθιοντες και πινοντες ενωπιον αυτου, και ειπαν, ζητω ὁ βασιλευς αδωνιας.
και εμε αυτον τον δουλον σου, και σαδωκ τον ἱερεα, και βαναιαν υἱον ιωδαε, και σαλωμων τον δουλον σου, ουκ εκαλεσεν.
ει δια του κυριου μου του βασιλεως γεγονε το ῥημα τουτο, και ουκ εγνωρισας τω δουλω σου τις καθησεται επι τον θρονον του κυριου μου βασιλεως μετʼ αυτον;
και απεκριθη ὁ βασιλευς δαυιδ, και ειπε, καλεσατε μοι την βηρσαβεε· και εισηλθεν ενωπιον του βασιλεως, και εστη ενωπιον αυτου.
και ωμοσεν ὁ βασιλευς, και ειπε, ζη κυριος ὁς ελυτρωσατο την ψυχην μου εκ πασης θλιψεως,
ὁτι καθως ωμοσα σοι εν κυριω θεω ισραηλ, λεγων, ὁτι σαλωμων ὁ υἱος σου βασιλευσει μετʼ εμε, και αυτος καθησεται επι του θρονου μου αντʼ εμου, ὁτι οὑτω ποιησω τη ἡμερα ταυτη.
και εκυψε βηρσαβεε επι προσωπον επι την γην, και προσεκυνησε τω βασιλει, και ειπε, ζητω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς δαυιδ εις τον αιωνα.
και ειπεν ὁ βασιλευς δαυιδ, καλεσατε μοι σαδωκ τον ἱερεα, και ναθαν τον προφητην, και βαναιαν υἱον ιωδαε και εισηλθον ενωπιον του βασιλεως.
και ειπεν ὁ βασιλευς αυτοις, λαβετε τους δουλους του κυριου ὑμων μεθʼ ὑμων, και επιβιβασατε τον υἱον μου σαλωμων επι την ἡμιονον την εμην, και καταγαγετε αυτον εις την γιων,
και χρισατω αυτον εκει σαδωκ ὁ ἱερευς και ναθαν ὁ προφητης εις βασιλεα επι ισραηλ, και σαλπισατε κερατινη, και ερειτε, ζητω ὁ βασιλευς σαλωμων.
και καθησεται επι του θρονου μου, και βασιλευσει αντʼ εμου· και εγω ενετειλαμην του ειναι εις ἡγουμενον επι ισραηλ και ιουδαν.
και απεκριθη βαναιας υἱος ιωδαε τω βασιλει, και ειπε, γενοιτο οὑτως· πιστωσαι κυριος ὁ θεος του κυριου μου του βασιλεως·
καθως ην κυριος μετα του κυριου μου του βασιλεως, οὑτως ειη μετα σαλωμων, και μεγαλυναι τον θρονον αυτου ὑπερ τον θρονον του κυριου μου του βασιλεως δαυιδ.
και κατεβη σαδωκ ὁ ἱερευς, και ναθαν ὁ προφητης, και βαναιας υἱος ιωδαε, και ὁ χερεθι, και ὁ φελεθι, και επεκαθισαν τον σαλωμων επι την ἡμιονον του βασιλεως δαυιδ, και απηγαγον αυτον εις την γιων.
και ελαβε σαδωκ ὁ ἱερευς το κερας του ελαιου εκ της σκηνης, και εχρισε τον σαλωμων, και εσαλπισε τη κερατινη· και ειπε πας ὁ λαος, ζητω ὁ βασιλευς σαλωμων.
και ανεβη πας ὁ λαος οπισω αυτου, και εχορευον εν χοροις και ευφραινομενοι ευφροσυνην μεγαλην, και ερῥαγη ἡ γη εν τη φωνη αυτων.
και ηκουσεν αδωνιας και παντες οἱ κλητοι αυτου, και αυτοι συνετελεσαν φαγειν· και ηκουσεν ιωαβ την φωνην της κερατινης, και ειπε, τις ἡ φωνη της πολεως ηχουσης;
ετι αυτου λαλουντος, και ιδου ιωναθαν υἱος αβιαθαρ του ἱερεως εισηλθε· και ειπεν αδωνιας, εισελθε, ὁτι ανηρ δυναμεως ει συ, και αγαθα ευαγγελισαι.
και απεκριθη ιωναθαν, και ειπε, και μαλα ὁ κυριος ἡμων ὁ βασιλευς δαυιδ εβασιλευσε τον σαλωμων,
και απεστειλε μετʼ αυτου ὁ βασιλευς τον σαδωκ τον ἱερεα, και ναθαν τον προφητην, και βαναιαν τον υἱον ιωδαε, και τον χερεθι, και τον φελεθι, και επεκαθισαν αυτον επι την ἡμιονον του βασιλεως·
και εχρισαν αυτον σαδωκ ὁ ἱερευς και ναθαν ὁ προφητης εν τη γιων, και ανεβησαν εκειθεν ευφραινομενοι, και ηχησεν ἡ πολις· αὑτη ἡ φωνη ἡν ηκουσατε.
και εκαθισε σαλωμων επι θρονον βασιλειας.
και εισηλθον οἱ δουλοι του βασιλεως ευλογησαι τον κυριον ἡμων τον βασιλεα δαυιδ, λεγοντες, αγαθυναι ὁ θεος το ονομα σαλωμων ὑπερ το ονομα σου, και μεγαλυναι τον θρονον αυτου ὑπερ τον θρονον σου· και προσεκυνησεν ὁ βασιλευς επι την κοιτην.
και γε οὑτως ειπεν ὁ βασιλευς, ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὁς εδωκε σημερον εκ του σπερματος μου καθημενον επι του θρονου μου, και οἱ οφθαλμοι μου βλεπουσι.
και εξεστησαν παντες οἱ κλητοι του αδωνιου, και ηλθον ανηρ εις την ὁδον αυτου.
και αδωνιας εφοβηθη απο προσωπου σαλωμων, και ανεστη και απηλθε και επελαβετο των κερατων του θυσιαστηριου.
και ανηγγελη τω σαλωμων, λεγοντες, ιδου αδωνιας εφοβηθη τον βασιλεα σαλωμων, και κατεχει των κερατων του θυσιαστηριου, λεγων, ομοσατω μοι σημερον σαλωμων, ει ου θανατωσει τον δουλον αυτου εν ῥομφαια.
και ειπε σαλωμων, εαν γενηται εις υἱον δυναμεως, ει πεσειται των τριχων αυτου επι την γην· και εαν κακια εὑρεθη εν αυτω, θανατωθησεται.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς σαλωμων, και κατηνεγκαν αυτον απανωθεν του θυσιαστηριου· και εισηλθε, και προσεκυνησε τω βασιλει σαλωμων· και ειπεν αυτω σαλωμων, δευρο εις τον οικον σου.
2
και ηγγισαν αἱ ἡμεραι δαυιδ αποθανειν αυτον, και απεκρινατο σαλωμων υἱω αυτου, λεγων,
εγω ειμι πορευομαι εν ὁδω πασης της γης· και ισχυσεις, και εση εις ανδρα,
και φυλαξεις φυλακην κυριου θεου σου του πορευεσθαι εν ταις ὁδοις αυτου, φυλασσειν τας εντολας αυτου και τα δικαιωματα και τα κριματα τα γεγραμμενα εν τω νομω μωυσεως· ἱνα συνησης ἁ ποιησεις κατα παντα ὁσα αν εντειλωμαι σοι·
ἱνα στηση κυριος τον λογον αυτου ὁν ελαλησε, λεγων, εαν φυλαξωσιν οἱ υἱοι σου την ὁδον αυτων πορευεσθαι ενωπιον μου εν αληθεια, εν ὁλη καρδια αυτων, λεγων, ουκ εξολοθρευθησεται σοι ανηρ επανωθεν θρονου ισραηλ.
και γε συ εγνως ὁσα εποιησε μοι ιωαβ υἱος σαρουιας, ὁσα εποιησε τοις δυσιν αρχουσι των δυναμεων ισραηλ, τω αβεννηρ υἱω νηρ, και τω αμεσσαι υἱω ιεθερ, και απεκτεινεν αυτους, και εταξε τα αἱματα πολεμου εν ειρηνη, και εδωκεν αἱμα αθωον εν τη ζωνη αυτου τη εν τη οσφυι αυτου, και εν τω ὑποδηματι αυτου τω εν τω ποδι αυτου.
και ποιησεις κατα την σοφιαν σου, και συ καταξεις την πολιαν αυτου εν ειρηνη εις ἁδου.
και τοις υἱοις βερζελλι του γαλααδιτου ποιησεις ελεος, και εσονται εν τοις εσθιουσιν την τραπεζαν σου· ὁτι οὑτως ηγγισαν μοι εν τω με αποδιδρασκειν απο προσωπου αβεσσαλωμ του αδελφου σου.
και ιδου μετα σου σεμει υἱος γηρα υἱος του ιεμινι εκ βαουριμ, και αυτος κατηρασατο με καταραν οδυνηραν τη ἡμερα ἡ επορευομην εις παρεμβολας· και αυτος κατεβη εις απαντην μου εις τον ιορδανην, και ωμοσα αυτω εν κυριω, λεγων, ει θανατωσω σε εν ῥομφαια.
και ου μη αθωωσης αυτον, ὁτι ανηρ σοφος ει συ, και γνωση ἁ ποιησεις αυτω, και καταξεις την πολιαν αυτου εν αἱματι εις ἁδου.
και εκοιμηθη δαυιδ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ.
και αἱ ἡμεραι ἁς εβασιλευσε δαυιδ επι τον ισραηλ, τεσσαρακοντα ετη· εν χεβρων εβασιλευσεν ἑπτα ετη, και εν ἱερουσαλημ τριακοντα τρια ετη.
και σαλωμων εκαθισεν επι θρονου δαυιδ του πατρος αυτου, και ἡτοιμασθη ἡ βασιλεια αυτου σφοδρα.
και εισηλθεν αδωνιας υἱος αγγιθ προς βηρσαβεε μητερα σαλωμων, και προσεκυνησεν αυτη· ἡ δε ειπεν, ειρηνη ἡ εισοδος σου; και ειπεν, ειρηνη·
λογος μοι προς σε. και ειπεν αυτω, λαλησον.
και ειπεν αυτη, συ οιδας, ὁτι εμοι ην βασιλεια, και επʼ εμε εθετο πας ισραηλ το προσωπον αυτου εις βασιλεα· και εστραφη ἡ βασιλεια, και εγενετο τω αδελφω μου, ὁτι παρα κυριου εγενηθη αυτω.
και νυν αιτησιν μιαν εγω αιτουμαι παρα σου, μη αποστρεψης το προσωπον σου· και ειπεν αυτω βηρσαβεε, λαλει.
και ειπεν αυτη, ειπον δη προς σαλωμων τον βασιλεα, ὁτι ουκ αποστρεψει το προσωπον αυτου απο σου, και δωσει μοι την αβισαγ την σωμανιτιν εις γυναικα.
και ειπε βηρσαβεε, καλως· εγω λαλησω περι σου τω βασιλει.
και εισηλθε βηρσαβεε προς τον βασιλεα σαλωμων αλησαι αυτω περι αδωνιου· και εξανεστη ὁ βασιλευς εις απαντην αυτη, και κατεφιλησεν αυτην, και εκαθισεν επι του θρονου· και ετεθη θρονος τη μητρι του βασιλεως, και εκαθισεν εκ δεξιων αυτου.
και ειπεν αυτω, αιτησιν μιαν μικραν εγω αιτουμαι παρα σου, μη αποστρεψης το προσωπον μου· και ειπεν αυτη ὁ βασιλευς, αιτησαι, μητερ εμη, και ουκ αποστρεψω σε.
και ειπε, δοθητω δη αβισα ἡ σωμανιτις τω αδωνια τω αδελφω σου εις γυναικα.
και απεκριθη ὁ βασιλευς σαλωμων, και ειπε τη μητρι αυτου, και ἱνατι συ ητησαι την αβισαλ τω αδωνια; και αιτησαι αυτω την βασιλειαν, ὁτι οὑτος αδελφος μου ὁ μεγας ὑπερ εμε, και αυτω αβιαθαρ ὁ ἱερευς, και αυτω ιωαβ ὁ υἱος σαρουιας αρχιστρατηγος ἑταιρος.
και ωμοσεν ὁ βασιλευς σαλωμων κατα του κυριου, λεγων, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε παροσθειη, ὁτι κατα της ψυχης αυτου ελαλησεν αδωνιας τον λογον τουτον.
και νυν ζη κυριος ὁς ἡτοιμασε με και εθετο με επι τον θρονον δαυιδ του πατρος μου, και αυτος εποιησε μοι οικον καθως ελαλησε κυριος, ὁτι σημερον θανατωθησεται αδωνιας.
και εξαπεστειλεν ὁ βασιλευς σαλωμων εν χειρι βαναιου υἱου ιωδαε, και ανειλεν αυτον, και απεθανεν αδωνιας εν τη ἡμερα εκεινη.
και τω αβιαθαρ τω ἱερει ειπεν ὁ βασιλευς, αποτρεχε συ εις αναθωθ εις αγρον σου, ὁτι ανηρ θανατου ει συ εν τη ἡμερα ταυτη· και ου θανατωσω σε, ὁτι ηρας την κιβωτον της διαθηκης κυριου ενωπιον του πατρος μου, και ὁτι εκακουχηθης εν πασιν οἱς εκακουχηθη ὁ πατηρ μου.
και εξεβαλε σαλωμων τον αβιαθαρ του μη ειναι ἱερεα του κυριου, πληρωθηναι το ῥημα κυριου, ὁ ελαλησεν επι τον οικον ἡλι εν σηλωμ.
και ἡ ακοη ηλθεν ἑως ιωαβ υἱου σαρουιας, ὁτι ιωαβ ην κεκλικως οπισω αδωνιου, και οπισω σαλωμων ουκ εκλινε· και εφυγεν ιωαβ εις το σκηνωμα του κυριου, και κατεσχε των κερατων του θυσιαστηριου.
και απηγγελη τω σαλωμων, λεγοντες, ὁτι πεφευγεν ιωαβ εις την σκηνην του κυριου, και ιδου κατεχει των κερατων του θυσιαστηριου· και απεστειλε σαλωμων ὁ βασιλευς προς ιωαβ, λεγων, τι γεγονε σοι, ὁτι πεφευγας εις το θυσιαστηριον; και ειπεν ιωαβ, ὁτι εφοβηθην απο προσωπου σου, και εφυγον προς κυριον· και απεστειλε σαλωμων τον βαναιου υἱον ιωδαε, λεγων, πορευου και ανελε αυτον, και θαψον αυτον.
και ηλθε βαναιας υἱος ιωδαε προς ιωαβ εις την σκηνην του κυριου, και ειπεν αυτω ταδε λεγει ὁ βασιλευς, εξελθε· και ειπεν ιωαβ, ουκ εκπορευωμαι, ὁτι ὡδε αποθανουμαι· και επεστρεψε βαναιας υἱος ιωδαε, και ειπε τω βασιλει, λεγων, ταδε λελαληκεν ιωαβ, και ταδε αποκεκριται μοι.
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, πορευου, και ποιησον αυτω καθως ειρηκε, και ανελε αυτον· και θαψεις αυτον, και εξαρεις σημερον το αἱμα ὁ δωρεαν εξεχεεν, απʼ εμου και απο του οικου του πατρος μου.
και επεστρεψε κυριος το αἱμα της αδικιας αυτου εις κεφαλην αυτου, ὡς απηντησε τοις δυσιν ανθρωποις τοις δικαιοις και αγαθοις ὑπερ αυτον, και απεκτεινεν αυτους εν ῥομφαια, και ὁ πατηρ μου δαυιδ ουκ εγνω το αἱμα αυτων, τον αβεννηρ υἱον νηρ αρχιστρατηγον ισραηλ, και τον αμεσσα υἱον ιεθερ αρχιστρατηγον ιουδα.
και επεστραφη τα αἱματα αυτων εις κεφαλην αυτου, και εις κεφαλην του σπερματος αυτου εις τον αιωνα· και τω δαυιδ και τω σπερματι αυτου και τω οικω αυτου και τω θρονω αυτου γενοιτο ειρηνη ἑως αιωνος παρα κυριου.
και ανεβη βαναιας υἱος ιωδαε, και απηντησεν αυτω, και εθανατωσεν αυτον, και εθαψεν αυτον εν τω οικω αυτου εν τη ερημω.
και εδωκεν ὁ βασιλευς τον βαναιου υἱον ιωδαε αντʼ αυτου επι την στρατηγιαν· και ἡ βασιλεια κατωρθουτο εν ιερουσαλημ· και σαδωκ τον ἱερεα εδωκεν αυτον ὁ βασιλευς εις ἱερεα πρωτον αντι αβιαθαρ. και σαλωμως υἱος δαυιδ εβασιλευσεν επι ισραηλ και ιουδα εν ἱερουσαλημ·
και εδωκε κυριος φρονησιν τω σαλωμων, και σοφιαν πολλην σφοδρα, και πλατος καρδιας, ὡς ἡ αμμος ἡ παρα την θαλασσαν.
και επληθυνθη ἡ φρονησις σαλωμων σφοδρα ὑπερ την φρονησιν παντων υἱων αρχαιων, και ὑπερ παντας φρονιμους αιγυπτου·
και ελαβε την θυγατερα φαραω, και εισηγαγεν αυτην εις πολιν δαυιδ ἑως συντελεσαι αυτον οικοδομησαι τον οικον αυτου, και τον οικον κυριου εν πρωτοις, και το τειχος ἱερουσαλημ κυκλοθεν· εν ἑπτα ετεσιν εποιησε και συνετελεσε.
και ην τω σαλωμων εβδομηκοντα χιλιαδες αιροντες αρσιν, και ογδοηκοντα χιλιαδες λατομων εν τω ορει·
και εποιησε σαλωμων την θαλασσαν, και τα ὑποστηριγματα, και τους λουτηρας τους μεγαλους, και τους στυλους, και την κρηνην της αυλης, και την θαλασσαν την χαλκην· και ωκοδομησε την ακραν επαλξιν επʼ αυτης, διεκοψεν την πολιν δαυιδ.
οὑτως θυγατηρ φαραω ανεβαινεν εκ της πολεως δαυιδ εις τον οικον αυτης, ὁν ωκοδομησεν αυτη· τοτε ωκοδομησε την ακραν·
και σαλωμων ανεφερε τρεις εν τω ενιαυτω ὁλοκαυτωσεις και ειρηνικας επι το θυσιαστηριον ὁ ωκοδομησε τω κυριω, και εθυμια ενωπιον κυριου, και συνετελεσε τον οικον.
και οὑτοι οἱ αρχοντες οἱ καθεσταμενοι επι τα εργα του σαλωμων, τρεις χιλιαδες και ἑξακοσιοι επισταται του λαου των ποιουντων τα εργα·
και ωκοδομησε την ασσουρ, και την μαγδω, και την γαζερ, και την βαιθωρων επανω, και τα βαλλαθ·
πλην μετα το οικοδομησαι αυτον τον οικον του κυριου, και το τειχος ἱερουσαλημ κυκλω, μετα ταυτα ωκοδομησε τας πολεις ταυτας.
και εν τω ετι δαυιδ ζην, ενετειλατο τω σαλωμων, λεγων, ιδου μετα σου σεμει υἱος γηρα υἱος του σπερματος του ιεμινι εκ χεβρων·
οὑτος κατηρασατο με καταραν οδυνηραν εν ἡ ἡμερα επορευομην εις παρεμβολας·
και αυτος κατεβαινεν εις απαντην μοι επι τον ιορδανην, και ωμοσα αυτω κατα του κυριου, λεγων, ει θανατωθησεται εν ῥομφαια·
και νυν μη αθωωσης αυτον, ὁτι ανηρ φρονιμος συ· και γνωση ἁ ποιησεις αυτω, και καταξεις την πολιαν αυτου εν αἱματι εις ἁδου.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς τον σεμει, και ειπεν αυτω, ωκοδομησον σεαυτω οικον εν ἱερουσαλημ και καθου εκει, και ουκ εξελευση εκειθεν ουδαμου.
και εσται εν τη ἡμερα της εξοδου σου και διαβηση τον χειμαρῥον κεδρων, γινωσκων γνωση ὁτι θανατω αποθανη· το αἱμα σου εσται επι την κεφαλην σου· και ὡρκισεν αυτον ὁ βασιλευς εν τη ἡμερα εκεινη.
και ειπε σεμει προς τον βασιλεα, αγαθον το ῥημα ὁ ελαλησας, κυριε μου βασιλευ· οὑτω ποιησει ὁ δουλος σου· και εκαθισε σεμει εν ἱερουσαλημ τρια ετη.
και εγενηθη μετα τα τρια ετη, και απεδρασαν δυο δουλοι του σεμει προς αγχους υἱον μααχα βασιλεα γεθ· και απηγγελη τω σεμει, λεγοντες, ιδου οἱ δουλοι σου εν γεθ.
και ανεστη σεμει και επεσαξε την ονον αυτου, και επορευθη εις γεθ προς αγχους του εκζητησαι τους δουλους αυτου· και επορευθη σεμει, και ηγαγε τους δουλους αυτου εκ γεθ.
και απηγγελη τω σαλωμων, λεγοντες, ὁτι επορευθη σεμει εξ ἱερουσαλημ εις γεθ, και ανεστρεψε τους δουλους αυτου.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς και εκαλεσε τον σεμει, και ειπε προς αυτον, ουχι ὡρκισα σε κατα του κυριου, και επεμαρτυραμην σοι, λεγων, εν ἡ αν ἡμερα εξελθης εξ ἱερουσαλημ, και πορευθης εις δεξια η εις αριστερα, γινωσκων γνωση ὁτι θανατω αποθανη;
και τι ὁτι ουκ εφυλαξας τον ὁρκον κυριου, και την εντολην ἡν ενετειλαμην κατα σου;
και ειπεν ὁ βασιλευς προς σεμει, συ οιδας πασαν την κακιαν σου ἡν οιδεν ἡ καρδια σου, ἁ εποιησας δαυιδ τω πατρι μου, και ανταπεδωκε κυριος την κακιαν σου εις κεφαλην σου.
και ὁ βασιλευς σαλωμων ευλογημενος, και ὁ θρονος δαυιδ εσται ἑτοιμος ενωπιον κυριου εις τον αιωνα.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς σαλωμων τω βαναια υἱω ιωδαε, και εξηλθε και ανειλεν αυτον.
και ην ὁ βασιλευς σαλωμων φρονιμος σφοδρα και σοφος· και ιουδα και ισραηλ πολλοι σφοδρα, ὡς ἡ αμμος ἡ επι της θαλασσης εις πληθος, εσθιοντες και πινοντες και χαιροντες·
και σαλωμων ην αρχων εν πασαις ταις βασιλειαις· και ησαν προσφεροντες δωρα, και εδουλευον τω σαλωμων πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου·
και σαλωμων ηρξατο ανοιγειν τα δυναστευματα του λιβανου·
και αυτος ωκοδομησε την θερμαι εν τη ερημω·
και τουτο το αριστον τω σαλωμων· τριακοντα κοροι σεμιδαλεως, και ἑξηκοντα κοροι αλευρου κεκοπανισμενου, δεκα μοσχοι εκλεκτοι, και εικοσι βοες νομαδες, και ἑκατον προβατα, εκτος ελαφων και δορκαδων και ορνιθων εκλεκτων νομαδων·
ὁτι ην αρχων εν παντι περαν του ποταμου απο ῥαφι ἑως γαζης εν πασι τοις βασιλευσι περαν του ποταμου·;
και ην αυτω ειρηνη εκ παντων των μερων αυτου κυκλοθεν· και κατωκει ιουδα και ισραηλ πεποιθοτες, ἑκαστος ὑπο την αμπελον αυτου, και ὑπο την συκην αυτου, εσθιοντες και πινοντες και ἑορταζοντες απο δαν και ἑως βηρσαβεε πασας τας ἡμερας σαλωμων.
και οὑτοι οἱ αρχοντες του σαλωμων. αζαριου υἱος σαδωκ του ἱερεως, και ορνιου υἱος ναθαν αρχων των εφεστηκοτων· και εδραμεν επι τον οικον αυτου· και σουβα γραμματευς, και βασα υἱος αχιθαλαμ αναμιμνησκων, και αβι υἱος ιωαβ αρχιστρατηγος, και αχιρε υἱος εδραι επι τας αρσεις, και βαναιας υἱος ιωδαε επι της αυλαρχιας και επι του πλινθιου, και καχουρ υἱος ναθαν ὁ συμβουλος.
και ησαν τω σαλωμων τεσσαρακοντα χιλιαδες τοκαδες ἱπποι εις ἁρματα, και δωδεκα χιλιαδες ἱππων·
και ην αρχων εν πασι τοις βασιλευσιν απο του ποταμου και ἑως γης αλλοφυλων και ἑως ὁριων αιγυπτου·
και σαλωμων υἱος δαυιδ εβασιλευσεν επι ισραηλ και ιουδα εν ἱερουσαλημ.
3
πλην ὁ λαος ησαν θυμιωντες επι τοις ὑψηλοις, ὁτι ουκ ωκοδομηθη οικος τω κυριω ἑως του νυν.
και ηγαπησε σαλωμων τον κυριον πορευεσθαι εν τοις προσταγμασι δαυιδ του πατρος αυτου, πλην εν τοις ὑψηλοις εθυε και εθυμια.
και ανεστη και επορευθη εις γαβαων θυσαι εκει, ὁτι αὑτη ὑψηλοτατη, και μεγαλη· χιλιαν ὁλοκαυτωσιν ανηνεγκε σαλωμων επι το θυσιαστηριον εν γαβαων.
και ωφθη κυριος τω σαλωμων εν ὑπνω την νυκτα, και ειπε κυριος προς σαλωμων, αιτησαι τι αιτημα σεαυτω.
και ειπε σαλωμων, συ εποιησας μετα του δουλου σου δαυιδ του πατρος μου ελεος μεγα, καθως διηλθεν ενωπιον σου εν αληθεια και εν δικαιοσυνη, και εν ευθυτητι καρδιας μετα σου, και εφυλαξας αυτω το ελεος το μεγα τουτο, δουναι τον υἱον αυτου επι του θρονου αυτου, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν, κυριε ὁ θεος μου, συ εδωκας τον δουλον σου αντι δαυιδ του πατρος μου· και εγω ειμι παιδαριον μικρον, και ουκ οιδα την εξοδον μου και την εισοδον μου.
ὁ δε δουλος σου εν μεσω του λαου σου, ὁν εξελεξω, λαον πολυν, ὁς ουκ αριθμηθησεται.
και δωσεις τω δουλω σου καρδιαν ακουειν και διακρινειν τον λαον σου εν δικαιοσυνη, και του συνιειν αναμεσον αγαθου και κακου· ὁτι τις δυνηθησεται κρινειν τον λαον σου τον βαρυν τουτον;
και ηρεσεν ενωπιον κυριου, ὁτι ητησατο σαλωμων το ῥημα τουτο.
και ειπε κυριος προς αυτον, ανθʼ ὡν ητησω παρʼ εμου το ῥημα τουτο, και ουκ ητησω σεαυτω ἡμερας πολλας, και ουκ ητησω πλουτον, ουδε ητησω ψυχας εχθρων σου, αλλʼ ητησω σεαυτω του συνιειν του εισακουειν κριμα,
ιδου πεποιηκα κατα το ῥημα σου· ιδου δεδωκα σοι καρδιαν φρονιμην και σοφην· ὡς συ ου γεγονεν εμπροσθεν σου, και μετα σε ουκ αναστησεται ὁμοιος σοι.
και ἁ ουκ ητησω δεδωκα σοι, και πλουτον και δοξαν, ὡς ου γεγονεν ανηρ ὁμοιος σοι εν βασιλευσι.
και εαν πορευθης εν τη ὁδω μου φυλασσειν τας εντολας μου και τα προσταγματα μου, ὡς επορευθη δαυιδ ὁ πατηρ σου, και πληθυνω τας ἡμερας σου.
και εξυπνισθη σαλωμων, και ιδου ενυπνιον· και ανεστη και παραγινεται εις ἱερουσαλημ, και εστη κατα προσωπον του θυσιαστηριου του κατα προσωπον κιβωτου διαθηκης κυριου εν σιων, και ανηγαγεν ὁλοκαυτωσεις, και εποιησεν ειρηνικας, και εποιησε ποτον μεγαν ἑαυτω και πασι τοις παισιν αυτου.
τοτε ωφθησαν δυο γυναικες πορναι τω βασιλει, και εστησαν ενωπιον αυτου.
και ειπεν ἡ γυνη ἡ μια, εν εμοι κυριε, εγω και ἡ γυνη αὑτη ωκουμεν εν οικω ἑνι, και ετεκομεν εν τω οικω.
και εγενηθη εν τη ἡμερα τη τριτη τεκουσης μου, ετεκε και ἡ γυνη αὑτη· και ἡμεις κατα το αυτο· και ουκ εστιν ουθεις μεθʼ ἡμων παρεξ αμφοτερων ἡμων εν τω οικω.
και απεθανεν ὁ υἱος της γυναικος ταυτης την νυκτα, ὡς επεκοιμηθη επʼ αυτον.
και ανεστη μεσης της νυκτος, και ελαβε τον υἱον μου εκ των αγκαλων μου, και εκοιμισεν αυτον εν τω κολπω αυτης, και τον υἱον αυτης τον τεθνηκοτα εκοιμισεν εν τω κολπω μου.
και ανεστην τοπρωι θηλασαι τον υἱον μου, και εκεινος ην τεθνηκως· και ιδου κατενοησα αυτον πρωι, και ιδου ουκ ην ὁ υἱος μου ὁν ετεκον.
και ειπεν ἡ γυνη ἡ ἑτερα, ουχι, αλλα ὁ υἱος μου ὁ ζων, ὁ δε υἱος σου ὁ τεθνηκως· και ελαλησαν ενωπιον του βασιλεως.
και ειπεν ὁ βασιλευς αυταις, συ λεγεις, οὑτος ὁ υἱος μου ὁ ζων, και ὁ υἱος ταυτης ὁ τεθνηκως· και συ λεγεις, ουχι, αλλα ὁ υἱος μου ὁ ζων, και ὁ υἱος σου ὁ τεθνηκως.
και ειπεν ὁ βασιλευς, λαβετε μαχαιραν· και προσηνεγκαν την μαχαιραν ενωπιον του βασιλεως.
και ειπεν ὁ βασιλευς, διελετε το παιδιον το ζων το θηλαζον εις δυο, και δοτε το ἡμισυ αυτου ταυτη, και το ἡμισυ αυτου ταυτη.
και απεκριθη ἡ γυνη ἡς ην ὁ υἱος ὁ ζων, και ειπε προς τον βασιλεα, ὁτι εταραχθη ἡ μητρα αυτης επι τω υἱω αυτης, και ειπεν, εν εμοι κυριε, δοτε αυτη το παιδιον, και θανατω μη θανατωσητε αυτο· και αὑτη ειπε, μητε εμοι, μητε αυτη εστω, διελετε.
και απεκριθη ὁ βασιλευς, και ειπε, δοτε το παιδιον τη ειπουση, δοτε αυτη αυτο, και θανατω μη θανατωσητε αυτο, αὑτη ἡ μητηρ αυτου.
και ηκουσαν πας ισραηλ το κριμα τουτο ὁ εκρινεν ὁ βασιλευς, και εφοβηθησαν απο προσωπου του βασιλεως, ὁτι ειδον ὁτι φρονησις θεου εν αυτω του ποιειν δικαιωμα.
4
και ην ὁ βασιλευς σαλωμων βασιλευων επι ισραηλ.
και οὑτοι αρχοντες οἱ ησαν αυτω· αζαριας υἱος σαδωκ·
ελιαφ και αχια υἱος σηβα γραμματεις· και ιωσαφατ υἱος αχιλουδ αναμιμνησκων·
και βαναιας υἱον ιωδαε επι της δυναμεως· και σαδωκ και αβιαθαρ ἱερεις·
και ορνια υἱος ναθαν επι των καθεσταμενων· και ζαβουθ υἱος ναθαν ἑταιρος του βασιλεως·
και αχισαρ ην οικονομος· και ελιακ ὁ οικονομος· και ελιαβ υἱος σαφ επι της πατριας· και αδωνιραμ υἱος αυδων επι των φορων.
και τω σαλωμων δωδεκα καθεσταμενοι επι παντα ισραηλ, χορηγειν τω βασιλει και τω οικω αυτου· μηνα εν τω ενιαυτω εγινετο επι τον ἑνα χορηγειν.
και ταυτα τα ονοματα αυτων. βεεν υἱος ωρ εν ορει εφραιμ εἱς.
υἱος δακαρ εν μακες, και εν σαλαβιν, και βαιθσαμυς, και ελων ἑως βηθαναν εἱς.
υἱος εσδι, εν αραβωθ, αυτου σωχω και πασα ἡ γη οφερ.
υἱου αμιναδαβ πασα νεφθαδωρ, τεφαθ θυγατηρ σαλωμων ην αυτω εις γυναικα, εἱς.
βανα υἱος αχιλουθ την ιθααναχ, και μαγεδδω, και πας ὁ οικος σαν ὁ παρα σεσαθαν ὑποκατω του εσραε, και εκ βηθσαν ἑως σαβελμαουλα, ἑως μαεβερ λουκαμ, εἱς.
υἱος ναβερ εν ῥαβωθ γαλααδ, τουτω σχοινισμα εργαβ εν τη βασαν, ἑξηκοντα πολεις μεγαλαι τειχηρεις και μοχλοι χαλκοι, εἱς.
αχιναδαβ υἱος σαδδω μααναιμ.
αχιμαας εν νεφθαλιμ, και οὑτος ελαβε την βασεμμαθ θυγατερα σαλωμων εις γυναικα, εἱς.
βαανα υἱος χουσι εν ασηρ και εν βααλωθ, εἱς.
σεμει υἱος ηλα εν τω βενιαμιν.
γαβερ υἱος αδαι εν τη γη γαδ σηων βασιλεως του εσεβων και ωγ βασιλεως του βασαν, και νασεφ εἱς εν γη ιουδα.
ιωσαφατ υἱος φουασουδ εν ἱσσαχαρ.
5
και εχορηγουν οἱ καθεσταμενοι οὑτως τω βσαιλει σαλωμων· και παντα τα διαγγελματα επι την τραπεζαν του βασιλεως ἑκαστος μηνα αυτου, ου παραλλασσουσι λογον. και τας κριθας και το αχυρον τοις ἱπποις και τοις ἁρμασιν ηρον εις τον τοπον οὑ αν η ὁ βασιλευς, ἑκαστος κατα την συνταξιν αυτου.
και ταυτα τα δεοντα τω σαλωμων· εν ἡμερα μια τριακοντα κοροι σεμιδαλεως, και ἑξηκοντα κοροι αλευρου κεκοπανισμενου,
και δεκα μοσχοι εκλεκτοι, και εικοσι βοες νομαδες, και ἑκατον προβατα, εκτος ελαφων, και δορκαδων εκλεκτων σιτευτα.
ὁτι ην αρχων περαν του ποταμου, και ην αυτω ειρηνη εκ παντων των μερων κυκλοθεν.
και εδωκε κυριος φρονησιν τω σαλωμων και σοφιαν πολλην σφοδρα και χυμα καρδιας, ὡς ἡ αμμος ἡ παρα την θαλασσαν.
και επληθυνθη σαλωμων σφοδρα ὑπερ την φρονησιν παντων αρχαιων ανθρωπων, και ὑπερ παντας φρονιμους αιγυπτου.
και εσοφισατο ὑπερ παντας τους ανθρωπους· και εσοφισατο ὑπερ γαιθαν τον ζαριτην, και τον αιναν, και τον χαλκαδ και δαραλα υἱους μαλ.
και ελαλησε σαλωμων τρισχιλιας παραβολας, και ησαν ωδαι αυτου πεντακισχιλιαι.
και ελαλησεν ὑπερ των ξυλων απο της κεδρου της εν τω λιβανω, και ἑως της ὑσσωπου της εκπορευομενης δια του τοιχου· και ελαλησε περι των κτηνων και περι των πετεινων και περι των ἑρπετων και περι των ιχθυων.
και παρεγινοντο παντες οἱ λαοι ακουσαι της σοφιας σαλωμων· και παρα παντων των βασιλεων της γης, ὁσοι ηκουον της σοφιας αυτου·
και ελαβε σαλωμων την θυγατερα φαραω αυτω εις γυναικα, και εισηγαγεν αυτην εις την πολιν δαυιδ ἑως συντελεσαι αυτον τον οικον κυριου, και τον οικον ἑαυτου, και το τειχος ἱερουσαλημ·
τοτε ανεβη φαραω βασιλευς αιγυπτου, και προκατελαβετο την γαζερ, και ενεπυρισεν αυτην, και τον χανανιτην τον κατοικουντα εν μεργαβ· και εδωκεν αυτας φαραω αποστολας θυγατρι αυτου γυναικι σαλωμων· και σαλωμων ωκοδομησε την γαζερ.
και απεστειλε χιραμ βασιλευς τυρου τους παιδας αυτου χρισαι τον σαλωμων αντι δαυιδ του πατρος αυτου, ὁτι αγαπων ην χιραμ τον δαυιδ πασας τας ἡμερας.
και απεστειλε σαλωμων προς χιραμ, λεγων,
συ οιδας τον πατερα μου δαυιδ, ὁτι ουκ ηδυνατο οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου θεου μου απο προσωπου των πολεμων των κυκλωσαντων αυτον, ἑως του δουναι κυριον αυτους ὑπο τα ιχνη των ποδων αυτου.
και νυν ανεπαυσε κυριος ὁ θεος μου εμοι κυκλοθεν, ουκ εστιν επιβουλος και ουκ εστιν ἁμαρτημα πονηρον.
και ιδου εγω λεγω οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου θεου μου, καθως ελαλησε κυριος ὁ θεος προς δαυιδ τον πατερα μου, λεγων, ὁ υἱος σου ὁν δωσω αντι σου επι τον θρονον σου, οὑτος οικοδομησει τον οικον τω ονοματι μου.
και νυν εντειλαι, και κοψατωσαν μοι ξυλα εκ του λιβανου· και ιδου οἱ δουλοι μου μετα των δουλων σου, και τον μισθον δουλειας σου δωσω σοι κατα παντα ὁσα αν ειπης, ὁτι συ οιδας, ὁτι ουκ εστιν ἡμιν ειδως ξυλα κοπτειν καθως οἱ σιδωνιοι.
και εγενηθη καθως ηκουσε χιραμ των λογων σαλωμων, εχαρη σφοδρα, και ειπεν, ευλογητος ὁ θεος σημερον, ὁς εδωκε τω δαυιδ υἱον φρονιμον επι τον λαον τον πολυν τουτον.
και απεστειλε προς σαλωμων, λεγων, ακηκοα περι παντων ὡν απεσταλκας προς με· εγω ποιησω παν θελημα σου· ξυλα κεδρινα και πευκινα
οἱ δουλοι μου καταξουσιν αυτα εκ του λιβανου εις την θαλασσαν, εγω θησομαι αυτα σχεδιας, ἑως του τοπου οὑ εαν αποστειλης προς με, και εκτιναξω αυτα εκει, και συ αρεις· και ποιησεις το θελημα μου, του δουναι αρτους τω οικω μου.
και ην χιραμ διδους τω σαλωμων κεδρους και πευκας και παν θελημα αυτου.
και σαλωμων εδωκε τω χιραμ εικοσι χιλιαδας κορους πυρου και μαχειρ τω οικω αυτου, και εικος χιλιαδας βαιθ ελαιου κεκομμενου· κατα τουτο εδιδου σαλωμων τω χιραμ κατʼ ενιαυτον.
και κυριος εδωκε σοφιαν τω σαλωμων καθως ελαλησεν αυτω· και ην ειρηνη αναμεσον χιραμ και αναμεσον σαλωμων, και διεθεντο διαθηκην αναμεσον αυτων.
και ανηνεγκεν ὁ βασιλευς φορον εκ παντος ισραηλ, και ην ὁ φορος τριακοντα χιλιαδες ανδρων.
και απεστειλεν αυτους εις τον λιβανον, δεκα χιλιαδες εν τω μηνι αλλασσομενοι· μηνα ησαν εν τω λιβανω, και δυο μηνας εν οικω αυτων· και αδωνιραμ επι του φορου.
και ην τω σαλωμων ἑβδομηκοντα χιλιαδες αιροντες αρσιν, και ογδοηκοντα χιλιαδες λατομων εν τω ορει,
χωρις των αρχοντων των καθεσταμενων επι των εργων τω σαλωμων, τρεις χιλιαδες και ἑξακοσιοι επισταται οἱ ποιουντες τα εργα.
και ἡτοιμασαν τους λιθους και τα ξυλα τρια ετη.
6
και εγενηθη εν τω τεσσαρακοστω και τετρακοσιοστω ετει της εξοδου υἱων ισραηλ εξ αιγυπτου, τω ετει τω τεταρτω εν μηνι τω δευτερω βασιλευοντος του βασιλεως σαλωμων επι τον ισραηλ,
και ενετειλατο ὁ βασιλευς ἱνα αρωσι λιθους μεγαλους τιμιους εις τον θεμελιον του οικου, και λιθους απελεκητους.
και επελεκησαν οἱ υἱοι σαλωμων, και οἱ υἱοι χιραμ, και εβαλαν αυτους.
εν τω ετει τω τεταρτω εθεμελιωσε τον οικον κυριου εν μηνι ζιου, και τω δευτερω μηνι.
εν ἑνδεκατω ενιαυτω, εν μηνι βααλ, οὑτος ὁ μην ὁ ογδοος, συνετελεσθη ὁ οικος εις παντα λογον αυτου, και εις πασαν διαταξιν αυτου.
και ὁ οικος ὁν ωκοδομησεν ὁ βασιλευς τω κυριω, τεσσαρακοντα εν πηχει μηκος αυτου, και εικοσι εν πηχει πλατος αυτου, και πεντε και εικοσι εν πηχει το ὑψος αυτου·
και το αιλαμ κατα προσωπον του ναου, εικοσι εν πηχει μηκος αυτου εις το πλατος του οικου, κατα προσωπον του οικου, και ωκοδομησε τον οικον, και συνετελεσεν αυτον.
και εποιησε τω οικω θυριδας παρακυπτομενας κρυπτας.
και εδωκεν επι τον τοιχον του οικου μελαθρα κυκλοθεν τω ναω και τω δαβιρ.
ἡ πλευρα ἡ ὑποκατω πεντε πηχεων εν πηχει το πλατος αυτης, και το μεσον ἑξ, και ἡ τριτη ἑπτα εν πηχει το πλατος αυτης· ὁτι διαστημα εδωκε τω οικω κυκλοθεν εξωθεν του οικου, ὁπως μη επιλαμβανωνται των τοιχων του οικου.
και ὁ οικος εν τω οικοδομεισθαι αυτον λιθοις ακροτομοις αργοις ωκοδομηθη· και σφυρα και πελεκυς και παν σκευος σιδηρουν ουκ ηκουσθη εν τω οικω εν τω οικοδομεισθαι αυτον.
και ὁ πυλων της πλευρας της ὑποκατωθεν ὑπο την ωμιαν του οικου την δεξιαν, και ἑλικτη αναβασις εις το μεσον, και εκ της μεσης επι το τριοροφα.
και ωκοδομησε τον οικον και συνετελεσεν αυτον· και εκοιλοσταθμησε τον οικον κεδροις.
και ωκοδομησε τους ενδεσμους, διʼ ὁλου του οικου πεντε εν πηχει το ὑψος αυτου, και συνεσχε τον συνδεσμον εν ξυλοις κεδρινοις.
και ωκοδομησε τους τοιχους του οικου εσωθεν δια ξυλων κεδρινων απο του εδαφους του οικου και ἑως των τοιχων και ἑως των δοκων· εκοιλοσταθμησε συνεχομενα ξυλοις εσωθεν· και περιεσχε το εσω του οικου εν πλευραις πευκιναις.
και ωκοδομησε τους εικοσι πηχεις απʼ ακρου του τοιχου το πλευρον το ἑν απο του εδαφους ἑως των δοκων· και εποιησεν εκ του δαβιρ εις το ἁγιον των ἁγιων.
και τεσσαρακοντα πηχεων ην ὁ ναος κατα προσωπον του δαβιρ εν μεσω του οικου εσωθεν,
δουναι εκει την κιβωτον διαθηκης κυριου.
εικοσι πηχεις μηκος, και εικοσι πηχεις πλατος, και εικοσι πηχεις το ὑψος αυτου· και περιεσχεν αυτο χρυσιω συγκεκλεισμενω· και εποιησε θυσιαστηριον
κατα προσωπον του δαβιρ, και περιεσχεν αυτο χρυσιω.
και ὁλον τον οικον περιεσχε χρυσιω, ἑως συντελειας παντος του οικου.
και εποιησεν εν τω δαβιρ δυο χερουβιμ δεκα πηχεων μεγεθος εσταθμωμενον·
και πεντε πηχεων πτερυγιον του χερουβιμ του ἑνος, και πεντε πηχεων πτερυγιον αυτου το δευτερον, εν πηχει δεκα απο μερους πτερυγιου αυτου εις μερος πτερυγιου αυτου.
οὑτως τω χερουβιμ τω δευτερω, εν μετρω ἑνι συντελεια μια αμφοτεροις.
και το ὑψος του χερουβιμ του ἑνος δεκα εν πηχει· και οὑτω τω χερουβιμ τω δευτερω.
και αμφοτερα χερουβιμ εν μεσω του οικου του εσωτατου· και διεπετασε τας πτερυγας αυτων, και ἡπτετο πτερυξ μια του τοιχου, και πτερυξ χερουβιμ του δευτερου ἡπτετο του τοιχου του δευτερου· και αἱ πτερυγες αυτων εν μεσω του οικου ἡπτοντο πτερυξ πτερυγος.
και περιεσχε τα χερουβιμ χρυσιω.
παντας τους τοιχους του οικου κυκλω εγκολαπτα εγραψε γραφιδι χερουβιμ, και φοινικας τω εσωτερω και τω εξωτερω.
και το εδαφος του οικου περιεσχε χρυσιω του εσωτατου και του εξωτατου.
και τω θυρωματι του δαβιρ εποιησε θυρας ξυλων αρκευθινων, στοαι τετραπλως,
εν αμφοτεραις ταις θυραις ξυλα πευκινα· δυο πτυχαι ἡ θυρα ἡ μια και στροφεις αυτων, και δυο πτυχαι ἡ θυρα ἡ δευτερα στρεφομενα εγκεκολαμμενα χερουβιμ,
και φοινικες, και διαπεπετασμενα πεταλα, και περιεχομενα χρυσιω καταγομενω επι την εκτυπωσιν.
και ωκοδομησε την αυλην την εσωτατην· τρεις στιχους απελεκητων, και στιχος κατειργασμενης κεδρου κυκλοθεν·
και ωκοδομησε το καταπετασμα της αυλης του αιλαμ του οικου του κατα προσωπον του ναου.
7
και απεστειλεν ὁ βασιλευς σαλωμων, και ελαβε τον χιραμ εκ τυρου,
υἱον γυναικος χηρας, και οὑτος απο της φυλης της νεφθαλιμ, και ὁ πατηρ αυτου ανηρ τυριος· τεκτων χαλκου, και πεπληρωμενος της τεχνης και συνεσεως και επιγνωσεως του ποιειν παν εργον εν χαλκω· και εισηνεχθη προς τον βασιλεα σαλωμων· και εποιησε παντα τα εργα.
και εχωνευσε τους δυο στυλους τω αιλαμ του οικου· οκτωκαιδεκα πηχεις ὑψος του στυλου· και περιμετρον τεσσαρεσκαιδεκα πηχεις εκυκλου αυτον το παχος του στυλου· τεσσαρων δσκτυλων τα κοιλωματα· και οὑτως ὁ στυλος ὁ δευτερος·
και δυο επιθεματα εποιησε δουναι επι τας κεφαλας των στυλων χωνευτα· πεντε πηχεις το ὑψος του επιθεματος του ἑνος, και πεντε πηχεις το ὑψος του επιθεματος του δευτερου
και εποιησε δυο δικτυα περικαλυψαι το επιθεμα των στυλων· και δικτυον τω επιθεματι τω ἑνι, και δικτυον τω επιθεματι τω δευτερω.
και εργον κρεμαστον, δυο στιχοι ῥοων χαλκων, δεδικτυωμενοι, εργον κρεμαστον, στιχος επι στιχον· και οὑτως εποιησε τω επιθεματι τω δευτερω.
και εστησε τους στυλους του αιλαμ του ναου· και εστησε τον στυλον τον ἑνα, και επεκαλεσε το ονομα αυτου ιαχουμ· και εστησε τον στυλον τον δευτερον, και επεκαλεσε το ονομα αυτου βολωζ.
και επι των κεφαλων των στυλων εργον κρινου κατα το αιλαμ τεσσαρων πηχων·
και μελαθρον επʼ αμφοτερων των στυλων· και επανωθεν των πλευρων επιθεμα το μελαθρον τω παχει.
και εποιησε την θαλασσαν δεκα εν πηχει απο του χειλους αυτης ἑως του χειλους αυτης, στρογγυλον κυκλω το αυτο· πεντε εν πηχει το ὑψος αυτης· και συνηγμενη τρεις και τριακοντα εν πηχει.
και ὑποστηριγματα ὑποκατωθεν του χειλους αυτης κυκλοθεν εκυκλουν αυτην δεκα εν πηχει κυκλοθεν·
και το χειλος αυτης ὡς εργον χειλους ποτηριου βλαστος κρινου· και το παχος αυτου παλαιστης.
και δωδεκα βοες ὑποκατω της θαλασσης, οἱ τρεις επιβλεποντες βορῥαν, και οἱ τρεις επιβλεποντες θαλασσαν, και οἱ τρεις επιβλεποντες νοτον, και οἱ τρεις επιβλεποντες ανατολην· και παντα τα οπισθια εις τον οικον, και ἡ θαλασσα επʼ αυτων επανωθεν.
και εποιησε δεκα μεχωνωθ χαλκας· πεντε πηχεις μηκος της μεχωνωθ της μιας, και τεσσαρες πηχεις το πλατος αυτης, και ἑξ εν πηχει ὑψος αυτης.
και τουτο το εργον των μεχωνωθ συγκλειστον αυτοις, και συγκλειστον αναμεσον των εξεχομενων.
και επι τα συγκλεισματα αυτων αναμεσον εξεχομενων λεοντες και βοες και χερουβιμ, και επι των εξεχομενων, οὑτως και επανωθεν, και ὑποκατωθεν των λεοντων και των βοων χωραι, εργον καταβασεως.
και τεσσαρες τροχοι χαλκοι τη μεχωνωθ τη μια, και τα προσεχοντα χαλκα και τεσσαρα μερη αυτων, ωμιαι ὑποκατω των λουτηρων.
και χειρες εν τοις τροχοις εν τη μεχωνωθ. και το ὑψος του τροχου του ἑνος πηχεος και ἡμισους.
και το εργον των τροχων εργον τροχων ἁρματος· αἱ χειρες αυτων και οἱ νωτοι αυτων και ἡ πραγματεια αυτων παντα χωνευτα.
αἱ τεσσαρες ωμιαι επι των τεσσαρων γωνιων της μεχωνωθ της μιας, εκ της μεχωνωθ οἱ ωμοι αυτης.
και επι της κεφαλης της μεχωνωθ ἡμισυ του πηχεος μεγεθος αυτης στρογγυλον κυκλω επι της κεφαλης της μεχωνωθ· και αρχη χειρων αυτης και τα συγκλεισματα αυτης· και ηνοιγετο επι τας αρχας των χειρων αυτης.
και τα συγκλεισματα αυτης χερουβιμ και λεοντες και φοινικες ἑστωτα, εχομενον ἑκαστον κατα προσωπον εσω και τα κυκλοθεν.
κατʼ αυτην εποιησε πασας τας δεκα μεχωνωθ, ταξιν μιαν και μετρον ἑν πασαις.
και εποιησε δεκα χυτροκαυλους χαλκους, τεσσαρακοντα χοεις χωρουντα τον ἑνα χυτροκαυλον μετρησει τεσσαρων πηχων· χυτροκαυλος ὁ εἱς επι τη μεχωνωθ τη μια ταις δεκα μεχωνωθ.
και εθετο τας πεντε μεχωνωθ απο της ωμιας του οικου εκ δεξιων, και πεντε απο της ωμιας του οικου εξ αριστερων· και ἡ θαλασσα απο της ὡμιας του οικου εκ δεξιων κατʼ ανατολας απο του κλιτους του νοτου.
και εποιησε χιραμ τους λεβητας και τας θερμαστρεις και τας φιαλας· και συνετελεσε χιραμ ποιων παντα τα εργα ἁ εποιησε τω βασιλει σαλωμων εν οικω κυριου·
στυλους δυο, και τα στρεπτα των στυλων επι των κεφαλων των στυλων δυο· και τα δικτυα δυο του καλυπτειν αμφοτερα τα στρεπτα των γλυφων τα οντα επι των στυλων.
τας ῥοας τετρακοσιας αμφοτεροις τοις δικτυοις, δυο στιχοι ῥοων τω δικτυω τω ἑνι, περικαλυπτειν αμφοτερα τα οντα τα στρεπτα της μεχωνωθ επʼ αμφοτεροις τοις στυλοις·
και τα μεχωνωθ δεκα, και τους χυτροκαυλους δεκα επι των μεχωνωθ·
και την θαλασσαν μιαν, και τους βοας δωδεκα ὑποκατω της θαλασσης·
και τους λεβητας και τας θερμαστρεις και τας φιαλας και παντα τα σκευη, ἁ εποιησε χιραμ τω βασιλει σαλωμων τω οικω κυριου· και οἱ στυλοι τεσσαρακοντα και οκτω του οικου του βασιλεως και του οικου κυριου· παντα τα εργα του βασιλεως ἁ εποιησε χιραμ χαλκα αρδην.
ουκ ην σταθμος του χαλκου οὑ εποιησε παντα τα εργα ταυτα εκ πληθους σφοδρα· ουκ ην τερμα των σταθμων του χαλκου.
εν τω περιοικω του ιορδανου εχωνευσεν αυτα εν τω παχει της γης αναμεσον σοκχωθ και αναμεσον σειρα.
και ελαβεν ὁ βασιλευς σαλωμων τα σκευη ἁ εποιησεν εν οικω κυριου, το θυσιαστηριον το χρυσουν, και την τραπεζαν εφʼ ἡς οἱ αρτοι της προσφορας, χρυσην,
και τας λυχνιας πεντε εξ αριστερων, και πεντε εκ δεξιων κατα προσωπον του δαβιρ χρυσας συγκλειομενας, και τα λαμπαδια, και τους λυχνους, και τας επαρυστρις χρυσας.
και τα προθυρα, και οἱ ἡλοι, και αἱ φιαλαι, και τα τρυβλια, και αἱ θυισκαι χρυσαι, συγκλειστα· και τα θυρωματα των θυρων του οικου του εσωτατου ἁγιου των ἁγιων, και τας θυρας του ναου χρυσας.
και ανεπληρωθη το εργον ὁ εποιησε σαλωμων οικου κυριου· και εισηνεγκε σαλωμων τα ἁγια δαυιδ του πατρος αυτου, και παντα τα ἁγια σαλωμων, το αργυριον και το χρυσιον και τα σκευη εδωκεν εις τους θησαυρους οικου κυριου.
και τον οικον ἑαυτω ωκοδομησε σαλωμων τρισκαιδεκα ετεσι·
και ωκοδομησε τον οικον δρυμω του λιβανου· ἑκατον πηχεις μηκος αυτου, και πεντηκοντα πηχεις πλατος αυτου, και τριακοντα πηχων ὑψος αυτου· και τριων στυχων στυλων κεδρινων, και ωμιαι κεδριναι τοις στυλοις.
και εφατνωσε τον οικον ανωθεν επι των πλευρων των στυλων· και αριθμος των στυλων τεσσαρακοντα και πεντε ὁ στιχος,
και μελαθρα τρια, και χωρα επι χωραν τρισσως.
και παντα τα θυρωματα, και αἱ χωραι τετραγωνοι μεμελαθρωμεναι· και απο του θυρωματος επι θυραν τρισσως.
και το αιλαμ των στυλων, πεντηκοντα μηκος, και πεντηκοντα εν πλατει εζυγωμενα αιλαμ επι προσωπον αυτων· και στυλοι και παχος επι προσωπον αυτης τοις αιλαμιν.
και το αιλαμ των θρονων οὑ κρινει εκει, αιλαμ του κριτηριου.
και ὁ οικος αυτων εν ὡ καθησεται εκει, αυλη μια εξελισσομενη τουτοις κατα το εργον τουτο· και οικον τη θυγατρι φαραω ἡν ελαβε σαλωμων, κατα το αιλαμ τουτο.
παντα ταυτα εκ λιθων τιμιων κεκολαμμενα εκ διαστηματος εσωθεν και εκ του θεμελιου ἑως των γεισων· και εξωθεν εις την αυλην την μεγαλην,
την τεθεμελιωμενην εν τιμιοις λιθοις μεγαλοις, λιθοις δεκαπηχεσι και τοις οκταπηχεσι·
και επανωθεν τιμιοις κατα το μετρον απελεκητων, και κεδροις.
της αυλης της μεγαλης κυκλω τρεις στιχοι απελεκητων, και στιχος κεκολαμμενης κεδρου·
και συνετελεσε σαλωμων ὁλον τον οικον αυτου.
8
και εγενετο ὡς συνετελεσε σαλωμων του οικοδομησαι τον οικον κυριου και τον οικον αυτου μετα εικοσι ετη, τοτε εξεκκλησιασεν ὁ βασιλευς σαλωμων παντας τους πρεσβυτερους ισραηλ εν σιων, του ενεγκειν την κιβωτον διαθηκης κυριου εκ πολεως δαυιδ, αὑτη εστι σιων,
εν μηνι αθανιν.
και ηραν οἱ ἱερεις την κιβωτον
και το σκηνωμα του μαρτυριου και τα σκευη τα ἁγια τα εν τω σκηνωματι του μαρτυριου.
και ὁ βασιλευς και πας ισραηλ εμπροσθεν της κιβωτου θυοντες προβατα, βοας, αναριθμητα·
και εισφερουσιν οἱ ἱερεις την κιβωτον εις τον τοπον αυτης, εις το δαβιρ του οικου, εις τα ἁγια των ἁγιων, ὑπο τας πτερυγας των χερουβιν.
ὁτι τα χερουβιμ διαπεπετασμενα ταις πτερυξιν επι τον τοπον της κιβωτου· και περιεκαλυπτον τα χερουβιμ επι την κιβωτον και επι τα ἁγια αυτης επανωθεν.
και ὑπερειχον τα ἡγιασμενα· και ενεβλεποντο αἱ κεφαλαι των ἡγιασμενων εκ των ἁγιων εις προσωπον του δαβιρ, και ουκ ωπτανοντο εξω.
ουκ ην εν τη κιβωτω πλην δυο πλακες λιθιναι, πλακες της διαθηκης ἁς εθηκε μωυσης εν χωρηβ, ἁς διεθετο κυριος μετα των υἱων ισραηλ εν τω εκπορευεσθαι αυτους εκ γης αιγυπτου.
και εγενετο ὡς εξηλθον οἱ ἱερεις εκ του ἁγιου, και ἡ νεφελη επλησε τον οικον.
και ουκ ηδυναντο οἱ ἱερεις στηκειν λειτουργειν απο προσωπου της νεφελης, ὁτι επλησε δοξα κυριου τον οικον.
και απεστρεψεν ὁ βασιλευς το προσωπον αυτου, και ευλογησεν ὁ βασιλευς παντα ισραηλ· και πασα εκκλησια ισραηλ εἱστηκει·
και ειπεν, ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ σημερον, ὁς ελαλησεν εν τω στοματι αυτου περι δαυιδ του πατρος μου και εν ταις χερσιν αυτου επληρωσε, λεγον,
αφʼ ἡς ἡμερας εξηγαγον τον λαον μου τον ισραηλ εξ αιγυπτου, ουκ εξελεξαμην εν πολει εν ἑνι σκηπτρω ισραηλ του οικοδομησαι οικον του ειναι το ονομα μου εκει· και εξελεξαμην εν ἱερουσαλημ ειναι το ονομα μου εκει· και εξελεξαμην τον δαυιδ του ειναι επι τον λαον μου τον ισραηλ.
και εγενετο επι της καρδιας του πατρος μου οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου θεου ισραηλ.
και ειπε κυριος προς δαυιδ τον πατερα μου, ανθʼ ὡν ηλθεν επι την καρδιαν σου του οικοδομησαι οικον τω ονοματι μου, καλως εποιησας ὁτι εγενηθη επι την καρδιαν σου.
πλην συ ουκ οικοδομησεις τον οικον, αλλʼ η ὁ υἱος σου ὁ εξελθων εκ των πλευρων σου, οὑτος οικοδομησει τον οικον τω ονοματι μου.
και ανεστησε κυριος το ῥημα αυτου ὁ ελαλησε· και ανεστην αντι δαυιδ του πατρος μου, και εκαθισα επι του θρονου ισραηλ, καθως ελαλησε κυριος, και ωκοδομησα τον οικον τω ονοματι κυριου θεου ισραηλ.
και εθεμην εκει τοπον τη κιβωτω, εν ἡ εστιν εκει διαθηκη κυριου ἡν διεθετο κυριος μετα των πατερων ἡμων εν τω εξαγαγειν αυτον αυτους εκ γης αιγυπτου.
και ανεστη σαλωμων κατα προσωπον του θυσιαστηριου κυριου ενωπιον πασης εκκλησιας ισραηλ· και διεπετασε τας χειρας αυτου εις τον ουρανον,
και ειπε, κυριε ὁ θεος ισραηλ, ουκ εστιν ὡς συ θεος εν τω ουρανω ανω και επι της γης κατω, φυλασσων διαθηκην και ελεος τω δουλω σου τω πορευομενω ενωπιον σου εν ὁλη τη καρδια αυτου,
ἁ εφυλαξας τω δουλω σου δαυιδ τω πατρι μου· και γαρ ελαλησας εν τω στοματι σου, και εν χερσι σου επληρωσας, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν κυριε ὁ θεος ισραηλ, φυλαξον τω δουλω σου δαυιδ τω πατρι μου ἁ ελαλησας αυτω, λεγων, ουκ εξαρθησεται σου ανηρ εκ προσωπου μου καθημενος επι θρονου ισραηλ, πλην εαν φυλαξωνται τα τεκνα σου τας ὁδους αυτων του πορευεσθαι ενωπιον μου καθως επορευθης ενωπιον εμου.
και νυν, κυριε ὁ θεος ισραηλ, πιστωθητω δη το ῥημα σου τω δαυιδ τω πατρι μου.
ὁτι ει αληθως κατοικησει ὁ θεος μετα ανθρωπων επι της γης; ει ὁ ουρανος και ὁ ουρανος του ουρανου ουκ αρκεσουσι σοι, πλην και ὁ οικος οὑτος ὁν ωκοδομησα τω ονοματι σου;
και επιβλεψη επι την δεησιν μου κυριε ὁ θεος ισραηλ, ακουειν της προσευχης ἡς ὁ δουλος σου προσευχεται ενωπιον σου προς σε σημερον,
του ειναι τους οφθαλμους σου ηνεωγμενους εις τον οικον τουτον ἡμερας και νυκτος, εις τον τοπον ὁν ειπας, εσται το ονομα μου εκει, του εισακουειν της προσευχης ἡς προσευχεται ὁ δουλος σου εις τον τοπον τουτον ἡμερας και νυκτος.
και εισακουση της δεησεως του δουλου σου και του· λαου σου ισραηλ ἁ αν προσευξωνται εις τον τοπον τουτον· και συ εισακουση εν τω τοπω της κατοικησεως σου εν ουρανω· και ποιησεις και ἱλεως εση.
ὁσα αν ἁμαρτη ἑκαστος τω πλησιον αυτου, και εαν λαβη επʼ αυτον αραν του αρασασθαι αυτον, και ελθη και εξαγορευση κατα προσωπον του θυσιαστηριου σου εν τω οικω τουτω,
και συ εισακουση εκ του ουρανου και ποιησεις· και κρινεις τον λαον σου ισραηλ, ανομηθηναι ανομον, δουναι την ὁδον αυτου εις κεφαλην αυτου, και του δικαιωσαι δικαιον, δουναι αυτω κατα την δικαιοσυνην αυτου.
εν τω πταισαι τον λαον σου ισραηλ ενωπιον εχθρων, ὁτι ἁμαρτησονται σοι, και επιστρεψουσι και εξομολογησονται τω ονοματι σου, και προσευξονται και δεηθησονται εν τω οικω τουτω,
και συ εισακουση εκ του ουρανου, και ἱλεως εση ταις ἁμαρτιαις του λαου σου ισραηλ, και επιστρεψεις αυτους εις την γην ἡν εδωκας τοις πατρασιν αυτων.
εν τω συσχεθηναι τον ουρανον και μη γενεσθαι ὑετον, ὁτι ἁμαρτησονται σοι, και προσευξονται εις τον τοπον τουτον, και εξομολογησονται τω ονοματι σου, και απο των ἁμαρτιων αυτων αποστρεψουσιν ὁταν ταπεινωσης αυτους,
και εισακουση εκ του ουρανου, και ἱλεως εση ταις ἁμαρτιαις του δουλου σου και του λαου σου ισραηλ· ὁτι δηλωσεις αυτοις την ὁδον την αγαθην πορευεσθαι εν αυτη, και δωσεις ὑετον επι την γην ἡν εδωκας τω λαω σου εν κληρονομια.
λιμος εαν γενηται, θανατος εαν γενηται, ὁτι εσται εμπυρισμος, βρουχος, ερυσιβη εαν γενηται, και εαν θλιψη αυτον ὁ εχθρος αυτου εν μια των πολεων αυτου, παν συναντημα, παν πονον,
πασαν προσευχην, πασαν δεησιν εαν γενηται παντι ανθρωπω, ὡς αν γνωσιν ἑκαστος ἁφην καρδιας αυτου, και διαπεταση τας χειρας αυτου εις τον οικον τουτον,
και συ εισακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου, και ἱλεως εση, και ποιησεις και δωσεις ανδρι κατα τας ὁδους αυτου, καθως αν γνως την καρδιαν αυτου, ὁτι συ μονωτατος οιδας την καρδιαν παντων υἱων ανθρωπων,
ὁπως φοβωνται σε πασας τας ἡμερας ὁσας αυτοι ζωσιν επι της γης, ἡς εδωκας τοις πατρασιν ἡμων.
και τω αλλοτριω ὁς ουκ εστιν απο λαου σου οὑτος,
και ἡξουσι και προσευξονται εις τον τοπον τουτον,
και συ εισακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου, και ποιησεις κατα παντα ὁσα αν επικαλεσηται σε ὁ αλλοτριος, ὁπως γνωσι παντες οἱ λαοι το ονομα σου, και φοβωνται σε, καθως ὁ λαος σου ισραηλ, και γνωσιν ὁτι το ονομα σου επικεκληται επι τον οικον τουτον ὁν ωκοδομησα.
ὁτι εξελευσεται ὁ λαος σου εις πολεμον επι τους εχθρους αυτου εν ὁδω ἡ επιστρεψεις αυτους, και προσευξονται εν ονοματι κυριου ὁδον της πολεως ἡς ἑξελεξω εν αυτη, και του οικου οὑ ωκοδομησα τω ονοματι σου,
και συ εισακουση εκ του ουρανου της δεησεως αυτων, και της προσευχης αυτων, και ποιησεις το δικαιωμα αυτοις.
ὁτι ἁμαρτησονται σοι, ὁτι ουκ εστιν ανθρωπος ὁς ουχ ἁμαρτησεται, και επαξεις αυτους και παραδωσεις αυτους ενωπιον εχθρων, και αιχμαλωτιουσιν οἱ αιχμαλωτιζοντες εις γην μακραν η εγγυς,
και επιστρεψουσι καρδιας αυτων εν τη γη οὑ μετηχθησαν εκει, και επιστρεψωσιν εν γη μετοικιας αυτων, και δεηθωσι σου, λεγοντες, ἡμαρτομεν, ηδικησαμεν, ηνομησαμεν,
και επιστρεψωσι προς σε εν ὁλη καρδια αυτων και εν ὁλη ψυχη αυτων εν τη γη εχθρων αυτων οὑ μετηγαγες αυτους, και προσευξονται προς σε ὁδον γης αυτων ἡς εδωκας τοις πατρασιν αυτων, και της πολεως ἡς εξελεξω, και του οικου οὑ ωκοδομηκα τω ονοματι σου,
και εισακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου,
και ἱλεως εση ταις αδικιας αυτων αἱς ἡμαρτον σοι, και κατα παντα τα αθετηματα αυτων ἁ ηθετησαν σοι, και δωσεις αυτους εις οικτιρμους ενωπιον αιχμαλωτευοντων αυτους, και οικτειρησουσιν εις αυτους,
ὁτι λαος σου και κληρονομια σου, οὑς εξηγαγες εκ γης αιγυπτου εκ μεσου χωνευτηριου σιδηρου.
και εστωσαν οἱ οφθαλμοι σου και τα ωτα σου ηνεωγμενα εις την δεησιν του δουλου σου, και εις την δεησιν του λαου σου ισραηλ, εισακουειν αυτων εν πασιν οἱς αν επικαλεσωνται σε.
ὁτι συ διεστειλας αυτους σεαυτω εις κληρονομιαν εκ παντων των λαων της γης, καθως ελαλησας εν χειρι δουλου σου μωυση, εν τω εξαγαγειν σε τους πατερας ἡμων εκ γης αιγυπτου, κυριε κυριε.
τοτε ελαλησε σαλωμων ὑπερ του οικου, ὡς συνετελεσε του οικοδομησαι αυτον, ἡλιον εγνωρισεν εν ουρανω· κυριος ειπε του κατοικειν εν γνοφω· οικοδομησον οικον μου, οικον ευπρεπη σεαυτω του κατοικειν επι καινοτητος· ουκ ιδου αὑτη γεγραπται εν βιβλιω της ωδης;
και εγενετο ὡς συνετελεσε σαλωμων προσευχομενος προς κυριον ὁλην την προσευχην και την δεησιν ταυτην, και ανεστη απο προσωπου του θυσιαστηριου κυριου οκλακως επι τα γονατα αυτου, και αἱ χειρες αυτου διαπεπετασμεναι εις τον ουρανον.
και εστη, και ευλογησε πασαν εκκλησιαν ισραηλ φωνη μεγαλη, λεγων,
ευλογητος κυριος σημερον ὁς εδωκε καταπαυσιν τω λαω αυτου ισραηλ, κατα παντα ὁσα ελαλησεν· ου διεφωνησε λογος εἱς εν πασι τοις λογοις αυτου τοις αγαθοις οἱς ελαλησεν εν χειρι δουλου αυτου μωυση.
γενοιτο κυριος ὁ θεος ἡμων μεθʼ ἡμων, καθως ην μετα των πατερων ἡμων· μη εγκαταλοιποιτο ἡμας μηδε αποστρεψοιτο ἡμας,
γενοιτο κυριος ὁ θεος ἡμων μεθʼ ἡμων, καθως ην μετα των πατερων ἡμων· μη εγκαταλοιποιτο ἡμας μηδε αποστρεψοιτο ἡμας, επικλιναι καρδιας ἡμων επʼ αυτον του πορευεσθαι εν πασαις ὁδοις αυτου, και φυλασσειν πασας εντολας αυτου, και τα προσταγματα αυτου, ἁ ενετειλατο τοις πατρασιν ἡμων.
και εστωσαν οἱ λογοι οὑτοι ὡς δεδεημαι ενωπιον κυριου θεου ἡμων, εγγιζοντες προς κυριον θεον ἡμων ἡμερας και νυκτος, του ποιειν το δικαιωμα του δουλου σου, και το δικαιωμα λαου ισραηλ ῥημα ἡμερας εν ἡμερα ενιαυτου·
ὁπως γνωσι παντες οἱ λαοι της γης, ὁτι κυριος ὁ θεος, αυτος θεος, και ουκ εστιν ετι.
και εστωσαν αἱ καρδιαι ἡμων τελειαι προς κυριον θεον ἡμων, και ὁσιως πορευεσθαι εν τοις προσταγμασιν αυτου, και φυλασσειν εντολας αυτου, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και ὁ βασιλευς και παντες οἱ υἱοι ισραηλ εθυσαν θυσιαν ενωπιον κυριου.
και εθυσεν ὁ βασιλευς σαλωμων τας θυσιας των ειρηνικων ἁς εθυσε τω κυριω, βοων δυο και εικοσι χιλιαδας, προβατων ἑκατον και εικοσι χιλιαδας· και ενεκαινισε τον οικον κυριου ὁ βασιλευς και παντες οἱ υἱοι ισραηλ.
τη ἡμερα εκεινη ἡγιασεν ὁ βασιλευς το μεσον της αυλης το κατα προσωπον του οικου κυριου· ὁτι εποιησεν εκει την ὁλοκαυτωσιν και τας θυσιας και τα στεατα των ειρηνικων, ὁτι το θυσιαστηριον το χαλκουν το ενωπιον κυριου μικρον του μη δυνασθαι την ὁλοκαυτωσιν και τας θυσιας των ειρηνικων ὑπενεγκειν.
και ἑποιησε σαλωμων την ἑορτην εν τη ἡμερα εκεινη, και πας ισραηλ μετʼ αυτου, εκκλησια μεγαλη απο της εισοδου ἡμαθ ἑως ποταμου αιγυπτου, ενωπιον κυριου θεου ἡμων εν τω οικω ὡ ωκοδομησεν, εσθιων και πινων και ευφραινομενος ενωπιον κυριου θεου ἡμων ἑπτα ἡμερας.
και εν τη ἡμερα τη ογδοη εξαπεστειλε τον λαον· και ευλογησαν τον βασιλεα, και απηλθεν ἑκαστος εις τα σκηνωματα αυτου χαιροντες· και αγαθη ἡ καρδια επι τοις αγαθοις οἱς εποιησε κυριος τω δαυιδ δουλω αυτου, και τω ισραηλ λαω αυτου.
9
και εγενηθη ὡς συνετελεσε σαλωμων οικοδομειν τον οικον κυριου, και τον οικον του βασιλεως, και πασαν την πραγματειαν σαλωμων, ὁσα ηθελησε ποιησαι,
και ωφθη κυριος τω σαλωμων δευτερον, καθως ωφθη εν γαβαων.
και ειπε προς αυτον κυριος, ηκουσα της φωνης της προσευχης σου, και της δεησεως σου ἡς εδεηθης ενωπιον μου· πεποιηκα σοι κατα πασαν την προσευχην σου· ἡγιακα τον οικον τουτον ὁν ωκοδομησας του θεσθαι το ονομα μου εκει εις τον αιωνα, και εσονται οἱ οφθαλμοι μου εκει και ἡ καρδια μου πασας τας ἡμερας.
και συ εαν πορευθης ενωπιον εμου, καθως επορευθη δαυιδ ὁ πατηρ σου, εν ὁσιοτητι καρδιας και εν ευθυτητι, και του ποιειν κατα παντα ἁ ενετειλαμην αυτω, και τα προσταγματα μου και τας εντολας μου φυλαξης,
και αναστησω τον θρονον της βασιλειας σου εν ισραηλ εις τον αιωνα, καθως ελαλησα δαυιδ πατρι σου, λεγων, ουκ εξαρθησεται σοι ανηρ ἡγουμενος εν ισραηλ.
εαν δε αποστραφεντες αποστραφητε ὑμεις και τα τεκνα ὑμων απʼ εμου, και μη φυλαξητε τας εντολας μου και τα προσταγματα μου ἁ εδωκε μωυσης ενωπιον ὑμων, και πορευθητε και δουλευσητε θεοις ἑτεροις και προσκυνησητε αυτοις,
και εξαρω τον ισραηλ απο της γης ἡς εδωκα αυτοις, και τον οικον τουτον ὁν ἡγιασα τω ονοματι μου απορῥιψω εκ προσωπου μου· και εσται ισραηλ εις αφανισμον και εις λαλημα εις παντας τους λαους.
και ὁ οικος οὑτος εσται ὁ ὑψηλος, πας ὁ διαπορευομενος διʼ αυτου εκστησεται και συριει, και ερουσιν, ἑνεκεν τινος εποιησε κυριος οὑτως τη γη ταυτη και τω οικω τουτω;
και ερουσιν, ανθʼ ὡν εγκατελιπον κυριον θεον αυτων, ὁς εξηγαγε τους πατερας αυτων εξ αιγυπτου, εξ οικου δουλειας, και αντελαβοντο θεων αλλοτριων και προσεκυνησαν αυτοις και εδουλευσαν αυτοις, δια τουτο επηγαγε κυριος επʼ αυτους την κακιαν ταυτην.
τοτε ανηγαγε σαλωμων την θυγατερα φαραω εκ πολεως δαυιδ εις οικον αυτου, ὁν ωκοδομησεν εαυτω εν ταις ἡμεραις εκειναις.
εικοσι ετη εν οἱς ωκοδομησε σαλωμων τους δυο οικους, τον οικον κυριου και τον οικον του βασιλεως,
χιραμ βασιλευς τυρου αντελαβετο του σαλωμων εν ξυλοις κεδρινοις, και εν ξυλοις πευκινοις, και εν χρυσιω, και εν χρυσιω, και εν παντι θεληματι αυτου· τοτε εδωκεν ὁ βασιλευς τω χιραμ εικοσι πολεις εν τη γη τη γαλιλαια.
και εξηλθε χιραμ εκ τυρου, και επορευθη εις την γαλιλαιαν του ιδειν τας πολεις ἁς εδωκεν αυτω σαλωμων· και ουκ ηρεσαν αυτω.
και ειπε, τι αἱ πολεις αὑται ἁς εδωκας μοι αδελφε; και εκαλεσεν αυτας ὁριον ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ηνεγκε χιραμ τω σαλωμων ἑκατον και εικοσι ταλαντα χρυσιου.
και ναυν ὑπερ οὑ εποιησεν ὁ βασιλευς σαλωμων εν γασιων γαβερ την ουσαν εχομενην αιλαθ επι του χειλους της εσχατης θαλασσης εν γη εδωμ.
και απεστειλε χιραμ εν τη νηι των παιδων αυτου ανδρας ναυτικους ελαυνειν ειδοτας θαλασσαν μετα των παιδων σαλωμων.
και ηλθον εις σωφιρα, και ελαβον εκειθεν χρυσιου ἑκατον και εικοσι ταλαντα, και ηνεγκαν τω βασιλει σαλωμων.
10
και βασιλισσα σαβα ηκουσε το ονομα σαλωμων και το ονομα κυριου, και ηλθε πειρασαι αυτον εν αινιγμασι.
και ηλθεν εις ιερουσαλημ εν δυναμει βαρεια σφοδρα· και καμηλοι αιρουσαι ἡδυσματα και χρυσον πολυν σφοδρα και λιθον τιμιον· και εισηλθε προς σαλωμων, και ελαλησεν αυτω παντα ὁσα ην εν τη καρδια αυτης.
και απηγγειλεν αυτη σαλωμων παντας τους λογους αυτης· ουκ ην λογος παρεωραμενος παρα του βασιλεως, ὁν ουκ απηγγειλεν αυτη.
και ειδε βασιλισσα σαβα πασαν την φρονησιν σαλωμων, και τον οικον ὁν ωκοδομησε,
και τα βρωματα σαλωμων, και την καθεδραν παιδων αυτου, και την στασιν λειτουργων αυτου, και τον ἱματισμον αυτου, και τους οινοχοους αυτου, και την ὁλοκαυτωσιν αυτου ἡν ανεφερεν εν οικω κυριου, και εξ ἑαυτης εγενετο·
και ειπε προς τον βασιλεα σαλωμων, αληθινος ὁ λογος ὁν ηκουσα εν τη γη μου περι του λογου σου και περι της φρονησεως σου.
και ουκ επιστευσα τοις λαλουσι μοι, ἑως ὁτου παρεγενομην και ἑωρακασιν οἱ οφθαλμοι μου· και ιδου ουκ εισι το ἡμισυ καθως απηγγειλαν μοι· προστεθεικας αγαθα προς αυτα επι πασαν την ακοην ἡν ηκουσα εν τη γη μου.
μακαριαι αἱ γυναικες σου, μακαριοι οἱ παιδες σου οὑτοι οἱ παρεστηκοτες ενωπιον σου διολου, οἱ ακουοντες πασαν την φρονησιν σου.
γενοιτο κυριος ὁ θεος σου ευλογημενος, ὁς ηθελησεν εν σοι δουναι σε επι θρονου ισραηλ, δια το αγαπαν κυριον τον ισραηλ στησαι εις τον αιωνα· και εθετο σε βασιλεα επʼ αυτους, του ποιειν κριμα εν δικαιοσυνη και εν κριμασιν αυτων.
και εδωκε τω σαλωμων ἑκατον εικοσι ταλαντα χρυσιου, και ἡδυσματα πολλα σφοδρα, και λιθον τιμιον· ουκ εληλυθει κατα τα ἡδυσματα εκεινα ετι εις πληθος, ἁ εδωκε βασιλισσα σαβα τω βασιλει σαλωμων.
και ἡ ναυς χιραμ ἡ αιρουσα το χρυσιον εκ σουφιρ, ηνεγκε ξυλα πελεκητα πολλα σφοδρα και λιθον τιμιον.
και εποιησεν ὁ βασιλευς τα ξυλα τα πελεκητα ὑποστηριγματα του οικου κυριου και του οικου του βασιλεως, και ναβλας και κινυρας τοις ωδοις· ουκ εληλυθει τοιαυτα ξυλα απελεκητα επι της γης, ουδε ωφθησαν που ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ὁ βασιλευς σαλωμων εδωκε τη βασιλισση σαβα παντα ὁσα ηθελησεν, ὁσα ητησατο, εκτος παντων ὡν εδεδωκει αυτη δια χειρος του βασιλεως σαλωμων· και απεστραφη, και ηλθεν εις την γην αυτης αυτη, και παντες οἱ παιδες αυτης.
και ην ὁ σταθμος του χρυσιου του εληλυθοτος τω σαλωμων εν ενιαυτω ἑνι, ἑξακοσια και ἑξηκονταεξ ταλαντα χρυσιου,
χωρις των φορων των ὑποτεταγμενων και των εμπορων και παντων των βασιλεων του περαν και των σατραπων της γης.
και εποιησε σαλωμων τριακοσια δορατα χρυσα ελατα· τριακοσιοι χρυσοι επησαν επι το δορυ το ἑν·
και τριακοσια ὁπλα χρυσα ελατα· και τρεις μναι ενησαν χρυσου εις το ὁπλον το ἑν· και εδωκεν αυτα ὁ βασιλευς εις οικον δρυμου του λιβανου.
και εποιησεν ὁ βασιλευς θρονον ελεφαντινον μεγαν, και περιεχρυσωσεν αυτον χρυσιω δοκιμω.
ἑξ αναβαθμοι τω θρονω, και προτομαι μοσχων τω θρονω εκ των οπισω αυτου, και χειρες ενθεν και ενθεν επι του τοπου της καθεδρας, και δυο λεοντες ἑστηκοτες παρα τας χειρας,
και δωδεκα λεοντες ἑστωτες εκει επι των ἑξ αναβαθμων ενθεν και ενθεν· ου γεγονεν οὑτως παση βασιλεια.
και παντα τα σκευη τα ὑπο του σαλωμων γεγονοτα χρυσα, και λουτηρες χρυσοι, και παντα τα σκευη οικου δρυμου του λιβανου χρυσιω συγκεκλεισμενα. ουκ ην αργυριον, ὁτι ουκ ην λογιζομενον εν ταις ἡμεραις σαλωμων·
ὁτι ναυς θαρσις τω βασιλει σαλωμων εν τη θαλασση μετα των νηων χιραμ· μια δια τριων ετων ηρχετο τω βασιλει ναυς εκ θαρσις χρυσιου και αργυριου και λιθων τορευτων και πελεκητων.
αὑτη ην ἡ πραγματεια της προνομης ἡς ανηνεγκαν ὁ βασιλευς σαλωμων οικοδομησαι τον οικον κυριου, και τον οικον του βασιλεως, και το τειχος ἱερουσαλημ, και την ακραν, του περιφραξαι τον φραγμον της πολεως δαυιδ, και την ασσουρ, και την μαγδαν, και την γαζερ, και την βαιθωρων την ανωτερω, και την ιεθερμαθ, και πασας τας πολεις των ἁρματων, και πασας τας πολεις των ἱππεων, και την πραγματειαν σαλωμων, ἡν επραγματευσατο οικοδομησαι εν ἱερουσαλημ και εν παση τη γη, του μη καταρξαι αυτου
παντα τον λαον τον ὑπολελειμμενον ὑπο του χετταιου και του αμορῥαιου και του φερεζαιου και του χαναναιου και του ευαιου και του ιεβουσαιου και του γεργεσαιου, των μη εκ των υἱων ισραηλ οντων, τα τεκνα αυτων τα ὑπολελειμμενα μετʼ αυτου εν τη γη, οὑς ουκ εδυναντο οἱ υἱοι ισραηλ εξολοθρευσαι αυτους, και ανηγαγεν αυτους σαλωμων εις φορον ἑως της ἡμερας ταυτης·
και εκ των υἱων ισραηλ ουκ εδωκε σαλωμων πραγμα, ὁτι αυτοι ησαν ανδρες οἱ πολεμισται, και παιδες αυτου και αρχοντες και τρισσοι αυτου, και αρχοντες των ἁρματων αυτου, και ἱππεις αυτου.
και εμεγαλυνθη σαλωμων ὑπερ παντας τους βασιλεις της γης πλουτω και φρονησει.
και παντες βασιλεις της γης εζητουν το προσωπον σαλωμων, του ακουσαι της φρονησεως αυτου ἡς εδωκε κυριος τη καρδια αυτου.
και αυτοι εφερον ἑκαστος τα δωρα, σκευη χρυσα, και ἱματισμον, στακτην, και ἡδυσματα, και ἱππους, και ἡμιονους το κατʼ ενιαυτον ενιαυτω.
και ησαν τω σαλωμων τεσσαρες χιλιαδες θηλειαι ἱπποι εις ἁρματα, και δωδεκα χιλιαδες ἱππεων· και εθετο αυτας εν ταις πολεσι των ἁρματων και μετα του βασιλεως εν ἱερουσαλημ·
και ην ἡγουμενος παντων των βασιλεων απο του ποταμου και ἑως γης αλλοφυλων και ἑως ὁριων αιγυπτου.
και εδωκεν ὁ βασιλευς το χρυσιον και το αργυριον εν ἱερουσαλημ ὡς λιθους, και τας κεδρους εδωκεν ὡς συκαμινους τας εν τη πεδινη εις πληθος.
και ἡ εξοδος σαλωμων των ἱππεων και εξ αιγυπτου, και εκ θεκουε εμποροι του βασιλεως· και ελαμβανον εκ θεκουε εν αλλαγματι.
και ανεβαινεν ἡ εξοδος εξ αιγυπτου ἁρμα αντι ἑκατον αργυριου, και ἱππος αντι πεντηκοντα αργυριου· και οὑτως πασι τοις βασιλευσι χεττιιν, και βασιλευσι συριας κατα θαλασσαν εξεπορευοντο.
11
και ὁ βασιλευς σαλωμων ην φιλογυνης. και ησαν αυτω γυναικες αρχουσαι ἑπτακοσιαι, και παλλακαι τριακοσιαι. και ελαβε γυναικας αλλοτριας, και την θυγατερα φαραω, μωαβιτιδας, αμμανιτιδας, συρας, και ιδουμαιας, χετταιας, και αμορῥαιας,
εκ των εθνων ὡν απειπε κυριος τοις υἱοις ισραηλ, ουκ εισελευσεσθε εις αυτους, και αυτοι ουκ εισελευσονται εις ὑμας, μη εκκλινωσι τας καρδιας ὑμων οπισω ειδωλων αυτων· εις αυτους εκολληθη σαλωμων του αγαπησαι.
και εγενηθη εν καιρω γηρους σαλωμων, και ουκ ην ἡ καρδια αυτου τελεια μετα κυριου θεου αυτου, καθως ἡ καρδια δαυιδ του πατρος αυτου. και εξεκλιναν γυναικες αἱ αλλοτριαι την καρδιαν αυτου οπισω θεων αυτων.
τοτε ωκοδομησε σαλωμων ὑψηλον τω χαμως ειδωλω μωαβ, και τω βασιλει αυτων ειδωλω υἱων αμμων,
και τη ασταρτη βδελυγματι σιδωνιων.
και οὑτως εποιησε πασαις ταις γυναιξιν αυτου ταις αλλοτριαις, αἱ εθυμιων και εθυον τοις ειδωλοις αυτων,
και εποιησε σαλωμων το πονηρον ενωπιον κυριου· ουκ επορευθη οπισω κυριου, ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και ωργισθη κυριος επι σαλωμων, ὁτι εξεκλινε καρδιαν αυτου απο κυριου θεου ισραηλ, του οφθεντος αυτω δις,
και εντειλαμενου αυτω ὑπερ του λογου τουτου, το παραπαν μη πορευθηναι οπισω θεων ἑτερων, και φυλαξασθαι ποιησαι ἁ ενετειλατο αυτω κυριος ὁ θεος· ουδʼ ην ἡ καρδια αυτου τελεια μετα κυριου, κατα την καρδιαν δαυιδ του πατρος αυτου.
και ειπε κυριος προς σαλωμων, ανθʼ ὡν εγενετο ταυτα μετα σου, και ουκ εφυλαξας τας εντολας μου και τα προσταγματα μου ἁ ενετειλαμην σοι, διαρῥησσων διαρῥηξω την βασιλειαν σου εκ χειρος σου, και δωσω αυτην τω δουλω σου.
πλην εν ταις ἡμεραις σου ου ποιησω αυτα δια δαυιδ τον πατερα σου· εκ χειρος υἱου σου ληψομαι αυτην.
πλην ὁλην την βασιλειαν ου μη λαβω· σκηπτρον ἑν δωσω τω υἱω σου δια δαυιδ τον δουλον μου, και δια ἱερουσαλημ την πολιν ἡν εξελεξαμην.
και ηγειρε κυριος σαταν τω σαλωμων τον αδερ τον ιδουμαιον, και τον εσρωμ υἱον ελιαδαε τον εν ρααμα, αδαδεζερ βασιλεα σουβα κυριον αυτου· και συνηθροισθησαν επʼ αυτον ανδρες, και ην αρχων συστρεμματος, και προκατελαβετο την δαμασεκ· και ησαν σαταν τω ισραηλ πασας τας ἡμερας σαλωμων· και αδερ ὁ ιδουμαιος εκ του σπερματος της βασιλειας εν ιδουμαια.
και εγενετο εν τω εξολοθρευσαι δαυιδ τον εδωμ εν τω πορευθηναι ιωαβ αρχοντα της στρατιας θαπτειν τους τραυματιας, και εκοψαν παν αρσενικον εν τη ιδουμαια·
ὁτι ἑξ μηνας ενεκαθητο εκει ιωαβ και πας ισραηλ εν τη ιδουμαια, ἑως ὁτου εξωλοθρευσε παν αρσενικον εν τη ιδουμαια·
και απεδρα αδερ αυτος και παντες ανδρες ιδουμαιοι των παιδων του πατρος αυτου μετʼ αυτου, και εισηλθον εις αιγυπτον· και αδερ παιδαριον μικρον.
και ανιστανται ανδρες εκ της πολεως μαδιαμ, και αρχονται εις φαραν, και λαμβανουσιν ανδρας μεθʼ αὑτων, και ερχονται προς φαραω βασιλεα αιγυπτου· και εισηλθεν αδερ προς φαραω, και εδωκεν αυτω οικον, και αρτους διεταξεν αυτω.
και εὑρεν αδερ χαριν εναντιον φαραω σφοδρα, και εδωκεν αυτω γυναικα αδελφην της γυναικος αυτου, αδελφην θεκεμινας μειζω. και ετεκεν αυτω ἡ αδελφη θεκεμινας τω αδερ τον γανηβαθ υἱον αυτης·
και εξεθρεψεν αυτον θεκεμινα εν μεσω υἱων φαραω· και ην γανηβαθ εν μεσω υἱων φαραω.
και αδερ ηκουσεν εν αιγυπτω ὁτι κεκοιμηται δαυιδ μετα των πατερων αυτου, και ὁτι τεθνηκεν ιωαβ ὁ αρχων της στρατιας, και ειπεν αδερ προς φαραω, εξαποστειλον με, και αποστρεψω εις την γην μου.
και ειπε φαραω τω αδερ, τινι συ ελαττονη μετʼ εμου; και ιδου συ ζητεις απελθειν εις την γην σου; και ειπεν αυτω αδερ, ὁτι εξαποστελλων εξαποστελεις με· και ανεστρεψεν αδερ εις την γην αυτου·
αὑτη ἡ κακια ἡν εποιησεν αδερ· και εβαρυθυμησεν ισραηλ, και εβασιλευσεν εν τη εδωμ.
και ἱεροβοαμ υἱος ναβατ ὁ εφραθι εκ της σαριρα, υἱος γυναικος χηρας, δουλος σαλωμων.
και τουτο το πραγμα ὡς επηρατο χειρας επι βασιλεα σαλωμων· και ὁ βασιλευς σαλωμων ωκοδομησε την ακραν, συνεκλεισε τον φραγμον της πολεως δαυιδ του πατρος αυτου.
και ὁ ανθρωπος ἱεροβοαμ ισχυρος δυναμει· και ειδε σαλωμων το παιδαριον ὁτι ανηρ εργων εστι, και κατεστησεν αυτον επι τας αρσεις οικου ιωσηφ.
και εγενηθη εν τω καιρω εκεινω, και ἱεροβοαμ εξηλθεν εξ ἱερουσαλημ, και εὑρεν αυτον αχια ὁ σηλωνιτης ὁ προφητης εν τη ὁδω, και απεστησεν αυτον εκ της ὁδου· και αχια περιβεβλημενος ἱματιω καινω, και αμφοτεροι μονοι εν τω πεδιω.
και επελαβετο αχια του ἱματιου αυτου του καινου του επʼ αυτω, και διερῥηξεν αυτο δωδεκα ῥηγματα,
και ειπε τω ἱεροβοαμ, λαβε σεαυτω δεκα ῥηγματα, ὁτι ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ιδου εγω ῥησσω την βασιλειαν εκ χειρος σαλωμων, και δωσω σοι δεκα σκηπτρα.
και δυο σκηπτρα εσονται αυτω δια τον δουλον μου δαυιδ, και δια ἱερουσαλημ την πολιν ἡν εξελεξαμην εν αυτη εκ πασων φυλων ισραηλ.
ανθʼ ὡν εγκατελιπε με, και εποιησε τη ασταρτη βδελυγματι σιδωνιων, και τω χαμως, και τοις ειδωλοις μωαβ, και τω βασιλει αυτων προσοχθισματι υἱων αμμων, και ουκ επορευθη εν ταις ὁδοις μου του ποιησαι το ευθες ενωπιον εμου, ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και ου μη λαβω την βασιλειαν ὁλην εκ χειρος αυτου, διοτι αντιτασσομενος αντιταξομαι αυτω πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου, δια τον δαυιδ τον δουλον μου ὁν εξελεξαμην αυτον.
και ληψομαι την βασιλειαν εκ χειρος του υἱου αυτου, και δωσω σοι τα δεκα σκηπτρα.
τω δε υἱω αυτου δωσω τα δυο σκηπτρα, ὁπως η θεσις τω δουλω μου δαυιδ πασας τας ἡμερας ενωπιον εμου εν ἱερουσαλημ τη πολει, ἡν εξελεξαμην εμαυτω του θεσθαι το ονομα μου εκει.
και σε ληψομαι, και βασιλευσεις εν οἱς επιθυμει ἡ ψυχη σου, και συ εση βασιλευς επι τον ισραηλ.
και εσται εαν φυλαξης παντα ὁσα αν εντειλωμαι σοι, και πορευθης εν ταις ὁδοις μου, και ποιησης το ευθες ενωπιον εμου, του φυλαξασθαι τα προσταγματα μου και τας εντολας μου, καθως εποιησε δαυιδ ὁ δουλος μου, και εσομαι μετα σου και οικοδομησω σοι οικον πιστον, καθως ωκοδομησα τω δαυιδ.
και εζητησε σαλωμων θανατωσαι τον ἱεροβοαμ· και ανεστη και απεδρα εις αιγυπτον προς σουσακιμ βασιλεα αιγυπτου, και ην εν αιγυπτω ἑως οὑ απεθανε σαλωμων.
και τα λοιπα των λογων σαλωμων, και παντα ὁσα εποιησε, και πασαν την φρονησιν αυτου, ουκ ιδου ταυτα γεγραπται εν βιβλιω ῥηματων σαλωμων;
και αἱ ἡμεραι ἁς εβασιλευε σαλωμων εν ἱερουσαλημ επι παντα ισραηλ τεσσαρακοντα ετη.
και εκοιμηθη σαλωμων μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν πολει δαυιδ του πατρος αυτου· και εγενηθη ὡς ηκουσεν ἱεροβοαμ υἱος ναβατ, και αυτου ετι οντος εν αιγυπτω ὡς εφυγεν εκ προσωπου σαλωμων και εκαθητο εν αιγυπτω, κατευθυνει και ερχεται εις την πολιν αυτου εις την γην σαριρα την εν ορει εφραιμ. και ὁ βασιλευς σαλωμων εκοιμηθη μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσε ῥοβοαμ ὁ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
12
και πορευεται βασιλευς ῥοβοαμ εις σικιμα, ὁτι εις σικιμα ηρχοντο πας ισραηλ βασιλευσαι αυτον.
και ελαλησεν ὁ λαος προς τον βασιλεα ῥοβοαμ, λεγοντες,
ὁ πατηρ σου εβαρυνε τον κλοιον ἡμων, και συ νυν κουφισον απο της δουλειας του πατρος σου της σκληρας, και απο του κλοιου αυτου του βαρεως, οὑ εδωκεν εφʼ ἡμας, και δουλευσομεν σοι.
και ειπε προς αυτους, απελθετε ἑως ἡμερων τριων, και αναστρεψατε προς με· και απηλθον.
και απηγγειλεν ὁ βασιλευς τοις πρεσβυτεροις, οἱ ησαν παρεστωτες ενωπιον σαλωμων του πατρος αυτου ετι ζωντος αυτου, λεγων, πως ὑμεις βουλευεσθε και αποκριθω τω λαω τουτω λογον;
και ελαλησαν προς αυτον, λεγοντες, ει εν τη ἡμερα ταυτη εση δουλος τω λαω τουτω, και δουλευσεις αυτοις, και λαλησεις προς αυτους λογους αγαθους, και εσονται σοι δουλοι πασας τας ἡμερας.
και εγκατελιπε την βουλην των πρεσβυτερων ἁ συνεβουλευσαντο αυτω, και συνεβουλευσατο μετα των παιδαριων των εκτραφεντων μετʼ αυτου των παρεστηκοτων προ προσωπου αυτου.
και ειπεν αυτοις, τι ὑμεις συμβουλευετε; και τι αποκριθω τω λαω τουτω τοις λεγουσι προς με, λεγοντων, κουφισον απο του κλοιου οὑ εδωκεν ὁ πατηρ σου εφʼ ἡμας;
και ελαλησαν προς αυτον τα παιδαρια τα εκτραφεντα μετʼ αυτου οἱ παρεστηκοτες προ προσωπου αυτου, λεγοντες, ταδε λαλησεις τω λαω τουτω τοις λαλησασι προς σε, λεγοντες, ὁ πατηρ σου εβαρυνε τον κλοιον ἡμων, και συ νυν κουφισον αφʼ ἡμων· ταδε λαλησεις προς αυτους, ἡ μικροτης μου παχυτερα της οσφυος του πατρος μου.
και νυν ὁ πατηρ μου επεσασσετο ὑμας κλοιω βαρει, καλω προσθησω επι τον κλοιον ὑμων· ὁ πατηρ μου επαιδευσεν ὑμας εν μαστιξιν, εγω δε παιδευσω ὑμας εν σκορπιοις.
και παρεγενοντο πας ισραηλ προς τον βασιλεα ῥοβοαμ εν τη ἡμερα τη τριτη, καθοτι ελαλησεν αυτοις ὁ βασιλευς, λεγων, αναστραφητε προς με τη ἡμερα τη τριτη.
και απεκριθη ὁ βασιλευς προς τον λαον σκληρα· και εγκατελιπε ῥοβοαμ την βουλην των πρεσβυτερων ἁ συνεβουλευσαντο αυτω,
και ελαλησε προς αυτους κατα την βουλην των παιδαριων, λεγων, ὁ πατηρ μου εβαρυνε τον κλοιον ὑμων, καγω προσθησω επι τον κλοιον ὑμων· ὁ πατηρ μου επαιδευσεν ὑμας εν μαστιξι, καγω παιδευσω ὑμας εν σκορπιοις.
και ουκ ηκουσεν ὁ βασιλευς του λαου, ὁτι ην μεταστροφη παρα κυριου, ὁπως στηση το ῥημα αυτου ὁ ελαλησεν εν χειρι αχια του σηλωνιτου περι ἱεροβοαμ υἱου ναβατ.
και ειδον πας ισραηλ, ὁτι ουκ ηκουσεν ὁ βασιλευς αυτων· και απεκριθη ὁ λαος τω βασιλει, λεγων, τις ἡμιν μερις εν δαυιδ; και ουκ εστιν ἡμιν κληρονομια εν υἱω ιεσσαι· αποτρεχε ισραηλ, εις τα σκηνωματα σου· νυν βοσκε τον οικον σου, δαυιδ· και απηλθεν ισραηλ εις τα σκηνωματα αυτου.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς τον αδωνιραμ τον επι του φορου, και ελιθοβολησαν αυτον εν λιθοις και απεθανε· και ὁ βασιλευς ῥοβοαμ εφθασεν αναβηναι του φυγειν εις ἱερουσαλημ.
και ηθετησεν ισραηλ εις τον οικον δαυιδ ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εγενετο ὡς ηκουσε πας ισραηλ ὁτι ανεκαμψεν ἱεροβοαμ εξ αιγυπτου, και απεστειλαν και εκαλεσαν αυτον εις την συναγωγην, και εβασιλευσαν αυτον επι ισραηλ· και ουκ ην οπισω οικου δαυιδ παρεξ σκηπτρου ιουδα και βενιαμιν μονοι.
και ῥοβοαμ εισηλθεν εις ἱερουσαλημ, και εξεκκλησιασε την συναγωγην ιουδα και σκηπτρον βενιαμιν ἑκατον και εικοσι χιλιαδας νεανιων ποιουντων πολεμον, του πολεμειν προς οικον ισραηλ, επιστρεψαι την βασιλειαν ῥοβοαμ υἱω σαλωμων.
και εγενετο λογος κυριου προς σαμαιαν ανθρωπον του θεου, λεγων,
ειπον τω ῥοβοαμ υἱω σαλωμων βασιλει ιουδα, και προς παντα οικον ιουδα και βενιαμιν, και τω καταλοιπω του λαου, λεγων,
ταδε λεγει κυριος, ουκ αναβησεσθε ουδε πολεμησετε μετα των αδελφων ὑμων υἱων ισραηλ· αποστρεφετω ἑκαστος εις τον οικον ἑαυτου, ὁτι παρʼ εμου γεγονε το ῥημα τουτο· και ηκουσαν του λογου κυριου, και κατεπαυσαν του πορευθηναι κατα το ῥημα κυριου.
και ὁ βασιλευς σαλωμων κοιμαται μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται μετα των πατερων αυτου, εν πολει δαυιδ· και εβασιλευσε ῥοβοαμ υἱος αυτου αντʼ αυτου εν ἱερουσαλημ, υἱος ων ἑκκαιδεκα ετων εν τω βασιλευειν αυτον, και δωδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ονομα της μητρος αυτου νααναν, θυγατηρ ανα υἱου ναας βασιλεως υἱων αμμων· και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου, και ουκ επορευθη εν ὁδω δαυιδ του πατρος αυτου.
και ην ανθρωπος εξ ορους εφραιμ δουλος τω σαλωμων, και ονομα αυτω ἱεροβοαμ, και ονομα της μητρος αυτου σαριρα, γυνη πορνη· και εδωκεν αυτον σαλωμων εις αρχοντα σκυταλης επι αρσεις οικου ιωσηφ· και ωκοδομησε τω σαλωμων την σαριρα την εν ορει εφραιμ· και ησαν αυτω τριακοσια ἁρματα ἱππων· οὑτος ωκοδομησε την ακραν εν ταις αρσεσιν οικου εφραιμ, οὑτος συνεκλεισε την πολιν δαυιδ, και ην επαιρομενος επι την βασιλειαν·
και εζητει σαλωμων θανατωσαι αυτον· και εφοβηθη, και απεδρα αυτος προς σουσακιμ βασιλεα αιγυπτου, και ην μετʼ αυτου ἑως απεθανε σαλωμων·
και ηκουσεν ἱεροβοαμ εν αιγυπτω ὁτι τεθνηκε σαλωμων, και ελαλησεν εις τα ωτα σουσακιμ βασιλεως αιγυπτου, λεγων, εξαποστειλον με, και απελευσομαι εγω εις την γην μου· και ειπεν αυτω σουσακιμ, αιτησαι τι αιτημα, και δωσω σοι·
και σουσακιμ εδωκε τω ἱεροβοαμ την ανω αδελφην θεκεμινας την πρεσβυτεραν της γυναικος αυτου αυτω εις γυναικα· αὑτη ην μεγαλη εν μεσω των θυγατερων του βασιλεως, και ετεκε τω ἱεροβοαμ τον αβια υἱον αυτου·
και ειπεν ἱεροβοαμ προς σουσακιμ, οντως εξαποστειλον με, και απελευσομαι·
και ηρῥωστησε το παιδαριον αυτου αρῥωστια κραταια σφοδρα· και επορευθη ἱεροβοαμ ερωτησαι περι του παιδαριου· και ειπε προς ανω την γυναικα αυτου, αναστηθι, πορευου, επερωτησον τον θεον περι του παιδαριου, ει ζησεται εκ της αρῥωστιας αυτου·
και ανθρωπος ην εν σηλωμ, και ονομα αυτω αχια, και οὑτος ην υἱος ἑξηκοντα ετων, και ῥημα κυριου μετʼ αυτου· και ειπεν ἱεροβοαμ προς την γυναικα αυτου, αναστηθι, και λαβε εις την χειρα σου τω ανθρωπω του θεου αρτους, και κολλυρια τοις τεκνοις αυτου, και σταφυλην, και σταμνον μελιτος·
και ανεστη ἡ γυνη, και ελαβεν εις την χειρα αυτης αρτους, και δυο κολλυρια, και σταφυλην, και σταμνον μελιτος τω αχια· και ὁ ανθρωπος πρεσβυτερος, και οἱ οφθαλμοι αυτου ημβλυωπουν του ιδειν·
και ανεστη εκ σαριρα και πορευεται· και εγενετο ελθουσης αυτης εις την πολιν προς αχια τον σηλωνιτην, και ειπεν αχια τω παιδαριω αυτου, εξελθε δη εις απαντην ανω τη γυναικι ἱεροβοαμ, και ερεις αυτη, εισελθε, και μη στης, ὁτι ταδε λεγει κυριος, σκληρα εγω επαποστελλω επι σε·
και εισηλθεν ανω προς τον ανθρωπον του θεου, και ειπεν αυτη αχια, ἱνατι ενηνοχας μοι αρτους, και σταφυλην, και κολλυρια, και σταμνον μελιτος; ταδε λεγει κυριος, ιδου συ απελευση απʼ εμου, και εσται εισελθουσης σου την πολιν εις σαριρα, και τα κορασια σου εξλευσονται σοι εις συναντησιν, και ερουσι σοι, το παιδαριον τεθνηκεν·
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εξολοθρευσω του ἱεροβοαμ ουρουντα προς τοιχον, και εσονται οἱ τεθνηκοτες του ἱεροβοαμ εν τη πολει, καταφαγονται οἱ κυνες, και τον τεθνηκοτα εν τω αγρω καταφαγεται τα πετεινα του ουρανου, και το παιδαριον κοψεται, ουαι κυριε, ὁτι εὑρεθη εν αυτω ῥημα καλον περι του κυριου·
και απηλθεν ἡ γυνη, ὡς ηκουσε· και εγενετο ὡς εισηλθεν εις την σαριρα, και το παιδαριον απεθανε· και εξηλθεν ἡ κραυγη εις απαντην· και επορευθη ἱεροβοαμ εις σικιμα την εν ορει εφραιμ, και συνηθροισεν εκει τας φυλας του ισραηλ, και ανεβη εκει ῥοβοαμ υἱος σαλωμων·
και λογος κυριου εγενετο προς σαμαιαν τον ενλαμι, λεγων, λαβε σεαυτω ἱματιον καινον το ουκ εισεληλυθος εις ὑδωρ, και ῥηξον αυτο δωδεκα ῥηγματα, και δωσεις τω ἱεροβοαμ, και ερεις αυτω, ταδε λεγει κυριος, λαβε σεαυτω δεκα ῥηγματα του περιβαλεσθαι σε· και ελαβεν ἱεροβοαμ· και ειπε σαμαιας, ταδε λεγει κυριος επι τας δεκα φυλας του ισραηλ.
και ειπεν ὁ λαος προς ῥοβοαμ υἱον σαλωμων, ὁ πατηρ σου εβαρυνε τον κλοιον αυτου εφʼ ἡμας, και εβαρυνε τα βρωματα της τραπεζης αυτου· και νυν κουφιεις εφʼ ἡμας, και δουλευσομεν σοι·
και ειπε ῥοβοαμ προς τον λαον, ετι τριων ἡμερων, και αποκριθησομαι ὑμιν ῥημα· και ειπε ῥοβοαμ, εισαγαγετε μοι τους πρεσβυτερους, και συμβουλευσομαι μετʼ αυτων τι αποκριθω τω λαω ῥημα εν τη ἡμερα τη τριτη· και ελαλησε ῥοβοαμ εις τα ωτα αυτων, καθως απεστειλεν ὁ λαος προς αυτον· και ειπον οἱ πρεσβυτεροι του λαου, οὑτως ελαλησε προς σε ὁ λαος·
και διεσκεδασε ῥοβοαμ την βουλην αυτων, και ουκ ηρεσεν ενωπιον αυτου· και απεστειλε, και εισηγαγε τους συντροφους αυτου, και ελαλησεν αυτοις, ταυτα και ταυτα απεσταλκεν ὁ λαος προς με, λεγων· και ειπαν οἱ συντροφοι αυτου, οὑτως λαλησεις προς τον λαον, λεγων, ἡ μικροτης μου παχυτερα ὑπερ την οσφυν του πατρος μου· ὁ πατηρ μου εμαστιγου ὑμας μαστιξιν, εγω δε καταρξω ὑμας εν σκορπιοις.
και ηρεσε το ῥημα ενωπιον ῥοβοαμ· και απεκριθη τω λαω, καθως συνεβουλευσαν αυτω οἱ συντροφοι αυτου τα παιδαρια·
και ειπε πας ὁ λαος ὡς ανηρ εἱς ἑκαστος τω πλησιον αυτου, και ανεκραξαν ἁπαντες, λεγοντες, ου μερις ἡμιν εν δαυιδ, ουδε κληρονομια εν υἱω ιεσσαι· ἑκαστος εις τα σκηνωματα σου ισραηλ, ὁτι ὁ ανθρωπος οὑτος ουκ εις αρχοντα ουδε εις ἡγουμενον·
και διεσπαρη πας ὁ λαος εκ σικιμων, και απηλθον ἑκαστος εις το σκηνωμα αυτου· και κατεκρατησε ῥοβοαμ, και απηλθε, και ανεβη επι το ἁρμα αυτου, και εισηλθεν εις ἱερουσαλημ· και πορευονται οπισω αυτου παν σκηπτρον ιουδα, και παν σκηπτρον βενιαμιν.
και εγενετο ενισταμενου του ενιαυτου, και συνηθροισε ῥοβοαμ παντα ανδρα ιουδα και βενιαμιν, και ανεβη του πολεμειν προς ἱεροβοαμ εις σικιμα·
και εγενετο ῥημα κυριου προς σαμαιαν ανθρωπον του θεου, λεγων, ειπον τω ῥοβοαμ βασιλει ιουδα, και προς παντα οικον ιουδα και βενιαμιν, και προς το καταλειμμα του λαου, λεγων, ταδε λεγει κυριος, ουκ αναβησεσθε ουδε πολεμησετε προς τους αδελφους ὑμων υἱους ισραηλ, αναστρεφετε ἑκαστος εις τον οικον αυτου, ὁτι παρʼ εμου γεγονε το ῥημα τουτο·
και ηκουσαν του λογου κυριου, και ανεσχον μη πορευθηναι κατα το ῥημα κυριου.
και ωκοδομησεν ἱεροβοαμ την σικιμα την εν ορει εφραιμ, και κατωκει εν αυτη, και εξηλθεν εκειθεν και ωκοδομησε την φανουηλ.
και ειπεν ἱεροβοαμ εν τη καρδια αυτου, ιδου νυν επιστρεψει ἡ βασιλεια εις οικον δαυιδ·
εαν αναβη ὁ λαος οὑτος αναφερειν θυσιαν εν οικω κυριου εις ἱερουσαλημ, και επιστραφησεται καρδια του λαου προς κυριον και κυριον αυτων, προς ῥοβοαμ βασιλεα ιουδα, και αποκτενουσι με.
και εβουλευσατο ὁ βασιλευς, και επορευθη, και εποιησε δυο δαμαλεις χρυσας, και ειπε προς τον λαον, ἱκανουσθω ὑμιν αναβαινειν εις ἱερουσαλημ· ιδου θεοι σου ισραηλ οἱ αναγαγοντες σε εκ γης αιγυπτου.
και εθετο την μιαν εν βαιθηλ, και την μιαν εδωκεν εν δαν.
και εγενετο ὁ λογος οὑτος εις ἁμαρτιαν· και επορευετο ὁ λαος προ προσωπου της μιας ἑως δαν, και ειασαν τον οικον κυριου
και εποιησεν οικους εφʼ ὑψηλων, και εποιησεν ἱερεις μερος τι εκ του λαου, οἱ ουκ ησαν εκ των υἱων λευι.
και εποιησεν ἱεροβοαμ ἑορτην εν τω μηνι τω ογδοω εν τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα του μηνος κατα την ἑορτην την εν γη ιουδα, και ανεβη επι το θυσιαστηριον ὁ εποιησεν εν βαιθηλ του θυειν ταις δαμαλεσιν αἱς εποιησε, και παρεστησεν εν βαιθηλ τους ἱερεις των ὑψηλων ὡν εποιησε.
και ανεβη επι το θυσιαστηριον ὁ εποιησε, τη πεντεκαιδεκατη ἡμερα εν τω μηνι τω ογδοω εν τη ἑορτη ἡ επλασατο απο καρδιας αυτου· και εποιησεν ἑορτην τοις υἱοις ισραηλ, και ανεβη επι το θυσιαστηριον του επιθυσαι.
13
και ιδου ανθρωπος του θεου εξ ιουδα παρεγενετο εν λογω κυριου εις βαιθηλ, και ἱεροβοαμ εἱστηκει επι το θυσιαστηριον επιθυσαι.
και επεκαλεσε προς το θυσιαστηριον εν λογω κυριου, και ειπε, θυσιαστηριον, θυσιαστηριον, ταδε λεγει κυριος, ιδου υἱος τικτεται τω οικω δαυιδ, ιωσιας ονομα αυτω, και θυσει επι σε τους ἱερεις των ὑψηλων των επιθυοντων επι σε, και οστα ανθρωπων καυσει επι σε.
και δωσει εν τη ἡμερα εκεινη τερας, λεγων, τουτο το ῥημα ὁ ελαλησε κυριος, λεγων, ιδου το θυσιαστηριον ῥηγνυται, και εκχυθησεται ἡ πιοτης ἡ επʼ αυτω.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ὁ βασιλευς ἱεροβοαμ των λογων του ανθρωπου του θεου του επικαλεσαμενου επι το θυσιαστηριον το εν βαιθηλ, και εξετεινεν ὁ βασιλευς την χειρα αυτου απο του θυσιαστηριου, λεγων, συλλαβετε αυτον· και ιδου εξηρανθη ἡ χειρ αυτου, ἡν εξετεινεν επʼ αυτον, και ουκ εδυνηθη επιστρεψαι αυτην προς αυτον.
και το θυσιαστηριον ερῥαγη, και εξεχυθη ἡ πιοτης απο του θυσιαστηριου, κατα το τερας ὁ εδωκεν ὁ ανθρωπος του θεου εν λογω κυριου.
και ειπεν ὁ βασιλευς ἱεροβοαμ τω ανθρωπω του θεου, δεηθητι του προσωπου κυριου του θεου σου, και επιστρεψατω ἡ χειρ μου προς εμε· και εδεηθη ὁ ανθρωπος του θεου του προσωπου κυριου, και επεστρεψε την χειρα του βασιλεως προς αυτον, και εγενετο καθως το προτερον.
και ελαλησεν ὁ βασιλευς προς τον ανθρωπον του θεου, εισελθε μετʼ εμου εις οικον, και αριστησον, και δωσω σοι δομα.
και ειπεν ὁ ανθρωπος του θεου προς τον βασιλεα, εαν δως μοι το ἡμισυ του οικου σου, ουκ εισελευσομαι μετα σου, ουδε μη φαγω αρτον, ουδε μη πιω ὑδωρ εν τω τοπω τουτω·
ὁτι οὑτως ενετειλατο μοι κυριος εν λογω, λεγων, μη φαγης αρτον και μη πιης ὑδωρ και μη επιστρεψης εν τη ὁδω ἡ επορευθης εν αυτη.
και απηλθεν εν ὁδω αλλη, και ουκ ανεστρεψεν εν τη ὁδω ἡ ηλθεν εν αυτη εις βαιθηλ.
και προφητης εἱς πρεσβυτης κατωκη εν βαιθηλ, και ερχονται οἱ υἱοι αυτου και διηγησαντο αυτω παντα τα εργα ἁ εποιησεν ὁ ανθρωπος του θεου εν τη ἡμερα εκεινη εν βαιθηλ, και τους λογους οὑς ελαλησε τω βασιλει, και επεστρεψαν το προσωπον του πατρος αυτων.
και ελαλησε προς αυτους ὁ πατηρ αυτων, λεγων, ποια ὁδω πεπορευται; και δεικνυουσιν αυτω οἱ υἱοι αυτου την ὁδον εν ἡ ανηλθεν ὁ ανθρωπος του θεου ὁ ελθων εξ ιουδα.
και ειπε τοις υἱοις αυτου, επισαξατε μοι τον ονον· και επεσαξαν αυτω τον ονον, και επεβη επʼ αυτον,
και επορευθη κατοπισθεν του ανθρωπου του θεου, και εὑρεν αυτον καθημενον ὑπο δρυν, και ειπεν αυτω, ει συ ει ὁ ανθρωπος του θεου ὁ εληλυθως εξ ιουδα; και ειπεν αυτω, εγω.
και ειπεν αυτω, δευρο μετʼ εμου, και φαγε αρτον.
και ειπεν, ου μη δυνωμαι του επιστρεψαι μετα σου, ουδε μη φαγομαι αρτον, ουδε πιομαι ὑδωρ εν τω τοπω τουτω·
ὁτι οὑτως εντεταλται μοι εν λογω κυριος, λεγων, μη φαγης αρτον εκει και μη πιης ὑδωρ και μη επιστρεψης εκει εν τη ὁδω ἡ επορευθης εν αυτη.
και ειπε προς αυτον, καγω προφητης ειμι καθως συ, και αγγελος λελαληκε προς με εν ῥηματι κυριου, λεγων, επιστρεψον αυτον προς σεαυτον εις τον οικον σου, και φαγετω αρτον, και πιετω ὑδωρ· και εψευσατο αυτω·
και επεστρεψεν αυτον, και εφαγεν αρτον και επιεν ὑδωρ εν τω οικω αυτου.
και εγενετο αυτων καθημενων επι της τραπεζης, και εγενετο λογος κυριου προς τον προφητην τον επιστρεψαντα αυτον·
και ειπε προς τον ανθρωπον του θεου τον ἡκοντα εξ ιουδα, λεγων, ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν παρεπικρανας το ῥημα κυριου, και ουκ εφυλαξας την εντολην ἡν ενετειλατο σοι κυριος ὁ θεος σου,
και επεστρεψας, και εφαγες αρτον και επιες ὑδωρ εν τω τοπω τουτω ὡ ελαλησε προς σε, λεγων, ου μη φαγης αρτον και μη πιης ὑδωρ, ου μη εισελθη το σωμα σου εις τον ταφον των πατερων σου.
και εγενετο μετα το φαγειν αυτον αρτον και πιειν ὑδωρ, και επεσαξεν αυτω τον ονον, και επεστρεψε, και απηλθε.
και εὑρεν αυτον λεων εν τη ὁδω, και εθανατωσεν αυτον· και ην το σωμα αυτου εῥῥιμμενον εν τη ὁδω, και ὁ ονος εἱστηκει παρʼ αυτο, και ὁ λεων εἱστηκει παρα το σωμα.
και ιδου ανδρες παραπορευομενοι και ειδον το θνησιμαιον ερῥιμμενον εν τη ὁδω, και ὁ λεων εἱστηκει εχομενα του θνησιμαιου· και εισηλθον, και ελαλησαν εν τη πολει οὑ ὁ προφητης ὁ πρεσβυτης κατωκει εν αυτη.
και ηκουσεν ὁ επιστρεψας αυτον εκ της ὁδου, και ειπεν, ὁ ανθρωπος του θεου οὑτος εστιν ὁς παρεπικρανε το ῥημα κυριου·
και επορευθη και εὑρε το σωμα αυτου ερῥιμμενον εν τη ὁδω, και ὁ ονος, και ὁ λεων εἱστηκεισαν παρα το σωμα· και ουκ εφαγεν ὁ λεων το σωμα του ανθρωπου του θεου, και ου συνετριψε τον ονον.
και ηρεν ὁ προφητης το σωμα του ανθρωπου του θεου, και επεθηκεν αυτο επι τον ονον, και επεστρεψεν αυτον εις την πολιν
ὁ προφητης, του θαψαι αυτον εν τω ταφω ἑαυτου, και εκοψαντο αυτον, ουαι αδελφε.
και εγενετο μετα το κοψασθαι αυτον, και ειπε τοις υἱοις αυτου, λεγων, εαν αποθανω, θαψατε με εν τω ταφω τουτω οὑ ὁ ανθρωπος του θεου τεθαπται εν αυτω, παρα τα οστα αυτου θετε με, ἱνα σωθωσι τα οστα μου μετα των οστων αυτου.
ὁτι γινομενον εσται το ῥημα ὁ ελαλησεν εν λογω κυριου επι το θυσιαστηριον εν βαιθηλ και επι τους οικους τους ὑψηλους τους εν σαμαρεια.
και μετα το ῥημα τουτο ουκ επεστρεψεν ἱεροβοαμ απο της κακιας αυτου, και επεστρεψε και εποιησεν εκ μερους του λαου ἱερεις ὑψηλων· ὁ βουλομενος επληρου την χειρα αυτου, και εγενετο ἱερευς εις τα ὑψηλα.
και εγενετο το ῥημα τουτο εις ἁμαρτιαν τω οικω ἱεροβοαμ, και εις ολεθρον, και εις αφανισμον απο προσωπου της γης.
14
και ῥοβοαμ υἱος σαλωμων εβασιλευσεν επι ιουδαν· υἱος τεσσαρακοντα και ἑνος ενιαυτων ῥοβοαμ εν τω βασιλευειν αυτον· και ἑπτακαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ τη πολει, ἡν εξελεξατο κυριος θεσθαι το ονομα αυτου εκει εκ πασων φυλων του ισραηλ· και το ονομα της μητρος αυτου νααμα ἡ αμμωνιτις.
και εποιησε ῥοβοαμ το πονηρον ενωπιον κυριου· και παρεζηλωσεν αυτον εν πασιν οἱς εποιησαν οἱ πατερες αυτων εν ταις ἁμαρτιαις αυτων αἱς ἡμαρτον.
και ωκοδομησαν ἑαυτοις ὑψηλα και στηλας και αλση επι παντα βουνον ὑψηλον, και ὑποκατω παντος ξυλου συσκιου.
και συνδεσμος εγενηθη εν τη γη, και εποιησαν απο παντων των βδελυγματων των εθνων ὡν εξηρε κυριος απο προσωπου υἱων ισραηλ.
και εγενετο εν τω ενιαυτω τω πεμπτω βασιλευοντος ῥοβοαμ, ανεβη σουσακειμ βασιλευς αιγυπτου επι ἱερουσαλημ,
και ελαβε παντας τους θησαυρους οικου κυριου και τους θησαυρους οικου του βασιλεως, και τα δορατα τα χρυσα ἁ ελαβε δαυιδ εκ χειρος των παιδων αδραζααρ βασιλεως σουβα, και εισηνεγκεν αυτα εις ἱερουσαλημ τα παντα ἁ ελαβεν, ὁπλα τα χρυσα ὁσα εποιησε σαλωμων, και απηνεγκεν αυτα εις αιγυπτον.
και εποιησε ῥοβοαμ ὁ βασιλευς ὁπλα χαλκα αντʼ αυτων· και επεθεντο επʼ αυτον οἱ ἡγουμενοι των παρατρεχοντων οἱ φυλασσοντες τον πυλωνα οικου βασιλεως.
και εγενετο ὁτε εισεπορευετο ὁ βασιλευς εις οικον κυριου, και ηρον αυτα οἱ παρατρεχοντες και απηρειδοντο αυτα εις το θεε των παρατρεχοντων.
και τα λοιπα των λογων ῥοβοαμ και παντα ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και πολεμος ην αναμεσον ῥοβοαμ και αναμεσον ἱεροβοαμ πασας τας ἡμερας.
και εκοιμηθη ῥοβοαμ μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται μετα των πατερων αυτου, εν πολει δαυιδ· και εβασιλευσεν αβιου ὁ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
15
και εν τω οκτωκαιδεκατω ετει βασιλευοντος ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, βασιλευει αβιου υἱος ῥοβοαμ επι ιουδαν·
και τρια ετη εβασιλευσεν επι ἱερουσαλημ· και ονομα της μητρος αυτου μααχα, θυγατηρ αβεσσαλωμ.
και επορευθη εν ταις ἁμαρτιαις του πατρος αυτου αἱς εποιησεν ενωπιον αυτου, και ουκ ην ἡ καρδια αυτου τελεια μετα κυριου θεου αυτου, ὡς ἡ καρδια του πατρος αυτου.
ὁτι δια δαυιδ εδωκεν αυτω κυριος καταλειμμα, ἱνα στηση τα τεκνα αυτου μετʼ αυτον, και στηση την ἱερουσαλημ·
ὡς εποιησε δαυιδ το ευθες ενωπιον κυριου, ουκ εξεκλινεν απο παντων ὡν ενετειλατο αυτω πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου.
και τα λοιπα των λογων αβιου και παντα ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα; και πολεμος ην αναμεσον αβιου και αναμεσον ἱεροβοαμ.
και εκοιμηθη αβιου μετα των πατερων αυτου εν τω εικοστω και τεταρτω ετει του ἱεροβοαμ, και θαπτεται μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ· και βασιλευει ασα υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν τω ενιαυτω τεταρτω και εικοστω του ἱεροβοαμ βασιλεως ισραηλ, βασιλευει ασα επι ιουδαν·
και τεσσαρακοντα και ἑν ετος εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ονομα της μητρος αυτου ανα, θυγατηρ αβεσσαλωμ.
και εποιησεν ασα το ευθες ενωπιον κυριου, ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και αφειλε τας τελετας απο της γης, και εξαπεστειλε παντα τα επιτηδευματα ἁ εποιησαν οἱ πατερες αυτου.
και την ανα την μητερα ἑαυτου μετεστησε του μη ειναι ἡγουμενην, καθως εποιησε συνοδον εν τω αλσει αυτης· και εξεκοψεν ασα τας καταδυσεις αυτης, και ενεπρησε πυρι εν τω χειμαρῥω των κεδρων.
τα δε ὑψηλα ουκ εξηρε· πλην ἡ καρδια ασα ην τελεια μετα κυριου πασας τας ἡμερας αυτου.
και εισηνεγκε τους κιονας του πατρος αυτου, και τους κιονας αυτου εισηνεγκεν εις τον οικον κυριου αργυρους και χρυσους, και σκευη.
και πολεμος ην αναμεσον ασα και αναμεσον βαασα βασιλεως ισραηλ πασας τας ἡμερας αυτων.
και ανεβη βαασα βασιλευς ισραηλ επι ιουδαν, και ωκοδομησε την ῥαμα, του μη ειναι εκπορευομενον και εισπορευομενον τω ασα βασιλει ιουδα.
και ελαβεν ασα συμπαν το αργυριον και το χρυσιον το εὑρεθεν εν τοις θησαυροις οικου κυριου και εν τοις θησαυροις του οικου του βασιλεως, και εδωκεν αυτα εις χειρας παιδων αυτου· και εξαπεστειλεν αυτους ὁ βασιλευς ασα προς υἱον αδερ υἱον ταβερεμα υἱου αζιν βασιλεως συριας του κατοικουντος εν δαμασκω, λεγων,
διαθου διαθηκην αναμεσον εμου και αναμεσον σου, και αναμεσον του πατρος μου και του πατρος σου· ιδου εξαπεσταλκα σοι δωρα αργυριον και χρυσιον· δευρο, διασκεδασον την διαθηκην σου την προς βαασα βασιλεα ισραηλ, και αναβησεται απʼ εμου.
και ηκουσεν υἱος αδερ του βασιλεως ασα, και απεστειλε τους αρχοντας των δυναμεων αυτου ταις πολεσι του ισραηλ, και επαταξαν την αιν, την δαν, και την αβελ οικου μααχα, και πασαν την χεννερεθ, ἑως πασης της γης νεφθαλι.
και εγενετο ὡς ηκουσε βαασα, και διελιπε του οικοδομειν την ῥαμα, και ανεστρεψεν εις θερσα.
και ὁ βασιλευς ασα παρηγγειλε παντι ιουδα εις ενακιμ, και αιρουσι τους λιθους της ῥαμα, και τα ξυλα αυτης ἁ ωκοδομησε βαασα· και ωκοδομησεν εν αυτοις ὁ βασιλευς ασα παν βουνον βενιαμιν και την σκοπιαν.
και τα λοιπα των λογων ασα, και πασα ἡ δυναστεια αυτου ἡν εποιησε, και τας πολεις ἁς ωκοδομησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εστιν επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα; πλην εν τω καιρω του γηρως αυτου επονεσε τους ποδας αυτου.
και εκοιμηθη ασα μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ πατρος αυτου· και βασιλευει ιωσαφατ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και ναβατ υἱος ἱεροβοαμ βασιλευει επι ισραηλ εν ετει δευτερω του ασα βασιλεως ιουδα, και εβασιλευσεν εν ισραηλ ετη δυο.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου, και επορευθη εν ὁδω του πατρος αυτου και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου αἱς εξημαρτε τον ισραηλ.
και περιεκαθισεν αυτον βαασα υἱος αχια επι τον οικον βελααν υἱου αχια, και εχαραξεν αυτον εν γαβαθων τη των αλλοφυλων· και ναβατ και πας ισραηλ περιεκαθητο επι γαβαθων.
και εθανατωσεν αυτον βαασα εν ετει τριτω του ασα υἱου ασα βασιλεως ιουδα, και εβασιλευσεν.
και εγενετο ὡς εβασιλευσε, και επαταξεν ὁλον τον οικον ἱεροβοαμ, και ουχ ὑπελειπετο πασαν πνοην του ἱεροβοαμ ἑως του εξολοθρευσαι αυτον, κατα το ῥημα κυριου ὁ ελαλησεν εν χειρι δουλου αυτου αχια του σηλωνιτου·
περι των ἁμαρτιων ἱεροβοαμ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, και εν τω παροργισμω αυτου ὡ παρωργισε τον κυριον θεον του ισραηλ.
και τα λοιπα των λογων ναβατ και παντα ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εστιν εν βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εν τω ετει τω τριτω του ασα βασιλεως ιουδα βασιλευει βαασα υἱος αχια επι ισραηλ εν θερσα εικοσι και τεσσαρα ετη.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου, και επορευθη εν ὁδω ἱεροβοαμ υἱου ναβατ και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου ὡς εξημαρτε τον ισραηλ.
16
και εγενετο λογος κυριου εν χειρι ιου υἱου ανανι προς βαασα.
ανθʼ ὡν ὑψωσα σε απο της γης, και εδωκα σε ἡγουμενον επι τον λαον μου ισραηλ, και επορευθης εν τη ὁδω ἱεροβοαμ, και εξημαρτες τον λαον μου τον ισραηλ, του παροργισαι με εν τοις ματαιοις αυτων,
ιδου εγω εξεγειρω οπισω βαασα, και οπισθεν του οικου αυτου, και δωσω τον οικον σου ὡς τον οικον ἱεροβοαμ υἱου ναβατ.
τον τεθνηκοτα του βαασα εν τη πολει καταφαγονται αυτον οἱ κυνες, και τον τεθνηκοτα αυτου εν τω πεδιω καταφαγονται αυτον τα πετεινα του ουρανου.
και τα λοιπα των λογων βαασα και παντα ἁ εποιησε, και αἱ δυναστειαι αυτου, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ισραηλ;
και εκοιμηθη βαασα μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται εν θερσα, και βασιλευει ηλα υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και εν χειρι ιου υἱου ανανι ελαλησε κυριος επι βαασα και επι τον οικον αυτου, πασαν την κακιαν ἡν εποιησεν ενωπιον κυριου του παροργισαι αυτον εν τοις εργοις των χειρων αυτου, του ειναι κατα τον οικον ἱεροβοαμ, και ὑπερ του παταξαι αυτον.
και ηλα υἱος βαασα εβασιλευσεν επι ισραηλ δυο ετη εν θερσα.
και συνεστρεψεν επʼ αυτον ζαμβρι ὁ αρχων της ἡμισους της ἱππου, και αυτος ην εν θερσα πινων μεθυων εν τω οικω ωσα του οικονομου εν θερσα.
και εισηλθε σαμβρι και επαταξεν αυτον και εθανατωσεν αυτον, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου.
και εγενηθη εν τω βασιλευσαι αυτον εν τω καθισαι αυτον επι του θρονου αυτου, και επαταξεν ὁλον τον οικον βαασα,
κατα το ῥημα ὁ ελαλησε κυριος επι τον οικον βαασα, και προς ιου τον προφητην
περι πασων των ἁμαρτιων βαασα και ηλα του υἱου αυτου, ὡς εξημαρτε τον ισραηλ, του παροργισαι κυριον τον θεον ισραηλ εν τοις ματαιοις αυτων.
και τα λοιπα των λογων ηλα ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ισραηλ;
και ζαμβρι εβασιλευσεν εν θερσα ἡμερας ἑπτα· και ἡ παρεμβολη ισραηλ επι γαβαθων την των αλλοφυλων.
και ηκουσεν ὁ λαος εν τη παρεμβολη, λεγοντων, συνεστραφη ζαμβρι και επαισν τον βασιλεα· και εβασιλευσαν εν ισραηλ τον αμβρι τον ἡγουμενον της στρατιας επι ισραηλ εν τη ἡμερα εκεινη εν τη παρεμβολη.
και ανεβη αμβρι και πας ισραηλ μετʼ αυτου εκ γαβαθων, και περιεκαθισαν επι θερσα.
και εγενηθη ὡς ειδε ζαμβρι ὁτι προκατειληπται αυτου ἡ πολις, και πορευεται εις αντρον του οικου του βασιλεως, και ενεπυρισεν επʼ αυτον τον οικον του βασιλεως, και απεθανεν
ὑπερ των ἁμαρτιων αυτου ὡν εποιησε, του ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου πορευθηναι εν ὁδω ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου ὡς εξημαρτε τον ισραηλ.
και τα λοιπα των λογων ζαμβρι και τας συναψεις αυτου ἁς συνηψεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ισραηλ;
τοτε μεριζεται ὁ λαος ισραηλ· ἡμισυ του λαου γινεται οπισω θαμνι υἱου γωναθ του βασιλευσαι αυτον, και το ἡμισυ του λαου γινεται οπισω αμβρι.
ὁ λαος ὁ ων οπισω αμβρι ὑπερεκρατησε τον λαον τον οπισω θαμνι υἱου γωναθ· και απεθανε θαμνι και ιωραμ ὁ αδελφος αυτου εν τω καιρω εκεινω, και εβασιλευσεν αμβρι μετα θαμνι.
εν τω ετει τω τριακοστω και πρωτω του βασιλεως ασα βασιλευει αμβρι επι ισραηλ δωδεκα ετη· εν θερσα βασιλευει ἑξ ετη.
και εκτησατο αμβρι το ορος το σεμερων παρα σεμηρ του κυριου του ορους εν δυο ταλαντων αργυριου· και ωκοδομησε το ορος, και επεκαλεσαν το ονομα του ορους οὑ ωκοδομησαν επιε τω ονοματι σεμηρ του κυριου του ορους, σεμηρων.
και εποιησεν αμβρι το πονηρον ενωπιον κυριου, και επονηρευσατο ὑπερ παντας τους γενομενους εμπροσθεν αυτου.
και επορευθη εν παση ὁδω ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου αἱς εξημαρτε τον ισραηλ, του παροργισαι τον κυριον θεον ισραηλ εν τοις ματαιοις αυτων.
και τα λοιπα των λογων αμβρι και παντα ἁ εποιησε, και πασα ἡ δυναστεια αυτου, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ισραηλ;
και εκοιμηθη αμβρι μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται εν σαμαρεια, και βασιλευει αχααβ ὁ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και εν τω ενιαυτω τω ἑνδεκατω ετει του αμβρι βασιλευει ιωσαφατ υἱος ασα ετων τριακοντα και πεντε εν τη βασιλεια αυτου, και εικοσιπεντε ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ονομα της μητρος αυτου γαζουβα, θυγατηρ σελι·
και επορευθη εν τη ὁδω ασα του πατρος αυτου, και ουκ εξεκλινεν απʼ αυτης του ποιειν το ευθες ενωπιον κυριου· πλην των ὑψηλων ουκ εξηραν· εθυον εν τοις ὑψηλοις, και εθυμιων·
και ἁ συνεθετο ιωσαφατ μετα βασιλεως ισραηλ, και πασα ἡ δυναστεια ἡν εποιησε, και οὑς επολεμησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ιουδα;
και τα λοιπα των συμπλοκων ἁς επεθεντο εν ταις ἡμεραις ασα του πατρος αυτου εξηρεν απο της γης·
και βασιλευς ουκ ην εν συρια· νασιβ.
και ὁ βασιλευς ιωσαφατ εποιησε ναυν εις θαρσις πορευεσθαι εις σωφιρ επι το χρυσιον· και ουκ επορευθη, ὁτι συνετριβη ἡ ναυς εν γασιων γαβερ·
τοτε ειπεν βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, εξαποστελω τους παιδας σου και τα παιδαρια μου εν τη νηι· και ουκ εβουλετο ιωσαφατ·
και εκοιμηθη ιωσαφατ μετα των πατερων αυτου, και θαπτεται μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ· και εβασιλευσεν ιωραμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν ετει δευτερω του ιωσαφατ βασιλεως ιουδα, αχααβ υἱος αμβρι εβασιλευσεν επι ισραηλ εν σαμαρεια εικοσι και δυο ετη.
και εποιησεν αχααβ το πονηρον ενωπιον κυριου, και επονηρευσατο ὑπερ παντας τους εμπροσθεν αυτου.
και ουκ ην αυτω ἱκανον του πορευεσθαι εν ταις ἁμαρτιαις ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, και ελαβε γυναικα την ιεζαβελ θυγατερα ιεθεβααλ βασιλεως σιδωνιων· και επορευθη και εδουλευσε τω βααλ, και προσεκυνησεν αυτω.
και εστησε θυσιαστηριον τω βααλ εν οικω των προσοχθισματων αυτου, ὁν ωκοδομησεν εν σαμαρεια.
και εποιησεν αχααβ αλσος· και προσεθηκεν αχααβ του ποιησαι παροργισματα, του παροργισαι τον κυριον θεον του ισραηλ, και την ψυχην αυτου εξολοθρευθηναι, εκακοποιησεν ὑπερ παντας τους βασιλεις ισραηλ τους γενομενους εμπροσθεν αυτου.
και εν ταις ἡμεραις αυτου ωκοδομησεν αχιηλ ὁ βαιθηλιτης την ἱεριχω· εν τω αβιρων πρωτοτοκω αυτου εθεμελιωσεν αυτην, και τω σεγουβ τω νεωτερω αυτου επεστησε θυρας αυτης, κατα το ῥημα κυριου, ὁ ελαλησεν εν χειρι ιησου υἱου ναυη.
17
και ειπεν ηλιου ὁ προφητης θεσβιτης ὁ εκ θεσβων της γαλααδ προς αχααβ, ζη κυριος ὁ θεος των δυναμεων ὁ θεος ισραηλ, ὡ παρεστην ενωπιον αυτου, ει εσται τα ετη ταυτα δροσος και ὑετος, ὁτι ει μη δια στοματος λογου μου.
και εγενετο ῥημα κυριου προς ηλιου,
πορευου εντευθεν κατα ανατολας, και κρυβηθι εν τω χειμαρῥω χορῥαθ του επι προσωπου του ιορδανου.
και εσται εκ του χειμαρῥου πιεσαι ὑδωρ, και τοις κοραξιν εντελουμαι διατρεφειν σε εκει.
και εποιησεν ηλιου κατα το ῥημα κυριου, και εκαθισεν εν τω χειμαρῥω χορῥαθ επι προσωπου του ιορδανου.
και οἱ κορακες εφερον αυτω αρτους τοπρωι, και κρεα τοδειλης, και εκ του χειμαρῥου επινεν ὑδωρ.
και εγενετο μεθʼ ἡμερας, και εξηρανθη ὁ χειμαρῥους, ὁτι ουκ εγενετο ὑετος επι της γης.
και εγενετο ῥημα κυριου προς ηλιου,
αναστηθι, και πορευου εις σαρεπτα της σιδωνιας· ιδου εντεταλμαι εκει γυναικι χηρα του διατρεφειν σε.
και ανεστη και επορευθη εις σαρεπτα, και ηλθεν εις τον πυλωνα της πολεως· και ιδου εκει γυνη χηρα συνελεγε ξυλα· και εβοησεν οπισω αυτης ηλιου, και ειπεν αυτη, λαβε δη μοι ολιγον ὑδωρ εις αγγος, και πιομαι.
και επορευθη λαβειν, και εβοησεν οπισω αυτης ηλιου, και ειπε, ληψη δη μοι ψωμον αρτου του εν τη χειρι σου.
και ειπεν ἡ γυνη, ζη κυριος ὁ θεος σου, ει εστι μοι εγκρυφιας, αλλʼ η ὁσον δραξ αλευρου εν τη ὑδρια, και ολιγον ελαιον εν τω καψακη· και ιδου εγω συλλεξω δυο ξυλαρια, και εισελευσομαι και ποιησω αυτο εμαυτη και τοις τεκνοις μου, και φαγομεθα, και αποθανουμεθα.
και ειπε προς αυτην ηλιου, θαρσει, εισελθε και ποιησον κατα το ῥημα σου· αλλα ποιησον μοι εκειθεν εγκρυφιαν μικρον, και εξοισεις μοι εν πρωτοις, σαυτη δε και τοις τεκνοις σου ποιησεις επʼ εσχατω·
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ἡ ὑδρια του αλευρου ουκ εκλειψει, και ὁ καψακης του ελαιου ουκ ελαττονησει, ἑως ἡμερας του δουναι κυριον τον ὑετον επι της γης.
και επορευθη ἡ γυνη, και εποιησε, και ησθιεν αυτη και αυτος και τα τεκνα αυτης.
και ἡ ὑδρια του αλευρου ουκ εξελιπε, και ὁ καψακης του ελαιου ουκ ηλαττονηθη, κατα το ῥημα κυριου ὁ ελαλησεν εν χειρι ηλιου.
και εγενετο μετα ταυτα, και ηρῥωστησεν ὁ υἱος της γυναικος της κυριας του οικου· και ην ἡ αρῥωστια αυτου κραταια σφοδρα ἑως ουχ ὑπελειφθη εν αυτω πνευμα.
και ειπε προς ηλιου, τι εμοι και σοι ανθρωπε του θεου; εισηλθες προς με του αναμνησαι αδικιας μου, και θανατωσαι τον υἱον μου;
και ειπεν ηλιου προς την γυναικα, δος μοι τον υἱον σου· και ελαβεν αυτον εκ του κολπου αυτης, και ανηνεγκεν αυτον εις το ὑπερωον εν ὡ αυτος εκαθητο εκει, και εκοιμισεν αυτον επι της κλινης.
και ανεβοησεν ηλιου, και ειπεν, οἱ μοι κυριε, ὁ μαρτυς της χηρας μεθʼ ἡς εγω κατοικω μετʼ αυτης, συ κεκακωκας του θανατωσαι τον υἱον αυτης.
και ενεφυσησε τω παιδαριω τρις, και επεκαλεσατο τον κυριον, και ειπε, κυριε ὁ θεος μου, επιστραφητω δη ἡ ψυχη του παιδαριου τουτου εις αυτον.
και εγενετο οὑτως· και ανεβοησε το παιδαριον.
και κατηγαγεν αυτο απο του ὑπερωου εις τον οικον, και εδωκεν αυτο τη μητρι αυτου· και ειπεν ηλιου, βλεπε, ζη ὁ υἱος σου.
και ειπεν ἡ γυνη προς ηλιου, ιδου εγνωκα ὁτι συ ανθρωπος θεου, και ῥημα κυριου εν τω στοματι σου αληθινον.
18
και εγενετο μεθʼ ἡμερας πολλας, και ῥημα κυριου εγενετο προς ηλιου εν τω ενιαυτω τω τριτω, λεγων, πορευθητι, και οφθητι τω αχααβ, και δωσω ὑετον επι προσωπον της γης.
και επορευθη ηλιου του οφθηναι τω αχααβ, και ἡ λιμος κραταια εν σαμαρεια.
και εκαλεσεν αχααβ τον αβδιου τον οικονομον· και αβδιου ην φοβουμενος τον κυριον σφοδρα.
και εγενετο εν τω τυπτειν την ιεζαβελ τους προφητας κυριου, και ελαβεν αβδιου ἑκατον ανδρας προφητας και κατεκρυψεν αυτους κατα πεντηκοντα εν σπηλαιω, και διετρεφεν αυτους εν αρτω και ὑδατι.
και ειπεν αχααβ προς αβδιου, δευρο, και διελθωμεν επι την γην και επι πηγας των ὑδατων και επι χειμαρῥους, εαν πως εὑρωμεν βοτανην, και περιποιησωμεθα ἱππους και ἡμιονους, και ουκ εξολοθρευθησονται απο των σκηνων.
και εμερισαν ἑαυτοις την ὁδον του διελθειν αυτην· αχααβ επορευθη εν ὁδω μια, και αβδιου επορευθη εν ὁδω αλλη μονος.
και ην αβδιου εν τη ὁδω μονος· και ηλθεν ηλιου εις συναντησιν αυτου μονος· και αβδιου εσπευσε και επεσεν επι προσωπον αυτου, και ειπεν, ει συ ει αυτος, κυριε μου ηλιου;
και ειπεν ηλιου αυτω, ἑγω· πορευου, λεγε τω κυριω σου, ιδου ηλιου.
και ειπεν αβδιου, τι ἡμαρτηκα, ὁτι διδως τον δουλον σου εις χειρα αχααβ του θανατωσαι με;
ζη κυριος ὁ θεος σου, ει εστιν εθνος η βασιλεια, οὑ ουκ απεστειλεν ὁ κυριος μου ζητειν σε· και ει ειπον, ουκ εστι, και ενεπρησε την βασιλειαν και τας χωρας αυτης, ὁτι ουχ εὑρηκε σε.
και νυν συ λεγεις, πορευου, αναγγελε τω κυριω σου, ιδου ηλιου.
και εσται εαν εγω απελθω απο σου, και πνευμα κυριου αρει σε εις την γην ἡν ουκ οιδα, και εισελευσομαι απαγγειλαι τω αχααβ, και ουχ εὑρησει σε, και αποκτενει με· και ὁ δουλος σου εστι φοβουμενος τον κυριον εκ νεοτητος αυτου.
η ουκ απηγγελη σοι τω κυριω μου, οἱα πεποιηκα εν τω αποκτεινειν την ιεζαβελ τους προφητας κυριου, και εκρυψα απο των προφητων κυριου ἑκατον ανδρας, ανα πεντηκοντα εν σπηλαιω, και εθρεψα εν αρτοις και ὑδατι;
και νυν συ λεγεις μοι, πορευου, λεγε τω κυριω σου, ιδου ηλιου· και αποκτενει με.
και ειπεν ηλιου, ζη κυριος των δυναμεων ὡ παρεστην ενωπιον αυτου, ὁτι σημερον οφθησομαι αυτω.
και επορευθη αβδιου εις συναντην τω αχααβ, και απηγγειλεν αυτω· και εξεδραμεν αχααβ, και επορευθη εις συναντησιν ηλιου.
και εγενετο ὡς ειδεν αχααβ τον ηλιου, και ειπεν αχααβ προς ηλιου, ει συ ει αυτος ὁ διαστρεφων τον ισραηλ;
και ειπεν ηλιου, ου διαστρεφω τον ισραηλ, ὁτι αλλʼ η συ και οικος του πατρος σου, εν τω καταλιμπανειν ὑμας τον κυριον θεον ὑμων, και επορευθης οπισω των βααλιμ.
και νυν αποστειλον, συναθροισον προς με παντα ισραηλ εις ορος το καρμηλιον, και τους προφητας της αισχυνης τετρακοσιους και πεντηκοντα, και τους προφητας των αλσων τετρακοσιους εσθιοντας τραπεζαν ιεζαβελ.
και απεστειλεν αχααβ εις παντα ισραηλ, και επισυνηγαγεπαντας τους προφητας εις ορος το καρμηλιον.
και προσηγαγεν ηλιου προς παντας· και ειπεν αυτοις ηλιου, ἑως ποτε ὑμεις χωλανειτε επʼ αμφοτεραις ταις ιγνυαις· ει εστι κυριος ὁ θεος, πορευεσθε οπισω αυτου· ει δε βααλ, πορευεσθε οπισω αυτου· και ουκ απεκριθη ὁ λαος λογον.
και ειπεν ηλιου προς τον λαον, εγω ὑπολελειμμαι προφητης του κυριου μονωτατος· και οἱ προφηται του βααλ τετρακοσιοι και πεντηκοντα ανδρες, και οἱ προφηται του αλσους τετρακοσιοι·
δοτωσαν ἡμιν δυο βοας, και εκλεξασθωσαν ἑαυτοις τον ἑνα, και μελισατωσαν, και επιθετωσαν επι των ξυλων, και πυρ μη επιθετωσαν· και εγω ποιησω τον βουν τον αλλον, και πυρ ου μη επιθω.
και βοατε εν ονοματι θεων ὑμων, και εγω επικαλεσομαι εν τω ονοματι κυριου του θεου μου· και εσται ὁ θεος ὁς αν επακουση εν πυρι, οὑτος θεος· και απεκριθησαν πας ὁ λαος, και ειπον, καλον το ῥημα ὁ ελαλησας.
και ειπεν ηλιου τοις προφηταις της αισχυνης, εκλεξασθε ἑαυτοις τον μοσχον τον ἑνα, και ποιησατε πρωτοι, ὁτι πολλοι ὑμεις· και επικαλεσασθε εν ονοματι θεου ὑμων, και πυρ μη επιθητε.
και ελαβον τον μοσχον και εποιησαν, και επεκαλουντο εν ονοματι του βααλ εκ πρωιθεν ἑως μεσημβριας, και ειπον, επακουσον ἡμων ὁ βααλ, επακουσον ἡμων· και ουκ ην φωνη, και ουκ ην ακροασις· και διετρεχον επι του θυσιαστηριου οὑ εποιησαν.
και εγενετο μεσημβρια, και εμυκτηρισεν αυτους ηλιου ὁ θεσβιτης, και ειπεν, επικαλεισθε εν φωνη μεγαλη, ὁτι θεος εστιν· ὁτι αδολεσχια αυτω εστι, και ἁμα μη ποτε χρηματιζει αυτος, η μη ποτε καθευδει αυτος, και εξαναστησεται.
και επεκαλουντο εν φωνη μεγαλη, και κατετεμνοντο κατα τον εθισμον αυτων εν μαχαιραις και σειρομασταις ἑως εκχυσεως αἱματος επʼ αυτους,
και προεφητευον ἑως οὑ παρηλθε το δειλινον· και εγενετο ὡς ὁ καιρος του αναβηναι την θυσιαν, και ελαλησεν ηλιου ὁ θεσβιτης προς τους προφητας των προσοχθισματων, λεγων, μεταστητε απο του νυν, και εγω ποιησω το ὁλοκαυτωμα μου· και μετεστησαν, και απηλθον.
και ειπεν ηλιου προς τον λαον, προσαγαγετε προς με· και προσηγαγε πας ὁ λαος προς αυτον.
και ελαβεν ἡλιου δωδεκα λιθους κατα αριθμον φυλων του ισραηλ, ὡς ελαλησε κυριος προς αυτον, λεγων, ισραηλ εσται το ονομα σου.
και ωκοδομησε τους λιθους εν ονοματι κυριου, και ιασατο το θυσιαστηριον το κατεσκαμμενον· και εποιησε θαλασσαν χωρουσαν δυο μετρητας σπερματος κυκλοθεν του θυσιαστηριου·
και εστοιβασε τας σχιδακας επι το θυσιαστηριον ὁ εποιησε, και εμελισε το ὁλοκαυτωμα και επεθηκεν επι τας σχιδακας, και εστοιβασεν επι το θυσιαστηριον,
και ειπε, λαβετε μοι τεσσαρας ὑδριας ὑδατος, και επιχεετε επι το ὁλοκαυτωμα και επι τας σχιδακας· και εποιησαν οὑτως. και ειπε, δευτερωσατε· και εδευτερωσαν· και ειπε, τρισσωσατε· και ετρισσευσαν.
και διεπορευετο το ὑδωρ κυκλω του θυσιαστηριου, και την θαλασσαν επλησαν ὑδατος.
και ανεβοησεν ηλιου εις τον ουρανον, και ειπε, κυριε ὁ θεος ἁβρααμ και ισαακ και ισραηλ, επακουσον μου κυριε, επακουσον μου σημερον εν πυρι, και γνωτωσαν πας ὁ λαος οὑτος, ὁτι συ ει κυριος ὁ θεος ισραηλ, και εγω δουλος σου, και δια σε πεποιηκα τα εργα ταυτα.
επακουσον μου κυριε, επακουσον μου, και γνωτω ὁ λαος οὑτος, ὁτι συ ει κυριος ὁ θεος, και συ εστρεψας την καρδιαν του λαου τουτου οπισω.
και επεσε πυρ παρα κυριου εκ του ουρανου, και κατεφαγε τα ὁλοκαυτωματα και τας σχιδακας και το ὑδωρ το εν τη θαλασση, και τους λιθους και τον χουν εξελειξε το πυρ.
και επεσε πας ὁ λαος επι προσωπον αυτων, και ειπον, αληθως κυριος ὁ θεος αυτος ὁ θεος.
και ειπεν ηλιου προς τον λαον, συλλαβετε τους προφητας του βααλ, μηδεις σωθητω εξ αυτων· και συνελαβον αυτους, και καταγει αυτους ηλιου εις τον χειμαρῥουν κισσων, και εσφαξεν αυτους εκει.
και ειπεν ηλιου τω αχααβ, αναβηθι, και φαγε και πιε, ὁτι φωνη των ποδων του ὑετου.
και ανεβη αχααβ του φαγειν και πιειν· και ηλιου ανεβη επι την καρμηλον και εκυψεν επι την γην, και εθηκε το προσωπον αυτου αναμεσον των γονατων αυτου,
και ειπε τω παιδαριω αυτου, αναβηθι, και επιβλεψον ὁδον της θαλασσης· και επεβλεψε το παιδαριον, και ειπεν, ουκ εστιν ουθεν· και ειπεν ηλιου, και συ επιστρεψον ἑπτακις.
και επεστρεψε το παιδαριον ἑπτακις· και εγενετο εν τω ἑβδομω, και ιδου νεφελη μικρα ὡς ιχνος ανδρος αναγουσα ὑδωρ· και ειπεν, αναβηθι, και ειπον αχααβ, ζευξον το ἁρμα σου και καταβηθι, μη καταλαβη σε ὁ ὑετος.
και εγενετο ἑως ὡδε και ὡδε, και ὁ ουρανος συνεσκοτασε νεφελαις και πνευματι, και εγενετο ὑετος μεγας· και εκλαιε και επορευετο αχααβ ἑως ιεζραελ.
και χειρ κυριου επι τον ηλιου, και συνεσφιγξε την οσφυν αυτου, και ετρεχεν εμπροσθεν αχααβ εις ιεζραελ.
19
και ανηγγειλεν αχααβ τη ιεζαβελ γυναικι αυτου παντα ἁ εποιησεν ηλιου, και ὡς απεκτεινε τους προφητας εν ῥομφαια.
και απεστειλεν ιεζαβελ προς ηλιου, και ειπεν, ει συ ει ηλιου και εγω ιεζαβελ, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, ὁτι ταυτην την ὡραν αυριον θησομαι την ψυχην σου καθως ψυχην ἑνος εξ αυτων.
και εφοβηθη ηλιου, και ανεστη και απηλθε κατα την ψυχην αυτου, και ερχεται εις βηρσαβεε γην ιουδα, και αφηκε το παιδαριον αυτου εκει.
και αυτος επορευθη εν τη ερημω ὁδον ἡμερας, και ηλθε και εκαθισεν ὑποκατω ῥαθμεν, και ητησατο την ψυχην αυτου αποθανειν· και ειπεν, ἱκανουσθω νυν, λαβε δη την ψυχην μου απʼ εμου κυριε, ὁτι ου κρεισσων εγω ειμι ὑπερ τους πατερας μου.
και εκοιμηθη και ὑπνωσεν εκει ὑπο φυτον· και ιδου τις ἡψατο αυτου, και ειπεν αυτω, αναστηθι και φαγε.
και επεβλεψεν ηλιου· και ιδου προς κεφαλης αυτου εγκρυφιας ολυριτης και καψακης ὑδατος· και ανεστη και εφαγε και επιε, και επιστρεψας εκοιμηθη.
και επεστρεψεν ὁ αγγελος κυριου εκ δευτερου, και ἡψατο αυτου, και ειπεν αυτω, αναστα, φαγε, ὁτι πολλη απο σου ἡ ὁδος.
και ανεστη, και εφαγε, και επιε· και επορευθη εν ισχυι της ρωσεως εκεινης τεσσαρακοντα ἡμερας και τεσσαρακοντα νυκτας ἑως ορους χωρηβ.
και εισηλθεν εκει εις το σπηλαιον, και κατελυσεν εκει· και ιδου ῥημα κυριου προς αυτον, και ειπε, τι συ ενταυθα ηλιου;
και ειπεν ηλιου, ζηλων εζηλωκα τω κυριω παντοκρατορι, ὁτι εγκατελιπον σε οἱ υἱοι ισραηλ· τα θυσιαστηρια σου κατεσκαψαν, και τους προφητας σου απεκτειναν εν ῥομφαια και ὑπολελειμμαι εγω μονωτατος, και ζητουσι την ψυχην μου λαβειν αυτην.
και ειπεν, εξελευση αυριον, και στηση ενωπιον κυριου εν τω ορει· ιδου παρελευσεται κυριος. καιλιδου πνευμα μεγα κραταιον διαλυον ορη και συντριβον πετρας ενωπιον κυριου, ουκ εν τω πνευματι κυριος· και μετα το πνευμα συσσεισμος, ουκ εν τω συσσεισμω κυριος·
και μετα τον συσσεισμον πυρ, ουκ εν τω πυρι κυριος· και μετα το πυρ φωνη αυρας λεπτης.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ηλιου, και επεκαλυψε το προσωπον αυτου εν τη μηλωτη αυτου, και εξηλθε και εστη ὑπο σπηλαιον· και ιδου προς αυτον φωνη, και ειπε, τι συ ενταυθα ηλιου;
και ειπεν ηλιου, ζηλων εζηλωκα τω κυριω παντοκρατορι, ὁτι εγκατελιπον την διαθηκην σου οἱ υἱοι ισραηλ· και τα θυσιαστηρια σου καθειλαν, και τους προφητας σου απεκτειναν εν ῥομφαια, και ὑπολελειμμαι εγω μονωτατος, και ζητουσι την ψυχην μου λαβειν αυτην.
και ειπε κυριος προς αυτον, πορευου, αναστρεφε εις την ὁδον σου, και ἡξεις εις την ὁδον ερημου δαμασκου· και ἡξεις και χρισεις τον αζαηλ εις βασιλεα της συριας·
και τον ιου υἱον ναμεσσι χρισεις εις βασιλεα επι ισραηλ· και τον ἑλισαιε υἱον σαφατ χρισεις εις προφητην αντι σου.
και εσται τον σωζομενον εκ ῥομφαιας αζαηλ, θανατωσει ιου· και τον σωζομενον εκ ῥομφαιας ιου, θανατωσει ἑλισαιε.
και καταλειψεις εν ισραηλ ἑπτα χιλιαδας ανδρων, παντα γονατα ἁ ουκ ωκλασαν γονυ τω βααλ, και παν στομα ὁ ου προσεκυνησεν αυτω.
και απηλθεν εκειθεν και εὑρισκει τον ἑλισαιε υἱον σαφατ, και αυτος ηροτρια εν βουσι· δωδεκα ζευγη ενωπιον αυτου, και αυτος εν τοις δωδεκα· και απηλθεν επʼ αυτον, και επεῥῥιψε την μηλωτην αυτου επʼ αυτον.
και κατελιπεν ἑλισαιε τας βοας, και κατεδραμεν οπισω ηλιου, και ειπε, καταφιλησω τον πατερα μου, και ακολουθησω οπισω σου· και ειπεν ηλιου, αναστρεφε, ὁτι πεποιηκα σοι.
και ανεστρεψεν εξ οπισθεν αυτου· και ελαβε τα ζευγη των βοων, και εθυσε και ἡψησεν αυτα εν τοις σκευεσι των βοων, και εδωκε τω λαω, και εφαγον· και ανεστη και επορευθη οπισω ηλιου, και ελειτουργει αυτω.
20
και αμπελων εἱς ην τω ναβουθαι τω ιεζραηλιτη παρα τη ἁλω αχααβ βασιλεως σαμαρειας.
και ελαλησεν αχααβ προς ναβουθαι, λεγων, δος μοι τον αμπελωνα σου, και εσται μοι εις κηπον λαχανων, ὁτι εγγιζων οὑτος τω οικω μου, και δωσω σοι αμπελωνα αλλον αγαθον ὑπερ αυτον· ει δε αρεσκει ενωπιον σου, δωσω σοι αργυριον αλλαγμα αμπελωνος σου τουτου, και εσται μοι εις κηπον λαχανων.
και ειπε ναβουθαι προς αχααβ, μη γενοιτο μοι παρα θεου μου δουναι κληρονομιαν πατερων μου σοι.
και εγενετο το πνευμα αχααβ τεταραγμενον, και εκοιμηθη επι της κλιυης αυτου, και συνεκαλυψε το προσωπον αυτου, και ουκ εφαγεν αρτον.
και εισηλθεν ιεζαβελ ἡ γυνη αυτου προς αυτον, και ελαλησε προς αυτον, τι το πνευμα σου τεταραγμενον, και ουκ ει συ εσθιων αρτον;
και ειπε προς αυτην, ὁτι ελαλησα προς ναβουθαι τον ιεζραηλιτην, λεγων, δος μοι τον αμπελωνα σου αργυριου· ει δε βουλη, δωσω σοι αμπελωνα αλλον αντʼ αυτου· και ειπεν ου δωσω σοι κληρονομιαν πατερων μου.
και ειπε προς αυτον ιεζαβελ ἡ γυνη αυτου, συ νυν οὑτω ποιεις βασιλεα επι ισραηλ; αναστηθι και φαγε αρτον και σαυτου γενου, εγω δε δωσω σοι τον αμπελωνα ναβουθαι του ιεζραηλιτου.
και εγραψε βιβλιον επι τω ονοματι αχααβ, και εσφραγισατο τη σφραγιδι αυτου· και απεστειλε το βιβλιον προς τους πρεσβυτερους και τους ελευθερους τους κατοικουντας μετα ναβουθαι.
και εγεγραπτο εν τοις βιβλιοις, λεγων, νηστευσατε νηστειαν, και καθισατε τον ναβουθαι εν αρχη του λαου·
και εγκαθισατε δυο ανδρας υἱους παρανομων εξεναντιας αυτου, και καταμαρτυρησατωσαν αυτου, λεγοντες, ευλογησε θεον και βασιλεα· και εξαγαγετωσαν αυτον, και λιθοβολησατωσαν αυτον, και αποθανετω.
και εποιησαν οἱ ανδρες της πολεως αυτου οἱ πρεσβυτεροι και οἱ ελευθεροι οἱ κατοικουντες εν τη πολει αυτου, καθως απεστειλε προς αυτους ιεζαβελ, και καθα εγεγραπτο εν τοις βιβλιοις οἱς απεστειλε προς αυτους.
και εκαλεσαν νηστειαν, και εκαθισαν τον ναβουθαι εν αρχη του λαου.
και εισηλθον δυο ανδρες υἱοι παρανομων, και εκαθισαν εξεναντιας αυτου, και κατεμαρτυρησαν αυτου, λεγοντες, ευλογηκας θεον και βασιλεα· και εξηγαγον αυτον εξω της πολεως, και ελιθοβολησαν αυτον εν λιθοις, και απεθανε.
και απεστειλαν προς ιεζαβελ, λεγοντες, λελιθοβοληται ναβουθαι, και τεθνηκε.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ιεζαβελ, και ειπε προς αχααβ, αναστα, κληρονομει τον αμπελωνα ναβουθαι του ιεζραηλιτου, ὁς ουκ εδωκε σοι αργυριου, ὁτι ουκ εστι ναβουθαι ζων, ὁτι τεθνηκε.
και εγενετο ὡς ηκουσεν αχααβ ὁτι τεθνηκε ναβουθαι ὁ ιεζραηλιτης, και διερῥηξε τα ἱματια αυτου, και περιεβαλετο σακκον· και εγενετο μετα ταυτα, και ανεστη και κατεβη αχααβ εις τον αμπελωνα ναβουθαι του ιεζραηλιτου κληρονομησαι αυτον.
και ειπε κυριος προς ηλιου τον θεσβιτην, λεγων,
αναστηθι και καταβηθι εις απαντην αχααβ βασιλεως ισραηλ του εν σαμαρεια, ὁτι οὑτος εν αμπελωνι ναβουθαι, ὁτι καταβεβηκεν εκει κληρονομησαι αυτον.
και λαλησεις προς αυτον, λεγων, ταδε λεγει κυριος, ὡς συ εφονευσας και εκληρονομησας, δια τουτο ταδε λεγει κυριος, εν παντι τοπω ὡ ελειξαν αἱ ὑες και οἱ κυνες το αἱμα ναβουθαι, εκει λειξουσιν οἱ κυνες το αἱμα σου, και αἱ πορναι λουσονται εν τω αἱματι σου.
και ειπεν αχααβ προς ηλιου, ει εὑρηκας με ὁ εχθρος μου; και ειπεν, εὑρηκα· διοτι ματην πεπρασαι ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου, παροργισαι αυτον.
ιδου εγω επαγω επι σε κακα· και εκκαυσω οπισω σου, και εξολοθρευσω του αχααβ ουρουντα προς τοιχον, και συνεχομενον και εγκαταλελειμμενον εν ισραηλ.
και δωσω τον οικον σου ὡς τον οικον ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, και ὡς τον οικον βαασα υἱου αχια, περι των παροργισματων ὡν παρωργισας και εξημαρτες τον ισραηλ.
και τη ιεζαβελ ελαλησε κυριος, λεγων, οἱ κυνες καταφαγονται αυτην εν τω προτειχισματι του ιεζραελ·
τον τεθνηκοτα του αχααβ εν τη πολει φαγονται οἱ κυνες, και τον τεθνηκοτα αυτου εν τω πεδιω φαγονται τα πετεινα του ουρανου.
πλην ματαιως αχααβ, ὁς επραθη ποιησαι το πονηρον ενωπιον κυριου, ὡς μετεθηκεν αυτον ιεζαβελ ἡ γυνη αυτου.
και εβδελυχθη σφοδρα πορευεσθαι οπισω των βδελυγματων, κατα παντα ἁ εποιησεν ὁ αμορῥαιος, ὁν εξωλοθρευσε κυριος απο προσωπου υἱων ισραηλ.
και ὑπερ του λογου ὡς κατενυγη αχααβ απο προσωπου του κυριου, και επορευετο κλαιων, και διερῥηξε τον χιτωνα αυτου, και εζωσατο σακκον επι το σωμα αυτου, και ενηστευσε· και περιεβαλετο σακκον εν τη ἡμερα ἡ επαταξε ναβουθαι τον ιεζραηλιτην, και επορευθη.
και εγενετο ῥημα κυριου εν χειρι δουλου αυτου ηλιου περι αχααβ, και ειπε κυριος,
ἑωρακας ὡς κατενυγη αχααβ απο προσωπου μου; ουκ επαξω την κακιαν εν ταις ἡμεραις αυτου, αλλʼ εν ταις ἡμεραις του υἱου αυτου επαξω την κακιαν.
21
και συνηθροισεν υἱος αδερ πασαν την δυναμιν αυτου, και ανεβη και περιεκαθισεν επι σαμαρειαν, και τριακονταδυο βασιλεις μετʼ αυτου, και πας ἱππος και ἁρμα· και ανεβησαν και περιεκαθισαν επι σαμαρειαν, και επολεμησαν επʼ αυτην.
και απεστειλε προς αχααβ βασιλεα ισραηλ εις την πολιν, και ειπε προς αυτον, ταδε λεγει υἱος αδερ,
το αργυριον σου και το χρυσιον σου εμον εστι, και αἱ γυναικες σου και τα τεκνα σου εμα εστι.
και απεκριθη βασιλευς ισραηλ, και ειπε, καθως ελαλησας κυριε μου βασιλευ, σος εγω ειμι και παντα τα εμα.
και ανεστρεψαν οἱ αγγελοι, και ειπαν, ταδε λεγει ὁ υἱος αδερ, εγω απεστειλα προς σε, λεγων, το αργυριον σου και το χρυσιον σου και τας γυναικας και τα τεκνα σου δωσεις εμοι,
ὁτι ταυτην την ὡραν αυριον αποστελω τους παιδας μου προς σε, και ερευνησουσι τον οικον σου και τους οικους των παιδων σου, και εσται παντα τα επιθυμηματα των οφθαλμων αυτων εφʼ ἁ αν επιβαλωσι τας χειρας αυτων, και ληψονται.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς ισραηλ παντας τους πρεσβυτερους της γης, και ειπε, γνωτε δη και ιδετε ὁτι κακιαν οὑτος ζητει, ὁτι απεσταλκε προς με περι των γυναικων μου, και περι των υἱων μου, και περι των θυγατερων μου· το αργυριον μου και το χρυσιον μου ουκ απεκωλυσα απʼ αυτου.
και ειπαν αυτω οἱ πρεσβυτεροι και πας ὁ λαος, μη ακουσης, και μη θελησης.
και ειπε τοις αγγελοις υἱου αδερ, λεγετε τω κυριω ὑμων, παντα ὁσα απεσταλκας προς τον δουλον σου εν πρωτοις ποιησω, το δε ῥημα τουτο ου δυνησομαι ποιησαι· και απηραν οἱ ανδρες, και επεστρεψαν αυτω λογον.
και απεστειλε προς αυτον υἱος αδερ, λεγων, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, ει εκποιησει ὁ χους σαμαρειας ταις αλωπεξι παντι τω λαω τοις πεζοις μου.
και απεκριθη ὁ βασιλευς ισραηλ, και ειπεν, ἱκανουσθω· μη καυχασθω ὁ κυρτος, ὡς ὁ ορθος.
και εγενετο ὁτε απεκριθη αυτω τον λογον τουτον, πινων ην αυτος και παντες οἱ βασιλεις οἱ μετʼ αυτου εν σκηναις· και ειπε τοις παισιν αυτου, οικοδομησατε χαρακα· και εθεντο χαρακα επι την πολιν.
και ιδου προφητης εἱς προσηλθε τω αχααβ βασιλει ισραηλ, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, ει ἑωρακας τον οχλον τον μεγαν τουτον; ιδου εγω διδωμι αυτον σημερον εις χειρας σας, και γνωση ὁτι εγω κυριος.
και ειπεν αχααβ, εν τινι; και ειπε, ταδε λεγει κυριος, εν τοις παιδαριοις των αρχοντων των χωρων· και ειπεν αχααβ, τις συναψει τον πολεμον; και ειπε, συ.
και επεσκεψατο αχααβ τους αρχοντας τα παιδαρια των χωρων, και εγενοντο διακοσια τριακοντα· και μετα ταυτα επεσκεψατο τον λαον παντα υἱον δυναμεως, ἑπτα χιλιαδας.
και εξηλθε μεσημβριας, και υἱος αδερ πινων μεθυων εν σοκχωθ αυτος και οἱ βασιλεις, τριακοντα και δυο βασιλεις συμβοηθοι αυτου.
και εξηλθον αρχοντες παιδαρια των χωρων εν πρωτοις· και αποστελλουσι και απαγγελλουσι τω βασιλει συριας, λεγοντες, ανδρες εξεληλυθασιν εκ σαμαρειας.
και ειπεν αυτοις, ει εις ειρηνην εκπορευονται, συλλαβειν αυτους ζωντας· και ει εις πολεμον, ζωντας συλλαβειν αυτους·
και μη εξελθατωσαν εκ της πολεως αρχοντα τα παιδαρια των χωρων. και ἡ δυναμις οπισω αυτων
επαταξεν ἑκαστος τον παρʼ αυτου· και εδευτερωσιν ἑκαστος τον παρʼ αυτου· και εφυγε συρια· και κατεδιωξεν αυτους ισραηλ· και σωζεται υἱος αδερ βασιλευς συριας εφʼ ἱππου ἱππεως.
και εξηλθεν βασιλευς ισραηλ, και ελαβε παντας τους ἱππους και τα ἁρματα, και επαταξε πληγην μεγαλην εν συρια.
και προσηλθεν ὁ προφητης προς βασιλεα ισραηλ, και ειπε, κραταιου και γνωθι και ιδε τι ποιησεις, ὁτι επιστρεφοντος του ενιαυτου υἱος αδερ βασιλευς συριας αναβαινει επι σε.
και οἱ παιδες βασιλεως συριας· και ειπον, θεος ορεων θεος ισραηλ και ου θεος κοιλαδων, δια τουτο εκραταιωσεν ὑπερ ἡμας· εαν δε πολεμησωμεν αυτους κατʼ ευθυ, ει μην κραταιωσωμεν ὑπερ αυτους.
και το ῥημα τουτο ποιησον· αποστησον τους βασιλεις ἑκαστον εις τον τοπον αυτων, και θου αντʼ αυτων σατραπας,
και αλλαξομεν σοι δυναμιν κατα την δυναμιν την πεσουσαν, και ἱππον κατα την ἱππον, και ἁρματα κατα τα ἁρματα, και πολεμησομεν προς αυτους κατʼ ευθυ, και κραταιωσομεν ὑπερ αυτους· και ηκουσε της φωνης αυτου, και εποιησεν οὑτως.
και εγενετο επιστρεψαντος του ενιαυτου, και επεσκεψατο υἱος αδερ την συριαν, και ανεβη εις αφεκα εις πολεμον επι ισραηλ.
και οἱ υἱοι ισραηλ επεσκεπησαν, και παρεγενοντο εις απαντην αυτων· και παρενεβαλεν ισραηλ εξεναντιας αυτων ὡσει δυο ποιμνια αιγων· και συρια επλησε την γην.
και προσηλθεν ὁ ανθρωπος του θεου, και ειπε τω βασιλει ισραηλ, ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν ειπε συρια, θεος ορεων κυριος ὁ θεος ισραηλ και ου θεος κοιλαδων αυτος, και δωσω την δυναμιν την μεγαλην ταυτην εις χειρα σην, και γνωση ὁτι εγω κυριος.
και παρεμβαλλουσιν οὑτοι απεναντι τουτων ἑπτα ἡμερας· και εγενετο εν τη ἡμερα τη ἑβδομη, και προσηγαγεν ὁ πολεμος, και επαταξεν ισραηλ την συριαν ἑκατον χιλιαδας πεζων μια ἡμερα.
και εφυγον οἱ καταλοιποι εις αφεκα εις την πολιν, και επεσε το τειχος επι εικοσι και ἑπτα χιλιαδας ανδρων των καταλοιπων· και υἱος αδερ εφυγε και εισηλθεν εις τον οικον του κοιτωνος, εις το ταμιειον.
και ειπε τοις παισιν αυτου, οιδα ὁτι βασιλεις ισραηλ βασιλεις ελεους εισιν· επιθωμεθα δη σακκους επι τας οσφυας ἡμων, και σχοινια επι τας κεφαλας ἡμων, και εξελθωμεν προς βασιλεα ισραηλ, ειπως ζωογονησει τας ψυχας ἡμων.
και περιεζωσαντο σακκους επι τας οσφυας αυτων, και εθεσαν σχοινια επι τας κεφαλας αυτων, και ειπον τω βασιλει ισραηλ, δουλος σου υἱος αδερ λεγει, ζησατω δη ἡ ψυχη ἡμων· και ειπεν, ει ετι ζη, αδελφος μου εστι.
και οἱ ανδρες οιωνισαντο, και εσπεισαντο· και ανελεξαντο τον λογον εκ του στοματος αυτου, και ειπον, αδελφος σου υἱος αδερ· και ειπεν, εισελθατε και λαβετε αυτον· και εξηλθε προς αυτον υἱος αδερ, και αναβιβαζουσιν αυτον προς αυτον επι το ἁρμα.
και ειπε προς αυτον, τας πολεις ἁς ελαβεν ὁ πατηρ μου παρα του πατρος σου αποδωσω σοι· και εξοδους θησεις σεαυτω εν δαμασκω, καθως εθετο ὁ πατηρ μου εν σαμαρεια· και εγω εν διαθηκη εξαποστελω σε. και διεθετο αυτω διαθηκην, και εξαπεστειλεν αυτον.
και ανθρωπος εἱς εκ των υἱων των προφητων ειπε προς τον πλησιον αυτου εν λογω κυριου, παταξον δη με· και ουκ ηθελησεν ὁ ανθρωπος παταξαι αυτον.
και ειπε προς αυτον, ανθʼ ὡν ουκ ηκουσας της φωνης κυριου, και ιδου συ αποτρεχεις απʼ εμου, και παταξει σε λεων· και απηλθεν απʼ αυτου, και εὑρισκει αυτον λεων, και επαταξεν αυτον.
και εὑρισκει ανθρωπον αλλον, και ειπε, παταξον με δη· και επαταξεν αυτον ὁ ανθρωπος, παταξας και συνετριψε.
και επορευθη ὁ προφητης και εστη τω βασιλει ισραηλ επι της ὁδου, και κατεδησατο εν τελαμωνι τους οφθαλμους αυτου.
και εγενετο ὡς παρεπορευετο ὁ βασιλευς, και οὑτος εβοα προς τον βασιλεα, και ειπεν, ὁ δουλος σου εξηλθεν επι την στρατιαν του πολεμου, και ιδου ανηρ εισηγαγε προς με ανδρα, και ειπε προς με, φυλαξον τουτον τον ανδρα· εαν δε εκπηδων εκπηδηση, και εσται ἡ ψυχη σου αντι της ψυχης αυτου, η ταλαντον αργυριου στησεις.
και εγενηθη, περιεβλεψατο ὁ δουλος σου ὡδε και ὡδε, και οὑτος ουκ ην· και ειπε προς αυτον ὁ βασιλευς ισραηλ, ιδου και τα ενεδρα παρʼ εμοι εφονευσας·
και εσπευσε και αφειλε τον τελαμωνα απο των οφθαλμων αυτου· και επεγνω αυτον ὁ βασιλευς ισραηλ, ὁτι εκ των προφητων οὑτος.
και ειπε προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, διοτι εξηνεγκας συ ανδρα ολεθριον εκ της χειρος σου, και εσται ἡ ψυχη σου αντι της ψυχης αυτου, και ὁ λαος σου αντι του λαου αυτου.
και απηλθεν ὁ βασιλευς ισραηλ συγκεχυμενος και εκλελυμενος, και ερχεται εις σαμαρειαν.
22
και εκαθισε τα τρια ετη, και ουκ ην πολεμος αναμεσον συριας και αναμεσον ισραηλ.
και εγενηθη εν τω ενιαυτω τω τριτω, και κατεβη ιωσαφατ βασιλευς ιουδα προς βασιλεα ισραηλ.
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς τους παιδας αυτου, ει οιδατε ὁτι ἡμιν ῥεμμαθ γαλααδ, και ἡμεις σιωπωμεν λαβειν αυτην εκ χειρος βασιλεως συριας;
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, αναβηση μεθʼ ἡμων εις ῥεμμαθ γαλααδ εις πολεμον;
και ειπεν ιωσαφατ, καθως εγω, και συ οὑτως· καθως ὁ λαος μου, ὁ λαος σου· καθως οἱ ἱπποι μου, οἱ ἱπποι σου.
και συνηθροισεν ὁ βασιλευς ισραηλ παντας τους προφητας ὡς τετρακοσιους ανδρας, και ειπεν αυτοις ὁ βασιλευς, ει πορευθω εις ῥεμμαθ γαλααδ εις πολεμον η επισχω; και ειπον, αναβαινε, και διδους δωσει κυριος εις χειρας του βασιλεως.
και ειπεν ιωσαφατ προς βασιλεα ισραηλ, ουκ εστιν ὡδε προφητης του κυριου, και επερωτησομεν τον κυριον διʼ αυτου;
και ειπεν ὁ βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, εἱς εστιν ανηρ εις το επερωτησαι δο αυτου τον κυριον, και εγω μεμισηκα αυτον, οτι ου λαλει περι εμου καλα, αλλʼ η κακα, μιχαιας υἱος ιεμβλαα· και ειπεν ιωσαφατ βασιλευς ιουδα, μη λεγετω ὁ βασιλευς οὑτως.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς ισραηλ ευνουχον ἑνα, και ειπε, τοταχος μιχαιαν υἱον ιεμβλαα.
και ὁ βασιλευς ισραηλ και ιωσαφατ βασιλευς ιουδα εκαθηντο ανηρ επι του θρονου αυτου ενοπλοι εν ταις πυλαις σαμαρειας· και παντες οἱ προφηται επροφητευον ενωπιον αυτων.
και εποιησεν ἑαυτω σεδεκιας υἱος χανααν κερατα σιδηρα, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, εν τουτοις κερατιεις την συριαν ἑως συντελεσθη.
και παντες οἱ προφηται επροφητευον οὑτως, λεγοντες, αναβαινε εις ῥεμμαθ γαλααδ, και ευοδωσει, και δωσει κυριος εις χειρας σου και τον βασιλεα συριας.
και ὁ αγγελος ὁ πορευθεις καλεσαι τον μιχαιαν, ελαλησεν αυτω, λεγων, ιδου δη λαλουσι παντες οἱ προφηται εν στοματι ενι καλα περι του βασιλεως, γινου δη και συ εις τους λογους σου κατα τους λογους ἑνος τουτων, και λαλησον καλα.
και ειπε μιχαιας, ζη κυριος, ὁτι ἁ εαν ειπη κυριος προς με, ταυτα λαλησω.
και ηλθε προς τον βασιλεα· και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, μιχαια, ει αναβω εις ῥεμμαθ γαλααδ εις πολεμον, η επισχω; και ειπεν, αναβαινε, και ευοδωσει κυριος εις χειρα του βασιλεως.
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ποσακις εγω ὁρκιζω σε, ὁπως λαλησης προς με αληθειαν εν ονοματι κυριου;
και ειπεν, ουχ οὑτως· ἑωρακα παντα τον ισραηλ διεσπαρμενον εν τοις ορεσιν ὡς ποιμνιον ὡ ουκ εστι ποιμην· και ειπε κυριος, ου κυριος τουτοις θεος; ἑκαστος εις τον οικον αυτου εν ειρηνη αναστρεφετω.
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ βασιλεα ιουδα, ουκ ειπα προς σε, ὁτι ου προφητευει οὑτος μοι καλα, διοτι αλλʼ η κακα;
και ειπε μιχαιας, ουχ οὑτως· ουκ εγω· ακουε ῥημα κυριου· ουχ οὑτως. ειδον θεον ισραηλ καθημενον επι θρονου αυτου, και πασα ἡ στρατια του ουρανου εἱστηκει περι αυτον εκ δεξιων αυτου και εξ ευωνυμων αυτου.
και ειπε κυριος, τις απατησει τον αχααβ βασιλεα ισραηλ, και αναβησεται, και πεσειται εν ῥεμμαθ γαλααδ; και ειπεν οὑτος οὑτως, και οὑτος οὑτως.
και εξηλθε πνευμα και εστη ενωπιον κυριου, και ειπεν, εγω απατησω αυτον.
και ειπε προς αυτον κυριος, εν τινι; και ειπεν, εξελευσομαι, και εσομαι πνευμα ψευδες εις το στομα παντων των προφητων αυτου· και ειπεν, απατησεις, και γε δυνηση· εξελθε και ποιησον οὑτως.
και νυν ιδου εδωκε κυριος πνευμα ψευδες εν στοματι παντων των προφητων σου τουτων, και κυριος ελαλησεν επι σε κακα.
και προσηλθε σεδεκιας υἱος χανααν, και επαταξε τον μιχαιαν επι την σιαγονα, και ειπε, ποιον πνευμα κυριου το λαλησαν εν σοι;
και ειπε μιχαιας, ιδου συ οψη τη ἡμερα εκεινη, ὁταν εισελθης ταμειον του ταμειου του κρυβηναι εκει.
και ειπεν ὁ βασιλευς ισραηλ, λαβετε τον μιχαιαν, και αποστρεψατε αυτον προς σεμηρ τον βασιλεα της πολεως· και τω ιωας υἱω του βασιλεως
ειπον θεσθαι τουτον εν φυλακη, και εσθιειν αυτον αρτον θλιψεως και ὑδωρ θλιψεως ἑως του επιστρεψαι με εν ειρηνη.
και ειπε μιχαιας, εαν επιστρεφων επιστρεψης εν ειρηνη, ου λελαληκε κυριος εν εμοι.
και ανεβη βασιλευς ισραηλ και ιωσαφατ βασιλευς ιουδα μετʼ αυτου εις ῥεμμαθ γαλααδ.
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ βασιλεα ιουδα, συγκαλυψομαι και εισελευσομαι εις τον πολεμον, και συ ενδυσαι τον ἱματισμον μου· και συνεκαλυψατο βασιλευς ισραηλ, και εισηλθεν εις τον πολεμον.
και βασιλευς συριας ενετειλατο τοις αρχουσι των ἁρματων αυτου τριακοντα και δυσι, λεγων, μη πολεμειτε μικρον και μεγαν, αλλʼ η τον βασιλεα ισραηλ μονωτατον.
και εγενετο ὡς ειδον οἱ αρχοντες των ἁρματων τον ιωσαφατ βασιλεα ιουδα, και αυτοι ειπαν, φαινεται βασιλευς ισραηλ οὑτος, και εκυκλωσαν αυτον πολεμησαι· και ανεκραξεν ιωσαφατ.
και εγενετο ὡς ειδον οἱ αρχοντες των ἁρματων ὁτι ουκ εστι βασιλευς ισραηλ οὑτος, και απεστρεψαν απʼ αυτου.
και επετεινεν εἱς το τοξον ευστοχως, και επαταξε τον βασιλεα ισραηλ αναμεσον του πνευμονος και αναμεσον του θωρακος· και ειπε τω ἡνιοχω αυτου, επιστρεψον τας χειρας σου και εξαγαγε με εκ του πολεμου, ὁτι τετρωμαι.
και ετροπωθη ὁ πολεμος εν τη ἡμερα εκεινη, και ὁ βασιλευς ην ἑστηκως επι του ἁρματος εξεναντιας συριας απο πρωι ἑως ἑσπερας, και απεχυνε το αἱμα απο της πληγης εις τον κολπον του ἁρματος, και απεθανεν ἑσπερας, και εξεπορευετο το αἱμα της τροπης ἑως του κολπου του ἁρματος.
και εστη ὁ στρατοκηρυξ δυνοντος του ἡλιου, λεγων, ἑκαστος εις την ἑαυτου πολιν και εις την ἑαυτου γην,
ὁτι τεθνηκεν ὁ βασιλευς· και ηλθον εις σαμαρειαν, και εθαψαν τον βασιλεα εν σαμαρεια.
και απενιψαν το ἁρμα επι την κρηνην σαμαρειας· και εξελιξαν αἱ ὑες και οἱ κυνες το αἱμα, και αἱ πορναι ελουσαντο εν τω αἱματι, κατα το ῥημα κυριου ὁ ελαλησε.
και τα λοιπα των λογων αχααβ και παντα ἁ εποιησε, και οικον ελεφαντινον ὁν ωκοδομησε, και πασας τας πολεις ἁς εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραπται εν βιβλιω λογων των ἡμερων των βασιλεων ισραηλ;
και εκοιμηθη αχααβ μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσεν οχοζιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και ιωσαφατ υἱος ασα εβασιλευσεν επι ιουδαν· εν ετει τεταρτω του αχααβ βασιλεως ισραηλ εβασιλευσεν
ιωσαφατ, υἱος τριακοντα και πεντε ετων εν τω βασιλευειν αυτον, και εικοσι και πεντε ετη εβασιλευσεν εν ιερουσαλημ· και ονομα τη μητρι αυτου αζουβα θυγατηρ σαλαι.
και επορευθη εν παση ὁδω ασα του πατρος αυτου, ουκ εξεκλινεν απʼ αυτης του ποιησαι το ευθες εν οφθαλμοις κυριου.
πλην των ὑψηλων ουκ εξηρεν· ετι ὁ λαος εθυσιαζε και εθυμιων εν τοις ὑψηλοις.
και ειρηνευσεν ιωσαφατ μετα βασιλεως ισραηλ.
και τα λοιπα των λογων ιωσαφατ, και αἱ δυναστειαι αυτου ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων βασιλεων ιουδα;
και εκοιμηθη ιωσαφατ μετα των πατερων αυτου, και εταφη παρα τοις πατρασιν αυτου εν πολει δαυιδ του πατρος αυτου, και εβασιλευσεν ιωραμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και οχοζιας υἱος αχααβ εβασιλευσεν επι ισραηλ εν σαμαρεια· εν ετει ἑπτακαιδεκατω ιωσαφατ βασιλεως ιουδα, οχοζιας υἱος αχααβ εβασιλευσεν εν ισραηλ εν σαμαρεια δυο ετη.
και εποιησε το πονηρον εναντιον κυριου, και επορευθη εν ὁδω αχααβ του πατρος αυτου και εν ὁδω ιεζαβελ της μητρος αυτου, και εν ταις ἁμαρτιαις οικου ἱεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ·
και εδουλευσε τοις βααλιμ και προσεκυνησεν αυτοις, και παρωργισε τον κυριον θεον ισραηλ, κατα παντα τα γενομενα εμπροσθεν αυτου.
2_kings
1
και ηθετησε μωαβ εν ισραηλ μετα το αποθανειν αχααβ.
και επεσεν οχοζιας δια του δικτυωτου του εν τω ὑπερωω αυτου τω εν σαμαρεια, και ηρῥωστησε· και απεστειλεν αγγελους, και ειπε προς αυτους, δευτε και επιζητησατε εν τω βααλ μυιαν θεον ακκαρων, ει ζησομαι εκ της αρῥωστιας μου ταυτης· και επορευθησαν επερωτησαι διʼ αυτου.
και αγγελος κυριου εκαλεσεν ηλιου τον θεσβιτην, λεγων, αναστας δευρο εις συναντησιν των αγγελων οχοζιου βασιλεως σαμαρειας, και λαλησεις προς αυτους, ει παρα το μη ειναι θεον εν ισραηλ, ὑμεις πορευεσθε επιζητησαι εν τω βααλ μυιαν θεον ακκαρων; και ουχ οὑτως·
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ἡ κλινη εφʼ ἡς ανεβης εκει, ου καταβηση απʼ αυτης, ὁτι θανατω αποθανη· και επορευθη ηλιου, και ειπε προς αυτους.
και επεστραφησαν οἱ αγγελοι προς αυτον· και ειπε προς αυτους, τι ὁτι επεστρεψατε;
και ειπαν προς αυτον, ανηρ ανεβη εις συναντησιν ἡμων, και ειπε προς ἡμας, δευτε, επιστραφητε προς τον βασιλεα τον αποστειλαντα ὑμας, και λαλησατε προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, ει παρα το μη ειναιι θεον εν ισραηλ, συ πορευη επιζητησαι εν τω βααλ μυιαν θεον ακκαρων; ουχ οὑτως· ἡ κλινη εφʼ ἡς ανεβης εκει, ου καταβηση απʼ αυτης, ὁτι θανατω αποθανη. και επιστρεψαντες απηγγειλαν τω βασιλει καθα ελαλησεν ηλιου·
και ελαλησε προς αυτους, τις ἡ κρισις του ανδρος του αναβαντος εις συναντησιν ὑμιν και λαλησαντος προς ὑμας τους λογους τουτους;
και ειπον προς αυτον, ανηρ δασυς, και ζωνην δερματινην περιεζωσμενος την οσφυν αυτου· και ειπεν, ηλιου ὁ θεσβιτης οὑτος εστι.
και απεστειλε προς αυτον πεντηκονταρχον και τους πεντηκοντα αυτου, και ανεβη προς αυτον· και ιδου ηλιου εκαθητο επι της κορυφης του ορους· και ελαλησεν ὁ πεντηκονταρχος προς αυτον, και ειπεν, ανθρωπε του θεου, ὁ βασιλευς εκαλεσε σε, καταβηθι.
και απεκριθη ηλιου, και ειπε προς τον πεντηκονταρχον, και ει ανθρωπος θεου εγω, καταβησεται πυρ εκ του ουρανου, και καταφαγεται σε και τους πεντηκοντα σου· και κατεβη πυρ εκ του ουρανου, και κατεφαγεν αυτον και τους πεντηκοντα αυτου.
και προσεθετο ὁ βασιλευς, και απεστειλε προς αυτον αλλον πεντηκονταρχον και τους πεντηκοντα αυτου· και ελαλησεν ὁ πεντηκονταρχος προς αυτον, και ειπεν, ανθρωπε του θεου, ταδε λεγει ὁ βασιλευς, ταχεως καταβηθι.
και απεκριθη ηλιου και ελαλησε προς αυτον, και ειπεν, ει ανθρωπος θεου εγω, καταβησεται πυρ εκ του ουρανου, και καταφαγεται σε και τους πεντηκοντα σου· και κατεβη πυρ εκ του ουρανου, και κατεφαγεν αυτον και τους πεντηκοντα αυτου.
και προσεθετο ὁ βασιλευς ετι αποστειλαι ἡγουμενον και τους πεντηκοντα αυτου· και ηλθεν ὁ πεντηκονταρχος ὁ τριτος, και εκαμψεν επι τα γονατα αυτου κατεναντι ηλιου, και εδεηθη αυτου, και ελαλησε προς αυτον, και ειπεν, ανθρωπε του θεου, εντιμωθητω ἡ ψυχη μου, και ἡ ψυχη των δουλων σου τουτων των πεντηκοντα εν οφθαλμοις σου.
ιδου κατεβη πυρ εκ του ουρανου, και κατεφαγε τους δυο πεντηκονταρχους τους πρωτους· και νυν εντιμωθητω δη ἡ ψυχη μου εν οφθαλμοις σου.
και ελαλησεν αγγελος κυριου προς ηλιου, και ειπε, καταβηθι μετʼ αυτου, μη φοβηθης απο προσωπου αυτων· και ανεστη ηλιου και κατεβη μετʼ αυτου προς τον βασιλεα.
και ελαλησε προς αυτον, και ειπεν ηλιου, ταδε λεγει κυριος, τι ὁτι απεστειλας αγγελους εκζητησαι εν τω βααλ μυιαν θεον ακκαρων; ουχ οὑτως· ἡ κλινη εφʼ ἡς ανεβης εκει, ου καταβηση απʼ αυτης, ὁτι θανατω αποθανη.
και απεθανε κατα το ῥημα κυριου ὁ ελαλησεν ηλιου.
και τα λοιπα των λογων οχοζιου ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και ιωραμ υἱος αχααβ βασιλευει επι ισραηλ εν σαμαρεια ετη δεκαδυο, εν ετει οκτωκαιδεκατω ιωσαφατ βασιλεως ιουδα·
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου· πλην ουχ ὡς οἱ αδελφοι αυτου, ουδε ὡς ἡ μητηρ αυτου·
και απεστησε τας στηλας του βααλ ἁς εποιησεν ὁ πατηρ αυτου, και συνετριψεν αυτας· πλην εν ταις ἁμαρτιαις οικου ιεροβοαμ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, εκολληθη, ουκ απεστη απʼ αυτων·
και εθυμωθη οργη κυριος εις τον οικον αχααβ.
2
και εγενετο εν τω αναγειν κυριον εν συσσεισμω τον ηλιου ὡς εις τον ουρανον, και επορευθη ηλιου και ἑλισαιε εκ γαλγαλων.
και ειπεν ηλιου προς ἑλισαιε, καθου δη ενταυθα, ὁτι ὁ θεος απεσταλκε με ἑως βαιθηλ· και ειπεν ἑλισαιε, ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, ει εγκαταλειψω σε· και ηλθον εις βαιθηλ.
και ηλθον οἱ υἱοι των προφητων οἱ εν βαιθηλ προς ἑλισαιε, και ειπον προς αυτον, ει εγνως, ὁτι κυριος σημερον λαμβανει τον κυριον σου επανωθεν της κεφαλης σου; και ειπε, καγω εγνωκα, σιωπατε.
και ειπεν ηλιου προς ἑλισαιε, καθου δη ενταυθα, ὁτι κυριος απεσταλκε με εις ἱεριχω· και ειπε, ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, ει εγκαταλειψω σε· και ηλθον εις ἱεριχω.
και ηγγισαν οἱ υἱοι των προφητων οἱ εν ἱεριχω προς ἑλισαιε, και ειπον προς αυτον, ει εγνως, ὁτι σημερον λαμβανει κυριος τον κυριον σου επανωθεν της κεφαλης σου; και ειπε, και γε εγω εγνων, σιωπατε.
και ειπεν αυτω ηλιου, καθου δη ὡδε, ὁτι κυριος απεσταλκε με ἑως εις τον ιορδανην· και ειπεν ἑλισαιε, ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, ει εγκαταλειψω σε· και επορευθησαν αμφοτεροι,
και πεντηκοντα ανδρες υἱοι των προφητων, και εστησαν εξεναντιας μακροθεν· και αμφοτεροι εστησαν επι του ιορδανου.
και ελαβεν ηλιου την μηλωτην αυτου και ειλησε και επαταξε το ὑδωρ, και διηρεθη το ὑδωρ ενθα και ενθα· και διεβησαν αμφοτεροι εν ερημω.
και εγενετο εν τω διαβηναι αυτους, και ηλιου ειπε προς ἑλισαιε, αιτησαι τι ποιησω σοι πριν η αναληφθηναι με απο σου· και ειπεν ἑλισαιε, γενηθητω δη διπλα εν πνευματι σου επʼ εμε.
και ειπεν ηλιου, εσκληρυνας του αιτησασθαι· εαν ιδης με αναλαμβανομενον απο σου, και εσται σοι οὑτως· και εαν μη, ου μη γενηται.
και εγενετο αυτων πορευομενων, επορευοντο και ελαλουν· και ιδου ἁρμα πυρος και ἱπποι πυρος, και διεστειλεν αναμεσον αμφοτερων· και ανελημφθη ηλιου εν συσσεισμω ὡς εις τον ουρανον.
και ἑλισαιε ἑωρα, και εβοα, πατερ, πατερ, ἁρμα ισραηλ και ἱππευς αυτου· και ουκ ειδεν αυτον ετι· και επελαβετο των ἱματιων αυτου, και διερῥηξεν αυτα εις δυο ῥηγματα.
και ὑψωσε την μηλωτην ηλιου, ἡ επεσεν επανωθεν ἑλισαιε· και επεστρεψεν ἑλισαιε, και εστη επι του χειλους του ιορδανου,
και ελαβε την μηλωτην ηλιου, ἡ επεσεν επανωθεν αυτου, και επαταξε το ὑδωρ, και ειπε, που ὁ θεος ηλιου αφφω; και επαταξε τα ὑδατα, και διερῥαγησαν ενθα και ενθα· και διεβη ἑλισαιε.
και ειδον αυτον οἱ υἱοι των προφητων οἱ εν ἱεριχω εξεναντιας, και ειπον, επαναπεπαυται το πνευμα ηλιου επι ἑλισαιε· και ηλθον εις συναντην αυτου, και προσεκυνησαν αυτω επι την γην,
και ειπον προς αυτον, ιδου δη μετα των παιδων σου πεντηκοντα ανδρες υἱοι δυναμεως· πορευθεντες δη ζητησατωσαν τον κυριον σου, μη ποτε ηρεν αυτον πνευμα κυριου, και ερῥιψεν αυτον εν τω ιορδανη η εφʼ ἑν των ορεων η εφʼ ἑνα των βουνων· και ειπεν ἑλισαιε, ουκ αποστελειτε.
και παρεβιασαντο αυτον, ἑως οὑ ησχυνετο· και ειπεν, αποστειλατε· και απεστειλαν πεντηκοντα ανδρας, και εζητησαν τρεις ἡμερας, και ουχ εὑρον αυτον.
και ανεστρεψαν προς αυτον, και αυτος εκαθητο εν ἱεριχω· και ειπεν ἑλισαιε, ουκ ειπον προς ὑμας, μη πορευθητε;
και ειπον οἱ ανδρες της πολεως προς ἑλισαιε, ιδου ἡ κατοικησις της πολεως αγαθη, καθως ὁ κυριος βλεπει, και τα ὑδατα πονηρα, και ἡ γη ατεκνουμενη.
και ειπεν ἑλισαιε λαβετε μοι ὑδρισκην καινην, και θετε εκει ἁλα· και ελαβον, και ηνεγκαν προς αυτον.
και εξηλθεν ελισαιε εις την διεξοδον των ὑδατων, και ερῥιψεν εκει ἁλα, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, ιαμαι τα ὑδατα ταυτα, ουκ εσται ετι εκειθεν θανατος και ατεκνουμενη.
και ιαθησαν τα ὑδατα ἑως της ἡμερας ταυτης, κατα το ῥημα ἑλισαιε ὁ ελαλησε.
και ανεβη εκειθεν εις βαιθηλ· και αναβαινοντος αυτου εν τη ὁδω και παιδαρια μικρα εξηλθον εκ της πολεως και κατεπαιζον αυτου, και ειπον αυτω, αναβαινε φαλακρε, αναβαινε.
και εξενευσεν οπισω αυτων, και ειδεν αυτα, και κατηρασατο αυτοις εν ονοματι κυριου· και ιδου εξηλθον δυο αρκοι εκ του δρυμου, και ανερῥηξαν απʼ αυτων τεσσαρακοντα και δυο παιδας.
και επορευθη εκειθεν εις το ορος το καρμηλιον, κακειθεν επεστρεψεν εις σαμαρειαν.
3
και ιωραμ υἱος αχααμ εβασιλευσεν εν ισραηλ εν ετει οκτωκαιδεκατω ιωσαφατ βασιλεως ιουδα, και εβασιλευσε δωδεκα ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου· πλην ουχ ὡς ὁ πατηρ αυτου, και ουχ ὡς ἡ μητηρ αυτου· και μετεστησε τας στηλας του βααλ, ἁς εποιησεν ὁ πατηρ αυτου.
πλην εν τη ἁμαρτια ἱεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, εκολληθη, ουκ απεστη απʼ αυτης.
και μωσα βασιλευς μωαβ ην νωκηδ, και επεστρεφε τω βασιλει ισραηλ εν τη επαναστασει ἑκατον χιλιαδας αρνων, και ἑκατον χιλιαδας κριων επι ποκων.
και εγενετο μετα το αποθανειν αχααβ, και ηθετησε βασιλευς μωαβ εν βασιλει ισραηλ.
και εξηλθεν ὁ βασιλευς ιωραμ εν τη ἡμερα εκεινη εκ σαμαρειας, και επεσκεψατο τον ισραηλ.
και επορευθη και εξαπεστειλε προς ιωσαφατ βασιλεα ιουδα, λεγων, βασιλευς μωαβ ηθετησεν εν εμοι· ει πορευση μετʼ εμου εις μωαβ εις πολεμον; και ειπεν, αναβησομαι· ὁμοιος μοι, ὁμοιος σοι· ὡς ὁ λαος μου, ὁ λαος σου· ὡς οἱ ἱπποι μου, οἱ ἱπποι σου.
και ειπε, ποια ὁδω αναβω; και ειπεν, ὁδον ερημον εδωμ.
και επορευθη ὁ βασιλευς ισραηλ και ὁ βασιλευς ιουδα και ὁ βασιλευς εδωμ, και εκυκλωσαν ὁδον ἑπτα ἡμερων· και ουκ ην ὑδωρ τη παρεμβολη και τοις κτηνεσι τοις εν τοις ποσιν αυτων.
και ειπεν ὁ βασιλευς ισραηλ, ω, ὁτι κεκληκε κυριος τους τρεις βασιλεις παρερχομενους δουναι αυτους εν χειρι μωαβ.
και ειπεν ιωσαφατ, ουκ εστιν ὡδε προφητης του κυριου, και επιζητησωμεν τον κυριον παρʼ αυτου; και απεκριθη εἱς των παιδων του βασιλεως ισραηλ, και ειπεν, ὡδε ἑλισαιε υἱος σαφατ, ὁς επεχεεν ὑδωρ επι χειρας ηλιου.
και ειπεν ιωσαφατ, εστιν αυτω ῥημα κυριου· και κατεβη προς αυτον βασιλευς ισραηλ, και ιωσαφατ βασιλευς ιουδα, και βασιλευς εδωμ.
και ειπεν ἑλισαιε προς βασιλεα ισραηλ, τι εμοι και σοι; δευρο προς τους προφητας του πατρος σου και τους προφητας της μητπος σου· και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς ισραηλ, μη ὁτι κεκληκε κυριος τους τρεις βασιλεις του παραδουναι αυτους εις χειρας μωαβ;
και ειπεν ἑλισαιε, ζη κυριος των δυναμεων ὡ παρεστην ενωπιον αυτου, ὁτι ει μη προσωπον ιωσαφατ βασιλεως ιουδα εγω λαμβανω, ει επεβλεψα προς σε, και ειδον σε.
και νυν λαβε μοι ψαλλοντα· και εγενετο ὡς εψαλλεν ὁ ψαλλων, και εγενετο επʼ αυτον χειρ κυριου,
και ειπε, ταδε λεγει κυριος, ποιησατε τον χειμαρῥουν τουτον βοθυνους βοθυνους,
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ουκ οψεσθε πνευμα, και ουκ οψεσθε ὑετον, και ὁ χειμαρῥους οὑτος πλησθησεται ὑδατος, και πιεσθε ὑμεις και αἱ κτησεις ὑμων και τα κτηνη ὑμων.
και κουφη αὑτη εν οφθαλμοις κυριου· και παραδωσω την μωαβ εν χειρι ὑμων.
και παταξετε πασαν πολιν οχυραν, και παν ξυλον αγαθον καταβαλειτε, και πασας πηγας ὑδατος εμφραξεσθε, και πασαν μεριδα αγαθην αχρειωσετε εν λιθοις.
και εγενετο πρωι αναβαινουσης της θυσιας, και ιδου ὑδατα ηρχοντο εξ ὁδου εδωμ, και επλησθη ἡ γη ὑδατος.
και πασα μωαβ ηκουσαν ὁτι ανεβησαν οἱ τρεις βασιλεις πολεμειν αυτους· και ανεβοησαν εκ παντος περιεζωσμενοι ζωνην· και ειπον, ω· και εστησαν επι του ὁριου.
και ωρθρισαν τοπρωι, και ὁ ἡλιος ανετειλεν επι τα ὑδατα· και ειδε μωαβ εξεναντιας τα ὑδατα πυρῥα ὡς αἱμα,
και ειπαν, αἱμα τουτο της ῥομφαιας· και εμαχεσαντο οἱ βασιλεις, και επαταξεν ανηρ τον πλησιον αυτου· και νυν επι τα σκυλα μωαβ.
και εισηλθον εις την παρεμβολην ισραηλ· και ισραηλ ανεστησαν και επαταξαν την μωαβ, και εφυγον απο προσωπου αυτων· και εισηλθον εισπορευομενοι και τυπτοντες την μωαβ,
και τας πολεις καθειλον, και πασαν μεριδα αγαθην ερῥιψαν ανηρ τον λιθον και ενεπλησαν αυτην, και πασαν πηγην ενεφραξαν, και παν ξυλον αγαθον κατεβαλον ἑως του καταλιπειν τους λιθους του τοιχου καθηρημενους· και εκυκλευσαν οἱ σφενδονηται, και επαταξαν αυτην.
και ειδεν ὁ βασιλευς μωαβ ὁτι εκραταιωσεν ὑπερ αυτον ὁ πολεμος· και ελαβε μεθʼ ἑαυτου ἑπτακοσιους ανδρας εσπασμενους ῥομφαιαν διακοψαι προς βασιλεα εδωμ, και ουκ ηδυνηθησαν.
και ελαβε τον υἱον αυτου τον πρωτοτοκον ὁν εβασιλευσεν αντʼ αυτου, και ανηνεγκεν αυτον ὁλοκαυτωμα επι του τειχους, και εγενετο μεταμελος μεγας επι ισραηλ· και απηραν απʼ αυτου, και επεστρεψαν εις την γην.
4
και γυνη μια απο των υἱων των προφητων εβοα προς τον ἑλισαιε, λεγουσα, ὁ δουλος σου ανηρ μου απεθανε, και συ εγνως, ὁτι δουλος σου ην φοβουμενος τον κυριον· και ὁ δανειστης ηλθε λαβειν τους δυο υἱους μου ἑαυτω εις δουλους.
και ειπεν ἑλισαιε, τι ποιησω σοι; αναγγειλον μοι τι εστι σοι εν τω οικω; ἡ δε ειπεν, ουκ εστι τη δουλη σου ουδεν εν τω οικω, ὁτι αλλʼ η ὁ αλειψομαι ελαιον.
και ειπε προς αυτην, δευρο, αιτησαι σεαυτη σκευη εξωθεν παρα παντων των γειτονων σκευη κενα, μη ολιγωσης.
και εισελευση και αποκλεισεις την θυραν κατα σου και κατα των υἱων σου, και αποχεεις εις τα σκευη ταυτα, και το πληρωθεν αρεις.
και απηλθε παρʼ αυτου, και απεκλεισε την θυραν καθʼ ἑαυτης και κατα των υἱων αυτης· αυτοι προσηγγιζον προς αυτην, και αυτη επεχεεν ἑως επλησθησαν τα σκευη.
και ειπε προς τους υἱους αυτης, εγγισατε ετι προς με το σκευος· και ειπον αυτη, ουκ εστιν ετι σκευος· και εστη το ελαιον.
και ηλθε, και απηγγειλε τω ανθρωπω του θεου· και ειπεν ἑλισαιε, δευρο και αποδου το ελαιον, και αποτισεις τους τοκους σου, και συ και οἱ υἱοι σου ζησεσθε εν τω επιλοιπω ελαιω.
και εγενετο ἡμερα, και διεβη ελισαιε εις σωμαν, και εκει γυνη μεγαλη, και εκρατησεν αυτον φαγειν αρτον· και εγενετο αφʼ ἱκανου του εισπορευεσθαι αυτον, εξεκλινε του εκει φαγειν.
και ειπεν ἡ γυνη προς τον ανδρα αυτης, ιδου δη εγνων ὁτι ανθρωπος του θεου ἁγιος οὑτος διαπορευεται εφ ἡμας διαπαντος.
ποιησωμεν δη αυτω ὑπερωον τοπον μικρον, και θωμεν αυτω εκει κλινην, και τραπεζαν, και διφρον, και λυχνιαν· και εσται εν τω εισπορευεσθαι προς ἡμας, και εκκλινει εκει.
και εγενετο ἡμερα, και εισηλθεν εκει, και εξεκλινεν εις το ὑπερωον, και εκοιμηθη εκει.
και ειπε προς γιεζι το παιδαριον αυτου, καλεσον μοι την σωμανιτιν ταυτην· και εκαλεσεν αυτην, και εστη ενωπιον αυτου.
και ειπεν αυτω, ειπον δη προς αυτην, ιδου, εξεστησας ἡμιν πασαν την εκστασιν ταυτην, τι δει ποιησαι σοι; ει εστι λογος σοι προς τον βασιλεα, η προς τον αρχοντα της δυναμεως; ἡ δε ειπεν, εν μεσω του λαου εγω ειμι οικω.
και ειπε προς γιεζι, τι δει ποιησαι αυτη; και ειπε γιεζι το παιδαριον αυτου, και μαλα υἱος ουκ εστιν αυτη· και ὁ ανηρ αυτης πρεσβυτης.
και εκαλεσεν αυτην, και εστη παρα την θυραν.
και ειπεν ελισαιε προς αυτην, εις τον καιρον τουτον, ὡς ἡ ὡρα, ζωσα συ, περιειληφυια υἱον· ἡ δε ειπε, μη κυριε, μη διαψευση την δουλην σου.
και εν γαστρι ελαβεν ἡ γυνη, και ετεκεν υἱον εις τον καιρον τουτον, ὡς ἡ ὡρα, ζωσα, ὡς ελαλησε προς αυτην ἑλισαιε.
και ἡδρυνθη το παιδαριον· και εγενετο ἡνικα εξηλθε προς τον πατερα αυτου προς τους θεριζοντας,
και ειπε προς τον πατερα αυτου, την κεφαλην μου, την κεφαλην μου· και ειπε τω παιδαριω, αρον αυτον προς την μητερα αυτου.
και ηρεν αυτον προς την μητερα αυτου, και εκοιμηθη επι των γονατων αυτης ἑως μεσημβριας, και απεθανε.
και ανηνεγκεν αυτον, και εκοιμισεν αυτον επι την κλινην του ανθρωπου του θεου· και απεκλεισε κατʼ αυτου, και εξηλθε,
και εκαλεσε τον ανδρα αυτης, και ειπεν, αποστειλον δη μοι ἑν των παιδαριων και μιαν των ονων, και δραμουμαι ἑως του ανθρωπου του θεου, και επιστρεψω.
και ειπε, τι ὁτι συ πορευη προς αυτον σημερον; ου νεομηνια, ουδε σαββατον· ἡ δε ειπεν, ειρηνη.
και επεσαξε την ονον, και ειπε προς το παιδαριον αυτης, αγε, πορευου, μη επισχης μοι του επιβηναι ὁτι εαν ειπω σοι· δευρο και πορευση, και ελευση προς τον ανθρωπον του θεου εις ορος το καρμηλιον.
και επορευθη και ηλθεν ἑως του ανθρωπου του θεου εις το ορος· και εγενετο ὡς ειδεν ἑλισαιε ερχομενην αυτην, και ειπε προς γιεζι το παιδαριον αυτου, ιδου δη ἡ σωμανιτις εκεινη.
νυν δραμε εις απαντην αυτης, και ερεις, ἡ ειρηνη σοι; ἡ ειρηνη τω ανδρι σου; ἡ ειρηνη τω παιδαριω; ἡ δε ειπεν, ειρηνη.
και ηλθε προς ἑλισαιε εις το ορος, και επελαβετο των ποδων αυτου· και ηγγιζε γιεζι απωσασθαι αυτην. και ειπεν ἑλισαιε, αφες αυτην, ὁτι ἡ ψυχη αυτης κατωδυνος αυτη, και κυριος απεκρυψεν απʼ εμου και σου και ουκ ανηγγειλε μοι.
ἡ δε ειπε, μη ητησαμην υἱον παρα του κυριου μου; ὁτι ουκ ειπα, ου πλανησεις μετʼ εμου;
και ειπεν ελισαιε τω γιεζι, ζωσαι την οσθυν σου, και λαβε την βακτηριαν μου εν τη χειρι σου, και δευρο, ὁτι εαν εὑρης ανδρα ουκ ευλογησεις αυτον, και εαν ευλογηση σε ανηρ ουκ αποκριθηση αυτω· και επιθησεις την βακτηριαν μου επι προσωπον του παιδαριου.
και ειπεν ἡ μητηρ του παιδαριου, ζη κυριος και ζη ἡ ψυχη σου, ει ενκαταλειψω σε· και ανεστη ἑλισαιε, και επορευθη οπισω αυτης.
και γιεζι διηλθεν εμπροσθεν αυτης, και απεθηκε την βακτηριαν επι προσωπον του παιδαριου· και ουκ ην φωνη και ουκ ην ακροασις· και επεστρεψεν εις απαντην αυτου, και απηγγειλεν αυτω, λεγων, ουκ ηγερθη το παιδαριον.
και εισηλθεν ἑλισαιε εις τον οικον, και ιδου το παιδαριον τεθνηκος κεκοιμισμενον επι την κλινην αυτου·
και εισηλθεν ἑλισαιε εις τον οικον, και απεκλεισε την θυραν κατα των δυο ἑαυτων, και προσηυξατο προς κυριον.
και ανεβη και εκοιμηθη επι το παιδαριον· και εθηκε το στομα αυτου επι το στομα αυτου, και τους οφθαλμους αυτου επι τους οφθαλμους αυτου, και τας χειρας αυτου επι τας χειρας αυτου· και διεκαμψεν επʼ αυτον, και διεθερμανθη ἡ σαρξ του παιδαριου.
και επεστρεψε, και επορευθη εν τη οικια ενθεν και ενθεν· και ανεβη και συνεκαμψεν επι το παιδαριον ἑως ἑπτακις· και ηνοιξε το παιδαριον τους οφθαλμους αυτου.
και εξεβοησεν ἑλισαιε προς γιεζι, και ειπε, καλεσον την σωμανιτην ταυτην· και εκαλεσε, και εισηλθε προς αυτον· και ειπεν ἑλισαιε, λαβε τον υἱον σου.
και εισηλθεν ἡ γυνη, και επεσεν επι τους ποδας αυτου, και προσεκυνησεν επι την γην· και ελαβε τον υἱον αυτης, και εξηλθε.
και ἑλισαιε επεστρεψεν εις γαλγαλα· και ὁ λιμος εν τη γη, και υἱοι των προφητων εκαθηντο ενωπιον αυτου· και ειπεν ἑλισαιε τω παιδαριω αυτου, επιστησον τον λεβητα τον μεγαν, και ἑψε ἑψεμα τοις υἱοις των προφητων.
και εξηλθεν εις τον αγρον συλλεξαι αριωθ· και εὑρεν αμπελον εν τω αγρω, και συνελεξεν απʼ αυτης τολυπην αγριαν πληρες το ἱματιον αυτου, και ενεβαλεν εις τον λεβητα του ἑψεματος, ὁτι ουκ εγνωσαν, και ενεχει τοις ανδρασι φαγειν·
και εγενετο εν τω εσθιειν αυτους εκ του ἑψεματος, και ιδου ανεβοησαν, και ειπαν, θανατος εν τω λεβητι, ανθρωπε του θεου· και ουκ ηδυναντο φαγειν.
και ειπε, λαβετε ἁλευρον, και εμβαλετε εις τον λεβητα· και ειπεν ἑλισαιε προς γιεζι το παιδαριον, εγχει τω λαω και εσθιετωσαν· και ουκ εγενηθη εκει ετι ῥημα πονηρον εν τω λεβητι.
και ανηρ διηλθεν εκ βαιθαρισα, και ηνεγκε προς τον ανθρωπον του θεου πρωτογεννηματων εικοσι αρτους κριθινους και παλαθας· και ειπε, δοτε τω λαω και εσθιετωσαν.
και ειπεν ὁ λειτουργος αυτου, τι δω τουτο ενωπιον ἑκατον ανδρων; και ειπε, δος τω λαω και εσθιετωσαν, ὁτι ταδε λεγει κυριος, φαγονται και καταλειψουσι.
και εφαγον και κατελιπον, κατα το ῥημα κυριου.
5
και ναιμαν ὁ αρχων της δυναμεως συριας ην ανηρ μεγας ενωπιον του κυριου αυτου, και τεθαυμασμενος προσωπω, ὁτι εν ὑτω εδωκε κυριος σωτηριαν συρια· και ὁ ανηρ ην δυνατος ισχυι, λελεπρωμενος.
και συρια εξηλθον μονοζωνοι, και ηχμαλωτευσαν εκ γης ισραηλ νεανιδα μικραν, και ην ενωπιον της γυναικος ναιμαν.
ἡ δε ειπε τη κυρια αυτης, οφελον ὁ κυριος μου ενωπιον του προφητου του θεου του εν σαμαρεια, τοτε αποσυναξει αυτον απο της λεπρας αυτου.
και εισηλθε και απηγγειλε τω κυριω ἑαυτης, και ειπεν, οὑτως και οὑτως ελαλησεν ἡ νεανις ἡ εκ γης ισραηλ.
και ειπε βασιλευς συριας προς ναιμαν, δευρο, εισελθε και εξαποστελω βιβλιον προς βασιλεα ισραηλ· και επορευθη, και ελαβεν εν τη χειρι αυτου δεκα ταλαντα αργυριου, και ἑξακισχιλιους χρυσους, και δεκα αλλασσομενας στολας.
και ηνεγκε το βιβλιον προς τον βασιλεα ισραηλ, λεγων, και νυν ὡς αν ελθη το βιβλιον τουτο προς σε, ιδου απεστειλα προς σε ναιμαν τον δουλον μου, και αποσυναξεις αυτον απο της λεπρας αυτου.
και εγενετο ὡς ανεγνω βασιλευς ισραηλ το βιβλιον, διερῥηξε τα ἱματια αυτου, και ειπεν, ὁ θεος εγω του θανατωσαι και ζωοποιησαι, ὁτι οὑτος αποστελλει προς με αποσυναξαι ανδρα απο της λεπρας αυτου; ὁτι πλην γνωτε δη και ιδετε ὁτι προφασιζεται οὑτος μοι.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ελισαιε, ὁτι διερῥηξεν ὁ βασιλευς ισραηλ τα ἱματια αυτου, και απεστειλε προς τον βασιλεα ισραηλ, λεγων, ἱνατι διερῥηξας τα ἱματια σου; ελθετω δη προς με ναιμαν, και γνωτω ὁτι εστι προφητης εν ισραηλ.
και ηλθε ναιμαν εν ἱππω και ἁρματι, και εστη επι θυρας οικου ελισαιε.
και απεστειλεν ελισαιε αγγελον προς αυτον, λεγων, πορευθεις λουσαι ἑπτακις εν τω ιορδανη, και επιστρεψει ἡ σαρξ σου σοι και καθαρισθηση.
και εθυμωθη ναιμαν και απηλθε, και ειπεν, ιδου ειπον, προς με παντως εξελευσεται και στησεται, και επικαλεσεται εν ονοματι θεου αυτου, και επιθησει την χειρα αυτου επι τον τοπον, και αποσυναξει το λεπρον.
ουχι αγαθος αβανα και φαρφαρ ποταμοι δαμασκου ὑπερ παντα τα ὑδατα ισραηλ; ουχι πορευθεις λουσομαι εν αυτοις, και καθαρισθησομαι; και εξεκλινε και απηλθεν εν θυμω.
και ηγγισαν οἱ παιδες αυτου, και ελαλησαν προς αυτον, μεγαν λογον ελαλησεν ὁ προφητης προς σε· ουχι ποιησεις; και ὁτι ειπε προς σε, λουσαι και καθαρισθητι.
και κατεβη ναιμαν και εβαπτισατο εν τω ιορδανη ἑπτακις κατα το ῥημα ελισαιε· και επεστρεψεν ἡ σαρξ αυτου ὡς σαρξ παιδαριου μικρου, και εκαθαρισθη.
και επεστρεψε προς ελισαιε αυτος και πασα ἡ παρεμβολη αυτου, και ηλθε και εστη ενωπιον αυτου, και ειπεν, ιδου εγνωκα ὁτι ουκ εστι θεος εν παση τη γη, ὁτι αλλʼ η εν τω ισραηλ· και νυν λαβε την ευλογιαν παρα του δουλου σου.
και ειπεν ελισαιε ζη κυριος ὡ παρεστην ενωπιον αυτου, ει ληψομαι· και παρεβιασατο αυτον λαβειν, και ηπειθησε·
και ειπε ναιμαν, και ει μη, δοθητω δη τω δουλω σου γομος ζευγος ἡμιονων, και συ μοι δωσεις εκ της γης της πυρῥας, ὁτι ου ποιησει ετι ὁ δουλος σου ὁλοκαυτωμα και θυσιασμα θεοις ἑτεροις αλλʼ η τω κυριω τω ῥηματι τουτω.
και ἱλασεται κυριος τω δουλω σου εν τω εισπορευεσθαι τον κυριον μου εις οικον ῥεμμαν προσκυνησαι εκει· και αυτος επαναπαυσεται επι της χειρος μου, και προσκυνησω εν οικω ῥεμμαν εν τω προσκυνειν αυτον εν οικω ῥεμμαν· και ἱλασεται δη κυριος τω δουλω σου εν τω λογω τουτω.
και ειπεν ελισαιε προς ναιμαν, δευρο εις ειρηνην· και απηλθεν απʼ αυτου εις δεβραθα της γης.
και ειπε γιεζι το παιδαριον ελισαιε, ιδου εφεισατο ὁ κυριος μου του ναιμαν του συρου τουτου, του μη λαβειν εκ χειρος αυτου ἁ ενηνοχε· ζη κυριος, ὁτι ει μη δραμουμαι οπισω αυτου, και ληψομαι απʼ αυτου τι.
και εδιωξε γιεζι οπισω του ναιμαν· και ειδεν αυτον ναιμαν τρεχοντα οπισω αυτου, και επεστρεψεν απο του ἁρματος εις απαντην αυτου.
και ειπεν, ειρηνη· ὁ κυριος μου απεστειλε με, λεγων, ιδου νυν ηλθον προς με δυο παιδαρια εξ ορους εφραιμ απο των υἱων των προφητων· δος δη αυτοις ταλαντον αργυριου, και δυο αλλασσομενας στολας.
και ειπε, λαβε διταλαντον αργυριου· και ελαβε δυο ταλαντα αρλυριον εν δυσι θυλακοις, και δυο αλλασσομενας στολας, και εδωκεν επι δυο παιδαρια αυτου, και ηραν εμπροσθεν αυτου.
και ηλθεν εις το σκοτεινον, και ελαβεν εκ των χειρων αυτων, και παρεθετο εν οικω, και εξαπεστειλε τους ανδρας.
και αυτος εισηλθε, και παρειστηκει προς τον κυριον αυτου· και ειπε προς αυτον ελισαιε, ποθεν γιεζι; και ειπε γιεζι, ου πεπορευται ὁ δουλος σου ενθα και ενθα.
και ειπε προς αυτον ελισαιε, ουχι ἡ καρδια μου επορευθη μετα σου ὁτε επεστρεψεν ὁ ανηρ απο του ἁρματος εις συναντην σοι; και νυν ελαβες το αργυριον, και νυν ελαβες τα ἱματια, και ελαιωνας και αμπελωνας και προβατα και βοας και παιδας και παιδισκας.
και ἡ λεπρα ναιμαν κολληθησεται εν σοι και εν τω σπερματι σου εις τον αιωνα· και εξηλθεν εκ προσωπου αυτου λελεπρωμενος ὡσει χιων.
6
και ειπον υἱοι των προφητων προς ελισαιε, ιδου δη ὁ τοπος εν ὡ ἡμεις οικουμεν ενωπιον σου στενος αφʼ ἡμων.
πορευθωμεν δη ἑως του ιορδανου, και λαβωμεν εκειθεν ανηρ εἱς δοκον μιαν, και ποιησωμεν ἑαυτοις εκει του οικειν εκει· και ειπε, δευτε.
και ειπεν ὁ εἱς επιεικως, δευρο μετα των δουλων σου· και ειπεν, εγω πορευσομαι.
και επορευθη μετʼ αυτων, και ηλθον εις τον ιορδανην, και ετεμνον τα ξυλα.
και ιδου ὁ εἱς καταβαλλων την δοκον, και το σιδηριον εξεπεσεν εις το ὑδωρ, και εβοησεν, ω κυριε, και αυτο κεκρυμμενον.
και ειπεν ὁ ανθρωπος του θεου, που επεσε; και εδειξεν αυτω τον τοπον· και απεκνισε ξυλον και ερῥιψεν εκει, και επεπολασεν το σιδηριον.
και ειρηκεν, ὑψωσον σεαυτω· και εξετεινε την χειρα, και ελαβεν αυτο.
και ὁ βασιλευς συριας ην πολεμων εν ισραηλ· και εβουλευσατο προς τους παιδας αυτου, λεγων, εις τον τοπον τονδε τινα ελμωνι παρεμβαλω.
και απεστειλεν ελισαιε προς τον βασιλεα ισραηλ, λεγων, φυλαξαι μη παρελθειν εν τω τοπω τουτω, ὁτι εκει συρια κεκρυπται.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς ισραηλ εις τον τοπον ὁν ειπεν αυτω ελισαιε, και εφυλαξατο εκειθεν ου μιαν ουδε δυο.
και εξεκινηθη ἡ ψυχη βασιλεως συριας περι του λογου τουτου· και εκαλεσε τους παιδας αυτου, και ειπε προς αυτους, ουκ αναγγελειτε μοι τις προδιδωσι με βασιλει ισραηλ;
και ειπεν εἱς των παιδων αυτου, ουχι κυριε μου βασιλευ, ὁτι ελισαιε ὁ προφητης ὁ εν ισραηλ αναγγελλει τω βασιλει ισραηλ παντας τους λογους, οὑς εαν λαλησης εν τω ταμειω του κοιτωνος σου.
και ειπε, δευτε ιδετε που οὑτος, και αποστειλας ληψομαι αυτον· και απηγγειλαν αυτω, λεγοντες, ιδου εν δωθαιμ.
και απεστειλεν εκει ἱππον και ἁρμα και δυναμιν βαρειαν, και ηλθον νυκτος και περιεκυκλωσαν την πολιν.
και ωρθρισεν ὁ λειτουργος ελισαιε αναστηναι, και εξηλθε· και ιδου δυναμις κυκλουσα την πολιν, και ἱππος και ἁρμα· και ειπε το παιδαριον προς αυτον, ω κυριε, πως ποιησομεν;
και ειπεν ελισαιε, μη φοβου, ὁτι πλειους οἱ μεθʼ ἡμων ὑπερ τους μετʼ αυτων.
και προσηυξατο ελισαιε, και ειπε, κυριε, διανοιξον δη τους οφθαλμους του παιδαριου και ιδετω· και διηνοιξε κυριος τους οφθαλμους αυτου και ειδε· και ιδου το ορος πληρες ἱππων, και ἁρμα πυρος περικυκλω ελισαιε.
και κατεβησαν προς αυτον· και προσηυξατο προς κυριον, και ειπε, παταξον δη το εθνος τουτο αορασια· και επαταξεν αυτους αορασια, κατα το ῥημα ἑλισαιε.
και ειπε προς αυτους ἑλισαιε, ουχι αὑτη ἡ πολις και αὑτη ἡ ὁδος· δευτε οπισω μου, και αξω ὑμας προς τον ανδρα ὁν ζητειτε· και απηγαγεν αυτους προς σαμαρειαν.
και εγενετο ὡς εισηλθον εις σαμαρειαν, και ειπεν ἑλισαιε, ανοιξον δη κυριε τους οφθαλμους αυτων και ιδετωσαν· και διηνοιξε κυριος τους οφθαλμους αυτων, και ειδου· και ιδου ησαν εν μεσω σαμαρειας.
και ειπεν ὁ βασιλευς ισραηλ προς ἑλισαιε, ὡς ειδεν αυτους, ει παταξας παταξω, πατερ;
και ειπεν, ου παταξεις, ει μη οὑς ηχμαλωτευσας εν ῥομφαια σου και τοξω σου συ τυπτεις· παραθες αρτους και ὑδωρ ενωπιον αυτων, και φαγετωσαν και πιετωσαν, και απελθετωσαν προς τον κυριον αυτων.
και παρεθηκεν αυτοις παραθεσιν μεγαλην, και εφαγον και επιον· και απεστειλεν αυτους, και απηλθον προς τον κυριον αυτων· και ου προσεθεντο ετι μονοζωνοι συριας του ελθειν εις γην ισραηλ.
και εγενετο μετα ταυτα, και ηθροισεν υἱος ἁδερ βασιλευς συριας πασαν την παρεμβολην αυτου, και ανεβη, και περιεκαθισαν επι σαμαρειαν.
και εγενετο λιμος μεγας εν σαμαρεια· και ιδου περιεκαθηντο επʼ αυτην ἑως οὑ εγενηθη κεφαλη ονου πεντηκοντα αργυριου, και τεταρτον του καβου κοπρου περιστερων πεντε αργυριου.
και ην ὁ βασιλευς ισραηλ διαπορευομενος επι του τειχους· και γυνη εβοησε προς αυτον, λεγουσα, σωσον κυριε βασιλευ.
και ειπεν αυτη, μη σε σωσαι κυριος, ποθεν σωσω σε; μη απο ἁλωνος η απο ληνου;
και ειπεν αυτη ὁ βασιλευς, τι εστι σοι; και ειπεν ἡ γυνη, αὑτη ειπε προς με, δος τον υἱον σου και φαγομεθα αυτον σημερον, και τον υἱον μου φαγομεθα αυτον αυριον.
και ἡψησαμεν τον υἱον μου και εφαγομεν αυτον, και ειπον προς αυτην τη ἡμερα τη δευτερα, δος τον υἱον σου και φαγωμεν αυτον· και εκρυψε τον υἱον αυτης.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ὁ βασιλευς ισραηλ τους λογους της γυναικος, διερῥηξε τα ἱματια αυτου, και αυτος διεπορευετο επι του τειχους, και ειδεν ὁ λαος τον σακκον επι της σαρκος αὑτου εσωθεν.
και ειπε, ταδε ποιησαι μοι ὁ θεος και ταδε προσθειη, ει στησεται ἡ κεφαλη ἑλισαιε επʼ αυτω σημερον.
και ἑλισαιε εκαθητο εν τω οικω αυτου, και οἱ πρεσβυτεροι εκαθηντο μετʼ αυτου· και απεστειλεν ανδρα προ προσωπου αυτου· πριν ελθειν τον αγγελον προς αυτον, και αυτος ειπε προς τους πρεσβυτερους, ει ειδετε ὁτι απεστειλεν ὁ υἱος του φονευτου οὑτος αφελειν την κεφαλην μου; ιδετε ὡς αν ελθη ὁ αγγελος, αποκλεισατε την θυραν, και παραθλιψατε αυτον εν τη θυρα· ουχι φωνη των ποδων του κυριου αυτου κατοπισθεν αυτου;
ετι αυτου λαλουντος μετʼ αυτων, και ιδου αγγελος κατεβη προς αυτον, και ειπεν, ιδου αὑτη ἡ κακια παρα κυριου· τι ὑπομεινω τω κυριω ετι;
7
και ειπεν ἑλισαιε ακουσον λογον κυριου· ταδε λελει κυριος, ὡς ἡ ὡρα αὑτη, αυριον μετρον σεμιδαλεως σικλου, και διμετρον κριθων σικλου, εν ταις πυλαις σαμαρειας.
και απεκριθη ὁ τριστατης εφʼ ὁν ὁ βασιλευς επανεπαυετο επι την χειρα αυτου τω ἑλισαιε, και ειπεν, ιδου ποιησει κυριος καταρακτας εν ουρανω, μη εσται το ῥημα τουτο; και ἑλισαιε ειπεν, ιδου συ οψει τοις οφθαλμοις σου, και εκειθεν ου φαγη.
και τεσσαρες ανδρες ησαν λεπροι παρα την θυραν της πολεως, και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου, τι ἡμεις καθημεθα ὡδε ἑως αποθανωμεν;
εαν ειπωμεν, εισελθωμεν εις την πολιν, και ὁ λιμος εν τη πολει, και αποθανουμεθα εκει· και εαν καθισωμεν ὡδε, και αποθανουμεθα· και νυν δευτε, και εμπεσωμεν εις την παρεμβολην συριας· εαν ζωογονησωσιν ἡμας, και ζησομεθα· και εαν θανατωσωσιν ἡμας, και αποθανουμεθα.
και ανεστησαν εν τω σκοτει εισελθειν εις την παρεμβολην συριας· και ηλθον εις μερος παρεμβολης συριας, και ιδου ουκ εστιν ανηρ εκει.
και κυριος ακουστην εποιησε παρεμβολην την συριας φωνην ἁρματος και φωνην ἱππου, φωνην δυναμεως μεγαλης· και ειπεν ανηρ προς τον αδελφον αυτου, νυν εμισθωσατο εφʼ ἡμας ὁ βασιλευς ισραηλ τους βασιλεας των χετταιων και τους βασιλεας αιγυπτου του ελθειν εφʼ ἡμας.
και ανεστησαν και απεδρασαν εν τω σκοτει και εγκατελιπον τας σκηνας αυτων, και τους ἱππους αυτων, και τους ονους αυτων εν τη παρεμβολη ὡς εστι, και εφυγον προς την ψυχην ἑαυτων.
και εισηλθον οἱ λεπροι οὑτοι ἑως μερους της παρεμβολης, και εισηλθον εις σκηνην μιαν, και εφαγον, και επιον, και ηραν εκειθεν αργυριον, και χρυσιον, και ἱματισμον· και επορευθησαν, και επεστρεψαν εκειθεν, και εισηλθον εις σκηνην αλλην, και ελαβον εκειθεν και επορευθησαν, και κατεκρυψαν.
και ειπεν ανηρ προς τον πλησιον αυτου, ουχ οὑτως ἡμεις ποιουμεν· ἡ ἡμερα αὑτη, ἡμερα ευαγγελιας εστι, και ἡμεις σιωπωμεν, και μενομεν ἑως φωτος του πρωι, και εὑρησομεν ανομιαν· και νυν δευρο, και εισελθωμεν και αναγγειλωμεν εις τον οικον του βασιλεως.
και εισηλθον και εβοησαν προς την πυλην της πολεως, και ανηγγειλαν αυτοις, λεγοντες, εισηλθομεν εις την παρεμβολην συριας, και ιδου ουκ εστιν εκει ανηρ και φωνη ανθρωπου, ὁτι ει μη ἱππος δεδεμενος και ονος, και αἱ σκηναι αυτων ὡς εισι.
και εβοησαν οἱ θυρωροι, και ανηγγειλαν εις τον οικον του βασιλεως εσω.
και ανεστη ὁ βασιλευς νυκτος, και ειπε προς τους παιδας αυτου, αναγγελω δη ὑμιν ἁ εποιησεν ἡμιν συρια· εγνωσαν ὁτι πεινωμεν ἡμεις, και εξηλθαν εκ της παρεμβολης και εκρυβησαν εν τω αγρω, λεγοντες, ὁτι εξελευσονται εκ της πολεως, και συλληψομεθα αυτους ζωντας, και εις την πολιν εισελευσομεθα.
και απεκριθη εἱς των παιδων αυτου και ειπε, λαβετωσαν δη πεντε των ἱππων των ὑπολελειμμενων οἱ κατελειφθησεν ὡδε, ιδου εισι προς παν το πληθος ισραηλ το εκλειπον, και αποστελουμεν εκει και οψομεθα.
και ελαβον δυο επιβατας ἱππων· και απεστειλεν ὁ βασιλευς ισραηλ οπισω του βασιλεως συριας, λεγων, δευτε, και ιδετε.
και επορευθησαν οπισω αυτων ἑως του ιορδανου. και ιδου πασα ἡ ὁδος πληρης ἱματιων και σκευων ὡν ερῥιψε συρια εν τω θαμβεισθαι αυτους· και επεστρεψαν οἱ αγγελοι και ανηγγειλαν τω βασιλει.
και εξηλθεν ὁ λαος και διηρπασεν την παρεμβολην συριας· και εγενετο μετρον σεμισαλεως σικλου, κατα το ῥημα κυριου, και διμετρον κριθων σικλου.
και ὁ βασιλευς κατεστησε τον τριστατην εφʼ ὁν ὁ βασιλευς επανεπαυετο τη χειρι αυτου επι της πυλης· και συνεπατησεν αυτον ὁ λαος εν τη πυλη, και απεθανε καθα ελαλησεν ὁ ανθρωπος του θεου, ὁς ελαλησεν εν τω καταβηναι τον αγγελον προς αυτον.
και εγενετο καθα ελαλησεν ἑλισαιε προς τον βασιλεα, λεγων, διμετρον κριθης σικλου και μετρον σεμιδαλεως σικλου· και εσται ὡς ἡ ὡρα αυριον εν τη πυλη σαμαρειας.
και απεκριθη ὁ τριστατης τω ἑλισαιε, και ειπεν, ιδου κυριος ποιει καταρακτας εν τω ουρανω, μη εσται το ῥημα τουτο; και ειπεν ἑλισαιε, ιδου οψει τοις οφθαλμοις σου, και εκειθεν ου μη φαγη.
και εγενετο οὑτως, και συνεπατησαν αυτον ὁ λαος εν τη πυλη, και απεθανε.
8
και ἑλισαιε ελαλησε προς την γυναικα, ἡς εζωπυρησε τον υἱον, λεγων, αναστηθι και δευρο συ και ὁ οικος σου, και παροικει οὑ εαν παροικησης, ὁτι κεκληκε κυριος λιμον επι την γην, και γε ηλθεν επι την γην ἑπτα ετη.
και ανεστη ἡ γυνη, και εποιησε κατα το ῥημα ἑλισαιε και αυτη και ὁ οικος αυτης, και παρωκει εν γη αλλοφυλων ἑπτα ετη.
και εγενετο μετα το τελος των ἑπτα ετων, και επεστρεψεν ἡ γυνη εκ γης αλλοφυλων εις την πολιν, και ηλθε βοησαι προς τον βασιλεα περι του οικου ἑαυτης και περι των αγρων αυτης.
και ὁ βασιλευς ελαλει προς γιεζι το παιδαριον ἑλισαιε του ανθρωπου του θεου, λεγων, διηγησαι δη εμοι παντα τα μεγαλα ἁ εποιησεν ἑλισαιε.
και εγενετο αυτου εξηγουμενου τω βασιλει, ὡς ἑζωπυρησεν υἱον τεθνηκοτα, και ιδου ἡ γυνη ἡς εζωπυρησε τον υἱον αυτης ἑλισαιε, βοωσα προς τον βασιλεα περι του οικου ἑαυτης και περι των αγρων ἑαυτης· και ειπε γιεζι, κυριε βασιλευ, αὑτη ἡ γυνη, και οὑτος ὁ υἱος αυτης, ὁν εζωπυρησεν ἑλισαιε.
και επηρωτησεν ὁ βασιλευς την γυναικα· και διηγησατο αυτω· και εδωκεν αυτη ὁ βασιλευς ευνουχον ἑνα, λεγων, επιστρεψον παντα τα αυτης, και παντα τα γεννηματα του αγρου απο της ἡμερας ἡς κατελιπε την γην ἑως του νυν.
και ηλθεν ἑλισαιε εις δαμασκον· και υἱος αδερ βασιλευς συριας ηρῥωστησε, και ανηγγειλαν αυτω, λεγοντες, ἡκει ὁ ανθρωπος του θεου ἑως ὡδε.
και ειπεν ὁ βασιλευς προς αζαηλ, λαβε εν τη χειρι σου μαναα, και δευρο εις απαντην του ανθρωπου του θεου, και επιζητησον τον κυριον παρʼ αυτου, λεγων, ει ζησομαι εκ της αρῥωστιας μου ταυτης;
και επορευθη αζαηλ εις απαντην αυτου, και ελαβε μαναα εν τη χειρι αυτου, και παντα τα αγαθα δαμασκου, αρσιν τεσσαρακοντα καμηλων, και ηλθε και εστη ενωπιον αυτου, και ειπε προς ἑλισαιε, υἱος σου υἱος ἁδερ βασιλευς συριας απεστειλε με προς σε επερωτησαι, λεγων, ει ζησομαι εκ της αρῥωστιας μου ταυτης;
και ειπεν ἑλισαιε, δευρο, ειπον, ζωη ζηση, και εδειξε μοι κυριος ὁτι θανατω αποθανη.
και παρεστη τω προσωπω αυτου, και εθηκεν ἑως αισχυνης· και εκλαυσεν ὁ ανθρωπος του θεου.
και ειπεν αζαηλ, τι ὁτι ὁ κυριος μου κλαιει; και ειπεν, ὁτι οιδα ὁσα ποιησεις τοις υἱοις ισραηλ κακα· τα οχυρωματα αυτων εξαποστελεις εν πυρι, και τους εκλεκτους αυτων εν ῥομφαια αποκτενεις, και τα νηπια αυτων ενσεισεις, και τας εν γαστρι εχουσας αυτων αναῥῥηξεις.
και ειπεν αζαηλ, τις εστιν ὁ δουλος σου, ὁ κυων ὁ τεθνηκως, ὁτι ποιησει το ῥημα τουτο; και ειπεν ἑλισαιε, εδειξε μοι κυριος σε βασιλευοντα επι συριαν.
και απηλθεν απο ἑλισαιε, και εισηλθε προς τον κυριον αυτου, και ειπεν αυτω, τι ειπε σοι ἑλισαιε; και ειπεν, ειπε μοι, ζωη ζηση.
και εγενετο τη επαυριον, και ελαβε το μαχβαρ και εβαψεν εν τω ὑδατι, και περιεβαλεν επι το προσωπον αυτου, και απεθανε· και εβασιλευσεν αζαηλ αντʼ αυτου.
εν ετει πεμπτω τω ιωραμ υἱω αχααβ βασιλει ισραηλ, και ιωσαφατ βασιλει ιουδα, εβασιλευσεν ιωραμ υἱος ιωσαφατ βασιλευς ιουδα.
υἱος τριακοντα και δυο ετων ην εν τω βασιλευειν αυτον, και οκτω ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και επορευθη εν ὁδω βασιλεων ισραηλ καθως εποιησεν οικος αχααβ, ὁτι θυγατηρ αχααβ ην αυτω εις γυναικα, και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου.
και ουκ ηθελησε κυριος διαφθειραι τον ιουδαν δια δαυιδ τον δουλον αυτου, καθως ειπε δουναι αυτω λυχνον και τοις υἱοις αυτου πασας τας ἡμερας.
εν ταις ἡμεραις αυτου ηθετησεν εδωμ ὑποκατωθεν χειρος ιουδα, και εβασιλευσαν εφʼ ἑαυτον βασιλεα.
και ανεβη ιωραμ εις σιωρ, και παντα τα ἁρματα τα μετʼ αυτου· και εγενετο αυτου ανασταντος, και επαταξε τον εδωμ τον κυκλωσαντα επʼ αυτον, και τους αρχοντας των ἁρματων, και εφυγεν ὁ λαος εις τα σκηνωματα αυτων.
και ηθετησεν εδωμ ὑποκατω της χειρος ιουδα ἑως της ἡμερας ταυτης· τοτε ηθετησε λοβνα εν τω καιρω εκεινω.
και τα λοιπα των λογων ιωραμ και παντα ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραπται επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη ιωραμ μετα των πατερων αυτου, και εταφη μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ του πατρος αυτου· και εβασιλευσεν οχοζιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν ετει δωδεκατω τω ιωραμ υἱω αχααβ βασιλει ισραηλ εβασιλευσεν οχοζιας υἱος ιωραμ.
υἱος εικοσι και δυο ετων οχοζιας εν τω βασιλευειν αυτον, και ενιαυτον ἑνα εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου γοθολια θυγατηρ αμβρι βασιλεως ισραηλ.
και επορευθη εν ὁδω οικου αχααβ, και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου καθως ὁ οικος αχααβ.
και επορευθη μετα ιωραμ υἱου αχααβ εις πολεμον μετα ἁζαηλ βασιλεως αλλοφυλων εν ῥεμμωθ γαλααδ, και επαταξαν οἱ συροι τον ιωραμ.
και επεστρεψεν ὁ βασιλευς ιωραμ του ιατρευθηναι εν ιεζραελ απο των πληγων ὡν επαταξαν αυτον εν ῥεμμωθ, εν τω πολεμειν αυτον μετα ἁζαηλ βασιλεως συριας· και οχοζιας υἱος ιωραμ κατεβη του ιδειν τον ιωραμ υἱον αχααβ εν ιεζραελ, ὁτι ηρῥωστει αυτος.
9
και ελισαιε ὁ προφητης εκαλεσεν ἑνα των υἱων των προφητων, και ειπεν αυτω, ζωσαι την οσφυν σου, και λαβε τον φακον του ελαιου τουτου εν τη χειρι σου, και δευρο εις ῥεμμωθ γαλααδ.
και εισελευση εκει, και οψει εκει ιου υἱον ιωσαφατ υἱου ναμεσσι, και εισελευση και αναστησεις αυτον εκ μεσου των αδελφων αυτου, και εισαξεις αυτον εις το ταμειον εν ταμειω.
και ληψη τον φακον του ελαιου, και επιχεεις επι την κεφαλην αυτου, και ειπον, ταδε λεγει κυριος, κεχρικα σε εις βασιλεα επι ισραηλ· και ανοιξεις την θυραν, και φευξη και ου μενεις.
και επορευθη το προδαριον ὁ παιφητης εις ῥεμμωθ γαλααδ.
και εισηλθε· και ιδου οἱ αρχοντες της δυναμεως εκαθηντο, και ειπε, λογος μοι προς σε ὁ αρχων· και ειπεν ιου, προς τινα εκ παντων ἡμων; και ειπε, προς σε ὁ αρχων.
και ανεστη και εισηλθεν εις τον οικον, και επεχεε το ελαιον επι την κεφαλην αυτου, και ειπεν αυτω, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, κεχρικα σε εις βασιλεα επι λαον κυριου επι τον ισραηλ.
και εξολοθρευσεις τον οικον αχααβ του κυριου σου εκ προσωπου σου, και εκδικησεις τα αἱματα των δουλων μου των προφητων, και τα αἱματα παντων των δουλων κυριου εκ χειρος ιεζαβελ,
και εκ χειρος ὁλου του οικου αχααβ, και εξολθρευσεις τω οικω αχααβ ουρουντα προς τοιχον, και συνεχομενον και εγκαταλελειμμενον εν ισραηλ.
και δωσω τον οικον αχααβ ὡς τον οικον ιεροβοαμ υἱου ναβατ, και ὡς τον οικον βαασα υἱου αχια.
και την ιεζαβελ καταφαγονται οἱ κυνες εν τη μεριδι ισζραελ, και ουκ εστιν ὁ θαπτων· και ηνοιξε την θυραν και εφυγε.
και ιου εξηλθε προς τους παιδας του κυριου αυτου, και ειπαν αυτω, ειρηνη; τι ὁτι εισηλθεν ὁ επιληπτος οὑτος προς σε; και ειπεν αυτοις, ὑμεις οιδατε τον ανδρα και την αδολεσχιαν αυτου.
και ειπον, αδικον, απαγγειλον δη ἡμιν. και ειπεν ιου προς αυτους, οὑτω και οὑτω ελαλησε προς με, λεγων, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, κεχρικα σε εις βασιλεα επι ισραηλ.
και ακουσαντες εσπευσαν, και ελαβεν ἑκαστος το ἱματιον αυτου, και εθηκαν ὑποκατω αυτου επι το γαρεμ των αναβαθμων· και εσαλπισαν εν κερατινη, και ειπαν, εβασιλευσεν ιου.
και συνεστραφη ιου υἱος ιωσαφατ υἱου ναμεσσι προς ιωραμ· και ιωραμ αυτος εφυλασσεν εν ῥεμμωθ γαλααδ, και πας ισραηλ απο προσωπου αζαηλ βασιλεως συριας.
και απεστρεψεν ιωραμ ὁ βασιλευς ιατρευθηναι εν ισζραελ απο των πληγων ὡν επαισαν αυτον οἱ συροι εν τω πολεμειν αυτος μετα αζαηλ βασιλεως συριας.
και ἱππευσε και επορευθη ιου, και κατεβη εις ιεζραελ, ὁτι ιωραμ βασιλευς ισραηλ εθεραπευετο εν τω ιεζραελ απο των τοξευματων, ὡν κατετοξευσαν αυτον οἱ αραμιν εν τη ῥαμμαθ εν τω πολεμω μετα ἁζαηλ βασιλεως συριας, ὁτι αυτος δυνατος και ανηρ δυναμεως· και οχοζιας βασιλευς ιουδα κατεβη ιδειν τον ιωραμ.
και ὁ σκοπος ανεβη επι τον πυργον ιεζραελ, και ειδε τον κονιορτον ιου εν τω παραγινεσθαι αυτον, και ειπε, κονιορτον εγω βλεπω· και ειπεν ιωραμ, λαβε επιβατην, και αποστειλον εμπροσθεν αυτων, και ειπατω ἡ ειρηνη.
και επορευθη επιβατης ἱππου εις απαντην αυτων, και ειπε, ταδε λεγει ὁ βασιλευς, ἡ ειρηνη· και ειπεν ιου, τι σοι και ειρηνη; επιστρεφε εις τα οπισω μου· και απηγγειλεν ὁ σκοπος, λεγων, ηλθεν ὁ αγγελος ἑως αυτων, και ουκ ανεστρεψε.
και απεστειλεν επιβατην ἱππου δευτερον, και ηλθε προς αυτον και ειπε, ταδε λεγει ὁ βασιλευς, ἡ ειρηνη· και ειπεν ιου, τι σοι και ειρηνη; επιστρεφου εις τα οπισω μου.
και απηγγειλεν ὁ σκοπος, λεγων, ηλθεν ἑως αυτων και ουκ ανεστρεψε, και ὁ αγων ηγε τον ιου υἱον ναμεσσι, ὁτι εν παραλλαγη εγενετο.
και ειπεν ιωραμ, ζευξον· και εζευξεν ἁρμα· και εξηλθεν ιωραμ βασιλευς ισραηλ, και οχοζιας βασιλευς ιουδα, ανηρ εν τω ἁρματι αυτου, και εξηλθον εις απαντην ιου, και εὑρον αυτον εν τη μεριδι ναβουθαι του ιεζραηλιτου.
και εγενετο ὡς ειδεν ιωραμ τον ιου, και ειπεν, ἡ ειρηνη ιου; και ειπεν ιου, τι ειρηνη; ετι αἱ πορνειαι ιεζαβελ της μητρος σου και τα φαρμακα αυτης τα πολλα.
και επεστρεψεν ιωραμ τας χειρας αυτου, και εφυγε· και ειπε προς οχοζιαν, δολος οχοζια.
και επλησεν ιου την χειρα αυτου εν τω τοξω, και επαταξε τον ιωραμ αναμεσον των βραχιονων αυτου, και εξηλθε το βελος αυτου δια της καρδιας αυτου, και εκαμψεν επι τα γονατα αυτου.
και ειπε προς βαδεκαρ τον τριστατην αυτου, ῥιψον αυτον εν τη μεριδι αγρου ναβουθαι του ιεζραηλιτου, ὁτι μνημονευω εγω και συ επιβεβηκοτες επι ζευγη οπισω αχααβ του πατρος αυτου, και κυριος ελαβεν επʼ αυτον το λημμα τουτο·
ει μη τα αἱματα ναβουθαι και τα αἱματα των υἱων αυτου ειδον εχθες, φησι κυριος, και ανταποδωσω αυτω εν τη μεριδι ταυτη, φησι κυριος· και νυν αρας δη ῥιψον αυτον εν τη μεριδι κατα το ῥημα κυριου.
και οχοζιας βασιλευς ιουδα ειδε και εφυγεν ὁδον βαιθγαν· και εδιωξεν οπισω αυτου ιου, και ειπε, και γε αυτον· και επαταξεν αυτον προς τω ἁρματι εν τω αναβαινειν γαι, ἡ εστιν ιεβλααμ· και εφυγεν εις μαγεδδω, και απεθανεν εκει.
και επεβιβασαν αυτον οἱ παιδες αυτου επι το ἁρμα, και ηγαγον αυτον εις ἱερουσαλημ, και εθαψαν αυτον εν τω ταφω αυτου εν πολει δαυιδ.
και εν ετει ἑνδεκατω ιωραμ βασιλεως ισραηλ εβασιλευσεν οχοζιας επι ιουδαν.
και ηλθεν ιου επι ιεζραελ· και ιεζαβελ ηκουσε, και εστιμμισατο τους οφθαλμους αυτης, και ηγαθυνε την κεφαλην αυτης, και διεκυψε δια της θυριδος.
και ιου εισεπορευετο εν τη πολει, και ειπε, ἡ ειρηνη ζαμβρι ὁ φονευτης του κυριου αυτου;
και επηρε το προσωπον αυτου εις την θυριδα, και ειδεν αυτην, και ειπε, τις ει συ; καταβηθι μετʼ εμου· και κατεκυψαν προς αυτον δυο ευνουχοι.
και ειπε, κυλισατε αυτην· και εκυλισαν αυτην, και ερῥαντισθη του αἱματος αυτης προς τον τοιχον και προς τους ἱππους, και συνεπατησαν αυτην.
και εισηλθε και εφαγε και επιεν, και ειπε, επισκεψασθε δη την κατηραμενην ταυτην, και θαψατε αυτην, ὁτι θυλατηρ βασιλεως εστι.
και επορευθησαν θαψαι αυτην, και ουχ εὑρον εν αυτη αλλο τι η το κρανιον και οἱ ποδες και τα ιχνη των χειρων.
και επεστρεψαν και ανηγγειλαν αυτω· και ειπε, λογος κυριου ὁν ελαλησεν εν χειρι ηλιου του θεσβιτου, λεγων, εν τη μεριδι ιεζραελ καταφαγονται οἱ κυνες τας σαρκας ιεζαβελ.
και εσται το θνησιμαιον ιεζαβελ ὡς κοπρια επι προσωπου του αγρου εν τη μεριδι ιεζραλ, ὡστε μη ειπειν αυτους, ιεζαβελ.
10
και τω αχααβ ἑβδομηκοντα υἱοι εν σαμαρεια· και εγραψεν ιου βιβλιον, και απεστειλεν εν σαμαρεια προς τους αρχοντας σαμαρειας, και προς τους πρεσβυτερους, και προς τους τιθηνους αχααβ, λεγων,
και νυν ὡς αν ελθη το βιβλιον τουτο προς ὑμας, και μεθʼ ὑμων οἱ υἱοι του κυριου ὑμων, και μεθʼ ὑμων το ἁρμα και οἱ ἱπποι και πολεις οχυραι και τα ὁπλα,
και οψεσθε τον αγαθον και τον ευθη εν τοις υἱοις του κυριου ὑμων, και καταστησετε αυτον επι τον θρονον του πατρος αυτου, και πολεμειτε ὑπερ του οικου του κυριου ὑμων.
και εφοβηθησαν σφοδρα, και ειπον, ιδου οἱ δυο βασιλεις ουκ εστησαν κατα προσωπον αυτου, και πως στησομεθα ἡμεις;
και απεστειλαν οἱ επι του οικου και οἱ επι της πολεως και οἱ πρεσβυτεροι και οἱ τιθηνοι προς ιου, λεγοντες, παιδες σου και ἡμεις, και ὁσα εαν ειπης προς ἡμας ποιησομεν· ου βασιλευσομεν ανδρα, το αγαθον εν οφθαλμοις σου ποιησομεν.
και εγραψε προς αυτους ιου βιβλιον δευτερον, λεγων, ει εμοι ὑμεις, και της φωνης μου ὑμεις εισακουετε, λαβετε την κεφαλην ανδρων των υἱων του κυριου ὑμων, και ενεγκατε προς με, ὡς ἡ ὡρα αυριον εν ιεζραελ· και οἱ υἱοι του βασιλεως ησαν ἑβδομηκοντα ανδρες, οὑτοι ἁδροι της πολεως εξετρεφον αυτους.
και εγενετο ὡς ηλθε το βιβλιον προς αυτους, και ελαβον τους υἱους του βασιλεως, και εσφαξαν αυτους ἑβδομηκοντα ανδρας· και εθηκαν τας κεφαλας αυτων εν καρταλλοις, και απεστειλαν αυτας προς αυτον εις ιεζραελ.
και ηλθεν ὁ αγγελος και απηγγειλε, λεγων, ηνεγκαν τας κεφαλας των υἱων του βασιλεως· και ειπε, θετε αυτας βουνους δυο παρα την θυραν της πυλης εις πρωι.
και εγενετο πρωι και εξηλθε και εστη, και ειπε προς παντα τον λαον, δικαιοι ὑμεις· ιδου εγω ειμι συνεστραφην επι τον κυριον μου, και απεκτεινα αυτον· και τις επαταξε παντας τουτους;
ιδετε αφφω, ὁτι ου πεσειται απο του ῥηματος κυριου εις την γην οὑ ελαλησε κυριος επι τον οικον αχααβ· και κυριος εποιησεν ὁσα ελαλησεν εν χειρι δουλου αυτου ηλιου.
και επαταξεν ιου παντας τους καταλειφθεντας εν τω οικω αχααβ εν ιεζραελ, και παντας τους ἁδρους αυτου, και τους γνωστους αυτου, και τους ἱερεις αυτου, ὡστε μη καταλιπειν αυτου καταλειμμα.
και ανεστη και επορευθη εις σαμαρειαν, αυτος εν βαιθακαθ των ποιμενων εν τη ὁδω.
και ιου εὑρε τους αδελφους οχοζιου βασιλεως ιουδα, και ειπε, τινες ὑμεις; και ειπον, αδελφοι οχοζιου ἡμεις, και κατεβημεν εις ειρηνην των υἱων του βασιλεως, και των υἱων της δυναστευουσης.
και ειπε, συλλαβετε αυτους ζωντας· και εσφαξαν αυτους εις βαιθακαθ τεσσαρακοντα και δυο ανδρας· ου κατελιπεν ανδρα εξ αυτων.
και επορευθη εκειθεν και εὑρε τον ιωναδαβ υἱον ῥηχαβ εις απαντην αυτου, και ευλογησεν αυτον· και ειπε προς αυτον ιου, ει εστι καρδια σου μετα καρδιας μου ευθεια καθως ἡ καρδια μου μετα της καρδιας σου; και ειπεν ιωναδαβ εστι· και ειπεν ιου, και ει εστι, δος την χειρα σου· και εδωκε την χειρα αυτου· και ανεβιβασεν αυτον προς αυτον επι το ἁρμα,
και ειπε προς αυτον, δευρο μετʼ εμου, και ιδε εν τω ζηλωσαι με τω κυριω· και επεκαθισε αυτον εν τω ἁρματι αυτου.
και εισηλθεν εις σαμαρειαν· και επαταξε παντας τους καταλειφθεντας του αχααβ εν σαμαρεια ἑως του αφανισαι αυτον κατα το ῥημα κυριου, ὁ ελαλησε προς ηλιου.
και συνηθροισεν ιου παντα τον λαον, και ειπε προς αυτους, αχααβ εδουλευσε τω βααλ ολιγα, ιου δουλευσει αυτω πολλα.
και νυν παντες οἱ προφηται του βααλ παντας τους δουλους αυτου και τους ἱερεις αυτου καλεσατε προς με, ανηρ μη επισκεπητω, ὁτι θυσια μεγαλη μοι τω βααλ· πας ὁς εαν επισκεπη, ου ζησεται· και ιου εποιησεν εν πτερνισμω, ἱνʼ απολεση τους δουλους του βααλ.
και ειπεν ιου, ἁγιασατε ἱερειαν τω βααλ· και εκηρυξν.
και απεστειλεν ιου εν παντι ισραηλ, λεγων, και νυν παντες οἱ δουλοι, και παντες οἱ ἱερεις αυτου, και παντες οἱ προθηται αυτου, μηδεις απολιπεσθω, ὁτι θυσιαν μεγαλην ποιω· ὁς αν απολειφθη, ου ζησεται· και ηλθον παντες οἱ δουλοι του βααλ, και παντες οἱ ἱερεις αυτου, και παντες οἱ προφηται αυτου· ου κατελειφθη ανηρ ὁς ου παρεγενετο· και εισηλθον εις τον οικον του βααλ· και επλησθη ὁ οικος του βααλ στομα εις στομα.
και ειπε τω επι του οικου μεσθααλ, εξαγαγε ενδυμα πασι τοις δουλοις του βααλ· και εξηνεγκεν αυτοις ὁ στολιστης.
και εισηλθεν ιου και ιωναδαβ υἱος ῥηχαβ εις οικον του βααλ, και ειπε τοις δουλοις του βααλ, ερευνησατε και ιδετε, ει εστι μεθʼ ὑμων των δουλων κυριου, ὁτι αλλʼ η οἱ δουλοι του βααλ μονωτατοι.
και εισηλθε του ποιησαι τα θυματα και τα ὁλοκαυτωματα· και ιου εταξεν ἑαυτω εξω ογδοηκοντα ανδρας, και ειπεν, ανηρ ὁς εαν διασωθη απο των ανδρων ὡν εγω αναγω επι χειρα ὑμων, ἡ ψυχη αυτου αντι της ψυχης αυτου.
και εγενετο ὡς συνετελεσε ποιων την ὁλοκαυτωσιν, και ειπεν ιου τοις παρατρεχουσιν και τοις τρισταταις, εισελθοντες παταξατε αυτους, μη εξελθατω εξ αυτων ανηρ· και επαταξαν αυτους εν στοματι ῥομφαιας, και ερῥιψαν οἱ παρατρεχοντες και οἱ τρισταται, και επορευθησαν ἑως πολεως οικου του βααλ.
και εξηνεγκαν την στηλην του βααλ, και ενεπρησαν αυτην.
και κατεσπασαν τας στηλας του βααλ, και επαξαν αυτον εις λυτρωνας ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ηφανισεν ιου τον βααλ εξ ισραηλ.
πλην ἁμαρτιων ιεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, ουκ απεστη ιου απο οπισθεν αυτων· αἱ δαμαλεις αἱ χρυσαι εν βαιθηλ, και εν δαν.
και ειπε κυριος προς ιου, ανθʼ ὡν ὁσα ηγαθυνας ποιησαι το ευθες εν οφθαλμοις μου κατα παντα ὁσα εν τη καρδια μου εποιησας τω οικω αχααβ, υἱοι τεταρτοι καθησονται σοι επι θρονου ισραηλ.
και ιου ουκ εφυλαξε πορευεσθαι εν νομω κυριου θεου ισραηλ εν ὁλη καρδια αυτου· ουκ απεστη ἑπανωθεν ἁμαρτιων ιεροβοαμ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
εν ταις ἡμεραις εκειναις ηρξατο κυριος συγκοπτειν εν τω ισραηλ· και επαταξεν αυτους αζαηλ εν παντι ὁριω ισραηλ,
απο του ιορδανου κατʼ ανατολας ἡλιου πασαν την γαλααδ του γαδδι, και του ῥουβην, και του μανασση, απο αροηρ, ἡ εστιν επι του χειλους χειμαρῥου αρνων, και την γαλααδ και την βασαν.
και τα λοιπα των λογων ιου και παντα ὁσα εποιησε, και πασα ἡ δυναστεια αυτου, και τας συναψεις ἁς συνηψεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιου λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη ιου μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν σαμαρεια· και εβασιλευσεν ιωαχαζ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και αἱ ἡμεραι ἁς εβασιλευσεν ιου επι ισραηλ εικοσιοκτω ετη εν σαμαρεια.
11
και γοθολια ἡ μητηρ οχοζιου ειδεν ὁτι απεθανεν ὁ υἱος αυτης, και απωλεσε παν το σπερμα της βασιλειας.
και ελαβεν ιωσαβεε θυγατηρ του βασιλεως ιωραμ αδελφη οχοζιου τον ιωας υἱον αδελφου αυτης, και εκλεψεν αυτον εκ μεσου των υἱων του βασιλεως των θανατουμενων, αυτον και την τροφον αυτου εν τω ταμειω των κλινων, και εκρυψεν αυτον απο προσωπου γοθολιας, και ουκ εθανατωθη.
και ην μετʼ αυτης κρυβομενος εν οικω κυριου ἑξ ετη· και γοθολια βασιλευουσα επι της γης.
και εν τω ετει τω ἑβδομω απεστειλεν ιωδαε, και ελαβε τους ἑκατονταρχους των χορῥι και των ῥασιμ, και απηγαγεν αυτους προς αυτον εις οικον κυριου, και διεθετο αυτοις διαθηκην κυριου, και ὡρκωσε· και εδειξεν αυτοις ιωδαε τον υἱον του βασιλεως,
και ενετειλατο αυτοις, λεγων, οὑτος ὁ λογος ὁν ποιησετε· το τριτον εξ ὑμων εισελθετω το σαββατον,
και φυλαξατε φυλακην οικου του βασιλεως εν τω πυλωνι, και το τριτον εν τη πυλη των ὁδων, και το τριτον της πυλης οπισω των παρατρεχοντων, και φυλαξτε την φυλακην του οικου.
και δυο χειρες εν ὑμιν, πας ὁ εκπορευομενος το σαββατον, και φυλαξουσι την φυλακην οικου κυριου προς τον βασιλεα.
και κυκλωσατε επι τον βασιλεα κυκλω, ανηρ και το σκευος αυτου εν χειρι αυτου, και ὁ εισπορευομενος εις τας σαδηρωθ, αποθανειται· και εσονται μετα του βασιλεως εν τω εκπορευεσθαι αυτον και εν τω εισπορευεσθαι αυτον.
και εποιησαν οἱ ἑκατονταρχοι παντα ὁσα ενετειλατο ιωδαε ὁ συνετος· και ελαβεν ανηρ τους ανδρας αυτου και τους εισπορευομενους το σαββατον μετα των εκπορευομενων το σαββατον, και εισηλθον προς ιωδαε τον ἱερεα.
και εδωκεν ὁ ἱερευς τοις ἑκατονταρχοις τους σειρομαστας και τους τρισσους του βασιλεως δαυιδ τους εν οικω κυριου.
και εστησαν οἱ παρατρεχοντες ανηρ και το σκευος αυτου, εν τη χειρι αυτου απο της ωμιας του οικου της δεξιας ἑως της ωμιας του οικου της ευωνυμου του θυσιαστηριου και του οικου, επι τον βασιλεα κυκλω.
και εξαπεστειλε τον υἱον του βασιλεως, και εδωκεν επʼ αυτον νεζερ και το μαρτυριον, και εβασιλευσεν αυτον και εχρισεν αυτον· και εκροτησαν τη χειρι, και ειπαν, ζητω ὁ βασιλευς.
και ηκουσε γοθολια την φωνην των τρεχοντων του λαου, και εισηλθε προς τον λαον εις οικον κυριου,
και ειδε, και ιδου ὁ βασιλευς εἱστηκει επι του στυλου κατα το κριμα· και οἱ ωδοι και αἱ σαλπιγγες προς τον βασιλεα, και πας ὁ λαος της γης χαιρων και σαλπιζων εν σαλπιγξι· και διερῥηξε γοθολια τα ἱματια ἑαυτης, και εβοησε συνδεσμος, συνδεσμος.
και ενετειλατο ιωδαε ὁ ἱερευς τοις ἑκατονταρχοις τοις επισκοποις της δυναμεως, και ειπε προς αυτους, εξαγαγετε αυτην εσωθεν των σαδηρωθ, ὁ εισπορευομενος οπισω αυτης θανατω θανατωθησεται εν ῥομφαια· ὁτι ειπεν ὁ ἱερευς, και μη αποθανη εν οικω κυριου.
και επεθηκαν αὑτη χειρας, και εισηλθον ὁδον εισοδου των ἱππων οικου του βασιλεως, και απεθανεν εκει.
και διεθετο ιωδαε διαθηκην αναμεσον κυριου και αναμεσον του βασιλεως και αναμεσον του λαου, του ειναι εις λαον τω κυριω· και αναμεσον του βασιλεως και αναμεσον του λαου.
και εισηλθε πας ὁ λαος της γης εις οικον του βααλ, και κατεσπασαν αυτον, και τα θυσιαστηρια αυτου και τας εικονας αυτου συνετριψαν αγαθως· και τον μαθαν τον ἱερεα του βααλ απεκτειναν κατα προσωπον των θυσιαστηριων· και εθηκεν ὁ ἱερευς επισκοπους εις τον οικον κυριου.
και ελαβε τους ἑκατονταρχους, και τον χορῥει, και τον ῥασιμ, και παντα τον λαον της γης, και κατηγαγον τον βασιλεα εξ οικου κυριου· και εισηλθον ὁδον πυλης των παρατρεχοντων οικου του βασιλεως, και εκαθισαν αυτον επι θρονου των βασιλεων.
και εχαρη πας ὁ λαος της γης, και ἡ πολις ἡσυχασε· και την γοθολιαν εθανατωσαν εν ῥομφαια εν οικω του βασιλεως.
12
υἱος επτα ετων ιωας εν τω βασιλευειν αυτον.
εν ετει ἑβδομω τω ιου εβασιλευσεν ιωας, και τεσσαρακοντα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου σαβια εκ της βηρσαβεε.
και εποιησεν ιωας το ευθες ενωπιον κυριου πασας τας ἡμερας ἁς εφωτισεν αυτον ιωδαε ὁ ἱερευς.
πλην των ὑψηλων ου μετεσταθησαν, και εκει ετι ὁ λαος εθυσιαζε, και εθυμιων εν τοις ὑψηλοις.
και ειπεν ιωας προς τους ἱερεις, παν το αργυριον των ἁγιων το εισοδιαζομενον εν τω οικω κυριου, αργυριον συντιμησεως, ανηρ αργυριον λαβων συντιμησεως, παν αργυριον ὁ εαν αναβη επι καρδιαν ανδρος ενεγκειν εν οικω κυριου,
λαβετωσαν ἑαυτοις οἱ ἱερεις, ανηρ απο της πρασεως αυτου, και αυτοι κρατησουσι το βεδεκ του οικου εις παντα οὑ εαν εὑρεθη εκει βεδεκ.
και εγενηθη εν τω εικοστω και τριτω ετει τω βασιλει ιωας ουκ εκραταιωσαν οἱ ἱερεις το βεδεκ του οικου.
και εκαλεσεν ιωας ὁ βασιλευς ιωδαε τον ἱερεα και τους ἱερεις, και ειπε προς αυτους, τι ὁτι ουκ εκραταιουτε το βεδεκ του οικου; και νυν μη λαβητε αργυριον απο των πρασεων ὑμων, ὁτι εις το βεδεκ του οικου δωσετε αυτο.
και συνεφωνησαν οἱ ἱερεις του μη λαβειν αργυριον παρα του λαου, και του μη ενισχυσαι το βεδεκ του οικου.
και ελαβεν ιωδαε ὁ ἱερευς κιβωτον μιαν, και ετρησε τρωγλην επι της σανιδος αυτης, και εδωκεν αυτην παρα ἁμμαζειβι εν τω οικω αδρος οικου κυριου· και εδωκας οἱ ἱερεις οἱ ἱεπεις φυλασσοντες τον σταθμον παν το αργυριον το εὑρεθεν εν οικω κυριου·
και εγενετο ὡς ειδον ὁτι πολυ το αργυριον εν τη κιβωτω, και ανεβη ὁ γραμματευς του βασιλεως και ὁ ἱερευς ὁ μεγας, και εσθιγξαν και ηριθμησαν το αργυριον το εὑρεθεν εν οικω κυριου.
και εδωκαν το αργυριον το ἑτοιμασθεν επι χειρας ποιουντων τα εργα των επισκοπων οικου· κυριου, και εξεδοσαν τοις τεκτοσι των ξυλων, και τοις οἱκοδομοις τοις ποιουσιν εν οικω κυριου,
και τοις τειχισταις, και τοις λατομοις των λιθων του κτησασθαι ξυλα και λιθους λατομητους του κατασχειν το βεδεκ οικου κυριου, εις παντα ὁσα εξωδιασθη επι τον οικον του κραταιωσαι.
πλην ου ποιηθησονται οικω κυριου θυραι αργυραι, ἡλοι, φιαλαι, και σαλπιγγες, παν σκευος χρυσουν, και σκευος αργυρουν, εκ του αργυριου του εισενεχθεντος εν οικω κυριου,
ὁτι τοις ποιουσι τα εργα δωσουσιν αυτο· και εκραταιωσαν εν αυτω τον οικον κυριου.
και ουκ εξελογιζοντο τους ανδρας οἱς εδιδουν το αργυριον επι χειρας αυτων δουναι τοις ποιουσι τα εργα, ὁτι εν πιστει αυτων ποιουσιν.
αργυριον περι ἁμαρτιας, και αργυριον περι πλημμελειας, ὁ, τι εισηνεχθη εν οικω κυριου, τοις ἱερευσιν εγενετο.
τοτε ανεβη αζαηλ βασιλευς συριας, και επολεμησεν επι γεθ, και προκατελαβετο αυτην· και εταξεν αζαηλ το προσωπον αυτου αναβηναι επι ἱερουσαλημ.
και ελαβεν ιωας βασιλευς ιουδα παντα τα ἁγια ὁσα ἡγιασεν ιωσαφατ και ιωραμ και οχοζιας οἱ πατερες αυτου και βασιλεις ιουδα, και τα ἁγια αυτου, και παν το χρυσιον το εὑρεθεν εν θησαυροις οικου κυριου και οικου του βασιλεως, και απεστειλεν τω αζαηλ βασιλει συριας, και ανεβη απο ἱερουσαλημ.
και τα λοιπα των λογων ιωας και παντα ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και ανεστησαν οἱ δουλοι αυτου και εδησαν παντα συνδεσμον, και επαταξαν τον ιωας εν οικω μαλλω τω εν σελα.
και ιεζιρχαρ υἱος ἱεμουαθ, και ιεζεβουθ ὁ υἱος αυτου σωμηρ, οἱ δουλοι αυτου, επαταξαν αυτον και απεθανε, και εθαψαν αυτον μετα των πατερων αυτου ἑν πολει δαυιδ· και εβασιλευσεν αμεσσειας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
13
εν ετει εικοστω και τριτω ετει τω ιωας υἱω οχοζιου βασιλει ιουδα εβασιλευσεν ιωαχαζ υἱος ιου εν σαμαρεια ἑπτακαιδεκα ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, και επορευθη οπισω ἁμαρτιων ἱεροβοαμ υἱου ναβατ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, ουκ απεστη απʼ αυτης.
και ωργισθη θυμω κυριος εν τω ισραηλ, και εδωκεν αυτους εν χειρι αζαηλ βασιλεως συριας, και εν χειρι υἱου αδερ υἱου αζαηλ πασας τας ἡμερας.
και εδεηθη ιωαχαζ του προσωπου κυριου, και επηκουσεν αυτου κυριος, ὁτι ειδε την θλιψιν ισραηλ, ὁτι εθλιψεν αυτους βασιλευς συριας.
και εδωκε κυριος σωτηριαν τω ισραηλ, και εξηλθεν ὑποκατωθεν χειρος συριας· και εκαθισαν οἱ υἱοι ισραηλ εν τοις σκηνωμασιν αυτων καθως εχθες και τριτης.
πλην ουκ απεστησαν απο ἁμαρτιων οικου ἱεροβοαμ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, εν αυτη επορευθη· και γε το αλσος εσταθη εν σαμαρεια.
ὁτι ουχ ὑπελειφθη τω ιωαχαζ λαος, αλλʼ η πεντηκοντα ἱππεις και δεκα ἁρματα και δεκα χιλιαδες πεζων, ὁτι απωλεσεν αυτους βασιλευ συριας, και εθεντο αυτους ὡς χουν εις καταπατησιν.
και τα λοιπα των λογων ιωαχαζ και παντα ὁσα εποιησε και αἱ δυναστειαι αυτου, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη ιωαχαζ μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν σαμαρεια· και εβασιλευσεν ιωας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν ετει τριακοστω και ἑβδομω ετει τω ιωας βασιλει ιουδα εβασιλευσεν ιωας υἱος ιωαχαζ επι ισραηλ εν σαμαρεια ἑκκαιδεκα ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου· ουκ απεστη απο πασης ιεροβοαμ υἱου ναβατ ἁμαρτιας, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ· εν αυτη επορευθη.
και τα λοιπα των λογων ιωας και παντα ὁσα εποιησε, και αἱ δυναστειαι αυτου ἁς εποιησε μετα αμεσσιου βασιλεως ιουδα, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη ιωας μετα των πατερων αυτου, και ιεροβοαμ εκαθισεν ετι του θρονου αυτου, και εταφη εν σαμαρεια μετα των βασιλεων ισραηλ.
και ἑλισαιε ηρῥωστησε την αρῥωστιαν αυτου, διʼ ἡν απεθανε· και κατεβη προς αυτον ιωας βασιλευς ισραηλ, και εκλαυσεν επι προσωπον αυτου, και ειπε, πατερ πατερ, ἁρμα ισραηλ και ἱππευς αυτου.
και ειπεν αυτω ελισαιε, λαβε τοξον και βελη· και ελαβε προς ἑαυτον τοξον και βελη.
και ειπε τω βασιλει, επιβιβασον την χειρα σου επι το τοξον· και επεβιβασεν ιωας την χειρα αυτου· και επεθηκεν ἑλισαιε τας χειρας αυτου επι τας χειρας του βασιλεως,
και ειπεν, ανοιξον την θυριδα κατʼ ανατολας· και ηνοιξε· και ειπεν ἑλισαιε, τοζευσον· και ετοζευσε· και ειπε, βελος σωτηριας τω κυριω, και βελος σωτηριας εν συρια, και παταξεις την συριαν εν αφεκ ἑως συντελειας.
και ειπεν αυτω ἑλισαιε, λαβε τοξα· και ελαβε· και ειπε τω βασιλει ισραηλ, παταξον εις την γην· και επαταξεν ὁ βασιλευς τρις, και εστη·
και ελυπηθη επʼ αυτω ὁ ανθρωπος του θεου, και ειπεν, ει επαταξας πεντακις η ἑξακις, τοτε αν επαταξας την συριαν ἑως συντελειας, και νυν τρις παταξεις την συριαν.
και απεθανεν ἑλισαιε, και εθαψαν αυτον· και μονοζωνοι μωαβ ηλθον εν τη γη ελθοντος του ενιαυτου.
και εγενετο αυτων θαπτοντων τον ανδρα, και ιδου ειδον τον μονοζωνον, και ερῥιψαν τον ανδρα εν τω ταφω ἑλισαιε· και επορευθη και ἡψατο των οστεων ἑλισαιε, και εζησε και ανεστη επι τους ποδας αυτου.
και αζαηλ εξεθλιψε τον ισραηλ πασας τας ἡμερας ιωαχαζ.
και ηλεησε κυριος αυτους και ωκτειρησεν αυτους, και επεβλεψεν επʼ αυτους δια την διαθηκην αυτου την μετα ἁβρααμ και ισαακ και ιακωβ, και ουκ ηθελησε κυριος διαφθειραι αυτους, και ουκ απερῥιψεν αυτους απο του προσωπου αυτου.
και απεθανεν αζαηλ βασιλευς συριας, και εβασιλευσεν υἱος αδερ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και επεστρεψεν ιωας υἱος ιωαχαζ, και ελαβε τας πολεις εκ χειρος υἱου αδερ υἱου αζαηλ, ἁς ελαβεν εκ χειρος ιωαχας του πατρος αυτου εν τω πολεμω· τρις επαταξεν αυτον ιωας, και επεστρεψε τας πολεις ισραηλ.
14
εν ετει δευτερω τω ιωας υἱω ιωαχαζ βασιλει ισραηλ, και εβασιλευσεν αμεσσιας υἱος ιωας βασιλευς ιουδα.
υἱος εικοσι και πεντε ετων ην εν τω βασιλευειν αυτον, και εικοσι και εννεα ετη εβασιλευσεν εν ιερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου ιωαδιμ εξ ἱερουσαλημ.
και εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου, πλην ουχ ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου· κατα παντα ὁσα εποιησεν ιωας ὁ πατηρ αυτου εποιησε.
πλην τα ὑψηλα ουκ εξηρεν· ετι ὁ λαος εθυσιαζε και εθυμιων εν τοις ὑψηλοις.
και εγενετο ὁτε κατισχυσεν ἡ βασιλεια εν χειρι αυτου, και επαταξε τους δουλους αυτου τους παταξαντας τον πατερα αυτου.
και τους υἱους των παταξαντων ουκ εθανατωσε, καθως γεγραπται εν βιβλιω νομων μωυση, ὡς ενετειλατο κυριος, λεγων, ουκ αποθανουνται πατερες ὑπερ υἱων, και υἱοι ουκ αποθανουνται ὑπερ πατερων, ὁτι αλλʼ η ἑκαστος εν ταις ἁμαρτιαις αυτου αποθανειται.
αυτος επαταξε την εδωμ εν γεμελεδ δεκα χιλιαδας, και συνελαβε την πετραν εν τω πολεμω, και εκαλεσε το ονομα αυτης ιεθοηλ ἑως της ἡμερας ταυτης.
τοτε απεστειλεν αμεσσιας αγγελους προς ιωας υἱον ιωαχαζ υἱου ιου βασιλεως ισραηλ, λεγων, δευρο οφθωμεν προσωποις.
και απεστειλεν ιωας βασιλευς ισραηλ προς αμεσσιαν βασιλεα ιουδα, λεγων, ὁ ακαν ὁ εν τω λιβανω απεστειλε προς την κεδρον την εν τω λιβανω, λεγων δος την θυγατερα σου τω υἱω μου εις γυναικα· και διηλθον τα θηρια του αγρου τα εν τω λιβανω, και συνεπατησαν την ακανα.
τυπτων επαταξας την ιδουμαιαν, και επηρε σε καρδια σου· ενδοξασθητι καθημενος εν τω οικω σου, και ἱνατι εριζεις εν κακια σου; και πεση συ και ιουδας μετα σου.
και ουκ ηκουσεν αμεσσιας· και ανεβη ιωας βασιλευς ισραηλ, και ωφθησαν προσωποις αυτος και αμεσσιας βασιλευς ιουδα εν βαιθσαμυς τη του ιουδα·
και επταισεν ιουδας απο προσωπου ισραηλ, και εφυγεν ανηρ εις το σκηνωμα αυτου.
και τον αμεσσιαν υἱον ιωας υἱου οχοζιου συνελαβεν ιωας βασιλευς ισραηλ εν βαιθσαμυς· και ηλθεν εις ἱερουσαλημ, και καθειλεν εν τω τειχει ἱερουσαλημ εν τη πυλη εφραιμ ἑως πυλης της γωνιας τετρακοσιους πηχεις.
και ελαβε το χρυσιον, και το αργυριον, και παντα τα σκευη τα εὑρεθεντα εν οικω κυριου, και εν θησαυροις οικου του βασιλεως, και τους υἱους των συμμιξεων, και απεστρεψεν εις σαμαρειαν.
και τα λοιπα των λογων ιωας ὁσα εποιησεν εν δυναστεια αυτου, ἁ επολεμησε μετα αμεσσειου βασιλεως ιουδα, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη ιωας μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν σαμαρεια μετα των βασιλεων ισραηλ· και εβασιλευσεν ιεροβοαμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και εζησεν αμεσσιας υἱος ιωας βασιλευς ιουδα μετα το αποθανειν ιωας υἱον ιωαχαζ βασιλεα ισραηλ, πεντεκαιδεκα ετη.
και τα λοιπα των λογων αμεσσιου και παντα ἁσα εποιησεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και συνεστραφησαν επʼ αυτον συστρεμμα εν ἱερουσαλημ, και εφυγεν εις λαχις· και απεστειλαν οπισω αυτου εις λαχις, και εθανατωσαν αυτον εκει.
και ηραν αυτον εφʼ ἱππων, και εταφη εν ἱερουσαλημ μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ.
και ελαβε πας ὁ λαος ιουδα τον αζαριαν, και αυτος υἱος ἑκκαιδεκα ετων, και εβασιλευσαν αυτος αντι του πατρος αυτου αμεσσιου.
αυτος ωκοδομησε την αιλωθ, και επεστρεψεν αυτην τω ιουδα μετα το κοιμηθηναι τον βασιλεα μετα των πατερων αυτου.
εν ετει πεντεκαιδεκατω του αμεσσιου υἱω ιωας βασιλει ιουδα εβασιλευσεν ἱεροβοαμ υἱος ιωας επι ισραηλ εν σαμαρεια τεσσαρακοντα και ἑν ετος.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου· ουκ απεστη απο πασων ἁμαρτιων ιεροβοαμ υἱου ναβατ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
αυτος απεστησε το ὁριον ισραηλ απο εισοδου αιμαθ ἑως της θαλασσης της αραβα, κατα το ῥημα κυριου θεου ισραηλ ὁ ελαλησεν εν χειρι δουλου αυτου ιωνα υἱου αμαθι του προφητου του εκ γεθχοφερ.
ὁτι ειδε κυριος την ταπεινωσιν ισραηλ πικραν σφοδρα, και ολιγοστους συνεχομενους, και εσπανισμενους, και εγκαταλελειμμενους, και ουκ ην ὁ βοηθων τω ισραηλ.
και ουκ ελαλησε κυριος εξαλειψαι το σπερμα ισραηλ ὑποκατωθεν του ουρανου· και εσωσεν αυτους δια χειρος ἱεροβοαμ υἱου ιωας.
και τα λοιπα των λογων ἱεροβοαμ και παντα ὁσα εποιησε, και αἱ δυναστειαι αυτου, ὁσα επολεμησε, και ὁσα επεστρεψε την δαμασκον, και την αιμαθ τω ιουδα εν ισραηλ, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη ἱεροβοαμ μετα των πατερων αυτου μετα βασιλεων ισραηλ, και εβασιλευσε ζαχαριας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
15
εν ετει εικοστω και ἑβδομω τω ἱεροβοαμ βασιλει ισραηλ εβασιλευσεν αζαριας υἱος αμεσσιου βασιλεως ιουδα.
υἱος ἑκκαιδεκα ετων ην εν τω βασιλευειν αυτον, και πεντηκονταδυο ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ἱεχελια εξ ἱερουσαλημ.
και εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησεν αμεσσιας ὁ πατηρ αυτου.
πλην των ὑψηλων ουκ εξηρεν, ετι ὁ λαος εθυσιαζε και εθυμιων εν τοις ὑψηλοις.
και ἡψατο κυριος τον βασιλεα, και ην λελεπρωμενος ἑως ἡμερας θανατου αυτου· και εβασιλευσεν εν οικω αφφουσωθ· και ιωαθαμ υἱος του βασιλεως επι τω οικω κρινων τον λαον της γης.
και τα λοιπα των λογων αζαριου και παντα ὁσα εποιησεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη αζαριας μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ, και εβασιλευσεν ιωαθαν υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν ετει τριακοστω και ογδοω τω αζαριου βασιλει ιουδα εβασιλευσε ζαχαριας υἱος ιεροβοαμ επι ισραηλ εν σαμαρεια ἑξαμηνον.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου καθα εποιησαν οἱ πατερες αυτου· ουκ απεστη απο πασων των ἁμαρτιων ιεροβοαμ υἱου ναβατ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
και συνεστραφησαν επʼ αυτον σελλουμ υἱος ιαβις· και επαταξαν αυτον κεβλααμ και εθανατωσαν αυτον, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου.
και τα λοιπα των λογων ζαχαριου, ιδου εισι γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ.
ὁ λογος κυριου ὁν ελαλησε προς ιου, λεγων, υἱοι τεταρτοι καθησονται σοι επι θρονου ισραηλ· και εγενετο οὑτως.
και σελλουμ υἱος ιαβις εβασιλευσε· και εν ετει τριακοστω και εννατω αζαρια βασιλει ιουδα εβασιλευσε σελλουμ μηνα ἡμερων εν σαμαρεια.
και ανεβη μαναημ υἱος γαδδι εκ θαρσιλα, και ηλθεν εις σαμαρειαν, και επαταξε τον σελλουμ υἱον ιαβις εν σαμαρεια, και εθανατωσεν αυτον.
και τα λοιπα των λογων σελλουμ, και ἡ συστροφη αυτου ἡ συνεστραφη, ιδου εισι γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ.
τοτε επαταξε μαναημ και την θερσα και παντα τα εν αυτη, και τα ὁρια αυτης απο θερσα, ὁτι ουκ ηνοιξαν αυτω, και επαταξεν αυτην, και τας εν γαστρι εχουσας ανερῥηξεν.
εν ετει τριακοστω και εννατω τω αζαρια βασιλει ιουδα εβασιλευσε μαναημ υἱος γαδδι επι ισραηλ εν σαμαρεια δεκα ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, ουκ απεστη απο πασων ἁμαρτιων ἱεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
εν ταις ἡμεραις αυτου ανεβη φονα βασιλευς ασσυριων επι την γην, και μαναημ εδωκε τω φουα χιλια ταλαντα αργυριου ειναι την χειρα αυτου μετʼ αυτου.
και εξηνεγκε μαναημ το αργυριον επι τον ισραηλ επι παν δυνατον ισχυι, δουναι τω βασιλει των ασσυριων, πεντηκοντα σικλους τω ανδρι τω ἑνι· και απεστρεψε βασιλευς ασσυριων, και ουκ εστη εκει εν τη γη.
και τα λοιπα των λογων μαναημ και παντα ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ;
και εκοιμηθη μαναημ μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσε φακεσιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
εν ετει πεντηκοστω του αζαριου βασιλει ιουδα εβασιλευσε φακεσιας υἱος μαναημ επι ισραηλ εν σαμαρεια δυο ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, ουκ απεστη απο ἁμαρτιων ιεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
και συνεστραφη επʼ αυτον φακεε υἱος ῥομελιου ὁ τριστατης αυτου, και επαταξεν αυτον εν σαμαρεια εναντιον οικου του βασιλεως μετα του αργοβ και μετα του αρια, και μετʼ αυτου πεντηκοντα ανδρες απο των τετρακοσιων· και εθανατωσε αυτον, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου.
και τα λοιπα των λογων φακεσιου και παντα ὁσα εποιησεν, ιδου εισι γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ.
εν ετει πεντηκοστω και δευτερω του αζαριου βασιλει ιουδα εβασιλευσε φακεε υἱος ῥομελιου επι ισραηλ εν σαμαρεια εικοσι ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, ουκ απεστη απο πασων ἁμαρτιων ιεροβοαμ υἱου ναβατ ὁς εξημαρτε τον ισραηλ.
εν ταις ἡμεραις φακεε βασιλεως ισραηλ ηλθε θαλγαθφελλασαρ βασιλευς ασσυριων, και ελαβε την αιν και την αβελ και την θαμααχα και την ανιωχ και την κενεζ και την ασωρ και την γαλααν και την γαλιλαιαν, πασαν γην νεφθαλι, και απωκισεν αυτους εις ασσυριους.
και συνεστρεψε συστρεμμα ωσηε υἱος ηλα επι φακεε υἱον ῥομελιου, και επαταξεν αυτον, και εθανατωσε, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου, εν ετει εικοστω ιωαθαμ υἱου αζαριου.
και τα λοιπα των λογων φακεε και παντα ὁσα εποιησεν, ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ισραηλ.
εν ετει δευτερω φακεε υἱου ῥομελιου βασιλει ισραηλ εβασιλευσεν ιωαθαμ υἱος αζαριου βασιλεως ιουδα.
υἱος εικοσι και πεντε ετων ην εν τω βασιλευειν αυτον, και εκκαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου ιερουσα θυγατηρ σαδωκ.
και εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησεν αζαριας ὁ πατηρ αυτου.
πλην τα ὑψηλα ουκ εξηρεν, ετι ὁ λαος εθυσιαζε και εθυμια εν τοις ὑψηλοις· αυτος ωκοδομησε την πυλην οικου κυριου την επανω.
και τα λοιπα των λογων ιωαθαμ και παντα ὁσα εποιησεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
εν ταις ἡμεραις εκειναις ηρξατο κυριος εξαποστελλειν εν ιουδα τον ῥαασσων βασιλεα συριας, και τον φακεε υἱον ῥομελιου.
και εκοιμηθη ιωαθαμ μετα των πατερων αυτου, και εταφη μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ του πατρος αυτου· και εβασιλευσεν αχαζ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
16
εν ετει ἑπτακαιδεκατω φακεε υἱου ῥομελιου εβασιλευσεν αχαζ υἱος ιωαθαμ βασιλεως ιουδα.
υἱος εικοσι ετων ην αχαζ εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑκκαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ουκ εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου θεου αυτου πιστως, ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και επορευθη εν ὁδω βασιλεων ισραηλ, και γε τον υἱον αυτου διηγεν εν πυρι, κατα τα βδελυγματα των εθνων ὡν εξηρε κυριος απο προσωπου των υἱων ισραηλ.
και εθυσιαζε και εθυμια εν τοις ὑψηλοις, και επι των βουνων, και ὑποκατω παντος ξυλου αλσωδους.
τοτε ανεβη ῥαασσων βασιλευς συριας και φακεε υἱος ῥομελιου βασιλευς ισραηλ εις ἱερουσαλημ εις πολεμον, και επολιορκουν επι αχαζ, και ουκ ηδυναντο πολεμειν.
εν τω καιρω εκεινω επεστρεψε ῥαασσων βασιλευς συριας την αιλαθ τη συρια, και εξεβαλε τους ιουδαιους εξ αιλαθ, και ιδουμαιοι ηλθον εις αιλαθ, και κατωκησαν εκει ἑως της ἡμερας ταυτης.
και απεστειλεν αχαζ αγγελους προς θαλγαθφελλασαρ βασιλεα ασσυριων, λεγων, δουλος σου και υἱος σου εγω, αναβηθι, σωσον με εκ χειρος βασιλεως συριας, και εκ χειρος βασιλεως ισραηλ, των επανισταμενων επʼ εμε.
και ελαβεν αχαζ αργυριον και χρυσιον το εὑρεθεν εν θησαυροις οικου κυριου και οικου του βασιλεως, και απεστειλε τω βασιλει δωρα.
και ηκουσεν αυτου βασιλευς ασσυριων· και ανεβη βασιλευς ασσυριων εις δαμασκον, και συνελαβεν αυτην, και απωκισεν αυτην, και τον ῥαασσων βασιλεα εθανατωσε.
και επορευθη βασιλευς αχαζ εις δαμασκον εις απαντην θαλγαθφελλασαρ βασιλει ασσυριων εις δαμασκον· και ειδε το θυσιαστηριον εν δαμασκω· και απεστειλεν ὁ βασιλευς αχαζ προς ουριαν τον ἱερεα το ὁμοιωμα του θυσιαστηριου και τον ῥυθμον αυτου και πασαν ποιησιν αυτου.
και ωκοδομησεν ουριας ὁ ἱερευς το θυσιαστηριον, κατα παντα ὁσα απεστειλεν ὁ βασιλευς αχαζ εκ δαμασκου.
και ειδεν ὁ βασιλευς το θυσιαστηριον, και ανεβη επʼ αυτο,
και εθυμιασε την ὁλοκαυτωσιν αυτου, και την θυσιαν αυτου, και την σπονδην αυτου, και προσεχεε το αἱμα των ειρηνικων των αυτου επι το θυσιαστηριον το χαλκουν
το απεναντι κυριου· και προσηγαγε το προσωπον του οικου κυριου, απο του αναμεσον του θυσιαστηριου και απο του αναμεσον του οικου κυριου· και εδειξεν αυτο επι μηρον του θυσιαστηριου κατα βορῥαν.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς αχαζ τω ουρια τω ἱερει, λεγων, επι το θυσιαστηριον το μεγα προσφερε την ὁλοκαυτωσιν την πρωινην και την θυσιαν την ἑσπερινην, και την ὁλοκαυτωσιν του βασιλεως και την θυσιαν αυτου, και την ὁλοκαυτωσιν παντος του λαου, και την θυσιαν αυτων και την σπονδην αυτων, και παν αἱμα ὁλοκαυτωσεως, και παν αἱμα θυσιας επʼ αυτω εκχεεις· και το θυσιαστηριον το χαλκουν εσται μοι εις τοπρωι.
και εποιησεν ουριας ὁ ἱερευς κατα παντα ὁσα ενετειλατο αυτω ὁ βασιλευς αχαζ.
και συνεκοψεν ὁ βασιλευς αχαζ τα συνκλεισματα των μεχωνωθ, και μετηρεν απʼ αυτων τον λουτηρα, και την θαλασσαν καθειλεν απο των βοων των χαλκων των ὑποκατω αυτης, και εδωκεν αυτην επι βασιν λιθινην.
και τον θεμελιον της καθεδρας ωκοδομησεν εν οικω κυριου, και την εισοδον του βασιλεως την εξω επεστρεψεν εν οικω κυριου απο προσωπου βασιλεως ασσυριων.
και τα λοιπα των λογων αχαζ ὁσα εποιησεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη αχαζ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ, και εβασιλευσεν εζεκιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
17
εν ετει δωδεκατω του αχαζ βασιλεως ιουδα εβασιλευσεν ωσηε υἱος ηλα εν σαμαρεια επι ισραηλ εννεα ετη.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, πλην ουχ ὡς οἱ βασιλεις ισραηλ οἱ ησαν εμπροσθεν αυτου.
επʼ αυτον ανεβη σαλαμανασσαρ βασιλευς ασσυριων· και εγενηθη αυτω ωσηε δουλος, και επεστρεψεν αυτω μαναα.
και εὑρε βασιλευς ασσυριων εν τω ωσηε αδικιαν, ὁτι απεστειλεν αγγελους προς σηγωρ βασιλεα αιγυπτου, και ουκ ηνεγκε μαναα τω βασιλει ασσυριων εν τω ενιαυτω εκεινω· και επολιορκησεν αυτον ὁ βασιλευς ασσυριων, και εδησεν αυτον εν οικω φυλακης.
και ανεβη ὁ βασιλευς ασσυριων εν παση τη γη, και ανεβη εις σαμαρειαν, και επολιορκησεν επʼ αυτην τρια ετη.
εν ετει εννατω ωσηε συνελαβε βασιλευς ασσυριων την σαμαρειαν, και απωκισεν ισραηλ εις ασσυριους, και κατωκισεν αυτους εν αλαε και εν αβωρ ποταμοις γωζαν, και ορη μηδων.
και εγενετο ὁτι ἡμαρτον οἱ υἱοι ισραηλ τω κυριω θεω αυτων τω αναγαγοντι αυτους εκ γης αιγυπτου ὑποκατωθεν χειρος φαραω βασιλεως αιγυπτου, και εφοβηθησαν θεους ετερους,
και επορευθησαν τοις δικαιωμασι των εθνων ὡν εξηρε κυριος εκ προσωπου υἱων ισραηλ, και οἱ βασιλεις ισραηλ ὁσοι εποιησαν,
και ὁσοι ημφιεσαντο οἱ υἱοι ισραηλ λογους, ουχ οὑτως κατα κυριου θεου αυτων· και ωκοδομησαν ἑαυτοις ὑψηλα εν πασαις ταις πολεσιν αυτων απο πυργου φυλασσοντων ἑως πολεως οχυρας,
και εστηλωσαν ἑαυτοις στηλας και αλση επι παντι βουνω ὑψηλω και ὑποκατω παντος ξυλου αλσωδους,
και εθυμιασαν εκει εν πασιν ὑψηλοις, καθως τα εθνη ἁ απωκησε κυριος εκ προσωπου αυτων, και εποιησαν κοινωνους, και εχαραξαν του παροργισαι τον κυριον,
και ελατρευσαν τοις ειδωλοις οἱς ειπε κυριος αυτοις, ου ποιησετε το ῥημα τουτο τω κυριω.
και διεμαρτυρατο κυριος εν τω ισραηλ και εν τω ιουδα και εν χειρι παντων των προφητων αυτου παντος ὁρωντος, λεγων, αποστραφητε απο των ὁδων ὑμων των πονηρων, και φυλαξατε τας εντολας μου, και τα δικαιωματα μου, και παντα τον νομον ὁν ενετειλαμην τοις πατρασιν ὑμων, ὁσα απεστειλα αυτοις εν χειρι των δουλων μου των προφητων.
και ουκ ηκουσαν, και εσκληρυναν τον νωτον αυτων ὑπερ τον νωτον των πατερων αυτων.
και τα μαρτυρια αυτου ὁσα διεμαρτυρατο αυτοις ουκ εφυλαξαν, και επορευθησαν οπισω των ματαιων, και εματαιωθησαν, και οπισω των εθνων των περικυκλω αυτων, ὡν ενετειλατο κυριος αυτοις μη ποιησαι κατα ταυτα.
εγκατελιπον τας εντολας κυριου θεου αυτων, και εποιησαν ἑαυτοις χωνευμα δυο δαμαλεις, και εποιησαν αλση, και προσεκυνησαν παση τη δυναμει του ουρανου, και ελατρευσαν τω βααλ.
και διηγον τους υἱους αυτων και τας θυγατερας αυτων εν πυρι, και εμαντευοντο μαντειας, και οιωνιζοντο· και επραθησαν του ποιησαι το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου παροργισαι αυτον.
και εθυμωθη κυριος σφοδρα εν τω ισραηλ, και απεστησεν αυτους απο του προσωπου αυτου, και ουχ ὑμελειφθη πλην φυλη ιουδα μονωτατη.
και γε ιουδας ουκ εφυλαξε τας εντολας κυριου του θεου αυτων· και επορευθησαν εν τοις δικαιωμασιν ισραηλ οἱς εποιησαν, και απεωσαντο τον κυριος.
και εθυμωθη κυριος παντι σπερματι ισραηλ, και εσαλευσεν αυτους, και εδωκεν αυτους εν χειρι διαρπαζοντων αυτους, ἑως οὑ απερῥιψεν αυτους απο προσωπου αυτου.
ὁτι πλην ισραηλ επανωθεν οικου δαυιδ, και εβασιλευσαν τον ἱεροβοαμ υἱον ναβατ· και εξεωσεν ἱεροβοαμ τον ισραηλ εξοπισθε κυριου, και εξημαρτεν αυτους ἁμαρτιαν μεγαλην.
και επορευθησαν οἱ υἱοι ισραηλ εν παση ἁμαρτια ἱεροβοαμ ἡς εποιησεν, ουκ απεστησαν απʼ αυτης
ἑως οὑ μετεστησε κυριος τον ισραηλ απο προσωπου αυτου, καθως ελαλησε κυριος εν χειρι παντων των δουλων αυτου των προφητων· και απωκισθη ισραηλ επανωθεν της γης αυτου εις ασσυριους ἑως της ἡμερας ταυτης.
και ηγαγε βασιλευς ασσυριων εκ βαβυλωνος τον εκ χουνθα, απο αια, και απο αἱμαθ, και σεπφαρουαιν, και κατωκισθησαν εν πολεσι σαμαρειας αντι των υἱων ισραηλ, και εκληρονομησαν την σαμαρειαν, και κατωκισθησαν εν ταις πολεσιν αυτης.
και εγενετο εν αρχη της καθεδρας αυτων ουκ εφοβηθησαν τον κυριον, και απεστειλε κυριος εν αυτοις τους λεοντας, και ησαν αποκτενιοντες εν αυτοις.
και ειπαν τω βασιλει ασσυριων λεγοντες, τα εθνη ἁ απωκισας και αντεκαθισας εν πολεσι σαμαρειας ουκ εγνωσαν το κριμα του θεου της γης, και απεστειλεν εις αυτους τους λεοντας, και ιδου εισι θανατουντες αυτους, καθοτι ουκ οιδασι το κριμα του θεου της γης.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς ασσυριων, λεγων, απαγαγετε εκειθεν, και πορευεσθωσαν, και κατοικητωσαν εκει, και φωτιουσιν αυτους το κριμα του θεου της γης.
και ηγαγον ἑνα των ἱερεων ὡν απωκισαν απο σαμαρειας, και εκαθισεν εν βαιθηλ, και ην φωτιζων αυτους πως φοβηθωσι τον κυριον.
και ησαν ποιουντες εθνη εθνη θεους αυτων· και εθηκαν εν οικω των ὑψηλων ὡν εποιησαν οἱ σαμαρειται, εθνη εθνη εν ταις πολεσιν αυτων εν αἱς κατωκουν.
και οἱ ανδρες βαβυλωνος εποιησαν την σωκχωθ βενιθ, και οἱ ανδρες χουθ εποιησαν την εργελ, και οἱ ανδρες αἱμαθ εποιησαν την ασιμαθ,
και οἱ ευαιοι εποιησαν την εβλαζερ και την θαρθακ, και ὁ σεπφαρουαιμ ἡνικα κατεκαιον τους υἱους αυτων εν πυρι τω αδραμελεχ και ανημελεχ θεοις σεπφαρουαιμ.
και ησαν φοβουμενοι τον κυριον· και κατωκισαν τα βδελυγματα αυτων εν τοις οικοις των ὑψηλων ἁ εποιησαν εν σαμαρεια, εθνος εθνος εν πολει εν ἡ κατωκουν εν αυτη· και ησαν φοβουμενοι τον κυριον· και εποιησαν ἑαυτοις ἱερεις των ὑψηλων, και εποιησαν ἑαυτοις εν οικω των ὑψηλων.
και τον κυριον εφοβουντο, και τοις θεοις αυτων ελατρευον κατα το κριμα των εθνων, ὁθεν απωκισαν αυτους εκειθεν.
ἑως της ἡμερας ταυτης αυτοι εποιουν κατα το κριμα αυτων· αυτοι φοβουνται, και αυτοι ποιουσι κατα τα δικαιωματα αυτων, και κατα την κρισιν αυτων, και κατα τον νομον, και κατα την εντολην ἡν ενετειλατο κυριος τοις υἱοις ιακωβ, οὑ εθηκε το ονομα αυτου ισραηλ.
και διεθετο κυριος μετʼ αυτων διαθηκην, και ενετειλατο αυτοις, λεγων, ου φοβηθησεσθε θεους ἑτερους, και ου προσκυνησετε αυτοις, και ου λατρευσετε αυτοις, και ου θυσιασετε αυτοις·
ὁτι αλλʼ η τω κυριω ὁς ανηγαγεν ὑμας εκ γης αιγυπτου εν ισχυι μεγαλη και εν βραχιονι ὑψηλω, αυτον φοβηθησεσθε, και αυτω προσκυνησετε, αυτω θυσετε.
τα δικαιωματα και τα κριματα και τον νομον και τας εντολας, ἁς εγραψεν ὑμιν ποιειν, φυλασσεσθε πασας τας ἡμερας, και ου φοβηθησεσθε θεους ἑτερους.
και την διαθηκην ἡν διεθετο μεθʼ ὑμων ουκ επιλησεσθε· και ου φοβηθησεσθε θεους ἑτερους·
αλλʼ η τον κυριον θεον ὑμων φοβηθησεσθε, και αυτος εξελειται ὑμας εκ παντων των εχθρων ὑμων.
και ουκ ακουσεσθε ετι τω κριματι αυτων, ὁ αυτοι ποιουσι.
και ησαν τα εθνη ταυτα φοβουμενοι τον κυριον, και τοις γλυπτοις αυτων ησαν δουλευοντες· και γε οἱ υἱοι και υἱοι των υἱων αυτων, καθα εποιησαν οἱ πατερες αυτων, ποιουσιν ἑως της ἡμερας ταυτης.
18
και εγενετο εν ετει τριτω τω ωσηε υἱω ηλα βασιλει ισραηλ εβασιλευσεν εζεκιας υἱος αχαζ βασιλεως ιουδα.
υἱος εικοσι και πεντε ετων εν τω βασιλευειν αυτον, και εικοσι και εννεα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου αβου, θυγατηρ ζαχαριου.
και εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου κατα παντα ὁσα εποιησε δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
αυτος εξηρε τα ὑψηλα, και συνετριψε τας στηλας, και εξωλεθρευσε τα αλση, και τον οφιν τον χαλκουν ὁν εποιησε μωυσης, ὁτι ἑως των ἡμερων εκεινων ησαν οἱ υἱοι ισραηλ θυμιωντες αυτω· και εκαλεσεν αυτον νεεσθαν.
εν κυριω θεω ισραηλ ηλπισεν, και μετʼ αυτον ουκ εγενηθη ὁμοιος αυτω εν βασιλευσιν ιουδα, και εν τοις γενομενοις εμπροσθεν αυτου.
και εκολληθη τω κυριω, ουκ απεστη οπισθεν αυτου, και εφυλαξε τας εντολας αυτου ὁσας ενετειλατο μωυση.
και ην κυριος μετʼ αυτου, και εν πασιν οἱς εποιει, συνηκε· και ηθετησεν εν τω βασιλει ασσυριων, και ουκ εδουλευσεν αυτω.
αυτος επαταξεν τους αλλοφυλους ἑως γαζης, και ἑως ὁριου αυτης απο πυργου φυλασσοντων και ἑως πολεως οχυρας.
και εγενετο εν τω ετει τω τεταρτω βασιλει εζεκια, αυτος ενιαυτος ὁ ἑβδομος τω ωσηε υἱω ηλα βασιλει ισραηλ, ανεβη σαλαμανασσαρ βασιλευς ασσυριων επι σαμαρειαν, και επολιορκει επʼ αυτην,
και κατελαβετο αυτην απο τελους τριων ετων εν ετει ἑκτω τω ἑζεκια, αυτος ενιαυτος εννατος τω ωσηε βασιλει ισραηλ, και συνελημφθη σαμαρεια.
και απωκισε βασιλευς ασσυριων την σαμαρειαν εις ασσυριους, και εθηκεν αυτους εν ἁλαε και εν αβωρ ποταμω γωζαν και ορη μηδων·
ανθʼ ὡν ὁτι ουκ ηκουσαν της φωνης κυριου θεου αυτων, και παρεβησαν την διαθηκην αυτου παντα ὁσα ενετειλατο μωυσης ὁ δουλος κυριου, και ουκ ηκουσαν και ουκ εποιησαν.
και τω τεσσαρεσκαιδεκατω ετει ετει του βασιλεως βασιλεως ἑζεκιου ανεβη σενναχηριμ βασιλευς ασσυριων επι τας πολεις ιουδα τας οχυρας, και συνελαβεν αυτας.
και απεστειλεν εζεκιας βασιλευς ιουδα αγγελους προς βασιλεα ασσυριων εις λαχις, λεγων, ἡμαρτηκα, αποστραφηθι απʼ εμου· ὁ εαν επιθης επʼ εμε, βαστασω· και επεθηκεν ὁ βασιλευς ασσυριων επι ἑζεκιαν βασιλεα ιουδα τριακοσια ταλαντα αργυριου, και τριακοντα ταλαντα χρυσιου.
και εδωκεν ἑζεκιας παν το αργυριον το εὑρεθεν εν οικω κυριου, και εν θησαυροις οικου του βασιλεως.
εν τω καιρω εκεινω συνεκοψεν ἑζεκιας τας θυρας ναου, και τα εστηριγμενα ἁ εχρυσωσεν ἑζεκιας ὁ βασιλευς ιουδα, και εδωκεν αυτα βασιλει ασσυριων.
και απεστειλε βασιλευς ασσυριων τον θανθαν και τον ῥαφις και τον ῥαψακην εκ λαχις προς τον βασιλεα ἑζεκιαν εν δυναμει βαρεια επι ἱερουσαλημ· και ανεβησαν και ηλθον εις ἱερουσαλημ, και εστησαν εν τω ὑδραγωγω της κολυμβηθρας της ανω, ἡ εστιν εν τη ὁδω του αγρου του γναφεως.
και εβοησαν προς εζεκιαν· και ηλθον προς αυτον ἑλιακιμ υἱος χελκιου ὁ οικονομος, και σωμνας ὁ γραμματευς, και ιωας ὁ νἱος σαφατ ὁ αναμιμνησκων.
και ειπε προς αυτους ῥαψακης, ειπατε δη προς εζεκιαν, ταδε λεγει ὁ βασιλευς, ὁ μεγας βασιλευς ασσυριων, τι ἡ πεποιθησις αὑτη ἡν πεποιθας;
ειπας, πλην λογοι χειλεων, βουλη και δυναμις εις πολεμον· νυν ουν τινι πεποιθως ηθετησας εν εμοι;
νυν ιδου πεποιθας σαυτω επι την ῥἁβδον την καλαμινην της τεθλασμενην ταυτην, επʼ αιγυπτον; ὁς αν στηριχθη ανηρ επʼ αυτην, και εισελευσεται εις την χειρα αυτου, και τρησει αυτην· οὑτως φαραω βασιλευς αιγυπτου πασι τοις πεποιθοσιν επʼ αυτον.
και ὁτι ειπας προς με, επι κυριον θεον πεποιθαμεν· ουχι αυτος οὑτος απεστησεν εζεκιας τα ὑψηλα αυτου και τα θυσιαστηρια αυτου, και ειπε τω ιουδα και τη ἱερουσαλημ, ενωπιον του θυσιαστηριου τουτου προσκυνησετε εν ιερουσαλημ;
και νυν μιχθητε δη τω κυριω μου βασιλει ασσυριων, και δωσω σοι δισχιλιους ἱππους, ει δυνηση δουναι σεαυτω επιβατας επʼ αυτους.
και πως αποστρεψεις το προσωπον τοπαρχου ἑνος των δουλων του κυριου μου των ελαχιστων; και ηλπισας σαυτω επʼ αιγυπτον εις ἁρματα και ἱππεις.
και νυν μη ανευ κυριου ανεβημεν επι τον τοπον τουτον του διαφθειραι αυτον; κυριος ειπε προς με, αναβηθι επι την γην ταυτην και διαφθειρον αυτην.
και ειπεν ἑλιακιμ υἱος χελκιου και σωμνας και ιωας προς ῥαψακην, λαλησον δη προς τους παιδας σου συριστι, ὁτι ακουομεν ἡμεις· και ου λαλησεις μεθʼ ἡμων ιουδαιστι· και ἱνατι λαλεις εν τοις ωσι του λαου του επι του τειχους;
και ειπε προς αυτους ῥαψακης, μη επι τον κυριον σου και προς σε απεστειλε με ὁ κυριος μου λαλησαι τους λογους τουτους; ουχι επι τους ανδρας τους καθημενους επι του τειχους, του φαγειν την κοπρον αυτων, και πιειν το ουρον αυτων μεθʼ ὑμων ἁμα;
και εστη ῥαψακης και εβοησε φωνη μεγαλη ιουδαιστι, και ελαλησε και ειπεν, ακουσατε τους λογους του μεγαλου βασιλεως ασσυριων.
ταδε λεγει ὁ βασιλευς, μη επαιρετω ὑμας εζεκιας λογοις, ὁτι ου μη δυνηται ὑμας εξελεσθαι εκ χειρος αυτου.
και μη επελπιζετω ὑμας εζεκιας προς κυριον, λεγων, εξαιρουμενος εξελειται κυριος, ου μη παραδοθη ἡ πολις αὑτη εν χειρι βασιλεως ασσυριων.
μη ακουετε εζεκιου· ὁτι ταδε λεγει ὁ βασιλευς ασσυριων, ποιησατε μετʼ εμου ευλογιαν, και εξελθατε προς με, και πιεται ανηρ την αμπελον αυτου, και ανηρ την συκην αυτου φαγεται, και πιεται ὑδωρ του λακκου αυτου,
ἑως ελθω και λαβω ὑμας εις γην ὡς γη ὑμων, γη σιτου και οινου και αρτου και αμπελωνων, γη ελαιας ελαιου και μελιτος, και ζησετε και ου μη αποθανητε· και μη ακουετε εζεκιου, ὁτι απατα ὑμας, λεγων, κυριος ῥυσεται ὑμας.
μη ῥυομενοι ερῥυσαντο οἱ θεοι των εθνων ἑκαστος την ἑαυτου χωραν εκ χειρος βασιλεως ασσυριων;
που εστιν ὁ θεος αἱμαθ, και αρφαδ; που εστιν ὁ θεος σεπφαρουαιμ, ανα, και αβα, ὁτι εξειλαντο σαμαρειαν εκ χειρος μου;
τις εν πασι τοις θεοις των γαιων, οἱ εξειλαντο τας γας αυτων εκ χειρος μου, ὁτι εξελειται κυριος την ἱερουσαλημ εκ χειρος μου;
και εκωφευσαν και ουκ απεκριθησαν αυτω λογον, ὁτι εντολη του βασιλεως, λεγων, ουκ αποκριθησεσθε αυτω.
και εισηλθεν ελιακιμ υἱος χελκιου ὁ οικονομος, και σωμνας ὁ γραμματευς, και ιωας υἱος σαφατ ὁ αναμιμνησκων προς εζεκιαν, διερῥηχοτες τα ἱματια, και ανηγγειλαν αυτω τους λογους ῥαψακου.
19
και εγενετο ὡς ηκουσεν ὁ βασιλευς εζεκιας, και διερῥηξε τα ἱματια αυτου, και περιεβαλετο σακκον, και εισηλθεν εις οικον κυριου.
και απεστειλεν ἑλιακιμ τον οικονομον, και σωμναν τον γραμματεα, και τους πρεσβυτερους των ἱερεων περιβεβλημενους σακκους, προς ἡσαιαν τον προφητην υἱον αμως.
και ειπον προς αυτον, ταδε λεγει εζεκιας, ἡμερα θλιψεως και ελεγμου και παροργισμου ἡ ἡμερα αὑτη· ὁτι ηλθον υἱοι ἑως ωδινων, και ισχυς ουκ εστι τη τικτουση.
ει πως εισακουσεται κυριος ὁ θεος σου παντας τους λογους ῥαψακου, ὁν απεστειλεν αυτον βασιλευς ασσυριων ὁ κυριος αυτου ονειδιζειν θεον ζωντα, και βλασφημειν εν λογοις οἱς ηκουσε κυριος ὁ θεος σου, και ληψη προσευχην περι του λειμματος του εὑρισκομενου.
και ηλθον οἱ παιδες του βασιλεως εζεκιου προς ἡσαιαν.
και ειπεν αυτοις ἡσαιας, ταδε ερειτε προς τον κυριον ὑμων, ταδε λεγει κυριος, μη φοβηθης απο των λογων ὡν ηκουσας, ὡν εβλασφημησαν τα παιδαρια βασιλεως ασσυριων.
ιδου εγω διδωμι εν αυτω πνευμα, και ακουσεται αγγελιαν, και αποστραφησεται εις την γην αυτου· και καταβαλω αυτον εν ῥομφαια εν τη γη αυτου.
και επεστρεψε ῥαψακης, και εὑρε τον βασιλεα ασσυριων πολεμουντα επι λοβνα, ὁτι ηκουσεν ὁτι απηρεν εκ λαχις.
και ηκουσε περι θαρακα βασιλεως αιθιοπων, λεγων, ιδου εξηλθε πολεμειν μετα σου· και επεστρεψε, και απεστειλεν αγγελους προς εζεκιαν, λεγων,
μη επαιρετω σε ὁ θεος σου εφʼ ὡ συ πεποιθας εν αυτω, λεγων, ου μη παραδοθη ἱερουσαλημ εις χειρας βασιλεως ασσυριων.
ιδου συ ηκουσας παντα ὁσα εποιησαν βασιλεις ασσυριων πασαις ταις γαιαις του αναθεματισαι αυτας· και συ ῥυσθηση;
μη εξαιρουμενοι εξειλαντο αυτους οἱ θεοι των εθνων, οὑς διεφθειραν οἱ πατρες μου, την τε γωζαν, και την χαρῥαν, και την ῥαφις, και υἱους εδεμ τους εν θαεσθεν;
που εστιν ὁ βασιλευς αἱμαθ, και ὁ βασιλευς αρφαδ; και που εστιν ὁ βασιλευς της πολεως σεπφαρουαιν, ανα, και αβα;
και ελαβεν εζεκιας τα βιβλια εκ χειρος των αγγελων, και ανεγνω αυτα· και ανεβη εις οικον κυριου, και ανεπτυξεν αυτα εζεκιας εναντιον κυριου,
και ειπε, κυριε ὁ θεος ισραηλ ὁ καθημενος επι των χερουβιμ, συ ει ὁ θεος μονος εν πασαις ταις βασιλειαις της γης, συ εποιησας τον ουρανον και την γην.
κλινον κυριε το ους σου και ακουσον, ανοιξον κυριε τους οφθαλμους σου και ιδε, και ακουσον τους λογους σενναχηριμ οὑς απεστειλεν ονειδιζειν θεον ζωντα.
ὁτι αληθεια κυριε ηρημωσαν βασιλεις ασσυριων τα εθνη,
και εδωκαν τους θεους αυτων εις το πυρ, ὁτι ου θεοι εισιν, αλλʼ η εργα χειρων ανθρωπων ξυλα και λιθος· και απωλεσαν αυτους.
και νυν, κυριε ὁ θεος ἡμων, σωσον ἡμας εκ χειρος αυτου, και γνωσονται πασαι αἱ βασιλειαι της γης, ὁτι συ κυριος ὁ θεος μονος.
και απεστειλεν ἡσαιας υἱος αμως προς εζεκιαν, λεγων, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος των δυναμεων θεος ισραηλ, ἁ προσηυξω προς με περι σενναχηριμ βασιλεως ασσυριων, ηκουσα.
οὑτος ὁ λογος ὁν ελαλησε κυριος επʼ αυτον, εξουδενησε σε και εμυκτηρισε σε παρθενος θυγατηρ σιων, επι σοι κεφαλην αυτης εκινησε θυγατηρ ἱερουσαλημ.
τινα ωνειδισας, και τινα εβλασφημησας; και επι τινα ὑψωσας φωνην, και ηρας εις ὑψος τους οφθαλμους σου; εις τον ἁγιον του ισραηλ;
εν χειρι αγγελων σου ωνειδισας κυριον, και ειπας, εν τω πληθει των ἁρματων μου εγω αναβησομαι εις ὑψος ορεων μηρους του λιβανου, και εκοψα το μεγεθος της κεδρου αυτου, τα εκλεκτα κυπαρισσων αυτου, και ηλθον εις μεσον δρυμου και καρμηλου.
εγω εψυξα και επιον ὑδατα αλλοτρια, και εξερημωσα τω ιχνει του ποδος μου παντας ποταμους περιοχης.
επλασα αυτην, συνηγαγον αυτην· και εγενηθη εις επαρσεις αποικεσιων μαχιμων πολεις οχυρας.
και οἱ ενοικουντες εν αυταις ησθενησαν τη χειρι, επτηξαν και κατησχυνθησαν· εγενοντο χορτος αγρου, η χλωρα βοτανη, χλοη δωματων, και πατημα απεναντι ἑστηκοτος.
και την καθεδραν σου και την εξοδον σου εγνων, και τον θυμον σου επʼ εμε,
δια το οργισθηναι σε επʼ εμε, και το στρηνος σου ανεβη εν τοις ωσι μου· και θησω τα αγκιστρα μου εν τοις μυκτηρσι σου, και χαλινον εν τοις χειλεσι σου, και αποστρεψω σε εν τη ὁδω ἡ ηλθες εν αυτη.
και τουτο σοι το σημειον· φαγε τουτον τον ενιαυτον αυτοματα, και τω ετει τω δευτερω τα ανατελλοντα, και ετει τριτω σπορα και αμητος και φυτεια αμπελωνων, και φαγεσθε τον καρπον αυτων.
και προσθησει τον διασεσωσμενον οικου ιουδα το ὑπολειφθεν ῥιζαν κατω, και ποιησει καρπον ανω.
ὁτι εξ ἱερουσαλημ εξελευσεται καταλειμμα, και ανασωζομενος εξ ορους σιων· ὁ ζηλος κυριου των δυναμεων ποιησει τουτο.
ουχ οὑτως;
τη ὁδω ἡ ηλθεν, εν αυτη αποστραφησεται, και εις την πολιν ταυτην ουκ εισελευσεται, λεγει κυριος.
και ὑπερασπιω ὑπερ της πολεως ταυτης διʼ εμε και δια δαυιδ τον δουλον μου.
και εγενετο νυκτος, και εξηλθεν αγγελος κυριου και επαταξεν εν τη παρεμβολη των ασσυριων ἑκατον ογδοηκονταπεντε χιλιαδας· και ωρθρισαν τοπρωι, και ιδου παντες σωματα νεκρα.
και απηρε και επορευθη και απεστρεψε σενναχηριμ βασιλευς ασσυριων, και ωκησεν εν νινευη.
και εγενετο αυτου προσκυνουντος εν οικω μεσεραχ του θεου αυτου, και αδραμελεχ και σαρασαρ οἱ υἱοι αυτου επαταξαν αυτον εν μαχαιρα· και αυτοι εσωθησαν εις γην αραραθ· και εβασιλευσεν ασορδαν ὁ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
20
εν ταις ἡμεραις εκειναις ηρῥωστησεν εζεκιας εις θανατον· και εισηλθε προς αυτον ἡσαιας υἱος αμως ὁ προφητης, και ειπε προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, εντειλαι τω οικω σου, αποθνησκεις συ και ου ζηση.
και επεστρεψεν εζεκιας προς τον τοιχον, και ηυξατο προς κυριον λεγων
κυριε, μνησθητι δη ὁσα περιεπατησα ενωπιον σου εν αληθεια και καρδια πληρει, και το αγαθον εν οφθαλμοις σου εποιησα· και εκλαυσεν εζεκιας κλαυθμω μεγαλω.
και ην ἡσαιας εν τη αυλη τη μεση, και ῥημα κυριου εγενετο προς αυτον, λεγων,
επιστρεψον, και ερεις προς εζεκιαν τον ἡγουμενον του λαου μου, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος δαυιδ του πατρος σου, ηκουσα της προσευχης σου, ειδον τα δακρυα σου· ιδου εγω ιασομαι σε· τη ἡμερα τη τριτη αναβηση εις οικον κυριου.
και προσθησω επι τας ἡμερας σου πεντεκαιδεκα ετη· και εκ χειρος· βασιλεως ασσυριων σωσω σε και την πολιν ταυτην, και ὑπερασπιω ὑπερ της πολεως ταυτης διʼ εμε και δια δαυιδ τον δουλον μου.
και ειπε, λαβετωσαν παλαθην συκων, και επιθετωσαν επι το ἑλκος, και ὑγιασει.
και ειπεν εζεκιας προς ἡσαιαν, τι το σημειον ὁτι ιασεται με κυριος, και αναβησομαι εις οικον κυριου τη ἡμερα τη τριτη;
και ειπεν ἡσαιας, τουτο το σημειον παρα κυριου, ὁτι ποιησει κυριος τον λογον ὁν ελαλησε· πορευσεται ἡ σκια δεκα βαθμους, εαν επιστρεψη δεκα βαθμους.
και ειπεν εζεκιας, κουφον την σκιαν κλιναι δεκα βαθμους· ουχι, αλλʼ επιστραφητω ἡ σκια εν τοις αναβαθμοις δεκα βαθμους εις τα οπισω.
και εβοησεν ἡσαιας ὁ προφητης προς κυριον, και επεστρεψεν ἡ σκια εν τοις αναβαθμοις εις τα οπισω δεκα βαθμους.
εν τω καιρω εκεινω απεστειλε μαρωδαχ βαλαδαν υἱος βαλαδαν βασιλευς βαβυλωνος βιβλια και μαναα προς εζεκιαν, ὁτι ηκουσεν ὁτι ηρῥωστησεν εζεκιας.
και εχαρη επʼ αυτοις εζεκιας, και εδειξεν αυτοις ὁλον τον οικον του νεχωθα, το αργυριον και το χρυσιον, τα αρωματα και το ελαιον το αγαθον, και τον οικον των σκευων, και ὁσα εὑρεθη εν τοις θησαυροις αυτου· ουκ ην λογος ὁν ουκ εδειξεν αυτοις εζεκιας εν τω οικω αυτου και εν παση τη εξουσια αυτου.
και εισηλθεν ἡσαιας ὁ προφητης προς τον βασιλεα ἑζεκιαν, και ειπε προς αυτον, τι ελαλησαν οἱ ανδρες ουτοι, και ποθεν ἡκασι προς σε; και ειπεν εζεκιας, εκ γης πορῥωθεν ἡκασιν προς με, εκ βαβυλωνος.
και ειπε, τι ειδον εν τω οικω σου; και ειπε παντα ὁσα εν τω οικω μου ειδον· ουκ ην εν τω οικω μου ὁ ουκ εδειξα αυτοις, αλλα και τα εν τοις θησαυροις μου.
και ειπεν ἡσαιας προς εζεκιαν, ακουσον λογον κυριου,
ιδου ἡμεραι ερχονται, και ληφθησεται παντα τα εν τω οικω σου, και ὁσα εθησαυρισαν οἱ πατερες σου ἑως της ἡμερας ταυτης, εις βαβυλωνα· και ουχ ὑπολειφθησεται ῥημα ὁ ειπε κυριος.
και οἱ υἱοι σου οἱ εξελευσονται εκ σου οὑς γεννησεις, ληψεται, και εσονται ευνουχοι εν τω οικω του βασιλεως βαβυλωνος.
και ειπεν εζεκιας προς ἡσαιαν, αγαθος ὁ λογος κυριου ὁν ελαλησεν· εστω ειρηνη εν ταις ἡμεραις μου.
και τα λοιπα των λογων εζεκιου και πασα ἡ δυναστεια αυτου και ὁσα εποιησε, την κρηνην και τον ὑδραγωγον, και εισηγαγε το ὑδωρ εις την πολιν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη εζεκιας μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσε μανασσης υἱος αυτου αντʼ αυτου.
21
υἱος δωδεκα ετων μανασσης εν τω βασιλευειν αυτον, και πεντηκοντα και πεντε ετη εβασιλευσεν εν ιερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ἁψιβα.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, κατα τα βδελυγματα των εθνων ὡν εξηρε κυριος απο προσωπον των υἱων ισραηλ.
και επεστρεψε και ωκοδομησε τα ὑψηλα ἁ κατεσπασεν ἑζεκιας ὁ πατηρ αυτου, και ανεστησε θυσιαστηριον τη βααλ, και εποιησε τα αλση καθως εποιησεν αχααβ βασιλευς ισραηλ, και προσεκυνησε παση τη δυναμει του ουρανου, και εδουλευσεν αυτοις.
και ωκοδομησε θυσιαστηριον εν οκω κυριου, ὡς ειπεν, εν ιερουσαλημ θησω το ονομα μου.
και ωκοδομησε θυσιαστηριον παση τη δυναμει του ουρανου εν ταις δυσιν αυλαις οικου κυριου.
και διηγε τους υἱους αυτου εν πυρι, και εκληδονιζετο και οιωνιζετο, και εποιησε τεμενη, και γνωστας επληθυνε του ποιειν το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου παροργισαι αυτον.
και εθηκε το γλυπτον του αλσους εν τω οικω ὡ ειπε κυριος προς δαυιδ και προς σαλωμων τον υἱον αυτου, εν τω οικω τουτω και εν ιερουσαλημ ἡ εξελεξαμην εκ πασων φυλων του ισραηλ και θησω το ονομα μου εις τον αιωνα,
και ου προσθησω του σαλευσαι τον ποδα ισραηλ απο της γης ἡς εδωκα τοις πατρασιν αυτων, οἱ τινες φυλαξουσι παντα ὁσα ενετειλαμην κατα πασαν την εντολην ἡν ενετειλατο αυτοις ὁ δουλος μου μωυσης.
και ουκ ηκουσαν, και επλανησεν αυτους μανασσης του ποιησαι το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου ὑπερ τα εθνη, ἁ ηθανισε κυριος εκ προσωπου υἱων ισραηλ.
και ελαλησε κυριος εν χειρι δουλων αυτου των προφητων, λεγων,
ανθʼ ὡν ὁσα εποιησε μανασσης ὁ βασιλευς ιουδα τα βδελυγματα ταυτα τα πονηρα απο παντων ὡν εποιησεν ὁ αμορῥαιος ὁ εμπροσθεν, και εξημαρτε και γε ιουδαν εν τοις ειδωλοις αυτων,
ουχ οὑτως· ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ιδου εγω φερω κακα επι ιερουσαλημ και ιουδαν, ὡστε παντος ακουοντος ηχησει αμφοτερα τα ωτα αυτου·
και εκτενω επι ἱερουσαλημ το μετρον σαμαρειας και το σταθμιον οικου αχααβ· και απαλειψω την ἱερουσαλημ, καθως απαλειφεται ὁ αλαβαστρος απαλειφομενος και καταστρεφεται επι προσωπον αυτου.
και απεωσομαι το ὑπολειμμα της κληρονομιας μου, και παραδωσω αυτους εις χειρας εχθρων αυτων, και εσονται εις διαρπαγην και εις προνομην πασι τοις εχθροις αυτων,
ανθʼ ὡν ὁσα εποιησαν το πονηρον εν οφθαλμοις μου, και ησαν παροργιζοντες με απο της ἡμερας ἡς εξηγαγον τους πατερας αυτων εξ αιγυπτου και ἑως της ἡμερας ταυτης.
και γε αἱμα αθωον εξεχεε μανασσης πολυ σφοδρα ἑως οὑ επλησε την ἱερουσαλημ στομα εις στομα, πλην απο των ἁμαρτιων αυτου ὡν εξημαρτε τον ιουδαν του ποιησαι το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου.
και τα λοιπα των λογων μανασση και παντα ὁσα εποιησε, και ἡ ἁμαρτια αυτου ἡν ἡμαρτεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη μανασσης μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν τω κηπω του οικου αυτου εν κηπω οζα· και εβασιλευσεν αμως υἱος αυτου αντʼ αυτου.
υἱος εικοσι και δυο ετων αμως εν τω βασιλευειν αυτον, και δυο ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου μεσολλαμ, θυγατηρ αρους εξ ιετεβα.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου καθως εποιησε μανασσης, ὁ πατηρ αυτου.
και επορευθη εν παση ὁδω ἡ επορευθη ὁ πατηρ αυτου, και ελατρευσε τοις ειδωλοις οἱς ελατρευσεν ὁ πατηρ αυτου, και προσεκυνησεν αυτοις.
και εγκατελιπε τον κυριον θεον των πατερων αυτου, και ουκ επορευθη εν ὁδω κυριου.
και συνεστραφησαν οἱ παιδες αμως προς αυτον, και εθανατωσαν τον βασιλεα εν τω οικω αυτου.
και επαταξεν ὁ λαος της γης παντας τους συστραφεντας επι τον βασιλεα αμως, και εβασιλευσεν ὁ λαος της γης τον ιωσιαν υἱον αυτου αντʼ αυτου.
και τα λοιπα των λογων αμως ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εθαψαν αυτον ἑν τω ταφω αυτου ἑν τω κητω οζα, και εβασιλευσεν ιωσιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
22
υἱος οκτω ετων ιωσειας εν τω βασιλευειν αυτον, και τριακοντα και ἑν ετος εβασιλευσεν εν ιερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ιεδια, θυλατηρ εδεια εκ βασουρωθ.
και εποιησε το ευθες εν οφθαλμοις κυριου, και επορευθη εν παση ὁδω δαυιδ του πατρος αυτου, ουκ απεστη δεξια και αριστερα.
και εγενηθη εν τω οκτωκαιδεκατω ετει τω βασιλει ιωσεια, εν τω μηνι τω ογδοω απεστειλεν ὁ βασιλευς τον σαπφαν υἱον εζελιου υἱου μεσολλαμ τον γραμματεα οικου κυριου, λεγων,
αναβηθι προς χελκιαν τον ἱερεα τον μεγαν, και σφραγισον το αργυριον το εισενεχθεν εν οικω κυριου, ὁ συνηγαγον οἱ φυλασσοντες τον σταθμον παρα του λαου.
και δοτωσαν αυτο επι χειρα ποιουντων τα εργα των καθεσταμενων εν οικω κυριου· και εδωκεν αυτο τοις ποιουσι τα εργα τοις εν οικω κυριου του κατισχυσαι το βεδεκ του οικου,
τοις τεκτοσι και τοις οικοδομοις και τοις τειχισταις, και του κτησασθαι ξυλα και λιθους λατομητους, του κραταιωσαι το βεδεκ του οικου.
πλην ουκ εξελογιζοντο αυτους το αργυριον το διδομενον αυτοις, ὁτι εν πιστει αυτοι ποιουσι.
και ειπε χελκιας ὁ ἱερευς ὁ μεγας προς σαπφαν τον γραμματεα, βιβλιον του νομου εὑρον εν οικω κυριου· και εδωκε χελκιας το βιβλιον προς σαπφαν, και ανεγνω αυτο.
και εισηλθεν εν οικω κυριου προς τον βασιλεα, και απεστρεψε τω βασιλει ῥημα, και ειπεν, εχωνευσαν οἱ δουλοι σου το αργυριον το εὑρεθεν εν οικω κυριου, και εδωκαν αυτο επι χειρα ποιουντων τα εργα καθεσταμενων εν οικω κυριου.
και ειπε σαπφαν ὁ γραμματευς προς τον βασιλεα, λεγων, βιβλιον εδωκε μοι χελκιας ὁ ἱερευς· και ανεγνω αυτο σαπφαν ενωπιον του βασιλεως.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ὁ βασιλευς τους λογους βιβλιου του νομου, και διερῥηξε τα ἱματια ἑαυτου.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω χελκια τω ἱερει, και τω αχικαμ υἱω σαπφαν, και τω αχοβωρ υἱω μιχαιου, και τω σαπφαν τω γραμματει, και τω ασαια δουλω του βασιλεως, λεγων,
δευτε, εκζητησατε τον κυριον περι εμου, και περι παντος του λαου, και περι παντος του ιουδα, και περι των λογων του βιβλιου του εὑρεθεντος τουτου, ὁτι μεγαλη ἡ οργη κυριου εκκεκαυμενη εν ἡμιν, ὑπερ οὑ ουκ ηκουσαν οἱ πατερες ἡμων των λογων του βιβλιου τουτου του ποιειν κατα παντα τα γεγραμμενα καθʼ ἡμων.
και επορευθη χελκιας ὁ ἱερευς, και αχικαμ, και αχοβωρ, και σαπφαν, και ασαιας προς ολδαν την προφητιν μητερα σελλημ υἱου θεκουαυ υἱου αρας του ἱματιοφυλακος· και αὑτη κατωκει εν ιερουσαλημ εν τη μασενα· και ελαλησαν προς αυτην.
και ειπεν αυτοις, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ειπατε τω ανδρι τω αποστειλαντι ὑμας προς με,
ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω κακα επι τον τοπον τουτον, και επι τους ενοικουντας αυτον παντας τους λογους του βιβλιου οὑς ανεγνω βασιλευς ιουδα,
ανθʼ ὡν εγκατελιπον με, και εθυμιων θεοις ἑτεροις, ὁπως παροργισωσι με εν τοις εργοις των χειρων αυτων, και εκκαυθησεται θυμος μου εν τω τοπω τουτω και ου σβεσθησεται.
και προς βασιλεα ιουδα τον αποστειλαντα ὑμας επιζητησαι τον κυριον, ταδε ερειτε προς αυτον, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, οἱ λογοι οὑς ηκουσας,
ανθʼ ὡν ὁτι ἡπαλυνθη ἡ καρδια σου, και ενετραπης απο προσωπου, ὡς ηκουσας ὁσα ελαλησα επι τον τοπον τουτον και επι τους ενοικουντας αυτον, του ειναι εις αφανισμον και εις καταραν, και διερῥηξας τα ἱματια σου και εκλαυσας ενωπιον μου, και γε εγω ηκουσα, λεγει κυριος.
ουχ οὑτως· ιδου προστιθημι σε προς τους πατερας σου, και συναχθηση εις τον ταφον σου εν ειρηνη, και ουκ οφθησεται εν τοις οφθαλμοις σου εν πασι τοις κακοις οἱς εγω ειμι επαγω επι τον τοπον τουτον.
23
και επεστρεψαν τω βασιλει το ῥημα· και απεστειλεν ὁ βασιλευς, και συνηγαγε προς ἑαυτον παντας τους πρεσβυτερους ιουδα και ιερουσαλημ.
και ανεβη ὁ βασιλευς εις οικον κυριου, και πας ανηρ ιουδα και παντες οἱ κατοικουντες εν ιερουσαλημ μετʼ αυτου, και οἱ ἱερεις, και οἱ προφηται, και πας ὁ λαος απο μικρου και ἑως μεγαλου, και ανεγνω εν ωσιν αυτων παντας τους λογους του βιβλιου της διαθηκης του εὑρεθεντος εν οικω κυριου.
και εστη ὁ βασιλευς προς τον στυλον, και διεθετο διαθηκην ενωπιον κυριου, του πορευεσθαι οπισω κυριου, του φυλασσειν τας εντολας αυτου, και τα μαρτυρια αυτου, και τα δικαιωματα αυτου εν παση καρδια και εν παση ψυχη, του αναστησαι τους λογους της διαθηκης ταυτης, τα γεγραμμενα επι το βιβλιον τουτο· και εστη πας ὁ λαος εν τη διαθηκη.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω χελκια τω ἱερει τω μεγαλω και τοις ἱερευσι της δευτερωσεως και τοις φυλασσουσι τον σταθμον, εξαγαγειν εκ του ναου κυριου παντα τα σκευη τα πεποιημενα τω βααλ και τω αλσει και παση τη δυναμει του ουρανου· και κατεκαυσεν αυτα εξω ιερουσαλημ εν σαλημωθ κεδρων, και ελαβεν τον χουν αυτων εις βαιθηλ.
και κατεκαυσε τους χωμαριμ οὑς εδωκαν βασιλεις ιουδα, και εθυμιων εν τοις ὑψηλοις και εν ταις πολεσιν ιουδα και τοις περικυκλω ιερουσαλημ, και τους θυμιωντας τω βααλ και τω ἡλιω, και τη σεληνη, και τοις μαζουρωθ, και παση τη δυναμει του ουρανου.
και εξηνεγκε το αλσος εξ οικου κυριου εξωθεν ιερουσαλημ εις τον χειμαρῥουν κεδρων, και κατεκαυσεν αυτον εν τω χειμαρῥω κεδρων, και ελεπτυνεν εις χουν· και ερῥιψε τον χουν αυτου εις τον ταφον των υἱων του λαου.
και καθειλε τον οικον των καδησιμ των εν τω οικω κυριου, οὑ αἱ γυναικες ὑφαινον εκει χεττιιμ τω αλσει.
και ανηγαγεν παντας τους ἱερεις εκ πολεων ιουδα, και εμιανε τα ὑψηλα οὑ εθυμιασαν εκει οἱ ἱερεις απο γαιβαλ και ἑως βηρσαβεε· και καθειλε τον οικον των πυλων τον παρα την θυραν της πυλης ιησου αρχοντος της πολεως, των εξ αριστερων ανδρος εν τη πυλη της πολεως.
πλην ουκ ανεβησαν οἱ ἱερεις των ὑψηλων προς το θυσιαστηριον κυριου εν ιερουσαλημ, ὁτι ει μη εφαγον αζυμα εν μεσω των αδελφων αυτων.
και εμιανε τον ταφεθ τον εν φαραγγι υἱου ἑννομ, του διαγαγειν ανδρα τον υἱον αυτου και ανδρα την θυγατερα αυτου τω μολοχ εν πυρι.
και κατεκαυσε τους ἱππους οὑς εδωκαν βασιλεις ιουδα τω ἡλιω εν τη εισοδω οικου κυριου εις το γαζοφυλακιον ναθαν βασιλεως του ευνουχου εν φαρουρειμ· και το ἁρμα του ἡλιου κατεκαυσεν πυρι,
και τα θυσιαστηρια τα επι του δωματος του ὑπερωου αχαζ, ἁ εποιησαν βασιλεις ιουδα· και τα θυσιαστηρια ἁ εποιησε μανασσης εν ταις δυσιν αυλαις οικου κυριου καθειλεν ὁ βασιλευς και κατεσπασεν εκειθεν, και ερῥιψε τον χουν αυτων εις τον χειμαρῥουν κεδρων.
και τον οικον τον επι προσωπον ἱερουσαλημ τον εκ δεξιων του ορους του μοσθαθ, ὁν ωκοδομησε σαλωμων βασιλευς ισραηλ τη ασταρτη προσοχθισματι σιδωνιων, και τω χαμως προσοχθισματι μωαβ, και τω μολοχ βδελυγματι υἱων αμμων, εμιανεν ὁ βασιλευς.
και συνετριψε τας στηλας, και εξωλοθρευσε τα αλση, και επλησε τους τοπους αυτων οστεων ανθρωπων.
και γε το θυσιαστηριον το εν βαιθηλ το ὑψηλον ὁ εποιησεν ἱεροβοαμ υἱος ναβατ, ὁς εξημαρτε τον ισραηλ, και γε το θυσιαστηριον εκεινο το ὑψηλον κατεσπασε, και συνετριψε τους λιθους αυτου και ελεπτυνεν εις χουν, και κατεκαυσε το αλσος.
και εξενευσεν ιωσιας και ειδε τους ταφους τους εκει εν τη πολει, και απεστειλε, και ελαβε τα οστα εκ των ταφων, και κατεκαυσεν επι το θυσιαστηριον, και εμιανεν αυτο κατα το ῥημα κυριου ὁ ελαλησεν ὁ ανθρωπος του θεου εν τω ἑσταναι ἱεροβοαμ εν τη ἑορτη επι το θυσιαστηριον· και επιστρεψας ηρε τους οφθαλμους αυτου επι τον ταφον του ανθρωπου του θεου του λαλησαντος τους λογους τουτους.
και ειπεν, τι το σκοπελον εκεινο ὁ εγω ὁρω; και ειπον αυτω οἱ ανδρες της πολεως, ὁ ανθρωπος του θεου ὁ εξεληλυθως εξ ιουδα, και επικαλεσαμενος τους λογους τουτους οὑς επεκαλεσατο επι το θυσιαστηριον βαιθηλ.
και ειπεν, αφετε αυτον, ανηρ μη κινησατωσαν τα οστα αυτου· και ερῥυσθησαν τα οστα αυτου μετα των οστων του προφητου του ἡκοντος εκ σαμαρειας.
και γε παντας τους οικους των ὑψηλων τους εν ταις πολεσιν σαμαρειας, οὑς εποιησαν βασιλεις ισραηλ παροργιζειν κυριον, απεστησεν ιωσιας, και εποιησεν εν αυτοις παντα τα εργα ἁ εποιησεν εν βαιθηλ.
και εθυσιασε παντας τους ἱερεις των ὑψηλων τους οντας εκει επι των θυσιαστηριων, και κατεκαυσε τα οστα των ανθρωπων επʼ αυτα, και επεστραφη εις ἱερουσαλημ.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς παντι τω λαω, λεγων, ποιησατε πασχα τω κυριω θεω ἡμων, καθως γεγραπται επι βιβλιου της διαθηκης ταυτης.
ὁτι ουκ εγενηθη το πασχα τουτο αφʼ ἡμερων των κριτων οἱ εκρινον τον ισραηλ, και πασας τας ἡμερας βασιλεων ισραηλ και βασιλεων ιουδα.
ὁτι αλλʼ η τω οκτωκαιδεκατω ετει του βασιλεως ιωσιον εγενηθη το πασχα τω κυριω εν ιερουσαλημ.
και γε τους θελητας, και τους γνωριστας και τα θεραφιν, και τα ειδωλα, και παντα τα προσοχθισματα τα γεγονοτα εν τη γη ιουδα και εν ἱερουσαλημ εξηρεν ιωσιας, ἱνα στηση τους λογους του νομου τους γεγραμμενους επι του βιβλιον, οὑ εὑρε χελκιας ὁ ἱερευς εν οικω κυριου.
ὁμοιος αυτω ουκ εγενηθη εμπροσθεν αυτου βασιλευς, ὁς επεστρεψε προς κυριον εν ὁλη καρδια αυτου, και εν ὁλη ψυχη αυτου, και εν ὁλη ισχυι αυτου κατα παντα τον νομον μωυση, και μετʼ αυτον ουκ ανεστη ὁμοιος αυτω.
πλην ουκ απεστραφη κυριος απο θυμου της οργης αυτου της μεγαλης οὑ εθυμωθη οργη αυτου εν τω ιουδα επι τους παροργισμους, οὑς παρωργισεν αυτον μανασσης.
και ειπε κυριος, και γε τον ιουδα αποστησω απο του προσωπου μου, καθως απεστησα τον ισραηλ, και απεωσομαι την πολιν ταυτην ἡν εξελεξαμην, την ἱερουσαλημ, και τον οικον οὑ ειπον, εσται το ονομα μου εκει.
και τα λοιπα των λογων ιωσιου και παντα ὁσα εποιησεν, ουχι ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
εν δε ταις ἡμεραις αυτου ανεβη φαραω νεχαω βασιλευς αιγυπτου επι βασιλεα ασσυριων επι ποταμον ευφρατην· και επορευθη ιωσιας εις απαντην αυτου, και εθανατωσεν αυτον νεχαω εν μαγεδδω εν τω ιδειν αυτον.
και επεβιβασαν αυτον οἱ παιδες αυτου νεκρον εκ μαγεδδω, και ηγαγον αυτον εις ἱερουσαλημ, και εθαψαν αυτον εν τω ταφω αυτου· και ελαβεν ὁ λαος της γης τον ιωαχαζ υἱον ιωσιου, και εχρισαν αυτον, και εβασιλευσαν αυτον αντι του πατρος αυτου.
υἱος εικοσι και τριων ετων ην ιωαχαζ εν τω βασιλευειν αυτον, και τριμηνον εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου αμιταλ, θυγατηρ ἱερεμιου εκ λοβνα.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησαν οἱ πατερες αυτου.
και μετεστησεν αυτον φαραω νεχαω εν ῥαβλααμ εν γη εμαθ του μη βασιλευειν εν ἱερουσαλημ, και εδωκε ζημιαν επι την γην ἑκατον ταλαντα αργυριου και ἑκατον ταλαντα χρυσιου.
και εβασιλευσε φαραω νεχαω επʼ αυτους τον ελιακιμ υἱον ιωσιου βασιλεως ιουδα αντι ιωσιου του πατρος αυτου· και επεστρεψε το ονομα αυτου ιωακιμ· και τον ιωαχαζ ελαβε και εισηνεγκεν εις αιγυπτον, και απεθανεν εκει.
και το αργυριον και το χρυσιον εδωκεν ιωακιμ τω φαραω, πλην ετιμογραφησε την γην του δουναι το αργυριον επι στοματος φαραω ανηρ κατα την συντιμησιν αυτου εδωκαν το αργυριον και το χρυσιον μετα του λαου της γης του δουναι τω φαραω νεχαω.
υἱος εικοσι και πεντε ετων ιωακιμ εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑνδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ιελδαφ θυγατηρ φαδαιλ εκ ῥουμα.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησαν οἱ πατερες αυτου.
24
εν ταις ἡμεραις αυτου ανεβη ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και εγενηθη αυτω ιωακιμ δουλος τρια ετη· και επεστρεψε και ηθετησεν εν αυτω.
και απεστειλε κυριος αυτω τους μονοζωνους των χαλδαιων, και τους μονοζωνους συριας, και τους μονοζωνους μωαβ, και τους μονοζωνους υἱων αμμων, και εξαπεστειλεν αυτους εν τη γη ιουδα του κατισχυσαι κατα τον λογον κυριου, ὁν ελαλησεν εν χειρι των δουλων αυτου των προφητων.
πλην επι τον θυμον κυριου ην εν τω ιουδα, αποστησαι αυτον απο του προσωπου αυτον εν ἁμαρτιαις μανασση κατα παντα ὁσα εποιησε.
και γε το αἱμα αθωον, εξεχεε, και επλησε την ιερουσαλημ αἱματος αθωου, και ουκ ηθελησε κυριος ἱλασθηναι.
και τα λοιπα των λογων ιωακιμ και παντα ὁσα εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα επι βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα;
και εκοιμηθη ιωακειμ μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσεν ιωακειμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και ου προσεθετο ετι βασιλευς αιγυπτου εξελθειν εκ της γης αυτου, ὁτι ελαβε βασιλευς βαβυλωνος απο του χειμαρῥου αιγυπτου ἑως του ποταμου ευφρατου παντα ὁσα ην του βασιλεως αιγυπτου.
υἱος οκτωκαιδεκα ετων ιωαχιμ εν τω βασιλευειν αυτον, και τριμηνον εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου νεσθα, θυγατηρ ελλαναθαμ, εξ ἱερουσαλημ.
και εποιησε το πονηρον εν οφθαλμοις κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησεν ὁ πατηρ αυτου.
εν τω καιρω εκεινω ανεβη ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος εις ἱερουσαλημ, και ηλθεν ἡ πολις εν περιοχη.
και εισηλθε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος εις πολιν, και οἱ παιδες αυτου επολιορκουν επʼ αυτην.
και εξηλθεν ιωαχιμ βασιλευς ιουδα επι βασιλεα βαβυλωνος, αυτος και οἱ παιδες αυτου, και ἡ μητηρ αυτου, και οἱ αρχοντες αυτου, και οἱ ευνουχοι αυτου· και ελαβεν αυτον βασιλευς βαβυλωνος εν τω ογδοω ετει της βασιλειας αυτου.
και εξηνεγκεν εκειθεν παντας τους θησαυρους οικου κυριου, και τους θησαυρους οικου του βασιλεως, και συνεκοψε παντα τα σκευη τα χρυσα ἁ εποιησε σαλωμων ὁ βασιλευς ισραηλ εν τω ναω κυριου κατα το ῥημα κυριου.
και απωκισε την ἱερουσαλημ και παντας τους αρχοντας και τους δυνατους ισχυι αιχμαλωσιας δεκα χιλιαδας αιχμαλωτισας, και παν τεκτονα και τον συγκλειοντα, και ουχ ὑπελειφθη πλην οἱ πτωχοι της γης.
και απωκισε τον ιωαχιμ εις βαβυλωνα, και την μητερα του βασιλεως, και τας γυναικας του βασιλεως, και τους ευνουχους αυτου· και τους ισχυρους της γης απηγαγεν εις αποικεσιαν εξ ἱερουσαλημ εις βαβυλωνα·
και παντας τους ανδρας της δυναμεως ἑπτακισχιλιους, και τον τεκτονα και τον συγκλειοντα χιλιους· παντες δυνατοι ποιουντες πολεμον· και ηγαγεν αυτους βασιλευς βαβυλωνος μετοικεσιαν εις βαβυλωνα.
και εβασιλευσε βασιλευς βαβυλωνος τον βατθανιαν υἱον αυτου αντʼ αυτου, και επεθηκε το ονομα αυτου, σεδεκια.
υἱος εικοσι και ἑνος ἑνιαυτων σεδεκιας εν τω βασιλευειν αυτον, και ενδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου αμιταλ, θυγατηρ ἱερεμιου.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου, κατα παντα ὁσα εποιησεν ιωακιμ.
ὁτι επι τον θυμον κυριου ην επι ἱερουσαλημ και εν τω ιουδα, ἑως απερῥιψεν αυτους απο προσωπου αυτου· και ηθετησε σεδεκιας εν τω βασιλει βαβυλωνος.
25
και εγενηθη εν τω ετει τω εννατω της βασιλειας αυτου εν τω μηνι τω δεκατω, ηλθε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς βαβυλωνος, και πασα ἡ δυναμις αυτου επι ἱερουσαλημ· και παρενεβαλεν επʼ αυτην, και ωκοδομησεν επʼ αυτην περιτειχος κυκλω.
και ηλθεν ἡ πολις εν περιοχη ἑως του ἑνδεκατου ετους του βασιλεως σεδεκιου εννατη του μηνος.
και ενισχυσεν ὁ λιμος εν τη πολει, και ουκ ησαν αρτοι τω λαω της γης.
και ερῥαγη ἡ πολις, και παντες οἱ ανδρες του πολεμου εξηλθον νυκτος ὁδον πυλης της αναμεσον των τειχων, αὑτη εστι του κηπου του βασιλεως, και οἱ χαλδαιοι επι την πολιν κυκλω· και επορευθη ὁδον την αραβα·
και εδιωξεν ἡ δυναμις των χαλδαιων οπισω του βασιλεως, και κατελαβον αυτον εν αραβωθ ιεριχω, και πασα ἡ δυναμις αυτου διεσπαρη επανωθεν αυτου.
και συνελαβον τον βασιλεα, και ηγαγον αυτον προς βασιλεα βαβυλωνος εις ῥεβλαθα· και ελαλησε μετʼ αυτου κρισιν.
και τους υἱους σεδεκιου εσφαξε κατʼ οφθαλμους αυτου, και τους οφθαλμους σεδεκιου εξετυφλωσε, και εδησεν αυτον εν πεδαις, και ηγαγεν εις βαβυλωνα.
και εν τω μηνι τω πεμπτω ἑβδομη του μηνος, αυτος ενιαυτος εννεακαιδεκατος τω ναβουχοδονοσορ βασιλει βαβυλωνος, ηλθε ναβουζαρδαν ὁ αρχιμαγειρος ἑστως ενωπιον βασιλεως βαβυλωνος εις ἱερουσαλημ·
και ενεπρησε τον οικον κυριου, και τον οικον του βασιλεως, και παντας τους οικους ἱερουσαλημ, και παν οικον ενεπρησεν ὁ αρχιμαγειρος.
και το τειχος ἱερουσαλημ κυκλοθεν κατεσπασεν ἡ δυναμις των χαλδαιων.
και το περισσον του λαου το καταλειφθεν εν τη πολει, και τους εμπεπτωκοτας οἱ ενεπεσον προς τον βασιλεα βαβυλωνος, και το λοιπον του στηριγματος μετηρε ναβουζαρδαν ὁ αρχιμαγειρος.
και απο των πτωχων της γης ὑπελιπεν ὁ αρχιμαγειρος εις αμπελουργους και εις γαβιν.
και τους στυλους τους χαλκους τους εν οικω κυριου, και τας μεχωνωθ, και την θαλασσαν την χαλκην την εν οικω κυριου συνετριψαν οἱ χαλδαιοι, και ηραν τον χαλκον αυτων εις βαβυλωνα.
και τους λεβητας, και τα ιαμιν, και τας φιαλας, και τας θυισκας, και παντα τα σκευη τα χαλκα εν οἱς λειτουργουσιν εν αυτοις, ελαβε.
και τα πυρεια, και τας φιαλας τας χρυσας και τας αργυρας ελαβεν ὁ αρχιμαγειρος,
στυλους δυο, και την θαλασσαν μιαν, και τας μεχωνωθ ἁς εποιησε σαλωμων τω οικω κυριου· ουκ ην σταθμος του χαλκου παντων των σκευων.
οκτωκαιδεκα πηχεων ὑψος του στυλου του ἑνος, και το χωθαρ επʼ αυτου το χαλκουν· και το ὑψος του χωθαρ τριων πηχεων· σαβαχα, και ῥοαι επι τω χωθαρ κυκλω τα παντα χαλκα, και κατα ταυτα τω στυλω τω δευτερω επι τω σαβαχα.
και ελαβεν ὁ αρχιμαγειρος τον σαραιαν ἱερεα τον πρωτον, και τον σοφονιαν υἱον της δευτερωσεως, και τους τρεις τους φυλασσοντας τον σταθμον.
και εκ της πολεως ελαβον ευνουχον ἑνα, ὁς ην επιστατης των ανδρων των πολεμιστων, και πεντε ανδρας των ὁρωντων το προσωπον του βασιλεως τους εὑρεθεντας εν τη πολει, και τον γραμματεα του αρχοντος της δυναμεως τον εκτασσοντα τον λαον της γης, και ἑξηκοντα ανδρας του λαου της γης τους εὑρεθεντας εν τη πολει.
και ελαβεν αυτους ναβουζαρδαν ὁ αρχιμαγειρος, και ηγαγεν αυτους προς τον βασιλεα βαβυλωνος εις ῥεβλαθα.
και επαισεν αυτους ὁ βασιλευς βαβυλωνος, και εθανατωσεν αυτους εις ῥεβλαθα εν γη αιμαθ· και απωκισθη ιουδας επανωθεν της γης αυτου.
και ὁ λαος ὁ καταλειφθεις εν τη γη ιουδα οὑς κατελιπε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και κατεστησεν επʼ αυτων τον γοδολιαν υἱον αχικαμ υἱον σαφαν.
και ηκουσαν παντες οἱ αρχοντες της δυναμεως αυτοι και οἱ ανδρες αυτων, ὁτι κατεστησε βασιλευς βαβυλωνος τον γοδολιαν, και ηλθον προς γοδολιαν εις μασσηφαθ, και ισμαηλ υἱος ναθανιου, και ιωνα υἱος καρηθ, και σαραιας υἱος θαναμαθ ὁ νετωφαθιτης, και ιεζονιας υἱος του μαχαθι, αυτοι και οἱ ανδρες αυτων·
και ωμοσεν γοδολιας αυτοις, και τοις ανδρασιν αυτων, και ειπεν αυτοις, μη φοβεισθε παροδον των χαλδαιων, καθισατε εν τη γη, και δουλευσατε τω βασιλει βαβυλωνος, και καλως εσται ὑμιν.
και εγενηθη εν τω ἑβδομω μηνι ηλθεν ισμαηλ υἱος ναθανιου υἱου ελισαμα εκ του σπερματος των βασιλεων, και δεκα ανδρες μετʼ αυτου, και επαταξε τον γοδολιαν και απεθανε, και τους ιουδαιους και τους χαλδαιους, οἱ ησαν μετʼ αυτου εν μασσηφα.
και ανεστη πας ὁ λαος απο μικρου ἑως μεγαλου και οἱ αρχοντες των δυναμεων, και εισηλθον εις αιγυπτον, ὁτι εφοβηθησαν απο προσωπου των χαλδαιων.
και εγενηθη εν τω τριακοστω και ἑβδομω ετει της αποικιας του ιωαχιμ βασιλεως ιουδα, εν τω δωδεκατω μηνι, ἑβδομη και εικαδι του μηνος, ὑψωσεν ευιαλμαρωδεκ βασιλευς βαβυλωνος εν τω ενιαυτω της βασιλειας αυτου την κεφαλην ιωαχιμ του βασιλεως ιουδα, και εξηγαγεν αυτον εξ οικου φυλακης αυτου.
και ελαλησε μετʼ αυτου αγαθα, και εδωκε τον θρονον αυτου επανωθεν των θρονων των βασιλεων των μετʼ αυτου εν βαβυλωνι.
και ηλλοιωσε τα ἱματια της φυλακης αυτου, και ησθιεν αρτον διαπαντος ενωπιον αυτου πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου.
και ἡ ἑστιατορια αυτου ἑστιατορια διαπαντος εδοθη αυτω εξ οικου του βασιλεως, λογον ἡμερας εν τη ἡμερα αυτου, πασας τας ἡμερας της ζωης αυτου.
isaiah
1
ὁρασισ ἡν ειδεν ἡσαιας υἱος αμως, ἡν ειδε κατα της ιουδαιας και κατα ἱερουσαλημ, εν βασιλεια οζιου, και ιωαθαμ, και αχαζ, και εζεκιου οἱ εβασιλευσαν της ιουδαιας.
ακουε ουρανε, και ενωτιζου γη, ὁτι κυριος ελαλησεν, υἱους εγεννησα και ὑψωσα, αυτοι δε με ηθετησαν.
εγνω βους τον κτησαμενον, και ονος την φατνην του κυριου αυτου· ισραηλ δε με ουκ εγνω, και ὁ λαος με ου συνηκεν.
ουαι εθνος ἁμαρτωλον, λαος πληρης ἁμαρτιων, σπερμα πονηρον, υἱοι ανομοι· εγκατελιπατε τον κυριον, και παρωργισατε τον ἁγιον του ισραηλ.
τι ετι πληγητε προστιθεντες ανομιαν; πασα κεφαλη εις πονον, και πασα καρδια εις λυπην·
απο ποδων ἑως κεφαλης, ουκ εστιν εν αυτω ὁλοκληρια, ουτε τραυμα, ουτε μωλωψ, ουτε πληγη φλεγμαινουσα· ουκ εστι μαλαγμα επιθειναι, ουτε ελαιον, ουτε καταδεσμους.
ἡ γη ὑμων ερημος, αἱ πολεις ὑμων πυρικαυστοι· την χωραν ὑμων ενωπιον ὑμων αλλοτριοι κατεσθιουσιν αυτην, και ηρημωται κατεστραμμενη ὑπο λαων αλλοτριων.
εγκαταλειφθησεται ἡ θυγατηρ σιων, ὡς σκηνη, εν αμπελωνι, και ὡς οπωροφυλακιον εν σικυηρατω, ὡς πολις πολιορκουμενη.
και ει μη κυριος σαβαωθ εγκατελιπεν ἡμιν σπερμα, ὡς σοδομα αν εγενηθημεν, και ὡς γομορῥα αν ὁμοιωθημεν.
ακουσατε λογον κυριου, αρχοντες σοδομων· προσεχετε νομον θεου, λαος γομορῥας.
τι μοι πληθος των θυσιων ὑμων; λεγει κυριος· πληρης ειμι ὁλοκαυτωματων κριων, και στεαρ αρνων και αἱμα ταυρων και τραγων ου βουλομαι,
ουδʼ αν ερχησθε οφθηναι μοι· τις γαρ εξεζητησε ταυτα εκ των χειρων ὑμων; πατειν την αυλην μου ου προσθησεθε.
εαν φερητε σεμιδαλιν, ματαιον θυμιαμα, βδελυγμα μοι εστι· τας νουμηνιας ὑμων, και τα σαββατα, και ἡμεραν μεγαλην ουκ ανεχομαι· νηστειαν, και αργιαν,
και τας νουμηνιας ὑμων, και τας ἑορτας ὑμων μισει ἡ ψυχη μου· εγενηθητε μοι εις πλησμονην, ουκετι ανησω τας ἁμαρτιας ὑμων.
ὁταν εκτεινητε τας χειρας, αποστρεψω τους οφθαλμους μου αφʼ ὑμων· και εαν πληθυνητε την δεησιν, ουκ εισακουσομαι ὑμων· αἱ γαρ χειρες ὑμων αἱματος πληρεις.
λουσασθε, καθαροι γενεσθε, αφελετε τας πονηριας απο των ψυχων ὑμων, απεναντι των οφθαλμων μου· παυσασθε απο των πονηριων ὑμων,
μαθετε καλον ποιειν, εκζητησατε κρισιν, ῥυσασθε αδικουμενον, κρινατε ορφανω, και δικαιωσατε χηραν.
και δευτε, διελεγχθωμεν, λεγει κυριος· και εαν ωσιν αἱ ἁμαρτιαι ὑμων ὡς φοινικουν, ὡς χιονα λευκανω· εαν δε ωσιν ὡς κοκκινον, ὡς εριον λευκανω.
και εαν θελητε, και εισακουσητε μου, τα αγαθα της γης φαγεσθε.
εαν δε μη θελητε, μηδε εισακουσητε μου, μαχαιρα ὑμας κατεδεται· το γαρ στομα κυριου ελαλησε ταυτα.
πως εγενετο πορνη πολις πιστη σιων πληρης κρισεως; εν ἡ δικαιοσυνη εκοιμηθη εν αυτη, νυν δε φονευται.
το αργυριον ὑμων αδοκιμον· οἱ καπηλοι σου μισγουσι τον οινον ὑδατι.
οἱ αρχοντες σου απειθουσι, κοινωνοι κλεπτων, αγαπωντες δωρα, διωκοντες ανταποδομα, ορφανοις ου κρινοντες, και κρισιν χηρων ου προσεχοντες.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ δεσποτης σαβαωθ, ουαι οἱ ισχυοντες ισραηλ· ου παυσεται γαρ μου ὁ θυμος εν τοις ὑπεναντιοις, και κρισιν εκ των εχθρων μου ποιησω.
και επαξω την χειρα μου επι σε, και πυρωσω εις καθαρον, τους δε απειθουντας απολεσω, και αφελω παντας ανομους απο σου·
και επιστησω τους κριτας σου ὡς το προτερον, και τους συμβουλους σου ὡς το απʼ αρχης· και μετα ταυτα κληθηση πολις δικαιοσυνης, μητροπολις πιστη σιων·
μετα γαρ κριματος σωθησεται ἡ αιχμαλωσια αυτης, και μετα ελεημοσυνης.
και συντριβησονται οἱ ανομοι και οἱ ἁμαρτωλοι ἁμα, και οἱ εγκαταλιποντες τον κυριον συντελεσθησονται.
διοτι αισχυνθησονται απο των ειδωλων αυτων ἁ αυτοι ηβουλοντο, και ησχυνθησαν επι τοις κηποις, ἁ επεθυμησαν.
εσονται γαρ ὡς τερεβινθος αποβεβληκυια τα φυλλα, και ὡς παραδεισος ὑδωρ μη εχων.
και εσται ἡ ισχυς αυτων ὡς καλαμη στιππυου, και αἱ εργασιαι αυτων ὡς σπινθηρες, και κατακαυθησονται οἱ ανομοι και οἱ ἁμαρτωλοι ἁμα, και ουκ εσται ὁ σβεσων.
2
ὁ λογος ὁ γενομενος προς ἡσαιαν υἱον αμως περι της ιουδαιας, και περι ἱερουσαλημ.
ὁτι εσται εν ταις εσχαταις ἡμεραις εμφανες το ορος κυριου, και ὁ οικος του θεου επʼ ακρου των ορεων, και ὑψωθησεται ὑπερανω των βουνων, και ἡξουσιν επʼ αυτο παντα τα εθνη.
και πορευσονται εθνη πολλα, και ερουσι, δευτε και αναβωμεν εις το ορος κυριου, και εις τον οικον του θεου ιακωβ, και αναγγελει ἡμιν την ὁδον αυτου, και πορευσομεθα εν αυτη· εκ γαρ σιων εξελευσεται νομος, και λογος κυριου εξ ἱερουσαλημ.
και κρινει αναμεσον των εθνων, και εξελεγξει λαον πολυν· και συγκοψουσι τας μαχαιρας αυτων εις αροτρα, και τας ζιβυνας αυτων εις δρεπανα· και ου ληψεται εθνος επʼ εθνος μαχαιραν, και ου μη μαθωσιν ετι πολεμειν.
και νυν ὁ οικος ιακωβ, δευτε πορευθωμεν τω φωτι κυριου.
ανηκεν γαρ τον λαον αυτου τον οικον του ισραηλ· ὁτι ενεπλησθη ὡς το απʼ αρχης ἡ χωρα αυτων κληδονισμων, ὡς ἡ των αλλοφυλων, και τεκνα πολλα αλλοφυλα εγενηθη αυτοις.
ενεπλησθη γαρ ἡ χωρα αυτων αργυριου και χρυσιου, και ουκ ην αριθμος των θησαυρων αυτων· και ενεπλησθη ἡ γη ἱππων, και ουκ ην αριθμος των ἁρματων αυτων.
και ενεπλησθη ἡ γη βδελυγματων των εργων των χειρων αυτων, και προσεκυνησαν οἱς εποιησαν οἱ δακτυλοι αυτων.
και εκυψεν ανθρωπος, και εταπεινωθη ανηρ, και ου μη ανησω αυτους.
και νυν εισελθετε εις τας πετρας, και κρυπτεσθε εις την γην απο προσωπου του φοβου κυριου, και απο της δοξης της ισχυος αυτου, ὁταν αναστη θραυσαι την γην.
οἱ γαρ οφθαλμοι κυριου ὑψηλοι, ὁ δε ανθρωπος ταπεινος· και ταπεινωθησεται το ὑψος των ανθρωπων, και ὑψωθησεται κυριος μονος εν τη ἡμερα εκεινη.
ἡμερα γαρ κυριου σαβαωθ επι παντα ὑβριστην και ὑπερηφανον και επι παντα ὑψηλον και μετεωρον, και ταπεινωθησονται.
και επι πασαν κεδρον του λιβανου των ὑψηλων και μετεωρων, και επι παν δενδρον βαλανου βασαν,
και επι παν ὑψηλον ορος, και επι παντα βουνον ὑψηλον,
και επι παντα πυργον ὑψηλον, και επι παν τειχος ὑψηλον,
και επι παν πλοιον θαλασσης, και επι πασαν θεαν πλοιων καλλους.
και ταπεινωθησεται πας ανθρωπος, και πεσειται ὑβρις των ανθρωπων, και ὑψωθησεται κυριος μονος εν τη ἡμερα εκεινη.
και τα χειροποιητα παντα κατακρυψουσιν,
εισενεγκαντες εις τα σπηλαια, και εις τας σχισμας των πετρων, και εις τας τρωγλας της γης, απο προσωπου του φοβου κυριου, και απο της δοξης της ισχυος αυτου, ὁταν αναστη θραυσαι την γην.
τη γαρ ἡμερα εκεινη εκβαλει ανθρωπος τα βδελυγματα αυτου τα αργυρα και τα χρυσα, ἁ εποιησαν προσκυνειν τοις ματαιοις και ταις νυκτερισι,
του εισελθειν εις τας τρωγλας της στερεας πετρας, και εις τας σχισμας των πετρων, απο προσωπου του φοβου κυριου, και απο της δοξης της ισχυος αυτου, ὁταν αναστη θραυσαι την γην.
3
ιδου δη ὁ δεσποτης κυριος σαβαωθ αφελει απο ἱερουσαλημ, και απο της ιουδαιας, ισχυοντα και ισχυουσαν, ισχυν αρτου και ισχυν ὑδατος,
γιγαντα και ισχυοντα, και ανθρωπον πολεμιστην, και δικαστην, και προφητην, και στοχαστην, και πρεσβυτερον,
και πεντηκονταρχον, και θαυμαστον συμβουλον, και σοφον αρχιτεκτονα, και συνετον ακροατην.
και επιστησω νεανισκους αρχοντας αυτων, και εμπαικται κυριευσουσιν αυτων.
και συμπεσειται ὁ λαος, ανθρωπος προς ανθρωπον, και ανθρωπος προς τον πλησιον αυτου· προσκοψει το παιδιον προς τον πρεσβυτην, ὁ ατιμος προς τον εντιμον.
ὁτι επιληψεται ανθρωπος του αδελφου αυτου, η του οικειου του πατρος αυτου, λεγων, ἱματιον εχεις, αρχηγος γενου ἡμων, και το βρωμα το εμον ὑπο σε εστω.
και αποκριθεις εν τη ἡμερα εκεινη ερει, ουκ εσομαι σου αρχηγος· ου γαρ εστιν εν τω οικω μου αρτος, ουδε ἱματιον· ουκ εσομαι αρχηγος του λαου τουτου.
ὁτι ανειται ἱερουσαλημ, και ἡ ιουδαια συμπεπτωκε, και αἱ γλωσσαι αυτων μετα ανομιας, τα προς κυριον απειθουντες. διοτι νυν εταπεινωθη ἡ δοξα αυτων,
και ἡ αισχυνη του προσωπου αυτων αντεστη αυτοις· την δε ἁμαρτιαν αυτων ὡς σοδομων ανηγγειλαν και ενεφανισαν· ουαι τη ψυχη αυτων, διοτι βεβουλευνται βουλην πονηραν, καθʼ ἑαυτων
ειποντες, δησωμεν τον δικαιον, ὁτι δυσχρηστος ἡμιν εστι· τοινυν τα γεννηματα των εργων αυτων φαγονται.
ουαι τω ανομω, πονηρα κατα τα εργα των χειρων αυτου συμβησεται αυτω.
λαος μου, οἱ πρακτορες ὑμων καλαμωνται ὑμας, και οἱ απαιτουντες κυριευουσιν ὑμων· λαος μου, οἱ μακαριζοντες ὑμας πλανωσιν ὑμας, και τον τριβον των ποδων ὑμων ταρασσουσιν.
αλλα νυν καταστησεται εις κρισιν κυριος, και στησει εις κρισιν τον λαον αυτου.
αυτος κυριος εις κρισιν ἡξει μετα των πρεσβυτερων του λαου, και μετα των αρχοντων αυτου· ὑμεις δε τι ενεπυρισατε τον αμπελωνα μου, και ἡ ἁρπαγη του πτωχου εν τοις οικοις ὑμων;
τι ὑμεις αδικειτε τον λαον μου, και το προσωπον των πτωχων καταισχυνετε;
ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν ὑψωθησαν αἱ θυγατερες σιων, και επορευθησαν ὑψηλω τραχηλω και εν νευμασιν οφθαλμων, και τη πορεια των ποδων ἁμα συρουσαι τους χιτωνας, και τοις ποσιν ἁμα παιζουσαι·
και ταπεινωσει ὁ θεος αρχουσας θυγατερας σιων· και κυριος ανακαλυψει το σχημα αυτων
εν τη ἡμερα εκεινη, και αφελει κυριος την δοξαν του ἱματισμου αυτων, τα εμπλοκια, και τους κοσυμβους, και τους μηνισκους,
και το καθεμα, και τον κοσμον του προσωπου αυτων,
και την συνθεσιν του κοσμου της δοξης, και τους χλιδωνας, και τα ψελλια, και το εμπλοκιον, και τους δακτυλιους, και τα περιδεξια, και τα ενωτια,
και τα περιπορφυρα, και τα μεσοπορφυρα,
και τα επιβληματα τα κατα την οικιαν, και τα διαφανη λακωνικα,
και τα βυσσινα, και τα ὑακινθινα, και κοκκινα, και την βυσσον, συν χρυσω και ὑακινθω συγκαθυφασμενα, και θεριστρα κατακλιτα.
και εσται αντι οσμης ἡδειας, κονιορτος· και αντι ζωνης, σχοινιω ζωση· και αντι του κοσμου της κεφαλης του χρυσιου, φαλακρωμα ἑξεις δια τα εργα σου· και αντι του χιτωνος του μεσοπορφυρου, περιζωση σακκον.
και ὁ υἱος σου ὁ καλλιστος ὁν αγαπας, μαχαιρα πεσειται· και οἱ ισχυοντες ὑμων, μαχαιρα πεσουνται, και ταπεινωθησονται·
και πενθησουσιν αἱ θηκαι του κοσμου ὑμων· και καταλειφθηση μονη, και εις την γην εδαφισθηση.
4
και επιληψονται ἑπτα γυναικες ανθρωπου ἑνος, λεγουσαι, τον αρτον ἡμων φαγομεθα, και τα ἱματια ἡμων περιβαλουμεθα, πλην το ονομα το σον κεκλησθω εφʼ ἡμας, αφελε τον ονειδισμον ἡμων.
τη δε ἡμερα εκεινη επιλαμψει ὁ θεος εν βουλη μετα δοξης επι της γης, του ὑψωσαι και δοξασαι το καταλειφθεν του ισραηλ.
και εσται το ὑπολειφθεν εν σιων, και το καταλειφθεν εν ἱερουσαλημ, ἁγιοι κληθησονται παντες οἱ γραφεντες εις ζωην εν ἱερουσαλημ.
ὁτι εκπλυνει κυριος τον ῥυπον των υἱων και των θυγατερων σειων, και το αἱμα εκκαθαριει εκ μεσου αυτων, εν πνευματι κρισεως και πνευματι καυσεως.
και ἡξει, και εσται πας τοπος του ορους σιων και παντα τα περικυκλω αυτης σκιασει νεφελη ἡμερας, και ὡς καπνου και φωτος πυρος καιομενου νυκτος, και παση τη δοξη σκεπασθησεται.
και εσται εις σκιαν απο καυματος, και εν σκεπη και εν αποκρυφω απο σκληροτητος και ὑετου.
5
ασω δη τω ηγαπημενω ασμα του αγαπητου μου τω αμπελωνι μου.
και φραγμον περιεθηκα, και εχαρακωσα, και εφυτευσα αμπελον σωρηκ, και ωκοδομησα πυργον εν μεσω αυτου, και προληνιον ωρυξα εν αυτω, και εμεινα του ποιησαι σταφυλην, και εποιησεν ακανθας.
και νυν οἱ ενοικουντες εν ἱερουσαλημ, και ανθρωπος του ιουδα, κρινατε εν εμοι και αναμεσον του αμπελωνος μου.
τι ποιησω ετι τω αμπελωνι μου, και ουκ εποιησα αυτω; διοτι εμεινα του ποιησαι σταφυλην, εποιησε δε ακανθας.
νυν δε αναγγελω ὑμιν τι εγω ποιησω τω αμπελωνι μου· αφελω τον φραγμον αυτου, και εσται εις διαρπαγην· και καθελω τον τοιχον αυτου, και εσται εις καταπατημα·
και ανησω τον αμπελωνα μου, και ου τμηθη, ουδε μη σκαφη· και αναβησονται εις αυτον, ὡς εις χερσον ακανθαι· και ταις νεφελαις εντελουμαι, του μη βρεξαι εις αυτον ὑετον.
ὁ γαρ αμπελων κυριου σαβαωβ, οικος του ισραηλ, και ανθρωπος του ιουδα νεοφυτον ηγαπημενον· εμεινα του ποιησαι κρισιν, εποιησε δε ανομιαν, και ου δικαιοσυνην, αλλα κραυγην.
ουαι οἱ συναπτοντες οικιαν προς οικιαν, και αγρον προς αγρον εγγιζοντες, ἱνα του πλησιον αφελωνται τι· μη οικησετε μονοι επι της γης;
ηκουσθη γαρ εις τα ωτα κυριου σαβαωθ ταυτα· εαν γαρ γενωνται οικιαι πολλαι, εις ερημον εσονται μεγαλαι και καλαι, και ουκ εσονται οἱ ενοικουντες εν αυταις.
οὑ γαρ εργωνται δεκα ζευγη βοων, ποιησει κεραμιον ἑν· και ὁ σπειρων αρταβας ἑξ, ποιησει μετρα τρια.
ουαι οἱ εγειρομενοι τοπρωι, και το σικερα διωκοντες, οἱ μενοντες το οψε· ὁ γαρ οινος αυτους συνκαυσει.
μετα γαρ κιθαρας και ψαλτηριου και τυμπανων και αυλων τον οινον πινουσι, τα δε εργα κυριου ουκ εμβλεπουσι, και τα εργα των χειρων αυτου ου κατανοουσι.
τοινυν αιχμαλωτος ὁ λαος μου εγενηθη, δια το μη ειδεναι αυτους τον κυριον· και πληθος εγενηθη νεκρων, δια λιμον και διψος ὑδατος.
και επλατυνεν ὁ ἁδης την ψυχην αυτου, και διηνοιξε το στομα αυτου, του μη διαλιπειν· και καταβησονται οἱ ενδοξοι και οἱ μεγαλοι και οἱ πλουσιοι και οἱ λοιμοι αυτης.
και ταπεινωθησεται ανθρωπος, και ατιμασθησεται ανηρ· και οἱ οφθαλμοι οἱ μετεωροι ταπεινωθησονται.
και ὑψωθησεται κυριος σαβαωθ εν κριματι, και ὁ θεος ὁ ἁγιος δοξασθησεται εν δικαιοσυνη·
και βοσκηθησονται οἱ διηρπασμενοι ὡς ταυροι, και τας ερημους των απειλημμενων αρνες φαγονται.
ουαι οἱ επισπωμενοι τας ἁμαρτιας ὡς σχοινιω μακρω, και ὡς ζυγου ἱμαντι δαμαλεως τας ανομιας·
οἱ λεγοντες, το ταχος εγγισατω ἁ ποιησει, ἱνα ιδωμεν· και ελθατω ἡ βουλη του ἁγιου ισραηλ, ἱνα γνωμεν.
ουαι οἱ λεγοντες το πονηρον καλον, και το καλον πονηρον· οἱ τιθεντες το σκοτος φως, και το φως σκοτος· οἱ τιθεντες το πικρον γλυκυ, και το γλυκυ πικρον.
ουαι οἱ συνετοι εν ἑαυτοις, και ενωπιον αυτων επιστημονες.
ουαι οἱ ισχυοντες ὑμων, οἱ πινοντες τον οινον, και οἱ δυνασται οἱ κεραννυντες το σικερα,
οἱ δικαιουντες τον ασεβη ἑνεκεν δωρων, και το δικαιον του δικαιου αιροντες.
διατουτο ὁν τροπον καυθησεται καλαμη ὑπο ανθρακος πυρος, και συγκαυθησεται ὑπο φλογος ανειμενης, ἡ ῥιζα αυτων ὡς χνους εσται, και το ανθος αυτων ὡς κονιορτος αναβησεται· ου γαρ ηθελησαν τον νομον κυριου σαβαωθ, αλλα το λογιον του ἁγιου ισραηλ παρωξυναν.
και εθυμωθη οργη κυριος σαβαωθ επι τον λαον αυτου, και επεβαλε την χειρα επʼ αυτους, και επαταξεν αυτους· και παρωξυνθη τα ορη, και εγενηθη τα θνησιμαια αυτων ὡς κοπρια εν μεσω ὁδου· και εν πασι τουτοις ουκ απεστραφη ὁ θυμος αυτου, αλλα ετι ἡ χειρ ὑψηλη.
τοιγαρουν αρει συσσημον εν τοις εθνεσι τοις μακραν, και συριει αυτους απʼ ακρου της γης· και ιδου ταχυ κουφως ερχονται.
ου πεινασουσιν, ουδε κοπιασουσιν, ουδε νυσταξουσιν, ουδε κοιμηθησονται, ουδε λυσουσι τας ζωνας αυτων απο της οσφυος αυτων, ουδε μη ῥαγωσιν οἱ ἱμαντες των ὑποδηματων αυτων·
ὡν τα βελη οξεα εστι, και τα τοξα αυτων εντεταμενα· οἱ ποδες των ἱππων αυτων ὡς στερεα πετρα ελογισθησαν· οἱ τροχοι των ἁρματων αυτων ὡς καταιγις.
οργιωσιν ὡς λεοντες, και παρεστηκαν ὡς σκυμνοι λεοντος· και επιληψεται, και βοησει ὡς θηριον, και εκβαλει, και ουκ εσται ὁ ῥυομενος αυτους.
και βοησει διʼ αυτους τη ἡμερα εκεινη, ὡς φωνη θαλασσης κυμαινουσης· και εμβλεψονται εις την γην, και ιδου σκοτος σκληρον εν τη απορια αυτων.
6
και εγενετο του ενιαυτου οὑ απεθανεν οζιας ὁ βασιλευς, ειδον τον κυριον καθημενον επι θρονου ὑψηλου και επηρμενου· και πληρης ὁ οικος της δοξης αυτου.
και σεραφιμ εἱστηκεισαν κυκλω αυτου, ἑξ πτερυγες τω ἑνι, και ἑξ πτερυγες τω ἑνι· και ταις μεν δυσι, κατεκαλυπτον το προσωπον· ταις δε δυσι κατεκαλυπτον τους ποδας· και ταις δυσιν επεταντο.
και εκεκραγεν ἑτερος προς τον ἑτερον, και ελεγον, ἁγιος ἁγιος ἁγιος κυριος σαβαωθ, πληρης πασα ἡ γη της δοξης αυτου.
και επηρθη το ὑπερθυρον απο της φωνης ἡς εκεκραγον, και ὁ οικος ενεπλησθη καπνου.
και ειπον, ω ταλας εγω, ὁτι κατανενυγμαι, ὁτι ανθρωπος ων, και ακαθαρτα χειλη εχων, εν μεσω λαου ακαθαρτα χειλη εχοντος εγω οικω, και τον βασιλεα κυριον σαβαωθ ειδον τοις οφθαλμοις μου.
και απεσταλη προς με ἑν των σεραφιμ, και εν τη χειρι ειχεν ανθρακα, ὁν τη λαβιδι ελαβεν απο του θυσιαστηριου,
και ἡψατο του στοματος μου, και ειπεν, ιδου ἡψατο τουτο των χειλεων σου, και αφελει τας ανομιας σου, και τας ἁμαρτιας σου περικαθαριει.
και ηκουσα της φωνης κυριου λεγοντος, τινα αποστειλω, και τις πορευσεται προς τον λαον τουτον; και ειπα, ιδου εγω ειμι· αποστειλον με.
και ειπε, πορευθητι, και ειπον τω λαω τουτω, ακοη ακουσετε, και ου μη συνητε, και βλεποντες βλεψετε, και ου μη ιδητε.
επαχυνθη γαρ ἡ καρδια του λαου τουτου, και τοις ωσιν αυτων βαρεως ηκουσαν, και τους οφθαλμους εκαμμυσαν· μηποτε ιδωσι τοις οφθαλμοις, και τοις ωσιν ακουσωσι, και τη καρδια συνωσι και επιστρεψωσι, και ιασομαι αυτους.
και ειπα, ἑως ποτε κυριε; και ειπεν, ἑως αν ερημωθωσι πολεις παρα το μη κατοικεισθαι, και οικοι παρα το μη ειναι ανθρωπους, και ἡ γη καταλειφθησεται ερημος.
και μετα ταυτα μακρυνει ὁ θεος τους ανθρωπους, και πληθυνθησονται οἱ εγκαταλειφθεντες επι της γης·
και ετι επʼ αυτης εστι το επιδεκατον, και παλιν εσται εις προνομην ὡς τερεβινθος, και ὡς βαλανος ὁταν εκπεση εκ της θηκης αυτης.
7
και εγενετο εν ταις ἡμεραις αχαζ του ιωαθαμ του υἱου οζιου βασιλεως ιουδα, ανεβη ῥασιν βασιλευς αραμ, και φακεε υἱος ῥομελιου βασιλευς ισραηλ επι ἱερουσαλημ πολεμησαι αυτην, και ουκ ηδυνηθησαν πολιορκησαι αυτην.
και ανηγγελη εις τον οικον δαυιδ, λεγων, συνεφωνησεν αραμ προς τον εφραιμ· και εξεστη ἡ ψυχη αυτου, και ἡ ψυχη του λαου αυτου, ὁν τροπον εν δρυμω ξυλον ὑπο πνευματος σαλευθη·
και ειπε κυριος προς ἡσαιαν, εξελθε εις συναντησιν αχαζ συ, και ὁ καταλειφθεις ιασουβ ὁ υἱος σου, προς την κολυμβηθραν της ανω ὁδου αγρου του κναφεως.
και ερεις αυτω, φυλαξαι του ἡσυχασαι, και μη φοβου, μηδε ἡ ψυχη σου ασθενειτω απο των δυο ξυλων των δαλων των καπνιζομενων τουτων· ὁταν γαρ οργη του θυμου μου γενηται, παλιν ιασομαι.
και ὁ υἱος του αραμ, και ὁ υἱος του ῥομελιου, ὁτι εβουλευσαντο βουλην πονηραν·
αναβησομεθα εις την ιουδαιαν, και συλλαλησαντες αυτοις, αποστρεψομεν αυτους προς ἡμας, και βασιλευσομεν αυτης τον υἱον ταβεηλ·
ταδε λεγει κυριος σαβαωθ, ου μη μεινη ἡ βουλη αὑτη, ουδε εσται,
αλλʼ ἡ κεφαλη αραμ, δαμασκος, και ἡ κεφαλη δαμασκου, ῥασιμ· αλλʼ ετι εξηκοντα και πεντε ετων εκλειψει ἡ βασιλεια εφραιμ απο λαου,
και ἡ κεφαλη εφραιμ σομορων, και ἡ κεφαλη σομορων, υἱος του ῥομελιου, και εαν μη πιστευσητε, ουδε μη συνητε.
και προσεθετο κυριος λαλησαι τω αχαζ, λεγων,
αιτησαι σεαυτω σημειον παρα κυριου θεου σου εις βαθος, η εις ὑψος.
και ειπεν αχαζ, ου μη αιτησω, ουδε μη πειρασω κυριον.
και ειπεν, ακουσατε δη οικος δαυιδ· μη μικρον ὑμιν αγωνα παρεχειν ανθρωποις, και πως κυριω παρεχετε αγωνα;
διατουτο δωσει κυριος αυτος ὑμιν σημειον· ιδου ἡ παρθενος εν γαστρι ληψεται, και τεξεται υἱον, και καλεσεις το ονομα αυτου εμμανουηλ.
βουτυρον και μελι φαγεται πρινη γνωναι αυτον η προελεσθαι πονηρα, εκλεξασθαι το αγαθον·
διοτι πρινη γνωναι το παιδιον αγαθον η κακον, απειθει πονηρια, εκλεξασθαι το αγαθον· και καταλειφθησεται ἡ γη ἡν συ φοβη, απο προσωπου των δυο βασιλεων.
αλλα επαξει ὁ θεος επι σε και επι τον λαον σου και επι τον οικον του πατρος σου ἡμερας, αἱ ουπω ἡκασιν αφʼ ἡς ἡμερας αφειλεν εφραιμ απο ιουδα τον βασιλεα των ασσυριων.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη συριει κυριος μυιαις, ὁ κυριευσει μερος ποταμου αιγυπτου, και τη μελισση, ἡ εστιν εν χωρα ασσυριων·
και ελευσονται παντες εν ταις φαραγξι της χωρας, και εν ταις τρωγλαις των πετρων, και εις τα σπηλαια, και εις πασαν ῥαγαδα.
εν τη ἡμερα εκεινη ξυρησει κυριος εν τω ξυρω τω μεμισθωμενω περαν του ποταμου βασιλεως ασσυριων την κεφαλην, και τας τριχας των ποδων, και τον πωγωνα αφελει.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη θρεψει ανθρωπος δαμαλιν βοων, και δυο προβατα·
και εσται απο του πλειστον πιειν γαλα, βουτυρον και μελι φαγεται πας ὁ καταλειφθεις επι της γης.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, πας τοπος οὑ εαν ωσι χιλιαι αμπελοι χιλιων σικλων, εις χερσον εσονται, και εις ακανθαν.
μετα βελους και τοξευματος εισελευσονται εκει· ὁτι χερσος και ακανθα εσται πασα ἡ γη,
και παν ορος ηροτριωμενον αροτριωθησεται· ου μη επελθη εκει φοβος· εσται γαρ απο της χερσου και ακανθης εις βοσκημα προβατου, και καταπατημα βοος.
8
και ειπε κυριος προς με, λαβε σεαυτω τομον καινου μεγαλου, και γραψον εις αυτον γραφιδι ανθρωπου, του οξεως προνομην ποιησαι σκυλων·
παρεστι γαρ· και μαρτυρας μοι ποιησον πιστους ανθρωπους, τον ουριαν και ζαχαριαν υἱον βαραχιου.
και προσηλθον προς την προφητιν, και εν γαστρι ελαβε, και ετεκεν υἱον· και ειπε κυριος μοι, καλεσον το ονομα αυτου, ταχεως σκυλευσον, οξεως προνομευσον·
διοτι πρινη γνωναι το παιδιον καλειν πατερα η μητερα, ληψεται δυναμιν δαμασκου, και τα σκυλα σαμαρειας εναντι βασιλεως ασσυριων.
και προσεθετο κυριος λαλησαι μοι ετι·
δια το μη βουλεσθαι τον λαον τουτον το ὑδωρ του σιλωαμ το πορευομενον ἡσυχη, αλλα βουλεσθαι εχειν τον ῥασσιν και τον υἱον ῥομελιου βασιλεα εφʼ ὑμων,
διατουτο ιδου κυριος αναγει εφʼ ὑμας το ὑδωρ του ποταμου, το ισχυρον και το πολυ, τον βασιλεα των ασσυριων, και την δοξαν αυτου· και αναβησεται επι πασαν φαραγγα ὑμων, και περιπατησει επι παν τειχος ὑμων,
και αφελει απο της ιουδαιας ανθρωπον, ὁς δυνησεται κεφαλην αραι, η δυνατον συντελεσασθαι τι· και εσται ἡ παρεμβολη αυτου ὡστε πληρωσαι το πλατος της χωρας σου, μεθʼ ἡμων ὁ θεος.
γνωτε εθνη και ἡττασθε, επακουσατε ἑως εσχατου της γης· ισχυκοτες ἡττασθε· εαν γαρ παλιν ισχυσητε, παλιν ἡττηθησεσθε.
και ἡν αν βουλευσησθε βουλην, διασκεδασει κυριος· και λογον ὁν εαν λαλησητε, ου μη εμμεινη εν ὑμιν, ὁτι μεθʼ ἡμων ὁ θεος.
οὑτω λεγει κυριος, τη ισχυρα χειρι απειθουσι τη πορεια της ὁδου του λαου τουτου, λεγοντες,
μηποτε ειπωσι, σκληρον· παν γαρ ὁ εαν ειπη ὁ λαος οὑτος, σκληρον εστι· τον δε φοβον αυτου ου μη φοβηθητε ουδε μη ταραχθητε.
κυριον αυτον ἁγιασατε, και αυτος εσται σου φοβος.
καν επʼ αυτω πεποιθως ης, εσται σοι εις ἁγιασμα, και ουχ ὡς λιθου προσκομματι συναντησεσθε, ουδε ὡς πετρας πτωματι· οἱ δε οικοι ιακωβ εν παγιδι, και εν κοιλασματι εγκαθημενοι εν ἱερουσαλημ.
διατουτο αδυνατησουσιν εν αυτοις πολλοι, και πεσουνται και συντριβησονται, και εγγιουσι, και ἁλωσονται ανθρωποι εν ασφαλεια.
τοτε φανεροι εσονται οἱ σφραγιζομενοι τον νομον του μη μαθειν.
και ερει, μενω τον θεον τον αποστρεψαντα το προσωπον αυτου απο του οικου ιακωβ, και πεποιθως εσομαι επʼ αυτω.
ιδου εγω και τα παιδια ἁ μοι εδωκεν ὁ θεος· και εσται σημεια και τερατα εν τω οικω ισραηλ παρα κυριου σαβαωθ, ὁς κατοικει εν τω ορει σιων.
και εαν ειπωσι προς ὑμας, ζητησατε τους εγγαστριμυθους, και τους απο της γης φωνουντας, τους κενολογουντας, οἱ εκ της κοιλιας φωνουσιν· ουκ εθνος προς θεον αυτου εκζητησουσι; τι εκζητουσι περι των ζωντων τους νεκρους;
νομον γαρ εις βοηθειαν εδωκεν, ἱνα ειπωσιν ουχ ὡς το ῥημα τουτο, περι οὑ ουκ εστι δωρα δουναι περι αυτου.
και ἡξει εφʼ ὑμας σκληρα λιμος, και εσται ὡς αν πεινασητε, λυπηθησεσθε. και κακως ερειτε τον αρχοντα και τα πατρια· και αναβλεψονται εις τον ουρανον ανω,
και εις την γην κατω εμβλεψονται· και ιδου απορια στενη, και σκοτος, θλιψις, και στενοχωρια, και σκοτος ὡστε μη βλεπειν· και ουκ απορηθησεται ὁ εν στενοχωρια ων ἑως καιρου.
τουτο πρωτον πιε· ταχυ ποιει χωρα ζαβυλων, ἡ γη νεφθαλειμ, και οἱ λοιποι οἱ την παραλιαν, και περαν του ιορδανου γαλιλαια των εθνων.
9
ὁ λαος ὁ πορευομενος εν σκοτει, ιδετε φως μεγα· οἱ κατοικουντες εν χωρα σκια θανατου, φως λαμψει εφʼ ὑμας.
το πλειστον του λαου, ὁ κατηγαγες εν ευφροσυνη σου· και ευφρανθησονται ενωπιον σου, ὡς οἱ ευφραινομενοι εν αμητω, και ὁν τροπον οἱ διαιρουμενοι σκυλα.
διοτι αφηρηται ὁ ζυγος ὁ επʼ αυτων κειμενος, και ἡ ῥαβδος ἡ επι του τραχηλου αυτων· την γαρ ῥαβδον των απαιτουντων διεσκεδασεν, ὡς τη ἡμερα τη επι μαδιαμ.
ὁτι πασαν στολην επισυνηγμενην δολω, και ἱματιον μετα καταλλαγης αποτισουσι· και θελησουσιν, ει εγενοντο πυρικαυστοι.
ὁτι παιδιον εγεννηθη ἡμιν, υἱος και εδοθη ἡμιν, οὑ ἡ αρχη εγενηθη επι του ωμου αυτου, και καλειται το ονομα αυτου, μεγαλης βουλης αγγελος· αξω γαρ ειρηνην επι τους αρχοντας, και ὑγιειαν αυτω.
μεγαλη ἡ αρχη αυτου, και της ειρηνης αυτου ουκ εστιν ὁριον· επι τον θρονον δαυειδ, και την βασιλειαν αυτου, κατορθωσαι αυτην, και αντιλαβεσθαι εν κριματι και εν δικαιοσυνη, απο του νυν και εις τον αιωνα· ὁ ζηλος κυριου σαβαωθ ποιησει ταυτα.
θανατον απεστειλε κυριος επι ιακωβ, και ηλθεν επι ισραηλ.
και γνωσονται πας ὁ λαος του εφραιμ, και οἱ καθημενοι εν σαμαρεια, εφʼ ὑβρει και ὑψηλη καρδια λεγοντες,
πλινθοι πεπτωκασιν, αλλα δευτε λαξευσωμεν λιθους, και κοψωμεν συκαμινους και κεδρους, και οικοδομησωμεν ἑαυτοις πυργον.
και ῥαξει ὁ θεος τους επανισταμενους επι ορος σιων επι αυτον, και τους εχθρους διασκεδασει·
συριαν αφʼ ἡλιου ανατολων, και τους ἑλληνας αφʼ ἡλιου δυσμων, τους κατεσθιοντας τον ισραηλ ὁλω τω στοματι· επι πασι τουτοις ουκ απεστραφη ὁ θυμος, αλλʼ ετι ἡ χειρ ὑψηλη.
και ὁ λαος ουκ απεστραφη, ἑως επληγη, και τον κυριον ουκ εζητησαν.
και αφειλε κυριος απο ισραηλ κεφαλην και ουραν, μεγαν και μικρον, εν μια ἡμερα, πρεσβυτην, και τους τα προσωπα θαυμαζοντας, αὑτη ἡ αρχη·
και προφητην διδασκοντα ανομα, οὑτος ἡ ουρα.
και εσονται οἱ μακαριζοντες τον λαον τουτον πλανωντες, και πλανωσιν, ὁπως καταπινωσιν αυτους.
διατουτο επι τους νεανισκους αυτων ουκ ευφρανθησεται ὁ κυριος, και τους ορφανους αυτων και τας χηρας αυτων ουκ ελεησει· ὁτι παντε ανομοι και πονηροι, και παν στομα λαλει αδικα· επι πασι τουτοις ουκ απεστραφη ὁ θυμος, αλλʼ ετι ἡ χειρ ὑψηλη.
και καυθησεται ὡς πυρ ἡ ανομια, και ὡς αγρωστις ξηρα βρωθησεται ὑπο πυρος· και καυθησεται εν τοις δασεσι του δρυμου, και συγκαταφαγεται τα κυκλω των βουνων παντα.
δια θυμον οργης κυριου συγκεκαυται ἡ γη ὁλη· και εσται ὁ λαος ὡς κατακεκαυμενος ὑπο πυρος· ανθρωπος τον αδελφον αυτου ουκ ελεησει.
αλλα εκκλινει εις τα δεξια, ὁτι πεινασει, και φαγεται εκ των αριστερων, και ου μη εμπλησθη ανθρωπος εσθων τας σαρκας του βραχιονος αυτου.
φαγεται γαρ μανασσης του εφραιμ, και εφραιμ του μανασση, ὁτι ἁμα πολιορκησουσι τον ιουδαν. επι τουτοις πασιν ουκ απεστραφη ὁ θυμος, αλλʼ ετι ἡ χειρ ὑψηλη.
10
ουαι τοις γραφουσι πονηριαν, γραφοντες γαρ, πονηριαν γραφουσιν·
εκκλινοντες κρισιν πτωχων, ἁρπαζοντες κριμα πενητων του λαου μου, ὡστε ειναι αυτοις χηραν εις διαρπαγην, και ορφανον εις προνομην.
και τι ποιησουσιν εν τη ἡμερα της επισκοπης; ἡ γαρ θλιψις ὑμιν πορῥωθεν ἡξει· και προς τινα καταφευξεσθε του βοηθηθηναι; και που καταλειψετε την δοξαν ὑμων, του μη εμπεσειν εις απαγωγην;
επι πασι τουτοις ουκ απεστραφη ἡ οργη, αλλʼ ετι ἡ χειρ ὑψηλη.
ουαι ασσυριοις, ἡ ῥαβδος του θυμου μου, και οργη εστιν εν ταις χερσιν αυτων.
την οργην μου εις εθνος ανομον αποστελω, και τω εμω λαω συνταξω ποιησαι σκυλα και προνομην, και καταπατειν τας πολεις, και θειναι αυτας εις κονιορτον.
αυτος δε ουχ οὑτως ενεθυμηθη, και τη ψυχη ουχ οὑτως λελογισται, αλλα απαλλαξει ὁ νους αυτου, και του εθνη εξολοθρευσαι ουκ ολιγα.
και εαν ειπωσιν αυτω, συ μονος ει αρχων·
και ερει, ουκ ελαβον την χωραν την επανω βαβυλωνος και χαλανης, οὑ ὁ πυργος ωκοδομηθη, και ελαβον αραβιαν και δαμασκον και σαμαρειαν;
ὁν τροπον ταυτας ελαβον, και πασας τας αρχας ληψομαι· ολολυξατε τα γλυπτα εν ἱερουσαλημ, και εν σαμαρεια.
ὁν τροπον γαρ εποιησα σαμαρεια, και τοις χειροποιητοις αυτης, οὑτω ποιησω και ἱερουσαλημ, και τοις ειδωλοις αυτης.
και εσται ὁταν συντελεση κυριος παντα ποιων εν τω ορει σιων και ἱερουσαλημ, επισκεψομαι επι τον νουν τον μεγαν επι τον αρχοντα των ασσυριων, και επι το ὑψος της δοξης των οφθαλμων αυτου.
ειπε γαρ, εν τη ισχυι ποιησω, και εν τη σοφια της συνεσεως αφελω ὁρια εθνων, και την ισχυν αυτων προνομευσω·
και σεισω πολεις κατοικουμενας, και την οικουμενην ὁλην καταληψομαι τη χειρι ὡς νοσσιαν, και ὡς καταλελειμμενα ωα αρω· και ουκ εστιν ὁς διαφευξεται με, η αντειπη μοι.
μη δοξασθησεται αξινη ανευ του κοπτοντος εν αυτη; η ὑψωθησεται πριων ανευ του ελκοντος αυτον; ὡς αν τις αρη ῥαβδον η ξυλον· και ουχ οὑτως,
αλλα αποστελει κυριος σαβαωθ εις την σην τιμην ατιμιαν, και εις την σην δοξαν πυρ καιομενον καυθησεται.
και εσται το φως του ισρηλ εις πυρ, και ἁγιασει αυτον εν πυρι καιομενω, και φαγεται ὡσει χορτον την ὑλην·
τη ἡμερα εκεινη αποσβεσθησεται τα ορη, και οἱ βουνοι, και οἱ δρυμοι, και καταφαγεται απο ψυχης ἑως σαρκων· και εσται ὁ φευγων, ὡς ὁ φευγων απο φλογος καιομενης.
και οἱ καταλειφθεντες απʼ αυτων αριθμος εσονται, και παιδιον γραψει αυτους.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, ουκετι προστεθησεται το καταλειφθεν ισραηλ, και οἱ σωθεντες του ιακωβ ουκετι μη πεποιθοτες ωσιν επι τους αδικησαντας αυτους, αλλα εσονται πεποιθοτες επι τον θεον τον ἁγιον του ισραηλ τη αληθεια.
και εσται το καταλειφθεν του ιακωβ επι θεον ισχυοντα.
και εαν γενηται ὁ λαος ισραηλ ὡς ἡ αμμος της θαλασσης, το καταλειμμα αυτων σωθησεται.
λογον συντελων και συντεμνων εν δικαιοσυνη, ὁτι λογον συντετμημενον κυριος ποιησει εν τη οικουμενη ὁλη.
διατουτο ταδε λεγει κυριος σαβαωθ, μη φοβου ὁ λαος μου, οἱ κατοικουντες εν σιων, απο ασσυριων, ὁτι εν ῥαβδω παταξει σε· πληγην γαρ επαγω επι σε, του ιδειν ὁδον αιγυπτου.
ετι γαρ μικρον, και παυσεται ἡ οργη, ὁ δε θυμος μου επι την βουλην αυτων.
και εγερει ὁ θεος επʼ αυτους, κατα την πληγην μαδιαμ εν τοπω θλιψεως· και ὁ θυμος αυτου τη ὁδω τη κατα θαλασσαν, εις την ὁδον την κατʼ αιγυπτον.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, αφαιρεθησεται ὁ ζυγος αυτου απο του ωμου σου, και ὁ φοβος αυτου απο σου, και καταφθαρησεται ὁ ζυγος απο των ωμων ὑμων.
ἡξει γαρ εις την πολιν αγγαι, και παρελευσεται εις μαγεδω, και εν μαχμας θησει τα σκευη αυτου.
και παρελευσεται φαραγγα, και ἡξει εις αγγαι, φοβος ληψεται ῥαμα, πολιν σαουλ, φευξεται
ἡ θυγατηρ γαλλειμ, επακουσεται λαισα, επακουσεται εν αναθωθ.
και εξεστη μαδεβηνα, και οἱ κατοικουντες γιββειρ.
παρακαλειτε σημερον εν ὁδω του μειναι, τη χειρι παρακαλειτε το ορος την θυγατερα σιων, και οἱ βουνοι οἱ εν ἱερουσαλημ.
ιδου ὁ δεσποτης κυριος σαβαωθ συνταρασσει τους ενδοξους μετα ισχυος, και οἱ ὑψηλοι τη ὑβρει συντριβησονται, και οἱ ὑψηλοι ταπεινωθησονται,
και πεσουνται ὑψηλοι μαχαιρα, ὁ δε λιβανος συν τοις ὑψηλοις πεσειται.
11
και εξελευσεται ῥαβδος εκ της ῥιζης ιεσσαι, και ανθος εκ της ῥιζης αναβησεται,
και αναπαυσεται επʼ αυτον πνευμα του θεου, πνευμα σοφιας και συνεσεως, πνευμα βουλης και ισχυος, πνευμα γνωσεως και ευσεβειας
εμπλησει αυτον, πνευμα φοβου θεου· ου κατα την δοξαν κρινει, ουδε κατα την λαλιαν ελεγξει,
αλλα κρινει ταπεινω κρισιν, και ελεγξει τους ταπεινους της γης, και παταξει γην τω λογω του στοματος αυτου, και εν πνευματι δια χειλεων ανελει ασεβη.
και εσται δικαιοσυνη εζωσμενος την οσφυν αυτου, και αληθεια εἱλημενος τας πλευρας.
και συμβοσκηθησεται λυκος μετα αρνος, και παρδαλις συναναπαυσεται εριφω, και μοσχαριον και ταυρος και λεων ἁμα βοσκηθησονται, και παιδιον μικρον αξει αυτους.
και βους και αρκος ἁμα βοσκηθησονται, και ἁμα τα παιδια αυτων εσονται· και λεων ὡς βους φαγεται αχυρα.
και παιδιον νηπιον επι τρωγλων ασπιδων, και επι κοιτην εκγονων ασπιδων την χειρα επιβαλει.
και ου μη κακοποιησουσιν, ουδε μη δυνωνται απολεσαι ουδενα επι το ορος το ἁγιον μου· ὁτι ενεπλησθη ἡ συμπασα του γνωναι τον κυριον, ὡς ὑδωρ πολυ κατακαλυψαι θαλασσας.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη ἡ ῥιζα του ιεσσαι, και ὁ ανισταμενος αρχειν εθνων· επʼ αυτω εθνη ελπιουσι, και εσται ἡ αναπαυσις αυτου τιμη.
και εσται τη ἡμερα εκεινη, προσθησει ὁ κυριος του δειξαι την χειρα αυτου, του ζηλωσαι το καταλειφθεν ὑπολοιπον του λαου, ὁ αν καταλειφθη ὑπο των ασσυριων, και απο αιγυπτου, και απο βαβυλωνιας, και απο αιθιοπιας, και απο ελαμιτων, και απο ἡλιου ανατολων, και εξ αραβιας.
και αρει σημειον εις τα εθνη, και συναξει τους απολομενους ισραηλ, και τους διεσπαρμενους ιουδα συναξει εκ των τεσσαρων πτερυγων της γης.
και αφαιρεθησεται ὁ ζηλος εφραιμ, και οἱ εχθροι ιουδα απολουνται. εφραιμ ου ζηλωσει ιουδαν, και ιουδας ου θλιψει εφραιμ.
και πετασθησονται εν πλοιοις αλλοφυλων· θαλασσαν ἁμα προνομευσουσι, και τους αφʼ ἡλιου ανατολων, και ιδουμαιαν, και επι μωαβ πρωτον τας χειρας επιβαλουσιν· οἱ δε υἱοι αμμων πρωτοι ὑπακουσονται.
και ερημωσει κυριος την θαλασσαν αιγυπτου, και επιβαλει την χειρα αυτου επι τον ποταμον πνευματι βιαιω· και παταξει ἑπτα φαραγγας, ὡστε διαπορευεσθαι αυτον εν ὑποδημασι.
και εσται διοδος τω καταλειφθεντι μου λαω εν αιγυπτω· και εσται τω ισραηλ, ὡς ἡ ἡμερα ὁτε εξηλθεν εκ γης αιγυπτου.
12
και ερεις εν τη ἡμερα εκεινη, ευλογω σε, κυριε, διοτι ωργισθης μοι, και απεστρεψας τον θυμον σου, και ηλεησας με.
ιδου ὁ θεος μου σωτηρ μου, πεποιθως εσομαι επʼ αυτω, και ου φοβηθησομαι· διοτι ἡ δοξα μου και ἡ αινεσις μου κυριος, και εγενετο μοι εις σωτηριαν.
και αντλησατε ὑδωρ μετʼ ευφροσυνης εκ των πηγων του σωτηριου.
και ερεις εν τη ἡμερα εκεινη, ὑμνειτε κυριον, βοατε το ονομα αυτου, αναγγειλατε εν τοις εθνεσι τα ενδοξα αυτου· μιμνησκεσθε, ὁτι ὑψωθη το ονομα αυτου.
ὑμνησατε το ονομα κυριου, ὁτι ὑψηλα εποιησεν· αναγγειλατε ταυτα εν παση τη γη.
αγαλλιασθε, και ευφραινεσθε οἱ κατοικουντες σιων, ὁτι ὑψωθη ὁ ἁγιος του ισραηλ εν μεσω αυτης.
13
ὁρασισ ἡν ειδεν ἡσαιασ υιοσ αμωσ κατα βαβυλωνοσ.
επʼ ορους πεδινου αρατε σημειον, ὑψωσατε την φωνην αυτοις, παρακαλειτε τη χειρι, ανοιξατε οἱ αρχοντες.
εγω συντασσω, και εγω αυτους· γιγαντες ερχονται πληρωσαι τον θυμον μου χαιροντες ἁμα και ὑβριζοντες.
φωνη εθνων πολλων επι των ορεων, ὁμοια εθνων πολλων, φωνη βασιλεων και εθνων συνηγμενων· κυριος σαβαωθ εντεταλται εθνει ὁπλομαχω,
ερχεσθαι εκ γης πορῥωθεν απʼ ακρου θεμελιου του ουρανου, κυριος και οἱ ὁπλομαχοι αυτου, καταφθειραι πασαν την οικουμενην.
ολολυζετε, εγγυς γαρ ἡμερα κυριου, και συντριβη παρα του θεου ἡξει.
διατουτο πασα χειρ εκλυθησεται, και πασα ψυχη ανθρωπου δειλιασει.
ταραχθησονται οἱ πρεσβεις, και ωδινες αυτους ἑξουσιν, ὡς γυναικος τικτουσης· και συμφορασουσιν ἑτερος προς τον ἑτερον, και εκστησονται, και το προσωπον αυτων ὡς φλοξ μεταβαλουσιν.
ιδου γαρ ἡμερα κυριου ερχεται ανιατος, θυμου και οργης, θειναι την οικουμενην ερημον, και τους ἁμαρτωλους απολεσαι εξ αυτης.
οἱ γαρ αστερες του ουρανου και ὁ ωριων και πας ὁ κοσμος του ουρανου, το φως ου δωσουσι· και σκοτισθησεται του ἡλιου ανατελλοντος, και ἡ σεληνη ου δωσει το φως αυτης.
και εντελουμαι τη οικουμενη ὁλη κακα, και τοις ασεβεσι τας ἁμαρτιας αυτων· και απολω ὑβριν ανομων, και ὑβριν ὑπερηφανων ταπεινωσω.
και εσονται οἱ καταλελειμμενοι εντιμοι μαλλον η το χρυσιον το απυρον· και ανθρωπος μαλλον εντιμος εσται η ὁ λιθος ὁ εν σουφειρ.
ὁ γαρ ουρανος θυμωθησεται, και ἡ γη σεισθησεται εκ των θεμελιων αυτης, δια θυμον οργης κυριου σαβαωθ, εν τη ἡμερα ἡ αν επελθη ὁ θυμος αυτου.
και εσονται οἱ καταλελειμμενοι ὡς δορκαδιον φευγον, και ὡς προβατον πλανωμενον, και ουκ εσται ὁ συναγων, ὡστε ανθρωπον εις τον λαον αυτου αποστραφηναι, και ανθρωπος εις την χωραν ἑαυτου διωξεται.
ὁς γαρ αν ἁλω, ἡττηθησεται, και οἱτινες συνηγμενοι εισι, πεσουνται μαχαιρα.
και τα τεκνα αυτων ῥαξουσιν ενωπιον αυτων, και τας οικιας αυτων προνομευσουσιν, και τας γυναικας αυτων ἑξουσιν.
ιδου επεγειρω ὑμιν τους μηδους, οἱ αργυριον ου λογιζονται, ουδε χρυσιου χρειαν εχουσι.
τοξευματα νεανισκων συντριψουσι, και τα τεκνα ὑμων ου μη ελεησωσιν, ουδε επι τοις τεκνοις σου φεισονται οἱ οφθαλμοι αυτων.
και εσται βαβυλων ἡ καλειται ενδοξος απο βασιλεως χαλδαιων, ὁν τροπον κατεστρεψεν ὁ θεος σοδομα και γομορῥα·
ου κατοικηθησεται εις τον αιωνα χρονον, ουδε μη εισελθωσιν εις αυτην δια πολλων γενεων, ουδε μη διελθωσιν αυτην αραβες, ουδε ποιμενες ου μη αναπαυσονται εν αυτη.
και αναπαυσονται εκει θηρια, και εμπλησθησονται αἱ οικιαι ηχου· και αναπαυσονται εκει σειρηνες, και δαιμονια εκει ορχησονται,
και ονοκενταυροι εκει κατοικησουσι, και νοσσοποιησουσιν εχινοι εν τοις οικοις αυτων. ταχυ ερχεται και ου χρονιει.
14
και ελεησει κυριος τον ιακωβ, και εκλεξεται ετι τον ισραηλ, και αναπαυσονται επι της γης αυτων, και ὁ γειωρας προστεθησεται προς αυτους, και προστεθησεται προς τον οικον ιακωβ·
και ληψονται αυτους εθνη, και εισαξουσιν εις τον τοπον αυτων, και κατακληρονομησουσι, και πληθυνθησονται επι της γης εις δουλους και δουλας· και εσονται αιχμαλωτοι οἱ αιχμαλωτευσαντες αυτους, και κυριευθησονται οἱ κυριευσαντες αυτων.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, αναπαυσει σε κυριος απο της οδυνης και του θυμου σου, της δουλειας σου της σκληρας, ἡς εδουλευσας αυτοις.
και ληψη τον θρηνον τουτον επι τον βασιλεα βαβυλωνος,
συνετριψε κυριος τον ζυγον των ἁμαρτωλων, τον ζυγον των αρχοντων.
παταξας εθνος θυμω, πληγη ανιατω, παιων εθνος πληγην θυμου, ἡ ουκ εφεισατο, ανεπαυσατο πεποιθως.
πασα ἡ γη βοα μετʼ ευφροσυνης,
και τα ξυλα του λιβανου ευφρανθησαν επι σοι, και ἡ κεδρος του λιβανου, αφʼ οὑ συ κεκοιμησαι, ουκ ανεβη ὁ κοπτων ἡμας.
ὁ ἁδης κατωθεν επικρανθη συναντησας σοι· συνηγερθησαν σοι παντες οἱ γιγαντες οἱ αρξαντες της γης, οἱ εγειραντες εκ των θρονων αυτων παντας βασιλεις εθνω.
παντες αποκριθησονται, και ερουσι σοι, και συ ἑαλως, ὡσπερ και ἡμεις· εν ἡμιν δε κατελογισθης.
κατεβη εις ἁδου ἡ δοξα σου, ἡ πολλη ευφροσυνη σου· ὑποκατω σου στρωσουσι σηψιν, και το κατακαλυμμα σου σκωληξ.
πως εξεπεσεν εκ του ουρανου ὁ ἑωσφορος ὁ πρωι ανατελλων; συνετριβη εις την γην ὁ αποστελλων προς παντα τα εθνη.
συ δε ειπας εν τη διανοια σου, εις τον ουρανον αναβησομαι, επανω των αστερων του ουρανου θησω τον θρονον μου, καθιω εν ορει ὑψηλω, επι τα ορη τα ὑψηλα τα προς βορῥαν,
αναβησομαι επανω των νεφων, εσομαι ὁμοιος τω ὑψιστω.
νυν δε εις ἁδην καταβηση, και εις τα θεμελια της γης.
οἱ ιδοντες σε θαυμασονται επι σοι, και ερουσιν, οὑτος ὁ ανθρωπος ὁ παροξυνων την γην, ὁ σειων βασιλεις,
ὁ θεις την οικουμενην ὁλην ερημον, και τας πολεις αυτου καθειλε, τους εν επαγωγη ουκ ελυσε.
παντες οἱ βασιλεις των εθνων εκοιμηθησαν εν τιμη, ανθρωπος εν τω οικω αυτου.
συ δε ῥιφηση εν τοις ορεσιν, ὡς νεκρος εβδελυγμενος, μετα πολλων τεθνηκοτων εκκεκεντημενων μαχαιραις, καταβαινοντων εις ἁδου.
ὁν τροπον ἱματιον εν αἱματι πεφυρμενον ουκ εσται καθαρον, οὑτως ουδε συ εση καθαρος· διοτι την γην μου απωλεσας, και τον λαον μου επεκτεινας· ου μη μεινης εις τον αιωνα χρονον, σπερμα πονηρον.
ἑτοιμασον τα τεκνα σου σφαγηναι ταις ἁμαρτιαις του πατρος αυτων, ἱνα μη αναστωσι και κληρονομησωσι την γην, και εμπλησωσι την γην πολεμων.
και επαναστησομαι αυτοις, λεγει κυριος σαβαωθ, και απολω αυτων ονομα, και καταλειμμα, και σπερμα· ταδε λεγει κυριος.
και θησω την βαβυλωνιαν ερημον, ὡστε κατοικειν εχινους, και εσται εις ουδεν· και θησω αυτην πηλου βαραθρον εις απωλειαν.
ταδε λεγει κυριος σαβαωθ, ὁν τροπον ειρηκα, οὑτως εσται, και ὁν τροπον βεβουλευμαι, οὑτως μενει,
του απολεσαι τους ασσυριους επι της γης της εμης, και επι των ορεων μου· και εσονται εις καταπατημα, και αφαιρεθησεται απʼ αυτων ὁ ζυγος αυτων, και το κυδος αυτων απο των ωμων αφαιρεθησεται.
αὑτη ἡ βουλη ἡν βεβουλευται κυριος επι την ὁλην οικουμενην, και αὑτη ἡ χειρ ἡ ὑψηλη επι παντα τα εθνη.
ἁ γαρ ὁ θεος ὁ ἁγιος βεβουλευται, τις διασκεδασει; και την χειρα αυτου την ὑψηλην τις αποστρεψει;
του ετους οὑ απεθανεν ὁ βασιλευς αχαζ, εγενηθη το ῥημα τουτο.
μη ευφρανθειητε οἱ αλλοφυλοι παντες, συνετριβη γαρ ὁ ζυγος του παιοντος ὑμας· εκ γαρ σπερματος οφεως εξελευσεται εκγονα ασπιδων, και τα εκγονα αυτων εξελευσονται οφεις πεταμενοι.
και βοσκηθησονται πτωχοι διʼ αυτου· πτωχοι δε ανθρωποι επι ειρηνης αναπαυσονται· ανελει δε εν λιμω το σπερμα σου, και το καταλειμμα σου ανελει.
ολολυξατε πυλαι πολεων, κεκραγετωσαν πολεις τεταραγμεναι, οἱ αλλοφυλοι παντες, ὁτι απο βορῥα καπνος ερχεται, και ουκ εστι του ειναι.
και τι αποκριθησονται βασιλεις εθνων; ὁτι κυριος εθεμελιωσε σιων, και διʼ αυτου σωθησονται οἱ ταπεινοι του λαου.
15
νυκτος απολειται ἡ μωαβιτις, νυκτος γαρ απολειται το τειχος της μωαβιτιδος.
λυπεισθε εφʼ ἑαυτους, απολειται γαρ και δηβων, οὑ ὁ βωμος ὑμων· εκει αναβησεσθε κλαιειν, επι ναβαυ της μωαβιτιδος· ολολυξατε, επι πασης κεφαλης φαλακρωμα, παντες βραχιονες κατατετμημενοι.
εν ταις πλατειαις αυτης περιζωσασθε σακκους, και κοπτεσθε επι των δωματων αυτης, και εν ταις ῥυμαις αυτης, παντες ολολυζετε μετα κλαυθμου.
ὁτι κεκραγεν εσεβων και ελεαλη, ἑως ιασσα ηκουσθη ἡ φωνη αυτων· διατουτο ἡ οσφυς της μωαβιτιδος βοα, ἡ ψυχη αυτης γνωσεται.
ἡ καρδια της μωαβειτιδος βοα εν αυτη ἑως σηγωρ· δαμαλις γαρ εστι τριετης· επι δε της αναβασεως λουειθ, προς σε κλαιοντες αναβησονται τη ὁδω αρωνιειμ· βοα, συντριμμα και σεισμος.
το ὑδωρ της νεμηρειμ ερημον εσται, και ὁ χορτος αυτης εκλειψει· χορτος γαρ χλωρος ουκ εσται.
μη και οὑτως μελλει σωθηναι; επαξω γαρ επι την φαραγγα αραβας, και ληψονται αυτην.
συνηψε γαρ ἡ βοη το ὁριον της μωαβιτιδος της αγαλειμ, και ολολυγμος αυτης ἑως του φρεατος του αιλειμ.
το δε ὑδωρ το δειμων πλησθησεται αἱματος, επαξω γαρ επι δειμων αραβας, και αρω το σπερμα μωαβ, και αριηλ, και το καταλοιπον αδαμα.
16
αποστελω ὡς ἑρπετα επι την γην· μη πετρα ερημος εστι το ορος θυγατρος σιων;
εση γαρ ὡς πετεινου ανιπταμενου νοσσος αφηρημενος, εση θυγατηρ μωαβ, επειτα δε αρνων πλειονα
βουλευου, ποιει τε σκεπην πενθους αὑτη διαπαντος, εν μεσημβρινη σκοτια φευγουσιν, εξεστησαν· μη αχθης,
παροικησουσι σοι οἱ φυγαδες μωαβ· εσονται σκεπη ὑμιν απο προσωπου διωκοντος, ὁτι ηρθη ἡ συμμαχια σου, και ὁ αρχων απωλετο ὁ καταπατων απο της γης.
και διορθωθησεται μετʼ ελεους θρονος, και καθιειται επʼ αυτου μετα αληθειας εν σκηνη δαυιδ, κρινων και εκζητων κριμα και σπευδων δικαιοσυνην.
ηκουσαμεν την ὑβριν μωαβ, ὑβριστης σφοδρα την ὑπερηφανιαν εξηρα· ουχ οὑτως ἡ μαντεια σου, ουχ οὑτως.
ολολυξει μωαβ, εν γαρ τη μωαβιτιδι παντες ολολυξουσι τοις κατοικουσι δε σεθ μελετησεις, και ουκ εντραπηση.
τα πεδια ἑσεβων πενθησει, αμπελος σεβαμα· καταπινοντες τα εθνη, καταπατηστε τας αμπελους αυτης, ἑως ιαζηρ· ου μη συναψητε, πλανηθητε την ερημον, οἱ απεσταλμενοι ενκατελειφθησαν, διεβησαν γαρ προς την θαλασσαν.
διατουτο κλαυσομαι ὡς τον κλαυθμον ιαζηρ αμπελον σεβαμα· τα δενδρα σου κατεβαλεν εσεβων και ελεαλη, ὁτι επι τω θερισμω και επι τω τρυγητω σου καταπατησω, και παντα πεσουνται.
και αρθησεται ευφροσυνη και αγαλλιαμα εκ των αμπελωνων, και εν τοις αμπελωσι σου ου μη ευφρανθησονται, και ου μη πατησουσιν οινον εις τα ὑποληνια, πεπαυται γαρ.
διατουτο ἡ κοιλια μου επι μωαβ ὡς κιθαρα ηχησει, και τα εντος μου ὡς τειχος ενεκαινισας.
και εσται εις το εντραπηναι σε, ὁτι εκοπιασε μωαβ επι τοις βωμοις, και εισελευσεται εις τα χειροποιητα αυτης, ὡστε προσευξασθαι, και ου μη δυνηται εξελεσθαι αυτον.
τουτο το ῥημα ὁ ελαλησε κυριος επι μωαβ, ὁποτε ελαλησε.
και νυν λεγω, εν τρισιν ετεσιν ετων μισθωτου ατιμασθησεται ἡ δοξα μωαβ παντι τω πλουτω τω πολλω, και καταλειφθησεται ολιγοστος, και ουκ εντιμος.
17
ιδου δαμασκος αρθησεται απο πολεων, και εσται εις πτωσιν,
καταλελειμμενη εις τον αιωνα, εις κοιτην ποιμνιων και αναπαυσιν, και ουκ εσται ὁ διωκων.
και ουκετι εσται οχυρα του καταφυγειν εφραιμ· και ουκετι βασιλεια εν δαμασκω, και το λοιπον των συρων ου γαρ συ βελτιων ει των υἱων ισραηλ, της δοξης αυτων· ταδε λεγει κυριος σαβαωθ.
εσται εν τη ἡμερα εκεινη εκλειψις δοξης ιακωβ, και τα πιονα της δοξης αυτου σεισθησεται.
και εσται ὁν τροπον εαν τις συναγαγη αμητον ἑστηκοτα, και σπερμα σταχυων αμηση· και εσται ὁν τροπον εαν τις συναγαγη σταχυν εν φαραγγι στερεα.
και καταλειφθη εν αυτη καλαμη, η ὡς ῥωγες ελαιας δυο η τρεις επʼ ακρου μετεωρου, η τεσσαρες η πεντε απι των κλαδων αυτων καταλειφθη· ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ.
τη ἡμερα εκεινη πεποιθως εσται ὁ ανθρωπος επι τω ποιησαντι αυτον, οἱ δε οφθαλμοι αυτου εις τον ἁγιον του ισραηλ εμβλεψονται,
και ου μη πεποιθοτες ωσιν επι τοις βωμοις, ουδε επι τοις εργοις των χειρων αυτων, ἁ εποιησαν οἱ δακτυλοι αυτων, και ουκ οψονται τα δενδρα, ουδε τα βδελυγματα αυτων.
τη ἡμερα εκεινη εσονται αἱ πολεις σου εγκαταλελειμμεναι, ὁν τροπον κατελιπον οἱ αμορῥαιοι και οἱ ευαιοι απο προσωπου των νἱων ισραηλ· και εσονται ερημοι,
διοτι κατελιπες τον θεον τον σωτηρα σου, και κυριου του βοηθου σου ουκ εμνησθης· διατουτο φυτευσεις φυτευμα απιστον, και σπερμα απιστον.
τη ἡμερα, ἡ αν φυτευσης, πλανηθηση· το δε πρωι εαν σπειρης, ανθησει εις αμητον ἡ αν ἡμερα κληρωση, και ὡς πατηρ ανθρωπου κληρωση τοις υἱοις σου.
ουαι πληθος εθνων πολλων· ὡς θαλασσα κυμαινουσα, οὑτω ταραχθησεσθε· και νωτος εθνων πολλων, ὡς ὑδωρ ηχησει.
ὡς ὑδωρ πολυ εθνη πολλα, ὡς ὑδατος πολλου βια φερομενου· και αποσκορακιει αυτον, και πορῥω αυτον διωξεται, ὡς χνουν αχυρου λικμωντων απεναντι ανεμου, και ὡς κονιορτον τροχου καταιγις φερουσα,
προς ἑσπεραν και εσται πενθος, πριν η πρωι, και ουκ εσται· αὑτη ἡ μερις των προνομευσαντων ὑμας, και κληρονομια τοις ὑμας κληρονομησασιν.
18
ουαι γης πλοιων πτερυγες, επεκεινα ποταμων αιθιοπιας·
ὁ αποστελλων εν θαλασση ὁμηρα, και επιστολας βιβλινας επανω του ὑδατος· πορευσονται γαρ αγγελοι κουφοι προς εθνος μετεωρον, και ξενον λαον και χαλεπον· τις αυτου επεκεινα; εθνος ανελπιστον και καταπεπατημενον· νυν οἱ ποταμοι της γης
παντες, ὡς χωρα κατοικουμενη κατοικηθησεται· ἡ χωρα αυτων ὡσει σημειον απο ορους αρθη, ὡς σαλπιγγος φωνη ακουστον εσται.
διοτι οὑτως ειπε κυριος μοι, ασφαλεια εσται εν τη εμη πολει, ὡς φως καυματος μεσημβριας, και ὡς νεφελη δροσου ἡμερας αμητο εσται
προ του θερισμου, ὁταν συντελεσθη ανθος, και ομφαξ εξανθηση ανθος ομφακιζουσα· και αφελει τα βοτρυδια τα μικρα τοις δρεπανοις, και τας κληματιδας αφελει, και αποκοψει,
και καταλειψει ἁμα τοις πετεινοις του ουρανου, και τοις θηριοις της γης· και συναχθησεται επʼ αυτους τα πετεινα του ουρανου, και παντα τα θηρια της γης επʼ αυτον ἡξει.
εν τω καιρω εκεινω ανενεχθησεται δωρα κυριω σαβαωθ εκ λαου τεθλιμμενου και τετιλμενου, και απο λαου μεγαλου απο του νυν και εις τον αιωνα χρονον· εθνος ελπιζον και καταπεπατημενον, ὁ εστιν εν μερει ποταμου της χωρας αυτου, εις τον τοπον οὑ το ονομα κυριου σαβαωθ, ορος σιων.
19
ιδου κυριος καθηται επι νεφελης κουφης, και ἡξει εις αιγυπτον, και σεισθησεται τα χειροποιητα αιγυπτου απο προσωπου αυτου· και ἡ καρδια αυτων ἡττηθησεται εν αυτοις.
και επεγερθησονται αιγυπτιοι επʼ αιγυπτιους, και πολεμησει ανθρωπος τον αδελφον αυτου, και ανθρωπος τον πλησιον αυτου, πολις επι πολιν, και νομος επι νομον.
και ταραχθησεται το πνευμα των αιγυπτιων εν αυτοις, και την βουλην αυτων διασκεδασω, και επερωτησουσι τους θεους αυτων, και τα αγαλματα αυτων, και τους εκ της γης φωνουντας, και τους εγγαστριμυθους.
και παραδωσω την αιγυπτον εις χειρας ανθρωπων, κυριων σκληρων, και βασιλεις σκληροι κυριευσουσιν αυτων. ταδε λεγει κυριος σαβαωθ.
και πιονται οἱ αιγυπτιοι ὑδωρ το παρα θαλασσαν, ὁ δε ποταμος εκλειψει, και ξηρανθησεται.
και εκλειψουσιν οἱ ποταμοι, και αἱ διωρυχες του ποταμου· και ξηρανθησεται πασα συναγωγη ὑδατος, και εν παντι ἑλει καλαμου και παπυρου,
και το αχι το χλωρον παν το κυκλω του ποταμου, και παν το σπειρομενον δια του ποταμου ξηρανθησεται ανεμοφθορον.
και στεναξουσιν οἱ ἁλιεις, και στεναξουσι παντες οἱ βαλλοντες αγκιστρον εις τον ποταμον, και οἱ βαλλοντες σαγηνας, και οἱ αμφιβολεις πενθησουσι·
και αισχυνη ληψεται τους εργαζομενους το λινον το σχιστον, και τους εργαζομενους την βυσσον.
και εσονται οἱ εργαζομενοι αυτα εν οδυνη, και παντες οἱ ποιουντες τον ζυθον λυπηθησονται, και τας ψυχας πονεσουσι.
και μωροι εσονται οἱ αρχοντες τανεως, οἱ σοφοι συμβουλοι του βασιλεως, ἡ βουλη συτων μωρανθησεται· πως ερειτε τω βασιλει, υἱοι συνετων ἡμεις, υἱοι βασιλεων των εξ αρχης;
που εισι νυν οἱ σοφοι σου; και αναγγειλατωσαν σοι, και ειπατωσαν, τι βεβουλευται κυριος σαβαωθ επʼ αιγυπτον;
εξελιπον οἱ αρχοντες τανεως, και ὑψωθησαν οἱ αρχοντες μεμφεως, και πλανησουσιν αιγυπτον κατα φυλας.
κυριος γαρ εκερασεν αυτοις πνευμα πλανησεως, και επλανησαν αιγυπτον εν πασι τοις εργοις αυτων, ὡς πλαναται ὁ μεθυων, και ὁ εμων ἁμα,
και ουκ εσται τοις αιγυπτιοις εργον ὁ ποιησει κεφαλην και ουραν, και αρχην και τελος.
τη δε ἡμερα εκεινη εσονται οἱ αιγυπτιοι, ὡς γυναικες, εν φοβω και εν τρομω απο προσωπου της χειρος κυριου σαβαωθ, ἡν αυτος επιβαλει αυτοις.
και εσται ἡ χωρα των ιουδαιων τοις αιγυπτιοις εις φοβητρον· πας ὁς εαν ονομαση αυτην αυτοις, φοβηθησονται δια την βουλην ἡν βεβουλευται κυριος σαβαωθ επʼ αυτην.
τη ἡμερα εκεινη εσονται πεντε πολεις εν αιγυπτω λαλουσαι τη γλωσση τη χαναανιτιδι, και ομνυντες τω ονοματι κυριου σαβαωθ· πολις ασεδεκ κληθησεται ἡ μια πολις.
τη ἡμερα εκεινη εσται θυσιαστηριον τω κυριω εν χωρα αιγυπτιων, και στηλη προς το ὁριον αυτης τω κυριω.
και εσται εις σημειον εις τον αιωνα κυριω εν χωρα αιγυπτου· ὁτι κεκραξονται προς κυριον δια τους θλιβοντας αυτους, και αποστελει αυτοις ανθρωπον ὁς σωσει αυτους, κρινων σωσει αυτους.
και γνωστος εσται κυριος τοις αιγυπτιοις· και γνωσονται οἱ αιγυπτιοι τον κυριον εν τη ἡμερα εκεινη, και ποιησουσι θυσιας, και ευξονται ευχας τω κυριω, και αποδωσουσι.
και παταξει κυριος τους αιγυπτιους πληγη, και ιασεται αυτους ιασει, και επιστραφησονται προς κυριον, και εισακουσεται αυτων, και ιασεται αυτους ιασει.
τη ἡμερα εκεινη εσται ἡ ὁδος απο αιγυπτου προς ασσυριους, και εισελευσονται ασσυριοι εις αιγυπτον, και αιγυπτιοι πορευσονται προς ασσυριους, και δουλευσουσιν αιγυπτιοι τοις ασσυριοις.
τη ἡμερα εκεινη εσται ισραηλ τριτος εν τοις αιγυπτιοις, και εν τοις ασσυριοις ευλογημενος εν τη γη
ἡν ευλογησε κυριος σαβαωθ, λεγων, ευλογημενος ὁ λαος μου ὁ εν αιγυπτω, και ὁ εν ασσυριοις, και ἡ κληρονομια μου ισραηλ.
20
του ετους ὁτε εισηλθε ταναθαν εις αζωτον, ἡνικα απεσταλη ὑπο αρνα βασιλεως ασσυριων, και επολεμησε την αζωτον, και ελαβεν αυτην,
τοτε ελαλησε κυριος προς ἡσαιαν υἱον αμως, λεγων, πορευου και αφελε τον σακκον απο της οσφυος σου, και τα σανδαλια σου ὑπολυσαι απο των ποδων σου, και ποιησον οὑτως, πορευομενος γυμνος και ανυποδετος.
και ειπε κυριος, ὁν τροπον πεπορευται ὁ παις μου ἡσαιας γυμνος και ανυποδετος τρια ετη, τρια ετη εσται εις σημεια και τερατα τοις αιγυπτιοις και αιθιοψιν·
ὁτι οὑτως αξει βασιλευς ασσυριων την αιχμαλωσιαν αιγυπτου και αιθιοπων, νεανισκους και πρεσβυτας, γυμνους και ανυποδετους, ανακεκαλυμμενους την αισχυνην αιγυπτου.
και αισχυνθησονται ἡττηθεντες επι τοις αιθιοψιν, εφʼ οἱς ησαν πεποιθοτες οἱ αιγυπτιοι, ησαν γαρ αυτοις δοξα.
και ερουσιν οἱ κατοικουντες εν τη νησω ταυτη εν τη ἡμερα εκεινη, ιδου ἡμεις ημεν πεποιθοτες του φυγειν εις αυτους εις βοηθειαν, οἱ ουκ ηδυναντο σωθηναι απο βασιλεως ασσυριων, και πως ἡμεις σωθησομεθα;
21
ὡς καταιγις διʼ ερημου διελθοι, εξ ερημου ερχομενη εκ γης φοβερον
το ὁραμα, και σκληρον ανηγγελη μοι· ὁ αθετων αθετει, ὁ ανομων ανομει· επʼ εμοι οἱ ελαμιται, και οἱ πρεσβεις των περσων επʼ εμε ερχονται· νυν στεναξω και παρακαλεσω εμαυτον.
διατουτο ενεπλησθη ἡ οσφυς μου εκλυσεως, και ωδινες ελαβον με ὡς την τικτουσαν· ηδικησα του μη ακουσαι, εσπουδασα του μη βλεπειν.
ἡ καρδια μου πλαναται, και ἡ ανομια με βαπτιζει, ἡ ψυχη μου εφεστηκεν εις φοβον.
ἑτοιμασον την τραπεζαν, φαγετε, πιετε· ανασταντες οἱ αρχοντες, ἑτοιμασατε θυρεους,
ὁτι οὑτως ειπε προς με κυριος, βαδισας σεαυτω στησον σκοπον, και ὁ αν ιδης αναγγειλον.
και ειδον αναβατας ἱππεις δυο, και αναβατη ονου, και αναβατην καμηλου· ακροασαι ακροασιν πολλην,
και καλεσον ουριαν εις την σκοπιαν· κυριος ειπεν, εστην διαπαντος ἡμερας, και επι της παρεμβολης εγω εστην ὁλην την νυκτα,
και ιδου αυτος ερχεται αναβατης ξυνωριδος· και αποκριθεις ειπε, πεπτωκε πεπτωκε βαβυλων, και παντα τα αγαλματα αυτης, και τα χειροποιητα αυτης συνετριβησαν εις την γην.
ακουσατε οἱ καταλελειμμενοι, και οἱ οδυνωμενοι ακουσατε ἁ ηκουσα παρα κυριου σαβαωθ, ὁ θεος του ισραηλ ανηγγειλεν ἡμιν.
προς εμε καλει παρα του σηειρ, φυλασσετε επαλξεις.
φυλασσω τοπρωι και την νυκτα· εαν ζητης ζητει, και παρʼ εμοι οικει,
εν τω δρυμω ἑσπερας κοιμηθης, η εν τη ὁδω δαιδαν.
εις συναντησιν διψωντι ὑδωρ φερετε οἱ ενοικουντες εν χωρα θαιμαν, αρτοις συναντατε τοις φευγουσι
δια το πληθος των πεφονευμενων, και δια το πληθος των πλανωμενων, και δια το πληθος της μαχαιρας, και δια το πληθος των τοξευματων των διατεταμενων, και δια το πληθος των πεπτωκοτων εν τω πολεμω.
διοτι οὑτως ειπε μοι κυριος, ετι ενιαυτος ὡς ενιαυτος μισθωτου, εκλειψει ἡ δοξα των υἱων κηδαρ,
και το καταλοιπον των τοξευματων των ισχυρων υἱων κηδαρ εσται ολιγον, ὁτι κυριος ὁ θεος ισραηλ ελαλησε.
22
τι εγενετο σοι, ὁτι νυν ανεβητε παντες εις δωματα ματαια;
ενεπλησθη ἡ πολις βοωντων, οἱ τραυματιαι σου ου τραυματιαι εν μαχαιραις, ουδε οἱ νεκροι σου νεκροι πολεμων.
παντες οἱ αρχοντες σου πεφευγασι, και οἱ ἁλοντες σκληρως δεδεμενοι εισι, και οἱ ισχυοντες εν σοι πορῥω πεφευγασι.
δια τουτο ειπα, αφετε με, πικρως κλαυσομαι· μη κατισχυσητε παρακαλειν με επι το συντριμμα της θυγατρος του γενους μου,
ὁτι ἡμερα ταραχης και απωλειας και καταπατηματος, και πλανησις παρα κυριου σαβαωθ· εν φαραγγι σιων πλανωνται, απο μικρου ἑως μεγαλου πλανωνται επι τα ορη.
οἱ δε ελαμειται ελαβον φαρετρας, και αναβαται ανθρωποι εφʼ ἱππους, και συναγωγη παραταξεως.
και εσονται αἱ εκλεκται φαραγγες σου, πλησθησονται ἁρματων, οἱ δε ἱππεις εμφραξουσι τας πυλας σου,
και ανακαλυψουσι τας πυλας ιουδα· και εμβλεψονται τη ἡμερα εκεινη εις τους εκλεκτους οικους της πολεως·
και ανακαλυψουσι τα κρυπτα των οικων της ακρας δαυειδ· και ειδοσαν, ὁτι πλειους εισι, και ὁτι απεστρεψε το ὑδωρ της αρχαιας κολυμβηθρας εις την πολιν,
και ὁτι καθειλοσαν τους οικους ἱερουσαλημ εις οχυρωματα τειχους τη πολει.
και εποιησατε ἑαυτοις ὑδωρ αναμεσον των δυο τειχων εσωτερον της κολυμβηθρας της αρχαιας, και ουκ ενεβλεψατε εις τον απʼ αρχης ποιησαντα αυτην, και τον κτισαντα αυτην ουκ ειδετε.
και εκαλεσε κυριος κυριος σαβαωθ εν τη ἡμερα εκεινη κλαυθμον και κοπετον, και ξυρησιν και ζωσιν σακκων,
αυτοι δε εποιησαντο ευφροσυνην και αγαλλιαμα, σφαζοντες μοσχους, και θυοντες προβατα, ὡστε φαγειν κρεατα, και πιειν οινον, λεγονες, φαγωμεν και πιωμεν, αυριον γαρ αποθνησκομεν.
και ανακεκαλυμμενα ταυτα εστιν εν τοις ωσι κυριου σαβαωθ, ὁτι ουκ αφεθησεται ὑμιν αὑτη ἡ ἁμαρτια, ἑως αν αποθανητε.
ταδε λεγει κυριος σαβαωθ, πορευου εις το παστοφοριον, προς σομναν τον ταμιαν, και ειπον αυτω,
τι συ ὡδε και τι σοι εστιν ὡδε; ὁτι ελατομησας σεαυτω ὡδε μνημειον, και εποιησας σεαυτω εν ὑψηλω μνημειον, και εγραψας σεαυτω εν πετρα σκηνην;
ιδου δη κυριος σαβαωθ εκβαλλει και εκτριψει ανδρα, και αφελει την στολην σου και τον στεφανον σου τον ενδοξον,
και ῥιψει σε εις χωραν μεγαλην και αμετρητον, και εκει αποθανη· και θησει το ἁρμα σου το καλον εις ατιμιαν, και τον οικον του αρχοντος σου εις καταπατημα.
και αφαιρεθηση εκ της οικονομιας σου και εκ της στασεως σου.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη και καλεσω τον παιδα μου ελιακειμ τον του χελκιου,
και ενδυσω αυτον την στολην σου, και τον στεφανον σου δωσω αυτω κατα κρατος, και την οικονομιαν σου δωσω εις τας χειρας αυτου· και εσται ὡς πατηρ τοις ενοικουσιν εν ἱερουσαλημ, και τοις ενοικουσιν εν ιουδα.
και δωσω την δοξαν δαυειδ αυτω, και αρξει, και ουκ εσται ὁ αντιλεγων· και δωσω αυψω την κλειδα οικου δαυιδ επι τω ωμω αυτου· και ανοιξει, και ουκ εσται ὁ αποκλειων· και κλεισει, και ουκ εσται ὁ ανοιγων.
και στηλω αυτον αρχοντα εν τοπω πιστω, και εσται εις θρονον δοξης του οικου του πατρος αυτου.
και εσται πεποιθως επʼ αυτον πας ενδοξος εν τω οικω του πατρος αυτου, απο μικρου ἑως μεγαλου, και εσονται επικρεμαμενοι αυτω
τη ἡμερα εκεινη· ταδε λεγει κυριος σαβαωθ, κινηθησεται ὁ ανθρωπος ὁ εστηριγμενος εν τοπω πιστω, και αφαιρεθησεται, και πεσειται, και εξολεθρευθησεται ἡ δοξα ἡ επʼ αυτον, ὁτι κυριος ελαλησεν.
23
ολολυξατε, πλοια καρχηδονος, ὁτι απωλετο, και ουκετι ερχονται εκ γης κιτιαιων, ηκται αιχμαλωτος.
τινι ὁμοιοι γεγονασιν οἱ ενοικουντες εν τη νησω, μεταβολοι φοινικης, διαπερωντες την θαλασσαν
εν ὑδατι πολλω, σπερμα μεταβολων; ὡς αμητου εισφερομενου, οἱ μεταβολοι των εθνων.
αισχυνθητι σιδων, ειπεν ἡ θαλασσα· ἡ δε ισχυς της θαλασσης ειπεν, ουκ ωδινον, ουδε ετεκον, ουδε εξεθρεψα νεανισκους, ουδε ὑψωσα παρθενους.
ὁταν δε ακουστον γενηται αιγυπτω, λημψεται αυτους οδυνη περι τυρου.
απελθατε εις καρχηδονα, ολολυξατε οἱ κατοικουντες εν τη νησω ταυτη.
ουχ αὑτη ην ὑμων ἡ ὑβρις απʼ αρχης, πρινη παραδοθηναι αυτην;
τις ταυτα εβουλευσεν επι τυρον; μη ἡσσων εστιν, η ουκ ισχυει; οἱ εμποροι αυτης ενδοξοι αρχοντες της γης.
κυριος σαβαωθ εβουλευσατο παραλυσαι πασαν την ὑβριν των ενδοξων, και ατιμασαι παν ενδοξον επι της γης.
εργαζου την γην σου, και γαρ πλοια ουκετι ερχεται εκ καρχηδονος.
ἡ δε χειρ σου ουκετι ισχυει κατα θαλασσαν, ἡ παροξυνουσα βασιλεις· κυριος σαβαωθ ενετειλατο περι χανααν απολεσαι αυτης την ισχυν.
και ερουσιν, ουκετι ου μη προστεθητε του ὑβριζειν και αδικειν την θυγατερα σιδωνος· και εαν απελθης εις κιτιεις, ουδε εκει αναπαυσις εσται σοι·
και εις γην χαλδαιων, και αὑτη ηρημωται απο των ασσυριων, ὁτι ὁ τοιχος αυτης πεπτωκεν.
ολολυξατε πλοια καρχηδονος, ὁτι απολωλε το οχυρωμα ὑμων.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, καταλειφθησεται τυρος ετη ἑβδομηκοντα, ὡς χρονος βασιλεως, ὡς χρονος ανθρωπου· και εσται μετα ἑβδομηκοντα ετη, εσται τυρος ὡς ασμα πορνης.
λαβε κιθαραν, ῥεμβευσον πολις πορνη επιλελησμενη, καλως κιθαρισον, πολλα ασον, ἱνα σου μνεια γενηται.
και εσται μετα τα ἑβδομηκοντα ετη, επισκοπην ποιησει ὁ θεος τυρου, και παλιν αποκαταστησεται εις το αρχαιον, και εσται εμποριον πασαις ταις βασιλειαις της οικουμενης επι προσωπον της γης.
και εσται αυτης ἡ εμπορια και ὁ μισθος ἁγιον κυριω· ουκ αυτοις συναχθησεται, αλλα τοις κατοικουσιν εναντι κυριου, πασα ἡ εμπορια αυτης, φαγειν και πιειν και εμπλησθηναι, και εις συμβολην μνημοσυνον εναντι κυριου.
24
ιδου κυριος καταφθειρει την οικουμενην, και ερημωσει αυτην, και ανακαλυψει το προσωπον αυτης, και διασπερει τους ενοικουντας εν αυτη.
και εσται ὁ λαος ὡς ἱερευς, και ὁ παις ὡς ὁ κυριος, και ἡ θεραπαινα ὡς ἡ κυρια· εσται ὁ αγοραζων ὡς ὁ πωλων, ὁ δανειζων ὡς ὁ δανειζομενος, και ὁ οφειλων ὡς ὡ οφειλει.
φθορα φθαρησεται ἡ γη, και προνομη προνομευθησεται ἡ γη· το γαρ στομα κυριου ελαλησε ταυτα.
επενθησεν ἡ γη, και εφθαρη ἡ οικουμενη, επενθησαν οἱ ὑψηλοι της γης.
ἡ δε ηνομησε δια τους κατοικουντας αυτην, διοτι παρηλθοσαν τον νομον, και ηλλαξαν τα προσταγματα διαθηκην αιωνιον.
διατουτο αρα εδεται την γην, ὁτι ἡμαρτοσαν οἱ κατοικουντες αυτην· διατουτο πτωχοι εσονται οἱ ενοικουντες εν τη γη, και καταλειφθησονται ανθρωποι ολιγοι.
πενθησει οινος, πενθησει αμπελος, στεναξουσιν παντες οἱ ευφραινομενοι την ψυχην.
πεπαυται ευφροσυνη τυμπανων, πεπαυται φωνη κιθαρας.
ησχυνθησαν, ουκ επιον οινον, πικρον εγενετο το σικερα τοις πινουσιν.
ηρημωθη πασα πολις, κλεισει οικιαν του μη εισελθειν.
ολολυζεται περι του οινου πανταχη, πεπαυται πασα ευφροσυνη της γης, απηλθε πασα ευφροσυνη της γης.
και καταλειφθησονται πολεις ερημοι, και οικοι εγκαταλελειμμενοι απολουνται.
ταυτα παντα εσονται εν τη γη εν μεσω των εθνων· ὁν τροπον εαν τις καλαμησηται ελαιαν, οὑτως καλαμησονται αυτους· και εαν παυσηται ὁ τρυγητος,
οὑτοι βοη φωνησουσιν. οἱ δε καταλειφθεντες επι της γης ευφρανθησονται ἁμα τη δοξη κυριου, ταραχθησεται το ὑδωρ της θαλασσης.
διατουτο ἡ δοξα κυριου εν ταις νησοις εσται της θαλασσης, το ονομα κυριου ενδοξον εσται.
κυριε ὁ θεος ισραηλ, απο των πτερυγων της γης τερατα ηκουσαμεν, ελπις τω ευσεβει· και ερουσιν, ουαι τοις αθετουσιν, οἱ αθετουντες τον νομον.
φοβος και βοθυνος και παγις εφʼ ὑμας τους ενοικουντας επι της γης.
και εσται ὁ φευγων τον φοβον, εμπεσειται εις τον βοθυνον· και ὁ εκβαινων εκ του βοθυνου, ἁλωσεται ὑπο της παγιδος· ὁτι θυριδες εκ του ουρανου ανεωχθησαν, και σεισθησεται τα θεμελια της γης.
ταραχη ταραχθησεται ἡ γη, και απορια απορηθησεται ἡ γη.
εκλινεν ὡς ὁ μεθυων και κραιπαλων, και σεισθησεται ὡς οπωροφυλακιον ἡ γη· κατισχυσεν γαρ επʼ αυτης ἡ ανομια, και πεσειται, και ου μη δυνηται αναστηναι.
και επαξει ὁ θεος επι τον κοσμον του ουρανου την χειρα, και επι τους βασιλεις της γης.
και συναξουσι συναγωγην αυτης εις δεσμωτηριον, και αποκλεισουσιν εις οχυρωμα· δια πολλων γενεων επισκοπη εσται αυτων.
και τακησεται ἡ πλινθος, και πεσειται το τειχος· ὁτι βασιλευσει κυριος εκ σιων, και εξ ἱερουσαλημ, και ενωπιον των πρεσβυτερων δοξασθησεται.
25
κυριε ὁ θεος δοξασω σε, ὑμνησω το ονομα σου, ὁτι εποιησας θαυμαστα πραγματα, βουλην αρχαιαν αληθινην· γενοιτο.
ὁτι εθηκας πολεις εις χωμα, πολεις οχυρας του μη πεσειν αυτων τα θεμελια· των ασεβων πολις τον αιωνα ου μη οικοδομηθη.
διατουτο ευλογησει σε ὁ λαος ὁ πτωχος, και πολεις ανθρωπων αδικουμενων ευλογησουσι σε.
εγενου γαρ παση πολει ταπεινη βοηθος, και τοις αθυμησασιν διʼ ενδειαν σκεπη, απο ανθρωπων πονηρων ῥυση αυτους· σκεπη διψωντων, και πνευμα ανθρωπων αδικουμενων.
ὡς ανθρωποι ολιγοψυχοι διψωντες εν σιων, απο ανθρωπων ασεβων, οἱς ἡμας παρεδωκας.
και ποιησει κυριος σαβαωθ πασι τοις εθνεσιν· επι το ορος τουτο πιονται ευφροσυνην, πιονται οινον·
χρισονται μυρον εν τω ορει τουτω· παραδος ταυτα παντα τοις εθνεσιν· ἡ γαρ βουλη αὑτη επι παντα τα εθνη.
κατεπιεν ὁ θανατος ισχυσας, και παλιν αφειλε κυριος ὁ θεος παν δακρυον απο παντος προσωπου· το ονειδος του λαου αφειλεν απο πασης της γης, το γαρ στομα κυριου ελαλησε.
και ερουσι τη ἡμερα εκεινη, ιδου ὁ θεος ἡμων εφʼ ὡ ηλπιζομεν, και σωσει ἡμας· οὑτος κυριος, ὑπεμειναμεν αυτω, και ηγαλλιωμεθα και ευφρανθησομεθα επι τη σωτηρια ἡμων.
αναπαυσιν δωσει ὁ θεος επι το ορος τουτο, και καταπατηθησεται ἡ μωαβιτις, ὁν τροπον πατουσιν ἁλωνα εν ἁμαξαις.
και ανησει τας χειρας αυτου, ὁν τροπον και αυτος εταπεινωσε του απολεσαι· και ταπεινωσει την ὑβριν αυτου, εφʼ ἁ τας χειρας επεβαλε.
και το ὑψος της καταφυγης του τοιχου ταπεινωσει, και καταβησεται ἑως του εδαφους.
26
τη ἡμερα εκεινη ασονται το ασμα τουτο επι γης της ιουδαιας· ιδου πολις ισχυρα, και σωτηριον θησει το τειχος, και περιτειχος.
ανοιξατε πυλας, εισελθετω λαος φυλασσων δικαιοσυνην, και φυλασσων αληθειαν,
αντιλαμβανομενος αληθειας, και φυλασσων ειρηνην· ὁτι επι σοι ελπιδι
ηλπισαν κυριε ἑως του αιωνος, ὁ θεος ὁ μεγας, ὁ αιωνιος,
ὁς ταπεινωσας κατηγαγες τους ενοικουντας εν ὑψηλοις· πολεις οχυρας καταβαλεις, και καταξεις ἑως εδαφους.
και πατησουσιν αυτους ποδες πραεων και ταπεινων.
ὁδος ευσεβων ευθεια εγενετο, ἡ ὁδος των ευσεβων και παρεσκευασμενη.
ἡ γαρ ὁδος κυριου κρισις· ηλπισαμεν επι τω ονοματι σου, και επι τη μνεια
ἡ επιθυμει ἡ ψυχη ἡμων· εκ νυκτος ορθριζει το πνευμα μου προς σε ὁ θεος, διοτι φως τα προσταγματα σου επι της γης· δικαιοσυνην μαθετε οἱ ενοικουντες επι της γης.
πεπαυται γαρ ὁ ασεβης· πας ὁς ου μη μαθη δικαιοσυνην επι της γης, αληθειαν ου μη ποιησει· αρθητω ὁ ασεβης, ἱνα μη ιδη την δοξαν κυριου.
κυριε ὑψηλος σου ὁ βραχιων, και ουκ ηδεισαν, γνοντες δε αισχυνθησονται· ζηλος ληψεται λαον απαιδευτον, και νυν πυρ τους ὑπεναντιους εδεται.
κυριε ὁ θεος ἡμων, ειρηνην δος ἡμιν, παντα γαρ απεδωκας ἡμιν.
κυριε ὁ θεος ἡμων, κτησαι ἡμας· κυριε εκτος σου αλλον ουκ οιδαμεν· το ονομα σου ονομαζομεν.
οἱ δε νεκροι ζωην ου μη ιδωσιν, ουδε ιατροι ου μη αναστησουσι· διατουτο επηγαγες, και απωλεσας, και ηρας παν αρσεν αυτων.
προσθες αυτοις κακα κυριε, προσθες κακα τοις ενδοξοις της γης.
κυριε, εν θλιψει εμνησθην σου, εν θλιψει μικρα ἡ παιδεια σου ἡμιν.
και ὡς ἡ ωδινουσα εγγιζει τεκειν, επι τη ωδινι αυτης εκεκραξεν, οὑτως εγενηθημεν τω αγαπητω σου.
δια τον φοβον σου κυριε εν γαστρι ελαβομεν, και ωδινησαμεν, και ετεκομεν πνευμα σωτηριας σου, ὁ εποιησαμεν επι της γης· ου πεσουμεθα, αλλα πεσουνται παντες οἱ ενοικουντες επι της γης.
αναστησονται οἱ νεκροι, και εγερθησονται οἱ εν τοις μνημειοις, και ευφρανθησονται οἱ εν τη γη· ἡ γαρ δροσος ἡ παρα σου ιαμα αυτοις εστιν, ἡ δε γη των ασεβων πεσειται.
βαδιζε λαος μου, εισελθε εις τα ταμεια σου, αποκλεισον την θυραν σου, αποκρυβηθι μικρον ὁσον ὁσον, ἑως αν παρελθη ἡ οργη κυριου.
ιδου γαρ κυριος απο του ἁγιου επαγει την οργην επι τους ενοικουντασε πι της γης· και ανακαλυψει ἡ γη το αἱμα αυτης, και ου κατακαλυψει τους ανηρημενους.
27
εν τη ἡμερα εκεινη επαξει ὁ θεος την μαχαιραν την ἁγιαν, και την μεγαλην, και την ισχυραν επι τον δρακοντα οφιν φευγοντα, επι τον δρακοντα οφιν σκολιον· ανελει τον δρακοντα.
τη ἡμερα εκεινη αμπελων καλος, επιθυμημα εξαρχειν κατʼ αυτης.
εγω πολις οχυρα, πολις πολιορκουμενη, ματην ποτιω αυτην· ἁλωσεται γαρ νυκτος, ἡμερας δε πεσειται τειχος.
ουκ εστιν, ἡ ουκ επελαβετο αυτης· τις με θησει φυλασσειν καλαμην εν αγρω; δια την πολεμιαν ταυτην ηθετηκα αυτην· τοινυν διατουτο εποιησε κυριος παντα, ὁσα συνεταξε· κατακεκαυμαι
βοησονται οἱ ενοικουντες εν αυτη, ποιησωμεν ειρηνην αυτω, ποιησωμεν ειρηνην,
οἱ ερχομενοι τεκνα ιακωβ· βλαστησει και εξανθησει ισραηλ, και εμπλησθησεται ἡ οικουμενη του καρπου αυτου.
μη ὡς αυτος επαταξε, και αυτος οὑτως πληγησεται; και ὡς αυτος ανειλεν, οὑτως αναιρεθησεται;
μαχομενος και ονειδιζων εξαποστελει αυτους· ου συ ησθα μελετων τω πνευματι τω σκληρω, ανελειν αυτους πνευματι θυμου;
διατουτο αφαιρεθησεται ανομια ιακωβ, και τουτο εστιν ἡ ευλογια αυτου, ὁταν αφελωμαι την ἁμαρτιαν αυτου, ὁταν θωσι παντας τους λιθους των βωμων κατακεκομμενους, ὡς κονιαν λεπτην· και ου μη μεινη τα δενδρα αυτων, και τα ειδωλα αυτων εκκεκομμενα, ὡσπερ δρυμος μακραν.
το κατοικουμενον ποιμνιον ανειμενον εσται, ὡς ποιμνιον καταλελειμμενον· και εσται πολυν χρονον εις βοσκημα, και εκει αναπαυσονται ποιμνια.
και μετα χρονον ουκ εσται εν αυτη παν χλωρον δια το ξηρανθηναι· γυναικες ερχομεναι απο θεας δευτε· ου γαρ λαος εστιν εχων συνεσιν, διατουτο ου μη οικτειρηση ὁ ποιησας αυτους, ουδε ὁ πλασας αυτους ου μη ελεηση.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, συμφραξει ὁ θεος απο της διωρυχος του ποταμου ἑως ῥινοκορουρων· ὑμεις δε συναγαγετε κατα ἑνα τους υἱους ισραηλ.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, σαλπιουσι τη σαλπιγγι τη μεγαλη, και ἡξουσιν οἱ απολομενοι εν τη χωρα των ασσυριων, και οἱ απολομενοι εν αιγυπτω, και προσκυνησουσι τω κυριω επι το ορος το ἁγιον εν ἱερουσαλημ.
28
ουαι τω στεφανω της ὑβρεως, οἱ μισθωτοι εφραιμ, το ανθος το εκπεσον εκ της δοξης επι της κορυφης του ορους του παχεος, οἱ μεθυοντες ανευ οινου.
ιδου ισχυρον και σκληρον ὁ θυμος κυριου, ὡς χαλαζα καταφερομενη ουκ εχουσα σκεπην, βια καταφερομενη· ὡς ὑδατος πολυ πληθος συρον χωραν, τη γη ποιησει αναπαυμα· ταις χερσι,
και τοις ποσι καταπατηθησεται ὁ στεφανος της ὑβρεως, οἱ μισθωτοι του εφραιμ.
και εσται το ανθος το εκπεσον της ελπιδος της δοζης, επʼ ακρου του ορους του ὑψηλου· ὡς προδρομος συκου, ὁ ιδων αυτο, πριν εις την χειρα αυτου λαβειν αυτο, θελησει αυτο καταπιειν.
τη ἡμερα εκεινη εσται κυριος σαβαωθ ὁ στεφανος της ελπιδος, ὁ πλεκεις της δοξης, τω καταλειφθεντι του λαου.
καταλειφθησονται επι πνευματι κρισεως επι κρισιν, και ισχυν κωλυων ανελειν.
οὑτοι γαρ οινω πεπλημμελημενοι εισιν· επλανηθησαν δια το σικερα, ἱερευς και προφητης εξεστησαν δια το σικερα, κατεποθησαν δια τον οινον, εσεισθησαν απο της μεθης, επλανηθησαν· τουτεστι φασμα.
αρα εδεται ταυτην την βουλην, αὑτη γαρ ἡ βουλη ἑνεκα πλεονεξιας.
τινι ανηγγειλαμεν κακα, και τινι ανηγγειλαμεν αγγελιαν; οἱ απογεγαλακτισμενοι απο γαλακτος, οἱ απεσπασμενοι απο μαστου.
θλιψιν επι θλιψιν προσδεχου, ελπιδα επʼ ελπιδι, ετι μικρον ετι μικρον,
δια φαυλισμον χειλεων, δια γλωσσης ἑτερας, ὁτι λαλησουσι τω λαω τουτω,
λεγοντες αυτοις, τουτο το αναπαυμα τω πεινωντι, και τουτο το συντριμμα· και ουκ ηθελησαν ακουειν.
και εσται αυτοις το λογιον του θεου, θλιψις επι θλιψιν, ελπις επʼ ελπιδι, ετι μικρον ετι μικρον, ἱνα πορευσωσι και πεσωσιν οπισω· και συντριβησονται, και κινδυνευσουσι, και ἁλωσονται.
διατουτο ακουσατε λογον κυριου ανδρες τεθλιμμενοι, και οἱ αρχοντες του λαου τουτου του εν ιερουσαλημ·
ὁτι ειπατε, εποιησαμεν διαθηκην μετα του ἁδου, και μετα του θανατου συνθηκας· καταιγις φερομενη εαν παρελθη, ου μη ελθη εφʼ ἡμας· εθηκαμεν ψευδος την ελπιδα ἡμων, και τω ψευδει σκεπασθησομεθα.
διατουτο οὑτω λεγει κυριος κυριος,
και θησω κρισιν εις ελπιδα, ἡ δε ελεημοσυνη μου εις σταθμους, και οἱ πεποιθοτες ματην ψευδει· ὁτι ου μη παρελθη ὑμας καταιγις,
μη και αφελη ὑμων την διαθηκην του θανατου, και ἡ ελπις ὑμων ἡ προς τον ἁδην ου μη εμμεινη· καταιγις φερομενη εαν επελθη, εσεσθε αυτη εις καταπατημα.
ὁταν παρελθη, λημψεται ὑμας, πρωι πρωι παρελευσεται ἡμερας, και εν νυκτι εσται ελπις πονηρα.
μαθετε ακουειν στενοχωρουμενοι· ου δυναμεθα μαχεσθαι, αυτοι δε ασθενουμεν του ὑμας συναχθηναι.
ὡσπερ ορος ασεβων αναστησεται κυριος, και εσται εν τη φαραγγι γαβαων, μετα θυμου ποιησει τα εργα αυτου, πικριας εργον· ὁ δε θυμος αυτου αλλοτριως χρησεται, και ἡ σαπρια αυτου αλλοτρια.
και ὑμεις μη ευφρανθειητε, μηδε ισχυσατωσαν ὑμων οἱ δεσμοι· διοτι συντετελεσμενα και συντετμημενα πραγματα ηκουσα παρα κυριου σαβαωθ, ἁ ποιησει επι πασαν την γην.
ενωτιζεσθε και ακουετε της φωνης μου, προσεχετε και ακουετε τους λογους μου.
μη ὁλην την ἡμεραν αροτριασει ὁ αροτριων; η σπορον προετοιμασει, πριν εργασασθαι την γην;
ουχ ὁταν ὁμαλιση το προσωπον αυτης, τοτε σπειρει μικρον μελανθιον η κυμινον, και παλιν σπειρει πυρον, και κριθην, και κεγχρον και ζεαν εν τοις ὁριοις σου;
και παιδευθηση κριματι θεου σου, και ευφρανθηση.
ου γαρ μετα σκληροτητος καθαιρεται το μελανθιον, ουδε τροχος ἁμαξης περιαξει επι το κυμινον· αλλα ῥαβδω τινασσεται το μελανθιον, το δε κυμινον
μετα αρτου βρωθησεται· ου γαρ εις τον αιωνα εγω ειμι ὑμιν οργισθησομαι, ουδε φωνη της πικριας μου καταπατησει ὑμας.
και ταυτα παρα κυριου σαβαωθ εξηλθε τα τερατα· βουλευσασθε, ὑψωσατε ματαιαν παρακλησιν.
29
ουαι αριηλ πολις, ἡν επολεμησε δαυειδ· συναγαγετε γενηματα ενιαυτον επι ενιαυτον, φαγεσθε, φαγεσθε γαρ συν μωαβ,
εκθλιψω γαρ αριηλ· και εσται αυτης ἡ ισχυς και ὁ πλουτος εμοι.
και κυκλωσω ὡς δαυιδ επι σε, και βαλω περι σε χαρακα, και θησω περι σε πυργους,
και ταπεινωθησονται εις την γην οἱ λογοι σου, και εις την γην οἱ λογοι σου δυσονται· και εσονται ὡς οἱ φωνουντες εκ της γης ἡ φωνη σου, και προς το εδαφος ἡ φωνη σου ασθενησει.
και εσται ὡς κονιορτος απο τροχου ὁ πλουτος των ασεβων, και ὡς χνους φερομενος το πληθος των καταδυναστευοντων σε, και εσται ὡς στιγμη παραχρημα
παρα κυριου σαβαωθ· επισκοπη γαρ εσται μετα βροντης και σεισμου και φωνης μεγαλης, καταιγις φερομενη, και φλοξ πυρος κατεσθιουσα.
και εσται ὡς ενυπνιαζομενος καθʼ ὑπνους νυκτος, ὁ πλουτος ἁπαντων των εθνων, ὁσοι επεστρατευσαν επι αριηλ, και παντες οἱ στρατευομενοι επι ιερουσαλημ, και παντες οἱ συνηγμενοι επʼ αυτην, και οἱ θλιβοντες αυτην.
και ὡς οἱ εν τω ὑπνω πινοντες και εσθοντες, και εξανασταντων, ματαιον το ενυπνιον· και ὁν τροπον ενυπνιαζεται ὁ διψων ὡς ὁ πινων, και εξαναστας ετι διψα, ἡ δε ψυχη αυτου εις κενον ηλπισεν· οὑτως εσται ὁ πλουτος των εθνων παντων, ὁσοι επεστρατευσαν επι το ορος σιων.
εκλυθητε και εκστητε, και κραιπαλησατε ουκ απο σικερα ουδε απο οινου.
ὁτι πεποτικεν ὑμας κυριος πνευματι κατανυξεως, και καμμυσει τους οφθαλμους αυτων, και των προφητων αυτων, και των αρχοντων αυτων, οἱ ὁρωντες τα κρυπτα.
και εσται ὑμιν τα ῥηματα παντα ταυτα, ὡς οἱ λογοι του βιβλιου του εσφραγισμενου τσυτου, ὁ εαν δωσιν αυτο ανθρωπω επισταμενω γραμματα, λεγοντες, αναγνωθι ταυτα· και ερει, ου δυναμαι αναγνωναι, εσφραγισται γαρ.
και δοθησεται το βιβλιον τουτο εις χειρας ανθρωπου μη επισταμενου γραμματα, και ερει αυτω, αναγνωθι τουτο· και ερει, ουκ επισταμαι γραμματα.
και ειπε κυριος, εγγιζει μοι ὁ λαος οὑτος εν τω στοματι αυτου, και εν τοις χειλεσιν αυτων τιμωσι με, ἡ δε καρδια αυτων πορῥω απεχει απʼ εμου· ματην δε σεβονται με, διδασκοντες ενταλματα ανθρωπων και διδασκαλιας.
διατουτο ιδου προσθησω του μεταθειναι τον λαον τουτον, και μεταθησω αυτους, και απολω την σοφιαν των σοφων, και την συνεσιν των συνετων κρυψω.
ουαι οἱ βαθεως βουλην ποιουντες, και ου δια κυπιυο· ουαι οἱ εν κρυφη βουλην ποιουντες, και εσται εν σκοτει τα εργα αυτων· και ερουσι, τις ἑορακεν ἡμας; και τις ἡμας γνωσεται, η ἁ ἡμεις ποιουμεν;
ουχ ὡς πηλος του κεραμεως λογισθησεσθε; μη ερει το πλασμα τω πλασαντι αυτο, ου συ με επλασας; η το ποιημα τω ποιησαντι, ου συνετως με εποιησας;
ουκετι μικρον και μετατεθησεται ὁ λιβανος, ὡς το ορος το χερμελ, και το χερμελ εις δρυμον λογισθησεται;
και ακουσονται εν τη ἡμερα εκεινη κωφοι λογους βιβλιου, και οἱ εν τω σκοτει, και οἱ εν τη ὁμιχλη· οφθαλμοι τυφλων οψονται,
και αγαλλιασονται πτωχοι δια κυριον εν ευφροσυνη, και οἱ απηλπισμενοι των ανθρωπων εμπλησθησονται ευφροσυνης.
εξελιπεν ανομος, και απωλετο ὑπερηφανος, και εξωλοθρευθησαν οἱ ανομουντες επι κακια,
και οἱ ποιουντες ἁμαρτειν ανθρωπους εν λογω· παντας δε τους ελεγχοντας εν πυλαις προσκομμα θησουσιν, ὁτι επλαγιασαν επʼ αδικοις δικαιον.
διατουτο ταδε λεγει κυριος επι τον οικον ιακωβ, ὁν αφωρισεν εξ αβρααμ, ου νυν αισχυνθησεται ιακωβ, ουδε νυν το προσωπον μεταβαλει.
αλλʼ ὁταν ιδωσιν τα τεκνα αυτων τα εργα μου, διʼ εμε ἁγιασουσι το ονομα μου, και ἁγιασουσι τον ἁγιον ιακωβ, και τον θεον του ισραηλ φοβηθησονται.
και γνωσονται οἱ πλανωμενοι τω πνευματι συνεσιν, οἱ δε γογγυζοντες μαθησονται ὑπακουειν, και αἱ γλωσσαι αἱ ψελλιζουσαι μαθησονται λαλειν ειρηνην.
30
ουαι τεκνα αποσταται, λεγει κυριος· εποιησατε βουλην ου διʼ εμου, και συνθηκας ου δια του πνευματος μου, προσθειναι ἁμαρτιας εφʼ ἁμαρτιας,
οἱ πορευομενοι καταβηναι εις αιγυπτον, εμε δε ουκ επερωτησαν του βοηθηθηναι ὑπο φαραω, και σκεπασθηναι ὑπο αιγυπτιων.
εσται γαρ ὑμιν σκεπη φαραω εις αισχυνην, και τοις πεποιθοσιν επʼ αιγυπτον ονειδος.
ὁτι εισιν εν τανει αρχηγοι αγγελοι πονηροι.
ματην κοπιασουσι προς λαον, ὁς ουκ ωφελησει αυτους εις βοηθειαν, αλλα εις αισχυνην και ονειδος.
εν τη θλιψει και τη στενοχωρια, λεων και σκυμνος λεοντος, εκειθεν και ασπιδες, και εκγονα ασπιδων πετομενων, οἱ εφερον επι ονων και καμηλων τον πλουτον αυτων προς εθνος, ὁ ουκ ωφελησει αυτους.
αιγυπτιοι ματαια και κενα ωφελησουσιν ὑμας· απαγγειλον αυτοις, ὁτι ματαια ἡ παρακλησις ὑμων αὑτη.
νυν ουν καθισας γραψον επι πυξιου ταυτα και εις βιβλιον, ὁτι εσται εις ἡμερας ταυτα καιρω, και ἑως εις τον αιωνα.
ὁτι ὁ λαος απειθης εστιν, υἱοι ψευδεις, οἱ ουκ ηβουλοντο ακουειν τον νομον του θεου·
οἱ λεγοντες τοις προφηταις, μη αναγγελλετε ἡμιν, και τοις τα ὁραματα ὁρωσι, μη λαλειτε ἡμιν, αλλα ἡμιν λαλειτε και αναγγελλετε ἡμιν ἑτεραν πλανησιν,
και αποστρεψατε ἡμας απο της ὁδου ταυτης· αφελετε αφʼ ἡμων τον τριβον τουτον, και αφελετε αφʼ ἡμων το λογιον του ισραηλ.
διατουτο ταδε λεγει ὁ ἁγιος του ισραηλ, ὁτι ηπειθησατε τοις λογοις τουτοις, και ηλπισατε επι ψευδει, και ὁτι εγογγυσας, και πεποιθως εγενου επι τω λογω τουτω,
διατουτο εσται ὑμιν ἡ ἁμαρτια αὑτη, ὡς τειχος πιπτον παραχρημα πολεως οχυρας ἑαλωκυιας, ἡς παραχρημα παρεστι το πτωμα·
και το πτωμα αυτης εσται ὡς συντριμμα αγγειου οστρακινου, εκ κεραμιου λεπτα, ὡστε μη εὑρειν εν αυτοις οστρακον, εν ὡ πυρ αρεις, και εν ὡ αποσυριεις ὑδωρ μικρον.
οὑτω λεγει κυριος, κυριος ὁ ἁγιος του ισραηλ, ὁταν αποστραφεις στεναξης, τοτε σωθηση, και γνωση που ησθα, ὁτε επεποιθεις επι τοις ματαιοις, ματαια ἡ ισχυς ὑμων εγενηθη· και ουκ ηβουλεσθε ακουειν,
αλλʼ ειπατε, εφʼ ἱππων φευξομεθα· διατουτο φευξεσθε· και επι κουφοις αναβαταις εσομεθα· διατουτο κουφοι εσονται οἱ διωκοντες ὑμας.
χιλιοι δια φωνην ἑνος φευξονται, και δια φωνην πεντε φευξονται πολλοι, ἑως αν καταλειφθητε ὡς ἱστος επʼ ορους, και ὡς σημαιαν φερων επι βουνου.
και παλιν μενει ὁ θεος του οικτειρησαι ὑμας, και διατουτο ὑψωθησεται του ελεησαι ὑμας· διοτι κριτης κυριος ὁ θεος ὑμων· μακαριοι οἱ εμμενοντες επʼ αυτω.
διοτι λαος ἁγιος εν σιων οικησει· και ιερουσαλημ κλαυθμω εκλαυσεν, ελεησον με· ελεησει σε, την φωνην της κραυγης σου ἡνικα ειδεν, επηκουσε σου.
και δωσει κυριος ὑμιν αρτον θλιψεως, και ὑδωρ στενον, και ουκ ετι μη εγγισωσι σοι οἱ πλανωντες σε· ὁτι οἱ οφθαλμοι σου οψονται τους πλανωντας σε,
και τα ωτα σου ακουσονται τους λογους των οπισω σε πλανησαντων, οἱ λεγοντες, αὑτη ἡ ὁδος, πορευθωμεν εν αυτη, ειτε δεξια ειτε αριστερα.
και μιανεις τα ειδωλα τα περιηργυρωμενα, και περικεχρυσωμενα λεπτα ποιησης, και λικμησης ὡς ὑδωρ αποκαθημενης, και ὡς κοπρον ωσεις αυτα.
τοτε εσται ὁ ὑετος τω σπερματι της γης σου, και ὁ αρτος του γενηματος της γης σου εσται πλησμονη και λιπαρος· και βοσκηθησεται σου τα κτηνη τη ἡμερα εκεινη τοπον πιονα και ευρυχωρον.
οἱ ταυροι ὑμων και οἱ βοες οἱ εργαζομενοι την γην, φαγονται αχυρα αναπεποιημενα εν κριθη λελικμημενη.
και εσται επι παντος ορους ὑψηλου, και επι παντος βουνου μετεωρου ὑδωρ διαπορευομενον εν τη ἡμερα εκεινη, ὁταν απολωνται πολλοι, και ὁταν πεσωσι πυργοι.
και εσται το φως της σεληνης ὡς το φως του ἡλιου, και το φως του ἡλιου εσται ἑπταπλασιον εν τη ἡμερα, ὁταν ιασηται κυριος το συντριμμα του λαου αυτου, και την οδυνην της πληγης σου ιασεται.
ιδου το ονομα κυριου ερχεται δια χρονου, καιομενος θυμος· μετα δοξης το λογιον των χειλεων αυτου, λογιον οργης πληρες, και ἡ οργη του θυμου ὡς πυρ εδεται.
και το πνευμα αυτου ὡς ὑδωρ εν φαραγγι συρον, ἡξει ἑως του τραχηλου, και διαιρεθησεται, του ταραξαι εθνη επι πλανησει ματαια, και διωξεται αυτους πλανησις, και ληψεται αυτους κατα προσωπον αυτων.
μη διαπαντος δει ὑμας ευφραινεσθαι, και εισπορευεσθαι εις τα ἁγια μου διαπαντος, ὡσει ἑορταζοντας, και ὡσει ευφραινομενους εισελθειν μετα αυλου εις το ορος κυριου προς τον θεον του ισραηλ;
και ακουστην ποιησει κυριος την δοξαν της φωνης αυτου, και τον θυμον του βραχιονος αυτου, δειξαι μετα θυμου και οργης, και φλογος κατεσθιουσης, κεραυνωσει βιαιως, και ὡς ὑδωρ και χαλαζα συγκαταφερομενη βια.
δια γαρ της φωνης κυριου ἡττηθησονται ασσυριοι, τη πληγη ἡ αν παταξη αυτους.
και εσται αυτω κυκλοθεν, ὁθεν ην αυτων ἡ ελπις της βοηθειας, εφʼ ἡ αυτος επεποιθει, αυτοι μετα τυμπανων και κιθαρας πολεμησουσιν αυτον εκ μεταβολης.
συ γαρ προ ἡμερων απαιτηθηση· μη και σοι ἡτοιμασθη βασιλευειν; φαραγγα βαθειαν, ξυλα κειμενα, πυρ και ξυλα πολλα, ὁ θυμος κυριου ὡς φαραγξ ὑπο θειου καιομενη.
31
ουαι οἱ καταβαινοντες εις αιγυπτον επι βοηθειαν, οἱ εφʼ ἱπποις πεποιθοτες και εφʼ ἁρμασιν, εστι γαρ πολλα, και εφʼ ἱπποις πληθος σφοδρα· και ουκ ησαν πεποιθοτες επι τον ἁγιον του ισραηλ, και τον κυριον ουκ εζητησαν·
και αυτος σοφως ηγεν επʼ αυτους κακα, και ὁ λογος αυτου ου μη αθετηθη, και επαναστησεται επʼ οικους ανθρωπων πονηρων, και επι την ελπιδα αυτων την ματαιαν,
αιγυπτιον, ανθρωπον και ου θεον, ἱππων σαρκας, και ουκ εστι βοηθεια· ὁ δε κυριος επαξει την χειρα αυτου επʼ αυτους· και κοπιασουσιν οἱ βοηθουντες, και ἁμα παντες απολουνται.
ὁτι οὑτως ειπε μοι κυριος, ὁν τροπον βοηση ὁ λεων, η ὁ σκυμνος επι τη θηρα ἡ ελαβε, και κεκραξη επʼ αυτη, ἑως αν εμπλησθη τα ορη της φωνης αυτου, και ἡττηθησαν, και το πληθος του θυμου επτοηθησαν, οὑτως καταβησεται κυριος σαβαωθ επιστρατευσαι επι το ορος το σιων, επι τα ορη αυτης.
ὡς ορνεα πετομενα, οὑτως ὑπερασπιει κυριος σαβαωθ, ὑπερ ἱερουσαλημ ὑπερασπιει, και εξελειται, και περιποιησεται, και σωσει.
επιστραφητε οἱ την βαθειαν βουλην βουλευομενοι και ανομον, υἱοι ισραηλ.
ὁτι τη ἡμερα εκεινη απαρνησονται οἱ ανθρωποι τα χειροποιητα αυτων τα αργυρα, και τα χειροποιητα τα χρυσα, ἁ εποιησαν αἱ χειρες αυτων.
και πεσειται ασσουρ· ου μαχαιρα ανδρος, ουδε μαχαιρα ανθρωπου καταφαγεται αυτον, και φευξεται ουκ απο προσωπου μαχαιρας· οἱ δε νεανισκοι εσονται εις ἡττημα,
πετρα γαρ περιληφθησονται ὡς χαρακι, και ἡττηθησονται, ὁ δε φευγων ἁλωσεται· ταδε λεγει κυριος, μακαριος ὁς εχει εν σιων σπερμα, και οικειους εν ἱερουσαλημ.
32
ιδου γαρ βασιλευς δικαιος βασιλευσει, και αρχοντες μετα κρισεως αρξουσι.
και εσται ὁ ανθρωπος κρυπτων τους λογους αυτου, και κρυβησεται, ὡς αφʼ ὑδατος φερομενου· και φανησεται εν σειων ὡς ποταμος φερομενος ενδοξος εν γη διψωση.
και ουκετι εσονται πεποιθοτες επʼ ανθρωποις, αλλα τα ωτα ακουειν δωσουσι.
και ἡ καρδια των ασθενουντων προσεξει τω ακουειν, και αἱ γλωσσαι αἱ ψελλιζουσαι ταχυ μαθησονται λαλειν ειρηνην.
και ουκετι μη ειπωσι τω μωρω αρχειν, και ουκετι μη ειπωσιν οἱ ὑπηρεται σου, σιγα.
ὁ γαρ μωρος μωρα λαλησει, και ἡ καρδια αυτου ματαια νοησει, του συντελειν ανομα, και λαλειν προς κυριον πλανησιν, του διασπειραι ψυχας πεινωσας, και τας ψυχας τας διψωσας κενας ποιησει.
ἡ γαρ βουλη των πονηρων ανομα βουλευσεται, καταφθειραι ταπεινους εν λογοις αδικοις, και διασκεδασαι λογους ταπεινων εν κρισει.
οἱ δε ευσεβεις συνετα εβουλευσαντο, και αὑτη ἡ βουλη μενει.
γυναικες πλουσιαι αναστητε, και ακουσατε της φωνης μου· θυγατερες εν ελπιδι εισακουσατε λογους μου.
ἡμερας ενιαυτου μνειαν ποιησασθε εν οδυνη μετʼ ελπιδος· ανηλωται ὁ τρυγητος, πεπαυται, ουκετι μη ελθη.
εκστητε, λυπηθητε αἱ πεποιθυιαι, εκδυσασθε, γυμναι γενεσθε, περιζωσασθε τας οσφυας,
και επι των μαστων κοπτεσθε, απο αγρου επιθυμηματος, και αμπελου γεννηματος.
ἡ γη του λαου μου, ακανθα και χορτος αναβησεται, και εκ πασης οικιας ευφροσυνη αρθησεται.
πολις πλουσια, οικοι εγκαταλελειμμενοι πλουτον πολεως αφησουσιν, οικους επιθυμηματος· και εσονται αἱ κωμαι σπηλαια ἑως του αιωνος, ευφροσυνη ονων αγριων, βοσκηματα ποιμενων,
ἑως αν ελθη εφʼ ὑμας πνευμα αφʼ ὑψηλου· και εσται ερημος ὁ χερμελ, και ὁ χερμελ εις δρυμον λογισθησεται.
και αναπαυσεται εν τη ερημω κριμα, και δικαιοσυνη εν τω καρμηλω κατοικησει.
και εσται τα εργα της δικαιοσυνης, ειρηνη· και κρατησει ἡ δικαιοσυνη αναπαυσιν, και πεποιθοτες ἑως του αιωνος.
και κατοικησει ὁ λαος αυτου εν πολει ειρηνης, και ενοικησει πεποιθως, και αναπαυσονται μετα πλουτου.
ἡ δε χαλαζα εαν καταβη, ουκ εφʼ ὑμας ἡξει· και εσονται οἱ ενοικουντες εν τοις δρυμοις πεποιθοτες, ὡς οἱ εν τω πεδινη.
μακαριοι οἱ σπειροντες επι παν ὑδωρ, οὑ βους και ονος πατει.
33
ουαι τοις ταλαιπωρουσιν ὑμας, ὑμας δε ουδεις ποιει ταλαιπωρους, και ὁ αθετων ὑμας ουκ αθετει· ἁλωσονται οἱ αθετουντες, και παραδοθησονται, και ὡς σης εφʼ ἱματιου, οὑτως ἡττηθησονται.
κυριε ελεησον ἡμας, επι σοι γαρ πεποιθαμεν· εγενηθη το σπερμα των απειθουντων εις απωλειαν, ἡ δε σωτηρια ἡμων εν καιρω θλιψεως.
δια φωνην του φοβου εξεστησαν λαοι απο του φοβου σου, και διεσπαρησαν τα εθνη.
νυν δε συναχθησεται τα σκυλα ὑμων μικρου και μεγαλου· ὁν τροπον εαν τις συναγαγη ακριδας, οὑτως εμπαιξουσιν ὑμιν.
ἁγιος ὁ θεος ὁ κατοικων εν ὑψηλω, ενεπλησθη σιων κρισεως και δικαιοσυνης.
εν νομω παραδοθησονται, εν θησαυροις ἡ σωτηρια ἡμων, εκει σοφια και επιστημη και ευσεβεια προς τον κυριον· οὑτοι εισι θησαυροι δικαιοσυνης.
ιδου δη εν τω φοβω ὑμων οὑτοι φοβηθησονται· οὑς εφοβεισθε, βοησονται αφʼ ὑμων· αγγελοι αποσταλησονται, πικρως κλαιοντες, παρακαλουντες ειρηνην.
ερημωθησονται γαρ αἱ τουτων ὁδοι· πεπαυται ὁ φοβος των εθνων, και ἡ προς τουτους διαθηκη αιρεται, και ου μη λογισησθε αυτους ανθρωπους.
επενθησεν ἡ γη, ησχυνθη ὁ λιβανος, ἑλη εγενετο ὁ σαρων· φανερα εσται ἡ γαλιλαια, και ὁ χερμελ.
νυν αναστησομαι, λεγει κυριος, νυν δοξασθησομαι, νυν ὑψωθησομαι.
νυν οψεσθε, νυν αισθηθησεσθε, ματαια εσται ἡ ισχυς του πνευματος ὑμων· πυρ κατεδεται ὑμας.
και εσονται εθνη κατακεκαυμενα, ὡς ακανθα εν αγρω ερῥιμμενη και κατακεκαυμενη.
ακουσονται οἱ πορῥωθεν ἁ εποιησα, γνωσονται οἱ εγγιζοντες την ισχυν μου.
απεστησαν οἱ εν σιων ανομοι, ληψεται τρομος τους ασεβεις· τις αναγγελει ὑμιν, ὁτι πυρ καιεται; τις αναγγελει ὑμιν τον τοπον τον αιωνιον;
πορευομενος εν δικαιοσυνη, λαλων ευθειαν ὁδον, μισων ανομιαν και αδικιαν, και τας χειρας αποσειομενος απο δωρων· βαρυνων τα ωτα, ἱνα μη ακουση κρισιν αἱματος· καμμυων τους οφθαλμους, ἱνα μη ιδη αδικιαν,
οὑτος οικησει εν ὑψηλω σπηλαιω πετρας ισχυρας· αρτος αυτω δοθησεται, και το ὑδωρ αυτου πιστον.
βασιλεα μετα δοξης οψεσθε, οἱ οφθαλμοι ὑμων οψονται γην πορῥωθεν,
ἡ ψυχη ἡμων μελετησει φοβον· που εισιν οἱ γραμματικοι; που εισιν οἱ συμβουλευοντες; που εστιν ὁ αριθμων τους τρεφομενους
μικρον και μεγαν λαον; ὡ ου συνεβουλευσατο, ουσε ηδει βαθυφωνον, ὡστε μη ακουσαι λαος πεφαυλισμενος, και ουκ εστι τω ακουοντι συνεσις.
ιδου σιων ἡ πολις, το σωτηριον ἡμων, οἱ οφθαλμοι σου οψονται ἱερουσαλημ, πολις πλουσια, σκηναι αἱ ου μη σεισθωσιν, ουδε μη κινηθωσιν οἱ πασσαλοι της σκηνης αυτης εις τον αιωνα χρονον, ουδε τα σχοινια αυτης ου μη διαρῥαγωσιν·
ὁτι το ονομα κυριου μεγα ὑμιν· τοπος ὑμιν εσται, ποταμοι και διωρυχες πλατεις και ευρυχωροι· ου πορευση ταυτην την ὁδον, ουδε πορευσεται πλοιον ελαυνον.
ὁ γαρ θεος μου μεγας εστιν· ου παρελευσεται με κυριος κριτης ἡμων, κυριος αρχων ἡμων, κυριος βασιλευς ἡμων, κυριος οὑτος ἡμας σωσει.
ερῥαγησαν τα σχοινια σου, ὁτι ουκ ενισχυσαν· ὁ ἱστος σου εκλινεν, ου χαλασει τα ἱστια, ουκ αρει σημειον, ἑως οὑ παραδοθη εις προνομην· τοινυν πολλοι χωλοι προνομην ποιησουσι,
και ου μη ειπωσι, κοπιω ὁ λαος ενοικων εν αυτοις· αφεθη γαρ αυτοις ἡ ἁμαρτια.
34
προσαγαγετε εθνη, και ακουσατε αρχοντες· ακουσατω ἡ γη, και οἱ εν αυτη, ἡ οικουμενη, και ὁ λαος ὁ εν αυτη.
διοτι θυμος κυριου επι παντα τα εθνη και οργη επι τον αριθμον αυτων, του απολεσαι αυτους, και παραδουναι αυτους εις σφαγην.
οἱ δε τραυματιαι αυτων ῥιφησονται, και οἱ νεκροι, και αναβησεται αυτων ἡ οσμη, και βραχησεται τα ορη απο του αἱματος αυτων.
και τακησονται πασαι αἱ δυναμεις των ουρανων, και ἑλιγησεται ὁ ουρανος ὡς βιβλιον, και παντα τα αστρα πεσειται ὡς φυλλα εξ αμπελου, και ὡς πιπτει φυλλα απο συκης.
εμεθυσθη ἡ μαχαιρα μου εν τω ουρανω· ιδου επι την ιδουμαιαν καταβησεται, και επι τον λαον της απωλειας μετα κρισεως.
ἡ μαχαιρα του κυριου ενεπλησθη αἱματος, επαχυνθη απο στεατος, απο αἱματος τραγων και αμνων, και απο στεατος τραγων και κριων· ὁτι θυσια τω κυριω εν βοσορ, και σφαγη μεγαλη εν τη ιδουμαια.
και συνπεσουνται οἱ ἁδροι μετʼ αυτων, και οἱ κριοι και οἱ ταυροι, και μεθυσθησεται ἡ γη απο του αἱματος, και απο του στεατος αυτων εμπλησθησεται.
ἡμερα γαρ κρισεως κυριου, και ενιαυτος ανταποδοσεως κρισεως σιων.
και στραφησονται αἱ φαραγγες αυτης εις πισσαν, και ἡ γη αυτης εις θειον· και εσται ἡ γη αυτης ὡς πισσα καιομενη
νυκτος και ἡμερας, και ου σβεσθησεται εις τον αιωνα χρονον, και αναβησεται ὁ καπνος αυτης ανω, εις γενεας αυτης ερημωθησεται, και εις χρονον πολυν
ορνεα και εχινοι, και ιβεις και κορακες κατοικησουσιν εν αυτη· και επιβληθησεται επʼ αυτην σπαρτιον γεωμετριας ερημου, και ονοκενταυροι οικησουσιν εν αυτη.
οἱ αρχοντες αυτης ουκ εσονται· οἱ γαρ βασιλεις και οἱ μεγιστανες αυτης εσονται εις απωλειαν.
και αναφυησει εις τας πολεις αυτων ακανθινα ξυλα, και εις τα οχυρωματα αυτης· και εσται επαυλεις σειρηνων, και αυλη στρουθων.
και συναντησουσι δαιμονια ονοκενταυροις, και βοησονται ἑτερος προς τον ἑτερον, εκει αναπαυσονται ονοκενταυροι, εὑροντες αὑτοις αναπαυσιν.
εκει ενοσσευσεν εχινος, και εσωσεν ἡ γη τα παιδια αυτης μετα ασφαλειας· εκει συνηντησαν ελαφοι και ειδον τα προσωπα αλληλων.
αριθμω παρηλθον, και μια αυτων ουκ απωλετο· ἑτερα την ἑτεραν ουκ εζητησαν, ὁτι ὁ κυριος αυτοις ενετειλατο, και το πνευμα αυτου συνηγαγεν αυτα.
και αυτος επιβαλει αυτοις κληρους, και ἡ χειρ αυτου διεμερισε βοσκεσθαι· εις τον αιωνα χρονον κληρονομησετε, γενεας γενεων αναπαυσονται επʼ αυτης.
35
ευφρανθητι ερημος διψωσα, αγαλλιασθω ερημος, και ανθειτω ὡς κρινον.
και εξανθησει και αγαλλιασεται τα ερημα του ιορδανου, ἡ δοξα του λιβανου εδοθη αυτη, και ἡ τιμη του καρμηλου, και ὁ λαος μου οψεται την δοξαν κυριου, και το ὑψος του θεου.
ισχυσατε χειρες ανειμεναι, και γονατα παραλελυμενα.
παρακαλεσατε οἱ ολιγοψυχοι τη διανοια· ισχυσατε, μη φοβεισθε· ιδου ὁ θεος ἡμων κρισιν ανταποδιδωσι, και ανταποδωσει, αυτος ἡξει και σωσει ἡμας.
τοτε ανοιχθησονται οφθαλμοι τυφλων, και ωτα κωφων ακουσονται.
τοτε ἁλειται ὡς ελαφος ὁ χωλος, τρανη δε εσται γλωσσα μογιλαλων, ὁτι ερῥαγη εν τη ερημω ὑδωρ, και φαραγξ εν γη διψωση.
και εσται ἡ ανυδρος εις ἑλη, και εις την διψωσαν γην πηγη ὑδατος εσται· εκει ευφροσυνη ορνεων, επαυλεις καλαμου και ἑλη.
εσται εκει ὁδος καθαρα, και ὁδος ἁγια κληθησεται, και ου μη παρελθη εκει ακαθαρτος, ουδε εσται εκει ὁδος ακαθαρτος· οἱ δε διεσπαρμενοι πορευσονται επʼ αυτης, και ου μη πλανηθωσι.
και ουκ εσται εκει λεων, ουδε των πονηρων θηριων ου μη αναβη εις αυτην, ουδε μη εὑρεθη εκει, αλλα πορευσονται εν αυτη λελυτρωμενοι,
και συνηγμενοι δια κυριον, και αποστραφησονται, και ἡξουσιν εις σιων μετʼ ευφροσυνης, και ευφροσυνη αιωνιος ὑπερ κεφαλης αυτων· επι γαρ της κεφαλης αυτων αινεσις και αγαλλιαμα, και ευφροσυνη καταλημψεται αυτους, απεδρα οδυμη και λυπη και στεναγμος.
36
και εγενετο του τεσσαρεσκαιδεκατου ετους βασιλευοντος ἑζεκιου, ανεβη σενναχηρειμ βασιλευς ασσυριων επι τας πολεις της ιουδαιας τας οχυρας, και ελαβεν αυτας.
και απεστειλε βασιλευς ασσυριων τον ῥαβσακην εκ λαχης εις ἱερουσαλημ προς τον βασιλεα εζεκιαν μετα δυναμεως πολλης· και εστη εν τω ὑδραγωγω της κολυμβηθρας της ανω εν τη ὁδω του αγρου του κναφεως.
και εξηλθε προς αυτον ἑλιακειμ ὁ του χελκιου ὁ οικονομος, και σομνας ὁ γραμματευς, και ιωαχ ὁ του ασαφ ὁ ὑπομνηματογραφος.
και ειπεν αυτοις ῥαβσακης, ειπατε εζεκια, ταδε λεγει ὁ βασιλευς ὁ μεγας, βασιλευς ασσυριων, τι πεποιθως ει;
μη εν βουλη και λογοις χειλεων παραταξις γινεται; και νυν επι τινα πεποιθας, ὁτι απειθεις μοι;
ιδου πεποιθως ει επι την ῥαβδον την καλαμινην την τεθλασμενην ταυτην, επʼ αιγυπτον· ὡς αν επιστηρισθη ανηρ επʼ αυτην, εισελευσεται εις την χειρα αυτου, και τρησει αυτην. οὑτως εστι φαραω βασιλευς αιγυπτου, και παντες οἱ πεποιθοτες επʼ αυτω.
ει δε λεγετε, επι κυριον τον θεον ἡμων πεποιθαμεν,
νυν μιχθητε τω κυριω μου τω βασιλει ασσυριων, και δωσω ὑμιν δισχιλιαν ἱππον, ει δυνησεσθε δουναι αναβατας επʼ αυτους.
και πως δυνασθε αποστρεψαι εις προσωπον των τοπαρχων· οικεται εισιν, οἱ πεποιθοτες επʼ αιγυπτιοις, εις ἱππον και αναβατην.
και νυν μη ανευ κυριου ανεβημεν επι την χωραν ταυτην πολεμησαι αυτην; κυριος ειπε προς με, αναβηθι επι την γην ταυτην, και διαφθειρον αυτην.
και ειπε προς αυτον ἑλιακειμ, και σομνας, και ιωαχ, λαλησον προς τους παιδας σου συριστι· ακουομεν γαρ ἡμεις· και μη λαλει προς ἡμας ιουδαιστι· και ἱνατι λαλεις εις τα ωτα των ανθρωπων επι τω τειχει;
και ειπε προς αυτους ῥαβσακης, μη προς τον κυριον ὑμων η προς ὑμας απεσταλκε με ὁ κυριος μου, λαλησαι τους λογους τουτους; ουχι προς τους ανθρωπους τους καθημενους επι τω τειχει, ἱνα φαγωσι κοπρον, και πιωσιν ουρον μεθʼ ὑμων ἁμα;
και εστη ῥαβσακης, και ανεβοησε φωνη μεγαλη ιουδαιστι, και ειπεν, ακουσατε τους λογους του βασιλεως του μεγαλου, βασιλεως ασσυριων.
ταδε λεγει ὁ βασιλευς, μη απατατω ὑμας εζεκιας λογοις, ου δυνηται ῥυσασθαι ὑμας.
και μη λεγετω ὑμιν εζεκιας, ὁτι ῥυσεται ὑμας ὁ θεος, και ου μη παραδοθη ἡ πολις αὑτη εν χειρι βασιλεως ασσυριων.
μη ακουετε εζεκιου· ταδε λεγει ὁ βασιλευς ασσυριων, ει βουλεσθε ευλογηθηναι, εκπορευεσθε προς με, και φαγεσθε ἑκαστος την αμπελον αυτου και τας συκας, και πιεσθε ὑδωρ εκ του λακκου ὑμων,
ἑως αν ελθω, και λαβω ὑμας εις γην, ὡς ἡ γη ὑμων, γη σιτου και οινου και αρτων και αμπελωνων.
μη απατατω ὑμας εζεκιας, λεγων, ὁ θεος ῥυσεται ὑμας· μη ερῥυσαντο οἱ θεοι των εθνων, ἑκαστος την ἑαυτου χωραν εκ χειρος βασιλεως ασσυριων;
που εστιν ὁ θεος εμαθ και αρφαθ; και που ὁ θεος της πολεως επφαρουαιμ; μη εδυναντο ῥυσασθαι σαμαρειαν εκ χειρος μου;
τις των θεων παντων των εθνων τουτων, ὁστις ερῥυσατο την γην αυτου εκ χειρος μου, ὁτι ῥυσεται ὁ θεος την ἱερουσαλημ εκ χειρος μου;
και εσιωπησαν, και ουδεις απεκριθη αυτω λογον, δια το προσταξαι τον βασιλεα μηδενα αποκριθηναι.
και εισηλθεν ἑλιακειμ ὁ του χελκιου, οικονομος, και σομνας ὁ γραμματευς της δυναμεως, και ιωαχ ὁ του ασαφ ὁ ὑπομνηματογραφος, προς εζεκιαν, εσχισμενοι τους χιτωνας, και ανηγγειλαν αυτω τους λογους ῥαβσακου.
37
και εγενετο εν τω ακουσαι τον βασιλεα εζεκιαν, εσχισε τα ἱματια, και περιεβαλετο σακκον, και ανεβη εις τον οικον κυριου.
και απεστειλεν ἑλιακειμ τον οικονομον, και σομναν τον γραμματεα, και τους πρεσβυτερους των ἱερεων περιβεβλημενους σακκους, προς ησαιαν υἱον αμως τον προφητην.
και ειπαν αυτω, ταδε λεγει εζεκιας, ἡμερα, θλιψεως και ονειδισμου και ελεγμου και οργης ἡ σημερον ἡμερα, ὁτι ἡκει ἡ ωδιν τη τικτουση, ισχυν δε ουκ εχει του τεκειν.
εισακουσαι κυριος ὁ θεος σου τους λογους ῥαβσακου, οὑς απεστειλε βασιλευς ασσυριων, ονειδιζειν θεον ζωντα, και ονειδιζειν λογους οὑς ηκουσε κυριος ὁ θεος σου, και δεηθηση προς κυριον σου περι των καταλελειμμενων τουτων.
και ηλθον οἱ παιδες του βασιλεως εζεκιου προς ἡσαιαν.
και ειπεν αυτοις ἡσαιας, οὑτως ερειτε προς τον κυριον ὑμων, ταδε λεγεἱ κυριος, μη φοβηθης απο των λογων ὡν ηκουσας, οὑς ωνειδισαν με οἱ πρεσβεις βασιλεως ασσυριων.
ιδου εγω εμβαλλω εις αυτον πνευμα, και ακουσας αγγελιαν, αποστραφησεται εις την χωραν αυτου, και πεσειται μαχαιρα εν τη γη αυτου.
και απεστρεψε ῥαβσακης, και κατελαβε τον βασιλεα ασσυριων πολιορκουντα λοβναν· και ηκουσεν ὁτι απηρεν απο λαχις.
και εξηλθε θαρακα βασιλευς αιθιοπων πολιορκησαι αυτον· και ακουσας απεστρεψε, και απεστειλεν αγγελους προς εζεκιαν, λεγων,
οὑτως ερειτε εζεκια βασιλει της ιουδαιας, μη σε απατατω ὁ θεος σου, εφʼ ὡ πεποιθας επʼ αυτω, λεγων, ου μη παραδοθη ἱερουσαλημ εν χειρι βασιλεως ασσυριων.
συ ουκ ηκουσας ἁ εποιησαν βασιλεις ασσυριων, πασαν την γην ὡς απωλεσαν; και συ ῥυσθηση;
μη ερῥυσαντο αυτους οἱ θεοι των εθνων, οὑς απωλεσαν οἱ πατερες μου, την τε γωζαν, και χαρῥαν, και ῥαφεθ, αἱ εισιν εν χωρα θεεμαθ;
που εισι βασιλεις εμαθ; και που αρφαθ; και που πολεως επφαρουαιμ, αναγονγαυα;
και ελαβεν εζεκιας το βιβλιον παρα των αγγελων, και ανεγνω αυτο, και ανεβη εις οικον κυριου, και ηνοιξεν αυτο εναντιον κυριου.
και προσηυξατο εζεκιας προς κυριον, λεγων,
κυριος σαβαωθ ὁ θεος ισραηλ, ὁ καθημενος επι των χερουβιμ, συ ει ὁ θεος μονος πασης βασιλειας της οικουμενης, συ εποιησας τον ουρανον και την γην·
κλινον κυριε το ους σου, εισακουσον κυριε, ανοιξον κυριε τους οφθαλμους σου, εισβλεψον κυριε, και ιδε τους λογους σενναχηρειμ, οὑς απεστειλεν ονειδιζειν θεον ζωντα.
επʼ αληθειας γαρ κυριε ηρημωσαν βασιλεις ασσυριων την οικουμενην ὁλην, και την χωραν αυτων,
και ανεβαλον τα ειδωλα αυτων εις το πυρ· ου γαρ θεοι ησαν, αλλα εργα χειρων ανθρωπων, ξυλα και λιθοι· και απωσαντο αυτους.
νυν δε κυριε ὁ θεος ἡμων σωσον ἡμας εκ χειρος αυτου, ἱνα γνω πασα βασιλεια της γης, ὁτι συ ει ὁ θεος μονος.
και απεσταλη ἡσαιας υἱος αμως προς εζεκιαν, και ειπεν αυτω, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ηκουσα ἁ προσηυξω προς με περι σενναχηρειμ βασιλεως ασσυριων.
οὑτος ὁ λογος ὁν ελαλησε περι αυτου ὁ θεος, εφαυλισε σε, και εμυκτηρισε σε παρθενος θυγατηρ σιων, επι σοι κεφαλην εκινησε θυγατηρ ἱερουσαλημ.
τινα ωνειδισας και παρωξυνας; η προς τινα ὑψωσας την φωνην σου; και ουκ ηρας εις ὑψος τους οφθαλμους σου προς τον ἁγιον του ισραηλ;
ὁτι διʼ αγγελων ωνειδισας κυριον· συ γαρ ειπας, τω πληθει των ἁρματων εγω ανεβην εις ὑψος ορεων, και εις τα εσχατα του λιβανου, και εκοψα το ὑψος της κεδρου αυτου, και το καλλος της κυπαρισσου, και εισηλθον εις ὑψος μερους του δρυμου,
και εθηκα γεφυραν, και ηρημωσα ὑδατα και πασαν συναγωγην ὑδατος.
ου ταυτα ηκουσας παλαι ἁ εγω εποιησα; εξ ἡμερων αρχαιων συνεταξα, νυν δε επεδειξα εξερημωσαι εθνη εν οχυροις, και οικουντας εν πολεσιν οχυραις.
ανηκα τας χειρας, και εξηρανθησαν, και εγενοντο ὡς χορτος ξηρος επι δωματων, και ὡς αγρωστις.
νυν δε την αναπαυσιν σου, και την εξοδον σου, και την εισοδον σου εγω επισταμαι.
ὁ δε θυμος σου ὁν εθυμωθης, και ἡ πικρια σου ανεβη προς με, και εμβαλω φιμον εις την ῥινα σου, και χαλινον εις τα χειλη σου, και αποστρεψω σε τη ὁδω ἡ ηλθες εν αυτη.
τουτο δε σοι το σημειον· φαγε τουτον τον ενιαυτον ἁ εσπαρκας, τω δε ενιαυτω τω δευτερω το καταλειμμα, τω δε τριτω σπειραντες αμησατε, και φυτευσατε αμπελωνας, και φαγεσθε τον καρπον αυτων.
και εσονται οἱ καταλελιμμενοι εν τη ιουδαια, φυησουσι ῥιζαν κατω, και ποιησουσι σπερμα ανω·
ὁτι εξ ἱερουσαλημ εσονται οἱ καταλελειμμενοι, και οἱ σωζομενοι εξ ορους σιων· ὁ ζηλος κυριου σαβαωθ ποιησει ταυτα.
διατουτο οὑτως λεγει κυριος επι βασιλεα ασσυριων, ου μη εισελθη εις την πολιν ταυτην, ουδε μη βαλη επʼ αυτην βελος, ουδε μη επιβαλη επʼ αυτην θυρεον, ουδε μη κυκλωση επʼ αυτην χαρακα·
αλλα τη ὁδω ἡ ηλθεν, εν αυτη αποστραφησεται, και εις την πολιν ταυτην ου μη εισελθη· ταδε λεγει κυριος.
ὑπερασπιω ὑπερ της πολεως ταυτης του σωσαι αυτην διʼ εμε, και δια δαυιδ τον παιδα μου.
και εξηλθεν αγγελος κυριου, και ανειλεν εκ της παρεμβολης των ασσυριων ἑκατον ογδοηκονταπεντε χιλιαδας· και ανασταντες τοπρωι, εὑρον παντα τα σωματα νεκρα.
και απηλθεν αποστραφεις σενναχηρειμ βασιλευς ασσυριων, και ωκησεν εν νινευη.
και εν τω αυτον προσκυνειν εν τω οικω νασαραχ τον πατραρχον αυτου, αδραμελεχ και σαρασαρ οἱ υἱοι αυτου επαταξαν αυτον μαχαιραις, αυτοι δε διεσωθησαν εις αρμενιαν, και εβασιλευσεν ασορδαν ὁ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
38
εγενετο δε εν τω καιρω εκεινω, εμαλακισθη εζεκιας ἑως θανατου· και ηλθε προς αυτον ἡσαιας υἱος αμως ὁ προφητης, και ειπε προς αυτον, ταδε λεγει κυριος, ταξαι περι του οικου σου, αποθνησκεις γαρ συ, και ου ζηση.
και απεστρεψεν εζεκιας το προσωπον αυτου προς τον τειχον, και προσηυξατο προς κυριον,
λεγων, μνησθητι κυριε, ὡς επορευθην ενωπιον σου μετα αληθειας, εν καρδια αληθινη, και τα αρεστα ενωπιον σου εποιησα· και εκλαυσεν εζεκιας κλαυθμω μεγαλω.
και εγενετο λογος κυριου προς ἡσαιαν, λεγων,
πορευθητι, και ειπον εζεκια, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος δαυιδ του πατρος σου, ηκουσα της προσευχης σου, και ειδον τα δακρυα σου· ιδου προστιθημι προς τον χρονον σου δεκαπεντε ετη,
και εκ χειρος βασιλεως ασσυριων ῥυσομαι σε και την πολιν ταυτην, και ὑπερασπιω ὑπερ της πολεως ταυτης.
τουτο δε σοι το σημειον παρα κυριου, ὁτι ποιησει ὁ θεος το ῥημα τουτο·
ιδου εγω στρεφω την σκιαν των αναβαθμων οὑς κατεβη τους δεκα αναβαθμους του οικου του πατρος σου ὁ ἡλιος, αποστρεψω τον ἡλιον τους δεκα αναβαθμους· και ανεβη ὁ ἡλιος τους δεκα αναβαθμους, οὑς κατεβη ἡ σκια.
προσευχη εζεκιου βασιλεωσ τησ ιουδαιασ, ἡνικα εμαλακισθη, και ανεστη εκ τησ μαλακιασ αυτου.
εγω ειπα εν τω ὑψει των ἡμερων μου, πορευσομαι εν πυλαις ἁδου, καταλειψω τα ετη τα επιλοιπα.
ειπα, ουκετι ου μη ιδω το σωτηριον του θεου επι γης ζωντων, ουκετι μη ιδω το σωτηριον του ισραηλ επι γης, ουκετι μη ιδω ανθρωπον.
εξελιπεν εκ της συγγενειας μου, κατελιπον το επιλοιπον της ζωης μου, εξηλθε και απηλθεν απʼ εμου ὡσπερ ὁ σκηνην καταλυων πηξας· ὡς ἱστος το πνευμα μου παρʼ εμοι εγενετο, εριθου εγγιζουσης εκτεμειν.
εν τη ἡμερα εκεινη παρεδοθην ἑως πρωι ὡς λεοντι, οὑτως συνετριψε παντα τα οστα μου· απο γαρ της ἡμερας ἑως νυκτος παρεδοθην.
ὡς χελιδων, οὑτω φωνησω, και ὡς περιστερα, οὑτω μελετω· εξελιπον γαρ μου οἱ οφθαλμοι του βλεπειν εις το ὑψος του ουρανου προς τον κυριον, ὁς εξειλατο με,
και αφειλατο μου την οδυνην της ψυχης.
κυριε, περι αυτης γαρ ανηγγελη σοι, και εξηγειρας μου την πνοην, και παρακληθεις εζησα.
εἱλου γαρ μου την ψυχην, ινα μη αποληται, και απερῥιψας οπισω μου πασας τας ἁμαρτιας.
ου γαρ οἱ εν ἁδου αινεσουσι σε, ουδε οἱ αποθανοντες ευλογησουσι σε, ουδε ελπιουσιν οἱ εν αδου την ελεημοσυνην σου.
οἱ ζωντες ευλογησουσι σε ὁν τροπον καγω· απο γαρ της σημερον παιδια ποιησω, ἁ αναγγελουσι την δικαιοσυνην σου
θεε της σωτηριας μου, και ου παυσομαι ευλογων σε μετα ψαλτηριου πασας τας ἡμερας της ζωης μου, κατεναντι του οικου του θεου.
και ειπεν ἡσαιας προς εζεκιαν, λαβε παλαθην εκ συκων, και τριψον, και καταπλασαι, και ὑγιης εση.
και ειπεν εζεκιας, τουτο σημειον προς εζεκιαν, ὁτι αναβησομαι εις τον οικον του θεου.
39
εν τω καιρω εκεινω απεστειλε μαρωδαχ βαλαδαν ὁ υἱος του βαλαδαν, ὁ βασιλευς της βαβυλωνιας, επιστολας και πρεσβεις και δωρα εζεκια· ηκουσε γαρ, ὁτι εμαλακισθη ἑως θανατου, και ανεστη.
και εχαρη επʼ αυτοις εξεκιας, και εδειξεν αυτοις τον οικον του νεχωθα, και του αργυριου, και του χρυσιου, και της στακτης, και των θυμιαματων, και του μυρου, και παντας τους οικους των σκευων της γαζης, και παντα ὁσα ην εν τοις θησαυροις αυτου· και ουκ ην ουθεν ὁ ουκ εδειξεν εζεκιας εν τω οικω αυτου, και εν παση τη εξουσια αυτου.
και ηλθεν ἡσαιας ὁ προφητης προς τον βασιλεα εζεκιαν, και ειπε προς αυτον, τι λεγουσιν οἱ ανθρωποι οὑτοι; και ποθεν ἡκασι προς σε; και ειπεν εζεκιας, εκ γης πορῥωθεν ἡκασι προς με, εκ βαβυλωνος.
και ειπεν ησαιας, τι ειδοσαν εν τω οικω σου; και ειπεν εζεκιας, παντα τα εν τω οικω μου ειδοσαν, και ουκ εστιν εν τω οικω μου ὁ ουκ ειδοσαν, αλλα και τα εν τοις θησαυροις μου.
και ειπεν ἡσαιας αυτω, ακουσον τον λογον κυριου σαβαωθ.
ιδου ἡμεραι ερχονται, και ληψονται παντα τα εν τω οικω σου, και ὁσα συνηγαγον οἱ πατερες σου ἑως της ἡμερας ταυτης, εις βαβυλωνα ἡξει, και ουδεν ου μη καταλειπωσιν· ειπε δε ὁ θεος,
ὁτι και απο των τεκνων σου ὡν γεννησεις, ληψονται, και ποιησουσι σπαδοντας εν τω οικω του βασιλεως των βαβυλωνιων.
και ειπεν εζεκιας ἡσαια, αγαθος ὁ λογος κυριου, ὁν ελαλησε· γενεσθω δη ειρηνη και δικαιοσυνη εν ταις ἡμεραις μου.
40
παρακαλειτε παρακαλειτε τον λαον μου, λεγει ὁ θεος.
ἱερεις λαλησατε εις την καρδιαν ἱερουσαλημ, παρακαλεσατε αυτην, ὁτι επλησθη ἡ ταπεινωσις αυτης, λελυται αυτης ἡ ἁμαρτια, ὁτι εδεξατο εκ χειρος κυριου διπλα τα ἁμαρτηματα αυτης.
φωνη βοωντος εν τη ερημω, ἑτοιμασατε την ὁδον κυριου, ευθειας ποιειτε τας τριβους του θεου ἡμων.
πασα φαραγξ πληρωθησεται, και παν ορος και βουνος ταπεινωθησεται· και εσται παντα τα σκολια εις ευθειαν, και ἡ τραχεια εις πεδια.
και οφθησεται ἡ δοξα κυριου, και οψεται πασα σαρξ το σωτηριον του θεου, ὁτι κυριος ελαλησε.
φωνη λεγοντος, βοησον· και ειπα, τι βοησω; πασα σαρξ χορτος, και πασα δοξα ανθρωπου ὡς ανθος χορτου·
εξηρανθη ὁ χορτος, και το ανθος εξεπεσε·
το δε ῥημα του θεου ἡμων μενει εις τον αιωνα.
επʼ ορος ὑψηλον αναβηθι ὁ ευαγγελιζομενος σιων, ὑψωσον τη ισχυι την φωνην σου ὁ ευαγγελιζομενος ἱερουσαλημ· ὑψωσατε, μη φοβεισθε· ειπον ταις πολεσιν ιουδα, ιδου ὁ θεος ὑμων, ιδου κυριος·
κυριος μετα ισχυος ερχεται, και ὁ βραχιων μετα κυριας· ιδου ὁ μισθος αυτου μετʼ αυτου, και το εργον εναντιον αυτου.
ὡς ποιμην ποιμανει το ποιμνιον αυτου, και τω βραχιονι αυτου συναξει αρνας, και εν γαστρι εχουσας παρακαλεσει.
τις εμετρησε τη χειρι το ὑδωρ, και τον ουρανον σπιθαμη, και πασαν την γην δρακι; τις εστησε τα ορη σταθμω, και τας ναπας ζυγω;
τις εγνω νουν κυριου; και τις αυτου συμβουλος εγενετο, ὁς συμβιβα αυτον;
η προς τινα συνεβουλευσατο, και συνεβιβασεν αυτον; η τις εδειξεν αυτω κρισιν; η ὁδον συνεσεως τις εδειξεν αυτω;
ει παντα τα εθνη ὡς σταγων απο καδου, και ὡς ῥοπη ζυγου ελογισθησαν, ὡς σιελος λογισθησονται;
ὁ δε λιβανος ουχ ἱκανος εις καυσιν, και παντα τα τετραποδα ουχ ἱκανα εις ὁλοκαρπωσιν,
και παντα τα εθνη ὡς ουδεν εισι, και εις ουθεν ελογισθησαν.
τινι ὡμοιωσατε κυριον; και τινι ὁμοιωματι ὡμοιωσατε αυτον;
μη εικονα εποιησε τεκτων, η χρυσοχοος χωνευσας χρυσιον περιεχρυσωσεν αυτον, ὁμοιωμα κατεσκευασεν αυτον;
ξυλον γαρ ασηπτον εκλεγεται τεκτων, και σοφως ζητησει πως στησει εικονα αυτου, και ἱνα μη σαλευηται.
ου γνωσεσθε; ουκ ακουσεσθε; ουκ ανηγγελη εξ αρχης ὑμιν; ουκ εγνωτε τα θεμελια της γης;
ὁ κατεχων τον γυρον της γης, και οἱ ενοικουντες εν αυτη ὡς ακριδες· ὁ στησας ὡς καμαραν τον ουρανον, και διατεινας ὡς σκηνην κατοικειν·
ὁ διδους αρχοντας ὡς ουδεν αρχειν, την δε γην ὡς ουδεν εποιησεν.
ου γαρ μη φυτευσωσιν, ουδε μη σπειρωσιν, ουδε μη ῥιζωθη εις την γην ἡ ῥιζα αυτων· επνευσεν επʼ αυτους, και εξηρανθησαν, και καταιγις ὡς φρυγανα ληψεται αυτους.
νυν ουν τινι με ὡμοιωσατε, και ὑψωθησομαι; ειπεν ὁ ἁγιος.
αναβλεψατε εις ὑψος τους οφθαλμους ὑμων, και ιδετε, τις κατεδειξε ταυτα παντα; ὁ εκφερων κατʼ αριθμον τον κοσμον αυτου, παντας επʼ ονοματι καλεσει απο πολλης δοξης, και εν κρατει ισχυος αυτου· ουδεν σε ελαθε.
μη γαρ ειπης ιακωβ, και τι ελαλησας ισραηλ; απεκρυβη ἡ ὁδος μου απο του θεου, και ὁ θεος μου την κρισιν αφειλε, και απεστη.
και νυν ουκ εγνως; ει μη ηκουσας; θεος αιωνιος, ὁ θεος ὁ κατασκευασας τα ακρα της γης· ου πεινασει, ουδε κοπιασει, ουδε εστιν εξευρεσις της φρονησεως αυτου,
διδους τοις πεινωσιν ισχυν, και τοις μη οδυνωμενοις λυπην.
πεινασουσι γαρ νεωτεροι, και κοπιασουσι νεανισκοι, και εκλεκτοι ανισχυες εσονται.
οἱ δε ὑπομενοντες τον θεον, αλλαξουσιν ισχυν, πτεροφυησουσιν ὡς αετοι, δραμουνται και ου κοπιασουσι, βαδιουνται και ου πεινασουσιν.
41
εγκαινιζεσθε προς με νησοι, οἱ γαρ αρχοντες αλλαξουσιν ισχυν· εγγισατωσαν και λαλησατωσαν ἁμα, τοτε κρισιν αναγγειλατωσαν.
τις εξηγειρεν απο ανατολων δικαιοσυνην, εκαλεσεν αυτην κατα ποδας αυτου, και πορευσεται; δωσει εναντιον εθνων, και βασιλεις εκστησει· και δωσει εις γην τας μαχαιρας αυτων, και ὡς φρυγανα εξωσμενα τα τοξα αυτων.
και διωξεται αυτους, διελευσεται εν ειρηνη ἡ ὁδος των ποδων αυτου.
τις ενηργησε, και εποιησε ταυτα; εκαλεσεν αυτην ὁ καλων αυτην απο γενεων αρχης· εγω θεος πρωτος, και εις τα επερχομενα εγω ειμι.
ειδοσαν εθνη και εφοβηθησαν, τα ακρα της γης ηγγισαν, και ηλθον ἁμα,
κρινων ἑκαστος τω πλησιον, και τω αδελφω βοηθησαι·
και ερει, ισχυσεν ανηρ τεκτων, και χαλκευς τυπτων σφυρη, ἁμα ελαυνων· ποτε μεν ερει, συμβλημα καλον εστιν, ισχυρωσαν αυτα εν ἡλοις, θησουσιν αυτα, και ου κινηθησονται.
συ δε, ισραηλ παις μου ιακωβ, και ὁν εξελεξαμην, σπερμα ἁβρααμ, ὁν ηγαπησα·
οὑ αντελαβομην απʼ ακρων της γης, και εκ των σκοπιων αυτης εκαλεσα σε, και ειπα σοι, παις μου ει, εξελεξαμην σε, και ουκ εγκατελιπον σε.
μη φοβου, μετα σου γαρ ειμι, μη πλανω· εγω γαρ ειμι ὁ θεος σου, ὁ ενισχυσας σε, και εβοηθησα σοι, και ησφαλισαμην σε τη δεξια τη δικαια μου.
ιδου αισχυνθησονται και εντραπησονται παντες οἱ αντικειμενοι σοι· εσονται γαρ ὡς ουκ οντες, και απολουνται παντες οἱ αντιδικοι σου.
ζητησεις αυτους, και ου μη εὑρης τους ανθρωπους οἱ παροινησουσιν εις σε· εσονται γαρ ὡς ουκ οντες, και ουκ εσονται οἱ αντιπολεμουντες σε·
ὁτι εγω ὁ θεος σου, ὁ κρατων της δεξιας σου, ὁ λεγων σοι,
μη φοβου ιακωβ ολιγοστος ισραηλ· εγω εβοηθησα σοι, λεγει ὁ θεος σου, ὁ λυτρουμενοσσε ισραηλ.
ιδου εποιησα σε ὡς τροχους ἁμαξης αλοωντας καινους πριστηροειδεις, και αλοησεις ορη, και λεπτυνεις βουνους, και ὡς χνουν θησεις,
και λικησεις, και ανεμος λημψεται αυτους, και καταιγις διασπερει αυτους· συ δε ευφρανθηση εν τοις ἁγιοις ισραηλ.
και αγαλλιασονται οἱ πτωχοι και οἱ ενδεεις· ζητησουσι γαρ ὑδωρ, και ουκ εσται, ἡ γλωσσα αυτων απο της διψης εξηρανθη· εγω κυριος ὁ θεος, εγω επακουσομαι ὁ θεος ισραηλ, και ουκ εγκαταλειψω αυτους,
αλλα ανοιξω επι των ορεων ποταμους, και εν μεσω πεδιων πηγας· ποιησω την ερημον εις ἑλη ὑδατων, και την διψωσαν γην εν ὑδραγωγοις.
θησω εις την ανυδρον γην, κεδρον και πυξον, μυρσινην και κυπαρισσον, και λευκην·
ἱνα ιδωσι και γνωσι, και εννοηθωσι και επιστωνται ἁμα, ὁτι χειρ κυριου εποιησε ταυτα, και ὁ ἁγιος του ισραηλ κατεδειξεν.
εγγιζει ἡ κρισις ὑμων, λεγει κυριος ὁ θεος· ηγγισαν αἱ βουλαι ὑμων, λεγει ὁ βασιλευς ιακωβ.
εγγισατωσαν, και αναγγειλατωσαν ὑμιν ἁ συμβησεται, η τα προτερον τινα ην, ειπατε, και επιστησομεν τον νουν, και γνωσομεθα τι τα εσχατα και τα επερχομενα·
ειπατε ἡμιν, αναγγειλατε ἡμιν τα επερχομενα επʼ εσχατου, και γνωσομεθα ὁτι θεοι εστε· ευποιησατε και κακωσατε, και θαυμασομεθα, και οψομεθα ἁμα
ὁτι ποθεν εστε ὑμεις, και ποθεν ἡ εργασια ὑμων· εκ γης βδελυγμα εξελεξαντο ὑμας.
εγω δε ηγειρα τον απο βορῥα, και τον αφʼ ἡλιου ανατολων· κληθησονται τω ονοματι μου· ερχεσθωσαν αρχοντες, και ὡς πηλος κεραμεως, και ὡς κεραμευς καταπατων τον πηλον, οὑτω καταπατηθησεσθε.
τις γαρ αναγγελει τα εξ αρχης, ἱνα γνωμεν και τα εμπροσθεν, και ερουμεν ὁτι αληθη εστιν; ουκ εστιν ὁ προλεγων, ουδε ὁ ακουων ὑμων τους λογους.
αρχην σιων δωσω, και ἱερουσαλημ παρακαλεσω εις ὁδον.
απο γαρ των εθνων, ιδου ουδεις· και απο των ειδωλων αυτων ουκ ην ὁ αναγγελλων· και εαν ερωτησω αυτους, ποθεν εστε; ου μη αποκριθωσι μοι.
εισι γαρ οἱ ποιουντες ὑμας, και ματην οἱ πλανωντες ὑμας.
42
ιακωβ ὁ παις μου, αντιληψομαι αυτου· ισραηλ ὁ εκλεκτος μου, προσεδεξατο αυτον ἡ ψυχη μου· εδωκα το πνευμα μου επʼ αυτον, κρισιν τοις εθνεσιν εξοισει.
ου κεκραξεται, ουδε ανησει, ουδε ακουσθησεται εξω ἡ φωνη αυτου.
καλαμον τεθλασμενον ου συντριψει, και λινον καπνιζομενον ου σβεσει, αλλα εις αληθειαν εξοισει κρισιν.
αναλαμψει, και ου θραυσθησεται, ἑως αν θη επι της γης κρισιν, και επι τω ονοματι αυτου εθνη ελπιουσιν.
οὑτω λεγει κυριος ὁ θεος, ὁ ποιησας τον ουρανον, και πηξας αυτον, ὁ στερεωσας την γην, και τα εν αυτη, και διδους πνοην τω λαω τω επʼ αυτης, και πνευμα τοις πατουσιν αυτην·
εγω κυριος ὁ θεος εκαλεσα σε εν δικαιοσυνη, και κρατησω της χειρος σου, και ενισχυσω σε, και εδωκα σε εις διαθηκην γενους, εις φως εθνων,
ανοιξαι οφθαλμους τυφλων, εξαγαγειν εκ δεσμων δεδεμενους και εξ οικου φυλακης, και καθημενους εν σκοτει.
εγω κυριος ὁ θεος, τουτο μου εστι το ονομα, την δοξαν μου ἑτερω ου δωσω, ουδε τας αρετας μου τοις γλυπτοις.
τα απʼ αρχης ιδου ἡκασι, και καινα ἁ εγω αναγγελλω, και προ του αναγγειλαι εδηλωθη ὑμιν.
ὑμνησατε τω κυριω ὑμνον καινον· ἡ αρχη αυτου, δοξαζετε το ονομα αυτου απʼ ακρου της γης, οἱ καταβαινοντες εις την θαλασσαν, και πλεοντες αυτην, αἱ νησοι και οἱ κατοικουντες αυτας.
ευφρανθητι ερημος, και αἱ κωμαι αυτης, επαυλεις, και οἱ κατοικουντες κηδαρ· ευφρανθησονται οἱ κατοικουντες πετραν, απʼ ακρου των ορεων βοησουσι,
δωσουσι τω θεω δοξαν, τας αρετας αυτου εν ταις νησοις αναγγελουσι.
κυριος ὁ θεος των δυναμεων εξελευσεται, και συντριψει πολεμον, επεγερει ζηλον, και βοησεται επι τους εχθρους αυτου μετα ισχυος.
εσιωπησα, μη και αει σιωπησομαι και ανεξομαι; ὡς ἡ τικτουσα εκαρτερησα, εκστησω και ξηρανω ἁμα·
ερημωσω ορη και βουνους, και παντα χορτον αυτων ξηρανω· και θησω ποταμους εις νησους, και ἑλη ξηρανω.
και αξω τυφλους εν ὁδω ἡ ουκ εγνωσαν, και τριβους ἁς ουκ ηδεισαν, πατησαι ποιησω αυτους· ποιησω αυτοις το σκοτος εις φως, και τα σκολια εις ευθειαν· ταυτα τα ῥηματα ποιησω, και ουκ εγκαταλειψω αυτους·
αυτοι δε απεστραφησαν εις τα οπισω· αισχυνθητε αισχυνην οἱ πεποιθοτες επι τοις γλυπτοις, οἱ λεγοντες τοις χωνευτοις, ὑμεις εστε θεοι ἡμων.
οἱ κωφοι ακουσατε, και οἱ τυφλοι αναβλεψατε ιδειν.
και τις τυφλος αλλʼ η οἱ παιδες μου, και κωφοι αλλʼ η οἱ κυριευοντες αυτων; και ετυφλωθησαν οἱ δουλοι του θεου.
ειδετε πλεονακις, και ουκ εφυλαξασθε· ηνοιγμενα τα ωτα. και ουκ ηκουσατε.
κυριος ὁ θεος εβουλευσατο ἱνα δικαιωθη, και μεγαλυνη αινεσιν.
και ειδον, και εγενετο ὁ λαος πεπρονομευμενος, και διηρπασμενος· ἡ γαρ παγις εν τοις ταμειοις πανταχου, και εν οικοις ἁμα, ὁπου εκρυψαν αυτους· εγενοντο εις προνομην, και ουκ ην εξαιρουμενος ἁρπαγμα, και ουκ ην ὁ λεγων, αποδος.
τις εν ὑμιν ὁς ενωτιειται ταυτα; εισακουσατε εις τα επερχομενα.
οἱς εδωκεν εις διαρπαγην ιακωβ και ισραηλ τοις προνομευουσιν αυτον; ουχι ὁ θεος ὡ ἡμαρτοσαν αυτω, και ουκ ηβουλοντο εν ταις ὁδοις αυτου πορευεσθαι, ουδε ακουειν του νομου αυτου;
και επηγαγεν επʼ αυτους οργην θυμου αυτου, και κατισχυσεν αυτους πολεμος, και οἱ συμφλεγοντες αυτους κυκλω, και ουκ εγνωσαν ἑκαστος αυτων, ουδε εθεντο επι ψυχην.
43
και νυν οὑτως λεγει κυριος ὁ θεος ὁ ποιησας σε ιακωβ, και ὁ πλασας σε ισραηλ, μη φοβου, ὁτι ελυτρωσαμην σε, εκαλεσα σε το ονομα σου· εμος ει συ.
και εαν διαβαινης διʼ ὑδατος, μετα σου ειμι, και ποταμοι ου συνκλυσουσι σε· και εαν διελθης δια πυρος, ου μη κατακαυθης, φλοξ ου κατακαυσει σε.
ὁτι εγω κυριος ὁ θεος σου ὁ ἁγιος ισραηλ, ὁ σωζων σε· εποιησα αλλαγμα σου αιγυπτον και αιθιοπιαν, και σοηνην ὑπερ σου.
αφʼ οὑ εντιμος εγενου εναντιον εμου, εδοξασθης, και εγω σε ηγαπησα, και δωσω ανθρωπους ὑπερ σου, και αρχοντας ὑπερ της κεφαλης σου.
μη φοβου, ὁτι μετα σου ειμι· απο ανατολων αξω το σπερμα σου, και απο δυσμων συναξω σε.
ερω τω βορῥα, αγε, και τω λιβι, μη κωλυε· αγε τους υἱους μου απο της πορῥωθεν, και τας θυγατερας μου απʼ ακρων της γης,
παντας ὁσοι επικεκληνται τω ονοματι μου· εν γαρ τη δοξη μου κατεσκευασα αυτον, και επλασα αυτον, και εποιησα αυτον,
και εξηγαγον λαον τυφλον, και οφθαλμοι εισιν ὡσαυτως τυφλοι, και κωφοι τα ωτα εχοντες.
παντα τα εθνη συνηχθησαν ἁμα, και συναχθησονται αρχοντες εξ αυτων· τις αναγγελει ταυτα; η τα εξ αρχης τις αναγγελει ὑμιν; αγαγετωσαν τους μαρτυρας αυτων και δικαιωθητωσαν, και ακουσατωσαν, και ειπατωσαν αληθη.
γενεσθε μοι μαρτυρες, και εγω μαρτυς, λεγει κυριος ὁ θεος, και ὁ παις μου ὁν εξελεξαμην, ἱνα γνωτε και πιστευσητε, και συνητε ὁτι εγω ειμι· εμπροσθεν μου ουκ εγενετο αλλος θεος, και μετʼ εμε ουκ εσται.
εγω ὁ θεος, και ουκ εστι παρεξ εμου σωζων.
εγω ανηγγειλα και εσωσα, ωνειδισα και ουκ ην εν ὑμιν αλλοτριος· ὑμεις εμοι μαρτυρες, και εγω κυριος ὁ θεος
ετι απʼ αρχης, και ουκ εστιν ὁ εκ των χειρων μου ὁ εξαιρουμενος· ποιησω, και τις αποστρεψει αυτο;
οὑτως λεγει κυριος ὁ θεος ὁ λυτρουμενος ὑμας, ὁ ἁγιος του ισραηλ, ἑνεκεν ὑμων αποστελω εις βαβυλωνα, και επεγερω φευγοντας παντας, και χαλδαιοι εν πλοιοις δεθησονται.
εγω κυριος ὁ θεος ὁ ἁγιος ὑμων, ὁ καταδειξας ισραηλ βασιλεα ὑμων.
οὑτως λεγει κυριος, ὁ διδους εν θαλασση ὁδον, και εν ὑδατι ισχυρω τριβον,
ὁ εξαγαγων ἁρματα και ἱππον και οχλον ισχυρον· αλλʼ εκοιμηθησαν, και ουκ αναστησονται, εσβεσθησαν ὡς λινον εσβεσμενον.
μη μνημονευετε τα πρωτα, και τα αρχαια μη συλλογιζεσθε.
ιδου εγω ποιω καινα, ἁ νυν ανατελει, και γνωσεσθε αυτα· και ποιησω εν τη ερημω ὁδον, και εν τη ανυδρω ποταμους.
ευλογησουσι με τα θηρια του αγρου, σειρηνες, και θυγατερες στρουθων, ὁτι εδωκα εν τη ερημω ὑδωρ, και ποταμους εν τη ανυδρω, ποτισαι το γενος μου το εκλεκτον,
λαον μου ὁν περιεποιησαμην τας αρετας μου διηγεισθαι.
ου νυν εκαλεσα σε ιακωβ, ουδε κοπιασαι σε εποιησα ισραηλ.
ουκ ηνεγκας μοι προβατα σου της ὁλοκαρπωσεως σου, ουδε εν ταις θυσιαις σου εδοξασας με· ουκ εδουλωσα σε εν θυσιαις, ουδε εγκοπον εποιησα σε εν λιβανω,
ουδε εκτησω μοι αργυριου θυσιασμα, ουδε το στεαρ των θυσιων σου επεθυμησα· αλλα εν ταις ἁμαρτιαις σου προεστης μου, και εν ταις αδικιαις σου.
εγω ειμι εγω ειμι ὁ εξαλειφων τας ανομιας σου ἑνεκεν εμου, και τας ἁμαρτιας σου, και ου μη μνησθησομαι.
συ δε μνησθητι, και κριθωμεν· λεγε συ τας ανομιας σου πρωτος, ἱνα δικαιωθης.
οἱ πατερες ὑμων πρωτοι, και οἱ αρχοντες ὑμων ηνομησαν εις εμε.
και εμιαναν οἱ αρχοντες τα ἁγια μου· και εδωκα απωλεσαι ιακωβ, και ισραηλ εις ονειδισμον.
44
νυν δε ακουσον ιακωβ ὁ παις μου, και ισραηλ ὁν εξελεξαμην.
οὑτω λεγει κυριος ὁ θεος ὁ ποιησας σε, και ὁ πλασας σε εκ κοιλιας, ετι βοηθηθηση· μη φοβου παις μου ιακωβ, και ηγαπημενος ισραηλ ὁν εξελεξαμην.
ὁτι εγω δωσω ὑδωρ εν διψει τοις πορευομενοις εν ανυδρω, επιθησω το πνευμα μου επι το σπερμα σου, και τας ευλογιας μου επι τα τεκνα σου,
και ανατελουσιν ὡς αναμεσον ὑδατος χορτος, και ὡς ιτεα επι παραρῥεον ὑδωρ.
οὑτος ερει, του θεου ειμι, και οὑτος βοησεται επι τω ονοματι ιακωβ· και ἑτερος επιγραψει χειρι αυτου, του θεου ειμι, και επι τω ονοματι ισραηλ βοησεται.
οὑτως λεγει ὁ θεος ὁ βασιλευς ισραηλ, και ῥυσαμενος αυτον θεος σαβαωθ, εγω πρωτος, και εγω μετα ταυτα· πλην εμου ουκ εστι θεος.
τις ὡσπερ εγω; στητω, και καλεσατω, και αναγγειλατω, και ἑτοιμασατω μοι αφʼ οὑ εποιησα ανθρωπον εις τον αιωνα, και τα επερχομενα προ του ελθειν αναγγειλατωσαν ὑμιν.
μη παρακαλυπτεσθε, μηδε πλανασθε· ουκ απʼ αρχης ηνωτισασθε, και απηγγειλα ὑμιν; μαρτυρες ὑμεις εστε, ει ἑστι θεος πλην εμου.
και ουκ ηκουσαν τοτε οἱ πλασσοντες· και οἱ γλυφοντες, παντες ματαιοι, ποιουντες τα καταθυμια αυτων, ἁ ουκ ωφελησει αυτους· αλλα αισχυνθησονται
οἱ πλασσοντες θεον, και γλυφοντες παντες ανωφελη,
και παντες ὁθεν εγενοντο εξηρανθησαν· και κωφοι απο ανθρωπων συναχθητωσαν παντες, και στησατωσαν ἁμα· και εντραπητωσαν, και αισχυνθητωσαν ἁμα·
ὁτι ωξυνε τεκτων σιδηρον· σκεπαρνω ειργασατο αυτο, και εν τερετρω εστησεν αυτο, και ειργασατο αυτο εν τω βραχιονι της ισχυος αυτου, και πεινασει, και ασθενησει, και ου μη πιη ὑδωρ.
εκλεξαμενος τεκτων ξυλον, εστησεν αυτο εν μετρω, και εν κολλη ερῥυθμισεν αυτο, και εποιησεν αυτο ὡς μορφην ανδρος, και ὡς ὡραιοτητα ανθρωπου, στησαι αυτο εν οικω.
εκοψε ξυλον εκ του δρυμου, ὁ εφυτευσε κυριος, πιτυν, και ὑετος εμηκυνεν,
ἱνα η ανθρωποις εις καυσιν· και λαβων απʼ αυτου, εθερμανθη, και καυσαντες επεψαν αρτους επʼ αυτων· το δε λοιπον ειργασαντο θεους, και προσκυνουσιν αυτοις·
οὑ το ἡμισυ αυτου κατεκαυσεν εν πυρι, και επι του ἡμισους αυτου επεψεν εν τοις ανθραξιν αρτους, και επʼ αυτου κρεας οπτησας εφαγε, και ενεπλησθη, και θερμανθεις ειπεν, ἡδυ μοι, ὁτι εθερμανθην, και ειδον πυρ.
το δε λοιπον εποιησεν εις θεον γλυπτον, και προσκυνει, και προσευχεται λεγων, εξελου με, ὁτι θεος μου ει συ.
ουκ εγνωσαν φρονησαι, ὁτι απημαυρωθησαν του βλεπειν τοις οφθαλμοις αυτων, και του νοησαι τη καρδια αυτων.
και ουκ ελογισατο τη ψυχη αυτου, ουδε εγνω τη φρονησει, ὁτι το ἡμισυ αυτου κατεκαυσεν εν πυρι, και επεψεν επι των ανθρακων αυτου αρτους, και οπτησας κρεα εφαγε, και το λοιπον αυτου εις βδελυγμα εποιησε, και προσκυνουσιν αυτω.
γνωθι ὁτι σποδος ἡ καρδια αυτων, και πλανωνται, και ουδεις δυναται εξελεσθαι την ψυχην αυτου· ιδετε, ουκ ερειτε, ὁτι ψευδος εν τη δεξια μου.
μνησθητι ταυτα ιακωβ και ισραηλ, ὁτι παις μου ει συ, επλασα σε παιδα μου, και συ ισραηλ μη επιλανθανου μου.
ιδου γαρ απηλειψα ὡς νεφελην τας ανομιας σου, και ὡς γνοφον την ἁμαρτιαν σου· επιστραφηθι προς με, και λυτρωσομαι σε.
ευφρανθητε ουρανοι, ὁτι ηλεησεν ὁ θεος τον ισραηλ· σαλπισατε τα θεμελια της γης, βοησατε ορη ευφροσυνην, οἱ βουνοι και παντα τα ξυλα τα εν αυτοις, ὁτι ελυτρωσατο ὁ θεος τον ιακωβ, και ισραηλ δοξασθησεται.
οὑτω λεγει κυριος ὁ λυτρουμενος σε, και πλασσων σε εκ κοιλιας, εγω κυριος ὁ συντελων παντα, εξετεινα τον ουρανον μονος, και εστερεωσα την γην.
τις ἑτερος διασκεδασει σημεια εγγαστριμυθων, και μαντειας απο καρδιας; αποστρεφων φρονιμους εις τα οπισω, και την βουλην αυτων μωραινων,
και ἱστων ῥημα παιδος αυτου, και την βουλην των αγγελων αυτου αληθευων· ὁ λεγων τη ἱερουσαλημ, κατοικηθηση, και ταις πολεσι της ιδουμαιας, οικοδομηθησεσθε, και τα ερημα αυτης ανατελει·
ὁ λεγων τη αβυσσω, ερημωθηση, και τους ποταμους σου ξηρανω·
ὁ λεγων κυρω φρονειν, και παντα τα θεληματα μου ποιησει· ὁ λεγων ἱερουσαλημ, οικοδομηθηση, και τον οικον τον ἁγιον μου θεμελιωσω.
45
οὑτω λεγει κυριος ὁ θεος τω χριστω μου κυρω, οὑ εκρατησα της δεξιας, επακουσαι εμπροσθεν αυτου εθνη, και ισχυν βασιλεων διαρῥηξω, ανοιξω εμπροσθεν αυτου θυρας, και πολεις ου συγκλεισθησονται.
εγω εμπροσθεν σου πορευσομαι, και ορη ὁμαλιω, θυρας χαλκας συντριψω, και μοχλους σιδηρους συνκλασω.
και δωσω σοι θησαυρους σκοτεινους, αποκρυφους, αορατους ανοιξω σοι, ἱνα γνως ὁτι εγω κυριος ὁ θεος σου ὁ καλων το ονομα σουὁ, θεος ισραηλ.
ἑνεκεν του παιδος μου ιακωβ, και ισραηλ του εκλεκτου μου, εγω καλεσω σε τω ονοματι σου, και προσδεξομαι σε· συ δε ουκ εγνως με,
ὁτι εγω κυριος ὁ θεος, και ουκ εστιν ετι πλην εμου θεος· ενισχυσα σε, και ουκ ηδεις με,
ἱνα γνωσιν οἱ απʼ ανατολων ἡλιου και οἱ απο δυσμων, ὁτι ουκ εστι θεος πλην εμου· εγω κυριος ὁ θεος, και ουκ εστιν ετι.
εγω ἡ κατασκευασας φως, και ποιησας σκοτος, ὁ ποιων ειρηνην, και κτιζων κακα· εγω κυριος ὁ θεος, ὁ ποιων παντα ταυτα.
ευφρανθητω ὁ ουρανος ανωθεν, και αἱ νεφελαι ῥανατωσαν δικαιοσυνην· ανατειλατω ἡ γη, και βλαστησατω ελεος, και δικαιοσυνην ανατειλατω ἁμα· εγω ειμι κυριος ὁ κτισας σε.
ποιον βελτιον κατεσκευασα ὡς πηλον κεραμεως; μη ὁ αροτριων αροτριασει την γην ὁλην την ἡμεραν; μη ερει ὁ πηλος τω κεραμει, τι ποιεις ὁτι ουκ εργαζη, ουδε εχεις χειρας; μη αποκριθησεται το πλασμα προς τον πλασαντα αυτο;
ὁ λεγων τω πατρι, τι γεννησεις; και τη μητρι, τι ωδινεις;
ὁτι οὑτω λεγει κυριος ὁ θεος ὁ ἁγιος ισραηλ, ὁ ποιησας τα επερχομενα, ερωτησατε με περι των υἱων μου, και περι των εργων των χειρων μου εντειλασθε μοι.
εγω εποιησα γην, και ανθρωπον επʼ αυτης, εγω τη χειρι μου εστερεωσα τον ουρανον, εγω πασι τοις αστροις ενετειλαμην.
εγω ηγειρα αυτον μετα δικαιοσυνης βασιλεα, και πασαι αἱ ὁδοι αυτου ευθειαι· οὑτος οικοδομησει την πολιν μου, και την αιχμαλωσιαν του λαου μου επιστρεψει, ου μετα λυτρων, ουδε μετα δωρων, ειπε κυριος σαβαωθ.
οὑτω λεγει κυριος σαβαωθ, εκοπιασεν αιγυπτος, και εμπορια αιθιοπων, και οἱ σαβαειμ ανδρες ὑψηλοι επι σε διαβησονται, και σοι εσονται δουλοι, και οπισω σου ακολουθησουσι δεδεμενοι χειροπεδαις, και διαβησονται προς σε, και προσκυνησουσι σοι, και εν σοι προσευξονται· ὁτι εν σοι ὁ θεος εστι, και ουκ εστι θεος πλην σου.
συ γαρ ει θεος, και ουκ ηδειμεν, ὁ θεος του ισραηλ σωρηρ.
αισχυνθησονται και εντραπησονται παντες οἱ αντικειμενοι αυτω, και πορευσονται εν αισχυνη· εγκαινιζεσθε προς με νησοι.
ισραηλ σωζεται ὑπο κυριου σωτηριαν αιωνιον· ουκ αισχυνθησονται, ουδε μη εντραπωσιν ἑως του αιωνος ετι.
οὑτως λεγει κυριος ὁ ποιησας τον ουρανον, οὑτος ὁ θεος ὁ καταδειξας την γην, και ποιησας αυτην, αυτος διωρισεν αυτην, ουκ εις κενον εποιησεν αυτην, αλλα κατοικεισθαι επλασεν αυτην, εγω ειμι κυριος, και ουκ εστιν ετι.
ουκ εν κρυφη λελαληκα, ουδε εν τοπω γης σκοτεινω· ουκ ειπα τω σπερματι ιακωβ, ματαιον ζητησατε· εγω ειμι εγω ειμι κυριος ὁ λαλων δικαιοσυνην, και αναγγελλων αληθειαν.
συναχθητε, και ἡκετε, βουλευσασθε ἁμα οἱ σωζομενοι απο των εθνων· ουκ εγνωσαν οἱ αιροντες το ξυλον γλυμμα αυτων, και οἱ προσευχομενοι προς θεους, οἱ ου σωζουσιν.
ει αναγγελουσιν, εγγισατωσαν, ἱνα γνωσιν ἁμα, τις ακουστα εποιησε ταυτα απʼ αρχης· τοτε ανηγγελη ὑμιν· εγω ὁ θεος, και ουκ εστιν αλλος πλην εμου· δικαιος και σωτηρ, ουκ εστι παρεξ εμου.
επιστραφητε επʼ εμε, και σωθησεσθε, οἱ απʼ εσχατου της γης· εγω ειμι ὁ θεος, και ουκ εστιν αλλος.
κατʼ εμαυτου ομνυω, ει μη εξελευσεται εκ του στοματος μου δικαιοσυνη, οἱ λογοι μου ουκ αποστραφησονται· ὁτι εμοι καμψει παν γονυ, και ομειται πασα γλωσσα τον θεον,
λεγων, δικαιοσυνη και δοξα προς αυτον ἡξει, και αισχυνθησονται παντες οἱ διοριζοντες αυτους.
απο κυριου δικαιωθησονται, και εν τω θεω ενδοξασθησεται παν το σπερμα των υἱων ισραηλ.
46
επεσε βηλ, συνετριβη ναβω, εγενετο τα γλυπτα αυτων εις θηρια, και τα κτηνη· αιρετε αυτα καταδεδεμενα ὡς φορτιον κοπιωντι εκλευμενω,
και πεινωντι, ουκ ισχυοντι, ἁμα, οἱ ου δυνησονται σωθηναι απο πολεμου, αυτοι δε αιχμαλωτοι ηχθησαν.
ακουετε μου οικος του ιακωβ, και παν το καταλοιπον του ισραηλ, οἱ αιρομενοι εκ κοιλιας, και παιδευομενοι εκ παιδιου ἑως γηρως·
εγω ειμι, και ἑως αν καταγηρασητε, εγω ειμι, εγω ανεχομαι ὑμων, εγω εποιησα, και εγω ανησω, εγω αναλημψομαι, και σωσω ὑμας.
τινι με ὡμοιωσατε; ιδετε, τεχνασασθε, οἱ πλανωμενοι.
οἱ συμβαλλομενοι χρυσιον εκ μαρσυππιου, και αργυριον εν ζυγω, στησουσιν εν σταθμω, και μισθωσαμενοι χρυσοχοον εποιησαν χειροποιητα, και κυψαντες προσκυνουσιν αυτοις.
αιρουσιν αυτο επι του ωμου, και πορευονται· εαν δε θωσιν αυτο επι του τοπου αυτου, μενει, ου μη κινηθη· και ὁς εαν βοηση προς αυτον, ου μη εισακουση, απο κακων ου μη σωση αυτον.
μνησθητε ταυτα, και στεναξατε, μετανοησατε οἱ πεπλανημενοι, επιστρεψατε τη καρδια,
και μνησθητε τα προτερα απο του αιωνος, ὁτι εγω ειμι ὁ θεος, και ουκ εστιν ετι πλην εμου,
αναγγελλων προτερον τα εσχατα πριν γενεσθαι, και ἁμα συνετελεσθη· και ειπα, πασα ἡ βουλη μου στησεται, και παντα ὁσα βεβουλευμαι, ποιησω·
καλων απο ανατολων πετεινον, και απο γης πορῥωθεν περι ὡν βεβουλευμαι, ελαλησα, και ηγαγον, εκτισα και εποιησα, ηγαγον αυτον, και ευωδωσα την ὁδον αυτου.
ακουσατε μου οἱ απολωλεκοτες την καρδιαν, οἱ μακραν απο της δικαιοσυνης.
ηγγισα την δικαιοσυνην μου, και την σωτηριαν την παρʼ εμου ου βραδυνω· δεδωκα εν σιων σωτηριαν τω ισραηλ εις δοξασμα.
47
καταβηθι, καθισον επι την γην παρθενος θυγατηρ βαβυλωνος, καθισον εις την γην θυγατηρ χαλδαιων, ὁτι ουκετι προστεθηση κληθηναι ἁπαλη και τρυφερα.
λαβε μυλον, αλεσον αλευρον, αποκολυψαι το κατακαλυμμα σου, ανακαλυψαι τας πολιας, ανασυρε τας κνημας, διαβηθι ποταμους.
ανακαλυφθησεται ἡ αισχυνη σου, φανησονται οἱ ονειδισμοι σου· το δικαιον εκ σου λημψομαι, ουκετι μη παραδω ανθρωποις.
ὁ ῥυσαμενος σε κυριος σαβαωθ, ονομα αυτω ἁγιος ισραηλ.
καθισον κατανενυγμενη, εισελθε εις το σκοτος θυγατεηρ χαλδαιων, ουκετι μη κληθηση ισχυς βασιλειας.
παρωξυνθην επι τω λαω μου, εμιανας την κληρονομιαν μου· εγω εδωκα αυτους εις την χειρα σου, συ δε ουκ εδωκας αυτοις ελεος, του πρεσβυτερου εβαρυνας τον ζυγον σφοδρα,
και ειπας, εις τον αιωνα εσομαι αρχουσα· ουκ ενοησας ταυτα εν τη καρδια σου, ουδε εμνησθης τα εσχατα.
νυν δε ακουε ταυτα τρυφερα, ἡ καθημενη, ἡ πεποιθυια, ἡ λεγουσα εν καρδια αυτης, εγω ειμι, και ουκ εστιν ἑτερα, ου καθιω χηρα, ουδε γνωσομαι ορφανιαν.
νυν δε ἡξει επι σε τα δυο ταυτα εξαιφνης εν ἡμερα μια, ατεκνια και χηρεια ἡξει εξαιφνης επι σε, εν τη φαρμακεια σου, εν τη ισχυι των επαοιδων σου σφοδρα,
τη ελπιδι της πονηριας σου· συ γαρ ειπας, εγω ειμι, και ουκ εστιν ἑτερα· γνωθι, ἡ συνεσις τουτων εσται, και ἡ πορνεια σου σοι αισχυνη· και ειπας τη καρδια σου, εγω ειμι, και ουκ εστιν ἑτερα.
και ἡξει επι σε απωλεια, και ου μη γνως· βοθυνος, και εμπεση εις αυτον· και ἡξει επι σε ταλαιπωρια, και ου μη δυνηση καθαρα γενεσθαι· και ἡξει επι σε εξαπινης απωλεια, και ου μη γνωση.
στηθι νυν εν ταις επαοιδαις σου, και εν τη πολλη φαρμακεια σου, ἁ εμανθανες εκ νεοτητος σου, ει δυνηση ωφεληθηναι.
κεκοπιακας εν ταις βουλαις σου· στητωσαν δη και σωσατωσαν σε οἱ αστρολογοι του ουρανου, οἱ ὁρωντες τους αστερας αναγγειλατωσαν σοι, τι μελλει επι σε ερχεσθαι.
ιδου παντες ὡς φρυγανα επι πυρι κατακαυθησονται, και ου μη εξελωνται την ψυχην αυτων εκ φλογος· ὁτι εχεις ανθρακας πυρος· καθισαι επʼ αυτους,
οὑτοι εσονται σοι βοηθεια· εκοπιασας εν τη μεταβολη εκ νεοτητος, ανθρωπος καθʼ ἑαυτον επλανηθη, σοι δε ουκ εσται σωτηρια.
48
ακουσατε ταυτα οικος ιακωβ, οἱ κεκλημενοι επι τω ονοματι ισραηλ, και εκ ιουδα εξελθοντες, οἱ ομνυοντες τω ονοματι κυριου θεου ισραηλ, μιμνησκομενοι ου μετα αληθειας, ουδε μετα δικαιοσυνης,
και αντεχομενοι τω ονοματι της πολεως της ἁγιας, και επι τω θεω ισραηλ αντιστηριζομενοι· κυριος σαβαωθ ονομα αυτω.
τα προτερα ετι ανηγγειλα, και εκ του στοματος μου εξηλθε, και ακουστον εγενετο· εξαπινα εποιησα, και επηλθε.
γινωσκω ὁτι σκληρος ει, και νευρον σιδηρουν ὁ τραχηλος σου, και το μετωπον σου χαλκουν.
και ανηγγειλα σοι παλαι ἁ πριν ελθειν επι σε· ακουστον σοι εποιησα, μη ποτε ειπης, ὁτι τα ειδωλα μοι εποιησε, και ειπης, ὁτι τα γλυπτα και τα χωνευτα ενετειλατο μοι.
ηκουσατε παντα, και ὑμεις ουκ εγνωτε· αλλα ακουστα σοι εποιησα τα καινα απο του νυν, ἁ μελλει γινεσθαι· και ουκ ειπας,
νυν γινεται, και ου παλαι, και ου προτεραις ἡμεραις ηκουσας αυτα· μη ειπης, ναι, γινωσκω αυτα.
ουτε εγνως, ουτε ηπιστω, ουτε απʼ αρχης ηνοιξα σου τα ωτα· εγνων γαρ, ὁτι αθετων αθετησεις, και ανομος ετι εκ κοιλιας κληθηση.
ἑνεκεν του εμου ονοματος δειξω σοι τον θυμον μου, και τα ενδοξα μου επαξω επι σε, ἱνα μη εξολοθρευσω σε.
ιδου πεπρακα σε, ουχ ἑνεκεν αργυριου· εξειλαμην δε σε εκ καμινου πτωχειας·
ἑνεκεν εμου ποιησω σοι, ὁτι το εμον ονομα βεβηλουται, και την δοξαν μου ἑτερω ου δωσω.
ακουε μου ιακωβ, και ισραηλ ὁν εγω καλω· εγω ειμι πρωτος, και εγω ειμι εις τον αιωνα.
και ἡ χειρ μου εθεμελιωσε την γην, και ἡ δεξια μου εστερεωσε τον ουρανον· καλεσω αυτους, και στησονται ἁμα,
και συναχθησονται παντες, και ακουσονται· τις αυτοις ανηγγειλε ταυτα; αγαπων σε εποιησα το θελημα σου επι βαβυλωνα, του αραι σπερμα χαλδαιων.
εγω ελαλησα, εγω εκαλεσα, ηγαγον αυτον, και ευωδωσα την ὁδον αυτου.
προσαγαγετε προς με, και ακουσατε ταυτα· ουκ απʼ αρχης εν κρυφη λελαληκα· ἡνικα εγενετο, εκει ημην, και νυν κυριος κυριος απεστειλε με, και το πνευμα αυτου.
οὑτω λεγει κυριος; ὁ ῥυσαμενος σε, ἁγιος ισραηλ, εγω ειμι ὁ θεος σου, δεδειχα σοι του εὑρειν σε την ὁδον εν ἡ πορευση εν αυτη.
και ει ηκουσας των εντολων μου, εγενετο αν ὡσει ποταμος ἡ ειρηνη σου, και ἡ δικαιοσυνη σου ὡς κυμα θαλασσης·
και εγενετο αν ὡς ἡ αμμος το σπερμα σου, και τα εκγονα της κοιλιας σου ὡς ὁ χους της γης· ουδε νυν ου μη εξολοθρευθης, ουδε απολειται το ονομα σου ενωπιον εμου.
εξελθε εκ βαβυλωνος φευγων απο των χαλδαιων, φωνην ευφροσυνης αναγγειλατε, και ακουστον γενεσθω τουτο, αναγγειλατε ἑως εσχατου της γης· λεγετε, ερῥυσατο κυριος τον δουλον αυτου ιακωβ·
και εαν διψησωσι, διʼ ερημου αξει αυτους, ὑδωρ εκ πετρας εξαξει αυτοις· σχισθησεται πετρα, και ῥυησεται ὑδωρ, και πιεται ὁ λαος μου.
ουκ εστι χαιρειν, λεγει κυριος, τοις ασεβεσιν.
49
ακουσατε μου νησοι, και προσεχετε εθνη, δια χρονου πολλου στησεται, λεγει κυριος, εκ κοιλιας μητρος μου εκαλεσε το ονομα μου.
και εθηκε το στομα μου ὡς μαχαιραν οξειαν, και ὑπο την σκεπην της χειρος αυτου εκρυψε με· εθηκε με ὡς βελος εκλεκτον, και εν τη φαρετρα αυτου εκρυψε με,
και ειπε μοι, δουλος μου ει συ ισραηλ, και εν σοι ενδοξασθησομαι.
και εγω ειπα, κενως εκοπιασα, εις ματαιον και εις ουδεν εδωκα την ισχυν μου· διατουτο ἡ κρισις μου παρα· κυριω, και ὁ πονος μου εναντιον του θεου μου.
και νυν οὑτω λεγει κυριος, ὁ πλασας με εκ κοιλιας δουλον ἑαυτω, του συναγαγειν τον ιακωβ προς αυτον και ισραηλ· συναχθησομαι και δοξασθησομαι εναντιον κυριου, και ὁ θεος μου εσται μοι ισχυς.
και ειπε μοι, μεγα σοι εστι του κληθηναι σε παιδα μου, του στησαι τας φυλας ιακωβ, και την διασποραν του ισραηλ επιστρεψαι· ιδου δεδωκα σε εις διαθηκην γενους, εις φως εθνων, του ειναι σε εις σωτηριαν ἑως εσχατου της γης.
οὑτως λεγει κυριος, ὁ ῥυσαμενος σε, ὁ θεος ισραηλ, ἁγιασατε τον φαυλιζοντα την ψυχην αυτου, τον βδελυσσομενον ὑπο των εθνων των δουλων των αρχοντων· βασιλεις οψονται αυτον, και αναστησονται αρχοντες, και προσκυνησουσιν αυτω, ἑνεκεν κυριου· ὁτι πιστος εστιν ὁ ἁγιος ισραηλ, και εξελεξαμην σε.
οὑτως λεγει κυριος, καιρω δεκτω επηκουσα σου, και εν ἡμερα σωτηριας εβοηθησα σοι, και επλασα σε, και εδωκα σε εις διαθηκην εθνων του καταστησαι την γην, και κληρονομησαι κληρονομιας ερημους,
λεγοντα τοις εν δεσμοις, εξελθατε, και τοις εν τω σκοτει, ανακαλυφθηναι· εν πασαις ταις ὁδοις βοσκηθησονται, και εν πασαις ταις τριβοις ἡ νομη αυτων·
ου πεινασουσιν, ουδε διψησουσιν, ουδε παταξει αυτους ὁ καυσων, ουδε ὁ ἡλιος, αλλʼ ὁ ελεων αυτους παρακαλεσει, και δια πηγων ὑδατων αξει αυτους·
και θησω παν ορος εις ὁδον, και πασαν τριβον εις βοσκημα αυτοις.
ιδου οὑτοι πορῥωθεν ἡξουσιν, οὑτοι απο βορῥα και θαλασσης, αλλοι δε εκ γης περσων.
ευφραινεσθε ουρανοι, και αγαλλιασθω ἡ γη, ῥηξατωσαν τα ορη ευφροσυνην, ὁτι ηλεησεν ὁ θεος τον λαον αυτου, και τους ταπεινους του λαου αυτου παρεκαλεσεν.
ειπεν δε σιων, εγκατελιπε με κυριος, και ὁτι κυριος επελαθετο μου.
μη επιλησεται γυνη του παιδιου αυτης, η του μη ελεησαι τα εκγονα της κοιλιας αυτης; ει δε και ταυτα επιλαθοιτο γυνη, αλλʼ εγω ουκ επιλησομαι σου, ειπεν κυριος.
ιδου επι των χειρων μου εζωγραφηκα σου τα τειχη, και ενωπιον μου ει διαπαντος,
και ταχυ οικοδομηθηση ὑφʼ ὡν καθηρεθης, και οἱ ερημωσαντες σε εξελευσονται εκ σου.
αρον κυκλω τους οφθαλμους σου, και ιδε παντας, ιδου συνηχθησαν και ηλθοσαν προς σε. ζω εγω, λεγει κυριος, ὁτι παντας αυτους ὡς κοσμον ενδυση, και περιθησεις αυτους ὡς κοσμον νυμφη.
ὁτι τα ερημα σου και τα κατεφθαρμενα και πεπτωκοτα, ὁτι νυν στενοχωρησει απο των κατοικουντων, και μακρυνθησονται απο σου οἱ καταπινοντες σε.
ερουσι γαρ εις τα ωτα σου οἱ υἱοι σου, οὑς απολωλεκας, στενος μοι ὁ τοπος, ποιησον μοι τοπον ἱνα κατοικησω.
και ερεις εν τη καρδια σου, τις εγεννησε μοι τουτους; εγω δε ατεκνος και χηρα, τουτους δε τις εξεθρεψε μοι; εγω δε κατελειφθην μονη, οὑτοι δε μοι που ησαν;
οὑτως λεγει κυριος κυριος, ιδου αιρω εις τα εθνη την χειρα μου, και εις τας νησους αρω συσσημον μου, και αξουσι τους υἱους σου εν κολπω, τας δε θυγατερας σου επʼ ωμων αρουσι.
και εσονται βασιλεις τιθηνοι σου, αἱ δε αρχουσαι αυτων τροφοι σου· επι προσωπον της γης προσκυνησουσι σε, και τον χουν των ποδων σου λειξουσι, και γνωση, ὁτι εγω κυριος, και ουκ αισχυνθησονται οἱ ὑπομενοντες με.
μη λημψεται τις παρα γιγαντος σκυλα; και εαν αιχμαλωτευση τις αδικως, σωθησεται;
ὁτι οὑτω λεγει κυριος, εαν τις αιχμαλωτευση γιγαντα, ληψεται σκυλα· λαμβανων δε παρα ισχυοντος σωθησεται· εγω δε την κρισιν σου κρινω, και εγω τους υἱους σου ῥυσομαι·
και φαγονται οἱ θλιψαντες σε τας σαρκας αυτων, και πιονται ὡς οινον νεον το αἱμα αυτων, και μεθυσθησονται· και αισθανθησεται πασα σαρξ, ὁτι εγω κυριος ὁ ῥυσαμενος σε, και αντιλαμβανομενος ισχυος ιακωβ.
50
οὑτως λεγει κυριος, ποιον το βιβλιον του αποστασιου της μητρος ὑμων, ὡ εξαπεστειλα αυτην; η τινι ὑποχρεω πεπρακα ὑμας; ιδου ταις ἁμαρτιαις ὑμων επραθητε, και ταις ανομιαις ὑμων εξαπεστειλα την μητερα ὑμων.
τι ὁτι ηλθον, και ουκ ην ανθρωπος; εκαλεσα, και ουκ ην ὁ ὑπακουων; μη ουκ ισχυει ἡ χειρ μου του ῥυσασθαι; η ουκ ισχυω του εξελεσθαι; ιδου τω ελεγμω μου εξερημωσω την θαλασσαν, και θησω ποταμους ερημους, και ξηρανθησονται οἱ ιχθυες αυτων απο του μη ειναι ὑδωρ, και αποθανουνται εν διψει.
ενδυσω τον ουρανον σκοτος, και ὡς σακκον θησω το περιβολαιον αυτου.
κυριος κυριος διδωσι μοι γλωσσαν παιδειας, του γνωναι ἡνικα δει ειπειν λογον· εθηκε μοι πρωι, προσεθηκε μοι ωτιον ακουειν,
και ἡ παιδεια κυριου κυριου ανοιγει μου τα ωτα· εγω δε ουκ απειθω, ουδε αντιλεγω.
τον νωτον μου εδωκα εις μαστιγας, τας δε σιαγονας μου εις ῥαπισματα, το δε προσωπον μου ουκ απεστρεψα απο αισχυνης εμπτυσματων,
και κυριος κυριος βοηθος μοι εγενηθη· διατουτο ουκ ενετραπην, αλλα εθηκα το προσωπον μου ὡς στερεαν πετραν, και εγνων ὁτι ου μη αισχυνθω,
ὁτι εγγιζει ὁ δικαιωσας με· τις ὁ κρινομενος μοι; αντιστητω μοι ἁμα· και τις ὁ κρινομενος μοι; εγγισατω μοι.
ιδου κυριος κυριος βοηθησει μοι· τις κακωσει με; ιδου παντες ὑμεις ὡς ἱματιον παλαιωθησεσθε, και σης καταφαγεται ὑμας.
τις εν ὑμιν ὁ φοβουμενος τον κυριον; ὑπακουσατω της φωνης του παιδος αυτου· οἱ πορευομενοι εν σκοτει, και ουκ εστιν αυτοις φως, πεποιθατε επι τω ονοματι κυριου, και αντιστηρισασθε επι τω θεω.
ιδου παντες ὑμεις πυρ καιετε, και κατισχυετε φλογα· πορευεσθε τω φωτι του πυρος ὑμων, και τη φλογι ἡ εξεκαυσατε· διʼ εμε εγενετο ταυτα ὑμιν, εν λυπη κοιμηθησεσθε.
51
ακουσατε μου οἱ διωκοντες το δικαιον, και ζητουντες τον κυριον, εμβλεψατε εις την στερεαν πετραν, ἡν ελατομησατε, και εις τον βοθυνον του λακκου, ὁν ωρυξατε.
εμβλεψατε εις ἁβρααμ τον πατερα ὑμων, και εις σαρῥαν την ωδινουσαν ὑμας· ὁτι εἱς ην, και εκαλεσα αυτον, και ευλογησα αυτον, και ηγαπησα αυτον, και επληθυνα αυτον.
και σε νυν παρακαλεσω, σιων, και παρεκαλεσα παντα τα ερημα αυτης, και θησω τα ερημα αυτης ὡς παραδεισον, και τα προς δυσμας αυτης ὡς παραδεισον κυριου· ευφροσυνην και αγαλλιαμα εὑρησουσιν εν αυτη, εξομολογησιν και φωνην αινεσεως.
ακουσατε μου, ακουσατε μου λαος μου, και οἱ βασιλεις προς με ενωτισασθε, ὁτι νομος παρʼ εμου εξελευσεται, και ἡ κρισις μου εις φως εθνων.
εγγιζει ταχυ ἡ δικαιοσυνη μου, και εξελευσεται ὡς φως το σωτηριον μου, και εις τον βραχιονα μου εθνη ελπιουσιν· εμε νησοι ὑπομενουσι, και εις τον βραχιονα μου ελπιουσιν.
αρατε εις τον ουρανον τους οφθαλμους ὑμων, και εμβλεψατε εις την γην κατω· ὁτι ὁ ουρανος ὡς καπνος εστερεωθη, ἡ δε γη ὡς ἱματιον παλαιωθησεται, οἱ δε κατοικουντες ὡσπερ ταυτα αποθανουνται, το δε σωτηριον μου εις τον αιωνα εσται, ἡ δε δικαιοσυνη μου ου μη εκλιπη.
ακουσατε μου οἱ ειδοτες κρισιν, λαος οὑ ὁ νομος μου εν τη καρδια ὑμων· μη φοβεισθε ονειδισμον ανθρωπων, και τω φαυλισμω αυτων μη ἡττασθε·
ὡς γαρ ἱματιον βρωθησεται ὑπο χρονου, και ὡς ερια βρωθησεται ὑπο σητος· ἡ δε δικαιοσυνη μου εις τον αιωνα εσται, το δε σωτηριον μου εις γενεας γενεων.
εξεγειρου εξεγειρου ἱερουσαλημ, και ενδυσαι την ισχυν του βραχιονος σου, εξεγειρου ὡς εν αρχη ἡμερας, ὡς γενεα αιωνος.
ου συ ει ἡ ερημουσα θαλασσαν, ὑδωρ αβυσσου πληθος; ἡ θεισα τα βαθη της θαλασσης ὁδον διαβασεως ῥυομενοις και λελυτρωμενοις;
ὑπο γαρ κυριου αποστραφησονται, και ἡξουσιν εις σιων μετʼ ευφροσυνης και αγαλλιαματος αιωνιου· επι κεφαλης γαρ αυτων αινεσις και ευφροσυνη καταλημψεται αυτους· απεδρα οδυνη και λυπη και στεναγμος.
εγω ειμι, εγω ειμι ὁ παρακαλων σε· γνωθι τις ουσα εφοβηθης απο ανθρωπου θνητου, και απο υἱου ανθρωπου, οἱ ὡσει χορτος εξηρανθησαν.
και επελαθου θεον τον ποιησαντα σε, τον ποιησαντα τον ουρανον και θεμελιωσαντα την γην· και εφοβου αει πασας τας ἡμερας το προσωπον του θυμου του θλιβοντος σε· ὁν τροπον γαρ εβουλευσατο του αραι σε, και νυν που ὁ θυμος του θλιβοντος σε;
εν γαρ τω σωζεσθαι σε ου στησεται, ουδε χρονιει,
ὁτι εγω ὁ θεος σου, ὁ ταρασσων την θαλασσαν, και ηχων τα κυματα αυτης· κυριος σαβαωθ ονομα μοι.
θησω τους λογους μου εις το στομα σου, και ὑπο την σκιαν της χειρος μου σκεπασω σε, εν ἡ εστησα τον ουρανον, και εθεμελιωσα την γην· και ερει σιων, λαος μου ει συ.
εξεγειρου εξεγειρου, αναστηθι ἱερουσαλημ, ἡ πιουσα εκ χειρος κυριου το ποτηριον του θυμου αυτου· το ποτηριον γαρ της πτωσεως, το κονδυ του θυμου εξεπιες και εξεκενωσας,
και ουκ ην ὁ παρακαλων σε απο παντων των τεκνων σου ὡν ετεκες, και ουκ ην ὁ αντιλαμβανομενος της χειρος σου, ουδε απο παντων των υἱων σου ὡν ὑψωσας.
διο ταυτα αντικειμενα σοι, τις συλλυπηθησεται σοι; πτωμα και συντριμμα, λιμος και μαχαιρα, τις παρακαλεσει σε;
οἱ υἱοι σου οἱ απορουμενοι, οἱ καθευδοντες επʼ ακρου πασης εξοδου ὡς σευτλιον ἡμιεφθον, οἱ πληρεις θυμου κυριου, εκλελυμενοι δια κυριου του θεου.
διατουτο ακουε τεταπεινωμενη, και μεθυουσα ουκ απο οινου.
οὑτως λεγει κυριος ὁ θεος ὁ κρινων τον λαον αυτου, ιδου ειληφα εκ της χειρος σου το ποτηριον της πτωσεως, το κονδυ του θυμου μου, και ου προσθηση ετι πιειν αυτο·
και δωσω αυτο εις τας χειρας των αδικησαντων σε και των ταπεινωσαντων σε, οἱ ειπαν τη ψυχη σου, κυψον, ἱνα παρελθωμεν· και εθηκας ισα τη γη τα μεσα σου εξω τοις παραπορευομενοις.
52
εξεγειρου εξεγειρου σιων, ενδυσαι την ισχυν σου σιων, και συ ενδυσαι την δοξαν σου ἱερουσαλημ πολις ἡ ἁγια· ουκετι προστεθησεται διελθειν δια σου απεριτμητος και ακαθαρτος.
εκτιναξαι τον χουν και αναστηθι, καθισον ἱερουσαλημ, εκδυσαι τον δεσμον του τραχηλου σου ἡ αιχμαλωτος θυγατηρ σιων.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, δωρεαν επραθητε, και ου μετα αργυριου λυτρωθησεσθε.
οὑτως λεγει κυριος, εις αιγυπτον κατεβη ὁ λαος μου το προτερον παροικησαι εκει, και εις ασσυριους βια ηχθησαν.
και νυν τι εστε ὡδε; ταδε λεγει κυριος, ὁτι εληφθη ὁ λαος μου δωρεαν, θαυμαζετε και ολολυζετε· ταδε λεγει κυριος, διʼ ὑμας διαπαντος το ονομα μου βλασφημειται εν τοις εθνεσι.
διατουτο γνωσεται ὁ λαος μου το ονομα μου εν τη ἡμερα εκεινη, ὁτι εγω ειμι αυτος ὁ λαλων, παρειμι ὡς ὡρα επι των ορεων,
ὡς ποδες ευαγγελιζομενου ακοην ειρηνης, ὡς ευαγγελιζομενος αγαθα, ὁτι ακουστην ποιησω την σωτηριαν σου, λεγων, σιων βασιλευσει σου ὁ θεος.
ὁτι φωνη των φυλασσοντων σε ὑψωθη, και τη φωνη ἁμα ευφρανθησονται· ὁτι οφθαλμοι προς οφθαλμους οψονται, ἡνικα αν ελεηση κυριος την σιων.
ῥηξατω ευφροσυνην ἁμα τα ερημα ἱερουσαλημ, ὁτι ηλεησε κυριος αυτην, και ερῥυσατο ἱερουσαλημ.
και αποκαλυψει κυριος τον βραχιονα τον ἁγιον αυτου ενωπιον παντων των εθνων, και οψονται παντα ακρα της γης την σωτηριαν την παρα του θεου ἡμων.
αποστητε, αποστητε, εξελθατε εκειθεν, και ακαθαρτου μη ἁψησθε, εξελθατε εκ μεσου αυτης, αφορισθητε οἱ φεροντες τα σκευη κυριου·
ὁτι ου μετα ταραχης εξελευσεσθε, ουδε φυγη πορευσεσθε· προπορευσεται γαρ προτερος ὑμων κυριος, και ὁ επισυναγων ὑμας θεος ισραηλ.
ιδου, συνησει ὁ παις μου, και ὑψωθησεται, και δοξασθησεται σφοδρα.
ὁν τροπον εκστησονται επι σε πολλοι, οὑτως αδοξησει απο τως ανθρωπων το ειδος σου, και ἡ δοξα σου απο υἱων ανθρωπων.
οὑτω θαυμασονται εθνη πολλα επʼ αυτω, και συνεξουσι βασιλεις το στομα αυτων· ὁτι οἱς ουκ ανηγγελη περι αυτου, οψονται, και οἱ ουκ ακηκοασι, συνησουσι.
53
κυριε τις επιστευσε τη ακοη ἡμων; και ὁ βραχιων κυριου τινι απεκαλυφθη;
ανηγγειλαμεν ὡς παιδιον εναντιον αυτου, ὡς ῥιζα εν γη διψωση· ουκ εστιν ειδος αυτω, ουδε δοξα· και ειδομεν αυτον, και ουκ ειχεν ειδος ουδε καλλος·
αλλα το ειδος αυτου ατιμον, και εκλειπον παρα τους υἱους των ανθρωπων· ανθρωπος εν πληγη ων, και ειδως φερειν μαλακιαν, ὁτι απεστραπται το προσωπον αυτου, ητιμασθη, και ουκ ελογισθη.
οὑτος τας ἁμαρτιας ἡμων φερει, και περι ἡμων οδυναται, και ἡμεις ελογισαμεθα αυτον ειναι εν πονω, και εν πληγη, και εν κακωσει.
αυτος δε ετραυματισθη δια τας ἁμαρτιας ἡμων, και μεμαλακισται δια τας ανομιας ἡμων· παιδεια ειρηνης ἡμων επʼ αυτον, τω μωλωπι αυτου ἡμεις ιαθημεν.
παντες ὡς προβατα επλανηθημεν· ανθρωπος τη ὁδω αυτου επλανηθη· και κυριος παρεδωκεν αυτον ταις ἁμαρτιαις ἡμων.
και αυτος δια το κεκακωσθαι ουκ ανοιγει το στομα αυτου· ὡς προβατον επι σφαγην ηχθη, και ὡς αμνος εναντιον του κειροντος αφωνος, οὑτως ουκ ανοιγει το στομα.
εν τη ταπεινωσει ἡ κρισις αυτου ηρθη, την γενεαν αυτου τις διηγησεται; ὁτι αιρεται απο της γης ἡ ζωη αυτου, απο των ανομιων του λαου μου ηχθη εις θανατον.
και δωσω τους πονηρους αντι της ταφης αυτου, και τους πλουσιους αντι του θανατου αυτου· ὁτι ανομιαν ουκ εποιησεν, ουδε δολον εν τω στοματι αυτου.
και κυριος βουλεται καθαρισαι αυτον της πληγης· εαν δωτε περι ἁμαρτιας, ἡ ψυχη ὑμων οψεται σπερμα μακροβιον·
και βουλεται κυριος αφελειν απο του πονου της ψυχης αυτου, δειξαι αυτω φως, και πλασαι τη συνεσει, δικαιωσαι δικαιον ευ δουλευοντα πολλοις, και τας ἁμαρτιας αυτων αυτος ανοισει.
διατουτο αυτος κληρονομησει πολλους, και των ισχυρων μεριει σκυλα· ανθʼ ὡν παρεδοθη εις θανατον ἡ ψυχη αυτου, και εν τοις ανομοις ελογισθη, και αυτος ἁμαρτιας πολλων ανηνεγκε, και δια τας ανομιας αυτων παρεδοθη.
54
ευφρανθητι στειρα ἡ ου τικτουσα, ῥηξον και βοησον ἡ ουκ ωδινουσα, ὁτι πολλα τα τεκνα της ερημου, μαλλον η της εχουσης τον ανδρα· ειπε γαρ κυριος,
πλατυνον τον τοπον της σκηνης σου, και των αυλαιων σου, πηξον, μη φειση, μακρυνον τα σχοινισματα σου, και τους πασσαλους σου κατισχυσον,
ετι εις τα δεξια και τα αριστερα εκπετασον· και το σπερμα σου εθνη κληρονομησει, και πολεις ηρημωμενας κατοικιεις.
μη φοβου, ὁτι κατησχυνθης, μηδε εντραπης, ὁτι ωνειδισθης, ὁτι αισχυνην αιωνιον επιληση, και ονειδος της χηρειας σου ου μη μνησθηση ετι.
ὁτι κυριος ὁ ποιων σε, κυριος σαβαωθ ονομα αυτω· και ὁ ῥυσαμενος σε, αυτος θεος ισραηλ, παση τη γη κληθησεται.
ουχ ὡς γυναικα καταλελειμμενην και ολιγοψυχον κεκληκε σε ὁ κυριος, ουδʼ ὡς γυναικα εκ νεοτητος μεμισημενην, ειπεν ὁ θεος σου.
χρονον μικρον κατελιπον σε, και μετʼ ελεους μεγαλου ελεησω σε.
εν θυμω μικρω απεστρεψα το προσωπον μου απο σου, και εν ελεει αιωνιω ελεησω σε, ειπεν ὁ ῥυσαμενος σε κυριος·
απο του ὑδατος του επι νωε τουτο μοι εστι· καθοτι ωμοσα αυτω εν τω χρονω εκεινω, τη γη μη θυμωθησεσθαι επι σοι ετι, μηδε εν απειλη σου τα ορη μεταστησεσθαι,
ουδʼ οἱ βουνοι σου μετακινηθησονται· οὑτως ουδε το παρʼ εμου σοι ελεος εκλειψει, ουδε ἡ διαθηκη της ειρηνης σου ου μη μεταστη· ειπε γαρ ἱλεως σοι κυριε.
ταπεινη και ακαταστατος ου παρεκληθης· ιδου, εγω ἑτοιμαζω σοι ανθρακα τον λιθον σου, και τα θεμελια σου σαπφειρον,
και θησω τας επαλξεις σου ιασπιν, και τας πυλας σου λιθους κρυσταλλου, και τον περιβολον σου λιθους εκλεκτους·
και παντας τους υἱους σου διδακτους θεου, και εν πολλη ειρηνη τα τεκνα σου.
και εν δικαιοσυνη οικοδομηθηση· απεχου απο αδικου, και ου φοβηθηση, και τρομος ουκ εγγιει σοι.
ιδου προσηλυτοι προσελευσονται σοι διʼ εμου, και παροικησουσι σοι, και επι σε καταφευξονται.
ιδου εγω εκτισα σε, ουχ ὡς χαλκευς φυσων ανθρακας, και εκφερων σκευος εις εργον· εγω δε εκτισα σε, ουκ εις απωλειαν φθειραι.
παν σκευος σκευαστον επι σε, ουκ ευοδωσω· και πασα φωνη αναστησεται επι σε εις κρισιν, παντας αυτους ἡττησεις, οἱ δε ενοχοι σου εσονται εν αυτη. εστι κληρονομια τοις θεραπευουσι κυριον· και ὑμεις εσεσθε μοι δικαιοι, λεγει κυριος.
55
οἱ διψωντες πορευεσθε εφʼ ὑδωρ, και ὁσοι μη εχετε αργυριον, βαδισαντες αγορασατε, και φαγετε ανευ αργυριου και τιμης οινον και στεαρ.
ἱνατι τιμασθε αργυριου, και τον μοχθον ὑμων ουκ εις πλησμονην; ακουσατε μου, και φαγεσθε αγαθα, και εντρυφησει εν αγαθοις ἡ ψυχη ὑμων.
προσεχετε τοις ωσιν ὑμων, και επακολουθησατε ταις ὁδοις μου· εισακουσατε μου, και ζησεται εν αγαθοις ἡ ψυχη ὑμων, και διαθησομαι ὑμιν διαθηκην αιωνιον, τα ὁσια δαυιδ τα πιστα.
ιδου, μαρτυριον εν εθνεσιν εδωκα αυτον, αρχοντα και προστασσοντα εθνεσιν.
εθνη ἁ ουκ οιδασι σε, επικαλεσονται σε, και λαοι οἱ ουκ επιστανται σε, επι σε καταφευξονται, ἑνεκεν κυριου του θεου σου του ἁγιου ισραηλ, ὁτι εδοξασεν σε.
ζητησατε τον κυριον, και εν τω εὑρισκειν αυτον, επικαλεσασθε· ἡνικα δʼ αν εγγιζη ὑμιν,
απολιπετω ὁ ασεβης τας ὁδους αυτου, και ανηρ ανομος τας βουλας αυτου, και επιστραφητω επι κυριον, και ελεηθησεται, ὁτι επι πολυ αφησει τας ἁμαρτιας ὑμων.
ου γαρ εισιν αἱ βουλαι μου ὡσπερ αἱ βουλαι ὑμων, ουδʼ ὡσπερ αἱ ὁδοι ὑμων αἱ ὁδοι μου, λεγει κυριος.
αλλʼ ὡς απεχει ὁ ουρανος απο της γης, οὑτως απεχει ἡ ὁδος μου απο των ὁδων ὑμων, και τα διανοηματα ὑμων απο της διανοιας μου.
ὡς γαρ αν καταβη ὁ ὑετος η χιων εκ του ουρανου, και ου μη αποστραφη ἑως αν μεθυση την γην, και εκτεκη, και εκβλαστηση, και δω σπερμα τω σπειροντι, και αρτον εις βρωσιν·
οὑτως εσται το ῥημα μου, ὁ εαν εξελθη εκ του στοματος μου, ου μη αποστραφη, ἑως αν τελεσθη ὁσα αν ηθελησα, και ευοδωσω τας ὁδους σου, και τα ενταλματα μου.
εν γαρ ευφροσυνη εξελευσεσθε, και εν χαρα διδαχθησεσθε· τα γαρ ορη και οἱ βουνοι εξαλουνται προσδεχομενοι ὑμας εν χαρα, και παντα τα ξυλα του αγρου επικροτησει τοις κλαδοις.
και αντι της στοιβης αναβησεται κυπαρισσος, αντι δε της κονυζης αναβησεται μυρσινη· και εσται κυριος εις ονομα, και εις σημειον αιωνιον, και ουκ εκλειψει.
56
ταδε λεγει κυριος, φυλασσεσθε κρισιν, και ποιησατε δικαιοσυνην· ηγγικε γαρ το σωτηριον μου παραγινεσθαι, και το ελεος μου αποκαλυφθηναι.
μακαριος ανηρ ὁ ποιων ταυτα, και ανθρωπος ὁ αντεχομενος αυτων, και φυλασσων τα σαββατα μη βεβηλουν, και διατηρων τας χειρας αυτου μη ποιειν αδικα.
μη λεγετω ὁ αλλογενης ὁ προσκειμενος προς κυριον, αφοριει με αρα κυριος απο του λαου αυτου· και μη λεγετω ὁ ευνουχος, ὁτι ξυλον εγω ειμι ξηρον.
ταδε λεγει κυριος τοις ευνουχοις, ὁσοι αν φυλαξωνται τα σαββατα μου, και εκλεξωνται ἁ εγω θελω, και αντεχωνται της διαθηκης μου,
δωσω αυτοις εν τω οικω μου και εν τω τειχει μου τοπον ονομαστον, κρειττω υἱων και θυγατερων· ονομα αιωνιον δωσω αυτοις, και ουκ εκλειψει·
και τοις αλλογενεσι τοις προσκειμενοις κυριω δουλευειν αυτω, και αγαπαν το ονομα κυριου, του ειναι αυτω εις δουλους και δουλας· και παντας τους φυλασσομενους τα σαββατα μου μη βεβηλουν, και αντεχομενους της διαθηκης μου,
εισαξω αυτους εις το ορος το ἁγιον μου, και ευφρανω αυτους εν τω οικω της προσευχης μου· τα ὁλοκαυτωματα αυτων, και αἱ θυσιαι αυτων εσονται δεκται επι το θυσιαστηριον μου· ὁ γαρ οικος μου, οικος προσευχης κληθησεται πασι τοις εθνεσιν,
ειπε κυριος ὁ συναγων τους διεσπαρμενους ισραηλ, ὁτι συναξω επʼ αυτον συναγωγην.
παντα τα θηρια τα αγρια, δευτε, φαγετε, παντα τα θηρια του δρυμου.
ιδετε, ὁτι εκτετυφλωνται παντες, ουκ εγνωσαν, κυνες ενεοι ου δυνησονται ὑλακτειν, ενυπνιαζομενοι κοιτην, φιλουντες νυσταξαι.
και οἱ κυνες αναιδεις τη ψυχη, ουκ ειδοτες πλησμονην· και εισι πονηροι ουκ ειδοτες συνεσιν, παντες ταις ὁδοις αυτων εξηκολουθησαν, ἑκαστος κατα το ἑαυτου.
57
ιδετε ὡς ὁ δικαιος απωλετο, και ουδεις εκδεχεται τη καρδια, και ανδρες δικαιοι αιρονται, και ουδεις κατανοει· απο γαρ προσωπου αδικιας ηρται ὁ δικαιος.
εσται εν ειρηνη ἡ ταφη αυτου, ηρται εκ του μεσου.
ὑμεις δε προσαγαγετε ὡδε υἱοι ανομοι, σπερμα μοιχων και πορνης.
εν τινι ενετρυφησατε; και επι τινα ηνοιξατε το στομα ὑμων; και επι τινα εχαλασατε την γλωσσαν ὑμων; ουχ ὑμεις εστε τεκνα απωλειας; σπερμα ανομον;
οἱ παρακαλουντες ειδωλα ὑπο δενδρα δασεα, σφαζοντες τα τεκνα αυτων εν ταις φαραγξιν αναμεσον των πετρων;
εκεινη σου ἡ μερις, οὑτος σου ὁ κληρος, κακεινοις εξεχεας σπονδας, και τουτοις ανηνεγκας θυσιας· επι τουτοις ουν ουκ οργισθησομαι;
επʼ ορος ὑψηλον και μετεωρον, εκει σου ἡ κοιτη, και εκει ανεβιβασας θυσιας σου,
και οπισω των σταθμων της θυρας σου εθηκας μνημοσυνα σου· ωου, ὁτι εαν απʼ εμου αποστης, πλειον τι ἑξεις; ηγαπησας τους κοιμωμενους μετα σου,
και επληθυνας την πορνειαν σου μετʼ αυτων, και πολλους εποιησας τους μακραν απο σου, και απεστειλας πρεσβεις ὑπερ τα ὁρια σου, και εταπεινωθης ἑως ἁδου.
ταις πολυοδιαις σου εκοπιασας, και ουκ ειπας παυσομαι ενισχυουσα· ὁτι επραξας ταυτα, διατουτο ου κατεδεηθης μου συ.
τινα ευλαβηθεισα εφοβηθης, και εψευσω με, και ουκ εμνησθης, ουδε ελαβες με εις την διανοιαν, ουδε εις την καρδιαν σου; και εγω σε ιδων παρορω, και εμε ουκ εφοβηθης.
και εγω απαγγελω την δικαιοσυνην σου, και τα κακα σου, ἁ ουκ ωφελησει σε,
ὁταν αναβοησης εξελεσθωσαν σε εν τη θλιψει σου· τουτους γαρ παντας ανεμος ληψεται, και αποισει καταιγις· οἱ δε αντεχομενοι μου κτησονται γην, και κληρονομησουσι το ορος το ἁγιον μου·
και ερουσι, καθαρισατε απο προσωπου αυτου ὁδους, και αρατε σκωλα απο της ὁδου του λαου μου.
ταδε λεγει ὁ ὑψιστος, εν ὑψηλοις κατοικων τον αιωνα, ἁγιος εν ἁγιοις, ονομα αυτω, ὑψιστος εν ἁγιοις αναπαυομενος, και ολιγοψυχοις διδους μακροθυμιαν, και διδους ζωην τοις συντετριμμενοις την καρδιαν.
ουκ εις τον αιωνα εκδικησω ὑμας, ουδε διαπαντος οργισθησομαι ὑμιν· πνευμα γαρ παρʼ εμου εξελευσεται, και πνοην πασαν εγω εποιησα.
διʼ ἁμαρτιαν βραχυ τι ελυπησα αυτον, και επαταξα αυτον, και απεστρεψα το προσωπον μου απʼ αυτου, και ελυπηθη, και επορευθη στυγνος εν ταις ὁδοις αυτου.
τας ὁδους αυτου ἑωρακα, και ιασαμην αυτον, και παρεκαλεσα αυτον, και εδωκα αυτω παρακλησιν αληθινην,
ειρηνην επʼ ειρηνη τοις μακραν και τοις εγγυς ουσι· και ειπε κυριος, ιασομαι αυτους.
οἱ δε αδικοι κλυδωνισθησονται, και αναπαυσασθαι ου δυνησονται.
ουκ εστι χαιρειν τοις ασεβεσιν, ειπεν ὁ θεος.
58
αναβοησον εν ισχυι, και μη φειση, ὡς σαλπιγγι ὑψωσον την φωνην σου και αναγγειλον τω λαω μου τα ἁμαρτηματα αυτων, και τω οικω ιακωβ τας ανομιας αυτων.
εμε ἡμεραν εξ ἡμερας ζητουσι, και γνωναι μου τας ὁδους επιθυμουσιν, ὡς λαος δικαιοσυνην πεποιηκως και κρισιν θεου αυτου μη εγκαταλελοιπως· αιτουσι με νυν κρισιν δικαιαν, και εγγιζειν θεω επιθυμουσι,
λεγοντες, τι ὁτι ενηστευσαμεν, και ουκ ειδες; εταπεινωσαμεν τας ψυχας ἡμων, και ουκ εγνως;
ει εις κρισεις και μαχας νηστευετε, και τυπτετε πυγμαις ταπεινον, ἱνατι μοι νηστευετε ὡς σημερον, ακουσθηναι εν κραυγη την φωνην ὑμων;
ου ταυτην την νηστειαν εξελεξαμην, και ἡμεραν ταπεινουν ανθρωπον την ψυχην αυτου· ουδʼ αν καμψης ὡς κρικον τον τραχηλον σου, και σακκον και σποδον ὑποστρωση, ουδʼ οὑτω καλεσετε νηστειαν δεκτην.
ουχι τοιαυτην νηστειαν εξελεξαμην, λεγει κυριος· αλλα λυε παντα συνδεσμον αδικιας, διαλυε στραγγαλιας βιαιων συναλλαγματων, αποστελλε τεθραυσμενους εν αφεσει, και πασαν συγγραφην αδικον διασπα.
διαθρυπτε πεινωντι τον αρτον σου, και πτωχους αστεγους εισαγε εις τον οικον σου· εαν ιδης γυμνον, περιβαλε, και απο των οικειων του σπερματος σου ουχ ὑπεροψει.
τοτε ῥαγησεται πρωιμον το φως σου, και τα ιαματα σου ταχυ ανατελει· και προπορευσεται εμπροσθεν σου ἡ δικαιοσυνη σου, και ἡ δοξα του θεου περιστελει σε.
τοτε βοηση, και ὁ θεος εισακουσεται σου, ετι λαλουντος σου ερει, ιδου, παρειμι· εαν αφελης απο σου συνδεσμον, και χειροτονιαν, και ῥημα γογγυσμου,
και δως πεινωντι τον αρτον εκ ψυχης σου, και ψυχην τεταπεινωμενην εμπλησης, τοτε ανατελει εν τω σκοτει το φως σου, και το σκοτος σου ὡς μεσημβρια,
και εσται ὁ θεος σου μετα σου διαπαντος· και εμπλησθηση καθαπερ επιθυμει ἡ ψυχη σου, και τα οστα σου πιανθησεται· και εσται ὡς κηπος μεθυων, και ὡς πηγη ἡν μη εξελιπεν ὑδωρ·
και οικοδομηθησονται σου αἱ ερημοι αιωνιοι, και εσται τα θεμελια σου αιωνια γενεων γενεαις, και κληθηση οικοδομος φραγμων, και τας τριβους σου αναμεσον παυσεις.
εαν αποστρεψης τον ποδα σου απο των σαββατων του μη ποιειν τα θεληματα σου εν τη ἡμερα τη ἁγια, και καλεσεις τα σαββατα τρυφερα, ἁγια τω θεω· ουκ αρεις τον ποδα σου επʼ εργω, ουδε λαλησεις λογον εν οργη εκ του στοματος σου,
και εση πεποιθως επι κυριον, και αναβιβασει σε επι τα αγαθα της γης, και ψωμιει σε την κληρονομιαν ιακωβ του πατρος σου· το γαρ στομα κυριου ελαλησε ταυτα.
59
μη ουκ ισχυει ἡ χειρ κυριου του σωσαι; η εβαρυνε το ους αυτου του μη εισακουσαι;
αλλα τα ἁμαρτηματα ὑμων διιστωσιν αναμεσον ὑμων και αναμεσον του θεου, και δια τας ἁμαρτιας ὑμων απεστρεψεν το προσωπον αφʼ ὑμων του μη ελεησαι.
αἱ γαρ χειρες ὑμων μεμολυσμεναι αἱματι, και οἱ δακτυλοι ὑμων εν ἁμαρτιαις, τα δε χειλη ὑμων ελαλησεν ανομιαν, και ἡ γλωσσα ὑμων αδικιαν μελετα.
ουθεις λαλει δικαια, ουδε εστι κρισις αληθινη· πεποιθασιν επι ματαιοις, και λαλουσι κενα, ὁτι κυουσι πονον, και τικτουσιν ανομιαν.
ωα ασπιδων ερῥηξαν, και ἱστον αραχνης ὑφαινουσι, και ὁ μελλων των ωων αυτων φαγειν, συντριψας ουριον, εὑρε και εν αυτω βασιλισκου.
ὁ ἱστος αυτων ουκ εσται εις ἱματιον, ουδε μη περιβαλωνται απο των εργων αυτων· τα γαρ εργα αυτων, εργα ανομιας.
οἱ δε ποδες αυτων επι πονηριαν τρεχουσι, ταχινοι εκχεαι αἱμα, και οἱ διαλογισμοι αυτων, διαλογισμοι απο φονων· συντριμμα και ταλαιπωρια εν ταις ὁδοις αυτων,
και ὁδον ειρηνης ουκ οιδασι, και ουκ εστι κρισις εν ταις ὁδοις αυτων· αἱ γαρ τριβοι αυτων διεστραμμεναι ἁς διοδευουσι, και ουκ οιδασιν ειρηνην.
διατουτο απεστη ἡ κρισις απʼ αυτων, και ου μη καταλαβη αυτους δικαιοσυνη· ὑπομειναντων αυτων φως εγενετο αυτοις σκοτος, μειναντες αυγην εν αωρια περιεπατησαν.
ψηλαφησουσιν ὡς τυφλοι τοιχον, και ὡς ουχ ὑπαρχοντων οφθαλμων ψηλαφησουσι· και πεσουνται εν μεσημβρια ὡς εν μεσονυκτιω, ὡς αποθνησκοντες στεναξουσιν·
ὡς αρκος και ὡς περιστερα ἁμα πορευσονται· ανεμειναμεν κρισιν, και ουκ εστι σωτηρια, μακραν αφεστηκεν αφʼ ἡμων.
πολλη γαρ ἡμων ἡ ανομια εναντιον σου, και αἱ ἁμαρτιαι ἡμων αντεστησαν ἡμιν· αἱ γαρ ανομιαι ἡμων εν ἡμιν, και τα αδικηματα ἡμων εγνωμεν.
ησεβησαμεν και εψευσαμεθα, και απεστημεν οπισθεν του θεου ἡμων· ελαλησαμεν αδικα, και ηπειθησαμεν· εκυομεν, και εμελετησαμεν απο καρδιας ἡμων λογους αδικους·
και απεστησαμεν οπισω την κρισιν, και ἡ δικαιοσυνη μακραν αφεστηκεν· ὁτι κατηναλωθη εν ταις ὁδοις αυτων ἡ αληθεια, και διʼ ευθειας ουκ εδυναντο διελθειν.
και ἡ αληθεια ηρται, και μετεστησαν την διανοιαν του συνιεναι.
και ειδε, και ουκ ην ανηρ, και κατενοησε, και ουκ ην ὁ αντιληψομενος· και ημυνατο αυτους τω βραχιονι αυτου, και τη ελεημοσυνη εστηρισατο.
και ενεδυσατο δικαιοσυνην ὡς θωρακα, και περιεθετο περικεφαλαιαν σωτηριου επι της κεφαλης, και περιεβαλετο ἱματιον εκδικησεως, και το περιβολαιον αυτου,
ὡς ανταποδωσων ανταποδοσιν ονειδος τοις ὑπεναντιοις.
και φοβηθησονται οἱ απο δυσμων το ονομα κυριου, και οἱ απʼ ανατολων ἡλιου το ονομα το ενδοξον· ἡξει γαρ ὡς ποταμος βιαιος ἡ οργη παρα κυριου, ἡξει μετα θυμου.
και ἡξει ἑνεκεν σιων ὁ ῥυομενος, και αποστρεψει ασεβειας απο ιακωβ.
και αὑτη αυτοις ἡ παρʼ εμου διαθηκη, ειπε κυριος· το πνευμα το εμον, ὁ εστιν επι σοι, και τα ῥηματα, ἁ εδωκα εις το στομα σου, ου μη εκλιπη εκ του στοματος σου, και εκ του στοματος του σπερματος σου· ειπε γαρ κυριος απο του νυν και εις τον αιωνα.
60
φωτιζου φωτιζου ἱερουσαλημ, ἡκει γαρ σου το φως, και ἡ δοξα κυριου επι σε ανατεταλκεν.
ιδου, σκοτος καλυψει γην, και γνοφος επʼ εθνη, επι δε σε φανησεται κυριος, και ἡ δοξα αυτου επι σε οφθησεται.
και πορευσονται βασιλεις τω φωτι σου, και εθνη τη λαμπροτητι σου.
αρον κυκλω τους οφθαλμους σου, και ιδε συνηγμενα τα τεκνα σου· ἡκασι παντες οἱ υἱοι σου μακροθεν, και αἱ θυγατερες σου επʼ ωμων αρθησονται.
τοτε οψη, και φοβηθηση, και εκστηση τη καρδια, ὁτι μεταβαλει εις σε πλουτος θαλασσης, και εθνων και λαων, και ἡξουσι σοι αγελαι καμηλων,
και καλυψουσι σε καμηλοι μαδιαμ και γαιφα· παντες εκ σαβα ἡξουσι φεροντες χρυσιον και λιβανον οισουσιν, και το σωτηριον κυριου ευαγγελιουνται.
και παντα τα προβατα κηδαρ συναχθησονται, και κριοι ναβαιωθ ἡξουσι, και ανενεχθησεται δεκτα επι το θυσιαστηριον μου, και ὁ οικος της προσευχης μου δοξασθησεται.
τινες οἱδε, ὡς νεφελαι πετονται, και ὡσει περιστεραι συν νοσσοις επʼ εμε;
εμε αἱ νησοι ὑπεμειναν, και πλοια θαρσεις εν πρωτοις, αγαγειν τα τεκνα σου μακροθεν, και τον αργυρον και τον χρυσον αυτων μετʼ αυτων, και δια το ονομα κυριου το ἁγιον, και δια το τον ἁγιον του ισραηλ ενδοξον ειναι.
και οικοδομησουσιν αλλογενεις τα τειχη σου, και οἱ βασιλεις αυτων παραστησονται σοι· δια γαρ οργην μου επαταξα σε, και δια ελεον ηγαπησα σε.
και ανοιχθησονται αἱ πυλαι σου διαπαντος, ἡμερας και νυκτος ου κλεισθησονται, εισαγαγειν προς σε δυναμιν εθνων, και βασιλεις αυτων αγομενους.
τα γαρ εθνη και οἱ βασιλεις, οἱτινες ου δουλευσουσι σοι, απολουνται, και τα εθνη ερημια ερημωθησεται.
και ἡ δοξα του λιβανου προς σε ἡξει, εν κυπαρισσω και πευκη και κεδρω ἁμα, δοξασαι τον τοπον τον ἁγιον μου.
και πορευσονται προς σε δεδοικοτες υἱοι ταπεινωσαντων σε, και παροξυναντων σε, και κληθηση πολις σιων αγιου ισραηλ.
δια το γεγενησθαι σε ενκαταλελειμμενην και μεμισημενην, και ουκ ην ὁ βοηθων· και θησω σε αγαλλιαμα αιωνιον, ευφροσυνην γενεων γενεαις.
και θηλασεις γαλα εθνων, και πλουτον βασιλεων φαγεσαι, και γνωση ὁτι εγω κυριος ὁ σωζων σε, και εξαιρουμενος σε θεος ισραηλ.
και αντι χαλκου οισω σοι χρυσιον, αντι δε σιδηρου οισω σοι αργυριον, αντι δε ξυλων οισω σοι χαλκον, αντι δε λιθων, σιδηρον· και δωσω τους αρχοντας σου εν ειρηνη, και τους επισκοπους σου εν δικαιοσυνη·
και ουκ ακουσθησεται ετι αδικια εν τη γη σου, ουδε συντριμμα, ουδε ταλαιπωρια εν τοις ὁριοις σου, αλλα κληθησεται σωτηριον τα τειχη σου, και αἱ πυλαι σου γλυμμα.
και ουκ εσται σοι ετι ὁ ἡλιος εις φως ἡμερας, ουδε ανατολη σεληνης φωτιει σοι την νυκτα, αλλʼ εσται σοι κυριος φως αιωνιον, και ὁ θεος δοξα σου.
ου γαρ δυσεται ὁ ἡλιος σοι, και ἡ σεληνη σοι ουκ εκλειψει· εσται γαρ σοι κυριος φως αιωνιον, και αναπληρωθησονται αἱ ἡμεραι του πενθους σου.
και ὁ λαος σου πας δικαιος, διʼ αιωνος κληρονομησουσι την γην, φυλασσων το φυτευμα, εργα χειρων αυτου, εις δοξαν.
ὁ ολιγοστος εσται εις χιλιαδας, και ὁ ελαχιστος εις εθνος μεγα· εγω κυριος κατα καιρον συναξω αυτους.
61
πνευμα κυριου επʼ εμε, οὑ εἱνεκε εχρισεν με, ευαγγελισασθαι πτωχοις απεσταλκε με, ιασασθαι τους συντετριμμενους την καρδιαν, κηρυξαι αιχμαλωτοις αφεσιν, και τυφλοις αναβλεψιν,
καλεσαι ενιαυτον κυριου δεκτον, και ἡμεραν ανταποδοσεως, παρακαλεσαι παντας τους πενθουντας,
δοθηναι τοις πενθουσι σιων αυτοις δοξαν αντι σποδου, αλειμμα ευφροσυνης τοις πενθουσι, κατα στολην δοξης αντι πνευματος ακηδιας· και κληθησονται γενεαι δικαιοσυνης, φυτευμα κυριου εις δοξαν.
και οικοδομησουσιν ερημους αιωνιας, εξηρημωμενας προτερον εξαναστησουσι, και καινιουσι πολεις ερημους, εξηρημωμενας εις γενεας.
και ἡξουσιν αλλογενεις ποιμαινοντες τα προβατα σου, και αλλοφυλοι αροτηρες, και αμπελουργοι.
ὑμεις δε ἱερεις κυριου κληθησεσθε, λειτουργοι θεου, ισχυν εθνων κατεδεσθε, και εν τω πλουτω αυτων θαυμασθησεσθε.
οὑτως εκ δευτερας κληρονομησουσι την γην, και ευφροσυνη αιωνιος ὑπερ κεφαλης αυτων.
εγω γαρ ειμι κυριος ὁ αγαπων δικαιοσυνην, και μισων ἁρπαγματα εξ αδικιας· και δωσω τον μοχθον αυτων δικαιοις, και διαθηκην αιωνιον διαθησομαι αυτοις.
και γνωσθησεται εν τοις εθνεσι το σπερμα αυτων, και τα εκγονα αυτων εν μεσω των λαων· πας ὁ ὁρων αυτους επιγνωσεται αυτους, ὁτι οὑτοι εισι σπερμα ηυλογημενον ὑπο θεου,
και ευφροσυνη ευφρανθησονται επι κυριον.
και ὡς γην αυξουσαν το ανθος αυτης, και ὡς κηπος τα σπερματα αυτου, οὑτως ανατελει κυριος κυριος δικαιοσυνην, και αγαλλιαμα εναντιον παντων των εθνων.
62
δια σιων ου σιωπησομαι, και δια ἱερουσαλημ ουκ ανησω, ἑως αν εξελθη ὡς φως ἡ δικαιοσυνη αυτης, το δε σωτηριον μου ὡς λαμπας καυθησεται.
και οψονται εθνη την δικαιοσυνην σου, και βασιλεις την δοξαν σου, και καλεσει σε το ονομα το καινον, ὁ ὁ κυριος ονομασει αυτο.
και εση στεφανος καλλους εν χειρι κυριου, και διαδημα βασιλειας εν χειρι θεου σου.
και ουκετι κληθηση καταλελειμμενη, και ἡ γη σου ου κληθησεται ετι ερημος· σοι γαρ κληθησεται, θελημα εμον, και τη γη σου, οικουμενη, ὁτι ευδοκησε κυριος εν σοι, και ἡ γη σου συνοικισθησεται.
και ὡς συνοικων νεανισκος παρθενω, οὑτω κατοικησουσιν οἱ υἱοι σου· και εσται ὁν τροπον ευφρανθησεται νυμφιος επι νυμφη, οὑτως ευφρανθησεται κυριος επι σοι.
και επι των τειχων σου ἱερουσαλημ κατεστησα φυλακας ὁλην την ἡμεραν και ὁλην την νυκτα, οἱ δια τελους ου σιωπησονται μιμνησκομενοι κυριου.
ουκ εστι γαρ ὑμιν ὁμοιος· εαν διορθωση, και ποιηση ἱερουσαλημ γαυριαμα επι της γης.
ωμοσε κυριος κατα της δοξης αυτου, και κατα της ισχυος του βραχιονος αυτου, ει ετι δωσω τον σιτον σου, και τα βρωματα σου τοις εχθροις σου, και ει ετι πιονται υἱοι αλλοτριοι τον οινον σου, εφʼ ὡ εμοχθησας.
αλλʼ οἱ συναγαγοντες φαγονται αυτα, και αινεσουσι κυριον, και οἱ συναγαγοντες πιονται αυτα εν ταις επαυλεσι ταις ἁγιαις μου.
πορευεσθε δια των πυλων μου, και ὁδοποιησατε τω λαω μου, και τους λιθους εκ της ὁδου διαρῥιψατε, εξαρατε συσσημον εις τα εθνη.
ιδου γαρ κυριος εποιησεν ακουστον ἑως εσχατου της γης· ειπατε τη θυγατρι σιων, ιδου ὁ σωτηρ σοι παραγεγονεν εχων τον ἑαυτου μισθον, και το εργον αυτου προ προσωπου αυτου.
και καλεσει αυτον λαον ἁγιον, λελυτρωμενον ὑπο κυριου· συ δε κληθηση επιζητουμενη πολις, και ουκ εγκαταλελιμμενη.
63
τις οὑτος ὁ παραγνομενος εξ εδωμ, ερυθημα ἱματιων εκ βοσορ; οὑτως ὡραιος εν στολη, βια μετα ισχυος; εγω διαλεγομαι δικαιοσυνην και κρισιν σωτηριου.
διατι σου ερυθρα τα ἱματια, και τα ενδυματα σου ὡς απο πατητου ληνου;
πληρης καταπεπατημενης, και των εθνων ουκ εστιν ανηρ μετʼ εμου, και κατεπατησα αυτους εν θυμω μου, και κατεθλασα αυτους ὡς γην, και κατηγαγον το αἱμα αυτων εις γην.
ἡμερα γαρ ανταποδοσεως επηλθεν αυτοις, και ενιαυτος λυτρωσεως παρεστι.
και επεβλεψα, και ουκ ην βοηθος· και προσενοησα, και ουθεις αντελαμβανετο· και ερῥυσατο αυτους ὁ βραχιων μου, και ὁ θυμος μου επεστη.
και κατεπατησα αυτους τη οργη μου, και κατηγαγον το αἱμα αυτων εις γην.
τον ελεον κυριου εμνησθην, τας αρετας κυριου εν πασιν οἱς ἡμιν ανταποδιδωσι· κυριος κριτην αγαθος τω οικω ισραηλ, επαγει ἡμιν κατα το ελεος αυτου, και κατα το πληθος της δικαιοσυνης αυτου.
και ειπεν, ουχ ὁ λαος μου; τεκνα ου μη αθετησωσι· και εγενετο αυτοις εις σωτηριαν
εκ πασης θλιψεως αυτων· ου πρεσβυς, ουδε αγγελος, αλλʼ αυτος εσωσεν αυτους, δια το αγαπαν αυτους και φειδεσθαι αυτων· αυτος ελυτρωσατο αυτους, και ανελαβεν αυτους, και ὑψωσεν αυτους πασας τας ἡμερας του αιωνος·
αυτοι δε ηπειθησαν, και παρωξυναν το πνευμα το ἁγιον αυτου· και εστραφη αυτοις εις εχθραν, αυτος επολεμησεν αυτους.
και εμνησθη ἡμερων αιωνιων· που ὁ αναβιβασας εκ της θαλασσης τον ποιμενα των προβατων; που εστιν ὁ θεις εν αυτοις το πνευμα το ἁγιον;
ὁ αγαγων τη δεξια μωσην, ὁ βραχιων της δοξης αυτου; κατισχυσεν ὑδωρ απο προσωπου αυτου, ποιησαι ἑαυτω ονομα αιωνιον.
ηγαγεν αυτους διʼ αβυσσου, ὡς ἱππον διʼ ερημου, και ουκ εκοπιασαν,
και ὡς κτηνη δια πεδιου· κατεβη πνευμα παρα κυριου, και ὡδηγησεν αυτους· οὑτως ηγαγες τον λαον σου ποιησαι σεαυτω ονομα δοξης.
επιστρεψον εκ του ουρανου, και ιδε εκ του οικου του ἁγιου σου, και δοξης σου· που εστιν ὁ ζηλος σου και ἡ ισχυς σου; που εστι το πληθος του ελεους σου, και οικτιρμων σου, ὁτι ανεσχου ἡμων;
συ γαρ ει πατηρ ἡμων, ὁτι ἁβρααμ ουκ εγνω ἡμας, και ισραηλ ουκ επεγνω ἡμας, αλλα συ κυριε πατηρ ἡμων ῥυσαι ἡμας, απʼ αρχης το ονομα σου εφʼ ἡμας εστι.
τι επλανησας ἡμας, κυριε, απο της ὁδου σου; εσκληρυνας τας καρδιας ἡμων, του μη φοβεισθαι σε; επιστρεψον δια τους δουλους σου, δια τας φυλας της κληρονομιας σου,
ἱνα μικρον κληρονομησωμεν του ορους του ἁγιου σου.
εγενομεθα ὡς το απʼ αρχης ὁτε ουκ ηρξας ἡμων, ουδε εκληθη το ονομα σου εφʼ ἡμας.
64
ὡς κηρος απο προσωπου πυρος τηκεται, και κατακαυσει πυρ τους ὑπεναντιους, και φανερον εσται το ονομα σου εν τοις ὑπεναντιοις· απο προσωπου σου εθνη ταραχθησονται,
ὁταν ποιης τα ενδοξα· τρομος ληψεται απο σου ορη.
απο του αιωνος ουκ ηκουσαμεν, ουδε οἱ οφθαλμοι ἡμων ειδον θεον πλην σου, και τα εργα σου, ἁ ποιησεις τοις ὑπομενουσιν ελεον.
συναντησεται γαρ τοις ποιουσι το δικαιον, και των ὁδων σου μνησθησονται· ιδου συ ωργισθης, και ἡμεις ἡμαρτομεν· διατουτο επλανηθημεν,
και εγενηθημεν ὡς ακαθαρτοι παντες ἡμεις, ὡς ῥακος αποκαθημενης πασα ἡ δικαιοσυνη ἡμων· και εξερῥυημεν ὡς φυλλα δια τας ανομιας ἡμων· οὑτως ανεμος οισει ἡμας.
και ουκ εστιν ὁ επικαλουμενος το ονομα σου, και ὁ μνησθεις αντιλαβεσθαι σου· ὁτι απεστρεψας το προσωπον σου αφʼ ἡμων, και παρεδωκας ἡμας δια τας ἁμαρτιας ἡμων.
και νυν κυριε, πατηρ ἡμων συ, ἡμεις δε πηλος, εργα των χειρων σου παντες.
μη οργιζου ἡμιν σφοδρα, και μη εν καιρω μνησθης ἁμαρτιων ἡμων· και νυν επιβλεψον, ὁτι λαος σου παντες ἡμεις.
πολις του ἁγιου σου εγενηθη ερημος, σιων ὡς ερημος εγενηθη, ἱερουσαλημ εις καταραν.
ὁ οικος το ἁγιον ἡμων, και ἡ δοξα ἡν ευλογησαν οἱ πατερες ἡμων, ἑγενηθη πυρικαυστος, και παντα ενδοξα ἡμων συνεπεσε.
και επι πασι τουτοις ανεσχου κυριε, και εσιωπησας, και εταπεινωσας ἡμας σφοδρα.
65
εμφανης εγενηθην τοις εμε μη επερωτωσιν, εὑρεθην τοις εμε μη ζητουσιν· ειπα, ιδου ειμι τω εθνει, οἱ ουκ εκαλεσαν μου το ονομα.
εξεπετασα τας χειρας μου ὁλην την ἡμεραν προς λαον απειθουντα και αντιλεγοντα, τοις πορευομενοις ὁδω ου καλη, αλλʼ οπισω των ἁμαρτιων αυτων.
ὁ λαος οὑτος ὁ παροξυνων με εναντιον εμου διαπαντος· αυτοι θυσιαζουσιν εν τοις κηποις, και θυμιωσιν επι ταις πλινθοις τοις δαιμονιοις, ἁ ουκ εστιν·
εν τοις μνημασι, και εν τοις σπηλαιοις κοιμωνται δια ενυπνια, οἱ εσθοντες κρεας ὑειον, και ζωμον θυσιων, μεμολυμμενα παντα τα σκευη αυτων,
οἱ λεγοντες, πορῥω απʼ εμου, μη εγγισης μοι, ὁτι καθαρος ειμι·
ιδου, γεγραπται ενωπιον μου, ου σιωπησω ἑως αν αποδωσω εις τον κολπον αυτων
τας ἁμαρτιας αυτων, και των πατερων αυτων, λεγει κυριος· οἱ εθυμιασαν επι των ορεων, και επι των βουνων ωνειδισαν με, αποδωσω τα εργα αυτων εις τον κολπον αυτων.
οὑτως λεγει κυριος, ὁν τροπον εὑρεθησεται ὁ ῥωξ εν τω βοτρυι, και ερουσι, μη λυμηνη αυτον, ὁτι ευλογια εστιν εν αυτω, οὑτως ποιησω ἑνεκεν του δουλευοντος μοι, τουτου ἑνεκεν ου μη απολεσω παντας.
και εξαξω το εξ ιακωβ σπερμα και εξ ιουδα, και κληρονομησει το ορος το ἁγιον μου, και κληρονομησουσιν οἱ εκλεκτοι μου, και οἱ δουλοι μου, και κατοικησουσιν εκει.
και εσονται εν τω δρυμω επαυλεις ποιμνιων, και φαραγξ αχωρ εις αναπαυσιν βουκολιων τω λαω μου, οἱ εζητησαν με.
ὑμεις δε οἱ εγκαταλιποντες με, και επιλανθανομενοι το ορος το ορος το ἁγιον μου, και ετοιμαζοντες τω δαιμονιω τραπεζαν, και πληρουντες τη τυχη κερασμα,
εγω παραδωσω ὑμας εις μαχαιραν, παντες εν σφαγη πεσεισθε· ὁτι εκαλεσα ὑμας, και ουχ ὑπηκουσατε· ελαλησα, και παρηκουσατε, και εποιησατε το πονηρον εναντιον εμου, και ἁ ουκ εβουλομην, εξελεξασθε.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου, οἱ δουλευοντες μοι φαγονται, ὑμεις δε πεινασετε· ιδου, οἱ δουλευοντες μοι πιονται, ὑμεις δε διψησετε· ιδου, οἱ δουλευοντες μοι ευφρανθησονται, ὑμεις δε αισχυνθησεσθε·
ιδου, οἱ δουλευοντες μοι αγαλλιασονται εν ευφροσυνη, ὑμεις δε κεκραξεσθε δια τον πονον της καρδιας ὑμων, και απο συντριβης πνευματος ὑμων ολολυξετε.
καταλειψετε γαρ το ονομα ὑμων εις πλησμονην τοις εκλεκτοις μου, ὑμας δε ανελει κυριος, τοις δε δουλευουσι μοι κληθησεται ονομα καινον,
ὁ ευλογηθησεται επι της γης, ευλογησουσι γαρ τον θεον τον αληθινον· και οἱ ομνυοντες επι της γης, ομουνται τον θεον τον αληθινον· επιλησονται γαρ την θλιψιν την πρωτην, και ουκ αναβησεται αυτων επι την καρδιαν.
εσται γαρ ὁ ουρανος καινος, και ἡ γη καινη, και ου μη μνησθωσι των προτερων, ουδʼ ου μη επελθη αυτων επι την καρδιαν,
αλλʼ ευφροσυνην και αγαλλιαμα εὑρησουσιν εν αυτη· ὁτι ιδου εγω ποιω αγαλλιαμα ἱερουσαλημ, και τον λαον μου ευφροσυνην.
και αγαλλιασομαι επι ἱερουσαλημ, και ευφρανθησομαι επι τω λαω μου· και ουκετι μη ακουσθη εν αυτη φωνη κλαυθμου, και φωνη κραυγης,
ουδʼ ου μη γενηται ετι εκει αωρος και πρεσβυτης, ὁς ουκ εμπλησει τον χρονον αυτου· εσται γαρ ὁ νεος εκατον ετων, ὁ δε αποθνησκων ἁμαρτωλος ἑκατον ετων, και επικαταρατος εσται.
και οικοδομησουσιν οικιας, και αυτοι ενοικησουσι· και καταφυτευσουσιν αμπελωνας, και αυτοι φαγονται τα γεννηματα αυτων.
ου μη οικοδομησουσι, και αλλοι ενοικησουσι, και ου μη φυτευσουσι, και αλλοι φαγονται· κατα γαρ τας ἡμερας του ξυλου της ζωης εσονται αἱ ἡμεραι του λαου μου· τα γαρ εργα των πονων αυτων παλαιωσουσιν.
οἱ εκλεκτοι μου ου κοπιασουσιν εις κενον, ουδε τεκνοποιησουσιν εις καταραν, ὁτι σπερμα ευλογημενον ὑπο θεου εστι, και τα εκγονα αυτων μετʼ αυτων.
και εσται πριν η κεκραξαι αυτους, εγω ὑπακουσομαι αυτων· ετι λαλουντων αυτων, ερω, τι εστι;
τοτε λυκοι και αρνες βοσκηθησονται ἁμα, και λεων ὡς βους φαγεται αχυρα, οφις δε γην ὡς αρτον· ουκ αδικησουσιν, ουδε λυμανουνται επι τω ορει τω ἁγιω μου, λεγει κυριος.
66
οὑτως λεγει κυριος, ὁ ουρανος μου θρονος, και ἡ γη ὑποποδιον των ποδων μου· ποιον οικον οικοδομησετε μοι; και ποιος τοπος της καταπαυσεως μου;
παντα γαρ ταυτα εποιησεν ἡ χειρ μου, και εστιν εμα παντα ταυτα, λεγει κυριος· και επι τινα επιβλεψω, αλλʼ η επι τον ταπεινον και ἡσυχιον, και τρεμοντα τους λογους μου;
ὁ δε ανομος ὁ θυων μοι μοσχον, ὡς ὁ αποκτεννων κυνα· ὁ δε αναφερων σεμιδαλιν, ὡς αἱμα ὑειον· ὁ διδους λιβανον εις μνημοσυνον, ὡς βλασφημος.
και εγω εκλεξομαι τα εμπαιγματα αυτων, και τας ἁμαρτιας ανταποδωσω αυτοις· ὁτι εκαλεσα αυτους, και ουχ ὑπηκουσαν μου· ελαλησα και ουκ ηκουσαν, και εποιησαν το πονηρον εναντιον εμου, και ἁ ουκ εβουλομην, εξελεξαντο.
ακουσατε ῥηματα κυριου οἱ τρεμοντες τον λογον αυτου· ειπατε αδελφοι ὑμων τοις μισουσιν ὑμας και βδελυσσομενοις, ἱνα το ονομα κυριου δοξασθη, και οφθη εν τη ευφροσυνη αυτων, και εκεινοι αισχυνθησονται.
φωνη κραυγης εκ πολεως, φωνη εκ ναου, φωνη κυριου ανταποδιδοντος ανταποδοσιν τοις αντικειμενοις.
πριν την ωδινουσαν τεκειν, πριν ελθειν τον πονον των ωδινων, εξεφυγε και ετεκεν αρσεν.
τις ηκουσε τοιουτο, και τις ἑωρακεν οὑτως; ει ωδινε γη εν ἡμερα μια, η και ετεχθη εθνος εις ἁπαξ, ὁτι ωδινε και ετεκε σιων τα παιδια αυτης;
εγω δε εδωκα την προσδοκιαν ταυτην, και ουκ εμνησθης μου, ειπε κυριος· ουκ ιδου εγω γεννωσαν και στειραν εποιησα; ειπεν ὁ θεος σου.
ευφρανθητι ἱερουσαλημ, και πανηγυρισατε εν αυτη παντες οἱ αγαπωντες αυτην, χαρητε ἁμα αυτη χαρα παντες ὁσοι πενθειτε επʼ αυτη,
ἱνα θηλασητε, και εμπλησθητε απο μαστου παρακλησεως αυτης, ἱνα εκθηλασαντες τρυφησητε απο εισοδου δοξης αυτης.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εκκλινω εις αυτους ὡς ποταμος ειρηνης, και ὡς χειμαρῥους επικλυζων δοξαν εθνων· τα παιδια αυτων επʼ ωμων αρθησονται, και επι γονατων παρακληθησονται.
ὡς ει τινα μητηρ παρακαλεσει, οὑτω καγω παρακαλεσω ὑμας, και εν ἱερουσαλημ παρακληθησεσθε.
και οψεσθε, και χαρησεται ἡ καρδια ὑμων, και τα οστα ὑμων ὡς βοτανη ανατελει· και γνωσθησεται ἡ χειρ κυριου τοις φοβουμενοις αυτον, και απειλησει τοις απειθουσιν.
ιδου γαρ κυριος ὡς πυρ ἡξει, και ὡς καταιγις τα ἁρματα αυτου, αποδουναι εν θυμω εκδικησιν αυτου, και αποσκορακισμον αυτου εν φλογι πυρος.
εν γαρ τω πυρι κυριου κριθησεται πασα ἡ γη, και εν τη ῥομφαια αυτου πασα σαρξ· πολλοι τραυματιαι εσονται ὑπο κυριου.
οἱ ἁγνιζομενοι και καθαριζομενοι εις τους κηπους, και εν τοις προθυροις εσθοντες κρεας ὑειον, και τα βδελυγματα, και τον μυν, επιτοαυτο αναλωθησονται, ειπε κυριος.
καγω τα εργα αυτων και τον λογισμον αυτων· ερχομαι συναγαγειν παντα τα εθνη και τας γλωσσας, και ἡξουσι και οψονται την δοξαν μου.
και καταλειψω επʼ αυτων σημειον, και εξαποστελω εξ αυτων σεσωσμενους εις τα εθνη, εις θαρσις, και φουδ, και λουδ, και μοσοχ, και εις θοβελ, και εις την ἑλλαδα, και εις τας νησους τας πορῥω, οἱ ουκ ακηκοασι μου το ονομα, ουτε ἑωρακασι μου την δοξαν· και αναγγελουσι την δοξαν μου εν τοις εθνεσι,
και αξουσι τους αδελφους ὑμων εκ παντων των εθνων δωρον κυριω, μεθʼ ἱππων και ἁρματων εν λαμπηναις ἡμιονων μετα σκιαδιων εις την ἁγιαν πολιν ἱερουσαλημ, ειπε κυριος, ὡς ανενεγκαισαν οἱ υἱοι ισραηλ τας θυσιας αυτων εμοι μετα ψαλμων εις τον οικον κυριου.
και απʼ αυτων λημψομαι ἱερεις και λευιτας, ειπε κυριος.
ὁν τροπον γαρ ὁ ουρανος καινος και ἡ γη καινη, ἁ εγω ποιω, μενει ενωπιον εμου, λεγει κυριος, οὑτω στησεται το σπερμα ὑμων, και το ονομα ὑμων.
και εσται μην εκ μηνος, και σαββατον εκ σαββατου, ἡξει πασα σαρξ του προσκυνησαι ενωπιον εμου εν ἱερουσαλημ, ειπεν κυριος.
και εξελευσονται και οψονται τα κωλα των ανθρωπων των παραβεβηκοτων εν εμοι· ὁ γαρ σκωληξ αυτων ου τελευτησει, και το πυρ αυτων ου σβεσθησεται, και εσονται εις ὁρασιν παση σαρκι.
jeremiah
1
το ῥημα του θεου ὁ εγενετο επι ἱερεμιαν τον του χελκιου, εκ των ἱερεων, ὁς κατωκει εν αναθωθ εν γη βενιαμιν,
ὡς εγενηθη λογος του θεου προς αυτον, εν ταις ἡμεραις ιωσια υἱου αμως βασιλεως ιουδα, ετους τρισκαιδεκατου εν τη βασιλεια αυτου.
και εγενετο εν ταις ἡμεραις ιωακειμ υἱου ιωσια βασιλεως ιουδα, ἑως ἑνδεκατου ετους του σεδεκια υἱου ιωσια βασιλεως ιουδα, ἑως της αιχμαλωσιας ἱερουσαλημ εν τω πεμπτω μηνι.
και εγενετο λογος κυριου προς αυτον·
προ του με πλασαι σε εν κοιλια, επισταμαι σε, και προ του σε εξελθειν εκ μητρας, ἡγιακα σε, προφητην εις εθνη τεθεικα σε.
και ειπα, ὁ ων δεσποτα, κυριε, ιδου ουκ επισταμαι λαλειν, ὁτι νεωτερος εγω ειμι.
και ειπε κυριος προς με, μη λεγε, ὁτι νεωτερος εγω ειμι, ὁτι προς παντας οὑς εαν εξαποστειλω σε, πορευση, και κατα παντα ὁσα εαν εντειλωμαι σοι, λαλησεις.
μη φοβηθης απο προσωπου αυτων, ὁτι μετα σου εγω ειμι του εξαιρεισθαι σε, λεγει κυριος.
και εξετεινε κυριος την χειρα αυτου προς με, και ἡψατο του στοματος μου, και ειπε κυριος προς με, ιδου δεδωκα τους λογους μου εις το στομα σου.
ιδου καθεστακα σε σημερον επι εθνη και επι βασιλειας, εκριζουν, και κατασκαπτειν, και απολυειν, και ανοικοδομειν, και καταφυτευειν.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων, τι συ ὁρας; και ειπα, βακτηριαν καρυινην.
και ειπε κυριος προς με, καλως ἑωρακας, διοτι εγρηγορα εγω επι τους λογους μου του ποιησαι αυτους.
και εγενετο λογος κυριου εκ δευτερου προς με, λεγων, τι συ ὁρας; και ειπα, λεβητα ὑποκαιομενον, και το προσωπον αυτου απο προσωπου βορῥα.
και ειπε κυριος προς με, απο προσωπου βορῥα εκκαυθησεται τα κακα επι παντας τους κατοικουντας την γην.
διοτι ιδου εγω συγκαλω πασας τας βασιλειας της γης απο βορῥα, λεγει κυριος· και ἡξουσι και θησουσιν ἑκαστος τον θρονον αυτου επι τα προθυρα των πυλων ἱερουσαλημ, και επι παντα τα τειχη τα κυκλω αυτης, και επι πασας τας πολεις ιουδα.
και λαλησω προς αυτους μετα κρισεως, περι πασης της κακιας αυτων, ὡς εγκατελιπον με, και εθυσαν θεοις αλλοτριοις, και προσεκυνησαν τοις εργοις των χειρων αυτων.
και συ περιζωσαι την οσφυν σου, και αναστηθι, και ειπο παντα ὁσα αν εντειλωμαι σοι· μη φοβηθης απο προσωπου αυτων, μηδε πτοηθης εναντιον αυτων, ὁτι μετα σου ειμι, του εξαιρεισθαι σε, λεγει κυριος.
ιδου τεθεικα σε εν τη σημερον ἡμερα ὡς πολιν οχυραν και ὡς τειχος χαλκουν, οχυρον πασι τοις βασιλευσιν ιουδα, και τοις αρχουσιν αυτου, και τω λαω της γης.
και πολεμησουσι σε, και ου μη δυνωνται προς σε διοτι μετα σου εγω ειμι, του εξαιρεισθαι σε, ειπε κυριος.
2
και ειπε, ταδε λεγει κυριος, εμνησθην ελεους νεοτητος σου, και αγαπης τελειωσεως σου, του εξακολουθησαι σε τω ἁγιω ισραηλ, λεγει κυριος.
ὁ ἁγιος ισραηλ τω κυριω, αρχη γεννηματων αυτου· παντες οἱ εσθοντες αυτον πλημμελησουσι, κακα ἡξει επʼ αυτους, φησι κυριος.
ακουσατε λογον κυριου οικος ιακωβ, και πασα πατρια οικου ισραηλ.
ταδε λεγει κυριος, τι εὑροσαν οἱ πατερες ὑμων εν εμοι πλημμελημα, ὁτι απεστησαν μακραν απʼ εμου, και επορευθησαν οπισω των ματαιων, και εματαιωθησαν;
και ουκ ειπαν, που εστι κυριος, ὁ αναγαγων ἡμας εκ γης αιγυπτου, ὁ καθοδηγησας ἡμας εν τη ερημω εν γη απειρω και αβατω, εν γη ανυδρω και ακαρπω, εν γη ἡ ου διωδευσεν εν αυτη ανηρ ευθεν, και ου κατωκησεν ανθρωπος εκει;
και ηγαγον ὑμας εις τον καρμηλον, του φαγειν ὑμας τους καρπους αυτου, και τα αγαθα αυτου· και εισηλθετε, και εμιανατε την γην μου, και την κληρονομιαν μου εθεσθε εις βδελυγμα.
οἱ ἱερεις ουκ ειπαν, που εστι κυριος; και οἱ αντεχομενοι του νομου, ουκ ηπισταντο με, και οἱ ποιμενες ησεβουν εις εμε, και οἱ προφηται επροφητευον τη βααλ, και οπισω ανωφελους επορευθησαν.
διατουτο ετι κριθησομαι προς ὑμας, και προς τους υἱους των υἱων ὑμων κριθησομαι.
διοτι ελθετε εις νησους χεττιειμ, και ιδετε, και εις κηδαρ αποστειλατε, και νοησατε σφοδρα, και ιδετε ει γεγονε τοιαυτα·
ει αλλαξωνται εθνη θεους αυτων, και οὑτοι ουκ εισι θεοι· ὁ δε λαος μου ηλλαξατο την δοξαν αυτου, εξ ἡς ουκ ωφεληθησονται.
εξεστη ὁ ουρανος επι τουτω, και εφριξεν επι πλειον σφοδρα, λεγει κυριος.
ὁτι δυο και πονηρα εποιησεν ὁ λαος μου· εμε εγκατελιπον πηγην ὑδατος ζωης, και ωρυξαν ἑαυτοις λακκους συντετριμμενους, οἱ ου δυνησονται ὑδωρ συνεχειν.
μη δουλος εστιν ισραηλ, η οικογενης εστι; διατι εις προνομην εγενετο;
επʼ αυτον ωρυοντο λεοντες, και εδωκαν την φωνην αυτων, οἱ εταξαν την γην αυτου εις ερημον, και αἱ πολεις αυτου κατεσκαφησαν, παρα το μη κατοικεισθαι.
και υἱοι μεμφεως και ταφνας εγνωσαν σε, και κατεπαιζον σου.
ουχι ταυτα εποιησε σοι το καταλιπειν σε εμε; λεγει κυριος ὁ θεος σου.
και νυν τι σοι και τη ὁδω αιγυπτου του πιειν ὑδωρ γηων; και τι σοι και τη ὁδω ασσυριων του πιειν ὑδωρ ποταμων;
παιδευσει σε ἡ αποστασια σου, και ἡ κακια σου ελεγξει σε· και γνωθι, και ιδε, ὁτι πικρον σοι το καταλιπειν σε εμε, λεγει κυριος ὁ θεος σου· και ουκ ευδοκησα επι σοι, λεγει κυριος ὁ θεος σου.
ὁτι απʼ αιωνος συνετριψας τον ζυγον σου, και διεσπασας τους δεσμους σου, και ειπας, ου δουλευσω σοι αλλα πορευσομαι επι παντα βουνον ὑψηλον, και ὑποκατω παντος ξυλου κατασκιου, εκει διαχυθησομαι εν τη πορνεια μου.
εγω δε εφυτευσα σε αμπελον καρποφορον πασαν αληθινην· πως εστραφης εις πικριαν ἡ αμπελος ἡ αλλοτρια;
εαν αποπλυνη εν νιτρω, και πληθυνης σεαυτη ποιαν, κεκηλιδωσαι εν ταις αδικιαις σου εναντιον εμου, λεγει κυριος.
πως ερεις, ουκ εμιανθην, και οπισω της βααλ ουκ επορευθην; ιδε τας ὁδους σου εν τω πολυανδριω, και γνωθι τι εποιησας· οψε φωνη αυτης ωλολυξε·
τας ὁδους αυτης επλατυνεν εφʼ ὑδατα ερημου, εν επιθυμιαις ψυχης αυτης επνευματοφορειτο, παρεδοθη, τις επιστρεψει αυτην; παντες οἱ ζητουντες αυτην ου κοπιασουσιν, εν τη ταπεινωσει αυτης εὑρησουσιν αυτην.
αποστρεψον τον ποδα σου απο ὁδου τραχειας, και τον φαρυγγα σου απο διψους· ἡ δε ειπεν ανδριουμαι, ὁτι ηγαπηκει αλλοτριους, και οπισω αυτων επορευετο.
ὡς αισχυνη κλεπτου ὁταν ἁλω, οὑτως αισχυνθησονται οἱ υἱοι ισραηλ, αυτοι και οἱ βασιλεις αυτων, και οἱ αρχοντες αυτων, και οἱ ἱερεις αυτων, και οἱ προφηται αυτων.
τω ξυλω ειπαν, ὁτι πατηρ μου ει συ, και τω λιθω, συ εγεννησας με· και εστρεψαν επʼ εμε νωτα, και ου προσωπα αυτων· και εν τω καιρω των κακων αυτων ερουσιν, αναστα και σωσον ἡμας.
και που εισιν οἱ θεοι σου, οὑς εποιησας σεαυτω; ει αναστησονται και σωσουσιν εν καιρω της κακωσεως σου; ὁτι κατʼ αριθμον των πολεων σου ησαν θεοι σου ιουδα, και κατʼ αριθμον διοδων της ἱερουσαλημ εθυον τη βααλ.
ἱνατι λαλειτε προς με; παντες ὑμεις ησεβησατε, και παντες ὑμεις ηνομησατε εις εμε, λεγει κυριος.
ματην επαταξα τα τεκνα ὑμων, παιδειαν ουκ εδεξασθε, μαχαιρα κατεφαγε τους προφητας ὑμων ὡς λεων ολοθρευων, και ουκ εφοβηθητε.
ακουσατε λογον κυριου· ταδε λεγει κυριος, μη ερημος εγενομην τω ισραηλ η γη κεχερσωμενη; διατι ειπεν ὁ λαος μου, ου κυριευθησομεθα, και ουχ ἡξομεν προς σε ετι;
μη επιλησεται νυμφη τον κοσμον αυτης, και παρθενος την στηθοδεσμιδα αυτης; ὁ δε λαος μου επελαθετο μου ἡμερας ὡν ουκ εστιν αριθμος.
τι ετι καλον επιτηδευσεις εν ταις ὁδοις σου, του ζητησαι αγαπησιν; ουχ οὑτως· αλλα και συ επονηρευσω του μιαναι τας ὁδους σου,
και εν ταις χερσι σου εὑρεθησαν αἱματα ψυχων αθωων· ουκ εν διορυγμασιν εὑρον αυτους, αλλʼ επι παση δρυι.
και ειπας, αθωος ειμι, αλλα αποστραφητω ὁ θυμος αυτου απʼ εμου.
ὁτι κατεφρονησας σφοδρα του δευτερωσαι τας ὁδους σου· και απο αιγυπτου καταισχυνθηση, καθως κατησχυνθης απο ασσουρ·
ὁτι και εντευθεν εξελευση, και αἱ χειρες σου επι της κεφαλης σου· ὁτι απωσατο κυριος την ελπιδα σου, και ουκ ευοδωθηση εν αυτη.
3
εαν εξαποστειλη ανηρ την γυναικα αυτου, και απελθη απʼ αυτου, και γενηται ανδρι ἑτερω, μη ανακαμπτουσα ανακαμψει προς αυτον ετι; ου μιαινομενη μιανθησεται ἡ γυνη εκεινη; και συ εξεπορνευσας εν ποιμεσι πολλοις, και ανεκαμπτες προς με, λεγει κυριος.
αρον τους οφθαλμους σου εις ευθειαν, και ιδε, που ουχι εξεφυρθης· επι ταις ὁδοις εκαθισας αυτοις ὡσει κορωνη ερημουμενη, και εμιανας την γην εν ταις πορνειαις σου και εν ταις κακιαις σου,
και εσχες ποιμενας πολλους εις προσκομμα σεαυτη· οψις πορνης εγενετο σου, απηναισχυντησας προς παντας.
ουχ ὡς οικον με εκαλεσας, και πατερα και αρχηγον της παρθενιας σου;
μη διαμενει εις τον αιωνα, η φυλαχθησεται εις νικος; ιδου ελαλησας, και εποιησας τα πονηρα ταυτα, και ηδυνασθης.
και ειπε κυριος προς με εν ταις ἡμεραις ιωσειου του βασιλεως, ειδες ἁ εποιησε μοι ἡ κατοικια του ισραηλ; επορευθησαν επι παν ορος ὑψηλον, και ὑποκατω παντος ξυλου αλσωδους, και επορνευσαν εκει.
και ειπα, μετα το πορνευσαι αυτην ταυτα παντα, προς με αναστρεψον· και ουκ ανεστρεψε· και ειδε την ασυνθεσιαν αυτης ἡ ασυνθετος ιουδα.
και ειδον, ὁτι περι παντων ὡν κατεληφθη εν οἱς εμοιχατο ἡ κατοικια ισραηλ, και εξαπεστειλα αυτην, και εδωκα αυτη βιβλιον αποστασιου εις τας χειρας αυτης· και ουκ εφοβηθη ἡ ασυνθετος ιουδα, και επορευθη, και επορνευσε και αυτη,
και εγενετο εις ουθεν ἡ πορνεια αυτης, και εμοιχευσε το ξυλον και τον λιθον.
και εν πασι τουτοις ουκ επεστραφη προς με ἡ ασυνθετος ιουδα εξ ὁλης της καρδιας αυτης, αλλʼ επι ψευδει.
και ειπε κυριος προς με, εδικαιωσε την ψυχην αυτου ισραηλ απο της ασυνθετου ιουδα.
πορευου και αναγνωθι τους λογους τουτους προς βορῥαν, και ερεις, επιστραφηθι προς με ἡ κατοικια του ισραηλ, λεγει κυριος· και μη στηριω το προσωπον μου εφʼ ὑμας, ὁτι ελεημων εγω ειμι, λεγει κυριος, και ου μηνιω ὑμιν εις τον αιωνα.
πλην, γνωθι την αδικιαν σου, ὁτι εις κυριον τον θεον σου ησεβησας, και διεχεας τας ὁδους σου εις αλλοτριους ὑποκατω παντος ξυλου αλσωδους, της δε φωνης μου ουχ ὑπηκουσας, λεγει κυριος.
επιστραφητε υἱοι αφεστηκοτες, λεγει κυριος, διοτι εγω κατακυριευσω ὑμων, και ληψομαι ὑμας ἑνα εκ πολεως και δυο εκ πατριας, και εισαξω ὑμας εις σιων,
και δωσω ὑμιν ποιμενας κατα την καρδιαν μου, και ποιμανουσιν ὑμας ποιμαινοντες μετʼ επιστημης.
και εσται εαν πληθυνθητε, και αυξηθητε επι της γης, λεγει κυριος, εν ταις ἡμεραις εκειναις ουκ ερουσιν ετι, κιβωτος διαθηκης ἁγιου ισραηλ, ουκ αναβησεται επι καρδιαν, ουκ ονομασθησεται, ουδε επισκεφθησεται, και ου ποιηθησεται ετι.
εν ταις ἡμεραις εκειναις και εν τω καιρω εκεινω καλεσουσι την ἱερουσαλημ, θρονον κυριου· και συναχθησονται παντα τα εθνη εις αυτην, και ου πορευσονται ετι οπισω των ενθυμηματων της καρδιας αυτων της πονηρας.
εν ταις ἡμεραις εκειναις συνελευσονται ὁ οικος ιουδα επι τον οικον του ισραηλ, και ἡξουσιν επιτοαυτο απο γης βορῥα, και απο πασων των χωρων επι την γην, ἡν κατεκληρονομησα τους πατερας αυτων.
και εγω ειπα, γενοιτο κυριε· ὁτι ταξω σε εις τεκνα, και δωσω σοι γην εκλεκτην, κληρονομιαν θεου παντοκρατορος εθνων· και ειπα, πατερα καλεσετε με, και απʼ εμου ουκ αποστραφησεσθε.
πλην ὡς αθετει γυνη εις τον συνοντα αυτη, οὑτως ηθετησεν εις εμε ὁ οικος ισραηλ, λεγει κυριος.
φωνη εκ χειλεων ηκουσθη κλαυθμου και δεησεως υἱων ισραηλ, ὁτι ηδικησαν εν ταις ὁδοις αυτων, επελαθοντο θεου ἁγιου αυτων.
επιστραφητε υἱοι επιστρεφοντες, και ιασομαι τα συντριμματα ὑμων.
οντως εις ψευδος ησαν οἱ βουνοι, και ἡ δυναμις των ορεων, πλην δια κυριου θεου ἡμων ἡ σωτηρια του ισραηλ.
ἡ δε αισχυνη κατηναλωσε τους μοχθους των πατερων ἡμων, απο νεοτητος ἡμων, τα προβατα αυτων και τους μοσχους αυτων και τους υἱους αυτων και τας θυγατερας αυτων.
εκοιμηθημεν εν τη αισχυνη ἡμων, και επεκαλυψεν ἡμας ἡ ατιμια ἡμων, διοτι εναντι του θεου ἡμων ἡμαρτομεν ἡμεις, και οἱ πατερες ἡμων, απο νεοτητος ἡμων ἑως της ἡμερας ταυτης· και ουχ ὑπηκουσαμεν της φωνης κυριου του θεου ἡμων.
4
εαν επιστραφη ισραηλ, λεγει κυριος, προς με, επιστραφησεται· και εαν περιελη τα βδελυγματα αυτου εκ στοματος αυτου, και απο του προσωπου μου ευλαβηθη,
και ομοση, ζη κυριος, μετα αληθειας εν κρισει και εν δικαιοσυνη, και ευλογησουσιν εν αυτω εθνη, και εν αυτω αινεσουσι τω θεω εν ιερουσαλημ.
ὁτι ταδε λεγει κυριος τοις ανδρασιν ιουδα, και τοις κατοικουσιν ἱερουσαλημ, νεωσατε ἑαυτοις νεωματα, και μη σπειρητε επʼ ακανθαις.
περιτμηθητε τω θεω ὑμων, και περιτεμεσθε την σκληροκαρδιαν ὑμων ανδρες ιουδα, και οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, μη εξελθη ὡς πυρ ὁ θυμος μου, και εκκαυθησεται, και ουκ εσται ὁ σβεσων, απο προσωπου πονηριας επιτηδευματων ὑμων.
αναγγειλατε εν τω ιουδα, και ακουσθητω εν ἱερουσαλημ· ειπατε, σημανατε επι της γης σαλπιγγι, κεκραξατε μεγα· ειπατε, συναχθητε, και εισελθωμεν εις τας πολεις τας τειχηρεις.
αναλαβοντες φευγετε εις σιων· σπευσατε, μη στητε, ὁτι κακα εγω επαγω απο βορῥα, και συντριβην μεγαλην.
ανεβη λεων εκ της μανδρας αυτου, εξολοθρευων εθνη εξηρε, και εξηλθεν εκ του τοπου αυτου, του θειναι την γην εις ερημωσιν· και αἱ πολεις καθαιρεθησονται, παρα το μη κατοικεισθαι αυτας.
επι τουτοις περιζωσασθε σακκους, και κοπτεσθε, και αλαλαξατε, διοτι ουκ απεστραφη ὁ θυμος κυριου αφʼ ὑμων.
και εσται εν εκεινη τη ἡμερα, λεγει κυριος, απολειται ἡ καρδια του βασιλεως, και ἡ καρδια των αρχοντων, και οἱ ἱερεις εκστησονται, και οἱ προφηται θαυμασονται.
και ειπα, ω δεσποτα κυριε, αρα γε απατων ηπατησας τον λαον τουτον και την ἱερουσαλημ, λεγων, ειρηνη εσται, και ιδου ἡψατο ἡ μαχαιρα ἑως της ψυχης αυτων.
εν τω καιρω εκεινω ερουσι τω λαω τουτω και τη ἱερουσαλημ, πνευμα πλανησεως εν τη ερημω, ὁδος της θυγατρος του λαου μου, ουκ εις καθαρον, ουδʼ εις ἁγιον.
πνευμα πληρωσεως ἡξει μοι· νυν δε εγω λαλω κριματα μου προς αυτους.
ιδου ὡς νεφελη αναβησεται, και ὡς καταιγις τα αρματα αυτου, κουφοτεροι αετων οἱ ἱπποι αυτου· ουαι ἡμιν, ὁτι ταλαιπωρουμεν.
αποπλυνε απο κακιας την καρδιαν σου ἱερουσαλημ, ἱνα σωθης· ἑως ποτε ὑπαρχουσιν εν σοι διαλογισμοι πονων σου;
διοτι φωνη αγγελλοντος εκ δαν ἡξει, και ακουσθησεται πονος εξ ορους εφραιμ.
αναμνησατε εθνη, ιδου ἡκασιν· αναγγειλατε εν ἱερουσαλημ, συστροφαι ερχονται εκ γης μακροθεν, και εδωκαν επι τας πολεις ιουδα φωνην αυτων.
ὡς φυλασσοντες αγρον, εγενοντο επʼ αυτην κυκλω, ὁτι εμου ημελησας, λεγει κυριος.
αἱ ὁδοι σου και τα επιτηδευματα σου εποιησαν ταυτα σοι· αὑτη ἡ κακια σου, ὁτι πικρα, ὁτι ἡψατο ἑως της καρδιας σου.
την κοιλιαν μου, την κοιλιαν μου αλγω, και τα αισθητηρια της καρδιας μου, μαιμασσει ἡ ψυχη μου, σπαρασσεται ἡ καρδια μου· ου σιωπησομαι, ὁτι φωνην σαλπιγγος ηκουσεν ἡ ψυχη μου, κραυγην πολεμου
και ταλαιπωριας συντριμμον επικαλειται, ὁτι τεταλαιπωρηκε πασα ἡ γη, αφνω τεταλαιπωρηκεν ἡ σκηνη, διεσπασθησαν αἱ δερῥεις μου.
ἑως ποτε οψομαι φευγοντας ακουων φωνην σαλπιγγων;
διοτι οἱ ἡγουμενοι του λαου μου εμε ουκ ηδεισαν· υἱοι αφρονες εισι και ου συνετοι, σοφοι εισι του κακοποιησαι, το δε καλως ποιησαι ουκ επεγνωσαν.
επεβλεψα επι την γην, και ιδου ουθεν, και εις τον ουρανον, και ουκ ην τα φωτα αυτου.
ειδον τα ορη, και ην τρεμοντα, και παντας τους βουνους ταρασσομενους.
επεβλεψα, και ιδου ουκ ην ανθρωπος, και παντα τα πετεινα του ουρανου επτοειτο.
ειδον, και ιδου ὁ καρμηλος ερημος, και πασαι αἱ πολεις εμπεπυρισμεναι πυρι απο προσωπου κυριου, και απο προσωπου οργης θυμου αυτου ηφανισθησαν.
ταδε λεγει κυριος, ερημος εσται πασα ἡ γη, συντελειαν δε ου μη ποιησω.
επι τουτοις πενθειτω ἡ γη, και συσκοτασατω ὁ ουρανος ανωθεν· διοτι ελαλησα, και ου μετανοησω, ὡρμησα, και ουκ αποστρεψω απʼ αυτης.
απο φωνης ἱππεως, και εντεταμενου τοξου ανεχωρησε πασα ἡ χωρα· εισεδυσαν εις τα σπηλαια, και εις τα αλση εκρυβησαν, και επι τας πετρας ανεβησαν· πασα πολις εγκατελειφθη, ου κατωκει εν αυταις ανθρωπος.
και συ τι ποιησεις; εαν περιβαλη κοκκινον, και κοσμηση κοσμω χρυσω· εαν εγχριση στιβι τους οφθαλμους σου, εις ματαιον ὡραισμος σου· απωσαντο σε οἱ ερασται σου, την ψυχην σου ζητουσιν.
ὁτι φωνην ὡς ωδινουσης ηκουσα του στεναγμου σου, ὡς πρωτοτοκουσης· φωνη θυγατρος σιων εκλυθησεται, και παρησει τας χειρας αυτης· οιμοι εγω, ὁτι εκλειπει ἡ ψυχη μου επι τοις ανηρημενοις.
5
περιδραμετε εν ταις ὁδοις ἱερουσαλημ, και ιδετε, και γνωτε, και ζητησατε εν ταις πλατειαις αυτης, εαν εὑρητε, ει εστι ποιων κριμα, και ζητων πιστιν· και ἱλεως εσομαι αυτοις, λεγει κυριος.
ζη κυριος, λεγουσι, διατουτο ουκ εν ψευδεσιν ομνυουσι;
κυριε, οἱ οφθαλμοι σου εις πιστιν· εμαστιγωσας αυτους, και ουκ επονεσαν, συνετελεσας αυτους, και ουκ ηθελησαν δεξασθαι παιδειαν· εστερεωσαν τα προσωπα αυτων ὑπερ πετραν, και ουκ ηθελησαν επιστραφηναι.
και εγω ειπα, ισως πτωχοι εισι, διοτι ουκ εδυνασθησαν, ὁτι ουκ εγνωσαν ὁδον κυριου, και κρισιν θεου.
πορευσομαι προς τους ἁδρους, και λαλησω αυτοις, ὁτι αυτοι επεγνωσαν ὁδον κυριου, και κρισιν θεου· και ιδου ὁμοθυμαδον συνετριψαν ζυγον, διερῥηξαν δεσμους.
διατουτο επαισεν αυτους λεων εκ του δρυμου, και λυκος ἑως των οικιων ωλοθρευσεν αυτους, και παρδαλις εγρηγορησεν επι τας πολεις αυτων· παντες οἱ εκπορευομενοι απʼ αυτων θηρευθησονται, ὁτι επληθυναν ασεβειας αυτων, ισχυσαν εν ταις αποστροφαις αυτων.
ποια τουτων ἱλεως γενωμαι σοι; οἱ υἱοι σου εγκατελιπον με, και ωμνυον εν τοις ουκ ουσι θεοις· και εχορτασα αυτους, και εμοιχωντο, και εν οικοις πορνων κατελυον.
ἱπποι θηλυμανεις εγενηθησαν, ἑκαστος επι την γυναικα του πλησιον αυτου εχρεμετιζον.
μη επι τουτοις ουκ επισκεψομαι; λεγει κυριος· η εν εθνει τοιουτω ουκ εκδικησει ἡ ψυχη μου;
αναβητε επι τους προμαχωνας αυτης, και κατασκαψατε, συντελειαν δε μη ποιησητε· ὑπολιπεσθε τα ὑποστηριγματα αυτης, ὁτι του κυριου εισιν.
ὁτι αθετων ηθετησεν εις εμε, λεγει κυριος, οικος ισραηλ, και οικος ιουδα
εψευσατο τω κυριω αυτων, και ειπαν, ουκ εστι ταυτα· ουχ ἡξει εφʼ ἡμας κακα, και μαχαιραν και λιμον ουκ οψομεθα.
οἱ προφηται ἡμων ησαν εις ανεμον, και λογος κυριου ουχ ὑπηρχεν εν αυτοις.
διατουτο ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ανθʼ ὡν ελαλησατε το ῥημα τουτο, ιδου εγω δεδωκα τους λογους μου εις το στομα σου πυρ, και τον λαον τουτον ξυλα, και καταφαγεται αυτους.
ιδου εγω επαγω εφʼ ὑμας εθνος πορῥωθεν, οικος ισραηλ, λεγει κυριος, εθνος οὑ ουκ ακουσει της φωνης της γλωσσης αυτου.
παντες ισχυροι, και κατεδονται τον θερισμον ὑμων,
και τους αρτους ὑμων, και κατεδονται τους υἱους ὑμων, και τας θυγατερας ὑμων, και κατεδονται τα προβατα ὑμων, και τους μοσχους ὑμων, και κατεδονται τους αμπελωνας ὑμων, και τους συκωνας ὑμων, και τους ελαιωνας ὑμων· και αλοησουσι τας πολεις τας οχυρας ὑμων, εφʼ αἱς ὑμεις πεποιθατε επʼ αυταις, εν ῥομφαια.
και εσται εν ταις ἡμεραις εκειναις, λεγει κυριος ὁ θεος σου, ου μη ποιησω ὑμας εις συντελειαν.
και εσται ὁταν ειπητε, τινος ἑνεκεν εποιησε κυριος ὁ θεος ἡμων ἡμιν παντα ταυτα; και ερεις αυτοις, ανθʼ ὡν εδουλευσατε θεοις αλλοτριοις εν τη γη ὑμων, οὑτως δουλευσετε αλλοτριοις εν τη γη ουχ ὑμων.
αναγγειλατε ταυτα εις τον οικον ιακωβ, και ακουσθητω εν τω οικω ιουδα.
ακουσατε δη ταυτα λαος μωρος και ακαρδιος, οφθαλμοι αυτοις και ου βλεπουσιν, ωτα αυτοις και ουκ ακουουσι.
μη εμε ου φοβηθησεσθε; λεγει κυριος· η απο προσωπου μου ουκ ευλαβηθησεσθε; τον ταξαντα αμμον ὁριον τη θαλασση, προσταγμα αιωνιον, και ουχ ὑπερβησεται αυτο, και ταραχθησεται, και ου δυνησεται· και ηχησουσι τα κυματα αυτης, και ουχ ὑπερβησεται αυτο.
τω δε λαω τουτω εγενηθη καρδια ανηκοος και απειθης, και εξεκλιναν και απηλθοσαν,
και ουκ ειπον εν τη καρδια αυτων, φοβηθωμεν δη κυριον τον θεον ἡμων, τον διδοντα ἡμιν ὑετον πρωιμον και οψιμον, κατα καιρον πληρωσεως προσταγματος θερισμου, και εφυλαξεν ἡμιν.
αἱ ανομιαι ὑμων εξεκλιναν ταυτα, και αἱ ἁμαρτιαι ὑμων απεστησαν τα αγαθα αφʼ ὑμων.
ὁτι εὑρεθησαν εν τω λαω μου ασεβεις, και παγιδας εστησαν του διαφθειραι ανδρας, και συνελαμβανοσαν.
ὡς παγις εφεσταμενη πληρης πετεινων, οὑτως οἱ οικοι αυτων πληρεις δολου· διατουτο εμεγαλυνθησαν, και επλουτησαν,
και παρεβησαν κρισιν, ουκ εκριναν κρισιν ορφανου, και κρισιν χηρας ουκ εκρινοσαν.
μη επι τουτοις ουκ επισκεψομαι; λεγει κυριος· η εν εθνει τω τοιουτω ουκ εκδικησει ἡ ψυχη μου;
εκστασις και φρικτα εγενηθη επι της γης.
οἱ προφηται προφητευουσιν αδικα, και οἱ ἱερεις επεκροτησαν ταις χερσιν αυτων, και ὁ λαος μου ηγαπησεν οὑτως· και τι ποιησετε εις τα μετα ταυτα;
6
ενισχυσατε υἱοι βενιαμιν εκ μεσου της ἱερουσαλημ, και εν θεκουε σημανατε σαλπιγγι, και ὑπερ βαιθαχαρμα αρατε σημειον, ὁτι κακα εκκεκυφεν απο βορῥα, και συντριβη μεγαλη γινεται·
και αφαιρεθησεται το ὑψος θυγατερ σιων.
εις αυτην ἡξουσι ποιμενες, και τα ποιμνια αυτων· και πηξουσιν επʼ αυτην σκηνας κυκλω, και ποιμανουσιν ἑκαστος τη χειρι αυτου.
παρασκευασασθε επʼ αυτην εις πολεμον, αναστητε, και αναβωμεν επʼ αυτην μεσημβριας· ουαι ἡμιν, ὁτι κεκλικεν ἡ ἡμερα, ὁτι εκλειπουσιν αἱ σκιαι της ἡμερας.
αναστητε, και αναβωμεν επʼ αυτην νυκτι, και διαφθειρωμεν τα θεμελια αυτης.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, εκκοψον τα ξυλα αυτης, εκχεον επι ἱερουσαλημ δυναμιν· ω πολις ψευδης, ὁλη καταδυναστεια εν αυτη.
ὡς ψυχει λακκος ὑδωρ, οὑτω ψυχει κακια αυτης· ασεβεια και ταλαιπωρια ακουσθησεται εν αυτη επι προσωπον αυτης διαπαντος.
πονω και μαστιγι παιδευθηση ἱερουσαλημ, μη αποστη ἡ ψυχη μου απο σου, μη ποιησω σε αβατον γην, ἡτις ου κατοικισθη.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, καλαμασθε, καλαμασθε ὡς αμπελον τα καταλοιπα του ισραηλ, επιστρεψατε ὡς ὁ τρυγων επι τον καρταλλον αυτου.
προς τινα λαλησω, και διαμαρτυρωμαι, και εισακουσεται; ιδου απεριτμητα τα ωτα αυτων, και ου δυνησονται ακουειν· ιδου το ῥημα κυριου εγενετο αυτοις εις ονειδισμον, ου μη βουληθωσιν αυτο.
και τον θυμον μου επλησα, και επεσχον, και ου συνετελεσα αυτους· εκχεω επι νηπια εξωθεν, και επι συναγωγην νεανισκων ἁμα, ὁτι ανηρ και γυνη συλληφθησονται, πρεσβυτερος μετα πληρους ἡμερων.
και μεταστραφησονται αἱ οικιαι αυτων εις ἑτερους, αγροι και αἱ γυναικες αυτων επιτοαυτο· ὁτι εκτενω την χειρα μου επι τους κατοικουντας την γην ταυτην, λεγει κυριος.
ὁτι απο μικρου αυτων και ἑως μεγαλου παντες συνετελεσαντο ανομα, απο ἱερεως και ἑως ψευδοπροφητου παντες εποιησαν ψευδη.
και ιωντο συντριμμα του λαου μου, εξουθενουντες και λεγοντες, ειρηνη ειρηνη· και που εστιν ειρηνη;
κατησχυνθησαν, ὁτι εξελιποσαν· και ουδʼ ὡς καταισχυνομενοι κατησχυνθησαν, και την ατιμιαν αυτων ουκ εγνωσαν· διατουτο πεσουνται εν τη πτωσει αυτων, και εν καιρω επισκοπης απολουνται, ειπε κυριος.
ταδε λεγει κυριος, στητε επι ταις ὁδοις, και ιδετε, και ερωτησατε τριβους κυριου αιωνιους· και ιδετε ποια εστιν ἡ ὁδος ἡ αγαθη, και βαδιζετε εν αυτη, και εὑρησετε ἁγνισμον ταις ψυχαις ὑμων· και ειπαν, ου πορευσομεθα.
καθεστακα εφʼ ὑμας σκοπους· ακουσατε της φωνης της σαλπιγγος· και ειπαν, ουκ ακουσομεθα.
δια τουτο ηκουσαν τα εθνη, και οἱ ποιμαινοντες τα ποιμνια αυτων.
ακουε γη, ιδου εγω επαγω επι τον λαον τουτον κακα, τον καρπον αποστροφης αυτων, ὁτι των λογων μου ου προσεσχον, και τον νομον μου απωσαντο.
ἱνατι μοι λιβανον εκ σαβα φερετε, και κιναμωμον εκ γης μακροθεν; τα ὁλοκαυτωματα ὑμων ουκ εισι δεκτα, και αἱ θυσιαι ὑμων ουχ ἡδυναν μοι.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω διδωμι επι τον λαον τουτον ασθενειαν, και ασθενησουσι πατερες και υἱοι ἁμα, γειτων και ὁ πλησιον αυτου απολουνται.
ταδε λεγει κυριος, ιδου λαος ερχεται απο βορῥα, και εθνη εξεγερθησονται απʼ εσχατου της γης.
τοξον και ζιβυνην κρατησουσιν· ιταμος εστι, και ουκ ελεησει· φωνη αυτου, ὡς θαλασσα κυμαινουσα· εφʼ ἱπποις και ἁρμασι παραταξεται ὡς πυρ εις πολεμον προς σε, θυγατερ σιων.
ηκουσαμεν την ακοην αυτων, παρελυθησαν αἱ χειρες ἡμων, θλιψις κατεσχεν ἡμας, ωδινες ὡς τικτουσης.
μη εκπορευεσθε εις αγρον, και εν ταις ὁδοις μη βαδιζετε, ὁτι ῥομφαια των εχθρων παροικει κυκλοθεν.
θυγατερ λαου μου περιζωσαι σακκον, καταπασσε εν σποδω, πενθος αγαπητου ποιησαι σεαυτη κοπετον οικτρον, ὁτι εξαιφνης ἡξει ταλαιπωρια εφʼ ὑμας.
δοκιμαστην δεδωκα σε εν λαοις δεδοκιμασμενοις, και γνωση με εν τω δοκιμασαι με την ὁδον αυτων,
παντες ανηκοοι πορευομενοι σκολιως· χαλκος και σιδηρος, παντες διεφθαρμενοι εισιν.
εξελιπε φυσητηρ απο πυρος, εξελιπε μολιβος· εις κενον αργυροκοπος αργυροκοπει, πονηρια αυτων ουκ ετακη.
αργυριον αποδεδοκιμασμενον καλεσατε αυτους, ὁτι απεδοκιμασεν αυτους κυριος.
7
ακουσατε λογον κυριου πασα ιουδαια.
ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, διορθωσατε τας ὁδους ὑμων, και τα επιτηδευματα ὑμων, και κατοικιω ὑμας εν τω τοπω τουτω.
μη πεποιθατε εφʼ ἑαυτοις επι λογοις ψευδεσιν, ὁτι το παραπαν ουκ ωφελησουσιν ὑμας, λεγοντες, ναος κυριου, ναος κυριου εστιν.
ὁτι εαν διορθουντες διορθωσητε τας ὁδους ὑμων και τα επιτηδευματα ὑμων, και ποιουντες ποιησητε κρισιν αναμεσον ανδρος, και αναμεσον του πλησιον αυτου,
και προσηλυτον και ορφανον και χηραν μη καταδυναστευσητε, και αἱμα αθωον μη εκχεητε εν τω τοπω τουτω, και οπισω θεων αλλοτριων μη πορευησθε εις κακον ὑμιν,
και κατοικιω ὑμας εν τω τοπω τουτω εν γη ἡ εδωκα τοις πατρασιν ὑμων εξ αιωνος και ἑως αιωνος.
ει δε ὑμεις πεποιθατε επι λογοις ψευδεσιν, ὁθεν ουκ ωφεληθησεσθε,
και φονευετε, και μοιχασθε, και κλεπτετε, και ομνυετε επʼ αδικω, και θυμιατε τη βααλ, και επορευεσθε οπισω θεων αλλοτριων, ὡν ουκ οιδατε, του κακως ειναι ὑμιν,
και ηλθετε και εστητε ενωπιον εμου εν τω οικω οὑ επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτω, και ειπατε, απεσχημεθα του μη ποιειν παντα τα βδελυγματα ταυτα.
μη σπηλαιον ληστων ὁ οικος μου, οὑ επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτω εκει ενωπιον ὑμων; και ιδου εγω ἑωρακα, λεγει κυριος.
ὁτι πορευθητε εις τον τοπον μου τον εν σηλω, οὑ κατεσκηνωσα το ονομα μου εκει εμπροσθεν, και ιδετε ἁ εποιησα αυτω απο προσωπου κακιας λαου μου ισραηλ.
και νυν ανθʼ ὡν εποιησατε παντα τα εργα ταυτα, και ελαλησα προς ὑμας και ουκ ηκουσατε μου, και εκαλεσα ὑμας και ουκ απεκριθητε,
τοινυν καγω ποιησω τω οικω ὡ επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτω, εφʼ ὡ ὑμεις πεποιθατε επʼ αυτω, και τω τοπω ὡ εδωκα ὑμιν και τοις πατρασιν ὑμων, καθως εποιησα τη σηλω.
και απορῥιψω ὑμας απο προσωπου μου, καθως απερῥιψα τους αδελφους ὑμων, παν το σπερμα εφραιμ.
και συ μη προσευχου περι του λαου τουτου, και μη αξιου του ελεηθηναι αυτους, και μη ευχου, και μη προσελθης μοι περι αυτων, ὁτι ουκ εισακουσομαι.
η ουχ ὁρας, τι αυτοι ποιουσιν εν ταις πολεσιν ιουδα, και εν ταις ὁδοις ἱερουσαλημ;
οἱ υἱοι αυτων συλλεγουσι ξυλα, και οἱ πατερες αυτων καιουσι πυρ, και αἱ γυναικες αυτων τριβουσι σταις, του ποιησαι καυωνας τη στρατια του ουρανου, και εσπεισαν σπονδας θεοις αλλοτριοις, ἱνα παροργισωσι με.
μη εμε αυτοι παροργιζουσι; λεγει κυριος· ουχι ἑαυτους, ὁπως καταισχυνθη τα προσωπα αυτων;
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου οργη και θυμος μου χειται επι τον τοπον τουτον, και επι τους ανθρωπους, και επι τα κτηνη, και επι παν ξυλου του αγρου αυτων, και επι τα γεννηματα της γης, και καυθησεται και ου σβεσθησεται.
ταδε λεγει κυριος, τα ὁλοκαυτωματα ὑμων συναγαγετε μετα των θυσιων ὑμων, και φαγετε κρεα.
ὁτι ουκ ελαλησα προς τους πατερας ὑμων, και ουκ ενετειλαμην αυτοις εν ἡμερα ἡ ανηγαγον αυτους εκ γης αιγυπτου, περι ὁλοκαυτωματων και θυσιας.
αλλʼ η το ῥημα τουτο ενετειλαμην αυτοις, λεγων, ακουσατε της φωνης μου, και εσομαι ὑμιν εις θεον, και ὑμεις εσεσθε μοι εις λαον, και πορευεσθε εν πασαις ταις ὁδοις μου, αἱς αν εντειλωμαι ὑμιν, ὁπως αν ευ η ὑμιν.
και ουκ ηκουσαν μου, και ου προσεσχε το ους αυτων, αλλʼ επορευθησαν εν τοις ενθυμημασι της καρδιας αυτων της κακης, και εγενηθησαν εις τα οπισθεν· και ουκ εις τα εμπροσθεν,
αφʼ ἡς ἡμερας εξηλθοσαν οἱ πατερες αυτων εκ γης αιγυπτου, και ἑως της ἡμερας ταυτης· και εξαπεστειλα προς ὑμας παντας τους δουλους μου, τους προφητας, ἡμερας και ορθρου, και απεστειλα,
και ουκ εισηκουσαν μου, και ου προσεσχε το ους αυτων, και εσκληρυναν τον τραχηλον αυτων ὑπερ τους πατερας αυτων.
και ερεις αυτοις τουτον τον λογον,
τουτο το εθνος ὁ ουκ ηκουσε της φωνης κυριου, ουδε εδεξατο παιδειαν, εξελιπεν ἡ πιστις εκ στοματος αυτων.
κειρε την κεφαλην σου, και απορῥιπτε, και αναλαβε επι χειλεων θρηνον, ὁτι απεδοκιμασε κυριος, και απωσατο την γενεαν την ποιουσαν ταυτα.
ὁτι εποιησαν οἱ υἱοι ιουδα το πονηρον εναντιον εμου, λεγει κυριος· εταξαν τα βδελυγματα αυτων εν τω οικω, οὑ επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτον, του μιαναι αυτον.
και ωκοδομησαν τον βωμον του ταφεθ, ὁς εστιν εν φαραγγι υἱου εννομ, του κατακαιειν τους υἱους αυτων και τας θυγατερας αυτων εν πυρι, ὁ ουκ ενετειλαμην αυτοις, και ου διενοηθην εν τη καρδια μου.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και ουκ ερουσιν ετι, βωμος του ταφεθ και φαραγξ υἱου εννομ, αλλʼ ἡ φαραγξ των ανηρημενων· και θαψουσιν εν τω ταφεθ, δια το μη ὑπαρχειν τοπον.
και εσονται οἱ νεκροι του λαου τουτου εις βρωσιν τοις πετεινοις του ουρανου, και τοις θηριοις της γης, και ουκ εσται ὁ αποσοβων.
και καταλυσω εκ πολεων ιουδα και εκ διοδων ἱερουσαλημ φωνην ευφραινομενων, και φωνην χαιροντων, φωνην νυμφιου, και φωνην νυμφης, ὁτι εις ερημωσιν εσται πασα ἡ γη.
8
εν τω καιρω εκεινω, λεγει κυριος, εξοισουσι τα οστα των βασιλεων ιουδα, και τα οστα των αρχοντων αυτου, και τα οστα των ἱερεων, και τα οστα προφητων, και τα οστα των κατοικουντων εν ἱερουσαλημ εκ των ταφων αυτων,
και ψυξουσιν αυτα προς τον ἡλιον και την σεληνην, και προς παντας τους αστερας, και προς πασαν την στρατιαν του ουρανου, ἁ ηγαπησαν, και οἱς εδουλευσαν, και ὡν επορευθησαν οπισω αυτων, και ὡν αντειχοντο, και οἱς προσεκυνησαν αυτοις· ου κοπησονται, και ου ταφησονται, και εσονται εις παραδειγμα επι προσωπου της γης,
ὁτι εἱλοντο τον θανατον η την ζωην, και πασι τοις καταλοιποις τοις καταλειφθεισιν απο της γενεας εκεινης, εν παντι τοπω οὑ εαν εξωσω αυτους εκει.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, μη ὁ πιπτων ουκ ανισταται; η ὁ αποστρεφων ουκ αναστρεφει;
διατι απεστρεψεν ὁ λαος μου οὑτος αποστροφην αναιδη, και κατεκρατηθησαν εν τη προαιρεσει αυτων, και ουκ ηθελησαν του επιστρεψαι;
ενωτισασθε δη, και ακουσατε· ουχ οὑτω λαλησουσιν, ουκ εστιν ανθρωπος ὁ μετανοων απο της κακιας αυτου, λεγων, τι εποιησα; διελιπεν ὁ τρεχων απο του δρομου αυτου, ὡς ἱππος καθιδρος εν χρεμετισμω αυτου.
και ἡ ασιδα εν τω ουρανω εγνω τον καιρον αυτης, τρυγων και χελιδων αγρου, στρουθια εφυλαξαν καιρους εισοδων ἑαυτων, ὁ δε λαος μου οὑτος ουκ εγνω τα κριματα κυριου.
πως ερειτε, ὁτι σοφοι εσμεν ἡμεις, και νομος κυριου μεθʼ ἡμων εστιν; εις ματην εγενηθη σχοινος ψευδης γραμματευσιν.
ησχυνθησαν σοφοι, και επτοηθησαν και ἑαλωσαν, ὁτι τον νομον κυριου απεδοκιμασαν· σοφια τις εστιν εν αυτοις;
διατουτο δωσω τας γυναικας αυτων ἑτεροις, και τους αγρους αυτων τοις κληρονομοις,
και συναξουσι τα γεννηματα αυτων, λεγει κυριος. ουκ εστι σταφυλη εν ταις αμπελοις, και ουκ εστι συκα εν ταις συκαις, και τα φυλλα κατερῥυηκεν.
επι τι ἡμεις καθημεθα; συναχθητε, και εισελθωμεν εις τας πολεις τας οχυρας, και απορῥιφωμεν εκει, ὁτι ὁ θεος απερῥιψεν ἡμας, και εποτισεν ἡμας ὑδωρ χολης, ὁτι ἡμαρτομεν εναντιον αυτου.
συνηχθημεν εις ειρηνην, και ουκ ην αγαθα, εις καιρον ιασεως, και ιδου σπουδη.
εκ δαν ακουσομεθα φωνην οξυτητος ἱππων αυτου· απο φωνης χρεμετισμου ἱππασιας ἱππων αυτου εσεισθη πασα ἡ γη. και ἡξει και καταφαγεται την γην, και το πληρωμα αυτης, πολιν και τους κατοικουντας εν αυτη.
διοτι ιδου εγω εξαποστελλω εις ὑμας οφεις θανατουντας, οἱς ουκ εστιν επασαι, και δηξονται ὑμας
ανιατα μετʼ οδυνης καρδιας ὑμων απορουμενης.
ιδου φωνη κραυγης θυγατρος λαου μου απο γης μακροθεν· μη κυριος ουκ εστιν εν σιων; η βασιλευς ουκ εστιν εκει; διοτι παρωργισαν με εν τοις γλυπτοις αυτων, και εν ματαιοις αλλοτριοις.
διηλθε θερος, παρηλθεν αμητος, και ἡμεις ου διεσωθημεν.
επι συντριμματι θυγατρος λαου μου εσκοτωθην· εν απορια κατισχυσαν με ωδινες ὡς τικτουσης.
και μη ῥητινη ουκ εστιν εν γαλααδ, η ιατρος ουκ εστιν εκει; διατι ουκ ανεβη ιασις θυγατρος λαου μου;
τις δωσει κεφαλη μου ὑδωρ, και οφθαλμοις μου πηγην δακρυων; και κλαυσομαι τον λαον μου τουτον ἡμερας και νυκτος, τους τετραυματισμενους θυγατρος λαου μου.
9
τις δωη μοι εν τη ερημω σταθμον εσχατον, και καταλειψω τον λαον μου, και απελευσομαι απʼ αυτων; ὁτι παντες μοιχωνται, συνοδος αθετουντων,
και ενετειναν την γλωσσαν αυτων ὡς τοξον· ψευδος, και ου πιστις ενισχυσεν επι της γης, ὁτι εκ κακων εις κακα εξηλθοσαν, και εμε ουκ εγνωσαν, φησι κυριος.
ἑκαστος απο του πλησιον αυτου φυλαξασθε, και επʼ αδελφοις αυτων μη πεποιθατε, ὁτι πας αδελφος πτερνη πτερνιει, και πας φιλος δολιως πορευσεται.
ἑκαστος κατα του φιλου αυτου καταπαιξεται, αληθειαν ου μη λαλησωσι· μεμαθηκεν ἡ γλωσσα αυτων λαλειν ψευδη, ηδικησαν, και ου διελιπον του επιστρεψαι.
τοκος επι τοκω, και δολος επι δολω· ουκ ηθελον ειδεναι με, φησι κυριος.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω πυρωσω αυτους, και δοκιμω αυτους· ὁτι ποιησω απο προσωπου πονηριας θυγατρος λαου μου.
βολις τιτρωσκουσα ἡ γλωσσα αυτων, δολια τα ῥηματα του στοματος αυτων· τω πλησιον αυτου λαλει ειρηνικα, και εν ἑαυτω εχει την εχθραν.
μη επι τουτοις ουκ επισκεψομαι; λεγει κυριος· η εν λαω τοιουτω ουκ εκδικησει ἡ ψυχη μου;
επι τα ορη λαβετε κοπετον, και επι τας τριβους της ερημου θρηνον, ὁτι εξελιπον παρα το μη ειναι ανθρωπους· ουκ ηκουσαν φωνην ὑπαρξεως απο πετεινων του ουρανου, και ἑως κτηνων, εξεστησαν, ωχοντο.
και δωσω την ἱερουσαλημ εις μετοικιαν, και εις κατοικητηριον δρακοντων, και τας πολεις ιουδα εις αφανισμον θησομαι, παρα το μη κατοικεισθαι.
τις ὁ ανθρωπος ὁ συνετος, και συνετω τουτο; και ὡ λογος στοματος κυριου προς αυτον, αναγγειλατω ὑμιν, ἑνεκεν τινος απωλετο ἡ γη, ανηφθη, ὡς ερημος, παρα το μη διοδευεσθαι αυτην;
και ειπε κυριος προς με, δια το εγκαταλιπειν αυτους τον νομον μου, ὁν εδωκα προ προσωπου αυτων, και ουκ ηκουσαν της φωνης μου,
αλλʼ επορευθησαν οπισω των αρεστων της καρδιας αυτων της κακης, και οπισω των ειδωλων ἁ εδιδαξαν αυτους οἱ πατερες αυτων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ιδου εγω ψωμιω αυτους αναγκας, και ποτιω αυτους ὑδωρ χολης,
και διασκορπιω αυτους εν τοις εθνεσιν, εις οὑς ουκ εγινωσκον αυτοι και οἱ πατερες αυτων, και επαποστελω επʼ αυτους την μαχαιραν, ἑως του εξαναλωσαι αυτους εν αυτη.
ταδε λεγει κυριος, καλεσατε τας θρηνουσας, και ελθετωσαν, και προς τας σοφας αποστειλατε, και φθεγξασθωσαν,
και λαβετωσαν εφʼ ὑμας θρηνον, και καταγαγετωσαν οἱ οφθαλμοι ὑμων δακρυα, και τα βλεφαρα ὑμων ῥειτω ὑδωρ,
ὁτι φωνη οικτρου ηκουσθη εν σιων· πως εταλαιπωρησαμεν, κατησχυνθημεν σφοδρα, ὁτι εγκατελιπομεν την γην, και απερῥιψαμεν τα σκηνωματα ἡμων;
ακουσατε δη γυναικες λογον θεου, και δεξασθω τα ωτα ὑμων λογους στοματος αυτου, και διδαξατε τας θυγατερας ὑμων οικτον, και γυνη την πλησιον αυτης θρηνον.
ὁτι ανεβη θανατος δια των θυριδων ὑμων, εισηλθεν εις την γην ὑμων, του εκτριψαι νηπια εξωθεν, και νεανισκους απο των πλατειων.
και εσονται οἱ νεκροι των ανθρωπων εις παραδειγμα επι προσωπου του πεδιου της γης ὑμων, ὡς χορτος οπισω θεριζοντος, και ουκ εσται ὁ συναγων.
ταδε λεγει κυριος, μη καυχασθω ὁ σοφος εν τη σοφια αυτου, και μη καυχασθω ὁ ισχυρος εν τη ισχυι αυτου, και μη καυχασθω ὁ πλουσιος εν τω πλουτω αυτου,
αλλʼ η εν τουτω καυχασθω ὁ καυχωμενος, συνιειν και γινωσκειν, ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ ποιων ελεος και κριμα και δικαιοσυνην επι της γης, ὁτι εν τουτοις το θελημα μου, λεγει κυριος.
ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και επισκεψομαι επι παντας περιτετμημενους ακροβυστιας αυτων.
επʼ αιγυπτον, και επι ιδουμαιαν, και επι εδωμ, και επι υἱους αμμων, και επι υἱους μωαβ, και επι παντα περικειρομενον τα κατα προσωπον αυτου, τους κατοικουντας εν τη ερημω, ὁτι παντα τα εθνη απεριτμητα σαρκι, και πας οικος ισραηλ απεριτμητοι καρδιας αυτων.
10
ακουσατε τον λογον κυριου, ὁν ελαλησεν εφʼ ὑμας, οικος ισραηλ.
ταδε λεγει κυριος, κατα τας ὁδους των εθνων μη μανθανετε, και απο των σημειων του ουρανου μη φοβεισθε, ὁτι φοβουνται αυτα τοις προσωποις αυτων.
ὁτι τα νομιμα των εθνων ματαια· ξυλον εστιν εκ του δρυμου εκκεκομμενον, εργον τεκτονος, και χωνευμα,
αργυριω και χρυσιω κεκαλλωπισμενα, εν σφυραις και ἡλοις εστερεωσαν αυτα·
θησουσιν αυτα, και ου κινηθησονται· αργυριον τορευτον εστιν, ου πορευσονται,
αργυριον προσβλητον εστιν. απο θαρσεις ἡξει χρυσιον μωφαζ, και χειρ χρυσοχοων, εργα τεχνιτων παντα, ὑακινθον και πορφυραν ενδυσουσιν αυτα.
αιρομενα αρθησονται, ὁτι ουκ επιβησονται· μη φοβηθητε αυτα, ὁτι ου μη κακοποιησωσι, και αγαθον ουκ εστιν εν αυτοις.
οὑτως ερειτε αυτοις, θεοι οἱ τον ουρανον και την γην ουκ εποιησαν, απολεσθωσαν εκ της γης, και ὑποκατωθεν του ουρανου τουτου.
κυριος ὁ ποιησας την γην εν τη ισχυι αυτου, ὁ ανορθωσας την οικουμενην εν τη σοφια αυτου, και τη φρονησει αυτου εξετεινε τον ουρανον,
και πληθος ὑδατος εν ουρανω· και ανηγαγε νεφελας εξ εσχατου της γης, αστραπας εις ὑετον εποιησε, και εξηγαγε φως εκ θησαυρων αυτου.
εμωρανθη πας ανθρωπος απο γνωσεως, κατησχυνθη πας χρυσοχοος επι τοις γλυπτοις αυτου, ὁτι ψευδη εχωνευσεν, ουκ εστι πνευμα εν αυτοις.
ματαια εστιν εργα εμπεπαιγμενα, εν καιρω επισκοπης αυτων απολουνται.
ουκ εστι τοιαυτη μερις τω ιακωβ, ὁτι ὁ πλασας τα παντα, αυτος κληρονομια αυτου, κυριος ονομα αυτω.
συνηγαγεν εξωθεν την ὑποστασιν σου, κατοικουσαν εν εκλεκτοις.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω σκελιζω τους κατοικουντας την γην ταυτην εν θλιψει, ὁπως εὑρεθη ἡ πληγη σου.
ουαι επι συντριμματι σου, αλγηρα ἡ πληγη σου· καγω ειπα, οντως τουτο το τραυμα σου, και κατελαβε σε.
ἡ σκηνη σου εταλαιπωρησεν, ωλετο· και πασαι αἱ δερῥεις σου διεσπασθησαν· οἱ υἱοι μου και τα προβατα μου ουκ εισιν, ουκ εστιν ετι τοπος της σκηνης μου, τοπος των δερῥεων μου.
ὁτι οἱ ποιμενες ηφρονευσαντο, και τον κυριον ουκ εζητησαν· διατουτο ουκ ενοησε πασα ἡ νομη, και διεσκορπισθησαν,
φωνη ακοης ιδου ερχεται και σειαμος μεγας εκ γης βορῥα, του ταξαι τας πολεις ιουδα εις αφανισμον, και κοιτην στρουθων.
οιδα, κυριε, ὁτι ουχι του ανθρωπου ἡ ὁδος αυτου, ουδε ανηρ πορευσεται και κατορθωσει πορειαν αυτου.
παιδευσον ἡμας κυριε, πλην εν κρισει και μη εν θυμω, ἱνα μη ολιγους ἡμας ποιησης.
εκχεον τον θυμον σου επι εθνη τα μη ειδοτα σε, και επι γενεας αἱ το ονομα σου ουκ επεκαλεσαντο, ὁτι κατεφαγον τον ιακωβ και εξανηλωσαν αυτον, και την νομην αυτου ηρημωσαν.
11
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ παρα κυριου προσ ἱερεμιαν, λεγων,
ακουσατε τους λογους της διαθηκης ταυτης, και λαλησεις προς ανδρας ιουδα, και προς τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ,
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, επικαταρατος ὁ ανθρωπος, ὁς ουκ ακουσεται των λογων της διαθηκης ταυτης,
ἡς ενετειλαμην τοις πατρασιν ὑμων, εν ἡμερα ἡ ανηγαγον αυτους εκ γης αιγυπτου εκ καμινου της σιδηρας, λεγων, ακουσατε της φωνης μου, και ποιησατε παντα ὁσα εαν εντειλωμαι ὑμιν, και εσεσθε μοι εις λαον, και εγω εσομαι ὑμιν εις θεον·
ὁπως στησω τον ὁρκον μου, ὁν ωμοσα τοις πατρασιν ὑμων, του δουναι αυτοις γην ῥεουσαν γαλα και μελι, καθως ἡ ἡμερα αὑτη· και απεκριθην και ειπα, γενοιτο κυριε.
και ειπε κυριος προς με, αναγνωθι τους λογους τουτους εν πολεσιν ιουδα, και εξωθεν ἱερουσαλημ, λεγων, ακουσατε τους λογους της διαθηκης ταυτης, και ποιησατε αυτους.
και ουκ εποιησαν.
και ειπε κυριος προς με, εὑρεθη συνδεσμος εν ανδρασιν ιουδα, και εν τοις κατοικουσιν εν ἱερουσαλημ·
επεστραφησαν επι τας αδικιας των πατερων αυτων των προτερον, οἱ ουκ ηθελησαν εισακουσαι των λογων μου, και ιδου αυτοι πορευονται οπισω θεων αλλοτριων, του δουλευειν αυτοις· και διεσκεδασεν οικος ισραηλ και οικος ιουδα την διαθηκην μου, ἡν διεθεμην προς τους πατερας αυτων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω επι τον λαον τουτον κακα, εξ ὡν ου δυνησονται εξελθειν εξ αυτων· και κεκραξονται προς με, και ουκ εισακουσομαι αυτων.
και πορευσονται πολεις ιουδα και οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, και κεκραξονται προς τους θεους, οἱς αυτοι θυμιωσιν αυτοις, οἱ μη σωσουσιν αυτους εν τω καιρω των κακων αυτων.
ὁτι κατʼ αριθμον των πολεων σου ησαν θεοι σου ιουδα, και κατʼ αριθμον εξοδων της ἱερουσαλημ εταξατε βωμους θυμιαν τη βααλ.
και συ μη προσευχου περι του λαου τουτου, και μη αξιου περι αυτων εν δεησει και προσευχη, ὁτι ουκ εισακουσομαι εν τω καιρω εν ὡ επικαλουνται με, εν καιρω κακωσεως αυτων.
τι ἡ ηγαπημενη εν τω οικω μου εποιησε βδελυγμα; μη ευχαι και κρεα ἁγια αφελουσιν απο σου τας κακιας σου, η τουτοις διαφευξη;
ελαιαν ὡραιαν ευσκιον τω ειδει εκαλεσε κυριος το ονομα σου, εις φωνην περιτομης αυτης· ανηφθη πυρ επʼ αυτην, μεγαλη ἡ θλιψις επι σε, ηχρειωθησαν οἱ κλαδοι αυτης·
και κυριος ὁ καταφυτευσας σε, ελαλησεν επι σε κακα αντι της κακιας οικου ισραηλ και οικου ιουδα, ὁ, τι εποιησαν ἑαυτοις του παροργισαι με εν τω θυμιαν αυτους τη βααλ.
κυριε γνωρισον μοι, και γνωσομαι· τοτε ειδον τα επιτηδευματα αυτων.
εγω δε ὡς αρνιον ακακον αγομενον του θυεσθαι, ουκ εγνων· επʼ εμε ελογισαντο λογισμον πονηρον, λεγοντες, δευτε και εμβαλωμεν ξυλον εις τον αρτον αυτου, και εκτριψωμεν αυτον απο γης ζωντων, και το ονομα αυτου ου μη μνησθη ουκετι.
κυριε κρινων δικαια, δοκιμαζων νεφρους και καρδιας, ιδοιμι την παρα σου εκδικησιν εξ αυτων, ὁτι προς σε απεκαλυψα το δικαιωμα μου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος επι τους ανδρας αναθωθ τους ζητουντας την ψυχην μου, τους λεγοντας, ου μη προφητευσεις επι τω ονοματι κυριου, ει δε μη, αποθανη εν ταις χερσιν ἡμων·
ιδου εγω επισκεψομαι επʼ αυτους· οἱ νεανισκοι αυτων εν μαχαιρα αποθανουνται, και οἱ υἱοι αυτων και αἱ θυγατερες αυτων τελευτησουσιν εν λιμω,
και εγκαταλειμμα ουκ εσται αυτων, ὁτι επαξω κακα επι τους κατοικουντας εν αναθωθ, εν ενιαυτω επισκεψεως αυτων.
12
δικαιος ει κυριε, ὁτι απολογησομαι προς σε· πλην κριματα λαλησω προς σε· τι ὁτι ὁδος ασεβων ευοδουται; ευθηνησαν παντες οἱ αθετουντες αθετηματα;
εφυτευσας αυτους, και ερῥιζωθησαν· ετεκνοποιησαντο, και εποιησαν καρπον· εγγυς ει συ του στοματος αυτων, και πορῥω απο των νεφρων αυτων.
και συ κυριε γινωσκεις με, δεδοκιμακας την καρδιαν μου εναντιον σου· ἁγνισον αυτους εις ἡμεραν σφαγης αυτων.
ἑως ποτε πενθησει ἡ γη, και πας ὁ χορτος του αγρου ξηρανθησεται απο κακιας των κατοικουντων εν αυτη; ηφανισθησαν κτηνη και πετεινα, ὁτι ειπαν, ουκ οψεται ὁ θεος ὁδους ἡμων.
σου οἱ ποδες τρεχουσι, και εκλυουσι σε· πως παρασκευαση εφʼ ἱπποις; και εν γη ειρηνης σου πεποιθας· πως ποιησεις εν φρυαγματι του ιορδανου;
ὁτι και οἱ αδελφοι σου και ὁ οικος του πατρος σου, και οὑτοι ηθετησαν σε, και αυτοι εβοησαν, εκ των οπισω σου επισυνηχθησαν· μη πιστευσης εν αυτοις, ὁτι λαλησουσι προς σε καλα.
εγκαταλελοιπα τον οικον μου, αφηκα την κληρονομιαν μου, εδωκα την ηγαπημενην ψυχην μου εις χειρας εχθρων αυτης.
εγενηθη ἡ κληρονομια μου εμοι ὡς λεων εν δρυμω, εδωκεν επʼ εμε την φωνην αυτης, διατουτο εμισησα αυτην.
μη σπηλαιον ὑαινης ἡ κληρονομια μου εμοι, η σπηλαιον κυκλω αυτης; βαδισατε, συναγαγετε παντα τα θηρια του αγρου, και ελθετωσαν του φαγειν αυτην.
ποιμενες πολλοι διεφθειραν τον αμπελωνα μου, εμολυναν την μεριδα μου, εδωκαν την μεριδα την επιθυμητην μου εις ερημον αβατον,
ετεθη εις αφανισμον απωλειας· διʼ εμε αφανισμω ηφανισθη πασα ἡ γη, ὁτι ουκ εστιν ανηρ τιθεμενος εν καρδια.
επι πασαν διεκβολην εν τη ερημω ηλθον ταλαιπωρουντες, ὁτι μαχαιρα του κυριου καταφαγεται απʼ ακρου της γης ἑως ακρου της γης· ουκ εστιν ειρηνη παση σαρκι.
σπειρατε πυρους, και ακανθας θεριζετε· οἱ κληροι αυτων ουκ ωφελησουσιν αυτους· αισχυνθητε απο καυχησεως ὑμων, απο ονειδισμου εναντι κυριου.
ὁτι ταδε λεγει κυριος περι παντων των γειτονων των πονηρων, των ἁπτομενων της κληρονομιας μου, ἡς εμερισα τω λαω μου ισραηλ, ιδου εγω αποσπω αυτους απο της γης αυτων, και τον ιουδαν εκβαλω εκ μεσου αυτων.
και εσται μετα το εκβαλειν με αυτους, επιστρεψω και ελεησω αυτους, και κατοικιω αυτους, ἑκαστον εις την κληρονομιαν αυτου, και ἑκαστον εις την γην αυτου.
και εσται εαν μαθοντες μαθωσι την ὁδον του λαου μου, του ομνυειν τω ονοματι μου, ζη κυριος, καθως εδιδαξαν τον λαον μου ομνυειν τη βααλ, και οικοδομηθησεται εν μεσω του λαου μου.
εαν δε μη επιστρεψωσι, και εξαρω το εθνος εκεινο εξαρσει και απωλεια.
13
ταδε λεγει κυριος, βαδισον και κτησαι σεαυτω περιζωμα λινουν, και περιθου περι την οσφυν σου, και εν ὑδατι ου διελευσεται.
και εκτησαμην το περιζωμα κατα τον λογον κυριου, και περιεθηκα περι την οσφυν μου.
και εγενηθη λογος κυριου προς με, λεγων,
λαβε το περιζωμα το περι την οσφυν σου, και αναστηθι, και βαδισον επι τον ευφρατην, και κατακρυψον αυτο εκει εν τη τρυμαλια της πετρας.
και επορευθην, και εκρυψα αυτο εν τω ευφρατη, καθως ενετειλατο μοι κυριος.
και εγενετο μεθʼ ἡμερας πολλας, και ειπε κυριος προς με, αναστηθι, βαδισον επι τον ευφρατην, και λαβε εκειθεν το περιζωμα, ὁ ενετειλαμην σοι του κατακρυψαι εκει.
και επορευθην επι τον ευφρατην ποταμον, και ωρυξα, και ελαβον το περιζωμα εκ του τοπου οὑ κατωρυξα αυτο εκει, και ιδου διεφθαρμενον ην, ὁ ου μη χρησθη εις ουθεν.
και εγενηθη λογος κυριου προς με, λεγων,
ταδε λεγει κυριος, οὑτω φθερω την ὑβριν ιουδα και την ὑβριν ἱερουσαλημ,
την πολλην ταυτην ὑβριν, τους μη βουλομενους ὑπακουειν των λογων μου, και πορευθεντας οπισω θεων αλλοτριων του δουλευειν αυτοις, και του προσκυνειν αυτοις· και εσονται ὡσπερ το περιζωμα τουτο, ὁ ου χρησθησεται εις ουθεν.
ὁτι καθαπερ κολλαται το περιζωμα περι την οσφυν του ανθρωπου, οὑτως εκολλησα προς εμαυτον τον οικον του ισραηλ, και παντα οικον ιουδα, του γενεσθαι μοι εις λαον ονομαστον, και εις καυχημα, και εις δοξαν, και ουκ εισηκουσαν μου.
και ερεις προς τον λαον τουτον, πας ασκος πληρωθησεται οινου· και εσται εαν ειπωσι προς σε, μη γνοντες ου γνωσομεθα, ὁτι πας ασκος πληρωθησεται οινου;
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω πληρω τους κατοικουντας την γην ταυτην, και τους βασιλεις αυτων τους καθημενους υἱους του δαυιδ επι του θρονου αυτων, και τους ἱερεις και τους προφητας, και τον ιουδαν και παντας τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ, μεθυσματι·
και διασκορπιω αυτους ανδρα και τον αδελφον αυτου, και τους πατερας αυτων, και τους υἱους αυτων εν τω αυτω· ουκ επιποθησω, λεγει κυριος, και ου φεισομαι, και ουκ οικτειρησω απο διαφθορας αυτων.
ακουσατε, και ενωτισασθε, και μη επαιρεσθε, ὁτι κυριος ελαλησε.
δοτε τω κυριω θεω ὑμων δοξαν προ του συσκοτασαι, και προ του προσκοψαι ποδας ὑμων επʼ ορη σκοτεινα· και αναμενειτε εις φως, και εκει σκια θανατου και τεθησονται εις σκοτος.
εαν δε μη ακουσητε, κεκρυμμενως κλαυσεται ἡ ψυχη ὑμων απο προσωπου ὑβρεως, και καταξουσιν οἱ οφθαλμοι ὑμων δακρυα, ὁτι συνετριβη το ποιμνιον κυριου.
ειπατε τω βασιλει και τοις δυναστευουσι, ταπεινωθητε και καθισατε, ὁτι καθηρεθη απο κεφαλης ὑμων στεφανος δοξης ὑμων.
πολεις αἱ προς νοτον, συνεκλεισθησαν, και ουκ ην ὁ ανοιγων· αποικισθη ιουδας, συνετελεσαν αποικιαν τελειαν.
αναλαβε οφθαλμους σου ἱερουσαλημ, και ιδε τους ερχομενους απο βορῥα· που εστι το ποιμνιον ὁ εδοθη σοι, προβατα δοξης σου;
τι ερεις ὁταν επισκεπτωνται σε; και συ εδιδαξας αυτους επι σε μαθηματα εις αρχην· ουκ ωδινες καθεξουσι σε καθως γυναικα τικτουσαν;
και εαν ειπης εν τη καρδια σου, διατι απηντησε μοι ταυτα; δια το πληθος της αδικιας σου ανεκαλυφθη τα οπισθια σου, παραδειγματισθηναι τας πτερνας σου.
ει αλλαξεται αιθιοψ το δερμα αυτου, και παρδαλις τα ποικιλματα αυτης, και ὑμεις δυνησεσθε ευποιησαι μεμαθηκοτες τα κακα.
και διεσπειρα αυτους, ὡς φρυγανα φερομενα ὑπο ανεμου εις ερημον.
οὑτως ὁ κληρος σου, και μερις του απειθειν ὑμας εμοι, λεγει κυριος· ὡς επελαθου μου, και ηλπισας επι ψευδεσι,
καγω αποκαλυψω τα οπισω σου επι το προσωπον σου, και οφθησεται ἡ ατιμια σου,
και ἡ μοιχεια σου, και χρεμετισμος σου, και ἡ απαλλοτριωσις της πορνειας σου· επι των βουνων, και εν τοις αγροις ἑωρακα τα βδελυγματα σου· ουαι σοι ἱερουσαλημ, ὁτι ουκ εκαθαρισθης οπισω μου· ἑως τινος ετι;
14
και εγενετο λογοσ κυριου προσ ἱερεμιαν περι τησ αβροχιασ.
επενθησεν ἡ ιουδαια, και αἱ πυλαι αυτης εκενωθησαν, και εσκοτωθησαν επι της γης, και ἡ κραυγη της ἱερουσαλημ ανεβη·
και οἱ μεγιστανες αυτης απεστειλαν τους νεωτερους αυτων εφʼ ὑδωρ· ηλθοσαν επι τα φρεατα, και ουχ εὑροσαν ὑδωρ, και απεστρεψαν τα αγγεια αυτων κενα.
και τα εργα της γης εξελιπεν, ὁτι ουκ ην ὑετος· ησχυνθησαν οἱ γεωργοι, επεκαλυψαν τας κεφαλας αυτων.
και ελαφοι εν αγρω ετεκον, και εγκατελιπον, ὁτι ουκ ην βοτανη.
ονοι αγριοι εστησαν επι ναπας, και εἱλκυσαν ανεμον, εξελιπον οἱ οφθαλμοι αυτων, ὁτι ουκ ην χορτος.
αἱ ἁμαρτιαι ἡμων αντεστησαν ἡμιν· κυριε ποιησον ἡμιν ἑνεκεν σου, ὁτι πολλαι αἱ ἁμαρτιαι ἡμων εναντιον σου, ὁτι σοι ἡμαρτομεν.
ὑπομονη ισραηλ κυριε, και σωζεις εν καιρω κακων· ἱνατι ἑγενηθης ὡσει παροικος επι της γης, και ὡς αυτοχθων εκκλινων εις καταλυμα;
μη εση ὡσπερ ανθρωπος ὑπνων, η ὡς ανηρ ου δυναμενος σωζειν; και συ εν ἡμιν ει κυριε, και το ονομα σου επικεκληται εφʼ ἡμας· μη επιλαθη ἡμων.
οὑτως λεγει κυριος τω λαω τουτω, ηγαπησαν κινειν ποδας αυτων, και ουκ εφεισαντο, και ὁ θεος ουκ ευωδωσεν εν αυτοις· νυν μνησθησεται της αδικιας αυτων.
και ειπε κυριος προς με, μη προσευχου περι του λαου τουτου εις αγαθα,
ὁτι εαν νηστευσωσιν, ουκ εισακουσομαι της δεησεως αυτων· και εαν προσενεγκωσιν ὁλοκαυτωματα και θυσιας, ουκ ευδοκησω εν αυτοις, ὁτι εν μαχαιρα και εν λιμω και εν θανατω εγω συντελεσω αυτους.
και ειπα, ὁ ων κυριε, ιδου οἱ προφηται αυτων προφητευουσι, και λεγουσιν, ουκ οψεσθε μαχαιραν, ουδε λιμος εσται εν ὑμιν, ὁτι αληθειαν και ειρηνην δωσω επι της γης, και εν τω τοπω τουτω.
και ειπε κυριος προς με, ψευδη οἱ προφηται προφητευουσιν επι τω ονοματι μου, ουκ απεστειλα αυτους, και ουκ ενετειλαμην αυτοις, και ουκ ελαλησα προς αυτους· ὁτι ὁρασεις ψευδεις, και μαντειας, και οιωνισματα, και προαιρεσεις καρδιας αυτων αυτοι προφητευουσιν ὑμιν.
διατουτο ταδε λεγει κυριος περι των προφητων των προφητευοντων επι τω ονοματι μου ψευδη, και εγω ουκ απεστειλα αυτους, οἱ λεγουσι, μαχαιρα και λιμος ουκ εσται επι της γης ταυτης· εν θανατω νοσερω αποθανουνται, και εν λιμω συντελεσθησονται οἱ προφηται,
και ὁ λαος, οἱς αυτοι προφητευουσιν αυτοις, και εσονται ερῥιμμενοι εν ταις ὁδοις ἱερουσαλημ, απο προσωπου μαχαιρας και του λιμου, και ουκ εσται ὁ θαπτων αυτους, και αἱ γυναικες αυτων, και οἱ υἱοι αυτων, και αἱ θυγατερες αυτων, και εκχεω επʼ αυτους τα κακα αυτων.
και ερεις προς αυτους τον λογον τουτον, καταγαγετε επ οφθαλμους ὑμων δακρυα ἡμερας και νυκτος, και μη διαλιπετωσαν, ὁτι συντριμματι συνετριβη θυγατηρ λαου μου, και πληγη οδυνηρα σφοδρα.
εαν εξελθω εις το πεδιον, και ιδου τραυματιαι μαχαιρας· και εαν εισελθω εις την πολιν, και ιδου πονος λιμου· ὁτι ἱερευς και προφητης επορευθησαν εις γην, ἡν ουκ ηδεισαν.
μη αποδοκιμαζων απεδοκιμασας τον ιουδαν, και απο σιων απεστη ἡ ψυχη σου; ἱνατι επαισας ἡμας, και ουκ εστιν ἡμιν ιασις; ὑπεμειναμεν εις ειρηνην, και ουκ ην αγαθα, εις καιρον ιασεως, και ιδου ταραχη.
εγνωμεν κυριε ἁμαρτηματα ἡμων, αδικιας πατερων ἡμων, ὁτι ἡμαρτομεν εναντιον σου.
κοπασον δια το ονομα σου, μη απολεσης θρονον δοξης σου· μνησθητι, μη διασκεδασης την διαθηκην σου την μεθʼ ἡμων.
μη εστιν εν ειδωλοις των εθνων ὑετιζων; και ει ὁ ουρανος δωσει πλησμονην αυτου, ουχι συ ει αυτος; και ὑπομενουμεν σε κυριε, ὁτι συ εποιησας παντα ταυτα.
15
και ειπε κυριος προς με, εαν στη μωυσης και σαμουηλ προ προσωπου μου, ουκ εστιν ἡ ψυχη μου προς αυτους· εξαποστειλον τον λαον τουτον, και εξελθετωσαν.
και εσται εαν ειπωσι προς σε, που εξελευσομεθα; και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ὁσοι εις θανατον, εις θανατον· και ὁσοι εις μαχαιραν, εις μαχαιραν· και ὁσοι εις λιμον, εις λιμον· και ὁσοι εις αιχμαλωσιαν, εις αιχμαλωσιαν.
και εκδικησω επʼ αυτους τεσσαρα ειδη, λεγει κυριος· την μαχαιραν εις σφαγην, και τους κυνας εις διασπασμον, και τα θηρια της γης, και τα πετεινα του ουρανου εις βρωσιν και διαφθοραν.
και παραδωσω αυτους εις αναγκας πασαις ταις βασιλειαις της γης, δια μανασση υἱον εζεκιου βασιλεως ιουδα, περι παντων ὡν εποιησεν εν ἱερουσαλημ.
τις φεισεται επι σοι ἱερουσαλημ; και τις δειλιασει επι σοι; η τις ανακαμψει εις ειρηνην σοι;
συ απεστραφης με, λεγει κυριος, οπισω πορευση· και εκτενω την χειρα μου, και διαφθερω σε, και ουκετι ανησω αυτους·
και διασπερω αυτους εν διασπορα εν πυλαις λαου μου ητεκνωθησαν, απωλεσαν τον λαον μου δια τας κακιας αυτων.
επληθυνθησαν αἱ χηραι αυτων ὑπερ την αμμον της θαλασσης· επηγαγον επι μητερα νεανισκους, ταλαιπωριαν εν μεσημβρια, επερῥιψα επʼ αυτην εξαιφνης τρομον και σπουδην.
εκενωθη ἡ τικτουσα ἑπτα, απεκακησεν ἡ ψυχη αυτης, επεδυ ὁ ἡλιος αυτη ετι μεσουσης της ἡμερας, κατησχυνθη και ωνειδισθη· τους καταλοιπους αυτων εις μαχαιραν δωσω εναντιον των εχθρων αυτων.
οιμοι εγω, μητερ, ὡς τινα με ετεκες ανδρα δικαζομενον, και διακρινομενον παση τη γη· ουτε ωφελησα, ουτε ωφελησε με ουδεις· ἡ ισχυς μου εξελιπεν εν τοις καταρωμενοις με.
γενοιτο δεσποτα κατευθυνοντων αυτων· ει μη παρεστην σοι εν καιρω των κακων αυτων, και εν καιρω θλιψεως αυτων, εις αγαθα προς τον εχθρον.
ει γνωσθησεται σιδηρος; και περιβολαιον χαλκουν ἡ ισχυς σου.
και τους θησαυρους σου εις προνομην δωσω ανταλλαγμα, δια πασας τας ἁμαρτιας σου, και εν πασι τοις ὁριοις σου.
και καταδουλωσω σε κυκλω τοις εχθροις σου, εν τη γη ἡ ουκ ηδεις· ὁτι πυρ εκκεκαυται εκ του θυμου μου, εφʼ ὑμας καυθησεται.
κυριε μνησθητι μου, και επισκεψαι με, και αθωωσον με απο των καταδιωκοντων με, μη εις μακροθυμιαν· γνωθι, ὡς ελαβον περι σου ονειδισμον
ὑπο των αθετουντων τους λογους σου· συντελεσον αυτους· και εσται ὁ λογος σου εμοι εις ευφροσυνην και χαραν καρδιας μου, ὁτι επικεκληται το ονομα σου επʼ εμοι, κυριε παντοκρατωρ.
ουκ εκαθισα εν συνεδριω αυτων παιζοντων, αλλα ευλαβουμην απο προσωπου χειρος σου· καταμονας εκαθημην, ὁτι πικριας ενεπλησθην.
ἱνατι οἱ λυπουντες με κατισχυουσι μου; ἡ πληγη μου στερεα, ποθεν ιαθησομαι; γινομενη εγενηθη μοι ὡς ὑδωρ ψευδες, ουκ εχον πιστιν.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, εαν επιστρεψης, και αποκαταστησω σε, και προ προσωπου μου στηση· και εαν εξαγαγης τιμιον απο αναξιου, ὡς το στομα μου εση· και αναστρεψουσιν αυτοι προς σε, και συ ουκ αναστρεψεις προς αυτους.
και δωσω σε τω λαω τουτω, ὡς τειχος οχυρον, χαλκουν· και πολεμησουσι προς σε, και ου μη δυνωνται προς σε, διοτι μετα σου ειμι του σωζειν σε,
και του εξαιρεισθαι σε εκ χειρος πονηρων, και λυτρωσομαι σε εκ χειρος λοιμων.
16
και συ μη λαβης γυναικα, λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ,
και ου γεννηθησεται σοι υἱος, ουδε θυγατηρ εν τω τοπω τουτω.
ὁτι ταδε λεγει κυριος περι των υἱων και περι των θυγατερων των γεννωμενων εν τω τοπω τουτω, και περι των μητερων αυτων των τετοκυιων αυτους, και περι των πατερων αυτων των γεγεννηκοτων αυτους εν τη γη ταυτη,
εν θανατω νοσερω αποθανουνται, ου κοπησονται, και ου ταφησονται· εις παραδειγμα επι προσωπου της γης εσονται· και τοις θηριοις της γης εσονται και τοις πετεινοις του ουρανου· εν μαχαιρα πεσουνται, και εν λιμω συντελεσθησονται.
ταδε λεγει κυριος, μη εισελθης εις θιασον αυτων, και μη πορευθης του κοψασθαι, και μη πενθησης αυτους, ὁτι αφεστακα την ειρηνην μου απο του λαου τουτου·
ου μη κοψονται αυτους, ουδε εντομιδας ου μη ποιησουσι, και ου ξυρηθησονται,
και ου μη κλασθη αρτος εν πενθει αυτων εις παρακλησιν επι τεθνηκοτι· ου ποτιουσιν αυτον ποτηριον εις παρακλησιν επι πατρι και μητρι αυτου.
εις οικιαν ποτου ουκ εισελευση συ, συγκαθισαι μετʼ αυτων του φαγειν και πιειν.
διοτι ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ιδου εγω καταλυω εκ του τοπου τουτου ενωπιον των οφθαλμων ὑμων, και εν ταις ἡμεραις ὑμων, φωνην χαρας, και φωνην ευφροσυνης, φωνην νυμφιου, και φωνην νυμφης.
και εσται ὁταν αναγγειλης τω λαω τουτω ἁπαντα τα ῥηματα ταυτα, και ειπωσι προς σε, διατι ελαλησε κυριος εφʼ ἡμας παντα τα κακα ταυτα; τις ἡ αδικια ἡμων; και τις ἡ ἁμαρτια ἡμων, ἡν ἡμαρτομεν εναντι κυριου του θεου ἡμων;
και ερεις προς αυτους, ανθʼ ὡν εγκατελιπον με οἱ πατερες ὑμων, λεγει κυριος, και ωχοντο οπισω θεων αλλοτριων, και εδουλευσαν αυτοις, και προσεκυνησαν αυτοις, και εμε εγκατελιπον, και τον νομον μου ουκ εφυλαξαντο·
και ὑμεις επονηρευσασθε ὑπερ τους πατερας ὑμων· και ιδου ὑμεις πορευεσθε ἑκαστος οπισω των αρεστων της καρδιας ὑμων της πονηρας, του μη ὑπακουειν μου.
και απορῥιψω ὑμας απο της γης ταυτης εις την γην, ἡν ουκ ηδειτε ὑμεις και οἱ πατερες ὑμων, και δουλευσετε εκει θεοις ἑτεροις, οἱ ου δωσουσιν ὑμιν ελεος.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και ουκ ερουσιν ετι, ζη κυριος ὁ αναγαγων τους υἱους ισραηλ εκ γης αιγυπτου,
αλλα, ζη κυριος, ὁς ανηγαγε τον οικον ισραηλ απο γης βορῥα, και απο πασων των χωρων οὑ εξωσθησαν εκει· και αποκαταστησω αυτους εις την γην αυτων, ἡν εδωκα τοις πατρασιν αυτων.
ιδου εγω αποστελλω τους ἁλιεις τους πολλους, λεγει κυριος, και ἁλιευσουσιν αυτους· και μετα ταυτα αποστελλω τους πολλους θηρευτας, και θηρευσουσιν αυτους επανω παντος ορους, και επανω παντος βουνου, και εκ των τρυμαλιων των πετρων.
ὁτι οἱ οφθαλμοι μου επι πασας τας ὁδους αυτων, και ουκ εκρυβη τα αδικηματα αυτων απεναντι των οφθαλμων μου.
και ανταποδωσω διπλας τας κακιας αυτων, και τας ἁμαρτιας αυτων, εφʼ αἱς εβεβηλωσαν την γην μου εν τοις θνησιμαιοις των βδελυγματων αυτων, και εν ταις ανομιαις αυτων, εν αἱς επλημμελησαν την κληρονομιαν μου.
κυριε συ ισχυς μου, και βοηθεια μου, και καταφυγη μου εν ἡμεραις κακων· προς σε εθνη ἡξουσιν απʼ εσχατου της γης, και ερουσιν, ὡς ψευδη εκτησαντο οἱ πατερες ἡμων ειδωλα, και ουκ εστιν εν αυτοις ωφελημα;
ει ποιησει ἑαυτω ανθρωπος θεους, και οὑτοι ουκ εισι θεοι.
διατουτο ιδου εγω δηλωσω αυτοις εν τω καιρω τουτω την χειρα μου, και γνωριω αυτοις την δυναμιν μου, και γνωσονται, ὁτι ονομα μοι κυριος.
17
επικαταρατος ὁ ανθρωπος, ὁς την ελπιδα εχει επʼ ανθρωπον, και στηρισει σαρκα βραχιονος αυτου επʼ αυτον, και απο κυριου αποστη ἡ καρδια αυτου.
και εσται ὡς ἡ αγριομυρικη ἡ εν τη ερημω, ουκ οψεται ὁταν ελθη τα αγαθα, και κατασκηνωσει εν ἁλιμοις, και εν ερημω, εν γη ἁλμυρα ἡτις ου κατοικειται.
και ευλογημενος ὁ ανθρωπος, ὁς πεποιθεν επι τω κυριω, και εσται κυριος ελπις αυτου·
και εσται ὡς ξυλον ευθηνουν παρʼ ὑδατα, και επι ικμαδα βαλει ῥιζαν αυτου· ου φοβηθησεται ὁταν ελθη καυμα, και εσται επʼ αυτω στελεχη αλσωδη, εν ενιαυτω αβροχιας ου φοβηθησεται, και ου διαλειψει ποιων καρπον.
βαθεια ἡ καρδια παρα παντα, και ανθρωπος εστι, και τις γνωσεται αυτον;
εγω κυριος εταζων καρδιας, και δοκιμαζων νεφρους, του δουναι ἑκαστω κατα τας ὁδους αυτου, και κατα τους καρπους των επιτηδευματων αυτου.
εφωνησε περδιξ, συνηγαγεν ἁ ουκ ετεκε, ποιων πλουτον αυτου ου μετα κρισεως· εν ἡμισει ἡμερων αυτου εγκαταλειψουσιν αυτον, και επʼ εσχατων αυτου εσται αφρων.
θρονος δοξης ὑψωμενος, ἁγιασμα ἡμων,
ὑπομονη ισραηλ· κυριε, παντες οἱ καταλιποντες σε καταισχυνθητωσαν, αφεστηκοτες επι της γης γραφητωσαν, ὁτι εγκατελιπον πηγην ζωης, τον κυριον.
ιασαι με κυριε, και ιαθησομαι· σωσον με, και σωθησομαι, ὁτι καυχημα μου συ ει.
ιδου αυτοι λεγουσι προς με, που εστιν ὁ λογος κυριου; ελθετω.
εγω δε ουκ εκοπιασα κατακολουθων οπισω σου, και ἡμεραν ανθρωπου ουκ επεθυμησα· συ επιστη· τα εκπορευομενα δια των χειλεων μου, προ προσωπου σου εστι.
μη γενηθης μοι εις αλλοτριωσιν, φειδομενος μου εν ἡμερα πονηρα.
καταισχυνθητωσαν οἱ διωκοντες με, και μη καταισχυνθειην εγω· πτοηθειησαν αυτοι, και μη πτοηθειην εγω· επαγαγε επʼ αυτους ἡμεραν πονηραν, δισσον συντριμμα συντριψον αυτους.
ταδε λεγει κυριος, βαδισον, και στηθι εν ταις πυλαις υἱων λαου σου, εν αἱς εισπορευονται εν αυταις βασιλεις ιουδα, και εν αἱς εκπορευονται εν αυταις, και εν πασαις ταις πυλαις ἱερουσαλημ,
και ερεις αυτοις, ακουσατε τον λογον κυριου βασιλεις ιουδα, και πασα ιουδαια, και πασα ἱερουσαλημ, οἱ εισπορευομενοι εν ταις πυλαις ταυταις·
ταδε λεγει κυριος, φυλασσεσθε τας ψυχας ὑμων, και μη αιρετε βασταγματα εν τη ἡμερα των σαββατων, και μη εκπορευεσθε ταις πυλαις ἱερουσαλημ,
και μη εκφερετε βασταγματα εξ οικιων ὑμων εν τη ἡμερα των σαββατων, και παν εργον ου ποιησετε· ἁγιασατε την ἡμεραν των σαββατων, καθως ενετειλαμην τοις πατρασιν ὑμων. και ουκ ηκουσαν, και ουκ εκλιναν το ους αυτων,
και εσκληρυναν τον τραχηλον αυτων ὑπερ τους πατερας αυτων, του μη ακουσαι μου, και του μη δεξασθαι παιδειαν.
και ἑσται, εαν εισακουσητε μου, λεγει κυριος, του μη εισφερειν βασταγματα δια των πυλων της πολεως ταυτης εν τη ἡμερα των σαββατων και ἁγιαζειν την ἡμεραν των σαββατων, του μη ποιειν παν εργον,
και εισελευσονται δια των πυλων της πολεως ταυτης βασιλεις και αρχοντες καθημενοι επι θρονου δαυιδ, και επιβεβηκοτες εφʼ ἁρμασι και ἱπποις αυτων, αυτοι και οἱ αρχοντες αυτων, ανδρες ιουδα και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ· και κατοικισθησεται ἡ πολις αὑτη εις τον αιωνα.
και ἡξουσιν εκ των πολεων ιουδα, και κυκλοθεν ἱερουσαλημ, και εκ γης βενιαμιν, και εκ γης πεδινης, και εκ του ορους, και εκ της προς νοτον, φεροντες ὁλοκαυτωματα και θυσιας και θυμιαματα και μαννα και λιβανον, φεροντες αινεσιν εις οικον κυριου.
και εσται εαν μη ακουσητε μου του ἁγιαζειν την ἡμεραν των σαββατων, του μη αιρειν βασταγματα, και μη εισπορευεσθαι ταις πυλαις ἱερουσαλημ εν τη ἡμερα των σαββατων, και αναψω πυρ εν ταις πυλαις αυτης, και καταφαγεται αμφοδα ἱερουσαλημ, και ου σβεσθησεται.
18
ὁ λογος ὁ γενομενος παρα κυριου προς ἱερεμιαν, λεγων,
αναστηθι, και καταβηθι εις οικον του κεραμεως, και εκει ακουση τους λογους μου.
και κατεβην εις τον οικον του κεραμεως, και ιδου αυτος εποιει εργον επι των λιθων.
και επεσε το αγγειον, ὁ αυτος εποιει εν ταις χερσιν αυτου· και παλιν αυτος εποιησεν αυτο αγγειον ἑτερον, καθως ηρεσεν ενωπιον αυτου ποιησαι.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
ει καθως ὁ κεραμευς οὑτος ου δυνησομαι του ποιησαι ὑμας οικος ισραηλ; ιδου, ὡς ὁ πηλος του κεραμεως, ὑμεις εστε εν χερσι μου.
περας λαλησω επι εθνος, η επι βασιλειαν του εξαραι αυτους, και του απολλυειν,
και επιστραφη το εθνος εκεινο απο παντων των κακων αυτων, και μετανοησω περι των κακων, ὡν ελογισαμην, του ποιησαι αυτοις.
και περας λαλησω επι εθνος και βασιλειαν, του ανοικοδομεισθαι και του καταφυτευεσθαι,
και ποιησωσι τα πονηρα εναντιον μου, του μη ακουειν της φωνης μου, και μετανοησω περι των αγαθων ὡν ελαλησα, του ποιησαι αυτοις.
και νυν ειπον προς ανδρας ιουδα, και προς τους κατοικουντας ἱερουσαλημ, ιδου εγω πλασσω εφʼ ὑμας κακα, και λογιζομαι εφʼ ὑμας λογισμον· αποστραφητω δη ἑκαστος απο ὁδου αυτου της πονηρας, και καλλιονα ποιησατε τα επιτηδευματα ὑμων.
και ειπαν, ανδριουμεθα, ὁτι οπισω των αποστροφων ἡμων πορευσομεθα, και ἑκαστος τα αρεστα της καρδιας αυτου της πονηρας ποιησομεν.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ερωτησατε δη εν εθνεσι, τις ηκουσε τοιαυτα φρικτα ἁ εποιησε σφοδρα παρθενος ισραηλ;
μη εκλειψουσιν απο πετρας μαστοι, η χιων απο του λιβανου; μη εκκλινη ὑδωρ βιαιως ανεμω φερομενον;
ὁτι επελαθοντο μου λαος μου, εις κενον εθυμιασαν και ασθενησουσιν εν ταις ὁδοις αυτων σχοινους αιωνιους, του επιβηναι τριβους ουκ εχοντας ὁδον εις πορειαν,
του ταξαι την γην αυτων εις αφανισμον, και συριγμα αιωνιον· παντες οἱ διαπορευομενοι διʼ αυτης εκστησονται, και κινησουσι την κεφαλην αυτων.
ὡς ανεμον καυσωνα διασπερω αυτους κατα προσωπον εχθρων αυτων, δειξω αυτοις ἡμεραν απωλειας αυτων.
και ειπεν, δευτε και λογισωμεθα επι ἱερεμιαν λογισμον, ὁτι ουκ απολειται νομος απο ἱερεως, και βουλη απο συνετου, και λογος απο προφητου· δευτε και παταξωμεν αυτον εν γλωσση, και ακουσομεθα παντας τους λογους αυτου.
εισακουσον μου κυριε, και εισακουσον της φωνης του δικαιωματος μου.
ει ανταποδιδοται αντι αγαθων κακα, ὁτι συνελαλησαν ῥηματα κατα της ψυχης μου, και την κολασιν αυτων εκρυψαν μοι· μνησθητι ἑστηκοτος μου κατα προσωπον σου, του λαλησαι ὑπερ αυτων αγαθα, του αποστρεψαι τον θυμον σου απʼ αυτων.
διατουτο δος τους υἱους αυτων εις λιμον, και αθροισον αυτους εις χειρας μαχαιρας· γενεσθωσαν αἱ γυναικες αυτων ατεκνοι και χηραι, και οἱ ανδρες αυτων γενεσθωσαν ανηρημενοι θανατω, και οἱ νεανισκοι αυτων πεπτωκοτες μαχαιρα εν πολεμω.
γενηθητω κραυγη εν ταις οικιαις αυτων· επαξεις επʼ αυτους ληστας αφνω, ὁτι ενεχειρησαν λογον εις συλληψιν μου, και παγιδας εκρυψαν επʼ εμε.
και συ, κυριε, εγνως ἁπασαν την βουλην αυτων επʼ εμε εις θανατον· μη αθωωσης τας αδικιας αυτων, και τας ἁμαρτιας αυτων απο προσωπου σου μη εξαλειψης· γενεσθω ἡ ασθενεια αυτων εναντιον σου, εν καιρω θυμου σου ποιησον εν αυτοις.
19
τοτε ειπε κυριος προς με, βαδισον, και κτησαι βικον πεπλασμενον οστρακινον, και αξεις απο των πρεσβυτερων του λαου και απο των ἱερεων,
και εξελευση εις το πολυανδριον υἱων των τεκνων αυτων, ὁ εστιν επι των προθυρων πυλης της χαρσειθ· και αναγνωθι εκει παντας τους λογους τουτους, οὑς αν λαλησω προς σε,
και ερεις αυτοις,
ανθʼ ὡν εγκατελιπον με, και απηλλοτριωσαν τον τοπον τουτον, και εθυμιασαν εν αυτω θεοις αλλοτριοις, οἱς ουκ ηδεισαν αυτοι και οἱ πατερες αυτων· και οἱ βασιλεις ιουδα επλησαν τον τοπον τουτον αἱματων αθωων,
και ωκοδομησαν ὑψηλα τη βααλ, του κατακαιειν τους υἱους αυτων εν πυρι, ἁ ουκ ενετειλαμην, ουδε διενοηθην εν τη καρδια μου.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και ου κληθησεται τω τοπω τουτω ετι διαπτωσις και πολυανδριον υἱου εννωμ, αλλʼ η πολυανδριον της σφαγης.
και σφαξω την βουλην ιουδα, και την βουλην ἱερουσαλημ εν τω τοπω τουτω, και καταβαλω αυτους εν μαχαιρα εναντιον των εχθρων αυτων, και εν χερσι των ζητουντων τας ψυχας αυτων· και δωσω τους νεκρους αυτων εις βρωσιν τοις πετεινοις του ουρανου και τοις θηριοις της γης·
και καταξω την πολιν ταυτην εις αφανισμον, και εις συρισμον· πας ὁ παραπορευομενος επʼ αυτης σκυθρωπασει, και συριει ὑπερ πασης της πληγης αυτης.
και εδονται τας σαρκας των υἱων αυτων, και τας σαρκας των θυγατερων αυτων· και ἑκαστος τας σαρκας του πλησιον αυτου εδονται εν τη περιοχη, και εν τη πολιορκια ἡ πολιορκησουσιν αυτους οἱ εχθροι αυτων.
και συντριψεις τον βικον κατʼ οφθαλμους των ανδρων των εκπορευομενων μετα σου,
και ερεις, ταδε λεγει κυριος, οὑτως συντριψω τον λαον τουτον, και την πολιν ταυτην, καθως συντριβεται αγγος οστρακινον, ὁ ου δυνησεται ιαθηναι ετι.
οὑτως ποιησω, λεγει κυριος, τω τοπω τουτω, και τοις κατοικουσιν εν αυτω, του δοθηναι την πολιν ταυτην, ὡς την διαπιπτουσαν.
και οικοι ἱερουσαλημ, και οικοι βασιλεων ιουδα εσονται καθως ὁ τοπος ὁ διαπιπτων, απο των ακαθαρσιων αυτων εν πασαις ταις οικιαις, εν αἱς εθυμιασαν επι των δωματων αυτων παση τη στρατια του ουρανου, και εσπεισαν σπονδας θεοις αλλοτριοις.
και ηλθεν ἱερεμιας απο της διαπτωσεως, οὑ απεστειλεν αυτον κυριος εκει, του προφητευσαι· και εστη εν τη αυλη οικου κυριου, και ειπε προς παντα τον λαον,
ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω επι την πολιν ταυτην, και επι πασας τας πολεις αυτης, και επι τας κωμας αυτης, ἁπαντα τα κακα ἁ ελαλησα επʼ αυτην, ὁτι εσκληρυναν τον τραχηλον αυτων, του μη εισακουειν των εντολων μου.
20
και ηκουσε πασχωρ ὁ υἱος ἑμμηρ ὁ ἱερευς, και οὑτος ην καθεσταμενος ἡγουμενος οικου κυριου, του ἱερεμιου προφητευοντος τους λογους τουτους.
και επαταξεν αυτον, και ενεβαλεν αυτον εις τον καταρακτην, ὁς ην εν πυλη οικου αποτεταγμενου του ὑπερωου, ὁς ην εν οικω κυριου.
και εξηγαγε πασχωρ τον ἱερεμιαν εκ του καταρακτου· και ειπεν αυτω ἱερεμιας, ουχι πασχωρ εκαλεσε το ονομα σου, αλλʼ η μετοικον.
διοτι ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω διδωμι σε εις μετοικιαν συν πασι τοις φιλοις σου· και πεσουνται εν μαχαιρα εχθρων αυτων, και οἱ οφθαλμοι σου οψονται· και σε και παντα ιουδα δωσω εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και μετοικιουσιν αυτους, και κατακοψουσιν εν μαχαιραις.
και δωσω την πασαν ισχυν της πολεως ταυτης, και παντας τους πονους αυτης, και παντας τους θησαυρους του βασιλεως ιουδα εις χειρας εχθρων αυτου, και αξουσιν αυτους εις βαβυλωνα.
και συ και παντες οἱ κατοικουντες εν τω οικω σου, πορευσεσθε εν αιχμαλωσια, και εν βαβυλωνι αποθανη, και εκει ταφηση συ και παντες οἱ φιλοι σου, οἱς επροφητευσας αυτοις ψευδη.
ηπατησας με κυριε, και ηπατηθην, εκρατησας, και ηδυνασθης· εγενομην εις γελωτα, πασαν ἡμεραν διετελεσα μυκτηριζομενος·
ὁτι πικρω λογω μου γελασομαι, αθεσιαν και ταλαιπωριαν επικαλεσομαι, ὁτι εγενηθη λογος κυριου εις ονειδισμον εμοι και εις χλευασμον πασαν ἡμεραν μου.
και ειπα, ου μη ονομασω το ονομα κυριου, και ου μη λαλησω ετι επι τω ονοματι αυτου· και εγενετο ὡς πυρ καιομενον φλεγον εν τοις οστοις μου, και παρειμαι παντοθεν, και ου δυναμαι φερειν,
ὁτι ηκουσα ψογον πολλων συναθροιζομενων κυκλοθεν, επισυστητε, και επισυστωμεν επʼ αυτω παντες ανδρες φιλοι αυτου· τηρησατε την επινοιαν αυτου, ει απατηθησεται, και δυνησομεθα αυτω, και ληψομεθα την εκδικησιν ἡμων εξ αυτου.
ὁ δε κυριος μετʼ εμου καθως μαχητης ισχυων· διατουτο εδιωξαν, και νοησαι ουκ ηδυναντο· ησχυνθησαν σφοδρα, ὁτι ουκ ενοησαν ατιμιας αυτων, αἱ διʼ αιωνος ουκ επιλησθησονται.
κυριε δοκιμαζων δικαια, συνιων νεφρους και καρδιας, ιδοιμι την παρα σου εκδικησιν εν αυτοις, ὁτι προς σε απεκαλυψα τα απολογηματα μου.
ασατε τω κυριω, αινεσατε αυτω, ὁτι εξειλατο την ψυχην πενητος εκ χειρος πονηρευομενων.
επικαταρατος ἡ ἡμερα εν ἡ ετεχθην εν αυτη· ἡ ἡμερα εν ἡ ετεκεν με ἡ μητηρ μου, μη εστω επευκτη.
επικαταρατος ὁ ανθρωπος ὁ ευαγγελισαμενος τω πατρι μου λεγων, ετεχθη σοι αρσην· ευφραινομενος
εστω ὁ ανθρωπος εκεινος, ὡς αἱ πολεις ἁς κατεστρεψε κυριος εν θυμω και ου μετεμεληθη· ακουσατω κραυγης τω πρωι, και αλαλαγμου μεσημβριας,
ὁτι ουκ απεκτεινε με εν μητρα, και εγενετο μοι ἡ μητηρ μου ταφος μου, και ἡ μητρα συλληψεως αιωνιας.
ἱνατι τουτο εξηλθον εκ μητρας, του βλεπειν κοπους και πονους, και διετελεσαν εν αισχυνη αἱ ἡμεραι μου;
21
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ παρα κυριου προσ ἱερεμιαν, ὁτε απεστειλε προσ αυτον ὁ βασιλευσ σεδεκιασ τον πασχωρ υιον μεγχιου, και σοφονιαν υιον βασαιου τον ἱερεα, λεγων,
επερωτησον περι ἡμων τον κυριον· ὁτι βασιλευς βαβυλωνος εφεστηκεν εφʼ ἡμας· ει ποιησει κυριος κατα παντα τα θαυμασια αυτου, και απελευσεται αφʼ ἡμων.
και ειπε προς αυτους ἱερεμιας, οὑτως ερειτε προς σεδεκιαν βασιλεα ιουδα,
ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω μεταστρεφω τα ὁπλα τα πολεμικα, εν οἱς ὑμεις πολεμειτε εν αυτοις προς τους χαλδαιους τους συγκεκλεικοτας ὑμας εξωθεν του τειχους· και συναξω αυτους εις το μεσον της πολεως ταυτης,
και πολεμησω εγω ὑμας εν χειρι εκτεταμενη και εν βραχιονι κραταιω μετα θυμου και οργης μεγαλης.
και παταξω παντας τους κατοικουντας εν τη πολει ταυτη, τους ανθρωπους και τα κτηνη εν θανατω μεγαλω, και αποθανουνται.
και μετα ταυτα οὑτως λεγει κυριος, δωσω τον σεδεκιαν βασιλεα ιουδα, και τους παιδας αυτου, και τον λαον καταλειφθεντα εν τη πολει ταυτη απο του θανατου και απο του λιμου και απο της μαχαιρας, εις χειρας εχθρων αυτων, των ζητουντων τας ψυχας αυτων, και κατακοψουσιν αυτους εν στοματι μαχαιρας· ου φεισομαι επʼ αυτοις, και ου μη οικτειρησω αυτους.
και προς τον λαον τουτον ερεις, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω δεδωκα προ προσωπου ὑμων την ὁδον της ζωης, και την ὁδον του θανατου.
ὁ καθημενος εν τη πολει ταυτη, αποθανειται εν μαχαιρα και εν λιμω· και ὁ εκπορευομενος προσχωρησαι προς τους χαλδαιους τους συγκεκλεικοτας ὑμας, ζησεται, και εσται ἡ ψυχη αυτου εις σκυλα, και ζησεται.
διοτι εστηρικα το προσωπον μου επι την πολιν ταυτην εις κακα, και ουκ εις αγαθα· εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος παραδοθησεται, και κατακαυσει αυτην εν πυρι.
ὁ οικος βασιλεως ιουδα, ακουσατε λογον κυριου.
οικος δαυιδ, ταδε λεγει κυριος, κρινατε πρωι κριμα, και κατευθυνατε, και εξελεσθε διηρπασμενον εκ χειρος αδικουντος αυτον, ὁπως μη αναφθη ὡς πυρ ἡ οργη μου, και καυθησεται, και ουκ εσται ὁ σβεσων.
ιδου εγω προς σε τον κατοικουντα την κοιλαδα σορ, την πεδεινην, τους λεγοντας, τις πτοησει ἡμας; η τις εισελευσεται προς το κατοικητηριον ἡμων;
και αναψω πυρ εν τω δρυμω αυτης, και εδεται παντα τα κυκλω αυτης.
22
ταδε λεγει κυριος, πορευου και καταβηθι εις τον οικον του βασιλεως ιουδα, και λαλησεις εκει τον λογον τουτον,
και ερεις,
ταδε λεγει κυριος, ποιειτε κρισιν και δικαιοσυνην, και εξαιρεισθε διηρπασμενον εκ χειρος αδικουντος αυτον, και προσηλυτον και ορφανον και χηραν μη καταδυναστευετε, και μη ασεβειτε, και αἱμα αθωον μη εκχεητε εν τω τοπω τουτω.
διοτι εαν ποιουντες ποιησητε τον λογον τουτον, και εισελευσονται εν ταις πυλαις του οικου τουτου βασιλεις καθημενοι επι θρονου δαυιδ, και επιβεβηκοτες εφʼ ἁρματων και ἱππων, αυτοι και οἱ παιδες αυτων, και ὁ λαος αυτων.
εαν δε μη ποιησητε τους λογους τουτους, κατʼ εμαυτου ωμοσα, λεγει κυριος, ὁτι εις ερημωσιν εσται ὁ οικος οὑτος.
ὁτι ταδε λεγει κυριος κατα του οικου βασιλεως ιουδα, γαλααδ συ μοι αρχη του λιβανου, εαν μη θω σε εις ερημον, πολεις μη κατοικηθησομενας,
και επαξω επι σε ολοθρευοντα ανδρα, και τον πελεκυν αυτου, και εκκοψουσι τας εκλεκτας κεδρους σου, και εμβαλουσιν εις το πυρ.
και διελευσονται εθνη δια της πολεως ταυτης, και ερει ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, διατι εποιησε κυριος οὑτως τη πολει ταυτη τη μεγαλη;
και ερουσιν, ανθʼ ὡν εγκατελιπον την διαθηκην κυριου θεου αυτων, και προσεκυνησαν θεοις αλλοτριοις, και εδουλευσαν αυτοις.
μη κλαιετε τον τεθνηκοτα, μηδε θρηνειτε αυτον· κλαυσατε κλαυθμω τον εκπορευομενον, ὁτι ουκ επιστρεψει ετι, ουδε οψεται την γην πατριδος αυτου.
διοτι ταδε λεγει κυριος επι σελλημ υἱον ιωσια τον βασιλευοντα αντι ιωσιου του πατρος αυτου, ὁς εξηλθεν εκ του τοπου τουτου· ουκ αναστρεψει εκει ετι,
αλλʼ η εν τω τοπω τουτω οὑ μετωκισα αυτον, εκει αποθανειται, και την γην ταυτην ουκ οψεται ετι.
ὁ οικοδομων οικιαν αυτου ου μετα δικαιοσυνης, και τα ὑπερωα αυτου ουκ εν κριματι, παρα τω πλησιον αυτου εργαται δωρεαν, και τον μισθον αυτου ου μη αποδωσει αυτω.
ωκοδομησας σεαυτω οικον συμμετρον, ὑπερωα ῥιπιστα διεσταλμενα θυρισι, και εξυλωμενα εν κεδρω, και κεχρισμενα εν μιλτω.
μη βασιλευσης, ὁτι συ παροξυνη εν αχαζ τω πατρι σου; ου φαγονται, και ου πιονται· βελτιον σε ποιειν κριμα και δικαιοσυνην.
ουκ εγνωσαν, ουκ εκριναν κρισιν ταπεινω, ουδε κρισιν πενητος· ου τουτο εστι το μη γηωναι σε εμε; λεγει κυριος.
ιδου ουκ εισιν οἱ οφθαλμοι σου, ουδε ἡ καρδια σου καλη, αλλα εις την πλεονεξιαν σου, και εις το αἱμα το αθωον του εκχεαι αυτο, και εις αδικηματα και εις φονον, του ποιειν αυτα.
διατουτο ταδε λεγει κυριος επι ιωακειμ υἱον ιωσια βασιλεα ιουδα, και επι τον ανδρα τουτον, ου κοψονται αυτον, ω αδελφε, ουδε μη κλαυσονται αυτον, οιμοι κυριε.
ταφην ονου ταφησεται, συμψησθεις ῥιφησεται επεκεινα της πυλης ἱερουσαλημ.
αναβηθι εις τον λιβανον, και κραξον, και εις την βασαν δος την φωνην σου, και βοησον εις το περας της θαλασσης, ὁτι συνετριβησαν παντες οἱ ερασται σου.
ελαλησα προς σε εν τη παραπτωσει σου, και ειπας, ουκ ακουσομαι· αὑτη ἡ ὁδος σου εκ νεοτητος σου, ουκ ηκουσας της φωνης μου.
παντας τους ποιμενας σου ποιμανει ανεμος, και οἱ ερασται σου εν αιχμαλωσια εξελευσονται, ὁτι τοτε αισχυνθηση και ατιμωθηση απο παντων των φιλουντων σε.
κατοικουσα εν τω λιβανω, εννοσσευουσα εν ταις κεδροις, καταστεναξεις εν τω ελθειν σοι οδυνας ὡς τικτουσης.
ζω εγω, λεγει κυριος, εαν γενομενος γενηται ιεχονιας υἱος ιωακειμ βασιλευς ιουδα αποσφραγισμα επι της χειρος της δεξιας μου, εκειθεν εκσπασω σε,
και παραδωσω σε εις χειρας των ζητουντων την ψυχην σου, ὡν συ ευλαβη απο προσωπου αυτων, εις χειρας των χαλδαιων,
και απορῥιψω σε και την μητερα σου την τεκουσαν σε εις γην, οὑ ουκ ετεχθης εκει, και εκει αποθανεισθε·
εις δε την γην ἡν αυτοι ευχονται ταις ψυχαις αυτων, ου μη αποστρεψωσιν.
ητιμωθη ιεχονιας ὡς σκευος οὑ ουκ εστι χρεια αυτου, ὁτι εξερῥιφη, και εξεβληθη εις γην ἡν ουκ ηδει.
γη, γη ακουε λογον κυριου,
γραψον τον ανδρα τουτον εκκηρυκτον ανθρωπον, ὁτι ου μη αυξηθη εκ του σπερματος αυτου καθημενος επι θρονου δαυιδ, αρχων ετι εν τω ιουδα.
23
ω ποιμενες οἱ απολλυοντες και διασκορπιζοντες τα προβατα της νομης αυτων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος επι τους ποιμαινοντας τον λαον μου, ὑμεις διεσκορπισατε τα προβατα μου, και εξωσατε αυτα, και ουκ επεσκεψασθε αυτα, ιδου εγω εκδικω εφʼ ὑμας κατα τα πονηρα επιτηδευματα ὑμων.
και εγω εισδεξομαι τους καταλοιπους του λαου μου επι πασης της γης, οὑ εξωσα αυτους εκει, και καταστησω αυτους εις την νομην αυτων, και αυξηθησονται, και πληθυνθησονται.
και αναστησω αυτοις ποιμενας, οἱ ποιμανουσιν αυτους, και ου φοβηθησονται ετι, ουδε πτοηθησονται, λεγει κυριος.
ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και αναστησω τω δαυιδ ανατολην δικαιαν, και βασιλευσει βασιλευς, και συνησει, και ποιησει κριμα και δικαιοσυνην επι της γης.
εν ταις ἡμεραις αυτου και σωθησεται ιουδας, και ισραηλ κατασκηνωσει πεποιθως, και τουτο το ονομα αυτου, ὁ καλεσει αυτον κυριος, ιωσεδεκ εν τοις προφηταις.
συνετριβη ἡ καρδια μου εν εμοι, εσαλευθη παντα τα οστα μου, εγενηθην ὡς ανηρ συντετριμμενος, και ὡς ανθρωπος συνεχομενος απο οινου απο προσωπου κυριου και απο προσωπου ευπρεπειας δοξης αυτου.
ὁτι απο προσωπου τουτων επενθησεν ἡ γη, εξηρανθησαν αἱ νομαι της ερημου· και εγενετο ὁ δρομος αυτων πονηρος, και ἡ ισχυς αυτων οὑτως.
ὁτι ἱερευς και προφητης εμολυνθησαν, και εν τω οικω μου ειδον πονηριας αυτων.
διατουτο γενεσθω ἡ ὁδος αυτων αυτοις εις ολισθημα εν γνοφω, και ὑποσκελισθησονται, και πεσουνται εν αυτη· διοτι επαξω επʼ αυτους κακα, εν ενιαυτω επισκεψεως αυτων.
και εν τοις προφηταις σαμαρειας ειδον ανομηματα· επροφητευσαν δια της βααλ, και επλανησαν τον λαον μου ισραηλ.
και εν τοις προφηταις ἱερουσαλημ ἑωρακα φρικτα, μοιχωμενους, και πορευομενους εν ψευδεσι, και αντιλαμβανομενους χειρων πολλων, του μη αποστραφηναι ἑκαστον απο της ὁδου αυτου της πονηρας· εγενηθησαν μοι παντες ὡς σοδομα, και οἱ κατοικουντες αυτην ὡσπερ γομορῥα.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω ψωμιω αυτους οδυνην, και ποτιω αυτους ὑδωρ πικρον, ὁτι απο των προφητων ἱερουσαλημ εξηλθε μολυσμος παση τη γη.
οὑτως λεγει κυριος παντοκρατωρ, μη ακουετε τους λογους των προφητων, ὁτι ματαιουσιν ἑαυτοις ὁρασιν, απο καρδιας αυτων λαλουσι, και ουκ απο στοματος κυριου.
λεγουσι τοις απωθουμενοις τον λογον κυριου, ειρηνη εσται ὑμιν, και πασι τοις πορευομενοις τοις θελημασιν αυτων, και παντι τω πορευομενω πλανη καρδιας αυτου, ειπαν, ουχ ἡξει επι σε κακα.
ὁτι τις εστη εν ὑποστηματι κυριου, και ειδε τον λογον αυτου; τις ηνωτισατο, και ηκουσεν;
ιδου σεισμος παρα κυριου, και οργη εκπορευεται εις συσσεισμον, συστρεφομενη επι τους ασεβεις ἡξει.
και ουκ ετι αποστρεψει ὁ θυμος κυριου, ἑως ποιηση αυτο, και ἑως αν στηση αυτο, απο εγχειρηματος καρδιας αυτου· επʼ εσχατου των ἡμερων νοησουσιν αυτο.
ουκ απεστελλον τους προφητας, και αυτοι ετρεχον· ουδε ελαλησα προς αυτους, και αυτοι επροφητευον.
και ει εστησαν εν τη ὑποστασει μου, και ει ηκουσαν των λογων μου, και τον λαον μου αν απεστρεφον αυτους απο των πονηρων επιτηδευματων αυτων.
θεος εγγιζων εγω ειμι, λεγει κυριος, και ουχι θεος πορῥωθεν.
ει κρυβησεται τις εν κρυφαιοις, και εγω ουκ οψομαι αυτον; μη ουχι τον ουρανον και την γην εγω πληρω; λεγει κυριος.
ηκουσα ἁ λαλουσιν οἱ προφηται, ἁ προφητευουσιν επι τω ονοματι μου, ψευδη λεγοντες, ηνυπνιασαμην ενυπνιον.
ἑως ποτε εσται εν καρδια των προφητων των προφητευοντων ψευδη, εν τω προφητευειν αυτους τα θεληματα της καρδιας αυτων,
των λογιζομενων του επιλαθεσθαι του νομου μου εν τοις ενυπνιοις αυτων, ἁ διηγουντο ἑκαστος τω πλησιον αυτου, καθαπερ επελαθοντο οἱ πατερες αυτων του ονοματος μου εν τη βααλ;
ὁ προφητης εν ὡ το ενυπνιον εστι, διηγησασθω το ενυπνιον αυτου, και εν ὡ ὁ λογος μου προς αυτον, διηγησασθω τον λογον μου επʼ αληθειας· τι το αχυρον προς τον σιτον; οὑτως οἱ λογοι μου, λεγει κυριος.
ουκ ιδου οἱ λογοι μου, ὡσπερ πυρ, λεγει κυριος, και ὡς πελυξ κοπτων πετραν;
ιδου εγω διατουτο προς τους προφητας, λεγει κυριος ὁ θεος, τους κλεπτοντας τους λογους μου ἑκαστον παρα του πλησιον αυτου.
ιδου εγω προς τους προφητας τους εκβαλλοντας προφητειας γλωσσης, και νυσταζοντας νυσταγμον αυτων.
διατουτο ιδου εγω προς τους προφητας τους προφητευοντας ενυπνια ψευδη, και ου διηγουντο αυτα, και επλανησαν τον λαον μου εν τοις ψευδεσιν αυτων, και εν τοις πλανοις αυτων, και εγω ουκ απεστειλα αυτους, και ουκ ενετειλαμην αυτοις, και ωφελειαν ουκ ωφελησουσι τον λαον τουτον.
και εαν ερωτησωσιν ὁ λαος οὑτος, η ἱερευς, η προφητης, τι το λημμα κυριου; και ερεις αυτοις, ὑμεις εστε το λημμα, και ῥαξω ὑμας, λεγει κυριος.
ὁ προφητης, και οἱ ἱερεις, και ὁ λαος, οἱ αν ειπωσι, λημμα κυριου, και εκδικησω τον ανθρωπον εκεινον, και τον οικον αυτου.
οὑτως ερειτε ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, και ἑκαστος προς τον αδελφον αυτου, τι απεκριθη κυριος, και τι ελαλησε κυριος;
και λημμα κυριου μη ονομαζετε ετι, ὁτι το λημμα τω ανθρωπω εσται ὁ λογος αυτου.
και διατι ελαλησε κυριος ὁ θεος ἡμων;
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ἡμων ανθʼ ὡν ειπατε τον λογον τουτον, λημμα κυριου, και απεστειλα προς ὑμας, λεγων, ουκ ερειτε, λημμα κυριου·
διατουτο ιδου εγω λαμβανω, και ῥασσω ὑμας, και την πολιν ἡν εδωκα ὑμιν και τοις πατρασιν ὑμων.
και δωσω εφʼ ὑμας ονειδισμον αιωνιον, και ατιμιαν αιωνιον, ἡτις ουκ επιλησθησεται.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και ουκ ερουσιν ετι, ζη κυριος, ὁς ανηγαγε τον οικον ισραηλ εκ γης αιγυπτου,
αλλα, ζη κυριος, ὁς συνηγαγε παν το σπερμα ισραηλ απο γης βορῥα, και απο πασων των χωρων, οὑ εξωσεν αυτους εκει, και απεκατεστησεν αυτους εις την γην αυτων.
24
εδειξε μοι κυριος δυο καλαθους συκων, κειμενους κατα προσωπον ναου κυριου, μετα το αποικισαι ναβουχοδονοσορ βασιλεα βαβυλωνος τον ιεχονιαν υἱον ιωακειμ βασιλεα ιουδα, και τους αρχοντας, και τους τεχνιτας, και τους δεσμωτας, και τους πλουσιους εξ ἱερουσαλημ, και ηγαγεν αυτους εις βαβυλωνα.
ὁ καλαθος ὁ εἱς συκων χρηστων σφοδρα, ὡς τα συκα τα πρωιμα· και ὁ καλαθος ὁ ἑτερος συκων πονηρων σφοδρα, ἁ ου βρωθησεται απο πονηριας αυτων.
και ειπε κυριος προς με, τι συ ὁρας ἱερεμια; και ειπα, συκα· συκα τα χρηστα, χρηστα λιαν· και τα πονηρα, πονηρα λιαν, ἁ ου βρωθησεται απο πονηριας αυτων.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὡς τα συκα τα χρηστα ταυτα, οὑτως επιγνωσομαι τους αποικισθεντας ιουδαιους, οὑς εξαπεσταλκα εκ του τοπου τουτου εις γην χαλδαιων εις αγαθα.
και στηριω τους οφθαλμους μου επʼ αυτους εις αγαθα, και αποκαταστησω αυτους εις την γην ταυτην εις αγαθα· και ανοικοδομησω αυτους, και ου μη καθελω αυτους, και καταφυτευσω αυτους, και ου μη εκτιλω.
και δωσω αυτοις καρδιαν του ειδεναι αυτους εμε, ὁτι εγω ειμι κυριος, και εσονται μου εις λαον, και εγω εσομαι αυτοις εις θεον, ὁτι επιστραφησονται επʼ εμε εξ ὁλης της καρδιας αυτων.
και ὡς τα συκα τα πονηρα, ἁ ου βρωθησονται απο πονηριας αυτων, ταδε λεγει κυριος, οὑτως παραδωσω τον σεδεκιαν βασιλεα ιουδα, και τους μεγιστανας αυτου, και το καταλοιπον ἱερουσαλημ τους ὑπολελειμμενους εν τη γη ταυτη, και τους κατοικουντας εν αιγυπτω.
και δωσω αυτους εις διασκορπισμον εις πασας τας βασιλειας της γης, και εσονται εις ονειδισμον, και εις παραβολην, και εις μισος, και εις καταραν εν παντι τοπω οὑ εξωσα αυτους εκει.
και αποστελω εις αυτους τον λιμον, και τον θανατον, και την μαχαιραν, ἑως αν εκλειπωσιν απο της γης ἡς εδωκα αυτοις.
25
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ προσ ἱερεμιαν επι παντα τον λαον ιουδα εν τω ετει τω τεταρτω του ιωακειμ υἱου ιωσια βασιλεως ιουδα,
ὁν ελαλησε προς παντα τον λαον ιουδα, και προς τους κατοικουντας ἱερουσαλημ, λεγων,
εν τρισκαιδεκατω ετει ιωσια υἱου αμως βασιλεως ιουδα, και ἑως της ἡμερας ταυτης εικοσι και τρια ετη, και ελαλησα προς ὑμας ορθριζων, και λεγων,
και απεστελλον προς ὑμας τους δουλους μου τους προφητας, ορθρου αποστελλων, και ουκ εισηκουσατε, και ου προσεσχετε τοις ωσιν ὑμων,
λεγων, αποστραφητε ἑκαστος απο της ὁδου αυτου της πονηρας, και απο των πονηρων επιτηδευματων ὑμων, και κατοικησετε επι της γης ἡς εδωκα ὑμιν και τοις πατρασιν ὑμων, απʼ αιωνος και ἑως αιωνος.
μη πορευεσθε οπισω θεων αλλοτριων, του δουλευειν αυτοις, και του προσκυνειν αυτοις, ὁπως μη παροργιζητε με εν τοις εργοις των χειρων ὑμων, του κακωσαι ὑμας.
και ουκ ηκουσατε μου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, επειδη ουκ επιστευσατε τοις λογοις μου,
ιδου εγω αποστελλω, και ληψομαι πατριαν απο βορῥα, και αξω αυτους επι την γην ταυτην, και επι τους κατοικουντας αυτην, και επι παντα τα εθνη τα κυκλω αυτης, και εξερημωσω αυτους, και δωσω αυτους εις αφανισμον, και εις συριγμον, και εις ονειδισμον αιωνιον.
και απολω απʼ αυτων φωνην χαρας, και φωνην ευφροσυνης, φωνην νυμφιου και φωνην νυμφης, οσμην μυρου, και φως λυχνου.
και εσται πασα ἡ γη εις αφανισμον, και δουλευσουσιν εν τοις εθνεσιν ἑβδομηκοντα ετη.
και εν τω πληρωθηναι τα ἑβδομηκοντα ετη, εκδικησω το εθνος εκεινο, και θησομαι αυτους εις αφανισμον αιωνιον,
και επαξω επι την γην εκεινην παντας τους λογους μου, οὑς ελαλησα κατʼ αυτης, παντα τα γεγραμμενα εν τω βιβλιω τουτω·
ἁ επροφητευσεν ἱερεμιασ επι τα εθνη τα αιλαμ.
ταδε λεγει κυριος, συνετριβη το τοξον αιλαμ, αρχη δυναστειας αυτων.
και επαξω επι αιλαμ τεσσαρας ανεμους εκ των τεσσαρων ακρων του ουρανου, και διασπερω αυτους εν πασι τοις ανεμοις τουτοις, και ουκ εσται εθνος ὁ ουχ ἡξει εκει, οἱ εξωσμενοι αιλαμ.
και πτοησω αυτους εναντιον των εχθρων αυτων, των ζητουντων την ψυχην αυτων, και επαξω επʼ αυτους κατα την οργην του θυμου μου, και επαποστελω οπισω αυτων την μαχαιραν μου, ἑως του εξαναλωσαι αυτους.
και θησω τον θρονον μου εν αιλαμ, και εξαποστελω εκειθεν βασιλεα και μεγιστανας.
και εσται επʼ εσχατου των ἡμερων, και αποστρεψω την αιχμαλωσιαν αιλαμ, λεγει κυριος.
εν αρχη βασιλευοντος σεδεκιου βασιλεως, εγενετο ὁ λογος οὑτος περι αιλαμ·
26
τη αιγυπτω επι δυναμιν φαραω νεχαω βασιλεωσ αιγυπτου, ὁς ην επι τω ποταμω ευφρατη εν χαρμεις, ὁν επαταξε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, εν τω ετει τω τεταρτω ιωακειμ βασιλεως ιουδα.
αναλαβετε ὁπλα και ασπιδας, και προσαγαγετε εις πολεμον,
και επισαξατε τους ἱππους, επιβητε οἱ ἱππεις, και καταστητε εν ταις περικεφαλαιαις ὑμων, προσβαλετε τα δορατα, και ενδυσασθε τους θωρακας ὑμων.
τι ὁτι αυτοι πτοουνται, και αποχωρουσιν εις το οπισω; διοτι οἱ ισχυροι αυτων κοπησονται, φυγη εφυγον, και ουκ ανεστρεψαν περιεχομενοι κυκλοθεν, λεγει κυριος.
μη φευγετω ὁ κουφος, και μη ανασωζεσθω ὁ ισχυρος επι βορῥαν· τα παρα τον ευφρατην ησθενησε, και πεπτωκασι.
τις οὑτος ὡς ποταμος αναβησεται, και ὡς ποταμοι κυμαινουσιν ὑδωρ;
ὑδατα αιγυπτου ὡς ποταμος αναβησεται· και ειπεν, αναβησομαι, και κατακαλυψω την γην, και απολω τους κατοικουντας εν αυτη.
επιβητε επι τους ἱππους, παρασκευασατε τα ἁρματα, εξελθατε οἱ μαχηται αιθιοπων, και λιβυες καθωπλισμενοι ὁπλοις, και λυδοι αναβητε, εντεινατε τοξον.
και ἡ ἡμερα εκεινη κυριω τω θεω ἡμων ἡμερα εκδικησεως, του εκδικησαι τους εχθρους αυτου· και καταφαγεται ἡ μαχαιρα κυριου, και εμπλησθησεται, και μεθυσθησεται απο του αἱματος αυτων, ὁτι θυσια τω κυριω απο γης βορῥα επι ποταμω ευφρατη.
αναβηθι γαλααδ, και λαβε ῥητινην τη παρθενω θυγατρι αιγυπτου· εις το κενον επληθυνας ιαματα σου, ωφελεια ουκ εστιν εν σοι.
ηκουσαν εθνη φωνην σου, και της κραυγης σου επλησθη ἡ γη, ὁτι μαχητης προς μαχητην ησθενησαν, επιτοαυτο επεσαν αμφοτεροι.
ἁ ελαλησε κυριοσ εν χειρι ἱερεμιου, του ελθειν τον βασιλεα βαβυλωνος του κοψαι γην αιγυπτου.
αναγγειλατε εις μαγδωλον, και παραγγειλατε εις μεμφιν· ειπατε, επιστηθι, και ἑτοιμασον, ὁτι κατεφαγε μαχαιρα την σμιλακα σου.
διατι εφυγεν απο σου ὁ απις; ὁ μοσχος ὁ εκλεκτος σου ουκ εμεινεν· ὁτι κυριος παρελυσεν αυτον.
και το πληθος σου ησθενησε, και επεσε· και ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου ελαλει, αναστωμεν, και αναστρεψωμεν προς τον λαον ἡμων εις την πατριδα ἡμων, απο προσωπου μαχαιρας ἑλληνικης.
καλεσατε το ονομα φαραω νεχαω βασιλεως αιγυπτου, σαων ἑσβειε μωηδ.
ζω εγω, λεγει κυριος ὁ θεος, ὁτι ὡς το ιταβυριον εν τοις ορεσι, και ὡς ὁ καρμηλος ὁ εν τη θαλασση, ἡξει.
σκευη αποικισμου ποιησον σεαυτη κατοικουσα θυγατερ αιγυπτου, ὁτι μεμφις εις αφανισμον εσται, και κληθησεται ουαι, δια το μη ὑπαρχειν κατοικουντας εν αυτη.
δαμαλις κεκαλλωπισμενη αιγυπτος, αποσπασμα απο βορῥα ηλθεν επʼ αυτην,
και οἱ μισθωτοι αυτης εν αυτη, ὡσπερ μοσχοι σιτευτοι τρεφομενοι εν αυτη· διοτι και αυτοι επεστραφησαν, και εφυγον ὁμοθυμαδον· ουκ εστησαν, ὁτι ἡμερα απωλειας ηλθεν επʼ αυτους, και καιρος εκδικησεως αυτων.
φωνη αυτων ὡς οφεως συριζοντος, ὁτι εν αμμω πορευονται, εν αξιναις ἡξουσιν επʼ αυτην·
ὡς κοπτοντες ξυλα εκκοψουσι τον δρυμον αυτης, λεγει κυριος, ὁτι ου μη εικασθη, ὁτι πληθυνει ὑπερ ακριδα, και ουκ εστιν αυτοις αριθμος.
κατησχυνθη ἡ θυγατηρ αιγυπτου, παρεδοθη εις χειρας λαου απο βορῥα.
ιδου εγω εκδικω τον αμμων τον υἱον αυτης επι φαραω, και επι τους πεποιθοτας επʼ αυτω.
συ δε μη φοβηθης δουλος μου ιακωβ, μηδε πτοηθης ισραηλ· διοτι εγω ιδου σωζων σε μακροθεν, και το σπερμα σου εκ της αιχμαλωσιας αυτων· και αναστρεψει ιακωβ, και ἡσυχασει και ὑπνωσει, και ουκ εσται ὁ παρενοχλων αυτον.
μη φοβου παις μου ιακωβ, λεγει κυριος, ὁτι μετα σου εγω ειμι· ἡ απτοητος και τρυφερα παρεδοθη· ὁτι ποιησω εθνει συντελειαν εν παντι εθνει εις οὑς εξωσα σε εκει, σε δε ου μη ποιησω εκλιπειν, και παιδευσω σε εις κριμα, και αθωον ουκ αθωωσω σε.
27
λογοσ κυριου ὁν ελαλησεν επι βαβυλωνα.
αναγγειλατε εν τοις εθνεσι, και ακουστα ποιησατε, και μη κρυψητε· ειπατε, ἑαλωκε βαβυλων, κατησχυνθη βηλος, ἡ απτοητος, ἡ τρυφερα παρεδοθη μαιρωδαχ,
ὁτι ανεβη επʼ αυτην εθνος απο βορῥα, οὑτος θησει την γην αυτης εις αφανισμον, και ουκ εσται ὁ κατοικων εν αυτη απο ανθρωπου και ἑως κτηνους.
εν ταις ἡμεραις εκειναις, και εν τω καιρω εκεινω, ἡξουσιν οἱ υἱοι ισραηλ αυτοι, και οἱ υἱοι ιουδα επι το αυτο, βαδιζοντες και κλαιοντες πορευσονται, τον κυριον θεον αυτων ζητουντες.
ἑως σιων ερωτησουσι την ὁδον, ὡδε γαρ το προσωπον αυτων δωσουσι, και ἡξουσι, και καταφευξονται προς κυριον τον θεον· διαθηκη γαρ αιωνιος ουκ επιλησθησεται.
προβατα απολωλοτα εγενηθη ὁ λαος μου, οἱ ποιμενες αυτων εξωσαν αυτους, επι τα ορη απεπλανησαν αυτους, εξ ορους επι βουνον ωχοντο, επελαθοντο κοιτης αυτων.
παντες οἱ εὑρισκοντες αυτους, ανηλισκον αυτους· οἱ εχθροι αυτων ειπαν, μη ανωμεν αυτους, ανθʼ ὡν ἡμαρτον τω κυριω· νομη δικαιοσυνης τω συναγαγοντι τους πατερας αυτων.
απαλλοτριωθητε εκ μεσου βαβυλωνος και απο γης χαλδαιων, και εξελθατε, και γενεσθε ὡσπερ δρακοντες κατα προσωπον προβατων.
ὁτι ιδου εγω εγειρω επι βαβυλωνα συναγωγας εθνων εκ γης βορῥα, και παραταξονται αυτη· εκειθεν ἁλωσεται, ὡς βολις μαχητου συνετου ουκ επιστρεψει κενη.
και εσται ἡ χαλδαια εις προνομην, παντες οἱ προνομευοντες αυτην εμπλησθησονται.
ὁτι ηυφραινεσθε, και κατεκαυχασθε, διαρπαζοντες την κληρονομιαν μου, διοτι εσκιρτατε, ὡς βοιδια εν βοτανη, και εκερατιζετε ὡς ταυροι.
ησχυνθη ἡ μητηρ ὑμων σφοδρα, ενετραπη ἡ τεκουσα ὑμας μητηρ επʼ αγαθα, εσχατη εθνων, ερημος
απο οργης κυριου, ου κατοικηθησεται και εσται εις αφανισμον πασα· και πας ὁ διοδευων δια βαβυλωνος σκυθρωπασει, και συριουσιν επι πασαν την πληγην αυτης.
παραταξασθε επι βαβυλωνα κυκλω παντες τεινοντες τοξον, τοξευσατε επʼ αυτην, μη φεισησθε επι τοις τοξευμασιν ὑμων,
και κατακρατησατε αυτην· παρελυθησαν αἱ χειρες αυτης, επεσαν αἱ επαλξεις αυτης, και κατεσκαφη το τειχος αυτης, ὁτι εκδικησις παρα θεου εστιν· εκδικειτε επʼ αυτην, καθως εποιησε, ποιησατε αυτη.
εξολοθρευσασθε σπερμα εκ βαβυλωνος, κατεχοντα δρεπανον εν καιρω θερισμου· απο προσωπου μαχαιρας ἑλληνικης, ἑκαστος εις τον λαον αυτου αποστρεψουσι, και ἑκαστος εις την γην αυτου φευξεται.
προβατον πλανωμενον ισραηλ, λεοντες εξωσαν αυτον· ὁ πρωτος εφαγεν αυτον βασιλευς ασσουρ, και οὑτος ὑστερον τα οστα αυτου βασιλευς βαβυλωνος.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εκδικω επι τον βασιλεα βαβυλωνος, και επι την γην αυτου, καθως εξεδικησα επι τον βασιλεα ασσουρ.
και αποκαταστησω τον ισραηλ εις την νομην αυτου, και νεμησεται εν τω καρμηλω, και εν ορει εφραιμ, και εν τω γαλααδ, και πλησθησεται ἡ ψυχη αυτου.
εν ταις ἡμεραις εκειναις, και εν τω καιρω εκεινω, ζητησουσι την αδικιαν ισραηλ, και ουχ ὑπαρξει, και τας ἁμαρτιας ιουδα, και ου μη εὑρεθωσιν, ὁτι ἱλεως εσομαι τοις ὑπολελειμμενοις επι της γης,
λεγει κυριος.
φωνη πολεμου και συντριβη μεγαλη εν γη χαλδαιων.
πως εκλασθη και συνετριβη ἡ σφυρα πασης της γης; πως εγενηθη εις αφανισμον βαβυλων εν εθνεσιν;
επιβησονται σοι, και ου γνωση, ὡς βαβυλων και ἁλωση· εὑρεθης, και εληφθης, ὁτι τω κυριω αντεστης.
ηνοιξε κυριος τον θησαυρον αυτου, και εξηνεγκε τα σκευη οργης αυτου, ὁτι εργον τω κυριω θεω εν γη χαλδαιων,
ὁτι εληλυθασιν οἱ καιροι αυτης· ανοιξατε τας αποθηκας αυτης, ερευνησατε αυτην ὡς σπηλαιον, και εξολοθρευσατε αυτην· μη γενεσθω αυτης καταλειμμα·
αναξηρανατε αυτης παντας τους καρπους, και καταβητωσαν εις σφαγην· ουαι αυτοις, ὁτι ἡκει ἡ ἡμερα αυτων, και καιρος εκδικησεως αυτων.
φωνη φευγοντων, και ανασωζομενων εκ γης βαβυλωνος, του αναγγειλαι εις σιων την εκδικησιν παρα κυριου θεου ἡμων.
παραγγειλατε επι βαβυλωνα πολλοις, παντι εντεινοντι τοξον, παρεμβαλλετε επʼ αυτην κυκλοθεν· μη εστω αυτης ανασωζομενος· ανταποδοτε αυτη κατα τα εργα αυτης, κατα παντα ὁσα εποιησε, ποιησατε αυτη, ὁτι προς κυριον αντεστη θεον ἁγιον του ισραηλ.
διατουτο πεσουνται οἱ νεανισκοι αυτης εν ταις πλατειαις αυτης, και παντες οἱ ανδρες οἱ πολεμισται αυτης ῥιφησονται, ειπε κυριος.
ιδου εγω επι σε την ὑβριστριαν, λεγει κυριος· ὁτι ἡκει ἡ ἡμερα σου, και ὁ καιρος εκδικησεως σου.
και ασθενησει ἡ ὑβρις σου, και πεσειται· και ουδεις εσται ὁ ανιστων αυτην· και αναψω πυρ εν τω δρυμω αυτης, και καταφαγεται παντα τα κυκλω αυτης.
ταδε λεγει κυριος, καταδεδυναστευνται οἱ υἱοι ισραηλ, και οἱ υἱοι ιουδα, ἁμα παντες οἱ αιχμαλωτευσαντες αυτους, κατεδυναστευσαν αυτους, ὁτι ουκ ηθελησαν εξαποστειλαι αυτους.
και ὁ λυτρουμενος αυτους ισχυρος, κυριος παντοκρατωρ ονομα αυτω· κρισιν κρινει προς τους αντιδικους αυτου, ὁπως εξαρη την γην· και παροξυνει τοις κατοικουσι βαβυλωνα,
μαχαιραν επι τους χαλδαιους, και επι τους κατοικουντας βαβυλωνα, και επι τους μεγιστανας αυτης, και επι τους συνετους αυτης·
μαχαιραν επι τους μαχητας αυτης, και παραλυθησονται· μαχαιραν επι τους ἱππους αυτων, και επι τα ἁρματα αυτων·
μαχαιραν επι τους μαχητας αυτων, και επι τον συμμικτον τον εν μεσω αυτης, και εσονται ὡσει γυναικες· μαχαιραν επι τους θησαυρους, και διασκορπισθησονται
επι τω ὑδατι αυτης, και καταισχυνθησονται, ὁτι γη των γλυπτων εστι, και εν ταις νησοις, οὑ κατεκαυχωντο.
διατουτο κατοικησουσιν ινδαλματα εν ταις νησοις, και κατοικησουσιν εν αυτη θυγατερες σειρηνων, ου μη κατοικηθη ουκετι εις τον αιωνα.
καθως κατεστρεψεν ὁ θεος σοδομα και γομορῥα, και τας ὁμορουσας αυταις, ειπε κυριος, ου μη κατοικησει εκει ανθρωπος, και ου μη παροικησει εκει υἱος ανθρωπου.
ιδου λαος ερχεται απο βορῥα, και εθνος μεγα, και βασιλεις πολλοι εξεγερθησονται απʼ εσχατου της γης,
τοξον και εγχειριδιον εχοντες, ιταμος εστι, και ου μη ελεηση· ἡ φωνη αυτων ὡς θαλασσα ηχησει, εφʼ ἱπποις ἱππασονται, παρεσκευασμενοι, ὡσπερ πυρ, εις πολεμον, προς σε, θυγατερ βαβυλωνος.
ηκουσε βασιλευς βαβυλωνος την ακοην αυτων, και παρελυθησαν αἱ χειρες αυτου· θλιψις κατεκρατησεν αυτου, ωδινες ὡς τικτουσης.
ιδου ὡσπερ λεων αναβησεται απο του ιορδανου εις γαιθαν, ὁτι ταχεως εκδιωξω αυτους απʼ αυτης, και παντα νεανισκον επʼ αυτην επιστησω· ὁτι τις ὡσπερ εγω; και τις αντιστησεται μοι; και τις οὑτος ποιμην, ὁς στησεται κατα προσωπον μου;
διατουτο ακουσατε την βουλην κυριου ἡν βεβουλευται επι βαβυλωνα, και λογισμους αυτου οὑς ελογισατο επι τους κατοικουντας χαλδαιους· εαν μη διαφθαρη τα αρνια των προβατων αυτων, εαν μη αφανισθη νομη απʼ αυτων.
ὁτι απο φωνης ἁλωσεως βαβυλωνος σεισθησεται ἡ γη, και κραυγη εν εθνεσιν ακουσθησεται.
28
ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εξεγειρω επι βαβυλωνα και επι τους κατοικουντας χαλδαιους ανεμον καυσωνα διαφθειροντα.
και εξαποστελω εις βαβυλωνα ὑβριστας, και καθυβρισουσιν αυτην, και λυμανουνται την γην αυτης· ουαι επι βαβυλωνα κυκλοθεν εν ἡμερα κακωσεως αυτης.
τεινετω ὁ τεινων το τοξον αυτου, και περιθεσθω ὡ εστιν ὁπλα αυτου, και μη φεισησθε επι τους νεανισκους αυτης, και αφανισατε πασαν την δυναμιν αυτης.
και πεσουνται τραυματιαι εν γη χαλδαιων, και κατακεκεντημενοι εξωθεν αυτης.
διοτι ουκ εχηρευσεν ισραηλ και ιουδας απο θεου αυτων, απο κυριου παντοκρατορος, ὁτι ἡ γη αυτων επλησθη αδικιας απο των ἁγιων ισραηλ.
φευγετε εκ μεσου βαβυλωνος, και ανασωζετε ἑκαστος την ψυχην αυτου, και μη απορῥιφητε εν τη αδικια αυτης, ὁτι καιρος εκδικησεως αυτης εστι παρα κυριου, ανταποδομα αυτος ανταποδιδωσιν αυτη.
ποτηριον χρυσουν βαβυλων εν χειρι κυριου, μεθυσκον πασαν την γην, απο του οινου αυτης επιοσαν εθνη, διατουτο εσαλευθησαν.
και αφνω επεσε βαβυλων, και συνετριβη· θρηνειτε αυτην, λαβετε ῥητινην τη διαφθορα αυτης, ειπως ιαθησεται.
ιατρευσαμεν την βαβυλωνα, και ουκ ιαθη· εγκαταλιπωμεν αυτην, και απελθωμεν ἑκαστος εις την γην αυτου, ὁτι ηγγικεν εις ουρανον το κριμα αυτης, εξηρεν ἑως των αστρων.
εξηνεγκε κυριος το κριμα αυτου· δευτε, και αναγγειλωμεν εν σιων τα εργα κυριου του θεου ἡμων.
παρασκευαζετε τα τοξευματα, πληρουτε τας φαρετρας· ηγειρε κυριος το πνευμα βασιλεως μηδων, ὁτι εις βαβυλωνα ἡ οργη αυτου, του εξολοθρευσαι αυτην, ὁτι εκδικησις κυριου εστιν, εκδικησις λαου αυτου εστιν.
επι τειχεων βαβυλωνος αρατε σημειον, επιστησατε φαρετρας, εγειρατε φυλακας, ἑτοιμασατε ὁπλα, ὁτι ενεχειρισε, και ποιησει κυριος ἁ ελαλησεν επι τους κατοικουντας βαβυλωνα,
κατασκηνουντας εφʼ ὑδασι πολλοις, και επι πληθει θησαυρων αυτης· ἡκει το περας σου αληθως εις τα σπλαγχνα σου.
ὁτι ωμοσε κυριος κατα του βραχιονος αυτου, διοτι πληρωσω σε ανθρωπων ὡσει ακριδων, και φθεγξονται επι σε οἱ καταβαινοντες.
κυριος ποιων γην εν τη ισχυι αυτου, ἑτοιμαζων οικουμενην εν τη σοφια αυτου, εν τη συνεσει αυτου εξετεινε τον ουρανον,
εις φωνην εθετο ηχος ὑδατος εν ουρανω, και ανηγαγε νεφελας απʼ εσχατου της γης· αστραπας εις ὑετον εποιησε, και εξηγαγε φως εκ των θησαυρων αυτου.
εματαιωθη πας ανθρωπος απο γνωσεως, κατησχυνθη πας χρυσοχοος απο των γλυπτων αυτου, ὁτι ψευδη εχωνευσαν, ουκ εστι πνευμα εν αυτοις.
ματαια εστιν εργα μεμωκημενα, εν καιρω επισκεψεως αυτων απολουνται.
ου τοιαυτη μερις τω ιακωβ, ὁτι ὁ πλασας τα παντα, αυτος εστι κληρονομια αυτου, κυριος ονομα αυτω.
διασκορπιζεις συ μοι σκευη πολεμου, και διασκορπιω εν σοι εθνη, και εξαρω εκ σου βασιλεις.
και διασκορπιω εν σοι ἱππον και επιβατην αυτου, και διασκορπιω εν σοι ἁρματα και αναβατας αυτων.
και διασκορπιω εν σοι νεανισκον και παρθενον, και διασκορπιω εν σοι ανδρα και γυναικα.
και διασκορπιω εν σοι ποιμενα και το ποιμνιον αυτου, και διασκορπιω εν σοι γεωργον και το γεωργιον αυτου, και διασκορπιω εν σοι ἡγεμονας και στρατηγους σου.
και ανταποδωσω τη βαβυλωνι και πασι τοις κατοικουσι χαλδαιοις πασας τας κακιας αυτων, ἁς εποιησαν επι σιων κατʼ οφθαλμους ὑμων, λεγει κυριος.
ιδου εγω προς σε το ορος το διεφθαρμενον, το διαφθειρον πασαν την γην, και εκτενω την χειρα μου επι σε, και κατακυλιω σε επι των πετρων, και δωσω σε ὡς ορος εμπεπυρισμενον·
και ου μη λαβωσιν απο σου λιθον εις γωνιαν, και λιθον εις θεμελιον, ὁτι εις αφανισμον εση εις τον αιωνα, λεγει κυριος.
αρατε σημειον επι της γης, σαλπισατε εν εθνεσι σαλπιγγι, ἁγιασατε επʼ αυτην εθνη, παραγγειλατε επʼ αυτην, βασιλεις αρατε παρʼ εμου, και τοις αχαναζεοις· επιστησατε επʼ αυτην βελοστασεις, αναβιβασατε επʼ αυτην ἱππον ὡς ακριδων πληθος.
αναβιβασατε επʼ αυτην εθνη, τον βασιλεα των μηδων και πασης της γης, τους ἡγουμενους αυτου, και παντας τους στρατηγους αυτου.
εσεισθη ἡ γη, και επονεσε, διοτα εξανεστη επι βαβυλωνα λογισμος κυριου, του θειναι την γην βαβυλωνος εις αφανισμον, και μη κατοικεισθαι αυτην.
εξελιπε μαχητης βαβυλωνος του πολεμειν, καθησονται εκει εν περιοχη, εθραυσθη ἡ δυναστεια αυτων, εγενηθησαν ὡσει γυναικες· ενεπυρισθη τα σκηνωματα αυτης, συνετριβησαν οἱ μοχλοι αυτης.
διωκων εις απαντησιν διωκοντος διωξεται, και αναγγελλων εις απαντησιν αναγγελλοντος, του αναγγειλαι τω βασιλει βαβυλωνος, ὁτι ἑαλωκεν ἡ πολις αυτου.
απʼ εσχατου των διαβασεων αυτου εληφθησαν, και τα συστηματα αυτων ενεπρησαν εν πυρι, και ανδρες αυτου οἱ πολεμισται εξερχονται.
διοτι ταδε λεγει κυριος, οικοι βασιλεως βαβυλωνος, ὡς ἁλων ὡριμος αλοηθησονται· ετι μικρον, και ἡξει ὁ αμητος αυτης.
κατεφαγε με, εμερισατο με, κατελαβε με σκοτος λεπτον, ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος κατεπιε με, ὡς δρακων επλησε την κοιλιαν αυτου απο της τρυφης μου·
εξωσαν με οἱ μοχθοι μου και αἱ ταλαιπωριαι μου εις βαβυλωνα, ερει κατοικουσα σιων, και το αἱμα μου επι τους κατοικουντας χαλδαιους, ερει ἱερουσαλημ.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω κρινω την αντιδικον σου, και εκδικησω την εκδικησιν σου, και ερημωσω την θαλασσαν αυτης, και ξηρανω την πηγην αυτης.
και εσται βαβυλων εις αφανισμον, και ου κατοικηθησεται.
ὁτι ἁμα ὡς λεοντες εξηγερθησαν, και ὡς σκυμνοι λεοντων.
εν τη θερμασια αυτων δωσω ποτημα αυτοις, και μεθυσω αυτους, ὁπως καρωθωσι, και ὑπνωσωσιν ὑπνον αιωνιον, και ου μη εξεγερθωσι, λεγει κυριος.
και καταβιβασον αυτους ὡς αρνας εις σφαγην, και ὡς κριους μετʼ εριφων.
πως ἑαλω και εθηρευθη το καυχημα πασης της γης; πως εγενετο βαβυλων εις αφανισμον εν τοις εθνεσιν;
ανεβη επι βαβυλωνα ἡ θαλασσα εν ηχω κυματων αυτης, και κατεκαλυφθη,
εγενηθησαν αἱ πολεις αυτης ὡς γη ανυδρος και αβατος, ου κατοικησει εν αυτη ουδε εἱς, ουδε μη καταλυσει εν αυτη υἱος ανθρωπου.
και εκδικησω επι βαβυλωνα, και εξοισω ἁ κατεπιεν εκ του στοματος αυτης, και ου μη συναχθωσι προς αυτην ετι τα εθνη,
και εν βαβυλωνι πεσουνται τραυματιαι πασης της γης.
ανασωζομενοι εκ γης πορευεσθε, και μη ἱστασθε· οἱ μακροθεν μνησθητε του κυριου, και ἱερουσαλημ αναβητω επι την καρδιαν ὑμων.
ησχυνθημεν ὁτι ηκουσαμεν ονειδισμον ἡμων, κατεκαλυψεν ατιμια το προσωπον ἡμων, εισηλθον αλλογενεις εις τα ἁγια ἡμων, εις οικον κυριου.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και εκδικησω επι τα γλυπτα αυτης, και εν παση τη γη αυτης πεσουνται τραυματιαι.
ὁτι εαν αναβη βαβυλων ὡς ὁ ουρανος, και ὁτι εαν οχυρωση τα τειχη ισχυι αυτης, παρʼ εμου ἡξουσιν εξολοθρευοντες αυτην, λεγει κυριος.
φωνη κραυγης εν βαβυλωνι, και συντριβη μεγαλη εν γη χαλδαιων,
ὁτι εξωλοθρευσε κυριος την βαβυλωνα, και απωλεσεν απʼ αυτης φωνην μεγαλην ηχουσαν ὡς ὑδατα πολλα· εδωκεν εις ολεθρον φωνην αυτης.
ὁτι ηλθεν επι βαβυλωνα ταλαιπωρια, ἑαλωσαν οἱ μαχηται αυτης, επτοηται το τοξον αυτων, ὁτι ὁ θεος ανταποδιδωσιν αυτοις.
κυριος ανταποδιδωσι, και μεθυσει μεθη τους ἡγεμονας αυτης, και τους σοφους αυτης, και τους στρατηγους αυτης, λεγει ὁ βασιλευς, κυριος παντοκρατωρ ονομα αυτω.
ταδε λεγει κυριος, τειχος βαβυλωνος επλατυνθη, κατασκαπτομενον κατασκαφησεται, και αἱ πυλαι αυτης αἱ ὑψηλαι εμπυρισθησονται, και ου κοπιασουσι λαοι εις κενον, και εθνη εν αρχη εκλειψουσιν.
ὁ λογοσ ὁν ενετειλατο κυριοσ ἱερεμια τω προφητη ειπειν τω σαραια υἱω νηρειου, υἱου μαασαιου, ὁτε επορευετο παρα σεδεκιου βασιλεως ιουδα εις βαβυλωνα, εν τω ετει τω τεταρτω της βασιλειας αυτου· και σαραιας αρχων δωρων.
και εγραψεν ἱερεμιας παντα τα κακα ἁ ἡξει επι βαβυλωνα εν βιβλιω, παντας τους λογους τουτους τους γεγραμμενους επι βαβυλωνα.
και ειπεν ἱερεμιας προς σαραιαν, ὁταν ελθης εις βαβυλωνα, και οψη και αναγνωση παντας τους λογους τουτους,
και ερεις, κυριε κυριε, συ ελαλησας επι τον τοπον τουτον, του εξολοθρευσαι αυτον, και του μη ειναι εν αυτω κατοικουντας απο ανθρωπου ἑως κτηνους, ὁτι αφανισμος εις τον αιωνα εσται.
και εσται ὁταν παυση του αναγινωσκειν το βιβλιον τουτο, και επιδησεις επʼ αυτο λιθον, και ῥιψεις αυτο εις μεσον του ευφρατου,
και ερεις, οὑτως καταδυσεται βαβυλων, και ου μη αναστη απο προσωπου των κακων, ὡν εγω επαγω επʼ αυτην.
29
επι τουσ αλλοφυλουσ ταδε λεγει κυριοσ.
ιδου ὑδατα αναβαινει απο βορῥα, και εσται εις χειμαρῥουν κατακλυζοντα, και κατακλυσει γην και το πληρωμα αυτης, πολιν και τους κατοικουντας εν αυτη· και κεκραξονται οἱ ανθρωποι, και αλαλαξουσιν ἁπαντες οἱ κατοικουντες την γην,
απο φωνης ὁρμης αυτου, απο των ὁπλων των ποδων αυτου, και απο σεισμου των ἁρματων αυτου, ηχου τροχων αυτου· ουκ επεστρεψαν πατερες εφʼ υἱους αυτων απο εκλυσεως χειρων αυτων
εν τη ἡμερα τη επερχομενη του απολεσαι παντας τους αλλοφυλους· και αφανιω την τυρον, και την σιδωνα, και παντας τους καταλοιπους της βοηθειας αυτων, ὁτι εξολοθρευσει κυριος τους καταλοιπους των νησων.
ἡκει φαλακρωμα επι γαζαν, απερῥιφη ασκαλων, και οἱ καταλοιποι ενακιμ.
ἑως τινος κοψεις ἡ μαχαιρα του κυριου; ἑως τινος ουχ ἡσυχασεις; αποκαταστηθι εις τον κολεον σου, αναπαυσαι, και επαρθητι.
πως ἡσυχασει, και κυριος ενετειλατο αυτη επι την ασκαλωνα, και επι τας παραθαλασσιους, επι τας καταλοιπους επεγερθηναι;
30
τη ιδουμαια, ταδε λεγει κυριος, ουκ εστιν ετι σοφια εν θαιμαν, απωλετο βουλη εκ συνετων, ωχετο σοφια αυτων, ηπατηθη ὁ τοπος αυτων·
βαθυνατε εις καθισιν οἱ κατοικουντες εν δαιδαμ, ὁτι δυσκολα εποιησεν· ηγαγον επʼ αυτον εν χρονω ὡ επεσκεψαμην επʼ αυτον.
ὁτι τρυγηται ηλθον, οἱ ου καταλειψουσι σοι καταλειμμα· ὡς κλεπται εν νυκτι, ἑπιθησουσι χειρα αυτων.
ὁτι εγω κατεσυρα τον ἡσαυ, ανεκαλυψα τα κρυπτα αυτων, κρυβηναι ου μη δυνωνται, ωλοντο δια χειρα αδελφου αυτου, γειτονος μου, και ουκ εστιν
ὑπολειπεσθαι ορφανον σου, ἱνα ζησηται· και εγω ζησομαι, και αἱ χηραι επʼ εμε πεποιθασιν·
ὁτι ταδε ειπε κυριος, οἱς ουκ ην νομος πιειν το ποτηριον, επιον· και συ αθωωμενη ου μη αθωωθης,
ὁτι κατʼ εμαυτου ωμοσα, λεγει κυριος, ὁτι εις αβατον και εις ονειδισμον, και εις καταρασιν εση εν μεσω αυτης, και πασαι αἱ πολεις αυτης εσονται ερημοι εις αιωνα.
ακοην ηκουσα παρα κυριου, και αγγελους εις εθνη απεστειλε, συναχθητε, και παραγενεσθε εις αυτην, αναστητε εις πολεμον.
μικρον εδωκα σε εν εθνεσιν, ευκαταφρονητον εν ανθρωποις.
ἡ παιγνια σου ενεχειρησε σοι, ιταμια καρδιας σου κατελυσε τρυμαλιας πετρων, συνελαβεν ισχυν βουνου ὑψηλου· ὁτι ὑψωσεν ὡσπερ αετος νοσσιαν αυτου, εκειθεν καθελω σε.
και εσται ἡ ιδουμαια εις αβατον, πας ὁ παραπορευομενος επʼ αυτην συριει.
ὡσπερ κατεστραφη σοδομα και γομορῥα, και αἱ παροικοι αυτης, ειπε κυριος παντοκρατωρ, ου μη καθισει εκει ανθρωπος, και ου μη κατοικησει εκει υἱος ανθρωπου.
ιδου ὡσπερ λεων αναβησεται εκ μεσου του ιορδανου εις τοπον αιθαμ, ὁτι ταχυ εκδιωξω αυτους απʼ αυτης, και τους νεανισκους επʼ αυτην επιστησατε· ὁτι τις ὡσπερ εγω; και τις αντιστησεται μοι; και τις οὑτος ποιμην, ὁς στησεται κατα προσωπον μου;
διατουτο ακουσατε βουλην κυριου, ἡν εβουλευσατο επι την ιδουμαιαν, και λογισμον αυτου, ὁν ελογισατο επι τους κατοικουντας θαιμαν, εαν μη συμψησθωσι τα ελαχιστα των προβατων, εαν μη αβατωθη επʼ αυτους καταλυσις αυτων,
ὁτι απο φωνης πτωσεως αυτων εφοβηθη ἡ γη, και κραυγη θαλασσης ουκ ηκουσθη.
ιδου ὡσπερ αετος οψεται, και εκτενει τας πτερυγας επʼ οχυρωματα αυτης· και εσται ἡ καρδια των ισχυρων της ιδουμαιας εν τη ἡμερα εκεινη, ὡς καρδια γυναικος ωδινουσης.
τοισ υιοισ αμμων οὑτως ειπε κυριος, μη υἱοι ουκ εισιν εν ισραηλ, η παραληψομενος ουκ εστιν αυτοις; διατι παρελαβε μελχολ την γαλααδ, και ὁ λαος αυτων εν πολεσιν αυτων ενοικησει;
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, φησι κυριος, και ακουτιω επι ῥαββαθ θορυβον πολεμων, και εσονται εις αβατον και εις απωλειαν, και βωμοι αυτης εν πυρι κατακαυθησονται, και παραληψεται ισραηλ την αρχην αυτου.
αλαλαξον εσεβων, ὁτι ωλετο γαι· κεκραξατε θυγατερες ῥαββαθ, περιζωσασθε σακκους και κοψασθε, ὁτι μελχολ βαδιειται εν αποικια, οἱ ἱερεις αυτου και οἱ αρχοντες αυτου ἁμα.
τι αγαλλιασθε εν τοις πεδιοις ενακειμ, θυγατερ ιταμιας, ἡ πεποιθυια επι θησαυροις, ἡ λεγουσα, τις εισελευσεται επʼ εμε;
ιδου εγω φερω φοβον επι σε, ειπε κυριος, απο πασης της περιοικου σου, και διασπαρησεσθε ἑκαστος εις το προσωπον αυτου, και ουκ εστιν ὁ συναγων.
τη κηδαρ τη βασιλισση τησ αυλησ, ἡν επαταξε ναβουχοδονοσορ βασιλευσ βαβυλωνοσ, οὑτως ειπε κυριος,
σκηνας αυτων, και τα προβατα αυτων ληψονται· ἱματια αυτων, και παντα τα σκευη αυτων, και καμηλους αυτων ληψονται ἑαυτοις· και καλεσατε επʼ αυτους απωλειαν κυκλοθεν.
φευγετε, λιαν εμβαθυνατε εις καθισιν, καθημενοι εν τη αυλη, ὁτι εβουλευσατο εφʼ ὑμας βασιλευς βαβυλωνος βουλην, και ελογισατο λογισμον.
αναστηθι, και αναβηθι επʼ εθνος ευσταθουν, καθημενον εις αναψυχην, οἱς ουκ εισι θυραι, ου βαλανοι, ου μοχλοι, μονοι καταλυουσι.
και εσονται καμηλοι αυτων εις προνομην, και πληθος κτηνων αυτων εις απωλειαν, και λικμησω αυτους παντι πνευματι κεκαρμενους προ προσωπου αυτων, εκ παντος περαν αυτων οισω την τροπην αυτων, ειπε κυριος.
και εσται ἡ αυλη διατριβη στρουθων, και αβατος ἑως αιωνος, ου μη καθιση εκει ανθρωπος, και ου μη κατοικησει εκει υἱος ανθρωπου.
τη δαμασκω. κατησχυνθη ημαθ, και αρφαθ, ὁτι ηκουσαν ακοην πονηραν, εξεστησαν, εθυμωθησαν, αναπαυσασθαι ου μη δυνωνται.
εξελυθη δαμασκος, απεστραφη εις φυγην, τρομος επελαβετο αυτης.
πως ουχι εγκατελιπε πολιν εμην, κωμην ηγαπησαν;
διατουτο πεσουνται νεανισκοι εν πλατειαις σου, και παντες οἱ ανδρες οἱ πολεμισται σου πεσουνται, φησι κυριος·
και καυσω πυρ εν τειχει δαμασκου, και καταφαγεται αμφοδα υἱου αδερ.
31
τη μωαβ οὑτως ειπε κυριος, ουαι επι ναβαυ, ὁτι ωλετο, εληφθη καριαθαιμ, ησχυνθη αμαθ και αγαθ.
ουκ εστιν ετι ιατρεια μωαβ, γαυριαμα εν εσεβων, ελογισατο επʼ αυτην κακα· εκοψαμεν αυτην απο εθνους, και παυσιν παυσεται· οπισθεν σου βαδιειται μαχαιρα,
ὁτι φωνη κεκραγοτων εξ ωρωναιμ, ολεθρον και συντριμμα μεγα·
συνετριβη μωαβ, αναγγειλατε εις ζογορα,
ὁτι επλησθη αλωθ εν κλαυθμω· αναβησεται κλαιων εν ὁδω ωρωναιμ, κραυγην συντριμματος ηκουσατε.
φευγετε και σωσατε τας ψυχας ὑμων, και εσεσθε ὡσπερ ονος αγριος εν ερημω.
επειδη επεποιθεις εν οχυρωματι σου, και συ συλληφθηση· και εξελευσεται χαμως εν αποικια, και οἱ ἱερεις αυτου, και οἱ αρχοντες αυτου ἁμα.
και ἡξει ολεθρος επι πασαν πολιν, ου μη σωθη, και απολειται ὁ αυλων, και εξολοθρευθησεται ἡ πεδινη, καθως ειπε κυριος.
δοτε σημεια τη μωαβ, ὁτι ἁφη ἁφθησεται, και πασαι αἱ πολεις αυτης εις αβατον εσονται· ποθεν ενοικος αυτη;
επικαταρατος ὁ ποιων τα εργα κυριου αμελως, εξαιρων μαχαιραν αυτου αφʼ αἱματος.
ανεπαυσατο μωαβ εκ παιδαριου, και πεποιθως ην επι τη δοξη αυτου, ουκ ενεχεεν εξ αγγειου εις αγγειον, και εις αποικισμον ουκ ωχετο· διατουτο εστη γευμα αυτου εν αυτω, και οσμη αυτου ουκ εξελιπε.
διατουτο ιδου ἡμεραι αυτου ερχονται, φησι κυριος, και αποστελω αυτω κλινοντας, και κλινουσιν αυτον, και τα σκευη αυτου λεπτυνουσι, και τα κερατα αυτου συγκοψουσι.
και καταισχυνθησεται μωαβ απο χαμως, ὡσπερ κατησχυνθη οικος ισραηλ απο βαιθηλ ελπιδος αυτων πεποιθοτες επʼ αυτοις.
πως ερειτε, ισχυροι εσμεν, και ανθρωπος ισχυων εις τα πολεμικα;
ωλετο μωαβ πολις αυτου, και εκλεκτοι νεανισκοι αυτου κατεβησαν εις σφαγην.
εγγυς ἡμερα μωαβ ελθειν, και πονηρια αυτου ταχεια σφοδρα.
κινησατε αυτω παντες κυκλοθεν αυτου, παντες εκδοτε ονομα αυτου· ειπατε, πως συνετριβη βακτηρια ευκλεης, ῥαβδος μεγαλωματος;
καταβηθι απο δοξης, και καθισον εν ὑγρασια καθημενη· δαιβων εκτριβησεται, ὁτι ωλετο μωαβ, ανεβη εις σε λυμαινομενος οχυρωμα σου.
εφʼ ὁδου στηθι, και επιδε καθημενη εν αρηρ, και ερωτησον φευγοντα, και σωζομενον, και ειπον, τι εγενετο;
κατησχυνθη μωαβ, ὁτι συνετριβη· ολολυξον και κεκραξον, αναγγειλον εν αρνων, ὁτι ωλετο μωαβ,
και κρισις ερχεται εις την γην μεισωρ επι χελων, και ῥεφας, και μωφας,
και επι δαιβων, και επι ναβαυ, και επʼ οικον δαιθλαθαιμ,
και επι καριαθαιμ, και επʼ οικον γαιμωλ, και επʼ οικον μαων,
και επι καριωθ, και επι βοσορ, και επι πασας τας πολεις μωαβ τας πορῥω και τας εγγυς.
κατεαχθη κερας μωαβ, και το επιχειρον αυτου συνετριβη.
μεθυσατε αυτον, ὁτι επι κυριον εμεγαλυνθη· και επικρουσει μωαβ εν χειρι αυτου, και εσται εις γελωτα και αυτος.
και ει μη εις γελοιασμον ην σοι ισραηλ, και εν κλοπαις σου εὑρεθη, ὁτι επολεμεις αυτον.
κατελιπον τας πολεις, και ωκησαν εν πετραις οἱ κατοικουντες μωαβ· εγενηθησαν ὡσπερ περιστεραι νοσσευουσαι εν πετραις, στοματι βοθυνου.
και ηκουσα ὑβριν μωαβ, ὑβρισε λιαν ὑβριν αυτου, και ὑπερηφανιαν αυτου· και ὑψωθη ἡ καρδια αυτου.
εγω δε εγνων εργα αυτου· ουχι το ἱκανον αυτω ουχ οὑτως εποιησε;
διατουτο επι μωαβ ολολυζετε παντοθεν· βοησατε επʼ ανδρας κειραδας αυχμου.
ὡς κλαυθμον ιαζηρ αποκλαυσομαι σοι αμπελος ασερημα, κληματα σου διηλθε θαλασσαν, πολεις ιαζηρ ἡψαντο, επι οπωραν σου, επι τρυγηταις σου ολεθρος επεπεσε.
συνεψησθη χαρμοσυνη και ευφροσυνη εκ της μωαβιτιδος· και οινος ην επι ληνοις σου, πρωι ουκ επατησαν, ουδε δειλης ουκ εποιησαν,
αἱ δε απο κραυγης εσεβων ἑως αιταμ αἱ πολεις αυτων εδωκαν φωνην αυτων, απο ζογορ ἑως ωρωναιμ, και αγγελιαν σαλασια, ὁτι και το ὑδωρ νεβρειν εις κατακαυμα εσται.
και απολω τον μωαβ, φησι κυριος, αναβαινοντα επι τον βωμον, και θυμιωντα θεοις αυτου.
διατουτο καρδια του μωαβ, ὡσπερ αυλοι βουβησουσι, καρδια μου επʼ ανθρωπους κειραδας ὡσπερ αυλος βομβησει· διατουτο ἁ περιεποιησατο, απωλετο απο ανθρωπου.
πασαν κεφαλην εν παντι τοπω ξυρηθησονται, και πας πωγων ξυρηθησεται, και πασαι χειρες κοψονται, και επι πασης οσφυος σακκος.
και επι παντων των δωματων μωαβ, και επι ταις πλατειαις αυτης, ὁτι συνετριψα, φησι κυριος, ὡς αγγειον, οὑ ουκ εστι χρεια αυτου.
πως κατηλλαξε; πως εστρεψε νωτον μωαβ; ησχυνθη, και εγενετο μωαβ εις γελωτα, και εγκοτημα πασι τοις κυκλω αυτης.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος,
εληφθη καριωθ, και τα οχυρωματα συνεληφθη,
και απολειται μωαβ απο οχλου, ὁτι επι τον κυριον εμεγαλυνθη.
παγις και φοβος και βοθυνος επι σε καθημενος μωαβ.
ὁ φευγων απο προσωπου του φοβου, εμπεσειται εις τον βοθυνον· και ὁ αναβαινων εκ του βοθυνου, και συλληφθησεται εν τη παγιδι· ὁτι επαξω ταυτα επι μωαβ εν ενιαυτω επισκεψεως αυτων.
32
οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, λαβε το ποτηριον του οινου του ακρατου τουτου εκ χειρος μου, και ποτιεις παντα τα εθνη, προς ἁ εγω αποστελλω σε προς αυτους.
και πιονται, και εξεμουνται, και εκμανησονται απο προσωπου της μαχαιρας, ἡς εγω αποστελλω αναμεσον αυτων.
και ελαβον το ποτηριον εκ χειρος κυριου, και εποτισα τα εθνη, προς ἁ απεστειλε με κυριος προς αυτα,
την ἱερουσαλημ, και τας πολεις ιουδα, και βασιλεις ιουδα και αρχοντας αυτου, του θειναι αυτας εις ερημωσιν, και εις αβατον, και εις συριγμον,
και τον φαραω βασιλεα αιγυπτου, και τους παιδας αυτου, και τους μεγιστανας αυτου,
και παντα τον λαον αυτου, και παντας τους συμμικτους, και παντας τους βασιλεις αλλοφυλων, και την ασκαλωνα, και την γαζαν, και την ακκαρων, και το επιλοιπον αζωτου,
και την ιδουμαιαν, και την μωαβιτιν, και τους υἱους αμμων,
και βασιλεις τυρου, και βασιλεις σιδωνος, και βασιλεις τους εν τω περαν της θαλασσης,
και την δαιδαν, και την θαιμαν, και την ῥως, και παν περικεκαρμενον κατα προσωπον αυτου,
και παντας τους συμμικτους τους καταλυοντας εν τη ερημω,
και παντας βασιλεις αιλαμ, και παντας βασιλεις περσων,
και παντας βασιλεις απο απηλιωτου τους πορῥω και τους εγγυς, ἑκαστον προς τον αδελφον αυτου, και πασας βασιλειας τας επι προσωπου της γης.
και ερεις αυτοις, οὑτως ειπε κυριος παντοκρατωρ, πιετε, μεθυσθητε, και εξεμεσετε, και πεσεισθε, και ου μη αναστητε απο προσωπου της μαχαιρας, ἡς εγω αποστελλω αναμεσον ὑμων.
και εσται ὁταν μη βουλωνται δεξασθαι το ποτηριον εκ της χειρος σου, ὡστε πιειν, και ερεις, οὑτως ειπε κυριος, πιοντες πιεσθε,
ὁτι εν πολει εν ἡ ωνομασθη το ονομα μου επʼ αυτην, εγω αρχομαι κακωσαι, και ὑμεις καθαρσει ου μη καθαρισθητε, ὁτι μαχαιραν εγω καλω επι παντας τους καθημενους επι της γης.
και συ προφητευσεις επʼ αυτους τους λογους τουτους, και ερεις, κυριος αφʼ ὑψηλου χρηματιει, απο του ἁγιου αυτου δωσει φωνην αυτου, λογον χρηματιει επι του τοπου αυτου· και οἱδε ὡσπερ τρυγωντες αποκριθησονται· και επι καθημενους επι την γην
ἡκει ολεθρος επι μερος της γης, ὁτι κρισις τω κυριω εν τοις εθνεσι· κρινεται αυτος προς πασαν σαρκα, οἱ δε ασεβεις εδοθησαν εις μαχαιραν, λεγει κυριος.
οὑτως ειπε κυριος, ιδου κακα ερχεται απο εθνους επι εθνος, και λαιλαψ μεγαλη εκπορευεται απʼ εσχατου της γης.
και εσονται τραυματιαι ὑπο κυριου εν ἡμερα κυριου, εκ μερους της γης, και ἑως εις μερος της γης· ου μη κατορυγωσιν, εις κοπρια επι προσωπου της γης εσονται.
αλαλαξατε ποιμενες, και κεκραξατε, και κοπτεσθε οἱ κριοι των προβατων, ὁτι επληρωθησαν αἱ ἡμεραι ὑμων εις σφαγην, και πεσεισθε ὡσπερ οἱ κριοι οἱ εκλεκτοι,
και απολειται φυγη απο των ποιμενων, και σωτηρια απο των κριων των προβατων.
φωνη κραυγης των ποιμενων, και αλαλαγμος των προβατων και των κριων, ὁτι ωλοθρευσε κυριος τα βοσκηματα αυτων·
και παυσεται τα καταλοιπα της ειρηνης απο προσωπου οργης θυμου μου.
εγκατελιπεν ὡσπερ λεων καταλυμα αυτου, ὁτι εγενηθη ἡ γη αυτων εις αβατον απο προσωπου της μαχαιρας της μεγαλης.
33
εν αρχη βασιλεωσ ιωακειμ υιου ιωσια, εγενηθη ὁ λογοσ ουτοσ παρα κυριου·
οὑτως ειπε κυριος, στηθι εν αυλη οικου κυριου, και χρηματιεις ἁπασι τοις ιουδαιοις, και πασι τοις ερχομενοις προσκυνειν εν οικω κυριου, ἁπαντας τους λογους οὑς συνεταξα σοι χρηματισαι αυτοις, μη αφελης ῥημα.
ισως ακουσονται, και αποστραφησονται ἑκαστος απο της ὁδου αυτου της πονηρας, και παυσομαι απο των κακων ὡν εγω λογιζομαι του ποιησαι αυτοις ἑνεκεν των πονηρων επιτηδευματων αυτων.
και ερεις, οὑτως ειπε κυριος, εαν μη ακουσητε μου, του πορευεσθαι εν τοις νομιμοις μου οἱς εδωκα κατα προσωπον ὑμων,
εισακουειν των λογων των παιδων μου των προφητων, οὑς εγω αποστελλω προς ὑμας ορθρου, και απεστειλα, και ουκ ηκουσατε μου,
και δωσω τον οικον τουτον ὡσπερ σηλω, και την πολιν δωσω εις καταραν πασι τοις εθνεσι πασης της γης.
και ηκουσαν οἱ ἱερεις, και οἱ ψευδοπροφηται, και πας ὁ λαος του ἱερεμιου λαλουντος τους λογους τουτους εν οικω κυριου.
και εγενετο ἱερεμιου παυσαμενου λαλουντος παντα ἁ συνεταξε κυριος αυτω λαλησαι παντι τω λαω, και συνελαβοσαν αυτον οἱ ἱερεις, και οἱ ψευδοπροφηται, και πας ὁ λαος, λεγων, θανατω αποθανη,
ὁτι επροφητευσας τω ονοματι κυριου, λεγων, ὡσπερ σηλω εσται ὁ οικος οὑτος, και ἡ πολις αὑτη ερημωθησεται απο κατοικουντων·
και ηκουσαν οἱ αρχοντες ιουδα τον λογον τουτον, και ανεβησαν εξ οικου του βασιλεως εις οικον κυριου, και εκαθισαν εν προθυροις πυλης της καινης.
και ειπαν οἱ ἱερεις και οἱ ψευδοπροφηται προς τους αρχοντας, και παντι τω λαω, κρισις θανατου τω ανθρωπω τουτω, ὁτι επροφητευσε κατα της πολεως ταυτης, καθως ηκουσατε εν τοις ωσιν ὑμων.
και ειπεν ἱερεμιας προς τους αρχοντας, και παντι τω λαω, λεγων, κυριος απεστειλε με προφητευσαι επι τον οικον τουτον, και επι την πολιν ταυτην, παντας τους λογους οὑς ηκουσατε.
και νυν βελτιους ποιησατε τας ὁδους ὑμων, και τα εργα ὑμων, και ακουσατε της φωνης κυριου, και παυσεται κυριος απο των κακων ὡν ελαλησεν εφʼ ὑμας.
και ιδου εγω εν χερσιν ὑμων, ποιησατε μοι ὡς συμφερει, και ὡς βελτιον ὑμιν.
αλλʼ η γνοντες γνωσεσθε, ὁτι ει αναιρειτε με, αἱμα αθωον διδοτε εφʼ ὑμας, και επι την πολιν ταυτην, και επι τους κατοικουντας εν αυτη· ὁτι εν αληθεια απεσταλκε με κυριος προς ὑμας λαλησαι εις τα ωτα ὑμων παντας τους λογους τουτους.
και ειπον οἱ αρχοντες και πας ὁ λαος προς τους ἱερεις και προς τους ψευδοπροφητας, ουκ εστι τω ανθρωπω τουτω κρισις θανατου, ὁτι επι τω ονοματι κυριου του θεου ἡμων ελαλησε προς ἡμας.
και ανεστησαν ανδρες των πρεσβυτερων της γης, και ειπαν παση τη συναγωγη του λαου,
μιχαιας ὁ μωραθιτης ην εν ταις ἡμεραις εζεκιου βασιλεως ιουδα, και ειπε παντι τω λαω ιουδα, οὑτως ειπε κυριος, σιων ὡς αγρος αροτριαθησεται, και ἱερουσαλημ εις αβατον εσται, και το ορος του οικου εις αλσος δρυμου.
μη ανελων ανειλεν αυτον εζεκιας και πας ιουδα; ουχ ὁτι εφοβηθησαν τον κυριον, και ὁτι εδεηθησαν του προσωπου κυριου, και επαυσατο κυριος απο των κακων ὡν ελαλησεν επʼ αυτους; και ἡμεις εποιησαμεν κακα μεγαλα επι ψυχας ἡμων.
και ανθρωπος ην προφητευων τω ονοματι κυριου, ουριας υἱος σαμαιου εκ καριαθιαριμ, και επροφητευσε περι της γης ταυτης κατα παντας τους λογους ἱερεμιου.
και ηκουσεν ὁ βασιλευς ιωακειμ και παντες οἱ αρχοντες παντας τους λογους αυτου, και εζητουν αποκτειναι αυτον· και ηκουσεν ουριας, και εισηλθεν εις αιγυπτον.
και εξαπεστειλεν ὁ βασιλευς ανδρας εις αιγυπτον,
και εξηγαγοσαν αυτον εκειθεν, και εισηγαγοσαν αυτον προς τον βασιλεα, και επαταξεν αυτον εν μαχαιρα, και ερῥιψεν αυτον εις το μνημα υἱων λαου αυτου.
πλην χειρ αχεικαμ υἱου σαφαν ην μετα ἱερεμιου, του μη παραδουναι αυτον εις χειρας του λαου, μη ανελειν αυτον.
34
οὑτως ειπε κυριος, ποιησον σεαυτω δεσμους και κλοιους, και περιθου περι τον τραχηλον σου.
και αποστελεις αυτους προς βασιλεα ιδουμαιας, και προς βασιλεα μωαβ, και προς βασιλεα υἱων αμμων, και προς τον βασιλεα τυρου, και προς βασιλεα σιδωνος, εν χερσιν αγγελων αυτων των ερχομενων εις απαντησιν αυτων εις ἱερουσαλημ προς σεδεκιαν βασιλεα ιουδα.
και συνταξεις αυτοις προς τους κυριους αυτων ειπειν, οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, οὑτως ερειτε προς τους κυριους ὑμων,
ὁτι εγω εποιησα την γην εν τη ισχυι μου τη μεγαλη, και εν τω επιχειρω μου τω ὑψηλω, και δωσω αυτην ὡ εαν δοξη εν οφθαλμοις μου·
εδωκα την γην τω ναβουχοδονοσορ βασιλει βαβυλωνος δουλευειν αυτω, και τα θηρια του αγρου εργαζεσθαι αυτω.
και το εθνος και ἡ βασιλεια, ὁσοι εαν μη εμβαλωσι τον τραχηλον αυτων ὑπο τον ζυγον βασιλεως βαβυλωνος, εν μαχαιρα και εν λιμω επισκεψομαι αυτους, ειπε κυριος, ἑως εκλιπωσιν εν χειρι αυτου.
και ὑμεις μη ακουετε των ψευδοπροφητων ὑμων, και των μαντευομενων ὑμιν, και των ενυπνιαζομενων ὑμιν, και των οιωνισματων ὑμων, και των φαρμακων ὑμων, των λεγοντων, ου μη εργασησθε τω βασιλει βαβυλωνος·
ὁτι ψευδη αυτοι προφητευουσιν ὑμιν, προς το μακρυναι ὑμας απο της γης ὑμων.
και το εθνος ὁ εαν εισαγαγη τον τραχηλον αυτου ὑπο τον ζυγον βασιλεως βαβυλωνος, και εργασηται αυτω, και καταλειψω αυτον επι της γης αυτου, και εργαται αυτω, και ενοικησει εν αυτη.
και προς σεδεκιαν βασιλεα ιουδα ελαλησα κατα παντας τους λογους τουτους, λεγων, εισαγαγετε τον τραχηλον ὑμων,
και εργασασθε τω βασιλει βαβυλωνος, ὁτι αδικα αυτοι προφητευουσιν ὑμιν,
ὁτι ουκ απεστειλα αυτους, φησι κυριος, και προφητευουσι τω ονοματι μου επ αδικω, προς το απολεσαι ὑμας, και απολεισθε ὑμεις, και οἱ προφηται ὑμων, οἱ προφητευοντες ὑμιν επʼ αδικω ψευδη.
ὑμιν, και παντι τω λαω τουτω, και τοις ἱερευσιν ελαλησα, λεγων, οὑτως ειπε κυριος, μη ακουετε των λογων των προφητων, των προφητευοντων ὑμιν, λεγοντων, ιδου σκευη οικου κυριου επιστρεψει εκ βαβυλωνος· ὁτι αδικα αυτοι προφητευουσιν ὑμιν. ουκ απεστειλα αυτους.
ει προφηται εισι, και ει εστι λογος κυριου εν αυτοις, απαντησατωσαν μοι, ὁτι οὑτως ειπε κυριος.
και των επιλοιπων σκευων,
ὡν ουκ ελαβε βασιλευς βαβυλωνος, ὁτε απωκισε τον ιεχονιαν εξ ἱερουσαλημ,
εις βαβυλωνα εισελευσεται, λεγει κυριος.
35
και εγενετο εν τω τεταρτω ετει σεδεκια βασιλεως ιουδα εν μηνι τω πεμπτω, ειπε μοι ανανιας υἱος αζωρ ὁ ψευδοπροφητης απο γαβαων εν οικω κυριου, κατʼ οφθαλμους των ἱερεων, και παντος του λαου, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, συνετριψα τον ζυγον του βασιλεως βαβυλωνος.
ετι δυο ετη ἡμερων, και εγω αποστρεψω εις τον τοπον τουτον τα σκευη οικου κυριου,
και ιεχονιαν, και την αποικιαν ιουδα, ὁτι συντριψω τον ζυγον βασιλεως βαβυλωνος.
και ειπεν ἱερεμιας προς ανανιαν κατʼ οφθαλμους παντος του λαου και κατʼ οφθαλμους των ἱερεων των ἑστηκοτων εν οικω κυριου,
και ειπεν ἱερεμιας, αληθως οὑτω ποιησαι κυριος, στησαι τον λογον σου ὁν συ προφητευεις, του επιστρεψαι τα σκευη οικου κυριου και πασαν την αποικιαν εκ βαβυλωνος εις τον τοπον τουτον.
πλην ακουσατε τον λογον κυριου, ὁν εγω λεγω εις τα ωτα ὑμων και εις τα ωτα παντος του λαου.
οἱ προφηται οἱ γεγονοτες προτεροι μου και προτεροι ὑμων απο του αιωνος, και επροφητευσαν επι γης πολλης, και επι βασιλειας μεγαλας εις πολεμον.
ὁ προφητης ὁ προφητευσας εις ειρηνην, ελθοντος του λογου, γνωσονται τον προφητην ὁν απεστειλεν αυτοις κυριος εν πιστει.
και ελαβεν ανανιας εν οφθαλμοις παντος του λαου τους κλοιους απο του τραχηλου ἱερεμιου, και συνετριψεν αυτους.
και ειπεν ανανιας κατʼ οφθαλμους παντος του λαου, λεγων, οὑτως ειπε κυριος, οὑτως συντριψω τον ζυγον βασιλεως βαβυλωνος απο τραχηλων παντων των εθνων· και ωχετο ἱερεμιας εις την ὁδον αυτου.
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν, μετα το συντριψαι ανανιαν τους κλοιους απο του τραχηλου αυτου, λεγων,
βαδιζε, και ειπον προς ανανιαν, λεγων, οὑτως ειπε κυριος, κλοιους ξυλινους συνετριψας, και ποιησω αντʼ αυτων κλοιους σιδηρους·
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, ζυγον σιδηρουν εθηκα επι τον τραχηλον παντων των εθνων, εργαζεσθαι τω βασιλει βαβυλωνος.
και ειπεν ἱερεμιας τω ανανια, ουκ απεσταλκε σε κυριος, και πεποιθεναι εποιησας τον λαον τουτον επʼ αδικω.
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω εξαποστελλω σε απο προσωπου της γης, τουτω τω ενιαυτω αποθανη.
και απεθανεν εν τω μηνι τω ἑβδομω.
36
και οὑτοι οἱ λογοι της βιβλου οὑς απεστειλεν ἱερεμιας εξ ἱερουσαλημ προς τους πρεσβυτερους της αποικιας, και προς τους ἱερεις, και προς τους ψευδοπροφητας, επιστολην εις βαβυλωνα τη αποικια, και προς ἁπαντα τον λαον,
ὑστερον εξελθοντος ιεχονιου του βασιλεως, και της βασιλισσης, και των ευνουχων, και παντος ελευθερου, και δεσμωτου, και τεχνιτου εξ ἱερουσαλημ,
εν χειρι ελεασαν υἱου σαφαν, και γαμαριου υἱου χελκιου, ὁν απεστειλε σεδεκιας βασιλευς ιουδα, προς βασιλεα βαβυλωνος εις βαβυλωνα, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ επι την αποικιαν ἡν απωκισα απο ἱερουσαλημ,
οικοδομησατε οικους, και κατοικησατε, και φυτευσατε παραδεισους, και φαγετε τους καρπους αυτων,
και λαβετε γυναικας, και τεκνοποιησατε υἱους και θυγατερας, και λαβετε τοις υἱοις ὑμων γυναικας, και τας θυγατερας ὑμων δοτε ανδρασι, και πληθυνεσθε, και μη σμικρυνθητε·
και ζητησατε εις ειρηνην της γης, εις ἡν απωκισα ὑμας εκει· και προσευξεσθε περι αυτων προς κυριον, ὁτι εν ειρηνη αυτης ειρηνη ὑμιν.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, μη αναπειθετωσαν ὑμας οἱ ψευδοπροφηται οἱ εν ὑμιν, και μη αναπειθετωσαν ὑμας οἱ μαντεις ὑμων, και μη ακουετε εις τα ενυπνια ὑμων, ἁ ὑμεις ενυπνιαζεσθε,
ὁτι αδικα αυτοι προφητευουσιν ὑμιν επι τω ονοματι μου, και ουκ απεστειλα αυτους.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, ὁταν μελλη πληρουσθαι βαβυλωνι ἑβδομηκοντα ετη, επισκεψομαι ὑμας, και επιστησω τους λογους μου εφʼ ὑμας, του αποστρεψαι τον λαον ὑμων εις τον τοπον τουτον.
και λογιουμαι εφʼ ὑμας λογισμον ειρηνης, και ου κακα, του δουναι ὑμιν ταυτα.
και προσευξασθε προς με, και εισακουσομαι ὑμων.
και εκζητησατε με, και εὑρησετε με· ὁτι ζητησετε με εν ὁλη καρδια ὑμων,
και επιφανουμαι ὑμιν·
ὁτι ειπατε, κατεστησεν ἡμιν κυριος προφητας εν βαβυλωνι·
οὑτως ειπε κυριος επι αχιαβ, και επι σεδεκιαν, ιδου εγω διδωμι αυτους εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και παταξει αυτους κατʼ οφθαλμους ὑμων.
και ληψονται απʼ αυτων καταραν εν παση τη αποικια ιουδα εν βαβυλωνι, λεγοντες, ποιησαι σε κυριος, ὡς σεδεκιαν εποιησε, και ὡς αχιαβ, οὑς απετηγανισε βασιλευς βαβυλωνος εν πυρι,
διʼ ἡν εποιησαν ανομιαν εν ισραηλ, και εμοιχωντο τας γυναικας των πολιτων αυτων, και λογον εχρηματισαν εν τω ονοματι μου, ὁν ου συνεταξα αυτοις· και εγω μαρτυς, φησι κυριος.
και προς σαμαιαν τον αιλαμιτην ερεις,
ουκ απεστειλα σε τω ονοματι μου· και προς σοφονιαν υἱον μαασαιου τον ἱερεα ειπε,
κυριος εδωκε σε ἱερεα αντι ιωδαε του ἱερεως, γενεσθαι επιστατην εν τω οικω κυριου παντι ανθρωπω προφητευοντι, και παντι ανθρωπω μαινομενω, και δωσεις αυτον εις το αποκλεισμα, και εις τον καταρακτην.
και νυν διατι συνελοιδορησατε ἱερεμιαν τον εξ αναθωθ, τον προφητευσαντα ὑμιν;
ου διατουτο απεστειλεν; ὁτι δια του μηνος τουτου απεστειλε προς ὑμας εις βαβυλωνα, λεγων, μακραν εστιν, οικοδομησατε οικιας, και κατοικησατε, και φυτευσατε κηπους, και φαγεσθε τον καρπον αυτων.
και ανεγνω σοφονιας το βιβλιον εις τα ωτα ἱερεμιου.
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν, λεγων,
αποστειλον προς την αποικιαν, λεγων, οὑτως ειπε κυριος επι σαμαιαν τον αιλαμιτην, επειδη επροφητευσεν ὑμιν σαμαιας, και εγω ουκ απεστειλα αυτον, και πεποιθεναι εποιησεν ὑμας επʼ αδικοις,
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω επισκεψομαι επι σαμαιαν, και επι το γενος αυτου, και ουκ εσται αυτων ανθρωπος εν μεσω ὑμων, του ιδειν τα αγαθα, ἁ εγω ποιησω ὑμιν, ουκ οψονται.
37
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ προσ ἱερεμιαν παρα κυριου, ειπειν,
οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, λεγων,
ὁτι ιδου ἡμεραι ερχονται, φησι κυριος, και αποστρεψω την αποικιαν λαου μου ισραηλ και ιουδα, ειπε κυριος, και αποστρεψω αυτους εις την γην ἡν εδωκα τοις πατρασιν αυτων, και κυριευσουσιν αυτης.
και ουτοι οι λογοι ουσ ελαλησε κυριοσ επι ισραηλ και ιουδα.
οὑτως ειπε κυριος, φωνην φοβου ακουσεσθε· φοβος, και ουκ εστιν ειρηνη.
ερωτησατε, και ιδετε, ει ετεκεν αρσεν; και περι φοβου, εν ὡ καθεξουσιν οσφυν και σωτηριαν; διοτι ἑωρακα παντα ανθρωπον, και αἱ χειρες αυτου επι της οσφυος αυτου· εστραφησαν προσωπα εις ικτερον.
ὁτι εγενηθη μεγαλη ἡ ἡμερα εκεινη, και ουκ εστι τοιαυτη· και χρονος στενος εστι τω ιακωβ,
και απο τουτου σωθησεται. εν τη ἡμερα εκεινη, ειπε κυριος, συντριψω τον ζυγον απο του τραχηλου αυτων, και τους δεσμους αυτων διαρῥηξω· και ουκ εργωνται αυτοι ετι αλλοτριοις,
και εργωνται τω κυριω θεω αυτων· και τον δαυιδ βασιλεα αυτων αναστησω αυτοις.
οὑτως ειπε κυριος, ανεστησα συντριμμα, αλγηρα ἡ πληγη σου,
ουκ εστι κρινων κρισιν σου, εις αλγηρον ιατρευθης, ωφελεια σοι ουκ εστι.
παντες οἱ φιλοι σου επελαθοντο σου, ου μη επερωτησωσιν· ὁτι πληγην εχθρου επαισα σε, παιδειαν στερεαν· επι πασαν αδικιαν σου επληθυναν αἱ ἁμαρτιαι σου.
διατουτο παντες οἱ εσθοντες σε βρωθησονται, και παντες οἱ εχθροι σου κρεας αυτων παν εδονται. επι πληθος αδικιων σου επληθυνθησαν αἱ ἁμαρτιαι σου· εποιησαν ταυτα σοι· και εσονται οἱ διαφορουντες σε εις διαφορημα, και παντας τους προνομευσαντας σε δωσω εις προνομην.
ὁτι αναξω το ιαμα σου, απο πληγης οδυνηρας ιατρευσω σε, φησι κυριος· ὁτι εσπαρμενη εκληθης, θηρευμα ὑμων εστιν, ὁτι ζητων ουκ εστιν αυτην.
οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω αποστρεψω την αποικιαν ιακωβ, και την αιχμαλωσιαν αυτου ελεησω· και οικοδομηθησεται πολις επι το ὑψος αυτης, και ὁ λαος κατα το κριμα αυτου καθεδειται,
και εξελευσονται απʼ αυτων αδοντες, φωνη παιζοντων· και πλεονασω αυτους, και ου μη ελαττωθωσι.
και εισελευσονται οἱ υἱοι αυτων ὡς το προτερον, και τα μαρτυρια αυτων κατα προσωπον μου ορθωθησεται· και επισκεψομαι τους θλιβοντας αυτους.
και εσονται ισχυροτεροι αυτου επʼ αυτους, και ὁ αρχων αυτου εξ αυτου εξελευσεται· και συναξω αυτους, και αποστρεψουσι προς με· ὁτι τις εστιν οὑτος ὁς εδωκε την καρδιαν αυτου, αποστρεψαι προς με; φησι κυριος·
ὁτι οργη κυριου εξηλθε θυμωδης, εξηλθεν οργη στρεφομενη, επʼ ασεβεις ἡξει.
ου μη αποστραφη οργη θυμου κυριου, ἑως ποιησει, και ἑως καταστηση εγχειρημα καρδιας αυτου· επʼ εσχατων των ἡμερων γνωσεσθε αυτα.
38
εν τω χρονω εκεινω, ειπε κυριος, εσομαι εις θεον τω γενει ισραηλ, και αυτοι εσονται μοι εις λαον.
οὑτως ειπε κυριος, εὑρον θερμον εν ερημω μετα ολωλοτων εν μαχαιρα· βαδισατε, και μη ολεσητε τον ισραηλ.
κυριος πορῥωθεν ωφθη αυτω· αγαπησιν αιωνιον ηγαπησα σε· διατουτο εἱλκυσα σε εις οικτειρημα.
ὁτι οικοδομησω σε, και οικοδομηθηση παρθενος ισραηλ· επι ληψη τυμπανον σου, και εξελευση μετα συναγωγης παιζοντων.
ὁτι εφυτευσατε αμπελωνας εν ορεσι σαμαρειας, φυτευσατε και αινεσατε,
ὁτι εστιν ἡμερα κλησεως απολογουμενων εν ορεσιν εφραιμ, αναστητε, και αναβητε εις σιων προς κυριον τον θεον ὑμων.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος τω ιακωβ, ευφρανθητε, και χρεμετισατε επι κεφαλην εθνων· ακουστα ποιησατε, και αινεσατε· ειπατε, εσωσε κυριος τον λαον αυτου, το καταλοιπον του ισραηλ.
ιδου εγω αγω αυτους απο βορῥα, και συναξω αυτους απʼ εσχατου της γης εν ἑορτη φασεκ· και τεκνοποιησει οχλον πολυν, και αποστρεψουσιν ὡδε.
εν κλαυθμω εξηλθον, και εν παρακλησει αναξω αυτους, αυλιζων επι διωρυγας ὑδατων εν ὁδω ορθη, και ου μη πλανηθωσιν εν αυτη· ὁτι εγενομην τω ισραηλ εις πατερα, και εφραιμ πρωτοτοκος μου εστιν.
ακουσατε λογους κυριου εθνη, και αναγγειλατε εις νησους τας μακροθεν· ειπατε, ὁ λικμησας τον ισραηλ και συναξει αυτον, και φυλαξει αυτον, ὡς ὁ βοσκων ποιμνιον αυτου.
ὁτι ελυτρωσατο κυριος τον ιακωβ, εξειλατο αυτον εκ χειρος στερεωτερων αυτου.
και ἡξουσι, και ευφρανθησονται εν τω ορει σιων, και ἡξουσιν επʼ αγαθα κυριου, επι γην σιτου και οινου, και καρπων, και κτηνων, και προβατων· και εσται ἡ ψυχη αυτων ὡσπερ ξυλον εγκαρπον, και ου πεινασουσιν ετι.
τοτε χαρησονται παρθενοι εν συναγωγη νεανισκων, και πρεσβυται χαρησονται, και στρεψω το πενθος αυτων εις χαρμονην, και ποιησω αυτους ευφραινομενους.
μεγαλυνω και μεθυσω την ψυχην των ἱερεων υἱων λευι, και ὁ λαος μου των αγαθων μου εμπλησθησεται· οὑτως ειπε κυριος.
φωνη εν ῥαμα ηκουσθη θρηνου, και κλαυθμου, και οδυρμου· ῥαχηλ αποκλαιομενη ουκ ηθελε παυσασθαι επι τοις υἱοις αυτης, ὁτι ουκ εισιν.
οὑτως ειπε κυριος, διαλειπετω ἡ φωνη σου απο κλαυθμου, και οἱ οφθαλμοι σου απο δακρυων σου, ὁτι εστι μισθος τοις σοις εργοις, και επιστρεψουσιν εκ γης εχθρων,
μονιμον τοις σοις τεκνοις.
ακοην ηκουσα εφραιμ οδυρομενου, επαιδευσας με, και επαιδευθην· εγω ὡσπερ μοσχος ουκ εδιδαχθην· επιστρεψον με, και επιστρεψω, ὁτι συ κυριος ὁ θεος μου.
ὁτι ὑστερον αιχμαλωσιας μου μετενοησα, και ὑστερον του γνωναι με, εστεναξα εφʼ ἡμερας αισχυνης, και ὑπεδειξα σοι, ὁτι ελαβον ονειδισμον εκ νεοτητος μου.
υἱος αγαπητος εφραιμ, εμοι παιδιον εντρυφων, ὁτι ανθʼ ὡν οἱ λογοι μου εν αυτω, μνεια μνησθησομαι αυτου· διατουτο εσπευσα επʼ αυτω, ελεων ελεησω αυτον, φησι κυριος.
στησον σεαυτην σιων, ποιησον τιμωριαν, δος καρδιαν σου εις τους ωμους· ὁδον ἡ επορευθης, αποστραφηθι παρθενος ισραηλ, αποστραφητι εις τας πολεις σου πενθουσα.
ἑως ποτε αποστρεψεις θυγατηρ ητιμωμενη; ὁτι εκτισε κυριος σωτηριαν εις καταφυτευσιν καινην, εν σωτηρια περιελευσονται ανθρωποι.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, ετι ερουσι τον λογον τουτον εν γη ιουδα, και εν πολεσιν αυτου, ὁταν αποστρεψω την αιχμαλωσιαν αυτου, ευλογημενος κυριος επι δικαιον ορος το ἁγιον αυτου·
και ενοικουντες εν ταις πολεσιν ιουδα, και εν παση τη γη αυτου, ἁμα γεωργω, και αρθησεται εν ποιμνιω.
ὁτι εμεθυσα πασαν ψυχην διψωσαν, και πασαν ψυχην πεινωσαν ενεπλησα.
διατουτο εξηγερθην, και ειδον, και ὁ ὑπνος μου ἡδυς μοι εγενηθη.
διατουτο ιδου ἡμεραι ερχονται, φησι κυριος, και σπερω τον ισραηλ και τον ιουδαν, σπερμα ανθρωπου και σπερμα κτηνους.
και εσται ὡσπερ εγρηγορουν επʼ αυτους καθαιρειν και κακουν, οὑτως γρηγορησω επʼ αυτους του οικοδομειν και καταφυτευειν, φησι κυριος.
εν ταις ἡμεραις εκειναις ου μη ειπωσιν, οἱ πατερες εφαγον ομφακα, και οἱ οδοντες των τεκνων ἡμωδιασαν.
αλλʼ η ἑκαστος εν τη ἑαυτου ἁμαρτια αποθανειται, και του φαγοντος τον ομφακα αἱμωδιασουσιν οἱ οδοντες αυτου.
ιδου ἡμεραι ερχονται, φησι κυριος, και διαθησομαι τω οικω ισραηλ και τω οικω ιουδα διαθηκην καινην,
ου κατα την διαθηκην ἡν διεθεμην τοις πατρασιν αυτων, εν ἡμερα επιλαβομενου μου της χειρος αυτων, εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου, ὁτι αυτοι ουκ ενεμειναν εν τη διαθηκη μου, και εγω ημελησα αυτων, φησι κυριος.
ὁτι αὑτη ἡ διαθηκη μου, ἡν διαθησομαι τω οικω ισραηλ, μετα τας ἡμερας εκεινας, φησι κυριος, διδους δωσω νομους μου εις την διανοιαν αυτων, και επι καρδιας αυτων γραψω αυτους, και εσομαι αυτοις εις θεον, και αυτοι εσονται μοι εις λαον.
και ου μη διδαξωσιν ἑκαστος τον πολιτην αυτου, και ἑκαστος τον αδελφον αυτου, λεγων, γνωθι τον κυριον· ὁτι παντες ειδησουσι με απο μικρου αυτων ἑως μεγαλου αυτων, ὁτι ἱλεως εσομαι ταις αδικιαις αυτων, και των ἁμαρτιων αυτων ου μη μνησθω ετι.
εαν ὑψωθη ὁ ουρανος εις το μετεωρον, φησι κυριος, και εαν ταπεινωθη το εδαφος της γης κατω, και εγω ουκ αποδοκιμω το γενος ισραηλ, φησι κυριος, περι παντων ὡν εποιησαν.
οὑτως ειπε κυριος, ὁ δους τον ἡλιον εἱς φως της ἡμερας, σεληνην και αστερας εις φως της νυκτος, και κραυγην εν θαλασση, και εβομβησε τα κυματα αυτης, κυριος παντοκρατωρ ονομα αυτω·
εαν παυσωναι οἱ νομοι οὑτοι απο προσωπου μου, φησι κυριος, και το γενος ισραηλ παυσεται γενεσθαι εθνος κατα προσωπον μου πασας τας ἡμερας.
ιδου ἡμεραι ερχονται, φησι κυριος, και οικοδομηθησεται πολις τω κυριω απο πυργου ἁναμεηλ, ἑως πυλης της γωνιας.
και εξελευσεται ἡ διαμετρησις αυτης απεναντι αυτων ἑως βουνων γαρηβ, και περικυκλωθησεται κυκλω εξ εκλεκτων λιθων,
και παντες ασαρημωθ ἑως ναχαλ κεδρων, ἑως γωνιας πυλης ἱππων ανατολης, ἁγιασμα τω κυριω, και ουκετι ου μη εκλιπη, και ου μη καθαιρεθη ἑως του αιωνος.
39
ὁ λογοσ ὁ γενομενος παρα κυριου προς ἱερεμιαν εν τω ενιαυτω δεκατω βασιλει σεδεκια, οὑτος ενιαυτος οκτωκαιδεκατος τω βασιλει ναβουχοδονοσορ βασιλει βαβυλωνος.
και δυναμις βασιλεως βαβυλωνος εχαρακωσεν επι ἱερουσαλημ, και ἱερεμιας εφυλασσετο εν αυλη της φυλακης, ἡ εστιν εν οικω βασιλεως,
εν ἡ κατεκλεισεν αυτον ὁ βασιλευς σεδεκιας, λεγων, διατι συ προφητευεις, λεγων, οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω διδωμι την πολιν ταυτην εν χερσι βασιλεως βαβυλωνος, και ληψεται αυτην,
και σεδεκιας ου μη σωθη εκ χειρος των χαλδαιων, ὁτι παραδοσει παραδοθησεται εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και λαλησει στομα αυτου προς στομα αυτου, και οἱ οφθαλμοι αυτου τους οφθαλμους αυτου οψονται·
και εισελευσεται σεδεκιας εις βαβυλωνα, και εκει καθιεται;
και ὁ λογοσ κυριου εγενηθη προσ ἱερεμιαν, λεγων,
ιδου αναμεηλ υἱος σαλωμ αδελφου πατρος σου ερχεται προς σε, λεγων, κτησαι σεαυτω τον αγρον μου τον εν αναθωθ, ὁτι σοι κρισις παραλαβειν εις κτησιν.
και ηλθε προς με αναμεηλ υἱος σαλωμ, αδελφου πατρος μου, εις την αυλην της φυλακης, και ειπε, κτησαι σεαυτω τον αγρον μου τον εν γη βενιαμιν τον εν αναθωθ, ὁτι σοι κριμα κτησασθαι αυτον, και συ πρεσβυτερος. και εγνων, ὁτι λογος κυριου εστι,
και εκτησαμην τον αγρον αναμεηλ υἱου αδελφου πατρος μου, και εστησα αυτω ἑπτα σικλους και δεκα αργυριου,
και εγραψα εις βιβλιον, και εσφραγισαμην, και διεμαρτυραμην μαρτυρας, και εστησα το αργυριον εν ζυγω.
και ελαβον το βιβλιον της κτησεως το εσφραγισμενον,
και εδωκα αυτο τω βαρουχ υἱω νηριου υἱω μαασαιου, κατʼ οφθαλμους αναμεηλ υἱου αδελφου πατρος μου, και κατʼ οφθαλμους των ανδρων των παρεστηκοτων και γραφοντων εν τω βιβλιω της κτησεως, και κατʼ οφθαλμους των ιουδαιων των εν τη αυλη της φυλακης.
και συνεταξα τω βαρουχ κατʼ οφθαλμους αυτων, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος παντοκρατωρ, λαβε το βιβλιον της κτησεως τουτο, και το βιβλιον το ανεγνωσμενον, και θησεις αυτο εις αγγειον οστρακινον, ἱνα διαμεινη ἡμερας πλειους.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, ετι κτιηθησονται αγροι, και οικιαι, και αμπελωνες εν τη γη ταυτη.
και προσευξαμην προς κυριον μετα το δουναι με το βιβλιον της κτησεως προς βαρουχ υἱον νηριου, λεγων,
ὁ ων κυριε, συ εποιησας τον ουρανον και την γην τη ισχυι σου τη μεγαλη, και τω βραχιονι σου τω ὑψηλω και τω μετεωρω, ου μη αποκρυβη απο σου ουθεν,
ποιων ελεος εις χιλιαδας, και αποδιδους ἁμαρτιας πατερων εις κολπους τεκνων αυτων μετʼ αυτους· ὁ θεος ὁ μεγας, ὁ ισχυρος,
κυριος μεγαλης βουλης, και δυνατος τοις εργοις, ὁ θεος ὁ μεγας ὁ παντοκρατωρ, και μεγαλωνυμος κυριος· οἱ οφθαλμοι σου εις τας ὁδους των υἱων των ανθρωπων, δουναι ἑκαστω κατα την ὁδον αυτου·
ὁς εποιησας σημεια και τερατα εν γη αιγυπτω ἑως της ἡμερας ταυτης, και εν ισραηλ, και εν τοις γηγενεσι· και εποιησας σεαυτω ονομα, ὡς ἡμερα αὑτη,
και εξηγαγες τον λαον σου ισραηλ εκ γης αιγυπτου εν σημειοις και εν τερασιν, εν χειρι κραταια,
και εν βραχιονι ὑψηλω, και εν ὁραμασι μεγαλοις, και εδωκας αυτοις την γην ταυτην, ἡν ωμοσας τοις πατρασιν αυτων, γην ῥεουσαν γαλα και μελι.
και εισηλθοσαν και ελαβον αυτην, και ουκ ηκουσαν της φωνης σου, και εν τοις προσταγμασι σου ουκ επορευθησαν· ἁπαντα ἁ ενετειλω αυτοις ουκ εποιησαν, και εποιησαν συμβηναι αυτοις παντα τα κακα ταυτα.
ιδου οχλος ἡκει εις την πολιν συλλαβειν αυτην, και ἡ πολις εδοθη εις χειρας χαλδαιων των πολεμουντων αυτην απο προσωπου μαχαιρας, και του λιμου ὡς ελαλησας, οὑτως εγενετο.
και συ λεγεις προς με κτησαι σεαυτω τον αγρον αργυριου· και εγραψα βιβλιον, και εσφραγισαμην, και επεμαρτυραμην μαρτυρας, και ἡ πολις εδοθη εις χειρας χαλδαιων.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
εγω κυριος ὁ θεος πασης σαρκος, μη απʼ εμου κρυβησεται τι;
διατουτο οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, δοθεισα παραδοθησεται ἡ πολις αὑτη εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και ληψεται αυτην,
και ἡξουσιν οἱ χαλδαιοι πολεμουντες επι την πολιν ταυτην, και καυσουσι την πολιν ταυτην εν πυρι, και κατακαυσουσι τας οικιας εν αἱς εθυμιωσαν επι των δωματων αυτων τη βααλ, και εσπενδον σπονδας θεοις ἑτεροις, προς το παραπικραναι με·
ὁτι ησαν οἱ υἱοι ισραηλ και οἱ υἱοι ιουδα μονοι ποιουντες το πονηρον κατʼ οφθαλμους μου εκ νεὁτητος αυτων·
ὁτι επι την οργην μου, και επι τον θυμον μου ην ἡ πολις αὑτη, αφʼ ἡς ἡμερας ωκοδομησαν αυτην και ἑως της ἡμερας ταυτης, απαλλαξαι αυτην απο προσωπου μου,
δια πασας τας πονηριας των υἱων ισραηλ και ιουδα, ὡν εποιησαν πικραναι με, αυτοι και οἱ βασιλεις αυτων, και οἱ αρχοντες αυτων, και οἱ ἱερεις αυτων, και οἱ προφηται αυτων, ανδρες ιουδα, και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ,
και απεστρεψαν προς με νωτον, και ου προσωπον· και εδιδαξα αυτους ορθρου, και ουκ ηκουσαν ετι λαβειν παιδειαν.
και εθηκαν τα μιασματα αυτων εν τω οικω, οὑ επεκληθη το ονομα μου επʼ αυτω, εν ακαθαρσιαις αυτων.
και ωκοδομησαν τους βωμους τη βααλ τους εν φαραγγι υἱου ἑννομ, του αναφερειν τους υἱους αυτων και τας θυγατερας αυτων τω μολοχ βασιλει, ἁ ου συνεταξα αυτοις, και ουκ ανεβη επι καρδιαν μου του ποιησαι το βδελυγμα τουτο, προς το εφαμαρτειν τον ιουδαν.
και νυν οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ επι την πολιν, ἡν συ λεγεις, παραδοθησεται εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος εν μαχαιρα, και εν λιμω και εν αποστολη·
ιδου εγω συναγω αυτους εκ πασης της γης, οὑ διεσπειρα αυτους εκει εν οργη μου, και τω θυμω μου, και εν παροξυσμω μεγαλω· και επιστρεψω αυτους εις τον τοπον τουτον, και καθιω αυτους πεποιθοτας·
και εσονται μοι εις λαον, και εγω εσομαι αυτοις εις θεον.
και δωσω αυτοις ὁδον ἑτεραν και καρδιαν ἑτεραν, φοβηθηναι με πασας τας ἡμερας, και εις αγαθον αυτοις και τοις τεκνοις αυτων μετʼ αυτους.
και διαθησομαι αυτοις διαθηκην αιωνιαν, ἡν ου μη αποστρεψω οπισθεν αυτων· και τον φοβον μου δωσω εις την καρδιαν αυτων, προς το μη αποστηναι αυτους απʼ εμου.
και επισκεψομαι του αγαθωσαι αυτους, και φυτευσω αυτους εν τη γη ταυτη εν πιστει, και εν παση καρδια μου, και εν παση ψυχη.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, καθα επηγαγον επι τον λαον τουτον παντα τα κακα τα μεγαλα ταυτα, οὑτως εγω επαξω επʼ αυτους παντα τα αγαθα, ἁ ελαλησα επʼ αυτους.
και κτηθησονται ετι αγροι εν τη γη, ἡ συ λεγεις, αβατος εσται απο ανθρωπων και κτηνους, και παρεδοθησαν εις χειρας χαλδαιων.
και κτησονται αγρους εν αργυριω· και γραψεις βιβλιον και σφραγιη, και διαμαρτυρη μαρτυρας εν γη βενιαμιν, και κυκλω της ἱερουσαλημ, και εν πολεσιν ιουδα, και εν πολεσι του ορους, και εν πολεσι της σεφηλα, και εν πολεσι της ναγεβ, ὁτι αποστρεψω τας αποικιας αυτων.
40
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν δευτερον, και αυτος ην ετι δεδεμενος εν τη αυλη της φυλακης, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, ποιων γην, και πλασσων αυτην, του ανορθωσαι αυτην, κυριος ονομα αυτω·
κεκραξον προς με, και αποκριθησομαι σοι, και απαγγελω σοι μεγαλα και ισχυρα, ἁ ουκ εγνως αυτα.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος περι οικων της πολεως ταυτης, και περι οικων βασιλεως ιουδα των καθηρημενων εις χαρακας και προμαχωνας,
του μαχεσθαι προς τους χαλδαιους, και πληρωσαι αυτην των νεκρων των ανθρωπων, οὑς επαταξα εν οργη μου, και εν θυμω μου· και απεστρεψα το προσωπον μου απʼ αυτων, περι πασων των πονηριων αυτων.
ιδου εγω αναγω αυτη συνουλωσιν και ιαμα, και φανερωσω αυτοις, και ιατρευσω αυτην, και ποιησω και ειρηνην και πιστιν.
και αποστρεψω την αποικιαν ιουδα, και αποικιαν ισραηλ, και οικοδομησω αυτους καθως και τοπροτερον.
και καθαριω αυτους απο πασων των αδικιων αυτων, ὡν ἡμαρτοσαν μοι, και ου μη μνησθησομαι ἁμαρτιων αυτων, ὡν ἡμαρτον μοι, και απεστησαν απʼ εμου.
και εσται εις ευφροσυνην και αινεσιν, και εις μεγαλειοτητα παντι τω λαω της γης, οἱτινες ακουσονται παντα τα αγαθα ἁ εγω ποιησω, και φοβηθησονται και πικρανθησονται περι παντων των αγαθων, και περι πασης της ειρηνης ἡς εγω ποιησω αυτοις.
οὑτως ειπε κυριος, ετι ακουσθησεται εν τω τοπω τουτω, ὡ ὑμεις λεγετε, ερημος εστιν απο ανθρωπων και κτηνων, εν πολεσιν ιουδα, και εξωθεν ἱερουσαλημ, ταις ηρημωμεναις, παρα το μη ειναι ανθρωπον και κτηνη·
φωνη ευφροσυνης, και φωνη χαρμοσυνης, φωνη νυμφιου, και φωνη νυμφης, φωνη λεγοντων, εξομολογεισθε κυριω παντοκρατορι, ὁτι χρηστος κυριος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου· και εισοισουσι δωρα εις οικον κυριου, ὁτι αποστρεψω πασαν την αποικιαν της γης εκεινης κατα τοπροτερον, ειπε κυριος.
οὑτως ειπε κυριος των δυναμεων, ετι εσται εν τω τοπω τουτω τω ερημω, παρα το μη ειναι ανθρωπον και κτηνος, εν πασαις ταις πολεσιν αυτου καταλυματα ποιμενων κοιταζοντων προβατα,
εν πολεσι της ορεινης, και εν πολεσι της σεφηλα, και εν πολεσι της ναγεβ, και εν γη βενιαμιν, και εν ταις κυκλω ἱερουσαλημ, και εν πολεσιν ιουδα· ετι παρελευσεται προβατα επι χειρα αριθμουντος, ειπε κυριος.
41
ὁ λογοσ ὁ γενομενος προς ἱερεμιαν παρα κυριου, (και ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και παν το στρατοπεδον αυτου, και πασα ἡ γη αρχης αυτου επολεμουν επι ἱερουσαλημ, και επι πασας τας πολεις ιουδα,) λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, βαδισον προς σεδεκιαν βασιλεα ιουδα, και ερεις αυτω, οὑτως ειπε κυριος, παραδοσει παραδοθησεται ἡ πολις αὑτη εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και συλληψεται αυτην, και καυσει αυτην εν πυρι,
και συ ου μη σωθης εκ χειρος αυτου, και συλληψει συλληφθηση, και εις χειρας αυτου δοθηση, και οφθαλμοι σου τους οφθαλμους αυτου οψονται, και εις βαβυλωνα εισελευση.
αλλʼ ακουσον τον λογον κυριου, σεδεκια βασιλευ ιουδα· οὑτως λεγει κυριος,
εν ειρηνη αποθανη· και ὡς εκλαυσαν τους πατερας σου τους βασιλευσαντας προτερον σου, κλαυσονται και σε, ουαι κυριε, και ἑως ἁδου κοψονται σε, ὁτι λογον εγω ελαλησα, ειπε κυριος.
και ελαλησεν ἱερεμιας προς τον βασιλεα σεδεκιαν παντας τους λογους τουτους εν ἱερουσαλημ.
και ἡ δυναμις βασιλεως βαβυλωνος επολεμει επι ἱερουσαλημ, και επι τας πολεις ιουδα, και επι λαχις, και επι αζηκα, ὁτι αὑται κατελειφθησαν εν πολεσιν ιουδα πολεις οχυραι.
ὁ λογος ὁ γενομενος προς ἱερεμιαν παρα κυριου, μετα το συντελεσαι τον βασιλεα σεδεκιαν διαθηκην προς τον λαον, του καλεσαι αφεσιν,
του εξαποστειλαι ἑκαστον τον παιδα αυτου, και ἑκαστον την παιδισκην αυτου, τον ἑβραιον και την ἑβραιαν ελευθερους, προς το μη δουλευειν ανδρα εξ ιουδα.
και επεστραφησαν παντες οἱ μεγιστανες, και πας ὁ λαος οἱ εισελθοντες εν τη διαθηκη, του αποστειλαι ἑκαστον τον παιδα αυτου, και ἑκαστον την παιδισκην αυτου,
και εωσαν αυτους εις παιδας και παιδισκας.
και εγενηθη λογος κυριου προς ἱερεμιαν, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, εγω διεθεμην διαθηκην προς τους πατερας ὑμων εν τη ἡμερα ἡ εξειλαμην αυτους εκ γης αιγυπτου, εκ οικου δουλειας, λεγων,
ὁταν πληρωθη ἑξ ετη, αποστελεις τον αδελφον σου τον ἑβραιον, ὁς πραθησεται σοι, και εργαται σοι ἑξ ετη, και εξαποστελεις αυτον ελευθερον· και ουκ ηκουσαν μου, και ουκ εκλιναν το ους αυτων.
και επεστρεψαν σημερον ποιησαι το ευθες προ οφθαλμων μου, του καλεσαι αφεσιν ἑκαστον του πλησιον αυτου· και συνετελεσαν διαθηκην κατα προσωπον μου, εν τω οικω οὑ επεκληθη το ονομα μου επʼ αυτω.
και επεστρεψατε, και εβεβηλωσατε το ονομα μου, του επιστρεψαι ἑκαστον τον παιδα αυτου, και ἑκαστον την παιδισκην αυτου, οὑς εξαπεστειλατε ελευθερους τη ψυχη αυτων, του ειναι ὑμιν εις παιδας και παιδισκας.
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, ὑμεις ουκ ηκουσατε μου, του καλεσαι αφεσιν ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου· ιδου εγω καλω αφεσιν ὑμιν εις μαχαιραν, και εις τον θανατον, και εις τον λιμον, και δωσω ὑμας εις διασποραν πασαις ταις βασιλειαις της γης·
και δωσω τους ανδρας τους παρεληλυθοτας την διαθηκην μου, τους μη στησαντας την διαθηκην μου, ἡν εποιησαν κατα προσωπον μου, τον μοσχον ὁν εποιησαν εργαζεσθαι αυτω,
τους αρχοντας ιουδα, και τους δυναστας, και τους ἱερεις, και τον λαον·
και δωσω αυτους τοις εχθροις αυτων, και εσται τα θνησιμαια αυτων βρωσις τοις πετεινοις του ουρανου και τοις θηριοις της γης.
και τον σεδεκιαν βασιλεα της ιουδαιας, και τους αρχοντας αυτων δωσω εις χειρας εχθρων αυτων, και δυναμις βασιλεως βαβυλωνος τοις αποτρεχουσιν απʼ αυτων.
ιδου εγω συντασσω, φησι κυριος, και επιστρεψω αυτους εις την γην ταυτην, και πολεμησουσιν επʼ αυτην, και ληψονται αυτην, και κατακαυσουσιν αυτην εν πυρι, και τας πολεις ιουδα, και δωσω αυτας ερημους απο των κατοικουντων.
42
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ προσ ἱερεμιαν παρα κυριου εν ἡμεραις ιωακειμ βασιλεως ιουδα, λεγων,
βαδισον εις οικον αρχαβειν, και αξεις αυτους εις οικον κυριου, εις μιαν των αυλων, και ποτιεις αυτους οινον.
και εξηγαγον τον ιεχονιαν υἱον ἱερεμιν υἱου χαβασιν, και τους αδελφους αυτου, και τους υἱους αυτου, και πασαν την οικιαν αρχαβειν,
και εισηγαγον αυτους εις οικον κυριου εις το παστοφοριον υἱων ιωναν, υἱου ανανιου, υἱου γοδολιου ανθρωπου του θεου, ὁς εστιν εγγυς του οικου των αρχοντων των επανω του οικου μαασαιου υἱου σελωμ, του φυλασσοντος την αυλην.
και εδωκα κατα προσωπον αυτων κεραμιον οινου, και ποτηρια, και ειπα, πιετε οινον.
και ειπον, ου μη πιωμεν οινον, ὁτι ιωναδαβ υἱος ῥηχαβ ὁ πατηρ ἡμων ενετειλατο ἡμιν, λεγων, ου μη πιητε οινον ὑμεις και οἱ υἱοι υμων ἑως αιωνος,
και οικιας ου μη οικοδομησητε, και σπερμα ου μη σπειρητε, και αμπελων ουκ εσται ὑμιν, ὁτι εν σκηναις οικησετε πασας τας ἡμερας ὑμων, ὁπως αν ζησητε ἡμερας πολλας επι της γης, εφʼ ἡς διατριβετε ὑμεις επʼ αυτης.
και ηκουσαμεν της φωνης ιωναδαβ του πατρος ἡμων, προς το μη πιειν οινον πασας τας ἡμερας ἡμων, ἡμεις και αἱ γυναικες ἡμων, και οἱ υἱοι ἡμων, και αἱ θυγατερες ἡμων,
και προς το μη οικοδομειν οικιας του κατοικειν εκει, και αμπελων και αγρος και σπερμα ουκ εγενετο ἡμιν.
και ωκησαμεν εν σκηναις, και ηκουσαμεν, και εποιησαμεν κατα παντα ἁ ενετειλατο ἡμιν ιωναδαβ ὁ πατηρ ἡμων.
και εγενηθη ὁτε ανεβη ναβουχοδονοσορ επι την γην, και ειπαμεν εισελθειν, και εισηλθομεν εις ἱερουσαλημ, απο προσωπου της δυναμεως των χαλδαιων, και απο προσωπου της δυναμεως των ασσυριων, και ωκουμεν εκει.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
οὑτως λεγει κυριος, πορευου, και ειπον ανθρωπω ιουδα, και τοις κατοικουσιν ἱερουσαλημ, ου μη λαβητε παιδειαν του ακουειν τους λογους μου;
εστησαν ῥημα υἱοι ιωναδαβ υἱου ῥηχαβ, ὁ ενετειλατο τοις τεκνοις αυτου προς το μη πιειν οινον, και ουκ επιοσαν· και εγω ελαλησα προς ὑμας ορθρου, και ουκ ηκουσατε.
και απεστειλα προς ὑμας τους παιδας μου τους προφητας, λεγων, αποστραφητε ἑκαστος απο της ὁδου αυτου της πονηρας, και βελτιω ποιησατε τα επιτηδευματα ὑμων, και ου πορευεσθε οπισω θεων ἑτερων του δουλευειν αυτοις, και οικησετε επι της γης, ἡς εδωκα ὑμιν, και τοις πατρασιν ὑμων· και ουκ εκλινατε τα ωτα ὑμων, και ουκ εισηκουσατε.
και εστησαν υἱοι ιωναδαβ υἱου ῥηχαβ την εντολην του πατρος αυτων, ὁ δε λαος οὑτος ουκ ηκουσε μου.
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω φερω επι ιουδαν και επι τους κατοικουντας ἱερουσαλημ παντα τα κακα ἁ ελαλησα επʼ αυτους.
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, επειδη ηκουσαν υἱοι ιωναδαβ υἱου ῥηχαβ την εντολην του πατρος αυτων ποιειν καθοτι ενετειλατο αυτοις ὁ πατηρ αυτων,
ου μη εκλειπη ανηρ των υἱων ιωναδαβ υἱου ῥηχαβ παρεστηκως κατα προσωπον μου πασας τας ἡμερας της γης.
43
εν τω ενιαυτω τω τεταρτω ιωακειμ υἱου ιωσια βασιλεως ιουδα, εγενηθη λογος κυριου προς με, λεγων,
λαβε σεαυτω χαρτιον βιβλιου, και γραψον επʼ αυτου παντας τους λογους οὑς ελαλησα προς σε επι ἱερουσαλημ, και επι ιουδα, και επι παντα τα εθνη, αφʼ ἡς ἡμερας λαλησαντος μου προς σε αφʼ ἡμερων ιωσια βασιλεως ιουδα, και ἑως της ἡμερας ταυτης.
ισως ακουσεται ὁ οικος ιουδα παντα τα κακα ἁ εγω λογιζομαι ποιησαι αυτοις, ἱνα αποστρεψωσιν απο της ὁδου αυτων της πονηρας, και ἱλεως εσομαι ταις αδικιαις αυτων και ταις ἁμαρτιαις αυτων.
και εκαλεσεν ἱερεμιας τον βαρουχ υἱον νηριου· και εγραψεν απο στοματος ἱερεμιου παντας τους λογους κυριου, οὑς ελαλησε προς αυτον, εις χαρτιον βιβλιου.
και ενετειλατο ἱερεμιας τω βαρουχ, λεγων, εγω φυλασσομαι, ου μη δυνωμαι εισελθειν εις οικον κυριου·
και αναγνωση εν τω χαρτιω τουτω εις τα ωτα του λαου εν οικω κυριου, εν ἡμερα νηστειας, και εν ωσι παντος ιουδα των ερχομενων εκ πολεων αυτων, αναγνωση αυτοις.
ισως πεσειται ελεος αυτων κατα προσωπον κυριου, και αποστρεψουσιν εκ της ὁδου αυτων της πονηρας, ὁτι μεγας ὁ θυμος και ἡ οργη κυριου, ἡν ελαλησεν επι τον λαον τουτον.
και εποιησε βαρουχ κατα παντα ἁ ενετειλατο αυτω ἱερεμιας, του αναγνωναι εν τω βιβλιω τους λογους κυριου εν οικω κυριου.
και εγενηθη εν τω ετει τω ογδοω τω βασιλει ιωακειμ εν τω μηνι τω εννατω, εξεκκλησιασαν νηστειαν κατα προσωπον κυριου πας ὁ λαος εν ἱερουσαλημ, και οικος ιουδα.
και ανεγινωσκε βαρουχ εν τω βιβλιω τους λογους ἱερεμιου εν οικω κυριου, εν οικω γαμαριου υἱου σαφαν του γραμματεως, εν τη αυλη τη επανω εν προθυροις πυλης του οικου κυριου της καινης, και εν ωσι παντος του λαου.
και ηκουσε μιχαιας υἱος γαμαριου υἱου σαφαν ἁπαντας τους λογους κυριου, εκ του βιβλιου·
και κατεβη εις οικιαν του βασιλεως, εις τον οικον του γραμματεως, και ιδου εκει παντες οἱ αρχοντες εκαθηντο, ελισαμα ὁ γραμματευς, και δαλαιας υἱος σελεμιου, και ιωναθαν υἱος ακχοβωρ, και γαμαριας υἱος σαφαν, και σεδεκιας υἱος ανανιου, και παντες οἱ αρχοντες·
και ανηγγειλεν αυτοις μιχαιας παντας τους λογους οὑς ηκουσεν αναγινωσκοντος βαρουχ εις τα ωτα του λαου.
και απεστειλαν παντες οἱ αρχοντες προς βαρουχ υἱον νηριου, τον ιουδιν υἱον ναθανιου, υἱου σελεμιου, υἱου χουσι, λεγοντες, το χαρτιον εν ὡ συ αναγινωσκεις εν αυτω εν ωσι του λαου, λαβε αυτο εις την χειρα σου, και ἡκε· και ελαβε βαρουχ το χαρτιον, και κατεβη προς αυτους.
και ειπον αυτω, παλιν αναγνωθι εις τα ωτα ἡμων· και ανεγνω βαρουχ.
και εγενηθη ὡς ηκουσαν παντας τους λογους, συνεβουλευσαντο ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, και ειπον, αναγγελλοντες αναγγειλωμεν τω βασιλει ἁπαντας τους λογους τουτους.
και τον βαρουχ ηρωτησαν, λεγοντες, που εγραψας παντας τους λογους τουτους;
και ειπε βαρουχ, απο στοματος αυτου ανηγγειλε μοι ἱερεμιας παντας τους λογους τουτους, και εγραφον εν βιβλιω.
και ειπον τω βαρουχ, βαδισον, και κατακρυβηθι συ και ἱερεμιας, ανθρωπος μη γνωτω που ὑμεις.
και εισηλθον προς τον βασιλεα εις την αυλην, και το χαρτιον εδωκαν φυλασσειν εν οικω ελισαμα· και ανηγγειλαν τω βασιλει παντας τους λογους τουτους.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς τον ιουδιν, λαβειν το χαρτιον· και ελαβεν αυτο εξ οικου ελισαμα· και ανεγνω ιουδιν εις τα ωτα του βασιλεως, και εις τα ωτα παντων των αρχοντων, των ἑστηκοτων περι τον βασιλεα.
και ὁ βασιλευς εκαθητο εν οικω χειμερινω, και εσχαρα πυρος κατα προσωπον αυτου.
και εγενηθη αναγινωσκοντος ιουδιν τρεις σελιδας και τεσσαρας, απετεμεν αυτας τω ξυρω του γραμματεως, και ερῥιπτεν εις το πυρ το επι της εσχαρας, ἑως εξελιπε πας ὁ χαρτης εις το πυρ το επι της εσχαρας.
και ουκ εζητησαν, και ου διερῥηξαν τα ἱματια αυτων ὁ βασιλευς και οἱ παιδες αυτου οἱ ακουοντες παντας τους λογους τουτους.
και ελναθαν και γοδολιας ὑπεθεντο τω βασιλει, προς το κατακαυσαι το χαρτιον.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω ἱερεμεηλ υἱω του βασιλεως, και τω σαραια υἱω εσριηλ, συλλαβειν τον βαρουχ, και τον ἱερεμιαν, και κατεκρυβησαν.
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν, μετα το κατακαυσαι τον βασιλεα το χαρτιον, παντας τους λογους, οὑς εγραψε βαρουχ απο στοματος ἱερεμιου, λεγων,
παλιν λαβε συ χαρτιον ἑτερον, και γραψον παντας τους λογους, τους οντας επι του χαρτιου, οὑς κατεκαυσεν ὁ βασιλευς ιωακειμ,
και ερεις, οὑτως ειπε κυριος, συ κατεκαυσας το χαρτιον τουτο, λεγων, διατι εγραψας επʼ αυτω, λεγων, εισπορευομενος εισπορευσεται βασιλευς βαβυλωνος, και εξολοθρευσει την γην ταυτην, και εκλειψει επʼ αυτης ανθρωπος και κτηνη;
διατουτο οὑτως ειπε κυριος επι ιωακειμ βασιλεα ιουδα, ουκ εσται αυτω καθημενος επι θρονου δαυιδ, και το θνησιμαιον αυτου εσται ερῥιμμενον εν τω καυματι της ἡμερας, και εν τω παγετω της νυκτος·
και επισκεψομαι επʼ αυτον, και επι το γενος αυτου, και επι τους παιδας αυτου, και επαξω επʼ αυτον, και επι τους κατοικουντας ἱερουσαλημ, και επι γην ιουδα, παντα τα κακα ἁ ελαλησα προς αυτους, και ουκ ηκουσαν.
και ελαβε βαρουχ χαρτιον ἑτερον, και εγραψεν επʼ αυτω απο στοματος ἱερεμιου ἁπαντας τους λογους του βιβλιου, οὑς κατεκαυσεν ιωακειμ· και ετι προσετεθησαν αυτω λογοι πλειονες, ὡς οὑτοι.
44
και εβασιλευσε σεδεκιας υἱος ιωσεια αντι ιωακειμ, ὁν εβασιλευσε ναβουχοδονοσορ βασιλευειν του ιουδα.
και ουκ ηκουσαν αυτος και οἱ παιδες αυτου και ὁ λαος της γης τους λογους κυριου, οὑς ελαλησεν εν χειρι ἱερεμιου.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς σεδεκιας τον ιωαχαλ υἱον σελεμιου, και τον σοφονιαν υἱον μαασαιου τον ἱερεα προς ἱερεμιαν λεγων, προσευξαι δη περι ἡμων προς κυριον.
και ἱερεμιας ηλθε και διηλθε δια μεσου της πολεως, και ουκ εδωκαν αυτον εις τον οικον της φυλακης.
και δυναμις φαραω εξηλθεν εξ αιγυπτου, και ηκουσαν οἱ χαλδαιοι την ακοην αυτων, και ανεβησαν επι ιερουσαλημ.
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, οὑτως ερεις προς βασιλεα ιουδα τον αποστειλαντα προς σε, του εκζητησαι με, ιδου δυναμις· φαραω ἡ εξελθουσα ὑμιν εις βοηθειαν· αποστρεψουσιν εις γην αιγυπτου,
και αναστρεψουσιν αυτοι οἱ χαλδαιοι, και πολεμησουσιν επι την πολιν ταυτην, και συλληψονται αυτην, και καυσουσιν αυτην εν πυρι.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, μη ὑπολαβητε ταις ψυχαις ὑμων, λεγοντες, αποτρεχοντες απελευσονται αφʼ ἡμων οἱ χαλδαιοι· ὁτι ου μη απελθωσι.
και εαν παταξητε πασαν δυναμιν των χαλδαιων τους πολεμουντας ὑμας, και καταλειφθωσι τινες εκκεκεντημενοι, ἑκαστος εν τω τοπω αυτου οὑτοι αναστησονται, και καυσουσι την πολιν ταυτην εν πυρι.
και εγενετο ὁτε ανεβη ἡ δυναμις των χαλδαιων απο ἱερουσαλημ απο προσωπου της δυναμεως φαραω,
εξηλθεν ἱερεμιας απο ἱερουσαλημ του πορευθηναι εις γην βενιαμειν, του αγορασαι εκειθεν εν μεσω του λαου·
και εγενετο αυτος εν πυλη βενιαμιν, και εκει ανθρωπος παρʼ ὡ κατελυε, σαρουια υἱος σελεμιου, υἱου ανανιου, και συνελαβε τον ἱερεμιαν, λεγων, προς τους χαλδαιους συ φευγεις.
και ειπε, ψευδος, ουκ εις τους χαλδαιους εγω φευγω· και ουκ εισηκουσεν αυτου· και συνελαβε σαρουια τον ἱερεμιαν, και εισηγαγεν αυτον προς τους αρχοντας.
και επικρανθησαν οἱ αρχοντες επι ἱερεμιαν, και επαταξαν αυτον, και απεστειλαν αυτον εις την οικιαν ιωναθαν του γραμματεως, ὁτι ταυτην εποιησαν εις οικιαν φυλακης.
και ηλθεν ἱερεμιας εις οικιαν του λακκου, και εις την χερεθ, και εκαθισεν εκει ἡμερας πολλας.
και απεστειλε σεδεκιας, και εκαλεσεν αυτον, και ηρωτα αυτον ὁ βασιλευς κρυφαιως ειπειν, ει εστιν ὁ λογος παρα κυριου; και ειπεν, εστιν· εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος παραδοθηση.
και ειπεν ἱερεμιας τω βασιλει, τι ηδικησα σε, και τους παιδας σου, και τον λαον τουτον, ὁτι συ διδως με εις οικιαν φυλακης;
και που εισιν οἱ προφηται ὑμων οἱ προφητευσαντες ὑμιν, λεγοντες, ὁτι ου μη ελθη βασιλευς βαβυλωνος επι την γην ταυτην;
και νυν, κυριε βασιλευ, πεσετω το ελεος μου κατα προσωπον σου· και τι αποστρεφεις με εις οικιαν ιωναθαν του γραμματεως; και ου μη αποθανω εκει.
και συνεταξεν ὁ βασιλευς, και ενεβαλοσαν αυτον εις οικιαν της φυλακης, και εδιδοσαν αυτω αρτον ἑνα της ἡμερας, εξωθεν οὑ πεσσουσιν, ἑως εξελιπον οἱ αρτοι εκ της πολεως· και εκαθισεν ἱερεμιας εν τη αυλη της φυλακης.
45
και ηκουσε σαφανιας υἱος ναθαν, και γοδολιας υἱος πασχωρ, και ιωαχαλ υἱος σεμελιου, τους λογους οὑς ἱερεμιας ελαλει επι τον λαον, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος, ὁ κατοικων εν τη πολει ταυτη, αποθανειται εν ῥομφαια, και εν λιμω· και ὁ εκπορευομενος προς τους χαλδαιους, ζησεται, και εσται ἡ ψυχη αυτου εις εὑρημα, και ζησεται.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, παραδιδομενη παραδοθησεται ἡ πολις αὑτη εις χειρας δυναμεως βασιλεως βαβυλωνος, και συλληψεται αυτην.
και ειπον τω βασιλει, αναιρεθητω δη ὁ ανθρωπος εκεινος, ὁτι αυτος εκλυει τας χειρας των ανθρωπων των πολεμουντων των καταλειπομενων εν τη πολει, και τας χειρας παντος του λαου, λαλων προς αυτους κατα τους λογους τουτους· ὁτι ὁ ανθρωπος οὑτος ου χρησμολογει ειρηνην τω λαω τουτω αλλʼ η πονηρα.
και ειπεν ὁ βασιλευς, ιδου αυτος εν χερσιν ὑμων· ὁτι ουκ ηδυνατο ὁ βασιλευς προς αυτους.
και ερῥιψαν αυτον εις λακκον μελχιου υἱου του βασιλεως, ὁς ην εν τη αυλη της φυλακης, και εχαλασαν αυτον εις τον λακκον, και εν τω λακκω ουκ ην ὑδωρ, αλλʼ η βορβορος, και ην εν τω βορβορω.
και ηκουσεν αβδεμελεχ ὁ αιθιοψ, και αυτος εν οικια του βασιλεως, ὁτι εδωκαν ἱερεμιαν εις τον λακκον· και ὁ βασιλευς ην εν τη πυλη βενιαμιν,
και εξηλθε προς αυτον, και ελαλησε προς τον βασιλεα, και ειπεν,
επονηρευσω, ἁ εποιησας του αποκτειναι τον ανθρωπον τουτον, απο προσωπου του λιμου, ὁτι ουκ εισιν ετι αρτοι εν τη πολει.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω αβδεμελεχ, λεγων, λαβε εις τας χειρας σου εντευθεν τριακοντα ανθρωπους, και αναγαγε αυτον εκ του λακκου, ἱνα μη αποθανη.
και ελαβεν αβδεμελεχ τους ανθρωπους, και εισηλθεν εις την οικιαν του βασιλεως την ὑπογαιον, και ελαβεν εκειθεν παλαια ῥακη και παλαια σχοινια, και ερῥιψεν αυτα προς ἱερεμιαν εις τον λακκον,
και ειπε, ταυτα θες ὑποκατω των σχοινιων· και εποιησεν ἱερεμιας οὑτως.
και εἱλκυσαν αυτον τοις σχοινιοις, και ανηγαγον αυτον εκ του λακκου· και εκαθισεν ἱερεμιας εν τη αυλη της φυλακης.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς, και εκαλεσεν αυτον προς ἑαυτον εις οικιαν ασελεισηλ, την εν οικω κυριου· και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ερωτησω σε λογον, και μη δη κρυψης απʼ εμου ῥημα.
και ειπεν ἱερεμιας τω βασιλει, εαν αναγγειλω σοι, ουχι θανατω με θανατωσεις; και εαν συμβουλευσω σοι, ου μη ακουσης μου.
και ωμοσεν αυτω ὁ βασιλευς, λεγων, ζη κυριος ὁς εποιησεν ἡμιν την ψυχην ταυτην, ει αποκτενω σε, και ει δωσω σε εις χειρας των ανθρωπων τουτων.
και ειπεν αυτω ἱερεμιας, οὑτως ειπε κυριος, εαν εξελθων εξελθης προς ἡγεμονας βασιλεως βαβυλωνος, ζησεται ἡ ψυχη σου, και ἡ πολις αὑτη ου μη κατακαυθη εν πυρι, και ζηση συ και ἡ οικια σου.
και εαν μη εξελθης, δοθησεται ἡ πολις αὑτη εις χειρας των χαλδαιων, και καυσουσιν αυτην εν πυρι και συ ου μη σωθης.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω ἱερεμια, εγω λογον εχω των ιουδαιων των πεφευγοτων προς τους χαλδαιους, μη δωσειν με εις χειρας αυτων, και καταμωκησονται μου.
και ειπεν ἱερεμιας, ου μη παραδωσι σε· ακουσον τον λογον κυριου, ὁν εγω λεγω προς σε, και βελτιον εσται σοι, και ζησεται ἡ ψυχη σου.
και ει μη θελης συ εξελθειν, οὑτος ὁ λογος ὁν εδειξε μοι κυριος·
και ιδου πασαι αἱ γυναικες αἱ καταλειφθεισαι εν οικια βασιλεως ιουδα, εξηγοντο προς αρχοντας βασιλεως βαβυλωνος· και αὑται ελεγον, ηπατησαν σε, και δυνησονται σοι ανδρες ειρηνικοι σου· και καταλυσουσιν εν ολισθημασι ποδα σου, απεστρεψαν απο σου,
και τας γυναικας σου και τα τεκνα σου εξαξουσι προς τους χαλδαιους· και συ ου μη σωθης, ὁτι εν χειρι βασιλεως βαβυλωνος συλληφθηση, και ἡ πολις αὑτη κατακαυθησεται.
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ανθρωπος μη γνωτω εκ των λογων τουτων, και συ ου μη αποθανης.
και εαν οἱ αρχοντες ακουσωσιν ὁτι ελαλησα σοι, και ελθωσι προς σε, και ειπωσι σοι, αναγγειλον ἡμιν, τι ελαλησε σοι ὁ βασιλευς; μη κρυψης αφʼ ἡμων, και ου μη ανελωμεν σε· και τι ελαλησε προς σε ὁ βασιλευς;
και ερεις αυτοις, ῥιπτω εγω το ελεος μου κατʼ οφθαλμους του βασιλεως, προς το μη αποστρεψαι με εις οικιαν ιωναθαν, αποθανειν με εκει.
και ηλθοσαν παντες οἱ αρχοντες προς ιερεμιαν, και ηρωτησαν αυτον· και ανηγγειλεν αυτοις κατα παντας τους λογους τουτους, οὑς ενετειλατο αυτω ὁ βασιλευς· και απεσιωπησαν, ὁτι ουκ ηκουσθη ὁ λογος κυριου.
και εκαθισεν ἱερεμιας εν τη αυλη της φυλακης, ἑως χρονου οὑ συνεληφθη ἱερουσαλημ.
46
και εγενετο τω μηνι τω εννατω του σεδεκια βασιλεως ιουδα, παρεγενετο ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και πασα ἡ δυναμις αυτου επι ἱερουσαλημ, και επολιορκουν αυτην.
και εν τω ἑνδεκατω ετει του σεδεκια, εν τω μηνι τω τεταρτω, εννατη του μηνος, ερῥαγη ἡ πολις,
και εισηλθον παντες οἱ ἡγουμενοι βασιλεως βαβυλωνος, και εκαθισαν εν πυλη τη μεση μαργανασαρ, και σαμαγωθ, και ναβουσαχαρ, και ναβουσαρεις, ναγαργας, νασερῥαβαμαθ, και οἱ καταλοιποι ἡγεμονες βασιλεως βαβυλωνος.
και απεστειλαν, και ελαβον τον ἱερεμιαν εξ αυλης της φυλακης, και εδωκαν αυτον προς τον γοδολιαν υἱον αχεικαμ, υἱου σαφαν, και εξηγαγον αυτον, και εκαθισεν εν μεσω του λαου.
και προς ἱερεμιαν εγενετο λογος κυριου εν τη αυλη της φυλακης, λεγων,
πορευου και ειπε προς αβδεμελεχ τον αιθιοπα, οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, ιδου εγω φερω τους λογους μου επι την πολιν ταυτην εις κακα και ουκ εις αγαθα.
και σωσω σε εν τη ἡμερα εκεινη, και ου μη δωσω σε εις χειρας των ανθρωπων ὡν συ φοβη απο προσωπου αυτων,
ὁτι σωζων σωσω σε, και εν ῥομφαια ου μη πεσης· και εσται ἡ ψυχη σου εις εὑρημα, ὁτι επεποιθεις επʼ εμοι, φησι κυριος.
47
ὁ λογος ὁ γενομενος παρα κυριου προς ἱερεμιαν, μετα το αποστειλαι αυτον ναβουζαρδαν τον αρχιμαγειρον τον εκ ῥαμα, εν τω λαβειν αυτον εν χειροπεδαις, εν μεσω αποικιας ιουδα των ηγμενων εις βαβυλωνα.
και ελαβεν αυτον ὁ αρχιμαγειρος, και ειπεν αυτω, κυριος ὁ θεος σου ελαλησε τα κακα ταυτα επι τον τοπον τουτον·
και εποιησε κυριος, ὁτι ἡμαρτετε αυτω, και ουκ ηκουσατε της φωνης αυτου.
ιδου ελυσα σε απο των χειροπεδων των επι τας χειρας σου· ει καλον εναντιον σου ελθειν μετʼ εμου εις βαβυλωνα, και θησω τους οφθαλμους μου επι σε.
ει δε μη, αποτρεχε, αναστρεψον προς τον γοδολιαν υἱον αχεικαμ, υἱου σαφαν, ὁν κατεστησε βασιλευς βαβυλωνος εν γη ιουδα, και οικησον μετʼ αυτου εν μεσω του λαου εν γη ιουδα, εις ἁπαντα τα αγαθα εν οφθαλμοις σου του πορευθηναι εκει, και πορευου· και εδωκεν αυτω ὁ αρχιμαγειρος δωρα, και απεστειλεν αυτον.
και ηλθε προς γοδολιαν εις μασσηφα, και εκαθισεν εν μεσω του λαου αυτου, του καταλειφθεντος εν τη γη.
και ηκουσαν παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως της εν αγρω, αυτοι και οἱ ανδρες αυτων, ὁτι κατεστησε βασιλευς βαβυλωνος τον γοδολιαν εν τη γη, και παρακατεθεντο αυτω ανδρας και γυναικας αυτων, οὑς ου κατωκισεν εις βαβυλωνα.
και ηλθε προς γοδολιαν εις μασσηφα ισραηλ υἱος ναθανιου, και ιωαναν υἱος καρηε, και σαραιας υἱος θαναεμεθ, και υἱοι ιωφε του νετωφαθι, και εζονιας υἱος του μωχαθι, αυτοι, και οἱ ανδρες αυτων.
και ωμοσεν αυτοις γοδολιας, και τοις ανδρασιν αυτων, λεγων, μη φοβηθητε απο προσωπου των παιδων των χαλδαιων· κατοικησατε εν τη γη, και εργασασθε τω βασιλει βαβυλωνος, και βελτιον εσται ὑμιν.
και ιδου εγω καθημαι εναντιον ὑμων εις μασσηφα, στηναι κατα προσωπον των χαλδαιων, οἱ αν ελθωσιν εφʼ ὑμας· και ὑμεις συναγετε οινον και οπωραν και ελαιον, και βαλετε εις τα αγγεια ὑμων, και οικησατε εν ταις πολεσιν αἱς κατεκρατησατε.
και παντες οἱ ιουδαιοι οἱ εν μωαβ, και εν υἱοις αμμων, και οἱ εν τη ιδουμαια, και οἱ εν παση τη γη, ηκουσαν ὁτι εδωκε βασιλευς βαβυλωνος καταλειμμα τω ιουδα, και ὁτι κατεστησεν επʼ αυτους τον γοδολιαν υἱον αχεικαμ.
και ηλθον προς γοδολιαν εις γην ιουδα εις μασσηφα, και συνηγαγον οινον, και οπωραν πολλην σφοδρα, και ελαιον.
και ιωαναν υἱος καρηε, και παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως, οἱ εν τοις αγροις, ηλθον προς τον γοδολιαν εις μασσηφα,
και ειπον αυτω, ει γνωσει γινωσκεις, ὁτι βελεισσα βασιλευς υἱος αμμων απεστειλε προς σε τον ισμαηλ παταξαι σου ψυχην; και ουκ επιστευσεν αυτοις γοδολιας.
και ειπεν ιωαναν τω γοδολια κρυφαιως εν μασσηφα, πορευσομαι δη και παταξω τον ισμαηλ, και μηδεις γνωτω, μη παταξη σου ψυχην, και διασπαρη πας ιουδα οἱ συνηγμενοι προς σε, και απολουνται οἱ καταλοιποι ιουδα.
και ειπε γοδολιας προς ιωαναν, μη ποιησης το πραγμα, ὁτι ψευδη συ λεγεις ὑπερ ισμαηλ.
48
και εγενετο τω μηνι τω ἑβδομω, ηλθεν ισμαηλ υἱος ναθανιου υἱου ελεασα, απο γενους του βασιλεως, και δεκα ανδρες μετʼ αυτου προς γοδολιαν εις μασσηφα, και εφαγον εκει αρτον ἁμα.
και ανεστη ισμαηλ, και οἱ δεκα ανδρες οἱ ησαν μετʼ αυτου, και επαταξαν τον γοδολιαν, ὁν κατεστησε βασιλευς βαβυλωνος επι της γης,
και παντας τους ιουδαιους τους οντας μετʼ αυτου εν μασσηφα, και παντας τους χαλδαιους τους εὑρεθεντας εκει.
και εγενετο τη ἡμερα τη δευτερα παταξαντος αυτου τον γοδολιαν, και ανθρωπος ουκ εγνω.
και ηλθοσαν ανδρες απο συχεμ, και απο σαλημ, και απο σαμαριας, ογδοηκοντα ανδρες, εξυρημενοι πωγωνας, και διερῥηγμενοι τα ἱματια, και κοπτομενοι, και μαννα, και λιβανος εν χερσιν αυτων, του εισενεγκειν εις οικον κυριου.
και εξηλθεν εις απαντησιν αυτοις ισμαηλ· αυτοι επορευοντο, και εκλαιον· και ειπεν αυτοις, εισελθετε προς γοδολιαν.
και εγενετο, εισελθοντων αυτων εις το μεσον της πολεως, εσφαξεν αυτους εις το φρεαρ.
και δεκα ανδρες εὑρεθησαν εκει, και ειπον τω ἱσμαηλ, μη ανελης ἡμας, ὁτι εισιν ἡμιν θησαυροι εν αγρω, πυροι και κριθαι, μελι και ελαιον· και παρηλθε, και ουκ ανειλεν αυτους εν μεσω των αδελφων αυτων.
και το φρεαρ εις ὁ ερῥιψεν εκει ισμαηλ παντας οὑς επαταξε, φρεαρ μεγα τουτο εστιν, ὁ εποιησεν ὁ βασιλευς ασα απο προσωπου βαασα βασιλεως ισραηλ, τουτο ενεπλησεν ισμαηλ τραυματιων.
και απεστρεψεν ισμαηλ παντα τον λαον τον καταλειφθεντα εις μασσηφα, και τας θυγατερας του βασιλεως, ἁς παρκατεθετο ὁ αρχιμαγειρος τω γοδολια υἱω αχεικαμ, και ωχετο εις το περαν υἱων αμμων.
και ηκουσεν ιωαναν υἱος καρηε, και παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως οἱ μετʼ αυτου, παντα τα κακα ἁ εποιησεν ισμαηλ,
και ηγαγον ἁπαν το στρατοπεδον αυτων, και ωχοντο πολεμειν αυτον, και εὑρον αυτον επι ὑδατος πολλου εν γαβαων.
και εγενετο, ὁτε ειδε πας ὁ λαος ὁ μετα ισμαηλ τον ιωαναν και τους ἡγεμονας της δυναμεως της μετʼ αυτου,
και ανεστρεψαν προς ιωαναν.
και ισμαηλ εσωθη συν οκτω ανθρωποις, και ωχετο προς τους υἱους αμμων.
και ελαβεν ιωαναν, και παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως οἱ μετʼ αυτου, παντας τους καταλοιπους του λαου, οὑς απεστρεψεν απο ισμαηλ, δυνατους ανδρας εν πολεμω, και τας γυναικας, και τα λοιπα, και τους ευνουχους, οὑς απεστρεψαν απο γαβαων,
και ωχοντο, και εκαθισαν εν γαβηρωχαμαα, τη προς βηθλεεμ, του πορευθηναι εις αιγυπτον
απο προσωπου των χαλδαιων· ὁτι εφοβηθησαν απο προσωπου αυτων, ὁτι επαταξεν ισμαηλ τον γοδολιαν, ὁν κατεστησεν ὁ βασιλευς βαβυλωνος εν τη γη.
49
και προσηλθον παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως, και ιωαναν, και αζαριας υἱος μαασαιου, και πας ὁ λαος απο μικρου και ἑως μεγαλου,
προς ἱερεμιαν τον προφητην, και ειπαν αυτω, πεσετω δη το ελεος ἡμων κατα προσωπον σου, και προσευξαι προς κυριον τον θεον σου περι των καταλοιπων τουτων· ὁτι κατελειφθημεν ολιγοι απο πολλων, καθως οἱ οφθαλμοι σου βλεπουσι.
και αναγγειλατω ἡμιν κυριος ὁ θεος σου την ὁδον ἡ πορευσομεθα εν αυτη, και λογον ὁν ποιησομεν.
και ειπεν αυτοις ἱερεμιας, ηκουσα, ιδου εγω προσευξομαι ὑπερ ὑμων προς κυριον τον θεον ἡμων, κατα τους λογους ὑμων· και εσται, ὁ λογος ὁν αν αποκριθησεται κυριος ὁ θεος, ἁναγγελω ὑμιν, ου μη κρυψω αφʼ ὑμων ῥημα.
και αυτοι ειπαν τω ἱερεμια, εστω κυριος εν ἡμιν εις μαρτυρα δικαιον και πιστον, ει μη κατα παντα τον λογον, ὁν εαν αποστειλη κυριος προς ἡμας, οὑτως ποιησωμεν.
και εαν αγαθον και εαν κακον, την φωνην κυριου του θεου ἡμων, οὑ ἡμεις αποστελλομεν σε προς αυτον, ακουσομεθα, ἱνα βελτιον ἡμιν γενηται, ὁτι ακουσομεθα της φωνης κυριου του θεου ἡμων.
και εγενηθη μεθʼ ἡμερας δεκα, εγενηθη λογος κυριου προς ἱερεμιαν.
και εκαλεσε τον ιωαναν, και τους ἡγεμονας της δυναμεως, και παντα τον λαον απο μικρου και ἑως μεγαλου,
και ειπεν αυτοις, οὑτως ειπε κυριος,
εαν καθισαντες καθισητε εν τη γη ταυτη, οικοδομησω ὑμας, και ου μη καθελω, και φυτευσω ὑμας, και ου μη εκτιλω, ὁτι αναπεπαυμαι επι τοις κακοις οἱς εποιησα ὑμιν.
μη φοβηθητε απο προσωπου βασιλεως βαβυλωνος, οὑ ὑμεις φοβεισθε· απο προσωπου αυτου μη φοβηθητε, φησι κυριος, ὁτι μεθʼ ὑμων εγω, εξαιρεισθαι ὑμας, και σωζειν ὑμας εκ χειρος αυτων.
και δωσω ὑμιν ελεος, και ελεησω ὑμας, και επιστρεψω ὑμας εις την γην ὑμων.
και ει λεγετε ὑμεις, ου μη καθισωμεν εν τη γη ταυτη, προς το μη ακουσαι φωνης κυριου,
ὁτι εις γην αιγυπτου εισελευσομεθα, και ου μη ιδωμεν πολεμον, και φωνην σαλπιγγος ου μη ακουσωμεν, και εν αρτοις ου μη πεινασωμεν, και εκει οικησομεν·
διατουτο ακουσατε λογον κυριου· οὑτως ειπε κυριος, εαν ὑμεις δωτε το προσωπον ὑμων εις αιγυπτον, και εισελθητε εκει κατοικειν,
και εσται, ἡ ῥομφαια ἡν ὑμεις φοβεισθε απο προσωπου αυτης εὑρησει ὑμας εν γη αιγυπτου, και ὁ λιμος οὑ ὑμεις λογον εχετε απο προσωπου αυτου καταληψεται ὑμας οπισω ὑμων εν αιγυπτω, και εκει αποθανεισθε.
και εσονται παντες οἱ ανθρωποι, και παντες οἱ αλλογενεις, οἱ θεντες το προσωπον αυτων εις γην αιγυπτου ενοικειν εκει, εκλειψουσιν εν τη ῥομφαια, και εν τω λιμω, και ουκ εσται αυτων ουδεις σωζομενος απο των κακων ὡν εγω επαγω επʼ αυτους.
ὁτι οὑτως ειπε κυριος, καθως εσταξεν ὁ θυμος μου επι τους κατοικουντας ἱερουσαλημ, οὑτως σταξει ὁ θυμος μου εφʼ ὑμας, εισελθοντων ὑμων εις αιγυπτον· και εσεσθε εις αβατον, και ὑποχειριοι, και εις αραν, και εις ονειδισμον, και ου μη ιδητε ουκετι τον τοπον τουτον.
ἁ ελαλησε κυριος εφʼ ὑμας τους καταλοιπους ιουδα· μη εισελθητε εις αιγυπτον· και νυν γνοντες γνωσεσθε,
ὁτι επονηρευσασθε εν ψυχαις ὑμων, αποστειλαντες με, λεγοντες, προσευξαι περι ἡμων προς κυριον, και κατα παντα ἁ εαν λαλησει σοι κυριος ποιησομεν.
και ουκ ηκουσατε της φωνης κυριου, ἡς απεστειλε με προς ὑμας.
και νυν εν ῥομφαια και εν λιμω εκλειψετε εν τω τοπω ὡ ὑμεις βουλεσθε εισελθειν κατοικειν εκει.
50
και εγενηθη, ὡς επαυσατο ἱερεμιας λεγων προς τον λαον παντας τους λογους κυριου, οὑς απεστειλεν αυτον κυριος προς αυτους, παντας τους λογους τουτους,
και ειπεν αζαριας υἱος μαασαιου, και ιωαναν υἱος καρηε, και παντες οἱ ανδρες, οἱ ειποντες τω ἱερεμια, λεγοντες, ψευδη, ουκ απεστειλε σε κυριος προς ἡμας, λεγων, μη εισελθητε εις αιγυπτον οικειν εκει,
αλλʼ η βαρουχ υἱος νηριου συμβαλλει σε προς ἡμας, ἱνα δως ἡμας εις χειρας των χαλδαιων, του θανατωσαι ἡμας, και αποικισθηναι ἡμας εις βαβυλωνα.
και ουκ ηκουσεν ιωαναν, και παντες ἡγεμονες της δυναμεως, και πας ὁ λαος της φωνης κυριου, κατοικησαι εν γη ιουδα.
και ελαβεν ιωαναν, και παντες οἱ ἡγεμονες της δυναμεως παντας τους καταλοιπους ιουδα, τους αποστρεψαντας κατοικειν εν τη γη,
τους δυνατους ανδρας, και τας γυναικας, και τα νηπια τα λοιπα, και τας θυγατερας του βασιλεως, και τας ψυχας ἁς κατελιπε ναβουζαρδαν μετα γοδολιου υἱου αχεικαμ, και ἱερεμιαν τον προφητην, και βαρουχ, υἱον νηριου,
και εισηλθον εις αιγυπτον, ὁτι ουκ ηκουσαν της φωνης κυριου, και εισηλθον εις ταφνας.
και εγενετο λογος κυριου προς ἱερεμιαν εν ταφνας, λεγων,
λαβε σεαυτω λιθους μεγαλους, και κατακρυψον αυτους εν προθυροις, εν πυλη της οικιας φαραω εν ταφνας, κατʼ οφθαλμους ανδρων ιουδα,
και ερεις, οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω αποστελλω, και αξω ναβουχοδονοσορ βασιλεα βαβυλωνος, και θησει αυτου τον θρονον επανω των λιθων τουτων ὡν κατεκρυψας, και αρει τα ὁπλα επʼ αυτους,
και εισελευσεται, και παταξει γην αιγυπτου, οὑς εις θανατον εις θανατον, και οὑς εις αποικισμον εις αποικισμον, και οὑς εις ῥομφαιαν εις ῥομφαιαν.
και καυσει πυρ εν οικιαις των θεων αυτων, και εμπυριει αυτας, και αποικιει αυτους, και φθειριει γην αιγυπτου, ὡσπερ φθειριζει ποιμην το ἱματιον αυτου· και εξελευσεται εν ειρηνη,
και συντριψει τους στυλους ἡλιουπολεως τους εν ων, και τας οικιας αυτων κατακαυσει εν πυρι.
51
ὁ λογοσ ὁ γενομενοσ προσ ἱερεμιαν ἁπασι τοις ιουδαιοις τοις κατοικουσιν εν γη αιγυπτου, και τοις καθημενοις εν μαγδωλω, και εν ταφνας, και εν γη παθουρης, λεγων,
οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὑμεις ἑωρακατε παντα τα κακα ἁ επηγαγον επι ἱερουσαλημ, και επι τας πολεις ιουδα· και ιδου εισιν ερημοι απο ενοικων
απο προσωπου πονηριας αυτων, ἡς εποιησαν παραπικραναι με, πορευθεντες θυμιαν θεοις ἑτεροις, οἱς ουκ εγνωτε.
και απεστειλα προς ὑμας τους παιδας μου τους προφητας ορθρου, και απεστειλα, λεγων, μη ποιησητε το πραγμα της μολυνσεως ταυτης, ἡς εμισησα.
και ουκ ηκουσαν μου, και ουκ εκλιναν το ους αυτων αποστρεψαι απο των κακων αυτων, προς το μη θυμιαν θεοις ἑτεροις.
και εσταξεν ἡ οργη μου, και ὁ θυμος μου, και εξεκαυθη εν πυλαις ιουδα, και εξωθεν ἱερουσαλημ· και εγενηθησαν εις ερημωσιν και εις αβατον ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν οὑτως ειπε κυριος παντοκρατωρ, ἱνατι ὑμεις ποιειτε κακα μεγαλα επι ψυχαις ὑμων; εκκοψαι ὑμων ανθρωπον και γυναικα, νηπιον και θηλαζοντα εκ μεσου ιουδα, προς το μη καταλειφθηναι ὑμων μηδενα,
παραπικραναι με εν τοις εργοις των χειρων ὑμων, θυμιαν θεοις ἑτεροις εν γη αιγυπτω, εις ἡν ηλθετε κατοικειν εκει, ἱνα κοπητε, και ἱνα γενησθε εις καταραν και εις ονειδισμον εν πασι τοις εθνεσι της γης;
μη επιλελησθε ὑμεις των κακων των πατερων ὑμων, και των κακων των βασιλεων ιουδα, και των κακων των αρχοντων ὑμων, και των κακων των γυναικων ὑμων, ὡν εποιησαν εν γη ιουδα, και εξωθεν ἱερουσαλημ;
και ουκ επαυσαντο ἑως της ἡμερας ταυτης, και ουκ αντειχοντο των προσταγματων μου, ὡν εδωκα κατα προσωπον των πατερων αυτων.
διατουτο οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω εφιστημι το προσωπον μου,
του απολεσαι παντας τους καταλοιπους τους εν αιγυπτω, και πεσουνται εν ῥομφαια και εν λιμω, και εκλειψουσιν απο μικρου ἑως μεγαλου, και εσονται εις ονειδισμον, και εις απωλειαν, και εις καταραν.
και επισκεψομαι επι τους καθημενους εν γη αιγυπτω, ὡς επεσκεψαμην επι ἱερουσαλημ, εν ῥομφαια και εν λιμω,
και ουκ εσται σεσωσμενος ουδεις των επιλοιπων ιουδα των παροικουντων εν γη αιγυπτω, του επιστρεψαι εις γην ιουδα, εφʼ ἡν αυτοι ελπιζουσι ταις ψυχαις αυτων του επιστρεψαι εκει· ου μη επιστρεψωσιν, αλλʼ η οἱ ανασεσωσμενοι.
και απεκριθησαν τω ἱερεμια παντες οἱ ανδρες οἱ γνοντες ὁτι θυμιωσιν αἱ γυναικες αυτων, και πασαι αἱ γυναικες, συναγωγη μεγαλη, και πας ὁ λαος οἱ καθημενοι εν γη αιγυπτω, εν παθουρη, λεγοντες,
ὁ λογος ὁν ελαλησας προς ἡμας τω ονοματι κυριου, ουκ ακουσομεν σου,
ὁτι ποιουντες ποιησομεν παντα τον λογον ὁς εξελευσεται εκ του στοματος ἡμων, θυμιαν τη βασιλισση του ουρανου, και σπενδειν αυτη σπονδας, καθα εποιησαμεν ἡμεις και οἱ πατερες ἡμων, και οἱ βασιλεις ἡμων, και οἱ αρχοντες ἡμων, εν πολεσιν ιουδα και εξωθεν ἱερουσαλημ· και επλησθημεν αρτων, και εγενομεθα χρηστοι, και κακα ουκ ειδομεν.
και ὡς διελιπομεν θυμιωντες τη βασιλισση του ουρανου, ηλαττωθημεν παντες, και εν ῥομφαια και εν λιμω εξελιπομεν.
και ὁτι ἡμεις εθυμιωμεν τη βασιλισση του ουρανου, και εσπεισαμεν αυτη σπονδας, μη ανευ των ανδρων ἡμων εποιησαμεν αυτη χαυωνας, και εσπεισαμεν αυτη σπονδας;
και ειπεν ἱερεμιας παντι τω λαω, τοις δυνατοις και ταις γυναιξι και παντι τω λαω τοις αποκριθεισιν αυτω λογους, λεγων,
ουχι του θυμιαματος οὑ εθυμιασατε εν ταις πολεσιν ιουδα, και εξωθεν ἱερουσαλημ, ὑμεις και οἱ πατερες ὑμων, και οἱ βασιλεις ὑμων, και οἱ αρχοντες ὑμων, και ὁ λαος της γης, εμνησθη κυριος; και ανεβη επι την καρδιαν αυτου;
και ουκ ηδυνατο κυριος ετι φερειν απο προσωπου πονηριας πραγματων ὑμων, και απο των βδελυγματων ὑμων ὡν εποιησατε· και εγενηθη ἡ γη ὑμων εις ερημωσιν, και εις αβατον, και εις αραν, ὡς εν τη ἡμερα ταυτη,
απο προσωπου ὡν εθυμιατε, και ὡν ἡμαρτετε τω κυριω· και ουκ ηκουσατε της φωνης κυριου, και εν τοις προσταγμασιν αυτου, και εν τω νομω και εν τοις μαρτυριοις αυτου ουκ επορευθητε, και επελαβετο ὑμων τα κακα ταυτα.
και ειπεν ἱερεμιας τω λαω, και ταις γυναιξιν, ακουσατε λογον κυριου.
οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὑμεις γυναικες τω στοματι ὑμων ελαλησατε, και ταις χερσιν ὑμων επληρωσατε, λεγουσαι, ποιουσαι ποιησομεν τας ὁμολογιας ἡμων ἁς ὡμολογηκαμεν, θυμιαν τη βασιλισση του ουρανου και σπενδειν αυτη σπονδας· εμμεινασαι ενεμεινατε ταις ὁμολογιαις ὑμων, και ποιουσαι εποιησατε.
διατουτο ακουσατε λογον κυριου, πας ιουδα οἱ καθημενοι εν γη αιγυπτω, ιδου ωμοσα τω ονοματι μου τω μεγαλω, ειπε κυριος, εαν γενηται ετι ονομα μου εν τω στοματι παντος ιουδα ειπειν, ζη κυριος, επι παση γη αιγυπτω.
ὁτι εγω εγρηγορα επʼ αυτους, του κακωσαι αυτους, και ουκ αγαθωσαι· και εκλειψουσι πας ιουδα, οἱ κατοικουντες εν γη αιγυπτω, εν ῥομφαια και εν λιμω, ἑως αν εκλειπωσι.
και οἱ σεσωσμενοι απο ῥομφαιας επιστρεψουσιν εις γην ιουδα ολιγοι αριθμω, και γνωσονται οἱ καταλοιποι ιουδα οἱ κατασταντες εν γη αιγυπτω, κατοικησαι εκει, λογος τινος εμμενει.
και τουτο το σημειον ὑμιν, ὁτι επισκεψομαι εγω εφʼ ὑμας εις πονηρα.
οὑτως ειπε κυριος, ιδου εγω διδωμι τον ουαφρη βασιλεα αιγυπτου εις χειρας εχθρου αυτου, και εις χειρας ζητουντος την ψυχην αυτου, καθα εδωκα τον σεδεκιαν βασιλεα ιουδα εις χειρας ναβουχοδονοσορ βασιλεως βαβυλωνος εχθρου αυτου, και ζητουντος την ψυχην αυτου.
ὁ λογοσ ὁν ελαλησεν ἱερεμιασ ὁ προφητησ προς βαρουχ υἱον νηριου, ὁτε εγραφε τους λογους τουτους εν τω βιβλιω απο στοματος ἱερεμιου, εν τω ενιαυτω τω τεταρτω ιωακειμ υἱω ιωσια βασιλεως ιουδα.
οὑτως ειπε κυριος επι σοι βαρουχ,
ὁτι ειπας, οιμοι οιμοι, ὁτι προσεθηκε κυριος κοπον επιπονον μοι, εκοιμηθην εν στεναγμοις, αναπαυσιν ουχ εὑρον·
ειπον αυτω, οὑτως ειπε κυριος, ιδου οὑς εγω ωκοδομησα, εγω καθαιρω· και οὑς εγω εφυτευσα, εγω εκτιλλω.
και συ ζητησεις σεαυτω μεγαλα; μη ζητησης, ὁτι ιδου εγω επαγω κακα επι πασαν σαρκα, λεγει κυριος· και δωσω την ψυχην σου εις εὑρημα εν παντι τοπω οὑ εαν βαδισης εκει.
52
οντος εικοστου και ἑνος ετους σεδεκιου, εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑνδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ονομα τη μητρι αυτου αμειτααλ, θυγατηρ ἱερεμιου, εκ λοβενα.
και εγενετο τω ετει τω εννατω της βασιλειας αυτου, εν μηνι τω εννατω, δεκατη του μηνος, ηλθε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και πασα ἡ δυναμις αυτου επι ἱερουσαλημ, και περιεχαρακωσαν αυτην, και περιωκοδομησαν αυτην τετραπεδοις λιθοις κυκλω.
και ηλθεν ἡ πολις εις συνοχην, ἑως ἑνδεκατου ετους τω βασιλει σεδεκια,
εν τη εννατη του μηνος, και εστερεωθη ὁ λιμος εν τη πολει, και ουκ ησαν αρτοι τω λαω της γης.
και διεκοπη ἡ πολις, και παντες οἱ ανδρες οἱ πολεμισται εξηλθον νυκτος κατα την ὁδον της πυλης, αναμεσον του τειχους, και του προτειχισματος, ὁ ην κατα τον κηπον του βασιλεως, και οἱ χαλδαιοι επι της πολεως κυκλω, και επορευθησαν ὁδον την εις αραβα,
και κατεδιωξεν ἡ δυναμις των χαλδαιων οπισω του βασιλεως, και κατελαβον αυτον εν τω περαν ἱερειχω, και παντες οἱ παιδες αυτου διεσπαρησαν απʼ αυτου.
και συνελαβον τον βασιλεα, και ηγαγον αυτον προς τον βασιλεα βαβυλωνος εις δεβλαθα, και ελαλησεν αυτω μετα κρισεως.
και εσφαξε βασιλευς βαβυλωνος τους υἱους σεδεκιου κατʼ οφθαλμους αυτου, και παντας τους αρχοντας ιουδα εσφαξεν εν δεβλαθα.
και τους οφθαλμους σεδεκιου εξετυφλωσε, και εδησεν αυτον εν πεδαις· και ηγαγεν αυτον βασιλευς βαβυλωνος εις βαβυλωνα, και εδωκεν αυτον εις οικιαν μυλωνος, ἑως ἡμερας ἡς απεθανε.
και εν μηνι πεμπτω, δεκατη του μηνος, ηλθε ναβουζαρδαν ὁ αρχιμαγειρος, ἑστηκως κατα προσωπον του βασιλεως βαβυλωνος, εις ἱερουσαλημ,
και ενεπρησε τον οικον κυριου, και τον οικον του βασιλεως, και πασας τας οικιας της πολεως, και πασαν οικιαν μεγαλην ενεπρησεν εν πυρι·
και παν τειχος ἱερουσαλημ κυκλω καθειλεν ἡ δυναμις των χαλδαιων, ἡ μετα του αρχιμαγειρου.
και τους καταλοιπους του λαου κατελιπεν ὁ αρχιμαγειρος εις αμπελουργους και εις γεωργους.
και τους στυλους τους χαλκους τους εν οικω κυριου, και τας βασεις, και την θαλασσαν την χαλκην την εν οικω κυριου συνετριψαν οἱ χαλδαιοι, και ελαβον τον χαλκον αυτων, και απηνεγκαν εις βαβυλωνα.
και την στεφανην, και τας φιαλας, και τας κρεαγρας, και παντα τα σκευη τα χαλκα, εν οἱς ελειτουργουν εν αυτοις,
και τας απφωθ, και τας μασμαρωθ, και τους ὑποχυτηρας, και τας λυχνιας, και τας θυισκας, και τους κυαθους, ἁ ην χρυσα χρυσα, και ἁ ην αργυρα αργυρα, ελαβεν ὁ αρχιμαγειρος.
και οἱ στυλοι δυο, και ἡ θαλασσα μια, και οἱ μοσχοι δωδεκα χαλκοι ὑποκατω της θαλασσης, ἁ εποιησεν ὁ βασιλευς σαλωμων εις οικον κυριου, οὑ ουκ ην σταθμος του χαλκου αυτων.
και οἱ στυλοι τριακονταπεντε πηχων ὑψος του στυλου του ἑνος, και σπαρτιον δωδεκα πηχεων περιεκυκλου αυτον, και το παχος αυτου δακτυλων τεσσαρων κυκλω,
και γεισος επʼ αυτοις χαλκουν, και πεντε πηχεων το μηκος, ὑμεροχη του γεισους του ἑνος, και δικτυον και ῥοαι επι του γεισους κυκλω τα παντα χαλκα, και κατα ταυτα τω στυλω τω δευτερω οκτω ῥοαι τω πηχει τοις δωδεκα πηχεσι.
και ησαν αἱ ῥοαι εννενηκονταεξ το ἑν μερος, και ησαν αἱ πασαι ῥοαι ἑκατον επι του δικτυου κυκλω.
και ελαβεν ὁ αρχιμαγειρος τον ἱερεα τον πρωτον, και τον ἱερεα τον δευτερουντα, και τους φυλαττοντας την ὁδον,
και ευνουχον ἑνα ὁς ην επιστατης των ανδρων των πολεμιστων, και ευνουχον ἑνα ὁς ην επιστατης ανδρων των πολεμιστων, και ἑπτα ανδρας ονομαστους, τους εν προσωπω του βασιλεως, τους εὑρεθεντας εν τη πολει, και τον γραμματεα των δυναμεων, τον γραμματευοντα τω λαω της γης, και ἑξηκοντα ανθρωπους εκ του λαου της γης, τους εὑρεθεντας εν μεσω της πολεως·
και ελαβεν αυτους ναβουζαρδαν ὁ αρχιμαγειρος του βασιλεως, και ηγαγεν αυτους προς βασιλεα βαβυλωνος εις δεβλαθα.
και επαταξεν αυτους βασιλευς βαβυλωνος εν δεβλαθα, εν γη αἱμαθ.
και εγενετο εν τω τριακοστω και ἑβδομω ετει, αποικισθεντος του ιωακειμ βασιλεως ιουδα, εν τω δωδεκατω μηνι, εν τη τετραδι και εικαδι του μηνος, ελαβεν ουλαιμαδαχαρ βασιλευς βαβυλωνος, εν τω ενιαυτω ὡ εβασιλευσε, την κεφαλην ιωακειμ βασιλεως ιουδα, και εκειρεν αυτον, και εξηγαγεν αυτον εξ οικιας ἡς εφυλασσετο,
και ελαλησεν αυτω χρηστα, και εδωκε τον θρονον αυτου επανω των βασιλεων των μετʼ αυτου εν βαβυλωνι,
και ηλλαξε την στολην της φυλακης αυτου, και ησθιεν αρτον διαπαντος κατα προσωπον αυτου πασας τας ἡμερας ἁς εζησε.
και ἡ συνταξις αυτω εδιδοτο διαπαντος παρα του βασιλεως βαβυλωνος εξ ἡμερας εις ἡμεραν, ἑως ἡμερας ἡς απεθανε.
ezekiel
1
και εγενετο εν τω τριακοστω ετει εν τω τεταρτω μηνι πεμπτη του μηνος, και εγω ημην εν μεσω της αιχμαλωσιας επι του ποταμου του χοβαρ· και ηνοιχθησαν οἱ ουρανοι, και ιδον ὁρασεις θεου.
πεμπτη του μηνος· τουτο το ετος το πεμπτον της αιχμαλωσιας του βασιλεως ιωακειμ·
και εγενετο λογος κυριου προς ιεζεκιηλ υἱον βουζει, τον ἱερεα, εν γη χαλδαιων, επι του ποταμου του χοβαρ· και εγενετο επʼ εμε χειρ κυριου.
και ιδον, και ιδου πνευμα εξαιρον ηρχετο απο βορῥα, και νεφελη μεγαλη εν αυτω, και φεγγος κυκλω αυτου και πυρ εξαστραπτον· και εν τω μεσω αυτου ὡς ὁρασις ηλεκτρου εν μεσω του πυρος, και φεγγος εν αυτω.
και εν τω μεσω ὡς ὁμοιωμα τεσσαρων ζωων· και αὑτη ἡ ὁρασις αυτων· ὁμοιωμα ανθρωπου επʼ αυτοις.
και τεσσαρα προσωπα τω ἑνι, και τεσσαρες πτερυγες τω ἑνι.
και τα σκελη αυτων ορθα, και πτερωτοι οἱ ποδες αυτων, και σπινθηρες, ὡς εξαστραπτων χαλκος· και ελαφραι αἱ πτερυγες αυτων.
και χειρ ανθρωπου ὑποκατωθεν των πτερυγων αυτων επι τα τεσσαρα μερη αυτων.
και τα προσωπα αυτων των τεσσαρων ουκ επεστρεφοντο εν τω βαδιζειν αυτα· ἑκαστον απεναντι του προσωπου αυτων επορευοντο.
και ὁμοιωσις των προσωπων αυτων, προσωπον ανθρωπου, και προσωπον του λεοντος εκ δεξιων τοις τεσσαρσι, και προσωπον μοσχου εξ αριστερων τοις τεσσαρσι, και προσωπον αετου τοις τεσσαρσι.
και αἱ πτερυγες αυτων εκτεταμεναι ανωθεν τοις τεσσαρσιν, ἑκατερω δυο συνεζευγμεναι προς αλληλας, και δυο επεκαλυπτον επανω του σωματος αυτων.
και ἑκατερον κατα προσωπον αυτου επορευετο· οὑ αν ην το πνευμα πορευομενον επορευοντο, και ουκ επεστρεφον.
και εν μεσω των ζωων ὁρασις ὡς ανθρακων πυρος καιομενων, ὡς οψις λαμπαδων συστρεφομενων αναμεσον των ζωων, και φεγγος του πυρος, και εκ του πυρος εξεπορευετο αστραπη.
και ιδον, και ιδου τροχος εἱς επι της γης εχομενος των ζωων τοις τεσσαρσι.
και το ειδος των τροχων ὡς ειδος θαρσεις· και ὁμοιωμα ἑν τοις τεσσαρσι· και το εργον αυτων ην καθως αν ειη τροχος εν τροχω.
επι τα τεσσαρα μερη αυτων επορευοντο· ουκ επεστρεφον εν τω πορευεσθαι αυτα,
ουδʼ οἱ νωτοι αυτων· και ὑψος ην αυτοις· και ιδον αυτα, και οἱ νωτοι αυτων πληρεις οφθαλμων κυκλοθεν τοις τεσσαρσι.
και εν τω πορευεσθαι τα ζωα, επορευοντο οἱ τροχοι εχομενοι αυτων· και εν τω εξαιρειν τα ζωα απο της γης, εξηροντο οἱ τροχοι.
οὑ αν ην ἡ νεφελη, εκει το πνευμα του πορευεσθαι, επορευοντο οἱ τροχοι και εξηροντο συν αυτοις, διοτι πνευμα ζωης εν τοις τροχοις.
εν τω πορευεσθαι αυτα επορευοντο, και εν τω ἑσταναι αυτα εἱστηκεισαν· και εν τω εξαιρειν αυτα απο της γης, εξηροντο συν αυτοις, ὁτι πνευμα ζωης ην εν τοις τροχοις.
και ὁμοιωμα ὑπερ κεφαλης αυτως των ζωων ὡσει στερεωμα, ὡς ὁρασις κρυσταλλου, εκτεταμενον επι των πτερυγων αυτων επανωθεν.
και ὑποκατωθεν του στερεωματος αἱ πτερυγες αυτων εκτεταμεναι, πτερυσσομεναι ἑτερα τη ἑτερα, ἑκαστω δυο επικαλυπτουσαι τα σωματα αυτων.
και ηκουον την φωνην των πτερυγων αυτων εν τω πορευεσθαι αυτα, ὡς φωνην ὑδατος πολλου· και εν τω ἑσταναι αυτα, κατεπαυον αἱ πτερυγες αυτων.
και ιδου φωνη ὑπερανωθεν του στερεωματος του οντος ὑπερ κεφαλης αυτων,
ὡς ὁρασις λιθου σαπφειρου, ὁμοιωμα θρονου επʼ αυτου, και επι του ὁμοιωματος του θρονου ὁμοιωμα ὡς ειδος ανθρωπου ανωθεν.
και ιδον ὡς οψιν ηλεκτρου απο ὁρασεως οσφυος και επανω, και απο ὁρασεως οσφυος και ἑως κατω ιδον ὁρασιν πυρος, και το φεγγος αυτου κυκλω,
ὡς ὁρασις τοξου ὁταν η εν τη νεφελη εν ἡμεραις ὑετου, οὑτως ἡ στασις του φεγγους κυκλοθεν.
2
αὑτη ἡ ὁρασις ὁμοιωματος δοξης κυριου· και ιδον, και πιπτω επι προσωπον μου, και ηκουσα φωνην λαλουντος· και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, στηθι επι τους ποδας σου, και λαλησω προς σε·
και ηλθεν επʼ εμε πνευμα, και ανελαβε με, και εξηρε με, και εστησε με επι τους ποδας μου, και ηκουον αυτου λαλουντος προς με.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, εξαποστελλω εγω σε προς τον οικον του ισραηλ, τους παραπικραινοντας με, οἱτινες παρεπικραναν με, αυτοι και οἱ πατερες αυτων ἑως της σημερον ἡμερας.
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος,
εαν αρα ακουσωσιν η πτοηθωσι, διοτι οικος παραπικραινων εστι, και γνωσονται ὁτι προφητης ει συ εν μεσω αυτων.
και συ, υἱε ανθρωπου, μη φοβηθης αυτους, μηδε εκστης απο προσωπου αυτων· διοτι παροιστρησουσι, και επισυστησονται επι σε κυκλω, και εν μεσω σκορπιων συ κατοικεις· τους λογους αυτων μη φοβηθης, και απο προσωπου αυτων μη εκστης, διοτι οικος παραπικραινων εστι.
και λαλησεις τους λογους μου προς αυτους, εαν αρα ακουσωσιν η πτοηθωσιν, ὁτι οικος παραπικραινων εστι.
και συ, υἱε ανθρωπου, ακουε του λαλουντος προς σε, μη γινου παραπικραινων, καθως ὁ οικος ὁ παραπικραινων· χανε το στομα σου, και φαγε ὁ εγω διδωμι σοι.
και ιδον, και ιδου χειρ εκτεταμενη προς με, και εν αυτη κεφαλις βιβλιου.
και ανειλησεν αυτην ενωπιον μου, και ην εν αυτη γεγραμμενα τα εμπροσθεν και τα οπισω· και εγεγραπτο θρηνος και μελος και ουαι.
3
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, καταφαγε την κεφαλιδα ταυτην, και πορευθητι και λαλησον τοις υἱοις ισραηλ·
και διηνοιξε το στομα μου, και εψωμισε με την κεφαλιδα.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, το στομα σου φαγεται, και ἡ κοιλια σου πλησθησεται της κεφαλιδος ταυτης της δεδομενης εις σε· και εφαγον αυτην, και εγενετο εν τω στοματι μου, ὡς μελι γλυκαζον.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, βαδιζε και εισελθε προς τον οικον του ισραηλ, και λαλησον τους λογους μου προς αυτους·
διοτι ου προς λαον βαθυγλωσσον συ εξαποστελλη προς τον οικον του ισραηλ·
ουδε προς λαους πολλους αλλοφωνους η αλλογλωσσους, ουδε στιβαρους τη γλωσση οντας, ὡν ουκ ακουση τους λογους· και ει προς τοιουτους εξαπεστειλα σε, οὑτοι αν εισηκουσαν σου.
ὁ δε οικος του ισραηλ ου μη θελησουσιν εισακουσαι σου, διοτι ου βουλονται εισακουειν μου, ὁτι πας ὁ οικος ισραηλ φιλονεικοι εισι και σκληροκαρδιοι.
και ιδου δεδωκα το προσωπον σου δυνατον κατεναντι των προσωπων αυτων, και το νικος σου κατισχυσω κατεναντι του νικους αυτων·
και εσται διαπαντος κραταιοτερον πετρας· μη φοβηθης απʼ αυτων, μηδε πτοηθης απο προσωπου αυτων, διοτι οικος παραπικραινων εστι.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, παντας τους λογους οὑς λελαληκα μετα σου, λαβε εις την καρδιαν σου, και τοις ωσι σου ακουε.
και βαδιζε, εισελθε εις την αιχμαλωσιαν προς τους υἱους του λαου σου, και λαλησεις προς αυτους, και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, εαν αρα ακουσωσιν, εαν αρα ενδωσι.
και ανελαβε με πνευμα, και ηκουσα κατοπισθεν μου φωνην σεισμου μεγαλου, ευλογημενη ἡ δοξα κυριου εκ του τοπου αυτου.
και ιδον φωνην των πτερυγων των ζωων πτερυσσομενων ἑτερα προς την ἑτεραν, και φωνη των τροχων εχομενη αυτων, και φωνη του σεισμου.
και το πνευμα εξηρε με, και ανελαβε με, και επορευθην εν ὁρμη του πνευματος μου, και χειρ κυριου εγενετο επʼ εμε κραταια.
και εισηλθον εις την αιχμαλωσιαν μετεωρος, και περιηλθον τους κατοικουντας επι του ποταμου του χοβαρ τους οντας εκει· και εκαθισα εκει ἑπτα ἡμερας, αναστρεφομενος εν μεσω αυτων.
και εγενετο μετα τας ἑπτα ἡμερας λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, σκοπον δεδωκα σε τω οικω ισραηλ, και ακουση εκ στοματος μου λογον, και διαπειληση αυτοις παρʼ εμου.
εν τω λεγειν με τω ανομω, θανατω θανατωθηση· και ου διεστειλω αυτω του διαστειλασθαι τω ανομω, αποστρεψαι απο των ὁδων αυτου, του ζησαι αυτον· ὁ ανομος εκεινος τη αδικια αυτου αποθανειται, και το αἱμα αυτου εκ της χειρος σου εκζητησω.
και συ εαν διαστειλη τω ανομω, και μη αποστρεψη απο της ανομιας αυτου, και απο της ὁδου αυτου, ὁ ανομος εκεινος εν τη αδικια αυτου αποθανειται, και συ την ψυχην σου ῥυση.
και εν τω αποστρεφειν δικαιον απο των δικαιοσυνων αυτου, και ποιησει παραπτωμα, και δωσω την βασανον εις προσωπον αυτου, αυτος αποθανειται, ὁτι ου διεστειλω αυτω· και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου αποθανειται, διοτι ου μη μνησθωσιν αἱ δικαιοσυναι αυτου, και το αἱμα αυτου εκ της χειρος σου εκζητησω.
συ δε εαν διαστειλη τω δικαιω του μη ἁμαρτειν, και αυτος μη ἁμαρτη, ὁ δικαιος ζωη ζησεται, ὁτι διεστειλω αυτω, και συ την σεαυτου ψυχην ῥυση.
και εγενετο επʼ εμε χειρ κυριου· και ειπε προς με, αναστηθι, και εξελθε εις το πεδιον, και εκει λαληθησεται προς σε.
και ανεστην και εξηλθον προς το πεδιον· και ιδου εκει δοξα κυριου εἱστηκει, καθως ἡ ὁρασις, και καθως ἡ δοξα κυριου, ἡν ιδον επι του ποταμου του χοβαρ· και πιπτω επι προσωπον μου·
και ηλθεν επʼ εμε πνευμα, και εστησε με επι τους ποδας μου, και ελαλησε προς με, και ειπε μοι, εισελθε, και εγκλεισθητι εν μεσω του οικου σου.
και συ, υἱε ανθρωπου, ιδου δεδονται επι σε δεσμοι, και δησουσι σε εν αυτοις, και ου μη εξελθης εκ μεσου αυτων.
και την γλωσσαν σου συνδησω, και αποκωφωθηση, και ουκ εση αυτοις εις ανδρα ελεγχοντα, διοτι οικος παραπικραινων εστι.
και εν τω λαλειν με προς σε, ανοιξω το στομα σου, και ερεις προς αυτους ταδε λεγει κυριος, ὁ ακουων ακουετω, και ὁ απειθων απειθειτω, διοτι οικος παραπικραινων εστι.
4
και συ, υἱε ανθρωπου, λαβε σεαυτω πλινθον, και θησεις αυτην προ προσωπου σου, και διαγραψεις επʼ αυτην πολιν την ἱερουσαλημ.
και δωσεις επʼ αυτην περιοχην, και οικοδομησεις επʼ αυτην προμαχωνας, και περιβαλεις επʼ αυτην χαρακα, και δωσεις επʼ αυτην παρεμβολας, και ταξεις τας βελοστασεις κυκλω.
και συ λαβε σεαυτω τηγανον σιδηρουν, και θησεις αυτο τοιχον σιδηρουν αναμεσον σου και αναμεσον της πολεως, και ἑτοιμασεις το προσωπον σου επʼ αυτην, και εσται εν συνκλεισμω, και συγκλεισεις αυτην· σημειον εστι τουτο τοις υἱοις ισραηλ.
και συ κοιμηθηση επι το πλευρον σου το αριστερον, και θησεις τας αδικιας του οικου ισραηλ επʼ αυτου, κατα αριθμον των ἡμερων πεντηκοντα και ἑκατον ἁς κοιμηθηση επʼ αυτου, και ληψη τας αδικιας αυτων.
και εγω δεδωκα σοι τας αδικιας αυτων εις αριθμον ἡμερων, εννενηκοντα και ἑκατον ἡμερας, και ληψη τας αδικιας του οικου ισραηλ.
και συντελεσεις ταυτα, και κοιμηθηση επι το πλευρον σου το δεξιον, και ληψη τας αδικιας του οικου ιουδα τεσσαρακοντα ἡμερας, ἡμεραν εις ενιαυτον τεθεικα σοι.
και εις τον συγκλεισμον ἱερουσαλημ ἑτοιμασεις το προσωπον σου, και τον βραχιονα σου στερεωσεις, και προφητευσεις επʼ αυτην.
και εγω ιδου δεδωκα επι σε δεσμους, και μη στραφης απο του πλευρου σου επι το πλευρον σου, ἑως οὑ συντελεσθωσιν ἡμεραι του συγκλεισμου σου.
και συ λαβε σεαυτω πυρους, και κριθας, και κυαμον, και φακον, και κεγχρον, και ολυραν, και εμβαλεις αυτα εις αγγος ἑν οστρανικον, και ποιησεις αυτα σεαυτω εις αρτους· και κατα αριθμον των ἡμερων, ἁς συ καθευδεις επι του πλευρου σου, εννενηκοντα και ἑκατον ἡμερας φαγεσαι αυτα.
και το βρωμα σου φαγεσαι εν σταθμω, εικοσι σικλους την ἡμεραν, απο καιρου ἑως καιρου φαγεσαι αυτα.
και ὑδωρ εν μετρω πιεσαι, και το ἑκτον του ειν απο καιρου ἑως καιρου πιεσαι.
και εγκρυφιαν κριθινον φαγεσαι αυτα, εν βολβιτοις κοπρου ανθρωπινης εγκρυψεις αυτα κατʼ οφθαλμους αυτων.
και ερεις, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος του ισραηλ, οὑτως φαγονται οἱ υἱοι του ισραηλ ακαθαρτα εν τοις εθνεσι.
και ειπα, μηδαμως κυριε θεε ισραηλ· ει ἡ ψυχη μου ου μεμιανται εν ακαθαρσια, και θνησιμαιον και θηριαλωτον ου βεβρωκα απο γενεσεως μου ἑως του νυν, ουδε εισεληλυθεν εις το στομα μου παν κρεας ἑωλον.
και ειπε προς με, ιδου δεδωκα σοι βολβιτα βοων αντι των βολβιτων των ανθρωπινων, και ποιησεις τους αρτους σου επʼ αυτων.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, ιδου εγω συντριβω στηριγμα αρτου εν ἱερουσαλημ, και φαγονται αρτον εν σταθμω και εν ενδεια, και ὑδωρ εν μετρω, και εν αφανισμω πιονται·
ὁπως ενδεεις γενωνται αρτου και ὑδατος· και αφανισθησεται ανθρωπος και αδελφος αυτου, και εντακησονται εν ταις αδικιαις αυτων.
5
και συ, υἱε ανθρωπου, λαβε σεαυτω ῥομφαιαν οξειαν ὑπερ ξυρον κουρεως, κτηση αυτην σεαυτω, και επαξεις αυτην επι την κεφαλην σου, και επι τον πωγωνα σου· και ληψη ζυγον σταθμιων, και διαστησεις αυτους.
το τεταρτον εν πυρι ανακαυσεις εν μεση τη πολει κατα την πληρωσιν των ἡμερων του συγκλεισμου· και ληψη το τεταρτον, και κατακαυσεις αυτο εν μεσω αυτης· και το τεταρτον κατακοψεις εν ῥομφαια κυκλω αυτης· και το τεταρτον διασκορπιεις τω πνευματι· και μαχαιραν εκκενωσω οπισω αυτων.
και ληψη εκειθεν ολιγους εν αριθμω, και συμπεριληψη αυτους τη αναβολη σου.
και εκ τουτων ληψη ετι, και ῥιψεις αυτους εις μεσον του πυρος, και κατακαυσεις αυτους εν πυρι· εξ αυτης εξελευσεται πυρ· και ερεις παντι οικω ισραηλ,
ταδε λεγει κυριος, αὑτη ἡ ἱερουσαλημ, εν μεσω των εθνων τεθεικα αυτην, και τας κυκλω αυτης χωρας.
και ερεις τα δικαιωματα μου τη ανομω εκ των εθνων, και τα νομιμα μου των χωρων των κυκλω αυτης· διοτι τα δικαιωματα μου απωσαντο, και εν τοις νομιμοις μου ουκ επορευθησαν εν αυτοις.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν ἡ αφορμη ὑμων εκ των εθνων των κυκλω ὑμων, και εν τοις νομιμοις μου ουκ επορευθητε, και τα δικαιωματα μου ουκ εποιησατε, αλλʼ ουδε κατα τα δικαιωματα των εθνων των κυκλω ὑμων ου πεποιηκατε,
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επι σε, και ποιησω εν μεσω σου κριμα ενωπιον των εθνων.
και ποιησω εν σοι ἁ ου πεποιηκα, και ἁ ου ποιησω ὁμοια αυτοις ετι κατα παντα τα βδελυγματα σου.
διατουτο πατερες φαγονται τεκνα εν μεσω σου, και τεκνα φαγονται πατερας· και ποιησω εν σοι κριματα, και διασκορπιω παντας τους καταλοιπους σου εις παντα ανεμον.
διατουτο, ζω εγω, λεγει κυριος, η μην ανθʼ ὡν τα ἁγια μου εμιανας εν πασι τοις βδελυγμασι σου, καγω απωσομαι σε, ου φεισεται μου ὁ οφθαλμος, καγω ουκ ελεησω.
το τεταρτον σου εν θανατω αναλωθησεται, και το τεταρτον σου εν λιμω συντελεσθησεται εν μεσω σου, και το τεταρτον σου εις παντα ανεμον σκορπιω αυτους, και το τεταρτον σου εν ῥομφαια πεσουνται κυκλω σου, και μαχαιραν εκκενωσω οπισω αυτων.
και συντελεσθησεται ὁ θυμος μου, και ἡ οργη μου επʼ αυτους, και επιγνωση, διοτι εγω κυριος λελαληκα εν ζηλω μου, εν τω συντελεσαι με την οργην μου επʼ αυτους.
και θησομαι σε εις ερημον, και τας θυγατερας σου κυκλω σου ενωπιον παντος διοδευοντος.
και εση στενακτη και δηλαιστη εν τοις εθνεσι τοις κυκλω σου, εν τω ποιησαι με εν σοι κριματα εν εκδικησει θυμου μου· εγω κυριος λελαληκα.
και εν τω αποστειλαι με βολιδας του λιμου επʼ αυτους, και εσονται εις εκλειψιν, και συντριψω στηριγμα αρτου σου.
και εξαποστελω επι σε λιμον και θηρια πονηρα, και τιμωρησομαι σε, και θανατος και αἱμα διελευσονται επι σε, και ῥομφαιαν επαξω επι σε κυκλοθεν· εγω κυριος λελαληκα.
6
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι τα ορη ισραηλ, και προφητευσον επʼ αυτα,
και ερεις,
και συντριβησονται τα θυσιαστηρια ὑμων, και τα τεμενη ὑμων, και καταβαλω τραυματιας ὑμων ενωπιον των ειδωλων ὑμων,
και διασκορπιω τα οστα ὑμων κυκλω των θυσιαστηριων ὑμων,
και εν παση τη κατοικια ὑμων· αἱ πολεις εξερημωθησονται, και τα ὑψηλα αφανισθησεται, ὁπως εξολοθρευθη τα θυσιαστηρια ὑμων, και συντριβησονται τα ειδωλα ὑμων, και εξαρθη τα τεμενη ὑμων·
και πεσουνται τραυματιαι εν μεσω ὑμων, και επιγνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
εν τω γενεσθαι εξ ὑμων ανασωζομενους εκ ῥομφαιας εν τοις εθνεσι, και εν τω διασκορπισμω ὑμων εν ταις χωραις,
και μνησθησονται μου οἱ ανασωζομενοι εξ ὑμων εν τοις εθνεσιν, οὑ ηχμαλωτευθησαν εκει· ομωμοκα τη καρδια αυτων τη εκπορνευουση απʼ εμου, και τοις οφθαλμοις αυτων τοις εκπορνευουσιν οπισω των επιτηδευματων αυτων· και κοψονται προσωπα αυτων εν πασι τοις βδελυγμασιν αυτων·
και επιγνωσονται διοτι εγω κυριος λελαληκα.
ταδε λεγει κυριος, κροτησον τη χειρι και ψοφησον τω ποδι, και ειπον, ευγε ευγε, επι πασι τοις βδελυγμασιν οικου ισραηλ· εν ῥομφαια και ἑν θανατω και εν λιμω πεσουνται.
ὁ εγγυς εν ῥομφαια πεσειται, ὁ δε μακραν εν θανατω τελευτησει· και ὁ περιεχομενος εν λιμω συντελεσθησεται· και συντελεσω την οργην μου επʼ αυτους.
και γνωσεσθε διοτι εγω κυριος, εν τω ειναι τους τραυματιας ὑμων εν μεσω των ειδωλων ὑμων κυκλω των θυσιαστηριων ὑμων· επι παντα βουνον ὑψηλον, και ὑποκατω δενδρου συσκιου, οὑ εδωκαν εκει οσμην ευωδιας πασι τοις ειδωλοις αυτων.
και εκτενω την χειρα μου επʼ αυτους, και θησομαι την γην εις αφανισμον και εις ολεθρον απο της ερημου δεβλαθα εκ πασης της κατοικεσιας αυτων· επιγνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
7
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
και συ υἱε ανθρωπου ειπον, ταδε λεγει κυριος,
ἡκει το περας
επι σε τον κατοικουντα την γην· ἡκει ὁ καιρος, ηγγικεν ἡ ἡμερα, ου μετα θορυβων, ουδε μετα ωδινων.
νυν εγγυθεν εκχεω την οργην μου επι σε, και συντελεσω τον θυμον μου εν σοι, και κρινω σε εν ταις ὁδοις σου, και δωσω επι σε παντα τα βδελυγματα σου,
ου φεισεται ὁ οφθαλμος μου, ουδε μη ελεησω· διοτι τας ὁδους σου επι σε δωσω, και τα βδελυγματα σου εν μεσω σου εσονται, και επιγνωση, διοτι εγω ειμι κυριος ὁ τυπτων.
νυν το περας προς σε, και αποστελω εγω επι σε, και εκδικησω εν ταις ὁδοις σου, και δωσω επι σε παντα τα βδελυγματα σου,
ου φεισεται ὁ οφθαλμος μου, ουδε μη ελεησω· διοτι την ὁδον σου επι σε δωσω, και τα βδελυγματα σου εν μεσω σου εσται, και επιγνωση διοτι εγω κυριος.
διοτι ταδε λεγει κυριος, ιδου το περας ἡκει.
ιδου ἡ ἡμερα κυριου· ει και ἡ ῥαβδος ηνθηκεν, ἡ ὑβρις εξανεστηκε,
και συντριψει στηριγμα ανομου, και ου μετα θορυβου, ουδε μετα σπουδης.
ἡκει ὁ καιρος, ιδου ἡ ἡμερα· ὁ κτωμενος μη χαιρετω, και ὁ πωλων μη θρηνειτω·
διοτι ὁ κτωμενος προς τον πωλουντα ουκετι μη επιστρεψει, και ανθρωπος εν οφθαλμω ζωης αυτου ου κρατησει.
σαλπισατε εν σαλπιγγι, και κρινατε τα συμπαντα.
ὁ πολεμος εν ῥομφαια εξωθεν, και ὁ λιμος και ὁ θανατος εσωθεν· ὁ εν τω πεδιω εν ῥομφαια τελευτησει, τους δʼ εν τη πολει λιμος και θανατος συντελεσει.
και ανασωθησονται οἱ ανασωζομενοι εξ αυτων, και εσονται επι των ορεων· και παντας αποκτενω, εκαστον εν ταις αδικιαις αυτου.
πασαι χειρες εκλυθησονται, και παντες μηροι μολυνθησονται ὑγρασια.
και περιζωσονται σακκους, και καλυψει αυτους θαμβος· και επι παν προσωπον αισχυνη επʼ αυτους, και επι πασαν κεφαλην φαλακρωμα.
το αργυριον αυτων ῥιφησεται εν ταις πλατειαις, και το χρυσιον αυτων ὑπεροφθησεται· αἱ ψυχαι αυτων ου μη εμπλησθωσι, και αἱ κοιλιαι αυτων ου μη πληρωθωσι, διοτι βασανος των αδικιων αυτων εγενετο.
εκλεκτα κοσμου εις ὑπερηφανιαν εθεντο αυτα, και εικονας των βδελυγματων αυτων εποιησαν εξ αυτων· ἑνεκεν τουτου δεδωκα αυτα αυτοις εις ακαθαρσιαν.
και παραδωσω αυτα εις χειρας αλλοτριων, του διαρπασαι αυτα, και τοις λοιμοις της γης εις σκυλα, και βεβηλωσουσιν αυτα.
και αποστρεψω το προσωπον μου απʼ αυτων, και μιανουσι την επισκοπην μου, και εισελευσονται εις αυτα αφυλακτως, και βεβηλωσουσιν αυτα.
και ποιησουσι φυρμον· διοτι ἡ γη πληρης λαων, και ἡ πολις πληρης ανομιας.
και αποστρεψω το φρυαγμα της ισχυος αυτων, και μιανθησεται τα ἁγια αυτων.
και εξιλασμος ἡξει, και ζητησει ειρηνην, και ουκ εσται.
ουαι επι ουαι εσται· και αγγελια επι αγγελιαν εσται· και ζητηθησεται ὁρασις εκ προφητου, και νομος απολειται εξ ἱερεως, και βουλη εκ πρεσβυτερων.
αρχων ενδυσεται αφανισμον, και αἱ χειρες του λαου της γης παραλυθησονται· κατα τας ὁδους αυτων ποιησω αυτοις, και εν τοις κριμασιν αυτων εκδικησω αυτους, και γνωσονται ὁτι εγω κυριος.
8
και εγενετο εν τω ἑκτω ετει εν τω πεμπτω μηνι, πεμπτη του μηνος, εγω εκαθημην εν τω οικω, και οἱ πρεσβυτεροι ιουδα εκαθηντο ενωπιον μου· και εγενετο επʼ εμε χειρ κυριου.
και ιδον, και ιδου ὁμοιωμα ανδρος, απο της οσφυος αυτου και ἑως κατω πυρ, και απο της οσφυος αυτου, ὑπερανω αυτου ὡς ὁρασις ηλεκτρου.
και εξετεινεν ὁμοιωμα χειρος, και ανελαβε με της κορυφης μου, και ανελαβε με πνευμα αναμεσον της γης και αναμεσον του ουρανου, και ηγαγε με εις ἱερουσαλημ εν ὁρασει θεου επι τα προθυρα της πυλης της βλεπουσης εις βορῥαν, οὑ ην ἡ στηλη του κτωμενου·
και ιδου ην εκει δοξα κυριου θεου ισραηλ κατα την ὁρασιν ἡν ιδον εν τω πεδιω.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, αναβλεψον τοις οφθαλμοις σου προς βορῥαν· και ανεβλεψα τοις οφθαλμοις μου προς βορῥαν, και ιδου απο βορῥα επι την πυλην την προς ανατολας,
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, ἑωρακας τι οὑτοι ποιουσιν· ανομιας μεγαλας ποιουσιν ὡδε του απεχεσθαι απο των ἁγιων μου· και ετι οψει ανομιας μειζονας.
και εισηγαγε με επι τα προθυρα της αυλης.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, ορυξον· και ωρυξα, και ιδου θυρα.
και ειπε προς με, εισελθε, και ιδε τας ανομιας ἁς οὑτοι ποιουσιν ὡδε.
και εισηλθον, και ιδον, και ιδου ματαια βδελυγματα, και παντα τα ειδωλα οικου ισραηλ διαγεγραμμενα επʼ αυτους κυκλω.
και ἑβδομηκοντα ανδρες εκ των πρεσβυτερων οικου ισραηλ, και ιεχονιας ὁ του σαφαν εν μεσω αυτων εἱστηκει προ προσωπου αυτων, και ἑκαστος θυμιατηριον αυτου ειχεν εν τη χειρι, και ἡ ατμις του θυμιαματος ανεβαινε.
και ειπε προς με, ἑωρακας, υἱε ανθρωπου, ἁ οἱ πρεσβυτεροι οικου ισραηλ ποιουσιν, ἑκαστος αυτων εν τω κοιτωνι τω κρυπτω αυτων, διοτι ειπαν, ουχ ὁρα ὁ κυριος, εγκαταλελοιπε κυριος την γην.
και ειπε προς με, ετι οψει ανομιας μειζονας ἁς οὑτοι ποιουσι.
και εισηγαγε με επι τα προθυρα της πυλης οικου κυριου της βλεπουσης προς βορῥαν· και ιδου εκει γυναικες καθημεναι θρηνουσαι τον θαμμουζ.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου ἑωρακας, και ετι οψει επιτηδευματα μειζονα τουτων.
και εισηγαγε με εις την αυλην οικου κυριου την εσωτεραν, και επι των προθυρων του ναου κυριου αναμεσον των αιλαμ, και αναμεσον του θυσιαστηριου, ὡς εικοσι ανδρες τα οπισθια αυτων προς τον ναον του κυριου, και τα προσωπα αυτων απεναντι, και οὑτοι προσκυνουσι τω ἡλιω.
και ειπε προς με, ἑωρακας υἱε ανθρωπου· μη μικρα τω οικω ιουδα του ποιειν τας ανομιας ἁς πεποιηκασιν ὡδε; διοτι επλησαν την γην ανομιας· και ιδου αυτοι ὡς μυκτηριζοντες.
και εγω ποιησω αυτοις μετα θυμου· ου φεισεται ὁ οφθαλμος μου, ουδε μη ελεησω.
9
και ανεκραγεν εις τα ωτα μου φωνη μεγαλη, λεγων, ηγγικεν ἡ εκδικησις της πολεως· και ἑκαστος ειχε τα σκευη της εξολοθρευσεως εν χειρι αυτου.
και ιδου ἑξ ανδρες ηρχοντο απο της ὁδου της πυλης της ὑψηλης της βλεπουσης προς βορῥαν, και ἑκαστου πελυξ εν τη χειρι αυτου· και εἱς ανηρ εν μεσω αυτων ενδεδυκως ποδηρη, και ζωνη σαπφειρου επι της οσφυος αυτου, και εισηλθοσαν και εστησαν εχομενοι του θυσιαστηριου του χαλκου.
και δοξα θεου του ισραηλ ανεβη απο των χερουβιμ, ἡ ουσα επʼ αυτων, εις το αιθριον του οικου·
και εκαλεσε τον ανδρα τον ενδεδυκοτα τον ποδηρη, ὁς ειχεν επι της οσφυος αυτου την ζωνην, και ειπε προς αυτον, διελθε μεσην ἱερουσαλημ, και δος σημειον επι τα μετωπα των ανδρων των καταστεναζοντων και των κατοδυνωμενων επι πασαις ταις ανομιαις ταις γινομεναις εν μεσω αυτων.
και τουτοις ειπεν ακουοντος μου, πορευεσθε οπισω αυτου εις την πολιν, και κοπτετε, και μη φειδεσθε τοις οφθαλμοις ὑμων, και μη ελεησητε.
πρεσβυτερον και νεανισκον και παρθενον και νηπια και γυναικας αποκτεινατε εις εξαλειψιν· επι δε παντας εφʼ οὑς εστι το σημειον, μη εγγισητε· απο των ἁγιων μου αρξασθε.
και ειπε προς αυτους, μιανατε τον οικον, και πλησατε τας ὁδους νεκρων εκπορευομενοι, και κοπτετε.
και εγενετο εν τω κοπτειν αυτους, και πιπτω επι προσωπον μου, και ανεβοησα, και ειπα, οιμοι κυριε, εξαλειφεις συ τους καταλοιπους του ισραηλ, εν τω εκχεαι σε τον θυμον σου επι ἱερουσαλημ;
και ειπε προς με, αδικια του οικου ισραηλ και ιουδα μεμεγαλυνται σφοδρα σφοδρα, ὁτι επλησθη ἡ γη λαων πολλων, και ἡ πολις επλησθη αδικιας και ακαθαρσιας, ὁτι ειπαν, εγκατελιπε κυριος την γην, ουκ εφορα ὁ κυριος.
και ου φεισεται μου ὁ οφθαλμος, ουδε μη ελεησω, τας ὁδους αυτων εις κεφαλας αυτων δεδωκα.
και ιδου ὁ ανηρ ὁ ενδεδυκως τον ποδηρη, και εζωσμενος τη ζωνη την οσφυν αυτου, και απεκρινατο λεγων, πεποιηκα καθως ενετειλω μοι.
10
και ιδον, και ιδου επανω του στερεωματος του ὑπερ κεφαλης των χερουβιμ, ὡς λιθος σαπφειρου ὁμοιωμα θρονου επʼ αυτων.
και ειπε προς τον ανδρα τον ενδεδυκοτα την στολην, εισελθε εις το μεσον των τροχων, των ὑποκατω των χερουβιμ, και πλησον τας δρακας σου ανθρακων πυρος εκ μεσου των χερουβιμ, και διασκορπισον επι την πολιν· και εισηλθεν ενωπιον εμου.
και τα χερουβιμ εἱστηκει εκ δεξιων του οικου εν τω εισπορευεσθαι τον ανδρα, και ἡ νεφελη επλησε την αυλην την εσωτεραν.
και απηρεν ἡ δοξα κυριου απο των χερουβιμ εις το αιθριον του οικου, και επλησε τον οικον ἡ νεφελη· και ἡ αυλη επλησθη του φεγγους της δοξης κυριου.
και φωνη των πτερυγων των χερουβιμ ηκουετο ἑως της αυλης της εξωτερας, ὡς φωνη θεου σαδδαι λαλουντος.
και εγενετο εν τω εντελλεσθαι αυτον τω ανδρι τω ενδεδυκοτι την στολην την ἁγιαν, λεγων, λαβε πυρ εκ μεσου των τροχων εκ μεσου των χερουβιμ, και εισηλθε και εστη εχομενος των τροχων.
και εξετεινε την χειρα αυτου εις μεσον του πυρος του οντος εις μεσον των χερουβιμ, και ελαβε, και εδωκεν εις τας χειρας του ενδεδυκοτος την στολην την ἁγιαν, και ελαβε και εξηλθε.
και ιδον τα χερουβιμ ὁμοιωμα χειρων ανθρωπων ὑποκατωθεν των πτερυγων αυτων.
και ιδον, και ιδου τροχοι τεσσαρες εἱστηκεισαν εχομενοι των χερουβιμ· τροχος εἱς εχομενος χερουβ ἑνος· και ἡ οψις των τροχων, ὡς οψις λιθου ανθρακος.
και οψις αυτων ὁμοιωμα ἑν τοις τεσσαρσιν, ὁν τροπον ὁταν η τροχος εν μεσω τροχου.
εν τω πορευεσθαι αυτα, εις τα τεσσαρα μερη αυτων επορευοντο, ουκ επεστρεφον εν τω πορευεσθαι αυτα· ὁτι εις ὁν αν τοπον επεβλεψεν ἡ αρχη ἡ μια, επορευοντο, και ουκ επεστρεφον εν τω πορευεσθαι αυτα.
και οἱ νωτοι αυτων, και αἱ χειρες αυτων, και αἱ πτερυγες αυτων, και οἱ τροχοι πληρεις οφθαλμων κυκλοθεν τοις τεσσαρσι τροχοις,
τοις δε τροχοις τουτοις επεκληθη γελγελ ακουοντος μου.
και τα χερουβιμ ησαν τουτο το ζωον ὁ ιδον επι του ποταμου του χοβαρ.
και εν τω πορευεσθαι τα χερουβιμ, ἑπορευοντο οἱ τροχοι, και οὑτοι εχομενοι αυτων· και εν τω εξαιρειν τα χερουβιμ τας πτερυγας αυτων του μετεωριζεσθαι απο της γης, ουκ επεστρεφον οἱ τροχοι αυτων.
εν τω ἑσταναι αυτα, εἱστηκεισαν· και εν τω μετεωριζεσθαι αυτα, μετεωριζοντο μετʼ αυτων· διοτι πνευμα ζωης εν αυτοις ην.
και εξηλθε δοξα κυριου απο του οικου, και επεβη επι τα χερουβιμ.
και ανελαβον τα χερουβιμ τας πτερυγας αυτων, και εμετεωρισθησαν απο της γης ενωπιον εμου· εν τω εξελθειν αυτα, και οἱ τροχοι εχομενοι αυτων· και εστησαν επι τα προθυρα της πυλης οικου κυριου της απεναντι, και δοξα θεου ισραηλ ην επʼ αυτων ὑπερανω.
τουτο το ζωον εστιν ὁ ιδον ὑποκατω θεου ισραηλ επι του ποταμου του χοβαρ, και εγνων ὁτι χερουβιμ εστι.
τεσσαρα προσωπα τω ἑνι, και οκτω πτερυγες τω ἑνι, και ὁμοιωμα χειρων ανθρωπου ὑποκατωθεν των πτερυγων αυτων.
και ὁμοιωσις των προσωπων αυτων, ταυτα τα προσωπα εστιν ἁ ιδον ὑποκατω της δοξης του θεου ισραηλ επι του ποταμου χοβαρ· και αυτα ἑκαστον κατα προσωπον αυτωυ επορευοντο.
11
και ανελαβε με πνευμα, και ηγαγε με επι την πυλην του οικου κυριου την κατεναντι, την βλεπουσαν κατα ανατολας· και ιδου επι των προθυρων της πυλης ὡς εικοσι και πεντε ανδρες, και ιδον εν μεσω αυτων τον ιεχονιαν τον του εζερ, και φαλτιαν τον του βαναιου, τους αφηγουμενους του λαου.
και ειπε κυριος προς με, υἱε ανθρωπου, οὑτοι οἱ ανδρες οἱ λογιζομενοι ματαια και βουλευομενοι βουλην πονηραν εν τη πολει ταυτη·
οἱ λεγοντες, ουχι προσφατως ωκοδομηνται αἱ οικιαι; αὑτη εστιν ὁ λεβης, ἡμεις δε τα κρεα.
διατουτο προφητευσον επʼ αυτους, προφητευσον υἱε ανθρωπου.
και επεσεν επʼ εμε πνευμα κυριου, και ειπε προς με, λεγε,
επληθυνατε νεκρους ὑμων εν τη πολει ταυτη, και ενεπλησατε τας ὁδους αυτων τραυματιων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, τους νεκρους ὑμων οὑς επαταξατε εν μεσω αυτης, οὑτοι εισι τα κρεα, αὑτη δε ὁ λεβης εστι, και ὑμας εξαξω εκ μεσου αυτης.
ῥομφαιαν φοβεισθε, και ῥομφαιαν επαξω εφʼ ὑμας, λεγει κυριος.
και εξαξω ὑμας εκ μεσου αυτης, και παραδωσω ὑμας εις χειρας αλλοτριων, και ποιησω εν ὑμιν κριματα,
εν ῥομφαια πεσεισθε, επι των ορεων του ισραηλ κρινω ὑμας, και επιγνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
και εγενετο εν τω προφητευειν με, και φαλτιας ὁ του βαναιου απεθανε· και πιπτω επι προσωπον μου, και ανεβοησα φωνη μεγαλη, και ειπα, οιμοι οιμοι κυριε, εις συντελειαν ποιεις συ τους καταλοιπους του ισραηλ;
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, οἱ αδελφοι σου και οἱ ανδρες της αιχμαλωσιας σου και πας ὁ οικος του ισραηλ συντετελεσται, οἱς ειπαν αυτοις οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, μακραν απεχετε απο του κυριου, ἡμιν δεδοται ἡ γη εις κληρονομιαν.
διατουτο ειπον,
διατουτο ειπον, ταδε λεγει κυριος, και εισδεξομαι αυτους εκ των εθνων, και συναξω αυτους εκ των χωρων οὑ διεσπειρα αυτους εν αυταις· και δωσω αυτοις την γην του ισραηλ.
και εισελευσονται εκει, και εξαρουσι παντα τα βδελυγματα αυτης και πασας τας ανομιας αυτης εξ αυτης.
και δωσω αυτοις καρδιαν ἑτεραν, και πνευμα καινον δωσω εν αυτοις, και εκσπασω την καρδιαν την λιθινην εκ της σαρκος αυτων, και δωσω αυτοις καρδιαν σαρκινην·
ὁπως εν τοις προσταγμασι μου πορευωνται, και τα δικαιωματα μου φυλασσωνται και ποιωσιν αυτα, και εσονται μοι εις λαον, και εγω εσομαι αυτοις εις θεον.
και εις την καρδιαν των βδελυγματων αυτων και των ανομιων αυτων, ὡς ἡ καρδια αυτων επορευετο, τας ὁδους αυτων εις τας κεφαλας αυτων δεδωκα, λεγει κυριος.
και εξηραν τα χερουβιμ τας πτερυγας αυτων, και οἱ τροχοι εχομενοι αυτων, και ἡ δοξα θεου ισραηλ επʼ αυτα ὑπερανω αυτων.
και ανεβη ἡ δοξα κυριου εκ μεσης της πολεως, και εστη επι του ορους ὁ ην απεναντι της πολεως.
και ανελαβε με πνευμα, και ηγαγε με εις γην χαλδαιων εις την αιχμαλωσιαν εν ὁρασει εν πνευματι θεου· και ανεβην απο της ὁρασεως ἡς ιδον.
και ελαλησα προς την αιχμαλωσιαν παντας τους λογους του κυριου οὑς εδειξε μοι.
12
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, εν μεσω των αδικιων αυτων συ κατοικεις, οἱ εχουσιν οφθαλμους του βλεπειν, και ου βλεπουσι, και ωτα εχουσι του ακουειν, και ουκ ακουουσι, διοτι οικος παραπικραινων εστι.
και συ, υἱε ανθρωπου, ποιησον σεαυτω σκευη αιχμαλωσιας ἡμερας ενωπιον αυτων, και αιχμαλωτευθηση εκ του τοπου σου εις ἑτερον τοπον ενωπιον αυτων, ὁπως ιδωσι διοτι οικος παραπικραινων εστι.
και εξοισεις τα σκευη σου σκευη αιχμαλωσιας ἡμερας κατʼ οφθαλμους αυτων, και συ εξελευση ἑσπερας, ὡς εκπορευεται αιχμαλωτος ενωπιον αυτων.
διορυξον σεαυτω εις τον τοιχον, και διεξελευση διʼ αυτου ενωπιον αυτων·
επʼ ωμων αναληφθηση, και κεκρυμμενος εξελευση, το προσωπον σου συγκαλυψεις, και ου μη ιδης την γην, διοτι τερας δεδωκα σε τω οικω ισραηλ.
και εποιησα οὑτως κατα παντα ὁσα ενετειλατο μοι· και σκευη εξηνεγκα αιχμαλωσιας ἡμερας, και ἑσπερας διωρυξα εμαυτω τον τοιχον, και κεκρυμμενος εξηλθον, επʼ ωμων ανεληφθην ενωπιον αυτων.
και εγενετο λογος κυριου τοπρωι προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ουκ ειπαν προς σε ὁ οικος του ισραηλ, οικος ὁ παραπικραινων, τι συ ποιεις;
ειπον προς αυτους,
ειπον, ὁτι εγω τερατα ποιω· ὁν τροπον πεποιηκα, οὑτως εσται αυτω· εν μετοικεσια και εν αιχμαλωσια πορευσονται.
και ὁ αρχων εν μεσω αυτων επʼ ωμων αρθησεται, και κεκρυμμενος εξελευσεται δια του τοιχου, και διορυξει του εξελθειν αυτον διʼ αυτου, το προσωπον αυτου συγκαλυψει, ὁπως μη ὁραθη οφθαλμω, και αυτος την γην ουκ οψεται.
και εκπετασω το δικτυον μου επʼ αυτον, και συλληφθησεται εν τη περιοχη μου, και αξω αυτον εις βαβυλωνα εις γην χαλδαιων, και αυτην ουκ οψεται, και εκει τελευτησει.
και παντας τους κυκλω αυτου τους βοηθους αυτου, και παντας τους αντιλαμβανομενους αυτου, διασπερω εις παντα ανεμον, και ῥομφαιαν εκκενωσω οπισω αυτων.
και γνωσονται διοτι εγω κυριος, εν τω διασκορπισαι με αυτους εν τοις εθνεσι, και διασπερω αυτους εν ταις χωραις.
και ὑπολειψομαι εξ αυτων ανδρας αριθμω εκ ῥομφαιας, και εκ λιμου, και εκ θανατου, ὁπως εκδιηγωνται πασας τας ανομιας αυτων εν τοις εθνεσιν οὑ εισηλθοσαν εκει, και γνωσονται ὁτι εγω κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, τον αρτον σου μετα οδυνης φαγεσαι, και το ὑδωρ μετα βασανου και θλιψεως πιεσαι.
και ερεις προς τον λαον της γης, ταδε λεγει κυριος τοις κατοικουσιν ἱερουσαλημ επι της γης του ισραηλ, τους αρτους αυτων μετα ενδειας φαγονται, και το ὑδωρ αυτων μετα αφανισμου πιονται, ὁπως αφανισθη ἡ γη συν πληρωματι αυτης· εν ασεβεια γαρ παντες οἱ κατοικουντες εν αυτη.
και αἱ πολεις αυτων αἱ κατοικουμεναι εξερημωθησονται, και ἡ γη εις αφανισμον εσται, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, τις ἡ παραβολη ὑμιν επι της γης του ισραηλ, λεγοντες, μακραι αἱ ἡμεραι, απολωλεν ὁρασις;
διατουτο ειπον προς αυτους,
ὁτι ουκ εσται ετι πασα ὁρασις ψευδης, και μαντευομενος τα προς χαριν εν μεσω των υἱων ισραηλ.
διοτι εγω κυριος λαλησω τους λογους μου, λαλησω και ποιησω, και ου μη μηκυνω ετι· ὁτι εν ταις ἡμεραις ὑμων οικος ὁ παραπικραινων, λαλησω λογον και ποιησω, λεγει κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ιδου ὁ οικος ισραηλ ὁ παραπικραινων, λεγοντες λεγουσιν, ἡ ὁρασις ἡν οὑτος ὁρα, εις ἡμερας πολλας, και εις καιρους μακρους οὑτος προφητευει.
διατουτο ειπον προς αυτους,
13
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, προφητευσον επι τους προφητας του ισραηλ, και προφητευσεις, και ερεις προς αυτους, ακουσατε λογον κυριου·
ταδε λεγει κυριος, ουαι τοις προφητευουσιν απο καρδιας αυτων, και το καθολου μη βλεπουσιν.
ὡς αλωπεκες εν ταις ερημοις οἱ προφηται σου, ισραηλ·
ουκ εστησαν εν στερεωματι· και συνηγαγον ποιμνια επι τον οικον του ισραηλ· ουκ ανεστησαν οἱ λεγοντες, εν ἡμερα κυριου,
βλεποντες ψευδη, μαντευομενοι ματαια, οἱ λεγοντες, λεγει κυριος, και κυριος ουκ απεσταλκεν αυτους, και ηρξαντο του αναστησαι λογον.
ουχι ὁρασιν ψευδη ἑωρακατε; και μαντειας ματαιας ειρηκατε;
και διατουτο ειπον,
και εκτενω την χειρα μου επι τους προφητας τους ὁρωντας ψευδη, και τους αποφθεγγομενους ματαια· εν παιδεια του λαου μου ουκ εσονται, ουδε εν γραφη οικου ισραηλ ου γραφησονται, και εις την γην του ισραηλ ουκ εισελευσονται, και γνωσονται διοτι εγω κυριος·
ανθʼ ὡν επλανησαν τον λαον μου, λεγοντες, ειρηνη, και ουκ εστιν ειρηνη· και οὑτος οικοδομει τοιχον, και αυτοι αλειφουσιν αυτον, πεσειται.
ειπον προς τους αλειφοντας, πεσειται, και εσται ὑετος κατακλυζων, και δωσω λιθους πετροβολους εις τους ενδεσμους αυτων, και πεσουνται, και πνευμα εξαιρον, και ῥαγησεται.
και ιδου πεπτωκεν ὁ τοιχος, και ουκ ερουσι προς ὑμας, που εστιν ἡ αλοιφη ὑμων ἡν ηλειψατε;
διατουτο ταδε λεγει κυριος, και ῥηξω πνοην εξαιρουσαν μετα θυμου, και ὑετος κατακλυζων εν οργη μου εσται· και τους λιθους τους πετροβολους εν θυμω επαξω εις συντελειαν·
και κατασκαψω τον τοιχον ὁν ηλειψατε, και πεσειται· και θησω αυτον επι την γην, και αποκαλυφθησεται τα θεμελια αυτου, και πεσειται, και συντελεσθησεσθε μετʼ ελεγχων, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
και συντελεσω τον θυμον μου επι τον τοιχον, και επι τους αλειφοντας αυτον, πεσειται· και ειπα προς ὑμας, ουκ εστιν ὁ τοιχος, ουδε οἱ αλειφοντες αυτον,
προφηται του ισραηλ, οἱ προφητευοντες επι ἱερουσαλημ, και οἱ ὁρωντες αυτη ειρηνην, και ουκ εστιν ειρηνη, λεγει κυριος.
και συ, υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι τας θυγατερας του λαου σου, τας προφητευουσας απο καρδιας αυτων, και προφητευσον επʼ αυτας,
και ερεις, ταδε λεγει κυριος, ουαι ταις συρῥαπτουσαις προσκεφαλαια ὑπο παντα αγκωνα χειρος, και ποιουσαις επιβολαια επι πασαν κεφαλην πασης ἡλικιας, του διαστρεφειν ψυχας· αἱ ψυχαι διεστραφησαν του λαου μου· και ψυχας περιεποιουντο.
και εβεβηλουν με προς τον λαον μου, ἑνεκεν δρακος κριθων, και ἑνεκεν κλασματων αρτων, του αποκτειναι ψυχας ἁς ουκ εδει αποθανειν, και του περιποιησασθαι ψυχας ἁς ουκ εδει ζησαι, εν τω αποφθεγγεσθαι ὑμας λαω εισακουοντι ματαια αποφθεγματα.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω επι τα προσκεφαλαια ὑμων, εφʼ ἁ ὑμεις εκει συστρεφετε ψυχας· και διαρῥηξω αυτα απο των βραχιονων ὑμων, και εξαποστελω τας ψυχας ἁς ὑμεις εκστρεφετε τας ψυχας αυτων εις διασκορπισμον.
και διαρῥηξω τα επιβολαια ὑμων, και ῥυσομαι τον λαον μου εκ χειρος ὑμων, και ουκετι εσονται εν χερσιν ὑμων εις συστροφην· και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
ανθʼ ὡν διεστρεψετε καρδιαν δικαιου, και εγω ου διεστρεφον αυτον, και του κατισχυσαι χειρας ανομου το καθολου μη αποστρεψαι απο της ὁδου αυτου της πονηρας, και ζησαι αυτον·
διατουτο ψευδη ου μη ιδητε, και μαντειας ου μη μαντευσησθε ετι· και ῥυσομαι τον λαον μου εκ χειρος ὑμων, και γνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
14
και ηλθον προς με εκ των πρεσβυτερων ανδρες του λαου ισραηλ και εκαθισαν προ προσωπου μου.
και εγενετο προς με λογος κυριου, λεγων,
υἱε ανθρωπου, οἱ ανδρες οὑτοι εθεντο τα διανοηματα αυτων επι τας καρδιας αυτων, και την κολασιν των αδικιων αυτων εθηκαν προ προσωπου αυτων· ει αποκρινομενος αποκριθω αυτοις;
διατουτο λαλησον αυτοις, και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ανθρωπος ανθρωπος εκ του οικου ισραηλ, ὁς αν θη τα διανοηματα αυτου επι την καρδιαν αυτου, και την κολασιν της αδικιας αυτου ταξη προ προσωπου αυτου, και ελθη προς τον προφητην, εγω κυριος αποκριθησομαι αυτω εν οἱς ενεχεται ἡ διανοια αυτου,
ὁπως πλαγιαση τον οικον του ισραηλ κατα τας καρδιας αυτων τας απηλλοτριωμενας απʼ εμου εν τοις ενθυμημασιν αυτων.
διατουτο ειπον εις τον οικον του ισραηλ, ταδε λεγει κυριος κυριος, επιστραφητε και αποστρεψατε απο των επιτηδευματων ὑμων, και απο πασων των ασεβειων ὑμων, και επιστρεψατε τα προσωπα ὑμων.
διοτι ανθρωπος ανθρωπος εκ του οικου ισραηλ, και εκ των προσηλυτων των προσηλυτευοντων εν τω ισραηλ, ὁς αν απαλλοτριωθη απʼ εμου, και θηται τα ενθυμηματα αυτου επι την καρδιαν αυτου, και την κολασιν της αδικιας αυτου ταξη προ προσωπου αυτου, και ελθη προς τον προφητην του επερωτησαι αυτον εν εμοι, εγω κυριος αποκριθησομαι αυτω, εν ὡ ενεχεται εν αυτω.
και στηριω το προσωπον μου επι τον ανθρωπον εκεινον, και θησομαι αυτον εις ερημον και εις αφανισμον, και εξαρω αυτον εκ μεσου του λαου μου, και επιγνωσεσθε ὁτι εγω κυριος.
και ὁ προφητης εαν πλανηση και λαληση, εγω κυριος πεπλανηκα τον προφητην εκεινον, και εκτενω την χειρα μου επʼ αυτον, και αφανιω αυτον εκ μεσου του λαου μου ισραηλ.
και ληψονται την αδικιαν αυτων κατα το αδικημα του επερωτωντος, και κατα το αδικημα ὁμοιως τω προφητη εσται·
ὁπως μη πλαναται ετι ὁ οικος του ισραηλ απʼ εμου, και ἱνα μη μιαινωνται ετι εν πασι τοις παραπτωμασιν αυτων· και εσονται μοι εις λαον, και εγω εσομαι αυτοις εις θεον, λεγει κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, γη ἡ εαν ἁμαρτη μοι του παραπεσειν παραπτωμα, και εκτενω την χειρα μου επʼ αυτην, και συντριψω αυτης στηριγμα αρτου, και εξαποστελω επʼ αυτην λιμον, και εξαρω εξ αυτης ανθρωπον και κτηνη.
και εαν ωσιν οἱ τρεις ανδρες οὑτοι εν μεσω αυτης, νωε και δανιηλ και ιωβ, αυτοι εν τη δικαιοσυνη αυτων σωθησονται, λεγει κυριος.
εαν και θηρια πονηρα επαγω επι την γην, και τιμωρησομαι αυτην, και εσται εις αφανισμον, ουκ εσται ὁ διοδευων απο προσωπου των θηριων,
και οἱ τρεις ανδρες οὑτοι εν μεσω αυτης ωσι, ζω εγω, λεγει κυριος, ει υἱοι η θυγατερες σωθησονται, αλλʼ η αυτοι μονοι σωθησονται, ἡ δε γη εσται εις ολεθρον.
η και ῥομφαιαν εαν επαγω επι την γην εκεινην, και ειπω, ῥομφαια διελθατω δια της γης, και εξαρω εξ αυτων ανθρωπον και κτηνος,
και οἱ τρεις ανδρες οὑτοι εν μεσω αυτης, ζω εγω, λεγει κυριος, ου μη ῥυσονται υἱους ουδε θυγατερας, αλλʼ η αυτοι μονοι σωθησονται.
η και θανατον επαποστελλω επι την γην εκεινην, και εκχεω τον θυμον μου επʼ αυτην εν αἱματι του εξολοθρευσαι εξ αυτης ανθρωπον και κτηνος,
και νωε και δανιηλ και ιωβ εν μεσω αυτης, ζω εγω, λεγει κυριος, εαν υἱοι η θυγατερες ὑπολειφθωσιν, αυτοι εν τη δικαιοσυνη αυτων ῥυσονται τας ψυχας αυτων.
ταδε λεγει κυριος, εαν δε και τας τεσσαρας εκδικησεις μου τας πονηρας, ῥομφαιαν, και λιμον, και θηρια πονηρα, και θανατον εξαποστειλω επι ἱερουσαλημ, του εξολοθρευσαι εξ αυτης ανθρωπον και κτηνος·
και ιδου ὑπολελειμμενοι εν αυτη, οἱ ανασεσωσμενοι αυτης, οἱ εξαγουσιν εξ αυτης υἱους και θυγατερας, ιδου εκπορευονται προς ὑμας, και οψεσθε τας ὁδους αυτων και τα ενθυμηματα αυτων, και μεταμεληθησεσθε επι τα κακα ἁ επηγαγον επι ἱερουσαλημ, παντα τα κακα ἁ επηγαγον επʼ αυτην.
και παρακαλεσουσιν ὑμας, διοτι οψεσθε τας ὁδους αυτων και τα ενθυμηματα αυτων, και επιγνωσεσθε διοτι ου ματην πεποιηκα παντα ὁσα εποιησα εν αυτη, λεγει κυριος.
15
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
και συ υἱε ανθρωπου, τι αν γενοιτο το ξυλον της αμπελου εκ παντων των ξυλων των κληματων των οντων εν τοις ξυλοις του δρυμου;
ει ληψονται εξ αυτης ξυλον του ποιησαι εις εργασιαν; ει ληψονται εξ αυτης πασσαλον του κρεμασαι επʼ αυτον παν σκευος;
παρεξ ὁ πυρι δεδοται εις αναλωσιν, την κατʼ ενιαυτον καθαρσιν απʼ αυτης αναλισκει το πυρ, και εκλειπει εις τελος· μη χρησιμον εσται εις εργασιαν;
ουδε ετι αυτου οντος ὁλοκληρου ουκ εσται εις εργασιαν; μη ὁτι εαν και πυρ αυτο αναλωση εις τελος, ει ετι εσται εις εργασιαν.
δια τουτο ειπον,
και δωσω το προσωπον μου επʼ αυτους· εκ του πυρος εξελευσονται, και πυρ αυτους καταφαγεται, και επιγνωσονται ὁτι εγω κυριος εν τω στηρισαι με το προσωπον μου επʼ αυτους.
και δωσω την γην εις αφανισμον, ανθʼ ὡν παρεπεσον παραπτωματι, λεγει κυριος.
16
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, διαμαρτυραι τη ἱερουσαλημ τας ανομιας αυτης,
και ερεις,
και ἡ γενεσις σου εν ἡ ἡμερα ετεχθης, ουκ εδησας τους μαστους σου, και εν ὑδατι ουκ ελουσθης, ουδε ἁλι ἡλισθης, και εν σπαργανοις ουκ εσπαργανωθης,
ουδε εφεισατο ὁ οφθαλμος μου επι σοι, του ποιησαι σοι ἑν εκ παντων τουτων, του παθειν τι επι σοι· και απερῥιφης επι προσωπον του πεδιου τη σκολιοτητι της ψυχης σου εν ἡμερα ἡ ετεχθης.
και διηλθον επι σε, και ιδον σε πεφυρμενην εν τω αἱματι σου· και ειπα σοι, εκ του αἱματος σου ζωη,
πληθυνου, καθως ἡ ανατολη του αγρου δεδωκα σε· και επληθυνθης και εμεγαλυνθης, και εισηλθες εις πολεις πολεων· οἱ μαστοι σου ανωρθωθησαν, και ἡ θριξ σου ανετειλε· συ δε ησθα γυμνη και ασχημονουσα.
και διηλθον δια σου, και ιδον σε· και ιδου καιρος σου, και καιρος καταλυοντων· και διεπετασα τας πτερυγας μου επι σε, και εκαλυψα την ασχημοσυνην σου, και ωμοσα σοι· και εισηλθον εν διαθηκη μετα σου, λεγει κυριος· και εγενου μοι.
και ελουσα σε εν ὑδατι, και απεπλυνα το αἱμα σου απο σου, και εχρισα σε εν ελαιω.
και ενεδυσα σε ποικιλα, και ὑπεδυσα σε ὑακινθον· και εζωσα σε βυσσω και περιεβαλον σε τριχαπτω,
και εκοσμησα σε κοσμω, και περιεθηκα ψελλια περι τας χειρας σου, και καθεμα περι τον τραχηλον σου·
και εδωκα ενωτιον περι τον μυκτηρα σου, και τροχισκους επι τα ωτα σου, και στεφανον καυχησεως επι την κεφαλην σου·
και εκοσμηθης χρυσιω και αργυριω, και τα περιβολαια σου βυσσινα, και τριχαπτα, και ποικιλα· σεμιδαλιν και ελαιον και μελι εφαγες, και εγενου καλη σφοδρα.
και εξηλθε σου ονομα εν τοις εθνεσιν εν τω καλλει σου, διοτι συντετελεσμενον ην εν ευπρεπεια εν τη ὡραιοτητι ἡ εταξα επι σε, λεγει κυριος.
κατεπεποιθεις εν τω καλλει σου, και επορνευσας επι τω ονοματι σου, και εξεχεας την πορνειαν σου επι παντα παροδον·
και ελαβες εκ των ἱματιων σου, και εποιησας σεαυτη ειδωλα ῥαπτα, και εξεπορνευσας επʼ αυτα, και ου μη εισελθης ουδε μη γενηται.
και ελαβες τα σκευη της καυχησεως σου εκ του χρυσιου μου και εκ του αργυριου μου, εξ ὡν εδωκα σοι, και εποιησας σεαυτη εικονας αρσενικας, και εξεπορνευσας εν αυταις.
και ελαβες τον ἱματισμον τον ποικιλον σου, και περιεβαλες αυτας, και το ελαιον μου και το θυμιαμα μου εθηκας προ προσωπου αυτων.
και τους αρτους μου οὑς εδωκα σοι, σεμιδαλιν και ελαιον και μελι εψωμισα σε, και εθηκας αυτα τρο τροσωπου αυτων εις οσμην ευωδιας· και εγενετο, λεγει κυριος.
και ελαβες τους υἱους σου και τας θυγατερας σου ἁς εγεννησας, και εθυσας αυτοις εις αναλωσιν· ὡς μικρα εξεπορνευσας,
και εσφαξας τα τεκνα σου, και εδωκας αυτα εν τω αποτροπιαζεσθαι σε αυτα αυτοις·
τουτο παρα πασαν την πορνειαν σου, και ουκ εμνησθης της νηπιοτητος σου, ὁτε ησθα γυμνη και ασχημονουσα, πεφυρμενη εν τω αἱματι σου εζησας.
και εγενετο μετα πασας τας κακιας σου, λεγει κυριος,
και ωκοδομησας σεαυτη οικημα πορνικον, και εποιησας σεαυτη εκθεμα εν παση πλατεια,
και επʼ αρχης πασης ὁδου ωκοδομησας τα πορνεια σου, και ελυμηνω το καλλος σου· και διηγαγες τα σκελη σου παντι παροδω και επληθυνας την πορνειαν σου,
και εξεπορνευσας επι τους υἱους αιγυπτου τους ὁμορουντας σοι τους μεγαλοσαρκους, και πολλαχως εξεπορνευσας του παροργισαι με.
εαν δε εκτεινω την χειρα μου επι σε, και εξαρω τα νομιμα σου, και παραδωσω εις ψυχας μισουντων σε, θυγατερας αλλοφυλων τας εκκλινουσας σε εκ της ὁδου σου ἡς ησεβησας.
και εξεπορνευσας επι τας θυγατερας ασσουρ, και ουδʼ οὑτως ενεπλησθης, και εξεπορνευσας και ουκ ενεπιπλω.
και επληθυνας τας διαθηκας σου προς γην χαλδαιων, και ουδε εν τουτοις ενεπλησθης.
τι διαθω την θυγατερα σου, λεγει κυριος, εν τω ποιησαι σε παντα ταυτα εργα γυναικος πορνης; και εξεπορνευσας τρισσως εν ταις θυγατρασι σου·
το πορνειον ωκοδομησας εν παση αρχη ὁδου, και την βασιν σου εποιησας εν παση πλατεια· και εγενου ὡς πορνη συναγουσα μισθωματα.
ἡ γυνη ἡ μοιχωμενη ὁμοια σοι, παρα του ανδρος αυτης λαμβανουσα μισθωματα, πασι τοις εκπορνευσασαιν αυτην προσεδιδου μισθωματα·
και συ δεδωκας μισθωματα πασι τοις ερασταις σου, και εφορτιζες αυτους του ερχεσθαι προς σε κυκλοθεν εν τη πορνεια σου.
και εγενετο εν σοι διεστραμμενον παρα τας γυναικας εν τη πορνεια σου, και μετα σου πεπορνευκασιν, εν τω προσδιδοναι σε μισθωματα, και σοι μισθωματα ουκ εδοθη, και εγενετο εν σοι διεστραμμενα.
διατουτο πορνη ακουε λογον κυριου.
ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν εξεχεας τον χαλκον σου, και αποκαλυφθησεται ἡ αισχυνη σου εν τη πορνεια σου προς τους εραστας σου, και εις παντα τα ενθυμηματα των ανομιων σου, και εν τοις αἱμασι των τεκνων σου ὡν εδωκας αυτοις·
διατουτο ιδου εγω επισυναγω παντας τους εραστας σου εν οἱς επεμιγης εν αυτοις, και παντας οὑς ηλαπησας, συν πασιν οἱς εμισεις, και συναξω αυτους επι σε κυκλοθεν, και αποκαλυψω τας κακιας σου προς αυτους, και οψονται πασαν την αισχυνην σου,
και εκδικησω σε εκδικησει μοιχαλιδος, και θησω σε εν αἱματι θυμου και ζηλου.
και παραδωσω σε εις χειρας αυτων, και κατασκαψουσι το πορνειον σου, και καθελουσι την βασιν σου, και εκδυσουσι σε τα ἱματια σου, και ληψονται τα σκευη της καυχησεως σου· και αφησουσι σε γυμνην, και ασχημονουσαν.
και αξουσιν επι σε οχλους, και λιθοβολησουσι σε εν λιθοις, και κατασφαξουσι σε εν τοις ξιφεσιν αυτων.
και ευπρησουσι τους οικους σου πυρι, και ποιησουσιν εν σοι εκδικησεις ενωπιον γυναικων πολλων· και αποστρεψω σε εκ πορνειας, και μισθωματα ου μη δωσω ουκετι.
και επαφησω τον θυμον μου επι σε, και εξαρθησεται ὁ ζηλος μου εκ σου· και αναπαυσομαι, και ου μη μεριμνησω ουκετι.
ανθʼ ὡν ουκ εμνησθης της νηπιοτητος σου, και ελυπεις με εν πασι τουτοις· και ιδου εγω τας ὁδους σου εις κεφαλην σου δεδωκα, λεγει κυριος· και οὑτως εποιησας την ασεβειαν επι πασαις ταις ανομιαις σου.
ταυτα εστι παντα ὁσα ειπαν κατα σου εν παραβολη, λεγοντες, καθως ἡ μητηρ,
και ἡ θυγατηρ θυγατηρ της μητρος σου· συ ει ἡ απωσαμενη τον ανδρα αυτης και τα τεκνα αυτης, και αδελφαι των αδελφων σου αἱ απωσαμεναι τους ανδρας αυτων και τα τεκνα αυτων· ἡ μητηρ ὑμων χετταια, και ὁ πατηρ αμορῥαιος.
ἡ αδελφη ὑμων ἡ πρεσβυτερα σαμαρεια, αυτη και αἱ θυγατερες αυτης, ἡ κατοικουσα εξ ευωνυμων σου· και ἡ αδελφη σου ἡ νεωτερα σου, ἡ κατοικουσα εκ δεξιων σου, σοδομα και αἱ θυγατερες αυτης.
και ουδʼ ὡς εν ταις ὁδοις αυτων επορευθης, ουδε κατα τας ανομιας αυτων εποιησας παρα μικρον, και ὑπερκεισαι αυτας εν πασαις ταις ὁδοις σου.
ζω εγω, λεγει κυριος, ει πεποιηκε σοδομα αὑτη και αἱ θυγατερες αυτης, ὁν τροπον εποιησας συ και αἱ θυγατερες σου.
πλην τουτο το ανομημα σοδομων της αδελφης σου, ὑπερηφανια, εν πλησμονη αρτων και εν ευθηνια εσπαταλων αὑτη και αἱ θυγατερες αυτης· τουτο ὑπηρχεν αυτη και ταις θυγατρασιν αυτης, και χειρα πτωχου και πενητος ουκ αντελαμβανοντο.
και εμεγαλαυχουν, και εποιησαν ανομηματα ενωπιον εμου· και εξηρα αυτας καθως ιδον.
και σαμαρεια κατα τας ἡμισεις των ἁμαρτιων σου ουχ ἡμαρτε· και επληθυνας τας ανομιας σου ὑπερ αυτας, και εδικαιωσας τας αδελφας σου εν πασαις ταις ανομιαις σου αἱς εποιησας.
και συ κομισαι βασανον σου, εν ἡ εφθειρας τας αδελφας σου εν ταις ἁμαρτιαις σου αἱς ηνομησας ὑπερ αυτας, και εδικαιωσας αυτας ὑπερ σεαυτην· και συ αισχυνθητι, και λαβε την ατιμιαν σου εν τω δικαιωσαι σε τας αδελφας σου.
και αποστρεψω τας αποστροφας αυτων, την αποστροφην σοδομων και των θυγατερων αυτης· και αποστρεψω την αποστροφην σαμαρειας και των θυγατερων αυτης· και αποστρεψω την αποστροφην σου εν μεσω αυτων·
ὁπως κομιση την βασανον σου, και ατιμωθηση εκ παντων ὡν εποιησας εν τω παροργισαι με.
και ἡ αδελφη σου σοδομα και αἱ θυγατερες αυτης αποκατασταθησονται καθως ησαν απʼ αρχης· και συ και αἱ θυγατερες σου αποκατασταθησεσθε καθως απʼ αρχης ητε.
και ει μη ην σοδομα ἡ αδελφη σου εις ακοην εν τω στοματι σου εν ταις ἡμεραις ὑπερηφανιας σου·
προ του αποκαλυφθηναι τας κακιας σου, ὁν τροπον νυν ονειδος ει θυγατερων συριας, και παντων των κυκλω αυτης θυγατερων αλλοφυλων των περιεχουσων σε κυκλω.
τας ασεβειας σου και τας ανομιας σου συ κεκομισαι αυτας, λεγει κυριος.
ταδε λεγει κυριος, και ποιησω εν σοι καθως εποιησας, ὡς ητιμωσας ταυτα του παραβηναι την διαθηκην μου.
και μνησθησομαι εγω της διαθηκης μου της μετα σου εν ἡμεραις νηπιοτητος σου, και αναστησω σοι διαθηκην αιωνιον.
και μνησθηση την ὁδον σου, και εξατιμωθηση εν τω αναλαβειν σε τας αδελφας σου τας πρεσβυτερας σου συν ταις νεωτεραις σου, και δωσω αυτας σοι εις οικοδομην, και ουκ εκ διαθηκης σου.
και αναστησω εγω την διαθηκην μου μετα σου, και επιγνωση ὁτι εγω κυριος·
ὁπως μνησθης και αισχυνθης, και μη η σοι ετι ανοιξαι το στομα σου απο προσωπου της ατιμιας σου, εν τω εξιλασκεσθαι με σοι κατα παντα ὁσα εποιησας, λεγει κυριος.
17
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, διηγησαι διηγημα και ειπον παραβολην προς τον οικον του ισραηλ,
και ερεις, ταδε λεγει κυριος,
τα ακρα της ἁπαλοτητος απεκνισε, και ηνεγκεν αυτα εις γην χανααν, εις πολιν τετειχισμενην εθετο αυτα.
και ελαβεν απο του σπερματος της γης, και εδωκεν αυτο εις το πεδιον φυτον εφʼ ὑδατι πολλω, επιβλεπομενον εταξεν αυτο.
και ανετειλε, και εγενετο εις αμπελον ασθενουσαν και μικραν, του επιφαινεσθαι αυτην τα κληματα αυτης επʼ αυτο· και ῥιζαι αυτης ὑποκατω αυτης ησαν· και εγενετο εις αμπελον, και εποιησεν απωρυγας, και εξετεινε την αναδενδραδα αυτης.
και εγενετο αετος ἑτερος μεγας, μεγαλοπτερυγος πολυς ονυξι· και ιδου ἡ αμπελος αὑτη περιπεπλεγμενη προς αυτον, και ῥιζαι αυτης προς αυτον, και τα κληματα αυτης εξαπεστειλεν αυτω, του ποτισαι αυτην συν τω βολω της φυτειας αυτης.
εις πεδιον καλον εφʼ ὑδατι πολλω αὑτη πιαινεται, του ποιειν βλαστους, και φερειν καρπον, του ειναι εις αμπελον μεγαλην.
διατουτο ειπον, ταδε λεγει κυριος, ει κατευθυνει; ουχι αἱ ῥιζαι της ἁπαλοτητος αυτης και ὁ καρπος σαπησεται; και ξηρανθησεται παντα τα προανατελλοντα αυτης, και ουκ εν βραχιονι μεγαλω, ουδε εν λαω πολλω, του εκσπασαι αυτην εκ ῥιζων αυτης.
και ιδου πιαινεται· μη κατευθυνει; ουχι ἁμα τω ἁψεσθαι αυτης ανεμον τον καυσωνα ξηρανθησεται; συν τω βολω ανατολης αυτης ξηρανθησεται.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ειπον δη προς τον οικον τον παραπικραινοντα, ουκ επιστασθε τι ην ταυτα; ειπον, ὁταν ελθη βασιλευς βαβυλωνος επι ἱερουσαλημ, και ληψεται τον βασιλεα αυτης και τους αρχοντας αυτης, και αξη αυτους προς ἑαυτον εις βαβυλωνα.
και ληψεται εκ του σπερματος της βασιλειας, και διαθησεται προς αυτον διαθηκην, και εισαξει αυτον εν αρα και τους ἡγεμονας της γης ληψεται,
του γενεσθαι εις βασιλειαν ασθενη, το καθολου μη επαιρεσθαι, του φυλασσειν την διαθηκην αυτου, και ἱστανειν αυτην.
και αποστησεται απʼ αυτου, του εξαποστελλειν αγγελους ἑαυτου εις αιγυπτον, του δουναι αυτω ἱππους και λαον πολυν· ει κατευθυνει, ει διασωθησεται ὁ ποιων εναντια; και παραβαινων διαθηκην ει διασωθησεται;
ζω εγω, λεγει κυριος, εαν μη εν τοπω ὁ βασιλευς ὁ βασιλευσας αυτον, ὁς ητιμωσε την αραν μου, και ὁς παρεβη την διαθηκην μου, μετʼ αυτου εν μεσω βαβυλωνος τελευτησει,
και ουκ εν δυναμει μεγαλη ουδε εν οχλω πολλω ποιησει προς αυτον φαραω πολεμον, εν χαρακοβολια και εν οικοδομη βελοστασεων, του εξαραι ψυχας.
και ητιμωσεν ὁρκωμοσιαν του παραβηναι διαθηκην· και ιδου δεδωκα την χειρα αυτου, και παντα ταυτα εποιησεν αυτω, μη σωθησεται.
διατουτο ειπον, ταδε λεγει κυριος, ζω εγω, εαν μη την ὁρκωμοσιαν μου ἡν ητιμωσε, και την διαθηκην μου ἡν παρεβη, και δωσω αυτην εις κεφαλην αυτου.
και εκπετασω επʼ αυτον το δικτυον, και ἁλωσεται εν τη περιοχη αυτου.
εν παση παραταξει αυτου εν ῥομφαια πεσουνται· και τους καταλοιπους εις παντα ανεμον διασπερω, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος λελαληκα.
διοτι ταδε λεγει κυριος, και ληψομαι εγω εκ των εκλεκτων της κεδρου εκ κορυφης, καρδιας αυτων αποκνιω, και καταφυτευσω εγω επʼ ορος ὑψηλον,
και κρεμασω αυτον εν ορει μετεωρω ισραηλ· και καταφυτευσω, και εξοισει βλαστον, και ποιησει καρπον, και εσται εις κεδρον μεγαλην· και αναπαυσεται ὑποκατω αυτου παν ορνεον, και παν πετεινον ὑπο την σκιαν αυτου αναπαυσεται· τα κληματα αυτου αποκατασταθησεται.
και γνωσονται παντα τα ξυλα του πεδιου, διοτι εγω κυριος ὁ ταπεινων ξυλον ὑψηλον, και ὑψων ξυλον ταπεινον, και ξηραινων ξυλον χλωρον, και αναθαλλων ξυλον ξηρον· εγω κυριος λελαληκα, και ποιησω.
18
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, τι ὑμιν ἡ παραβολη αὑτη εν τοις υἱοις ισραηλ, λεγοντες, οἱ πατερες εφαγον ομφακα, και οἱ οδοντες των τεκνων εγομφιασαν;
ζω εγω, λεγει κυριος, εαν γενηται ετι λεγομενη ἡ παραβολη αὑτη εν τω ισραηλ·
ὁτι πασαι αἱ ψυχαι εμαι εισιν, ὁν τροπον ἡ ψυχη του πατρος, οὑτως και ἡ ψυχη του υἱου, εμαι εισιν· ἡ ψυχη ἡ ἁμαρτανουσα, αὑτη αποθανειται.
ὁ δε ανθρωπος ὁς εσται δικαιος, ὁ ποιων κριμα και δικαιοσυνην,
επι των ορεων ου φαγεται, και τους οφθαλμους αυτου ου μη επαρη προς τα ενθυμηματα οικου ισραηλ, και την γυναικα του πλησιον αυτου ου μη μιανη, και προς γυναικα εν αφεδρω ουσαν ου προσεγγιει,
και ανθρωπον ου μη καταδυναστευση, ενεχυρασμον οφειλοντος αποδωσει, και ἁρπαγμα ουχ ἁρπαται, τον αρτον αυτου τω πεινωντι δωσει, και γυμνον περιβαλει,
και το αργυριον αυτου επι τοκω ου δωσει, και πλεονασμον ου ληψεται, και εξ αδικιας αποστρεψει την χειρα αυτου, κριμα δικαιον ποιησει αναμεσον ανδρος και αναμεσον του πλησιον αυτου,
και τοις προσταγμασι μου πεπορευται, και τα δικαιωματα μου πεφυλακται, του ποιησαι αυτα· δικαιος οὑτος εστι, ζωη ζησεται, λεγει κυριος.
και εαν γεννηση υἱον λοιμον, εκχεοντα αἱμα και ποιουντα ἁμαρτηματα,
εν τη ὁδω του πατρος αυτου του δικαιου ουκ επορευθη, αλλα και επι των ορεων εφαγε, και την γυναικα του πλησιον αυτου εμιανε,
και πτωχον και πενητα κατεδυναστευσε, και ἁρπαγμα ἡρπασε, και ενεχυρασμον ουκ απεδωκε, και εις τα ειδωλα εθετο τους οφθαλμους αυτου, ανομιαν πεποιηκε,
μετα τοκου εδωκε, και πλεονασμον ελαβεν· οὑτος ζωη ου ζησεται, πασας τας ανομιας ταυτας εποιησε, θανατω θανατωθησεται· το αἱμα αυτου επʼ αυτον εσται.
εαν δε γεννηση υἱον, και ιδη πασας τας ἁμαρτιας του πατρος αυτου ἁς εποιησε, και φοβηθη, και μη ποιηση κατʼ αυτας,
επι των ορεων ου βεβρωκε, και τους οφθαλμους αυτου ουκ εθετο εις τα ενθυμηματα οικου ισραηλ, και την γυναικα του πλησιον αυτου ουκ εμιανε,
και ανθρωπον ου κατεδυναστευσε, και ενεχυρασμον ουκ ενεχυρασε, και ἁρπαγμα ουχ ἡρπασε, τον αρτον αυτου τω πεινωντι εδωκε, και γυμνον περιεβαλε,
και απο αδικιας απεστρεψε την χειρα αυτου, τοκον ουδε πλεονασμον ουκ ελαβε, δικαιοσυνην εποιησε, και εν τοις προσταγμασι μου επορευθη, ου τελευτησει εν αδικιαις πατρος αυτου, ζωη ζησεται.
ὁ δε πατηρ αυτου εαν θλιψει θλιψη και ἁρπαση ἁρπαγμα, εναντια εποιησεν εν μεσω του λαου μου, και αποθανειται εν τη αδικια αυτου.
και ερειτε, τι ὁτι ουκ ελαβε την αδικιαν ὁ υἱος του πατρος; ὁτι ὁ υἱος δικαιοσυνην και ελεος πεποιηκε, παντα τα νομιμα μου συνετηρησε, και εποιησεν αυτα, ζωη ζησεται.
ἡ δε ψυχη ἡ ἁμαρτανουσα, αποθανειται· ὁ δε υἱος ου ληψεται την αδικιαν του πατρος, ουδε ὁ πατηρ ληψεται την αδικιαν του υἱου· δικαιοσυνη δικαιω επʼ αυτον εσται, και ανομια ανομω επʼ αυτον εσται.
και ὁ ανομος εαν αποστρεψη εκ πασων των ανομιων αυτου ὡν εποιησε, και φυλαξηται πασας τας εντολας μου, και ποιηση δικαιοσυνην και ελεος, ζωη ζησεται, και ου μη αποθανη.
παντα τα παραπτωματα αυτου ὁσα εποιησεν, ου μνησθησονται· εν τη δικαιοσυνη αυτου ἡ εποιησε, ζησεται.
μη θελησει θελησω τον θανατον του ανομου, λεγει κυριος, ὡς το αποστρεψαι αυτον εκ της ὁδου της πονηρας, και ζην αυτον;
εν δε τω αποστρεψαι δικαιον εκ της δικαιοσυνης αυτου, και ποιησαι αδικιαν κατα πασας τας ανομιας ἁς εποιησεν ὁ ανομος, πασαι αἱ δικαιοσυναι αυτου ἁς εποιησεν, ου μη μνησθωσιν· εν τω παραπτωματι αυτου ὡ παρεπεσε, και εν ταις ἁμαρτιαις αυτου αἱς ἡμαρτεν, εν αυταις αποθανειται.
και ειπατε, ου κατευθυνει ἡ ὁδος κυριου· ακουσατε δη πας ὁ οικος ισραηλ· μη ἡ ὁδος μου ου κατευθυνει; ουχι ἡ ὁδος ὑμων κατευθυνει;
εν τω αποστρεψαι τον δικαιον εκ της δικαιοσυνης αυτου, και ποιησει παραπτωμα, και αποθανη εν τω παραπτωματι ὡ εποιησεν, εν αυτω αποθανειται.
και εν τω αποστρεψαι ανομον απο της ανομιας αυτου ἡς εποιησε, και ποιησει κριμα και δικαιοσυνην, οὑτος την ψυχην αυτου εφυλαξε,
και απεστρεψεν εκ πασων ασεβειων αυτου ὡν εποιησε, ζωη ζησεται, ου μη αποθανη.
και λεγουσιν ὁ οικος του ισραηλ, ου κατορθοι ἡ ὁδος κυριου· μη ἡ ὁδος μου ου κατορθοι, οικος ισραηλ; ουχι ἡ ὁδος ὑμων ου κατορθοι;
ἑκαστον κατα την ὁδον αυτου κρινω ὑμας οικος ισραηλ, λεγει κυριος· επιστραφητε και αποστρεψατε εκ πασων των ασεβειων ὑμων, και ουκ εσονται ὑμιν εις κολασιν αδικιας.
απορῥιψατε αφʼ ἑαυτων πασας τας ασεβειας ὑμων ἁς ησεβησατε εις εμε, και ποιησατε ἑαυτοις καρδιαν καινην και πνευμα καινον· και ἱνατι αποθνησκετε, οικος ισραηλ;
διοτι ου θελω τον θανατον του αποθνησκοντος, λεγει κυριος.
19
και συ λαβε θρηνον επι τον αρχοντα του ισραηλ,
και ερεις, τι ἡ μητηρ σου σκυμνος εν μεσω λεοντων εγενηθη; εν μεσω λεοντων επληθυεν σκυμνους αυτης.
και απεπηδησεν εἱς των σκυμνων αυτης, λεων εγενετο, και εμαθε του ἁρπαζειν ἁρπαγματα, ανθρωπους εφαγε.
και ηκουσαν κατʼ αυτου εθνη, εν τη διαφθορα αυτων συνεληφθη, και ηγαγον αυτον εν κημω εις γην αιγυπτου.
και ειδεν ὁτι απωσται απʼ αυτης, απωλετο ἡ ὑποστασις αυτης· και ελαβεν αλλον εκ των σκυμνων αυτης· λεοντα εταξεν αυτον.
και ανεστρεφετο εν μεσω λεοντων, λεων εγενετο, και εμαθεν ἁρπαζειν ἁρπαγματα, ανθρωπους εφαγε,
και ενεμετο τω θρασει αυτου, και τας πολεις αυτων εξηρημωσε, και ηφανισε γην, και το πληρωμα αυτης απο φωνης ωρυωματος αυτου.
και εδωκαν επʼ αυτον εθνη εκ χωρων κυκλοθεν, και εξεπετασαν επʼ αυτον δικτυα αυτων, εν διαφθορα αυτων συνεληφθη·
και εθεντο αυτον εν κημω και εν γαλεαγρα, ηλθε προς βασιλεα βαβυλωνος, και εισηγαγεν αυτον εις φυλακην, ὁπως μη ακουσθη ἡ φωνη αυτου επι τα ορη του ισραηλ.
ἡ μητηρ σου ὡς αμπελος και ὡς ανθος εν ῥοα, εν ὑδατι πεφυτευμενη, ὁ καρπος αυτης και ὁ βλαστος αυτης εγενετο εξ ὑδατος πολλου.
και εγενετο αὑτη ῥαβδος επι φυλην ἡγουμενων, και ὑψωθη τω μεγεθει αυτης εν μεσω στελεχων· και ειδε το μεγεθος αυτης εν πληθει κληματων αυτης.
και κατεκλασθη εν θυμω, επι γην ερῥιφη, και ανεμος ὁ καυσων εξηρανε τα εκλεκτα αυτης· εξεδικηθησαν, και εξηρανθη ἡ ῥαβδος ισχυος αυτης· πυρ ανηλωσεν αυτην.
και νυν πεφυτευκαν αυτην εν τη ηρημω, εν γη ανυδρω.
και εξηλθε πυρ εκ ῥαβδου εκλεκτων αυτης, και κατεφαγεν αυτην, και ουκ ην εν αυτη ῥαβδος ισχυος· φυλη εις παραβολην θρηνου εστι, και εσται εις θρηνον.
20
και εγενετο εν τω ετει τω ἑβδομω τη πεντεκαιδεκατη του μηνος, ηλθον ανδρες εκ των πρεσβυτερων οικου ισραηλ, επερωτησαι τον κυριον, και εκαθισαν προ προσωπου μου.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, λαλησον προς τους πρεσβυτερους του οικου ισραηλ, και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ει επερωτησαι με ὑμεις ερχεσθε; ζω εγω, ει αποκριθησομαι ὑμιν, λεγει κυριος.
ει εκδικησω αυτους εκδικησει, υἱε ανθρωπου; τας ανομιας των πατερων αυτων διαμαρτυραι αυτοις,
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος,
εν εκεινη τη ἡμερα αντελαβομην τη χειρι μου αυτων, του εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου εις την γην ἡν ἡτοιμασα αυτοις, γην ῥεουσαν γαλα και μελι, κηριον εστι παρα πασαν την γην.
και ειπα προς αυτους, ἑκαστος βδελυγματα των οφθαλμων αυτου απορῥιψατω, και εν τοις επιτηδευμασιν αιγυπτου μη μιαινεσθε, εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και απεστησαν απʼ εμου, και ουκ ηθελησαν εισακουσαι μου, τα βδελυγματα των οφθαλμων αυτων ουκ απερῥιψαν, και τα επιτηδευματα αιγυπτου ουκ εγκατελιπον· και ειπα του εκχεαι τον θυμον μου επʼ αυτους, του συντελεσαι οργην μου εν αυτοις εν μεσω της αιγυπτου.
και εποιησα ὁπως το ονομα μου το παραπαν μη βεβηλωθη ενωπιον των εθνων, ὡν αυτοι εισιν εν μεσω αυτων, εν οἱς εγνωσθην προς αυτους ενωπιον αυτων, του εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου.
και ηγαγον αυτους εις την ερημον,
και εδωκα αυτοις τα προσταγματα μου, και τα δικαιωματα μου εγνωρισα αυτοις, ὁσα ποιησει αυτα ανθρωπος, και ζησεται εν αυτοις.
και τα σαββατα μου εδωκα αυτοις, του ειναι εις σημειον αναμεσον εμου και αναμεσον αυτων, του γνωναι αυτους διοτι εγω κυριος ὁ ἁγιαζων αυτους.
και ειπα προς τον οικον του ισραηλ εν τη ερημω, εν τοις προσταγμασι μου πορευεσθε· και ουκ επορευθησαν· και τα δικαιωματα μου απωσαντο, ἁ ποιησει αυτα ανθρωπος και ζησεται εν αυτοις· και τα σαββατα μου εβεβηλωσαν σφοδρα· και ειπα του εκχεαι τον θυμον μου επʼ αυτους εν τη ερημω, του εξαναλωσαι αυτους.
και εποιησα ὁπως το ονομα μου το παραπαν μη βεβηλωθη ενωπιον των εθνων, ὡν εξηγαγον αυτους κατʼ οφθαλμους αυτων.
και εγω εξηρα την χειρα μου επʼ αυτους εν τη ερημω το παραπαν, του μη εισαγαγειν αυτους εις την γην ἡν εδωκα αυτοις, γην ῥεουσαν γαλα και μελι· κηριον εστι παρα πασαν την γην·
ανθʼ ὡν τα δικαιωματα μου απωσαντο, και εν τοις προσταγμασι μου ουκ επορευθησαν εν αυτοις, και τα σαββατα μου εβεβηλουν, και οπισω των ενθυμηματων καρδιας αυτων επορευοντο.
και εφεισατο ὁ οφθαλμος μου επʼ αυτους, του εξαλειψαι αυτους, και ουκ εποιησα αυτους εις συντελειαν εν τη ερημω.
και ειπα προς τα τεκνα αυτων εν τη ερημω, εν τοις νομιμοις των πατερων ὑμων μη πορευεσθε, και τα δικαιωματα αυτων μη φυλασσεσθε, και εν τοις επιτηδευμασιν αυτων μη συναναμισγεσθε, και μη μιαινεσθε.
εγω κυριος ὁ θεος ὑμων· εν τοις προσταγμασι μου πορευεσθε, και τα δικαιωματα μου φυλασσεσθε, και ποιειτε αυτα.
και τα σαββατα μου ἁγιαζετε, και εστω εις σημειον αναμεσον εμου και ὑμων, του γινωσκειν διοτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων.
και παρεπικραναν με, και τα τεκνα αυτων εν τοις προσταγμασι μου ουκ επορευθησαν, και τα δικαιωματα μου ουκ εφυλαξαντο του ποιειν αυτα, ἁ ποιησει ανθρωπος και ζησεται εν αυτοις, και τα σαββατα μου εβεβηλουν· και ειπα του εκχεαι τον θυμον μου επʼ αυτους εν τη ερημω, του συντελεσαι την οργην μου επʼ αυτους.
και εποιησα ὁπως το ονομα μου το παραπαν μη βεβηλωθη ενωπιον των εθνων, και εξηγαγον αυτους κατʼ οφθαλμους αυτων.
εξηρα την χειρα μου επʼ αυτους εν τη ερημω του διασκορπισαι αυτους εν τοις εθνεσι, διασπειραι αυτους εν ταις χωραις,
ανθʼ ὡν τα δικαιωματα μου ουκ εποιησαν, και τα προσταγματα μου απωσαντο, και τα σαββατα μου εβεβηλουν και οπισω των ενθυμηματων των πατερων αυτων ησαν οἱ οφθαλμοι αυτων.
και εγω εδωκα αυτοις προσταγματα ου καλα, και δικαιωματα εν οἱς ου ζησονται εν αυτοις.
και μιανω αυτους εν τοις δογμασιν αυτων, εν τω διαπορευεσθαι με παν διανοιγον μητραν, ὁπως αφανισω αυτους.
διατουτο λαλησον προς τον οικον του ισραηλ, υἱε ανθρωπου, και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ἑως τουτου παρωργισαν με οἱ πατερες ὑμων εν τοις παραπτωμασιν αυτων εν οἱς παρεπεσον εις εμε.
και εισηγαγον αυτους εις την γην ἡν ηρα την χειρα μου δουναι αυτην αυτοις· και ιδον παντα βουνον ὑψηλον, και παν ξυλον κατασκιον, και εθυσαν εκει τοις θεοις αυτων, και εταξαν εκει οσμην ευωδιας, και εσπεισαν εκει τας σπονδας αυτων.
και ειπον προς αυτους, τι εστιν αβαμα, ὁτι ὑμεις εισπορευεσθε εκει; και επεκαλεσαν το ονομα αυτου αβαμα, ἑως της σημερον ἡμερας·
διατουτο ειπον προς τον οικον του ισραηλ, ταδε λεγει κυριος, ει εν ταις ανομιαις των πατερων ὑμων ὑμεις μιαινεσθε, και οπισω των βδελυγματων αυτων ὑμεις εκπορνευετε,
και εν ταις απαρχαις των δοματων ὑμων, εν τοις αφορισμοις οἱς ὑμεις μιαινεσθε εν πασι τοις ενθυμημασιν ὑμων ἑως της σημερον ἡμερας, και εγω αποκριθω ὑμιν οικος του ισραηλ; ζω εγω, λεγει κυριος, ει αποκριθησομαι ὑμιν, και ει αναβησεται επι το πνευμα ὑμων τουτο.
και ουκ εσται ὁν τροπον ὑμεις λεγετε, εσομεθα ὡς τα εθνη, και ὡς αἱ φυλαι της γης, του λατρευειν ξυλοις και λιθοις.
διατουτο, ζω εγω, λεγει κυριος, εν χειρι κραταια και εν βραχιονι ὑψηλω και εν θυμω κεχυμενω βασιλευσω εφʼ ὑμας,
και εξαξω ὑμας εκ των λαων, και εισδεξομαι ὑμας εκ των χωρων οὑ διεσκορπισθητε εν αυταις, εν χειρι κραταια και εν βραχιονι ὑψηλω και εν θυμω κεχυμενω.
και αξω ὑμας εις την ερημον των λαων, και διακριθησομαι προς ὑμας εκει προσωπον κατα προσωπον.
ὁν τροπον διεκριθην προς τους πατερας ὑμων εν τη ερημω γης αιγυπτου, οὑτως κρινω ὑμας, λεγει κυριος.
και διαξω ὑμας ὑπο την ῥαβδον μου, και εισαξω ὑμας εν αριθμω.
και εκλεξω εξ ὑμων τους ασεβεις και τους αφεστηκοτας, διοτι εκ της παροικεσιας αυτων εξαξω αυτους, και εις την γην του ισραηλ ουκ εισελευσονται· και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος κυριος.
και ὑμεις οικος ισραηλ, ταδε λεγει κυριος κυριος, ἑκαστος τα επιτηδευματα αυτου εξαρατε, και μετα ταυτα ει ὑμεις εισακουετε μου, και το ονομα μου το ἁγιον ου βεβηλωσετε ουκετι εν τοις δωροις ὑμων και εν τοις επιτηδευμασιν ὑμων·
διοτι επι του ορους του ἁγιου μου, επʼ ορους ὑψηλου, λεγει κυριος κυριος, εκει δουλευσουσι μοι πας οικος ισραηλ εις τελος· και εκει προσδεξομαι, και εκει επισκεψομαι τας απαρχας ὑμων, και τας απαρχας των αφορισμων ὑμων, εν πασι τοις ἁγιασμασιν ὑμων.
εν οσμη ευωδιας προσδεξομαι ὑμας, εν τω εξαγαγειν με ὑμας εκ των λαων, και εισδεχεσθαι ὑμας εκ των χωρων εν αἱς διεσκορπισθητε εν αυταις, και ἁγιασθησομαι εν ὑμιν κατʼ οφθαλμους των λαων.
και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος, εν τω εισαγαγειν με ὑμας εις την γην του ισραηλ, εις την γην εις ἡν ηρα την χειρα μου του δουναι αυτην τοις πατρασιν ὑμων.
και μνησθησεσθε εκει τας ὁδους ὑμων, και τα επιτηδευματα ὑμων εν οἱς εμιαινεσθε εν αυτοις, και κοψεσθε τα προσωπα ὑμων εν πασαις ταις κακιαις ὑμων.
και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος, εν τω ποιησαι με οὑτως ὑμιν, ὁπως το ονομα μου μη βεβηλωθη κατα τας ὁδους ὑμων τας κακας, και κατα τα επιτηδευματα ὑμων τα διεφθαρμενα, λεγει κυριος.
21
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι θαιμαν, και επιβλεψον επι δαρομ, και προφητευσον επι δρυμον ἡγουμενον ναγεβ,
και ερεις τω δρυμω ναγεβ, ακουε λογον κυριου· ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω αναπτω εν σοι πυρ, και καταφαγεται εν σοι παν ξυλον χλωρον και παν ξυλον ξηρον, ου σβεσθησεται ἡ φλοξ ἡ εξαφθεισα, και κατακαυθησεται εν αυτη παν προσωπον απο απηλιωτου ἑως βορῥα.
και επιγνωσεται πασα σαρξ, ὁτι εγω κυριος εξεκαυσα αυτο, ου σβεσθησεται.
και ειπα, μηδαμως κυριε κυριε· αυτοι λεγουσι προς με, ουχι παραβολη εστι λεγομενη αὑτη;
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
διατουτο προφητευσον υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι ἱερουσαλημ, και επιβλεψον επι τα ἁγια αυτων,
και προφητευσεις επι την γην του ισραηλ, και ερεις προς την γην του ισραηλ, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω προς σε, και εκσπασω το εγχειριδιον μου εκ του κολεου αυτου, και εξολοθρευσω εκ σου ανομον και αδικον·
ανθʼ ὡν εξολοθρευσω εκ σου αδικον και ανομον, οὑτως εξελευσεται το εγχειριδιον μου εκ του κολεου αυτου επι πασαν σαρκα απο απηλιωτου εως βορῥα,
και επιγνωσεται πασα σαρξ, διοτι εγω κυριος εξεσπασα το εγχειριδιον μου εκ του κολεου αυτου, ουκ αποστρεψει ουκετι.
και συ υἱε ανθρωπου καταστεναξον εν συντριβη οσφυος σου, και εν οδυναις στεναξεις κατʼ οφθαλμους αυτων.
και εσται εαν ειπωσι προς σε, ἑνεκα τινος συ στεναζεις; και ερεις, επι τη αγγελια, διοτι ερχεται, και θραυσθησεται πασα καρδια, και πασαι χειρες παραλυθησονται, και εκψυξει πασα σαρξ και παν πνευμα, και παντες μηροι μολυνθησονται ὑγρασια· ιδου ερχεται, λεγει κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου προφητευσον, και ερεις, ταδε λεγει κυριος, ειπον, ῥομφαια ῥομφαια οξυνου και θυμωθητι,
ὁπως σφαξης σφαγια, οξυνου ὁπως γενη εις στιλβωσιν, ἑτοιμη εις παραλυσιν· σφαζε, εξουδενει, αποθου παν ξυλον.
και εδωκεν αυτην ἑτοιμην του κρατειν χειρα αυτου· εξηκονηθη ἡ ῥομφαια, εστιν ἑτοιμη του δουναι αυτην εις χειρα, αποκεντουντος.
ανακραγε και ολυλυξον, υἱε ανθρωπου, ὁτι αὑτη εγενετο εν τω λαω μου, αὑτη εν πασι τοις αφηγουμενοις του ισραηλ· παροικησουσιν, επι ῥομφαια εγενετο εν τω λαω μου· διατουτο κροτησον επι την χειρα σου,
ὁτι δεδικαιωται· και τι ει και φυλη απωσθη; ουκ εσται, λεγει κυριος κυριος.
και συ υἱε ανθρωπου προφητευσον, και κροτησον χειρα επι χειρα, και διπλασιασον ῥομφαιαν· ἡ τριτη ῥομφαια τραυματιων εστι, ῥομφαια τραυματιων ἡ μεγαλη· και εκστησεις αυτους,
ὁπως μη θραυσθη ἡ καρδια, και πληθυνθωσιν οἱ ασθενουντες επι πασαν πυλην, παραδεδονται εις σφαγια ῥομφαιας· ευ γεγονεν εις σφαγην, ευ γεγονεν εις στιλβωσιν.
και διαπορευου, οξυνου εκ δεξιων και εξ ευωνυμων, οὑ αν το προσωπον σου εξεγειρηται.
και εγω δε κροτησω χειρα μου προς χειρα μου, και εναφησω θυμον μου, εγω κυριος λελαληκα.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
και συ, υἱε ανθρωπου, διαταξον σεαυτω δυο ὁδους, του εισελθειν ῥομφαιαν βασιλεως βαβυλωνος, εκ χωρας μιας εξελευσονται αἱ δυο, και χειρ εν αρχη ὁδου πολεως, επʼ αρχης ὁδου διαταξεις,
του εισελθειν ῥομφαιαν επι ῥαββαθ υἱων αμμων, και επι την ιουδαιαν, και επι την ἱερουσαλημ, εν μεσω αυτης.
διοτι στησεται βασιλευς βαβυλωνος επι την αρχαιαν ὁδον, επʼ αρχης των δυο ὁδων, του μαντευσασθαι μαντειαν, του αναβρασαι ῥαβδον, και επερωτησαι εν τοις γλυπτοις, και κατασκοπησασθαι.
εκ δεξιων αυτου εγενετο το μαντειον επι ἱερουσαλημ, του βαλειν χαρακα, του διανοιξαι στομα εν βοη, ὑψωσαι φωνην μετα κραυγης, του βαλειν χαρακα επι τας πυλας αυτης, και βαλειν χωμα, και οικοδομησαι βελοστασεις.
και αυτος αυτοις ὡς μαντευομενος μαντειαν ενωπιον αυτων, και αυτος αναμιμνησκων αδικιας αυτου μνησθηναι.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν ανεμνησατε τας αδικιας ὑμων, εν τω αποκαλυφθηναι τας ασεβειας ὑμων, του οραθηναι ἁμαρτιας ὑμων, εν πασαις ταις ασεβειαις ὑμων και εν τοις επιτηδευμασιν ὑμων, ανθʼ ὡν ανεμνησατε, εν τουτοις ἁλωσεσθε.
και συ βεβηλε, ανομε, αφηγουμενε του ισραηλ, οὑ ἡκει ἡ ἡμερα εν καιρω αδικιας, περας,
ταδε λεγει κυριος, αφειλου την κιδαριν, και επεθου τον στεφανον, αυτη ου τοιαυτη εσται· εταπεινωσας το ὑψηλον, και ὑψωσας το ταπεινον.
αδικιαν, αδικιαν, αδικιαν θησομαι αυτην, ουαι αυτη, τοιαυτη εσται ἑως οὑ ελθη ὡ καθηκει, και παραδωσω αυτω.
και συ υἱε ανθρωπου προφητευσον, και ερεις, ταδε λεγει κυριος προς τους υἱους αμμων και προς τον ονειδισμον αυτων· και ερεις, ῥομφαια ῥομφαια εσπασμενη εις σφαγια, και εσπασμενη εις συντελειαν, εγειρου ὁπως στιλβης·
εν τη ὁρασει σου τη ματαια, και εν τω μαντευεσθαι σε ψευδη, του παραδουναι σε επι τραχηλους τραυματιων ανομων, ἡκει ἡ ἡμερα εν καιρω αδικιας, περας.
αποστρεφε, μη καταλυσης εν τω τοπω τουτω ὡ γεγεννησαι, εν τη γη τη ιδια σου κρινω σε.
και εκχεω επι σε οργην μου, εν πυρι οργης μου εμφυσησω επι σε, και παραδωσω σε εις χειρας ανδρων βαρβαρων τεκταινοντων διαφθορας.
εν πυρι εση καταβρωμα, το αἱμα σου εσται εν μεσω της γης σου· ου μη γενηται σου μνεια, διοτι εγω κυριος λελαληκα.
22
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
και συ υἱε ανθρωπου, ει κρινεις την πολιν των αἱματων; και παραδειξον αυτη πασας τας ανομιας αυτης,
και ερεις, ταδε λεγει κυριος κυριος, ω πολις εκχεουσα αἱματα εν μεσω αυτης, του ελθειν καιρον αυτης, και ποιουσα ενθυμηματα καθʼ ἑαυτης, του μιαινειν αυτην,
εν τοις αἱμασιν αυτων οἱς εξεχεας, παραπεπτωκας, και εν τοις ενθυμημασι σου οἱς εποιεις, εμιαινου· και ηγγισας τας ἡμερας σου, και ηγαγες καιρον ετων σου· διατουτο δεδωκα σε εις ονειδισμον τοις εθνεσι, και εις εμπαιγμον πασαις ταις χωραις ταις εγγιζουσαις προς σε,
και ταις μακραν απεχουσαις απο σου, και εμπαιξονται εν σοι ακαθαρτος ἡ ανομαστη, και πολλη εν ταις ανομιαις.
ιδου οἱ αφηγουμενοι οικου ισραηλ, ἑκαστος προς τους συγγενεις αυτου, συνεφυροντο εν σοι, ὁπως εκχεωσιν αἱμα.
πατερα και μητερα εκακολογουν εν σοι, και προς τον προσηλυτον ανεστρεφοντο εν αδικιαις εν σοι, ορφανον και χηραν κατεδυναστευον.
και τα ἁγια μου εξουδενουν, και τα σαββατα μου εβεβηλουν εν σοι.
ανδρες λησται εν σοι, ὁπως εκχεωσιν εν σοι αἱμα, και επι των ορεων ησθιον επι σοι, ανοσια εποιουν εν μεσω σου.
αισχυνην πατρος απεκαλυψαν εν σοι, και εν ακαθαρσιαις αποκαθημενην εταπεινουν εν σοι.
ἑκαστος την γυναικα του πλησιον αυτου ηνομουσαν, και ἑκαστος την νυμφην αυτου εμιαινεν εν ασεβεια, και ἑκαστος την αδελφην αυτου θυγατερα του πατρος αυτου εταπεινουν εν σοι.
δωρα ελαμβανοσαν εν σοι, ὁπως εκχεωσιν αἱμα, τοκον και πλεονασμον ελαμβανοσαν εν σοι, και συνετελεσω συντελειαν κακιας σου την εν καταδυναστεια, εμου δε επελαθου, λεγει κυριος.
εαν δε παταξω χειρα μου εφʼ οἱς συντετελεσαι οἱς εποιησας, και επι τοις αἱμασι σου τοις γεγενημενοις εν μεσω σου,
ει ὑποστησεται ἡ καρδια σου; ει κρατησουσιν αἱ χειρες σου εν ταις ἡμεραις αἱς εγω ποιω εν σοι; εγω κυριος λελαληκα, και ποιησω.
και διασκορπιω σε εν τοις εθνεσι, και διασπερω σε εν ταις χωραις, και εκλειψει ἡ ακαθαρσια σου εκ σου.
και κατακληρονομησω εν σοι κατʼ οφθαλμους των εθνων, και γνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ιδου γεγονασι μοι ὁ οικος ισραηλ αναμεμιγμενοι παντες χαλκω, και σιδηρω, και κασσιτερω, και μολιβω, εν μεσω αργυριου αναμεμιγμενος εστι.
διατουτο ειπον, ταδε λεγει κυριος κυριος, ανθʼ ὡν εγενεσθε εις συγκρασιν μιαν, διατουτο εγω εισδεχομαι ὑμας εις μεσον ἱερουσαλημ·
καθως εισδεχεται αργυρος, και χαλκος, και σιδηρος, και κασσιτερος, και μολιβος εις μεσον καμινου, του εκφυσησαι εις αυτο πυρ του χωνευθηναι, οὑτως εισδεξομαι εν οργη μου, και συναξω και χωνευσω ὑμας,
και εκφυσησω εφʼ ὑμας εν πυρι οργης μου, και χωνευθησεσθε εν μεσω αυτης.
ὁν τροπον χωνευεται αργυριον εν μεσω καμινου, οὑτως χωνευθησεσθε εν μεσω αυτης, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος εξεχεα τον θυμον μου εφʼ ὑμας.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ειπον αυτη, συ ει γη ἡ ου βρεχομενη, ουδε ὑετος εγενετο επι σε εν ἡμερα οργης.
ἡς οἱ αφηγουμενοι εν μεσω αυτης ὡς λεοντες ωρυομενοι ἁρπαζοντες ἁρπαγματα, ψυχας κατεσθιοντες εν δυναστεια, και τιμας λαμβανοντες· και χηραι σου επληθυνθησαν εν μεσω σου.
και οἱ ἱερεις αυτης ηθετησαν νομον μου, και εβεβηλουν τα ἁγια μου· αναμεσον ἁγιου και βεβηλου ου διεστελλον, και αναμεσον ακαθαρτου και του καθαρου ου διεστελλον, και απο των σαββατων μου παρεκαλυπτον τους οφθαλμους αυτων, και εβεβηλουμην εν μεσω αυτων.
οἱ αρχοντες αυτης εν μεσω αυτης ὡς λυκοι ἁρπαζοντες ἁρπαγματα, του εκχεαι αἱμα, ὁπως πλεονεξια πλεονεκτωσι.
και οἱ προφηται αυτης αλειφοντες αυτους πεσουνται, ὁρωντες ματαια, μαντευομενοι ψευδη, λεγοντες, ταδε λεγει κυριος· και κυριος ουκ ελαλησε.
λαον της γης εκπιεζουντες αδικια, και διαρπαζοντες ἁρπαγματα, πτωχον και πενητα καταδυναστευοντες, και προς τον προσηλυτον ουκ αναστρεφομενοι μετα κριματος.
και εζητουν εξ αυτων ανδρα αναστρεφομενον ορθως, και ἑστωτα προ προσωπου μου ὁλοσχερως εν καιρω της οργης, του μη εις τελος εξαλειψαι αυτην, και ουχ εὑρον.
και εξεχεα επʼ αυτην θυμον μου εν πυρι οργης μου, του συντελεσαι· τας ὁδους αυτων εις κεφαλας αυτων δεδωκα, λεγει κυριος κυριος.
23
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, δυο γυναικες ησαν θυγατερες μητρος μιας,
και εξεπορνευσαν εν αιγυπτω εν τη νεοτητι αυτων, εκει επεσον οἱ μαστοι αυτων, εκει διεπαρθενευθησαν.
και τα ονοματα αυτων ην οολα ἡ πρεσβυτερα, και οολιβα ἡ αδελφη αυτης· και εγενοντο μοι, και ετεκον υἱους και θυγατερας, και τα ονοματα αυτων, σαμαρεια ην οολα, και ἱερουσαλημ ην οολιβα.
και εξεπορνευσεν ἡ οολα απʼ εμου, και επεθετο επι τους εραστας αυτης, επι τους ασσυριους τους εγγιζοντας αυτη,
ενδεδυκοτας ὑακινθινα, ἡγουμενους και στρατηγους· νεανισκοι και επιλεκτοι, παντες ἱππεις ἱππαζομενοι εφʼ ἱππων.
και εδωκε την πορνειαν αυτης επʼ αυτους· επιλεκτοι υἱοι ασσυριων παντες· και επι παντας οὑς επεθετο, εν πασι τοις ενθυμημασιν αυτοις εμιαινετο.
και την πορνειαν αυτης εξ αιγυπτου ουκ εγκατελιπεν, ὁτι μετʼ αυτης εκοιμωντο εν νεοτητι αυτης, και αυτοι διεπαρθενευσαν αυτην, και εξεχεαν την πορνειαν αυτων επʼ αυτην.
διατουτο παρεδωκα αυτην εις χειρας των εραστων αυτης, εις χειρας υἱων ασσυριων, εφʼ οὑς επετιθετο.
αυτοι απεκαλυψαν την αισχυνην αυτης, υἱους και θυγατερας αυτης ελαβον, και αυτην εν ῥομφαια απεκτειναν· και εγενετο λαλημα εις γυναικας, και εποιησαν εκδικησεις εν αυτη εις τας θυγατερας.
και ειδεν ἡ αδελφη αυτης οολιβα, και διεφθειρε την επιθεσιν αυτης ὑπερ επι θεσιν αυτης, και την πορνειαν αυτης ὑπερ την πορνειαν της της αδελφης αυτης.
επι τους υἱους των ασσυριων επεθετο, ἡγουμενους και στρατηγους, τους εγγυς αυτης, ενδεδυκοτας ευπαρυφα, ἱππεις ἱππαζομενους εφʼ ἱππων· νεανισκοι επιλεκτοι παντες·
και ιδον ὁτι μεμιανται ὁδος μια των δυο.
και προσεθετο προς την πορνειαν αυτης, και ειδεν ανδρας εζωγραφημενους επι του τοιχου, εικονας χαλδαιων εζωγραφημενους εν γραφιδι,
εζωσμενους ποικιλματα επι τας οσφυας αυτων, παραβαπτα και επι των κεφαλων αυτων, οψις τρισση παντων, ὁμοιωμα υἱων χαλδαιων, γης πατριδος αυτου·
και επεθετο επʼ αυτους τη ὁρασει οφθαλμων αυτης· και εξαπεστειλεν αγγελους προς αυτους εις γην χαλδαιων.
και ηλθοσαν προς αυτην υἱοι βαβυλωνος, εις κοιτην καταλυοντων, και εμιαινον αυτην εν τη πορνεια αυτης, και εμιανθη εν αυτοις, και απεστη ἡ ψυχη αυτης απʼ αυτων.
και απεκαλυψε την πορνειαν αυτης, και απεκαλυψεν αισχυνην αυτης· και απεστη ἡ ψυχη μου απʼ αυτης, ὁν τροπον απεστη ἡ ψυχη μου απο της αδελφης αυτης.
και επληθυνας την πορνειαν σου, του αναμνησαι ἡμεραν νεοτητος σου, εν αἱς επορνευσας εν αιγυπτω,
και επεθου επι τους χαλδαιους, ὡν ὡς ονων αἱ σαρκες αυτων, και αιδοια ἱππων τα αιδοια αυτων,
και επεσκεψω την ανομιαν νεοτητος σου, ἁ εποιεις εν αιγυπτω εν τω καταλυματι σου, οὑ οἱ μαστοι νεοτητος σου.
διατουτο, οολιβα, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εξεγειρω τους εραστας σου επι σε, αφʼ ὡν απεστη ἡ ψυχη σου απʼ αυτων, και επαξω αυτους επι σε κυκλοθεν,
υἱους βαβυλωνος, και παντας τους χαλδαιους, φακουκ, και σουε, και ὑχουε, και παντας υἱους ασσυριων μετʼ αυτων, νεανισκους επιλεκτους, ἡγεμονας και στρατηγους, παντας τρισσους και ονομαστυος, ἱππευοντας εφʼ ἱππων.
και παντες ἡξουσιν επι σε απο βορῥα, ἁρματα και τροχοι μετʼ οχλου λαων, θυρεοι και πελται, και βαλει φυλακην επι σε κυκλω·
και δωσω προ προσωπου αυτων κριμα, και εκδικησουσι σε εν τοις κριμασιν αυτων. και δωσω τον ζηλον μου εν σοι, και ποιησουσι μετα σου εν οργη θυμου· μυκτηρα σου και ωτα σου αφελουσι, και τους καταλοιπους σου εν ῥομφαια καταβαλουσιν· αυτοι υἱους σου και θυγατερας σου ληψονται, και τους καταλοιπους σου πυρ καταφαγεται.
και εκδυσουσι σε τον ἱματισμον σου, και ληψονται τα σκευη της καυχησεως σου.
και αποστρεψω τας ασεβειας σου εκ σου, και την πορνειαν σου εκ γης αιγυπτου· και ου μη αρης τους οφθαλμους σου επʼ αυτους, και αιγυπτου ου μη μνησθης ουκετι.
διοτι ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω παραδιδωμι σε εις χειρας ὡν μισεις, αφʼ ὡν απεστη ἡ ψυχη σου απʼ αυτων.
και ποιησουσιν εν σοι ἑν μισει, και ληψονται παντας τους πονους σου και τους μοχθους σου, και εση γυμνη και αισχυνουσα, και αποκαλυφθησεται αισχυνη πορνειας σου· και ασεβεια σου, και ἡ πορνεια σου
εποιησε ταυτα σοι, εν τω εκπορνευσαι σε οπισω εθνων, και εμιαινου εν τοις ενθυμημασιν αυτων.
εν τη ὁδω της αδελφης σου επορευθης· και δωσω το ποτηριον αυτης εις χειρας σου.
ταδε λεγει κυριος, το ποτηριον της αδελφης σου πιεσαι, το βαθυ και το πλατυ, και το πλεοναζον του συντελεσαι μεθην.
και εκλυσεως πλησθηση, και το ποτηριον αφανισμου, ποτηριον αδελφης σου σαμαρειας, πιεσαι αυτο·
και τας ἑορτας και τας νουμηνιας αυτης αποστρεψω· διοτι εγω λελαληκα, λεγει κυριος.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν επελαθον μου, και απερῥιψας με οπισω του σωματος σου, και συ λαβε την ασεβειαν σου και την πορνειαν σου.
και ειπε κυριος προς με, υἱε ανθρωπου, ου κρινεις την οολαν και την οολιβαν, και αναγγελεις αυταις τας ονομιας αυτων;
ὁτι εμοιχωντο, και αἱμα εν χερσιν αυτων, τα ενθυμηματα αυτων εμοιχωντο, και τα τεκνα αυτων ἁ εγεννησαν μοι, διηγαγον αυτοις διʼ εμπυρων.
ἑως και ταυτα εποιησαν μοι, τα ἁγια μου εμιαινον, και τα σαββατα μου εβεβηλουν,
και εν τω σφαζειν αυτους τα τεκνα αυτων τοις ειδωλοις αυτων, και εισεπορευοντο εις τα ἁγια μου, του βεβηλουν αυτα· και ὁτι οὑτως εποιουν εν μεσω του οικου μου,
και ὁτι τοις ανδρασι τοις ερχομενοις μακροθεν, οἱς αγγελους εξαπεστειλαν προς αυτους, και ἁμα τω ερχεσθαι αυτους, ευθυς ελουου, και εστιβιζου τους οφθαλμους σου, και εκοσμου κοσμω,
και εκαθου επι κλινης εστρωμενης, και τραπεζα κεκοσμημενη προ προσωπου αυτης, και το θυμιαμα και το ελαιον μου ευφραινοντο εν αυτοις,
και φωνην ἁρμονιας ανεκρουοντο, και προς ανδρας εκ πληθους ανθρωπων ἡκοντας εκ της ερημου· και εδιδοσαν ψελλια επι τας χειρας αυτων, και στεφανον καυχησεως επι τας κεφαλας αυτων.
και ειπα, ουκ εν τουτοις μοιχευουσι; και εργα πορνης και αυτη εξεπορνευσε;
και εισεπορευοντο προς αυτην, ὁν τροπον εισπορευονται προς γυναικα πορνην, οὑτως εισεπορευοντο προς οολαν, και προς οολιβαν, του ποιησαι ανομιαν.
και ανδρες δικαιοι αυτοι και εκδικησουσιν αυτας εκδικησει μοιχαλιδος, και εκδικησει αἱματος, ὁτι μοιχαλιδες εισι, και αἱμα εν χερσιν αυτων.
ταδε λεγει κυριος κυριος, αναγαγε επʼ αυτας οχλον, και δος εν αυταις ταραχην και διαρπαγην,
και λιθοβολησον επʼ αυτας λιθοις οχλων, και κατακεντει αυτας εν τοις ξιφεσιν αυτων· υἱους αυτων και θυγατερας αυτων αποκτενουσι, και τους οικους αυτων εμπρησουσι.
και αποστρεψω ασεβειαν εκ της γης, και παιδευθησονται πασαι αἱ γυναικες, και ου μη ποιησουσι κατα τας ασεβειας αυτων.
και δοθησεται ἡ ασεβεια ὑμων εφʼ ὑμας, και τας ἁμαρτιας των ενθυμηματων ὑμων ληψεσθε, και γνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
24
και εγενετο λογος κυριου προς με, εν τω ετει τω εννατω, εν τω μηνι τω δεκατω, δεκατη του μηνος, λεγων,
υἱε ανθρωπου γραψον σεαυτω εις ἡμεραν απο της ἡμερας ταυτης, αφʼ ἡς απηρεισατο βασιλευς βαβυλωνος επι ιερουσαλημ, απο της ἡμερας της σημερον·
και ειπον επι τον οικον τον παραπικραινοντα παραβολην, και ερεις προς αυτους
και εμβαλε εις αυτον τα διχοτομηματα, παν διχοτομημα καλον, σκελος και ωμον εκσεσαρκισμενα απο των οστων,
εξ επιλεκτων κτηνων ειλημμενων· και ὑποκαιε τα οστα ὑποκατω αυτων, εζεσε και ἡψηται τα οστα αυτης εν μεσω αυτης.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ω πολις αἱματων, λεβης, εν ὡ εστιν ιος εν αυτω, και ὁ ιος ουκ εξηλθεν εξ αυτης, κατα μελος αυτης εξηνεγκεν, ουκ επεσεν επʼ αυτην κληρος.
ὁτι αἱμα αυτης εν μεσω αυτης εστιν, επι λεωπετριαν τεταχα αυτο· ουκ εκκεχυκα αυτο επι την γην, του καλυψαι επʼ αυτο γην,
του αναβηναι θυμον εις εκδικησιν εκδικηθηναι· δεδωκα το αἱμα αυτης επι λεωπετριαν, του μη καλυψαι αυτο.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, καγω μεγαλυνω τον δαλον·
και πληθυνω τα ξυλα, και ανακαυσω το πυρ, ὁπως τακη τα κρεα, και ελαττωθη ὁ ζωμος,
και στη επι τους ανθρακας, ὁπως προσκαυθη και θερμανθη ὁ χαλκος αυτης, και τακη εν μεσω ακαθαρσιας αυτης, και εκλιπη ὁ ιος αυτης,
και ου μη εξελθη εξ αυτης πολυς ὁ ιος αυτης. καταισχυνθησεται ὁ ιος αυτης,
ανθʼ ὡν εμιαινου συ· και τι εαν μη καθαρισθης ετι ἑως οὑ εμπλησω τον θυμον μου;
εγω κυριος λελαληκα, και ἡξει, και ποιησω, ου διαστελω, ουδε μη ελεησω· κατα τας ὁδους σου, και κατα τα ενθυμηματα σου κρινω σε, λεγει κυριος· διατουτο εγω κρινω σε κατα τα αἱματα σου, και κατα τα ενθυμηματα σου κρινω σε, ἡ ακαθαρτος, ἡ ονομαστη, και πολλη του παραπικραινειν.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ιδου εγω λαμβανω εκ σου τα επιθυμηματα των οφθαλμων σου εν παραταξει, ου μη κοπης, ουδʼ ου μη κλαυσθης,
στεναγμος αἱματος, οσφυος πενθος εση· ουκ εσται το τριχωμα σου συμπεπλεγμενον επι σε, και τα ὑοιδηματα σου εν τοις ποσι σου· ου μη παρακληθης εν χειλεσιν αυτων, και αρτον ανδρων ου μη φαγης.
και ελαλησα προς τον λαον τοπρωι, ὁν τροπον ενετειλατο μοι ἑσπερας, και εποιησα τοπρωι, ὁν τροπον επεταγη μοι.
και ειπε προς με ὁ λαος, ουκ αναγγελλεις ἡμιν τι εστι ταυτα ἁ συ ποιεις;
και ειπα προς αυτους, λογος κυριου εγενετο προς με, λεγων,
ειπον προς τον οικον του ισραηλ,
και ποιησετε ὁν τροπον πεποιηκα· απο στοματος αυτων ου παρακληθησεσθε, και αρτον ανδρων ου φαγεσθε,
και αἱ κομαι ὑμων επι της κεφαλης ὑμων, και τα ὑποδηματα ὑμων εν τοις ποσιν ὑμων· ουτε με κοψησθε, ουτε μη κλαυσητε, και εντακησεσθε εν ταις αδικιαις ὑμων, και παρακαλεσετε ἑκαστος τον αδελφον αυτου.
και εσται ιεζεκιηλ ὑμιν εις τερας, κατα παντα ὁσα εποιησα ποιησετε, ὁταν ελθη ταυτα, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
και συ, υἱε ανθρωπου, ουχι εν τη ἡμερα ὁταν λαμβανω την ισχυν παρʼ αυτων, την επαρσιν της καυχησεως αυτων, τα επιθυμηματα οφθαλμων αυτων, και την επαρσιν ψυχης αυτων, υἱους αυτων και θυγατερας αυτων,
εν τη ἡμερα εκεινη ἡξει ὁ ανασωζομενος προς σε, του αναγγειλαι σοι εις τα ωτα;
εν τη ἡμερα εκεινη διανοιχθησεται το στομα σου προς τον ανασωζομενον· λαλησεις, και ου μη αποκωφωθης ουκετι, και εση αυτοις εις τερας, και επιγνωσονται διοτι εγω κυριος.
25
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι τους υἱους αμμων, και προφητευσον επʼ αυτους,
και ερεις τοις υἱοις αμμων,
διατουτο ιδου εγω παραδιδωμι ὑμας τοις υἱοις κεδεμ εις κληρονομιαν, και κατασκηνωσουσιν εν τη απαρτια αυτων εν σοι, και δωσουσιν εν σοι τα σκηνωματα αυτων· αυτοι φαγονται τους καρπους σου, και αυτοι πιονται την πιοτητα σου.
και δωσω την πολιν του αμμων εις νομας καμηλων, και τους υἱους αμμων εις νομην προβατων, και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος.
διοτι ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν εκροτησας την χειρα σου, και εψοφησας τω ποδι σου, και επεχαρας εκ ψυχης σου επι την γην του ισραηλ,
διατουτο εκτενω την χειρα μου επι σε, και δωσω σε εις διαρπαγην εν τοις εθνεσι, και εξολεθρευσω σε εκ των λαων, και απολω σε εκ των χωρων απωλεια, και επιγνωση διοτι εγω κυριος.
ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν ειπε μωαβ, ιδου, ουχ ὁν τροπον παντα τα εθνη, οικος ισραηλ και ιουδα;
διατουτο ιδου εγω παραλυω τον ωμον μωαβ απο πολεων ακρωτηριων αυτου, εκλεκτην γην, οικον βεθασιμουθ επανω πηγης πολεως παραθαλασσιας,
τους υἱους κεδεμ ἑπι τους υἱους αμμων δεδωκα αυτω εις κληρονομιαν, ὁπως μη μνεια γενηται των υἱων αμμων.
και εις μωαβ ποιησω εκδικησιν, και επιγνωσονται διοτι εγω κυριος.
ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν εποιησεν ἡ ιδουμαια εν τω εκδικησαι αυτους εκδικησιν εις τον οικον ιουδα, και εμνησικακησαν, και εξεδικησαν δικην,
διατουτο ταδε λεγει κυριος, και εκτενω την χειρα μου επι την ιδουμαιαν, και εξολοθρευσω εξ αυτης ανθρωπον και κτηνος, και θησομαι αυτην ερημον, και εκ θαιμαν διωκομενοι εν ῥομφαια πεσουνται.
και δωσω εκδικησιν μου επι την ιδουμαιαν εν χειρι λαου μου ισραηλ, και ποιησουσιν εν τη ιδουμαια κατα την οργην μου και κατα τον θυμον μου, και επιγνωσονται την εκδικησιν μου, λεγει κυριος.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν εποιησαν οἱ αλλοφυλοι εν εκδικησει, και εξανεστησαν εκδικησιν επιχαιροντες εκ ψυχης, του εξαλειψαι ἑως ἑνος,
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εκτεινω την χειρα μου επι τους αλλοφυλους, και εξολοθρευσω κρητας, και απολω τους καταλοιπους τους κατοικουντας την παραλιαν·
και ποιησω εν αυτοις εκδικησεις μεγαλας, και επιγνωσονται διοτι εγω κυριος, εν τω δουναι την εκδικησιν μου επʼ αυτους.
26
και εγενηθη εν τω ἑνδεκατω ετει, μια του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ανθʼ οὑ ειπε σορ επι ἱερουσαλημ, ευγε συνετριβη, απολωλε τα εθνη, επεστραφη προς με, ἡ πληρης ηρημωται·
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επι σε σορ, και αναξω επι σε εθνη πολλα, ὡς αναβαινει ἡ θαλασσα τοις κυμασιν αυτης.
και καταβαλουσι τα τειχη σορ, και καταβαλουσι τους πυργους σου, και λικμησω τον χουν αυτης απʼ αυτης, και δωσω αυτην εις λεωπετριαν·
ψυγμος σαγηνων εσται εν μεσω θαλασσης, ὁτι εγω λελαληκα, λεγει κυριος· και εσται εις προνομην τοις εθνεσι.
και αἱ θυγατερες αυτης εν πεδιω μαχαιρα αναιρεθησονται, και γνωσονται ὁτι εγω κυριος.
ὁτι ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω επι σε σορ τον ναβουχοδονοσορ βασιλεα βαβυλωνος απο του βορῥα, βασιλευς βασιλεων εστι, μεθʼ ἱππων και ἁρματων και ἱππεων και συναγωγης εθνων πολλων σφοδρα.
οὑτος τας θυγατερας σου τας εν τω πεδιω μαχαιρα ανελει, και δωσει επι σε προφυλακην, και περιοικοδομησει, και ποιησει επι σε κυκλω χαρακα, και περιστασιν ὁπλων, και τας λογχας αυτου απεναντι σου δωσει·
τα τειχη σου, και τους πυργους σου καταβαλει εν ταις μαχαιραις αυτου.
απο του πληθους των ἱππων αυτου κατακαλυψει σε ὁ κονιορτος αυτων· και απο της φωνης των ἱππεων αυτου και των τροχων των ἁρματων αυτου σεισθησεται τα τειχη σου, εισπορευομενου αυτου τας πυλας σου, ὡς εισπορευομενος εις πολιν εκ πεδιου.
εν ταις ὁπλαις των ἱππων αυτου καταπατησουσι σου πασας τας πλατειας· τον λαον σου μαχαιρα ανελει, και την ὑποστασιν της ισχυος σου επι την γην καταξει.
και προνομευσει την δυναμιν σου, και σκυλευσει τα ὑπαρχοντα σου, και καταβαλει τα τειχη σου, και τους οικους σου τους επιθυμητους καθελει· και τους λιθους σου, και τα ξυλα σου, και τον χουν σου εις μεσον της θαλασσης σου εμβαλει.
και καταλυσει το πληθος των μουσικων σου, και ἡ φωνη των ψαλτηριων σου ου μη ακουσθη ετι.
και δωσω σε λεωπετριαν, ψυγμος σαγηνων εση, ου μη οικοδομηθης ετι, ὁτι εγω κυριος ελαλησα, λεγει κυριος.
διοτι ταδε λεγει κυριος κυριος τη σορ, ουκ απο φωνης της πτωσεως σου, εν τω στεναξαι τραυματιας, εν τω σπασαι μαχαιραν εν μεσω σου, σεισθησονται αἱ νησαι;
και καταβησονται απο των θρονων αυτων παντες οἱ αρχοντες εκ των εθνων της θαλασσης, και αφελουνται τας μιτρας απο των κεφαλων αυτων, και τον ἱματισμον τον ποικιλον αυτων εκδυσονται· εκστασει εκστησονται, επι γην καθεδουνται, και φοβηθησονται την απωλειαν αυτων, και στεναξουσιν επι σε,
και ληψονται επι σε θρηνον, και ερουσι σοι, πως κατελυθης εκ θαλασσης ἡ πολις ἡ επαινετη, ἡ δουσα τον φοβον αυτης πασι τοις κατοικουσιν αυτην;
και φοβηθησονται αἱ νησοι απο ἡμερας πτωσεως σου.
ὁτι ταδε λεγει κυριος κυριος, ὁταν δω πολιν ηρημωμενην ὡς τας πολεις τας μη κατοικισθησομενας, εν τω αναγαγειν με επι σε την αβυσσον, και κατακαλυψει σε ὑδωρ πολυ,
και καταβιβασω σε προς τους καταβαινοντας εις βοθρον προς λαον αιωνος, και κατοικιω σε εις βαθη της γης ὡς ερημον αιωνιον μετα καταβαινοντων εις βοθρον, ὁπως μη κατοικηθης, μηδε αναστης επι γης ζωης,
απωλειαν σε δωσω, και ουχ ὑπαρξεις ετι εις τον αιωνα, λεγει κυριος κυριος.
27
και εγενετο λογος κυριου προς με λεγων,
και συ υἱε ανθρωπου λαβε επι σορ θρηνον,
και ερεις τη σορ τη κατοικουση επι της εισοδου της θαλασσης, τω εμποριω των λαων, απο νησων πολλων, ταδε λεγει κυριος τη σορ,
συ ειπας, εγω περιεθηκα εμαυτη καλλος μου, εν καρδια θαλασσης τω βεελειμ υἱοι σου περιεθηκαν σοι καλλος.
κεδρος εν σενειρ ωκοδομηθη σοι, ταινιαι σανιδων κυπαρισσου εκ του λιβανου εληφθησαν, του ποιησαι σοι ἱστους ελατινους,
εκ της βασανιτιδος εποιησαν τας κωπας σου, τα ἱερα σου εποιησαν εξ ελεφαντος, οικους αλσωδεις απο νησων των χετιειμ.
βυσσος μετα ποικιλιας εξ αιγυπτου εγενετο σοι στρωμνη, του περιθειναι σοι δοξαν, και περιβαλειν σε ὑακινθον και πορφυραν εκ των νησων ελεισαι, και εγενετο περιβολαια σου.
και οἱ αρχοντες σου οἱ κατοικουντες σιδωνα, και αραδιοι εγενοντο κωπηλαται σου· οἱ σοφοι σου σορ, οἱ ησαν εν σοι, οὑτοι κυβερνηται σου.
οἱ πρεσβυτεροι βιβλιων, και οἱ σοφοι αυτων, οἱ ησαν εν σοι, οὑτοι ενισχυον την βουλην σου· και παντα τα πλοια της θαλασσης και οἱ κωπηλαται αυτων εγενοντο σοι επι δυσμας δυσμων.
περσαι, και λυδοι, και λιβυες ησαν εν τη δυναμει σου, ανδρες πολεμισται σου πελτας και περικεφαλαιας εκρεμασαν εν σοι, οὑτοι εδωκαν την δοξαν σου.
υἱοι αραδιων και ἡ δυναμις σου επι των τειχεων σου· φυλακες εν τοις πυργοις σου ησαν, τας φαρετρας αυτων εκρεμασαν επι των ὁρμων σου κυκλω, οὑτοι ετελειωσαν σου το καλλος.
καρχηδονιοι εμποροι σου απο πληθους πασης ισχυος σου, αργυριον και χρυσιον και σιδηρον και κασσιτερον και μολιβον εδωκαν την αγοραν σου.
ἡ ἑλλας, και ἡ συμπασα, και τα παρατεινοντα, οὑτοι ενεπορευοντο σοι εν ψυχαις ανθρωπων, και σκευη χαλκα εδωκαν την εμποριαν σου.
εξ οικου θογαρμα ἱπποι και ἱππεις εδωκαν αγοραν σου.
υἱοι ῥοδιων εμποροι σου, απο νησων επληθυναν την εμποριαν σου οδοντας ελεφαντινους, και τοις εισαγομενοις αντεδιδους τους μισθους σου,
ανθρωπους εμποριαν σου απο πληθους του συμμικτου σου, στακτην και ποικιλματα εκ θαρσις, και ῥαμοθ, και χορχορ εδωκαν την αγοραν σου.
ιουδας και οἱ υἱοι του ισραηλ, οὑτοι εμποροι σου, εν πρασει σιτου και μυρων και κασιας, και πρωτον μελι και ελαιον και ῥητινην εδωκαν εις τον συμμικτον σου.
δαμασκος εμποροι σου, εκ πληθους πασης δυναμεως σου· οινος εκ χελβων, και ερια εκ μιλητου, και οινον εις την αγοραν σου εδωκαν.
εξ ασηλ σιδηρος ειργασμενος, και τροχιας εν τω συμμικτω σου εστι.
δαιδαν εμποροι σου, μετα κτηνων εκλεκτων εις ἁρματα.
ἡ αραβια και παντες οἱ αρχοντες κηδαρ, οὑτοι εμποροι σου δια χειρος σου, καμηλους και αμνους και κριους εν οἱς εμπορευονται σε.
εμποροι σαββα, και ῥαμμα, οὑτοι εμποροι σου, μετα πρωτων ἡδυσματων, και λιθων χρηστων, και χρυσον εδωκαν την αγοραν σου.
χαρῥα, και χαναα, οὑτοι εμποροι σου·
ασσουρ και χαρμαν εμποροι σου, φεροντες εμποριαν ὑακινθον, και θησαυρους εκλεκτους δεδεμενους σχοινιοις, και κυπαρισσινα.
πλοια εμποροι σου, εν τω πληθει, εν τω συμμικτω σου· και ενεπλησθης και εβαρυνθης σφοδρα εν καρδια θαλασσης.
εν ὑδατι πολλω ηγον σε οἱ κωπηλαται σου, το πνευμα του νοτου συνετριψε σε εν καρδια θαλασσης.
ησαν δυναμεις σου, και ὁ μισθος σου, και των συμμικτων σου, και οἱ κωπηλαται σου, και οἱ κυβερνηται σου, και οἱ συμβουλοι σου, και οἱ συμμικτοι σου εκ των συμμικτων σου, και παντες οἱ ανδρες οἱ πολεμισται σου οἱ εν σοι· και πασα συναγωγη σου εν μεσω σου πεσουνται εν καρδια θαλασσης, εν τη ἡμερα της πτωσεως σου.
προς την κραυγην της φωνης σου οἱ κυβερνηται σου φοβω φοβηθησονται.
και καταβησονται απο των πλοιων παντες οἱ κωπηλαται, και οἱ επιβαται, και οἱ πρωρεις της θαλασσης επι την γην στησονται.
και αλαλαξουσιν επι σε τη φωνη αυτων, και κεκραξονται πικρον, και επιθησουσι γην επι την κεφαλην αυτων, και σποδον στρωσονται.
και ληψονται οἱ υἱοι αυτων επι σε θρηνον, θρηνημα σορ·
ποσον τινα εὑρες μισθον απο της θαλασσης; ενεπλησας εθνη απο του πληθους σου, και απο του συμμικτου σου επλουτησας παντας βασιλεις της γης.
νυν συνετριβης εν θαλασση, εν βαθει ὑδατος ὁ συμμικτος σου, και πασα ἡ συναγωγη σου εν μεσω σου· επεσον παντες οἱ κωπηλαται σου.
παντες οἱ κατοικουντες τας νησους εστυγνασαν επι σε, και οἱ βασιλεις αυτων εκστασει εξεστησαν, και εδακρυσε το προσωπον αυτων.
εμποροι απο εθνων εσυρισαν σε, απωλεια εγενου, και ουκετι εση εις τον αιωνα.
28
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
και συ υἱε ανθρωπου ειπον τω αρχοντι τυρου, ταδε λελει κυριος, ανθʼ οὑ ὑψωθη σου ἡ καρδια, και ειπας, θεος ειμι εγω, κατοικιαν θεου, και εδωκας την καρδιαν σου ὡς καρδιαν θεου.
μη σοφωτερος ει συ του δανιηλ; η σοφοι ουκ επαιδευσαν σε τη επιστημη αυτων;
μη εν τη επιστημη σου η τη φρονησει σου εποιησας σεαυτω δυναμιν, και χρυσιον και αργυριον εν τοις θησαυροις σου;
εν τη πολλη επιστημη σου και εμπορια σου επληθυνας δυναμιν σου, ὑψωθη ἡ καρδια σου εν τη δυναμει σου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, επειδη δεδωκας την καρδιαν σου ὡς καρδιαν θεου,
αντι τουτου ιδου εγω επαγω επι σε αλλοτριους λοιμους απο εθνων, και εκκενωσουσι τας μαχαιρας αυτων επι σε, και επι το καλλος της επιστημης σου, και στρωσουσιν το καλλος σου εις απωλειαν,
και καταβιβασουσι σε, και αποθανη θανατω τραυματιων εν καρδια θαλασσης.
μη λεγων ερεις, θεος ειμι εγω, ενωπιον των αναιρουντων σε; συ δε ει ανθρωπος, και ου θεος.
εν πληθει απεριτμητων απολη εν χερσιν αλλοτριων, ὁτι εγω ελαλησα, λεγει κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, λαβε θρηνον επι τον αρχοντα τυρου, και ειπον αυτω, ταδε λεγει κυριος κυριος, συ αποσφραγισμα ὁμοιωσεως,
και στεφανος καλλους εν τη τρυφη του παραδεισου του θεου εγενηθης· παντα λιθον χρηστον ενδεδεσαι, σαρδιον και τοπαζιον, και σμαραγδον και ανθρακα, και σαπφειρον και ιασπιν, και αργυριον και χρυσιον, και λιγυριον και αχατην, και αμεθυστον και χρυσολιθον, και βηρυλλιον και ονυχιον, και χρυσιου ενεπλησας τους θησαυρους σου και τας αποθηκας σου εν σοι.
αφʼ ἡς ἡμερας εκτισθης συ μετα του χερουβ, εθηκα σε εν ορει ἁγιω θεου, εγενηθης εν μεσω λιθων πυρινων.
εγενηθης συ αμωμος εν ταις ἡμεραις σου, αφʼ ἡς ἡμερας συ εκτισθης ἑως εὑρεθη τα αδικηματα εν σοι.
απο πληθους της εμποριας σου επλησας τα ταμεια σου ανομιας, και ἡμαρτες, και ετραυματισθης απο ορους του θεου· και ηγαγε σε το χερουβ εκ μεσου λιθων πυρινων.
ὑψωθη ἡ καρδια σου επι τω καλλει σου, διεφθαρη ἡ επιστημη σου μετα του καλλους σου· δια πληθος ἁμαρτιων σου επι την γην ερῥιψα σε, εναντιον βασιλεων εδωκα σε παραδειγματισθηναι.
δια το πληθος των ἁμαρτιων σου και των αδικιων της εμποριας σου, εβεβηλωσα τα ἱερα σου, και εξαξω πυρ εκ μεσου σου, τουτο καταφαγεται σε· και δωσω σε σποδον επι της γης σου εναντιον παντων των ὁρωντων σε.
και παντες οἱ επισταμενοι σε εν τοις εθνεσι στεναξουσιν επι σε· απωλεια εγενου, και ουχ ὑπαρξεις ετι εις τον αιωνα.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι σιδωνα, και προφητευσον επʼ αυτην,
και ειπον,
αἱμα και θανατος εν ταις πλατειαις σου, και πεσουνται τετραυματισμεμοι μαχαιραις εν σοι περικυκλω σου, και γνωσονται διοτι εγω ειμι κυριος.
και ουκ εσονται ουκετι εν τω οικω του ισραηλ σκολοψ πικριας και ακανθα οδυνης απο των περικυκλω αυτων, των ατιμασαντων αυτους, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
ταδε λεγει κυριος κυριος, και συναξω τον ισραηλ εκ των εθνων οὑ διεσκορπισθησαν εκει, και ἁγιασθησομαι εν αυτοις, και ενωπιον των λαων και των εθνων·
και κατοικησουσι επι της γης αυτων, ἡν δεδωκα τω δουλω μου ιακωβ, και κατοικησουσιν επʼ αυτης εν ελπιδι, και οικοδομησουσιν οικιας, και φυτευσουσιν αμπελωνας, και κατοικησουσιν εν ελπιδι, ὁταν ποιησω κριμα εν πασι τοις ατιμασασιν αυτους εν τοις κυκλω αυτων· και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων και ὁ θεος των πατερων αυτων.
29
εν τω ετει τω δωδεκατω, εν τω δεκατω μηνι, μια του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι φαραω βασιλεα αιγυπτου, και προφητευσον επʼ αυτον και επʼ αιγυπτον ὁλην,
και ειπον,
και εγω δωσω παγιδας εις τας σιαγονας σου, και προσκολλησω τους ιχθυας του ποταμου σου προς τας πτερυγας σου, και αναξω σε εκ μεσου του ποταμου σου,
και καταβαλω σε εν ταχει και παντας τους ιχθυας του ποταμου σου· επι προσωπον του πεδιου πεση, και ου μη συναχθης, και ου μη περισταλης, τοις θηριοις της γης και τοις πετεινοις του ουρανου δεδωκα σε εις καταβρωμα·
και γνωσονται παντες οἱ κατοικουντες αιγυπτον, ὁτι εγω ειμι κυριος· ανθʼ ὡν εγενηθης ῥαβδος καλαμινη τω οικω ισραηλ,
ὁτε επελαβετο σου τη χειρι αυτων, εθλασθης· και ὁτε επεκροτησεν επʼ αυτους πασα χειρ, και ὁτε επανεπαυσαντο επι σε, συνετριβης, και συνεκλασας αυτων πασαν οσφυν.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω επι σε ῥομφαιαν, και απολω απο σου ανθρωπους και κτηνη,
και εσται ἡ γη αιγυπτου απωλεια και ερημος· και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος· αντι του λεγειν σε, οἱ ποταμοι εμοι εισι, και εγω εποιησα αυτους,
διατουτο ιδου εγω επι σε, και επι παντας τους ποταμους σου, και δωσω γην αιγυπτου εις ερημον και ῥομφαιαν και απωλειαν απο μαγδωλου και συηνης και ἑως ὁριων αιθιοπων.
ου μη διελθη εν αυτη πους ανθρωπου, και πους κτηνους ου μη διελθη αυτην, και ου κατοικηθησεται τεσσαρακοντα ετη.
και δωσω την γην αυτης απωλειαν εν μεσω γης ηρημωμενης, και αἱ πολεις αυτης εν μεσω πολεων ηρημωμενων εσονται τεσσερακοντα ετη· και διασπερω αιγυπτον εν τοις εθνεσι, και λικμησω αυτους εις τας χωρας.
ταδε λεγει κυριος, μετα τεσσερακοντα ετη συναξω αιγυπτιους απο των εθνων οὑ διεσκορπισθησαν εκει,
και αποστρεψω την αιχμαλωσιαν των αιγυπτιων, και κατοικισω αυτους εν γη φαθωρης, εν τη γη ὁθεν ελημφθησαν, και εσται αρχη ταπεινη
παρα πασας τας αρχας· ου μη ὑψωθη ετι επι τα εθνη· και ολιγοστους αυτους ποιησω, του μη ειναι αυτους πλειονας εν τοις εθνεσι.
και ουκετι εσονται τω οικω ισραηλ εις ελπιδα αναμιμνησκουσαν ανομιαν, εν τω ακολουθησαι αυτους οπισω αυτων, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
και εγενετο εν τω ἑβδομω και εικοστω ετει, μια του μηνος του πρωτου, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος κατεδουλωσατο την δυναμιν αυτου δουλεια μεγαλη επι τυρου, πασα κεφαλη φαλακρα, και πας ωμος μαδων· και μισθος ουκ εγενηθη αυτω και τη δυναμει αυτου επι τυρον, και της δουλειας ἡς εδουλευσαν επʼ αυτην.
ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω διδωμι τω ναβουχοδονοσορ βασιλει βαβυλωνος γην αιγυπτου, και προνομευσει την προνομην αυτης, και σκυλευσει τα σκυλα αυτης· και εσται μισθος τη δυναμει αυτου,
αντι της λειτουργιας αυτου ἡς εδουλευσεν επι τυρον, δεδωκα αυτω γην αιγυπτου· ταδε λεγει κυριος κυριος.
εν τη ἡμερα εκεινη ανατελει κερας παντι τω οικω ισραηλ, και σοι δωσω στομα ανεωγμενον εν μεσω αυτων, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
30
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, προφητευσον, και ειπον ταδε λεγει κυριος, ω ω ἡμερα,
ὁτι εγγυς ἡμερα του κυριου, ἡμερα περας εθνων εσται·
και ἡξει μαχαιρα επʼ αιγυπτιους, και εσται ταραχη εν γη αιθιοπια, και συμπεσουνται τετραυματισμενοι εν αιγυπτω, και συμπεσειται τα θεμελια αυτης.
περσαι, και κρητες, και λυδοι, και λιβυες, και παντες οἱ επιμικτοι και των υἱων της διαθηκης μου, μαχαιρα πεσουνται εν αυτη.
και πεσουνται τα αντιστηριγματα αιγυπτου, και καταβησεται ἡ ὑβρις της ισχυος αυτης απο μαγδωλου ἑως συηνης, μαχαιρα πεσουνται εν αυτη, λεγει κυριος.
και ερημωθησεται εν μεσω χωρων ερημωμενων, και αἱ πολεις αυτων εν μεσω πολεων ηρημωμενων εσονται,
και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος, ὁταν δω πυρ επʼ αιγυπτον, και συντριβωσι παντες οἱ βοηθουντες αυτη.
εν τη ἡμερα εκεινη εξελευσονται αγγελοι σπευδοντες αφανισαι την αιθιοπιαν, και εσται ταραχη εν αυτοις εν τη ἡμερα αιγυπτου, ὁτι ιδου ἡκει.
ταδε λεγει κυριος κυριος, και απολω πληθος αιγυπτιων δια χειρος ναβουχοδονοσορ βασιλεως βαβυλωνος,
αυτου και του λαου αυτου, λοιμοι απο εθνων απεσταλμενοι απολεσαι γην· και εκκενωσουσι παντες τας μαχαιρας αυτων επʼ αιγυπτον, και πλησθησεται ἡ γη τραυματιων,
και δωσω τους ποταμους αυτων ερημους, και απολω την γην, και το πληρωμα αυτης εν χερσιν αλλοτριων, εγω κυριος λελαληκα.
ὁτι ταδε λεγει κυριος κυριος, και απολω μεγιστανας απο μεμφεως, και αρχοντας μεμφεως εκ γης αιγυπτου, και ουκ εσονται ετι.
και απολω γην φαθωρης, και δωσω πυρ επι τανιν, και ποιησω εκδικησιν εν διοσπολει.
και εκχεω τον θυμον μου επι σαιν την ισχυν αιγυπτου, και απολω το πληθος μεμφεως,
και δωσω πυρ επʼ αιγυπτον, και ταραχη ταραχθησεται ἡ συηνη, και εν διοσπολει εσται εκρηγμα, και διαχυθησεται ὑδατα.
νεανισκοι ἡλιουπολεως και βουβαστου εν μαχαιρα πεσουνται, και αἱ γυναικες εν αιχμαλωσια πορευσονται,
και εν ταφναις συσκοτασει ἡ ἡμερα, εν τω συντριψαι με εκει τα σκηπτρα αιγυπτου· και απολειται εκει ἡ ὑβρις ισχυος αυτης, και ταυτην νεφελη καλυψει, και αἱ θυγατερες αυτης αιχμαλωτοι αρθησονται.
και ποιησω κριμα εν αιγυπτω, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
και εγενετο εν τω ἑνδεκατω ετει, εν τω πρωτω μηνι, ἑβδομη του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, τους βραχιονας φαραω βασιλεως αιγυπτου συνετριψα, και ιδου ου κατεδεηθη του δοθηναι ιασιν, του δοθηναι επʼ αυτον μαλαγμα, του δοθηναι ισχυν επιλαβεσθαι μαχαιρας.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω επι φαραω βασιλεα αιγυπτου, και συντριψω τους βραχιονας αυτου τους ισχυρους, και τους τεταμενους, και καταβαλω την μαχαιραν αυτου εκ της χειρος αυτου,
και διασπερω αιγυπτον εις τα εθνη, και λικμησω αυτους εις τας χωρας.
και κατισχυσω τους βραχιονας βασιλεως βαβυλωνος, και δωσω την ῥομφαιαν μου εις την χειρα αυτου, και επαξει αυτην επʼ αιγυπτον, και προνομευσει την προνομην αυτης, και σκυλευσει τα σκυλα αυτης.
και ενισχυσω τους βραχιονας βασιλεως βαβυλωνος, οἱ δε βραχιονες φαραω πεσουνται· και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος, εν τω δουναι την ῥομφαιαν μου εις χειρας βασιλεως βαβυλωνος, και εκτενει αυτην επι γην αιγυπτου.
και διασπερω αιγυπτον εις τα εθνη, και λικμησω αυτους εις τας χωρας, και γνωσονται παντες ὁτι εγω ειμι κυριος.
31
και εγενετο εν τω ἑνδεκατω ετει, εν τω τριτω μηνι, μια του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, ειπον προς φαραω βασιλεα αιγυπτου και τω πληθει αυτου,
ιδου ασσουρ κυπαρισσος εν τω λιβανω, και καλος ταις παραφυασι, και ὑψηλος τω μεγεθει, εις μεσον νεφελων εγενετο ἡ αρχη αυτου.
ὑδωρ εξεθρεψεν αυτον, ἡ αβυσσος ὑψωσεν αυτον, τους ποταμους αυτης ηγαγε κυκλω των φυτων αυτου, και τα συστηματα αυτης εξαπεστειλεν εις παντα τα ξυλα του πεδιου.
ἑνεκεν τουτου ὑψωθη το μεγεθος αυτου παρα παντα τα ξυλα του πεδιου, και επλατυνθησαν οἱ κλαδοι αυτου αφʼ ὑδατος πολλου.
εν ταις παραφυασιν αυτου ενοσσευσαν παντα τα πετεινα του ουρανου, και ὑποκατω των κλαδων αυτου εγεννωσαν παντα τα θηρια του πεδιου, εν τη σκια αυτου κατωκησε παν πληθος εθνων.
και εγενετο καλος εν τω ὑψει αυτου δια το πληθος των κλαδων αυτου, ὁτι εγενηθησαν αἱ ῥιζαι αυτου εις ὑδωρ πολυ.
και κυπαρισσοι τοιαυται εν τω παραδεισω του θεου, και αἱ πιτυες ουχ ὁμοιαι ταις παραφυασιν αυτου, και ελαται ουκ εγενοντο ὁμοιαι τοις κλαδοις αυτου· παν ξυλον εν τω παραδεισω του θεου ουχ ὡμοιωθη αυτω εν τω καλλει αυτου,
δια το πληθος των κλαδων αυτου· και εζηλωσεν αυτον τα ξυλα του παραδεισου της τρυφης του θεου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, ανθʼ ὡν εγενου μεγας τω μεγεθει, και εδωκας την αρχην σου εις μεσον νεφελων, και ειδον εν τω ὑψωθηναι αυτον·
και παρεδωκα αυτον εις χειρας αρχοντος εθνων, και εποιησε την απωλειαν αυτου.
και εξωλοθρευσαν αυτον αλλοτριοι λοιμοι απο εθνων, και κατεβαλον αυτον επι των ορεων· εν πασαις ταις φαραγξιν επεσαν οἱ κλαδοι αυτου, και συνετριβη τα στελεχη αυτου εν παντι πεδιω της γης, και κατεβησαν απο της σκεπης αυτων παντες οἱ λαοι των εθνων, και ηδαφισαν αυτον.
επι την πτωσιν αυτου ανεπαυσαντο παντα τα πετεινα του ουρανου, και επι τα στελεχη αυτου εγινοντο παντα τα θηρια του αγρου,
ὁπως μη ὑψωθωσιν εν τω μεγεθει αυτων παντα τα ξυλα τα εν τω ὑδατι· και εδωκαν την αρχην αυτων εις μεσον νεφελων, και ουκ εστησαν εν τω ὑψει αυτων προς αυτα· παντες οἱ πινοντες ὑδωρ, παντες εδοθησαν εις θανατον, εις γης βαθος, εν μεσω υἱων ανθρωπων προς καταβαινοντας εις βοθρον.
ταδε λεγει κυριος κυριος, εν ἡ ἡμερα κατεβη εις ἁδου, επενθησεν αυτον ἡ αβυσσος· και επεστησα τους ποταμους αυτης, και εκωλυσα πληθος ὑδατος, και εσκοτασεν επʼ αυτον ὁ λιβανος, παντα τα ξυλα του πεδιου επʼ αυτω εξελυθησαν.
απο της φωνης της πτωσεως αυτου εσεισθησαν τα εθνη, ὁτε κατεβιβαζον αυτον εις ἁδου μετα των καταβαινοντων εις λακκον, και παρεκαλουν αυτον εν γη παντα τα ξυλα της τρυφης, και τα εκλεκτα του λιβανου παντα τα πινοντα ὑδωρ.
και γαρ αυτοι κατεβησαν μετʼ αυτου εις ἁδου εν τοις τραυματιαις απο μαχαιρας, και το σπερμα αυτου οἱ κατοικουντες ὑπο την σκεπην αυτου εν μεσω της ζωης αυτων απωλοντο.
τινι ὡμοιωθης; καταβηθι, και καταβιβασθητι μετα των ξυλων της τρυφης εις γης βαθος· εν μεσω απεριτμητων κοιμηθηση μετα τραυματιων μαχαιρας· οὑτως φαραω και το πληθος της ισχυος αυτου, λεγει κυριος κυριος.
32
και εγενετο εν τω δεκατω ετει, εν τω δεκατω μηνι, μια του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, λαβε θρηνον επι φαραω βασιλεα αιγυπτου, και ερεις αυτω,
ταδε λεγει κυριος, και περιβαλω επι σε δικτυα λαων πολλων, και αναξω σε εν τω αγκιστρω μου,
και εκτενω σε επι την γην· πεδια πλησθησεται, και επικαθιω επι σε παντα τα πετεινα του ουρανου, και εμπλησω παντα τα θηρια πασης της γης.
και δωσω τας σαρκας σου επι τα ορη, και εμπλησω απο του αἱματος σου.
και ποτισθησεται ἡ γη απο των προχωρηματων σου, απο του πληθους σου επι των ορεων· φαραγγας εμπλησω απο σου,
και κατακαλυψω εν τω σβεσθηναι σε ουρανον, και συσκοτασω τα αστρα αυτου, ἡλιον εν νεφελη καλυψω, και σεληνη ου μη φανη το φως αυτης.
παντα τα φαινοντα φως εν τω ουρανω, συσκοτασουσιν επι σε· και δωσω σκοτος επι την γην, λεγει κυριος κυριος.
και παροργιω καρδιαν λαων πολλων, ἡνικα αν αγω αιχμαλωσιαν σου εις τα εθνη, εις γην ἡν ουκ εγνως.
και στυγνασουσιν επι σε εθνη πολλα, και οἱ βασιλεις αυτων εκστασει εκστησονται, εν τω πετασθαι την ῥομφαιαν μου επι προσωπα αυτων, προσδεχομενοι την πτωσιν αυτων αφʼ ἡμερας πτωσεως σου.
ὁτι ταδε λεγει κυριος κυριος, ῥομφαια βασιλεως βαβυλωνος ἡξει σοι
εν μαχαιραις γιγαντων, και καταβαλω την ισχυν σου, λοιμοι απο εθνων παντες, και απολουσι την ὑβριν αιγυπτου, και συντριβησεται πασα ἡ ισχυς αυτης.
και απολω παντα τα κτηνη αυτης αφʼ ὑδατος πολλου, και ου μη ταραξη αυτο πους ανθρωπου ετι, και ιχνος κτηνων ου μη καταπατηση αυτο.
οὑτως τοτε ἡσυχασει τα ὑδατα αυτων, και οἱ ποταμοι αυτων ὡς ελαιον πορευσονται, λεγει κυριος,
ὁταν δω αιγυπτον εις απωλειαν, και ερημωθη ἡ γη συν· τη πληρωσει αυτης, ὁταν διασπερω παντας τους κατοικουντας εν αυτη, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
θρηνος εστι, και θρηνησεις αυτον, και αἱ θυγατερες των εθνων θρηνησουσιν αυτον, επʼ αιγυπτον, και επι πασαν την ισχυν αυτης θρηνησουσιν αυτην, λεγει κυριος κυριος.
και εγενηθη εν τω δωδεκατω ετει του πρωτου μηνος, πεντεκαιδεκατη του μηνος, εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, θρηνησον επι την ισχυν αιγυπτου, και καταβιβασουσιν αυτης τας θυγατερας τα εθνη νεκρας εις το βαθος της γης, προς τους καταβαινοντας εις βοθρον·
εν μεσω μαχαιρας τραυματιων πεσουνται μετʼ αυτου, και κοιμηθησεται πασα ἡ ισχυς αυτου·
και ερουσι σοι οἱ γιγαντες, εν βαθει βοθρου γινου, τινος κρειττων ει; και καταβηθι, και κοιμηθητι μετα απεριτμητων, εν μεσω τραυματιων μαχαιρας.
εκει ασσουρ και πασα ἡ συναγωγη αυτου, παντες τραυματιαι εκει εδοθησαν, και ἡ ταφη αυτων εν βαθει βοθρου, και εγενηθη ἡ συναγωγη αυτου περικυκλω του μνηματος αυτου, παντες οἱ τραυματιαι οἱ πεπτωκοτες μαχαιρα,
οἱ δοντες τον φοβον αυτων επι γης ζωης.
εκει αιλαμ και πασα ἡ δυναμις αυτου περικυκλω του μνηματος αυτου, παντες οἱ τραυματιαι οἱ πεπτωκοτες μαχαιρα, και οἱ καταβαινοντες απεριτμητοι εις γης βαθος, οἱ δεδωκοτες αυτων φοβον επι γης ζωης· και ελαβοσαν την βασανον αυτων μετα των καταβαινοντων εις βοθρον,
εν μεσω τραυματιων.
εκει εδοθησαν μοσοχ και θοβελ, και πασα ἡ ισχυς αυτου περικυκλω του μνηματος αυτου, παντες τραυματιαι αυτου, παντες απεριτμητοι τραυματιαι απο μαχαιρας, οἱ δεδωκοτες τον φοβον αυτων επι γης ζωης.
και εκοιμηθησαν μετα των γιγαντων των πεπτωκοτων απʼ αιωνος, οἱ κατεβησαν εις ἁδου εν ὁπλοις πολεμικοις, και εθηκαν τας μαχαιρας αυτων ὑπο τας κεφαλας αυτων, και εγενηθησαν αἱ ανομιαι αυτων επι των οστεων αυτων, ὁτι εξεφοβησαν παντας εν τη ζωη αυτων.
και συ εν μεσω απεριτμητων κοιμηθηση μετα τετραυματισμενων μαχαιρα.
εκει εδοθησαν οἱ αρχοντες ασσουρ, οἱ δοντες την ισχυν αυτου εις τραυμα μαχαιρας· οὑτοι μετα τραυματιων εκοιμηθησαν, μετα καταβαινοντων εις βοθρον.
εκει οἱ αρχοντες του βορῥα παντες στρατηγοι ασσουρ, οἱ καταβαινοντες τραυματιαι, συν τω φοβω αυτων και τη ισχυι αυτων εκοιμηθησαν απεριτμητοι μετα τραυματιων μαχαιρας, και απηνεγκαν την βασανον αυτων μετα των καταβαινοντων εις βοθρον.
εκεινους οψεται βασιλευς φαραω, και παρακληθησεται επι πασαν την ισχυν αυτων, λεγει κυριος κυριος.
ὁτι δεδωκα τον φοβον αυτου επι γης ζωης, και κοιμηθησεται εν μεσω απεριτμητων μετα τραυματιων μαχαιρας φαραω, και παν το πληθος αυτου μετʼ αυτου, λεγει κυριος κυριος.
33
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, λαλησον τοις υἱοις του λαου σου, και ερεις προς αυτους,
και ιδη την ῥομφαιαν ερχομενην επι την γην, και σαλπιση τη σαλπιγγι, και σημανη τω λαω,
και ακουση ὁ ακουσας της φωνης της σαλπιγγος, και μη φυλαξηται, και επελθη ἡ ῥομφαια, και καταλαβη αυτον, το αἱμα αυτου επι της κεφαλης αυτου εσται.
ὁτι την φωνην της σαλπιγγος ακουσας ουκ εφυλαξατο, το αἱμα αυτου επʼ αυτου εσται· και οὑτος ὁτι εφυλαξατο, την ψυχην αυτου εξειλατο.
και ὁ σκοπος εαν ιδη την ῥομφαιαν ερχομενην, και μη σημανη τη σαλπιγγι, και ὁ λαος μη φυλαξηται, και ελθουσα ἡ ῥομφαια λαβη εξ αυτων ψυχην, αὑτη δια την αυτης ανομιαν εληφθη, και το αἱμα εκ χειρος του σκοπου εκζητησω.
και συ υἱε ανθρωπου, σκοπον δεδωκα σε τω οικω ισραηλ, και ακουση εκ στοματος μου λογον.
εν τω ειπειν με τω ἁμαρτωλω, θανατω θανατωθηση, και μη λαλησης του φυλαξασθαι τον ασεβη απο της ὁδου αυτου, αυτος ὁ ανομος τη ανομια αυτου αποθανειται, το δε αἱμα αυτου εκ της χειρος σου εκζητησω.
συ δε εαν προαπαγγειλης τω ασεβει την ὁδον αυτου αποστρεψαι απʼ αυτης, και μη αποστρεψη απο της ὁδου αυτου, οὑτος τη ασεβεια αυτου αποθανειται, και συ την ψυχην σαυτου εξηρησαι.
και συ υἱε ανθρωπου, ειπον τω οικω ισραηλ, οὑτως ελαλησατε λεγοντες, αἱ πλαναι ἡμων, και αἱ ανομιαι ἡμων εφʼ ἡμιν εισι, και εν αυταις ἡμεις τηκομεθα, και πως ζησομεθα;
ειπον αυτοις, ζω εγω, ταδε λεγει κυριος, ου βουλομαι τον θανατον του ασεβους, ὡς αποστρεψαι τον ασεβη απο της ὁδου αυτου, και ζην αυτον· αποστροφη αποστρεψατε απο της ὁδου ὑμων· και ἱνατι αποθνησκετε οικος ισραηλ;
ειπον προς τους υἱους του λαου σου, δικαιοσυνη δικαιου ου μη εξελειται αυτον, εν ἡ αν ἡμερα πλανηθη· και ανομια ασεβους ου μη κακωση αυτον, εν ἡ αν ἡμερα αποστρεψη απο της ανομιας αυτου· και δικαιος ου μη δυνηται σωθηναι.
εν τω ειπειν με τω δικαιω, οὑτος πεποιθεν επι τη δικαιοσυνη αυτου, και ποιησει ανομιαν, πασαι αἱ δικαιοσυναι αυτου ου μη αναμνησθωσιν, εν τη αδικια αυτου ἡ εποιησεν εν αυτη αποθανειται.
και εν τω ειπειν με τω ασεβει, θανατω θανατωθηση, και αποστρεψει απο της ἁμαρτιαις αυτου, και ποιησει κριμα και δικαιοσυνην,
και ενεχυρασμα αποδοι, και ἁρπαγματα αποτισει, εν προσταγμασιν ζωης διαπορευηται, του μη ποιησαι αδικον, ζωη ζησεται, και ου μη αποθανη.
πασαι αἱ ἁμαρτιαι αυτου ἁς ἡμαρτεν, ου μη αναμνησθωσιν, ὁτι κριμα και δικαιοσυνην εποιησεν, εν αυταις ζησεται.
και ερουσιν οἱ υἱοι του λαου σου, ουκ ευθεια ἡ ὁδος του κυριου· και αὑτη ἡ ὁδος αυτων ουκ ευθεια.
εν τω αποστρεψαι δικαιον απο της δικαιοσυνης αυτου, και ποιησει ανομιας, και αποθανειται εν αυταις.
και εν τω αποστρεψαι τον ἁμαρτωλον απο της ανομιας αυτου, και ποιησει κριμα και δικαιοσυνην, εν αυτοις αυτος ζησεται.
και τουτο εστιν ὁ ειπατε, ουκ ευθεια ἡ ὁδος κυριου· ἑκαστον εν ταις ὁδοις αυτου κρινω ὑμας, οικος ισραηλ.
και εγενηθη εν τω δεκατω ετει, εν τω δωδεκατω μηνι, πεμπτη του μηνος της αιχμαλωσιας ἡμων, ηλθε προς με ὁ ανασωθεις απο ἱερουσαλημ, λεγων, ἑαλω ἡ πολις.
και χειρ κυριου εγενηθη επʼ εμε ἑσπερας πριν ελθειν αυτον, και ηνοιξε μου το στομα, ὡς ηλθε προς με το πρωι· και ανοιχθεν το στομα μου, ου συνεσχεθη ετι.
και εγενηθη λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, οἱ κατοικουντες τας ηρημωμενας επι της γης του ισραηλ, λεγουσιν, εἱς ην ἁβρααμ, και κατεσχε την γην, και ἡμεις πλειους εσμεν, ἡμιν δεδοται ἡ γη εις κατασχεσιν.
διατουτο ειπον αυτοις, ταδε λεγει κυριος κυριος,
ζω εγω, ει μην οἱ εν ταις ηρημωμεναις μαχαιραις πεσουνται, και οἱ επι προσωπου του πεδιου τοις θηριοις του αγρου δοθησονται εις καταβρωμα, και τους εν ταις τετειχισμεναις, και τους εν τοις σπηλαιοις θανατω αποκτενω.
και δωσω την γην ερημον, και απολειται ἡ ὑβρις της ισχυος αυτης, και ερημωθησεται τα ορη του ισραηλ δια το μη ειναι διαπορευομενον.
και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος· και ποιησω την γην αυτων ερημον, και ερημωθησεται δια παντα τα βδελυγματα αυτων ἁ εποιησαν.
και συ υἱε ανθρωπου, οἱ υἱοι του λαου σου οἱ λαλουντες περι σου παρα τα τειχη και εν τοις πυλωσι των οικιων, και λαλουσιν ανθρωπος τω αδελφω αυτου, λεγοντες, συνελθωμεν, και ακουσωμεν τα εκπορευομενα παρα κυριου.
ερχονται προς σε, ὡς συμπορευεται λαος, και καθηνται εναντιον σου, και ακουουσι τα ῥηματα σου, και αυτα ου μη ποιησουσιν, ὁτι ψευδος εν τω στοματι αυτων, και οπισω των μιασματων ἡ καρδια αυτων.
και γινη αυτοις ὡς φωνη ψαλτηριου ἡδυφωνου ευαρμοστου, και ακουσονται σου τα ῥηματα, και ου μη ποιησουσιν αυτα.
και ἡνικα εαν ελθη, ερουσιν, ιδου ἡκει· και γνωσονται ὁτι προφητης ην εν μεσω αυτων.
34
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, προφητευσον επι τους ποιμενας του ισραηλ, προφητευσον, και ειπον τοις ποιμεσι,
ιδου το γαλα κατεσθετε, και τα ερια περιβαλλεσθε, και το παχυ σφαζετε, και τα προβατα μου ου βοσκετε.
το ησθενηκος ουκ ενισχυσατε, και το κακως εχον ουκ εσωματοποιησατε, και το συντετριμμενον ου κατεδησατε, και το πλανωμενον ουκ απεστρεψατε, και το απολωλος ουκ εζητησατε, και το ισχυρον κατειργασασθε μοχθω.
και διεσπαρη τα προβατα μου, δια το μη ειναι ποιμενας, και εγενηθη εις καταβρωμα πασι τοις θηριοις του αγρου.
και διεσπαρη τα προβατα μου εν παντι ορει, και επι παν βουνον ὑψηλον, και επι προσωπου της γης διεσπαρη, και ουκ ην ὁ εκζητων ουδε ὁ αποστρεφων.
διατουτο ποιμενες ακουσατε λογον κυριου.
ζω εγω, λεγει κυριος κυριος, ει μην αντι του γενεσθαι τα προβατα μου εις προνομην, και γενεσθαι τα προβατα μου εις καταβρωμα πασι τοις θηριοις του πεδιου, παρα το μη ειναι ποιμενας, και ουκ εξεζητησαν οἱ ποιμενες τα προβατα μου, και εβοσκησαν οἱ ποιμενες ἑαυτους, τα δε προβατα μου ουκ εβοσκησαν·
αντι τουτου ποιμενες,
ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω επι τους ποιμενας, και εκζητησω τα προβατα μου εκ των χειρων αυτων, και αποστρεψω αυτους του μη ποιμαινειν τα προβατα μου, και ου βοσκησουσιν ετι οἱ ποιμενες αυτα· και εξελουμαι τα προβατα μου εκ του στοματος αυτων, και ουκ εσονται αυτοις ετι εις καταβρωμα.
διοτι ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω εκζητησω τα προβατα μου, και επισκεψομαι αυτα.
ὡσπερ ζητει ὁ ποιμην το ποιμνιον αυτου εν ἡμερα ὁτʼ αν η γνοφος και νεφελη εν μεσω προβατων διακεχωρισμενων, οὑτως εκζητησω τα προβατα μου, και απελασω αυτα απο παντος τοπου οὑ διεσπαρησαν εκει εν ἡμερα νεφελης και γνοφου.
και εξαξω αυτους εκ των εθνων, και συναξω αυτους απο των χωρων, και εισαξω αυτους εις την γην αυτων, και βοσκησω αυτους επι τα ορη ισραηλ, και εν ταις φαραγξι, και εν παση κατοικια της γης,
εν νομη αγαθη βοσκησω αυτους, εν τω ορει τω ὑψηλω ισραηλ· και εσονται αἱ μανδραι αυτων εκει, και κοιμηθησονται, και εκει αναπαυσονται εν τρυφη αγαθη, και εν νομη πιονι βοσκηθησονται επι των ορεων ισραηλ.
εγω βοσκησω τα προβατα μου, και εγω αναπαυσω αυτα, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος· ταδε λεγει κυριος κυριος.
το απολωλος ζητησω, και το πλανωμενον αποστρεψω, και το συντετριμμενον καταδησω, και το εκλειπον ενισχυσω, και το ισχυρον φυλαξω, και βοσκησω αυτα μετα κριματος.
και ὑμεις προβατα, ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω διακρινω αναμεσον προβατου και προβατου, κριων και τραγων.
και ουχ ἱκανον ὑμιν, ὁτι την καλην νομην ενεμεσθε, και τα καταλοιπα της νομης ὑμων κατεπατειτε τοις ποσιν ὑμων; και το καθεστηκος ὑδωρ επινετε, και το λοιπον τοις ποσιν ὑμων εταρασσετε;
και τα προβατα μου τα πατηματα των ποδων ὑμων ενεμοντο, και το τεταραγμενον ὑδωρ ὑπο των ποδων ὑμων επινον.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, ιδου εγω διακρινω αναμεσον προβατου ισχυρου και αναμεσον προβατου ασθενους·
επι ταις πλευραις και τοις ωμοις ὑμων διωθεισθε, και τοις κερασιν ὑμων εκερατιζετε, και παν το εκλειπον εξεθλιβετε.
και σωσω τα προβατα μου, και ου μη ωσιν ετι εις προνομην, και κρινω αναμεσον κριου προς κριον.
και αναστησω επʼ αυτους ποιμενα ἑνα, και ποιμανει αυτους, τον δουλον μου δαυιδ, και εσται αυτων ποιμην,
και εγω κυριος εσομαι αυτοις εις θεον, και δαυιδ αρχων εν μεσω αυτων· εγω κυριος ελαλησα.
και διαθησομαι τω δαυιδ διαθηκην ειρηνης, και αφανιω θηρια πονηρα απο της γης, και κατοικησουσιν εν τη ερημω, και ὑπνωσουσιν εν τοις δρυμοις.
και δωσω αυτους περικυκλω του ορους μου· και δωσω τον ὑετον ὑμιν, ὑετον ευλογιας.
και τα ξυλα τα εν τω πεδιω δωσει τον καρπον αυτων, και ἡ γη δωσει την ισχυν αυτης, και κατοικησουσιν επι της γης αυτων εν ελπιδι ειρηνης, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος, εν τω συντριψαι με τον ζυγον αυτων· και εξελουμαι αυτους εκ χειρος των καταδουλωσαμενων αυτους,
και ουκ εσονται ετι εν προνομη τοις εθνεσι, και τα θηρια της γης ουκετι μη φαγωσιν αυτους· και κατοικησουσιν εν ελπιδι, και ουκ εσται ὁ εκφοβων αυτους.
και αναστησω αυτοις φυτον ειρηνης, και ουκετι εσονται απολλυμενοι λιμω επι της γης, και ονειδισμον εθνων ου μη ενεγκωσιν ετι.
και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων, και αυτοι λαος μου. οικος ισραηλ, λεγει κυριος κυριος,
προβατα μου και προβατα ποιμνιου μου εστε, και εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, λεγει κυριος κυριος.
35
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, επιστρεψον το προσωπον σου επʼ ορος σηειρ, και προφητευσον εις αυτο,
και ειπον αυτω,
και ταις πολεσι σου ερημιαν ποιησω, και συ ερημος εση, και γνωση ὁτι εγω ειμι κυριος.
αντι του γενεσθαι σε εχθραν αιωνιαν, και ενεκαθισας τω οικω ισραηλ δολω, εν χειρι εχθρων μαχαιρα εν καιρω αδικιας, επʼ εσχατων.
διατουτο ζω εγω, λεγει κυριος κυριος, ει μην εις αἱμα ἡμαρτες, και αἱμα διωξεται σε.
και δωσω ορος σηειρ εις ερημον, και ηρημωμενον, και απολω απʼ αυτου ανθρωπους και κτηνη,
και εμπλησω των τραυματιων βουνους σου και τας φαραγγας σου, και εν πασι τοις πεδιοις σου τετραυματισμενοι μαχαιρα πεσουνται εν σοι.
ερημιαν αιωνιον θησομαι σε, και αἱ πολεις σου ου μη κατοικηθωσιν ετι, και γνωση ὁτι εγω ειμι κυριος.
δια το ειπειν σε, τα δυο εθνη, και αἱ δυο χωραι εμαι εσονται, και κληρονομησω αυτας, και κυριος εκει εστι·
διατουτο ζω εγω, λεγει κυριος, και ποιησω σοι κατα την εχθραν σου, και γνωσθησομαι σοι ἡνικα αν κρινω σε,
και γνωση ὁτι εγω ειμι κυριος· ηκουσα της φωνης των βλασφημιων σου, ὁτι ειπας, τα ορη ισραηλ ερημα ἡμιν δεδοται εις καταβρωμα,
και εμεγαλορῥημονησας επʼ εμε τω στοματι σου, εγω ηκουσα.
ταδε λεγει κυριος, εν τη ευφροσυνη πασης της γης ερημον ποιησω σε.
ερημον εση ορος σηειρ, και πασα ἡ ιδουμαια, και εξαναλωθησεται, και γνωση ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων.
36
και συ υἱε ανθρωπου προφητευσον επι τα ορη ισραηλ, και ειπον τοις ορεσι του ισραηλ, ακουσατε λογον κυριου.
ταδε λεγει κυριος κυριος, ανθʼ οὑ ειπεν εφʼ ὑμας ὁ εχθρος, ευγε ερημα αιωνια εις κατασχεσιν ἡμιν εγενηθη·
διατουτο προφητευσον, και ειπον, ταδε λεγει κυριος κυριος, αντι του ατιμασθηναι ὑμας, και μισηθηναι ὑμας ὑπο των κυκλω ὑμων, του ειναι ὑμας εις κατασχεσιν τοις καταλοιποις εθνεσι, και ανεβητε λαλημα γλωσση, και εις ονειδισμα εθνεσι,
διατουτο ορη ισραηλ ακουσατε λογον κυριου· ταδε λεγει κυριος τοις ορεσι, και τοις βουνοις, και τοις χειμαρῥοις, και ταις φαραγξι, και τοις εξηρημωμενοις και ηφανισμενοις, και ταις πολεσι ταις εγκαταλελειμμεναις, και εγενοντο εις προνομην, και εις καταπατημα τοις καταλειφθεισιν εθνεσι περικυκλω.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, ει μην εν πυρι θυμου μου ελαλησα επι τα λοιπα εθνη, και επι την ιδουμαιαν πασαν, ὁτι εδωκαν την γην μου ἑαυτοις εις κατασχεσιν μετʼ ευφροσυνης, ατιμασαντες ψυχας, του αφανισαι εν προνομη·
διατουτο προφητευσον επι την γην του ισραηλ, και ειπον τοις ορεσι, και τοις βουνοις, και ταις φαραγξι, και ταις ναπαις, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω εν τω ζηλω μου, και εν τω θυμω μου ελαλησα, αντι του ονειδισμους εθνων ενεγκαι ὑμας.
διατουτο εγω αρω την χειρα μου επι τα εθνη τα περικυκλω ὑμων, οὑτοι την ατιμιαν αυτων ληψονται.
ὑμων δε ορη ισραηλ την σταφυλην και τον καρπον ὑμων καταφαγεται ὁ λαος μου, ὁτι ελπιζουσι του ελθειν·
ὁτι ιδου εγω εφʼ ὑμας, και επιβλεψω εφʼ ὑμας, και κατεργασθησεσθε, και σπαρησεσθε,
και πληθυνω εφʼ ὑμας ανθρωπους, παν οικον ισραηλ εις τελος, και κατοικηθησονται αἱ πολεις, και ἡ ηρημωμενη οικοδομηθησεται.
και πληθυνω εφʼ ὑμας ανθρωπους, και κτηνη, και κατοικιω ὑμας ὡς το εν αρχη ὑμων, και ευ ποιησω ὑμας, ὡσπερ τα εμπροσθεν ὑμων, και γνωσεσθε ὁτι εγω ειμι κυριος.
και γεννησω εφʼ ὑμας ανθρωπους τον λαον μου ισραηλ, και κληρονομησουσιν ὑμας, και εσεσθε αυτοις εις κατασχεσιν· και ου μη προστεθητε ετι ατεκνωθηναι απʼ αυτων.
ταδε λεγει κυριος κυριος, ανθʼ ὡν ειπαν σοι, κατεσθουσα ανθρωπους ει, και ητεκνωμενη ὑπο του εθνους σου εγενου·
διατουτο ανθρωπους ουκετι φαγεσαι, και το εθνος σου ουκ ατεκνωσεις ετι, λεγει κυριος κυριος.
και ουκ ακουσθησεται ουκετι εφʼ ὑμας ατιμια εθνων, και ονειδισμους λαων ου μη ανενεγκητε ετι, λεγει κυριος κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, οικος ισραηλ κατωκησεν επι της γης αυτων, και εμιαναν αυτην εν τη ὁδω αυτων, και εν τοις ειδωλοις αυτων, και εν ταις ακαθαρσιαις αυτων, και κατα την ακαθαρσιαν της αποκαθημενης εγενηθη ἡ ὁδος αυτων προ προσωπου μου.
και εξεχεα τον θυμον μου επʼ αυτους,
και διεσπειρα αυτους εις τα εθνη, και ελικμησα αυτους εις τας χωρας, κατα την ὁδον αυτων, και κατα την ἁμαρτιαν αυτων εκρινα αυτους.
και εισηλθον εις τα εθνη, οὑ εισηλθον εκει, και εβεβηλωσαν το ονομα μου το ἁγιον εν τω λεγεσθαι αυτους, λαος κυριου οὑτοι, και εκ της γης αυτου εξεληλυθασι.
και επεισαμην αυτων δια το ονομα μου το ἁγιον, ὁ εβεβηλωσαν οικος ισραηλ εν τοις εθνεσιν, οὑ εισηλθοσαν εκει.
διατουτο ειπον τω οικω ισραηλ, ταδε λεγει κυριος, ουχ ὑμιν εγω ποιω οικος ισραηλ, αλλʼ η δια το ονομα μου το ἁγιον, ὁ εβεβηλωσατε εν τοις εθνεσιν, οὑ εισηλθετε εκει.
και ἁγιασω το ονομα μου το μεγα το βεβηλωθεν εν τοις εθνεσιν, ὁ εβεβηλωσατε εν μεσω αυτων, και γνωσονται τα εθνη ὁτι εγω ειμι κυριος, εν τω ἁγιασθηναι με εν ὑμιν κατʼ οφθαλμους αυτων.
και ληψομαι ὑμας εκ των εθνων, και αθροισω ὑμας εκ πασων των γαιων, και εισαξω ὑμας εις την γην ὑμων,
και ῥανω εφʼ ὑμας καθαρον ὑδωρ, και καθαρισθησεσθε απο πασων των ακαθαρσιων ὑμων, και απο παντων των ειδωλων ὑμων, και καθαριω ὑμας·
και δωσω ὑμιν καρδιαν καινην, και πνευμα καινον δωσω εν ὑμιν, και αφελω την καρδιαν την λιθινην εκ της σαρκος ὑμων, και δωσω ὑμιν καρδιαν σαρκινην·
και το πνευμα μου δωσω εν ὑμιν, και ποιησω ἱνα εν τοις δικαιωμασι μου πορευησθε, και τα κριματα μου φυλαξησθε, και ποιησητε·
και κατοικησετε επι της γης ἡς εδωκα τοις πατρασιν ὑμων, και εσεσθε μοι εις λαον, και εγω εσομαι ὑμιν εις θεον.
και σωσω ὑμας εκ πασων των ακαθαρσιων ὑμων, και καλεσω τον σιτον, και πληθυνω αυτον, και ου δωσω εφʼ ὑμας λιμον.
και πληθυνω τον καρπον του ξυλου, και τα γεννηματα του αγρου, ὁπως αν μη λαβητε ονειδισμον λιμου εν τοις εθνεσι.
και μνησθησεσθε τας ὁδους ὑμων τας πονηρας, και τα επιτηδευματα ὑμων τα μη αγαθα, και προσοχθιειτε κατα προσωπον αυτων εν ταις ανομιαις ὑμων, και επι τοις βδελυγμασιν αυτων.
ου διʼ ὑμας εγω ποιω, λεγει κυριος κυριος, γνωστον εστιν ὑμιν· αισχυνθητε και εντραπητε εκ των ὁδων ὑμων οικος ισραηλ.
ταδε λεγει αδωναι κυριος, εν ἡμερα ἡ καθαριω ὑμας εκ πασων ανομιων ὑμων, και κατοικιω τας πολεις, και οικοδομηθησονται ερημοι,
και ἡ γη ηφανισμενη εργασθησεται ανθʼ ὡν ὁτι ηφανισμενη εγενηθη κατʼ οφθαλμους παντος παροδευοντος.
και ερουσιν, ἡ γη εκεινη ηφανισμενη εγενηθη ὡς κηπος τρυφης, και αἱ πολεις αἱ ερημοι και ηφανισμεναι και κατεσκαμμεναι οχυραι εκαθισαν.
και γνωσονται τα εθνη, ὁσα αν καταλειφθωσιν κυκλω ὑμων, ὁτι εγω κυριος ωκοδομησα τας καθηρημενας, και κατεφυτευσα τας ηφανισμενας· εγω κυριος ελαλησα, και ποιησω.
ταδε λεγει αδωναι κυριος, ετι τουτο ζητηθησομαι τω οικω ισραηλ του ποιησαι αυτους· πληθυνω αυτους ὡς προβατα ανθρωπους,
ὡς προβατα ἁγια, ὡς προβατα ἱερουσαλημ εν ταις ἑορταις αυτης· οὑτως εσονται αἱ πολεις αἱ ερημοι πληρεις προβατων ανθρωπων· και γνωσονται ὁτι εγω κυριος.
37
και εγενετο επʼ εμε χειρ κυριου, και εξηγαγε με εν πνευματι κυριος, και εθηκε με εν μεσω του πεδιου, και τουτο ην μεστον οστεων ανθρωπινων,
και περιηγαγε με επʼ αυτα κυκλοθεν κυκλω, και ιδου πολλα σφοδρα επι προσωπου του πεδιου, ξηρα σφοδρα.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, ει ζησεται τα οστεα ταυτα; και ειπα, κυριε κυριε, συ επιστη ταυτα.
και ειπε προς με, προφητευσον επι τα οστα ταυτα, και ερεις αυτοις, τα οστα τα ξηρα, ακουσατε λογον κυριου.
ταδε λεγει κυριος τοις οστεοις τουτοις, ιδου εγω φερω εφʼ ὑμας πνευμα ζωης,
και δωσω εφʼ ὑμας νευρα, και αναξω εφʼ ὑμας σαρκα, και εκτενω εφʼ ὑμας δερμα, και δωσω πνευμα μου εις ὑμας, και ζησεσθε, και γνωσεσθε ὁτι εγω ειμι κυριος.
και προεφητευσα, καθως ενετειλατο μοι· και εγενετο εν τω εμε προφητευσαι, και ιδου σεισμος, και προσηγαγε τα οστα ἑκατερον προς την ἁρμονιαν αυτου.
και ιδον, και ιδου, επʼ αυτα νευρα και σαρκες εφυοντο, και ανεβαινεν επʼ αυτα δερματα επανω, και πνευμα ουκ ην επʼ αυτοις.
και ειπε προς με, προφητευσον επι το πνευμα, προφητευσον υἱε ανθρωπου, και ειπον τω πνευματι, ταδε λεγει κυριος, εκ των τεσσαρων πνευματων ελθε, και εμφυσησον εις τους νεκρους τουτους, και ζησατωσαν.
και προεφητευσα καθοτι ενετειλατο μοι, και εισηλθεν εις αυτους το πνευμα, και εζησαν, και εστησαν επι των ποδων αυτων, συναγωγη πολλη σφοδρα.
και ελαλησε κυριος προς με, λεγων, υἱε ανθρωπου, τα οστα ταυτα πας οικος ισραηλ εστι, και αυτοι λεγουσι, ξηρα γεγονε τα οστα ἡμων, απολωλεν ἡ ελπις ἡμων, διαπεφωνηκαμεν.
διατουτο προφητευσον, και ειπον,
και γνωσεσθε ὁτι εγω ειμι κυριος, εν τω ανοιξαι με τους ταφους ὑμων, του αναγαγειν με εκ των ταφων τον λαον μου.
και δωσω πνευμα μου εις ὑμας, και ζησεσθε, και θησομαι ὑμας επι την γην ὑμων, και γνωσεσθε ὁτι εγω κυριος· λελαληκα και ποιησω, λεγει κυριος.
και εγενετο λογος κυριου προς με λεγων,
υἱε ανθρωπου, λαβε σεαυτω ῥαβδον, και γραψον επʼ αυτην τον ιουδαν, και τους υἱους ισραηλ τους προσκειμενους επʼ αυτον· και ῥαβδον δευτεραν ληψη σεαυτω, και γραψεις αυτην τω ιωσηφ, ῥαβδον εφραιμ, και παντας τους υἱους ισραηλ τους προστεθεντας προς αυτον.
και συναψεις αυτας προσαλληλας σεαυτω, εις ῥαβδον μιαν του δησαι ἑαυτας, και εσονται εν τη χειρι σου.
και εσται ὁταν λεγωσι προς σε οἱ υἱοι του λαου σου, ουκ αναγγελλεις ἡμιν, τι εστι ταυτα σοι;
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω ληψομαι την φυλην ιωσηφ, την δια χειρος εφραιμ, και τας φυλας ισραηλ τας προσκειμενας προς αυτον, και δωσω αυτους επι την φυλην ιουδα, και εσονται εις ῥαβδον μιαν τη χειρι ιουδα.
και εσονται αἱ ῥαβδοι εφʼ αἱς συ εγραψας επʼ αυταις, εν τη χειρι σου ενωπιον αυτων.
και ερεις αυτοις,
και δωσω αυτους εις εθνος εν τη γη μου, και εν τοις ορεσιν ισραηλ· και αρχων εἱς εσται αυτων, και ουκ εσονται ετι εις δυο εθνη, ουδε, μη διαιρεθωσιν ουκετι εις δυο βασιλειας,
ἱνα μη μιαινωνται ετι εν τοις ειδωλοις αυτων· και ῥυσομαι αυτους απο πασων των ανομιων αυτων, ὡν ἡμαρτοσαν εν αυταις, και καθαριω αυτους, και εσονται μοι εις λαον, και εγω κυριος εσομαι αυτοις εις θεον.
και ὁ δουλος μου δαυιδ αρχων εν μεσω αυτων, εσται ποιμην εἱς παντων, ὁτι εν τοις προσταγμασι μου πορευσονται, και τα κριματα μου φυλαξονται, και ποιησουνσιν αυτα.
και κατοικησουσιν επι της γης αυτων, ἡν εγω δεδωκα τω δουλω μου ιακωβ, οὑ κατωκησαν εκει οἱ πατερες αυτων, και κατοικησουσιν επʼ αυτης αυτοι· και δαυιδ ὁ δουλος μου αρχων εις τον αιωνα.
και διαθησομαι αυτοις διαθηκην ειρηνης, διαθηκη αιωνια εσται μετʼ αυτων, και θησω τα ἁγια μου εν μεσω αυτων εις τον αιωνα,
και εσται ἡ κατασκηνωσις μου εν αυτοις, και εσομαι αυτοις θεος, και αυτοι μου εσονται λαος·
και γνωσονται τα εθνη ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ ἁγιαζων αυτους, εν τω ειναι τα ἁγια μου εν μεσω αυτων εις τον αιωνα.
38
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
υἱε ανθρωπου, στηρισον το προσωπον σου επι γωγ, και την γην του μαγωγ, αρχοντα ῥως μεσοχ, και θοβελ, και προφητευσον επʼ αυτον.
και ειπον αυτω, ταδε λεγει κυριος κυριος,
ιδου εγω επι σε αρχοντα ῥως μεσοχ, και θοβελ, και συναξω σε, και πασαν την δυναμιν σου, ἱππους και ἱππεις ενδεδυμενους θωρακας παντας συναγωγη πολλη, πελται και περικεφαλαιαι και μαχαιραι·
περσαι, και αιθιοπες, και λιβυες, παντες περικεφαλαιαις και πελταις,
γομερ, και παντες οἱ περι αυτον, οικος του θοργαμα, απʼ εσχατου βορῥα, και παντες οἱ περι αυτον, και εθνη πολλα μετα σου.
ἑτοιμασθητι, ἑτοιμασον σεαυτον συ, και πασα ἡ συναγωγη σου ἡ συνηγμενη μετα σου, και εση μοι εις προφυλακην.
αφʼ ἡμερων πλειονων ἑτοιμασθησεται, και επʼ εσχατου ετων ελευσεται, και ἡξει εις την γην την απεστραμμενην απο μαχαιρας, συνηγμενων απο εθνων πολλων επι γην ισραηλ, ἡ εγενηθη ερημος διʼ ὁλου· και οὑτος εξ εθνων εξεληλυθε, και κατοικησουσιν επʼ ειρηνης ἁπαντες.
και αναβηση ὡς ὑετος, και ἡξεις ὡς νεφελη κατακαλυψαι γην, και εση συ και παντες οἱ περι σε, και εθνη πολλα μετα σου.
ταδε λεγει κυριος κυριος, και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, αναβησεται ῥηματα επι την καρδιαν σου, και λογιη λογισμους πονηρους,
και ερεις, αναβησομαι επι γην απερῥιμμενην, ἡξω επι ἡσυχαζοντας εν τη ἡσυχια, και οικουντας επʼ ειρηνης, παντας κατοικουντας γην, εν ἡ ουχ ὑπαρχει τειχος, ουδε μοχλοι, και θυραι ουκ εισιν αυτοις,
προνομευσαι προνομην, και σκυλα σκυλευσαι αυτων, του επιστρεψαι χειρας μου εις την ηρημωμενην ἡ κατωκισθη, και επʼ εθνος συνηγμενον απο εθνων πολλων, πεποιηκοτας κτησεις, κατοικουντας επι τον ομφαλον της γης.
σαββα, και δαιδαν, και εμποροι καρχηδονιοι, και πασαι αἱ κωμαι αυτων ερουσι σοι, εις προνομην του προνομευσαι συ ερχη, και σκυλευσαι σκυλα, συνηγαγες συναγωγην σου λαβειν αργυριον και χρυσιον, απενεγκασθαι κτησιν, του σκυλευσαι σκυλα.
διατουτο προφητευσον υἱε ανθρωπου, και ειπον τω γωγ, ταδε λεγει κυριος, ουκ εν τη ἡμερα εκεινη, εν τω κατοικισθηναι τον λαον μου ισραηλ επʼ ειρηνης, εγερθηση,
και ἡξεις εκ του τοπου σου απʼ εσχατου βορῥα, και εθνη πολλα μετα σου; αναβαται ἱππων παντες, συναγωγη μεγαλη και δυναμις πολλη.
και αναβηση επι τον λαον μου ισραηλ ὡς νεφελη καλυψαι γην· επʼ εσχατων των ἡμερων εσται, και αναξω σε επι την γην μου, ἱνα γνωσι παντα τα εθνη εμε, εν τω ἁγιασθηναι με εν σοι ενωπιον αυτων.
ταδε λεγει κυριος κυριος τω γωγ, συ ει περι οὑ ελαλησα προ ἡμερων των εμπροσθεν, δια χειρος των δουλων μου των προφητων του ισραηλ, εν ταις ἡμεραις εκειναις και ετεσι, του αναγαγειν σε επʼ αυτους.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, εν ἡμερα ἡ αν ελθη γωγ επι την γην ισραηλ, λεγει κυριος κυριος, αναβησεται ὁ θυμος μου,
και ὁ ζηλος μου· εν πυρι της οργης μου ελαλησα, ει μην εν τη ἡμερα εκεινη εσται σεισμος μεγας επι γης ισραηλ·
και σεισθησονται απο προσωπου κυριου οἱ ιχθυες της θαλασσης, και τα πετεινα του ουρανου, και τα θηρια του πεδιου, και παντα τα ἑρπετα τα ἑρποντα επι της γης, και παντες οἱ ανθρωποι οἱ επι προσωπου της γης, και ῥαγησεται τα ορη, και πεσουνται αἱ φαραγγες, και παν τειχος επι την γην πεσειται.
και καλεσω επʼ αυτο και παν φοβον, λεγει κυριος· μαχαιρα ανθρωπου επι τον αδελφον αυτου εσται.
και κρινω αυτον θανατω, και αἱματι, και ὑετω κατακλυζοντι, και λιθοις χαλαζης, και πυρ και θειον βρεξω επʼ αυτον, και επι παντας τους μετʼ αυτου, και επʼ εθνη πολλα μετʼ αυτου.
και μεγαλυνθησομαι, και ἁγιασθησομαι, και ενδοξασθησομαι, και γνωσθησομαι εναντιον εθνων πολλων, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
39
και συ υἱε ανθρωπου προφητευσον επι γωγ, και ειπον, ταδε λεγει κυριος, ιδου εγω επι σε γωγ αρχοντα ῥως, μεσοχ, και θοβελ.
και συναξω σε, και καθοδηγησω σε, και αναβιβω σε επʼ εσχατου του βορῥα, και αναξω σε επι τα ορη τω ισραηλ.
και απολω το τοκον σου απο της χειρος σου της αριστερας, και τα τοξευματα σου απο της χειρος σου της δεξιας, και καταβαλω σε επι τα ορη τα ισραηλ,
και πεση συ και παντες οἱ περι σε, και τα εθνη τα μετα σου δοθησονται εις πληθη ορνεων, παντι πετεινω, και πασι τοις θηριοις του πεδιου δεδωκα σε καταβρωθηναι.
επι προσωπου του πεδιου πεση, ὁτι εγω ελαλησα, λεγει κυριος.
και αποστελω πυρ επι γωγ, και κατοικηθησονται αἱ νησοι επʼ ειρηνης, και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος.
και το ονομα μου το ἁγιον γνωσθησεται εν μεσω λαου μου ισραηλ, και ου βεβηλωθησεται το ονομα μου το ἁγιον ουκετι, και γνωσονται τα εθνη ὁτι εγω ειμι κυριος, ἁγιος εν ισραηλ.
ιδου ἡκει, και γνωση ὁτι εσται, λεγει κυριος κυριος· αὑτη εστιν ἡ ἡμερα εν ἡ ελαλησα.
και εξελευσονται οἱ κατοικουντες τας πολεις ισραηλ, και καυσουσιν εν τοις ὁπλοις, πελταις και κοντοις, και τοξοις και τοξευμασι, και ῥαβδοις χειρων, και λογχαις, και καυσουσιν εν αυτοις πυρ ἑπτα ετη·
και ου μη λαβωσι ξυλα εκ του πεδιου, ουδε μη κοψωσιν εκ των δρυμων, αλλʼ η τα ὁπλα κατακαυσουσι πυρι· και προνομευσουσι τους προνομευσαντας αυτους, και σκυλευσουσι τους σκυλευσαντας αυτους, λεγει κυριος.
και εσται, εν τη ἡμερα εκεινη δωσω τω γωγ τοπον ονομαστον, μνημειον εν ισραηλ, το πολυανδριον των επελθοντων προς τη θαλασση και περιοικοδομησουσι το περιστομιον της φαραγγος, και κατορυξουσιν εκει τον γωγ και παν το πληθος αυτου, και κληθησεται τοτε το πολυανδριον του γωγ.
και κατορυξουσιν αυτους οικος ισραηλ, ἱνα καθαρισθη ἡ γη εν ἑπταμηνω.
και κατορυξουσιν αυτους πας ὁ λαος της γης, και εσται αυτοις ονομαστον, ἡ ἡμερα εδοξασθη, λεγει κυριος.
και ανδρας διαπαντος διαστελουσιν επιπορευομενους την γην, θαψαι τους καταλελειμμενους επι προσωπου της γης, καθαρισαι αυτην μετα την επταμηνον, και εκζητησουσι.
και πας ὁ διαπορευομενος την γην, και ιδων οστουν ανθρωπου, οικοδομησει παρʼ αυτω σημειον, ἑως ὁτου θαψωσιν αυτο οἱ θαπτοντες εις γαι το πολυανδριον του γωγ.
και γαρ το ονομα της πολεως, πολυανδριον· και καθαρισθησεται ἡ γη.
και συ υἱε ανθρωπου ειπον, ταδε λεγει κυριος, ειπον παντι ορνεω πετεινω, και προς παντα τα θηρια του πεδιου,
κρεα γιγαντων φαγεσθε, και αἱμα αρχοντων της γης πιεσθε· κριους και μοσχους και τραγους, και οἱ μοσχοι εστεατωμενοι παντες.
και φαγεσθε στεαρ εις πλησμονην, και πιεσθε αἱμα εις μεθην απο της θυσιας μου, ἡς εθυσα ὑμιν.
και εμπλησθησεσθε επι της τραπεζης μου, ἱππον και αναβατην και γιγαντα και παντα ανδρα πολεμιστην, λεγει κυριος.
και δωσω την δοξαν μου εν ὑμιν, και οψονται παντα τα εθνη την κρισιν μου ἡν εποιησα, και την χειρα μου ἡν επηγαγον επʼ αυτους.
και γνωσονται οικος ισραηλ, ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων, απο της ἡμερας ταυτης και επεκεινα.
και γνωσονται παντα τα εθνη, ὁτι δια τας ἁμαρτιας αυτων ηχμαλωτευθησαν οικος ισραηλ, ανθʼ ὡν ηθετησαν εις εμε, και απεστρεψα το προσωπον μου απʼ αυτων, και παρεδωκα αυτους εις χειρας των εχθρων αυτων, και επεσαν παντες μαχαιρα.
κατα τας ακαθαρσιας αυτων, και κατα τα ανομηματα αυτων εποιησα αυτοις, και απεστρεψα το προσωπον μου απʼ αυτων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, νυν αποστρεψω αιχμαλωσιαν εν ιακωβ, και ελεησω τον οικον ισραηλ, και ζηλωσω δια το ονομα το ἁγιον μου.
και ληψονται την ατιμιαν αυτων, και την αδικιαν ἡν ηδικησαν εν τω κατοικισθηναι αυτους επι την γην αυτων επʼ ειρηνης· και ουκ εσται ὁ εκφοβων,
εν τω αποστρεψαι με αυτους εκ των εθνων, και συναγαγειν με αυτους εκ των χωρων των εθνων· και ἁγιασθησομαι εν αυτοις ενωπιον των εθνων.
και γνωσονται ὁτι εγω ειμι κυριος ὁ θεος αυτων, εν τω επιφανηναι με αυτοις εν τοις εθνεσι.
και ουκ αποστρεψω ουκετι το προσωπον μου απʼ αυτων, ανθʼ ὡν εξεχεα τον θυμον μου επι τον οικον ισραηλ, λεγει κυριος κυριος.
40
και εγενετο εν τω πεμπτω και εικοστω ετει της αιχμαλωσιας ἡμων, εν τω πρωτω μηνι, δεκατη του μηνος, εν τω τεσσαρεσκαιδεκατω ετει μετα το ἁλωναι την πολιν, εν τη ἡμερα εκεινη εγενετο επʼ εμε χειρ κυριου,
και ηγαγε με εν ὁρασει θεου εις την γην ισραηλ, και εθηκε με επʼ ορος ὑψηλον σφοδρα, και επʼ αυτω ὡσει οικοδομη πολεως απεναντι,
και εισηγαγε με εκει· και ιδου ανηρ, και ἡ ὁρασις αυτου ην ὡσει ὁρασις χαλκου στιλβοντος, και εν τη χειρι αυτου ην σπαρτιον οικοδομων, και καλαμος μετρον, και αυτος εἱστηκει επι της πυλης.
και ειπε προς με ὁ ανηρ,
και ιδου περιβολος εξωθεν του οικου κυκλω, και εν τη χειρι του ανδρος καλαμος, το μετρον πηχων ἑξ εν πηχει και παλαιστης· και διεμετρησε το προτειχισμα, πλατος ισον τω καλαμω, και το ὑψος αυτου ισον τω καλαμω.
και εισηλθεν εις την πυλην την βλεπουσαν κατα ανατολας εν ἑπτα αναβαθμοις, και διεμετρησε το αιλαμ της πυλης ισον τω καλαμω·
και το θεε ισον τω καλαμω το μηκος, και ισον τω καλαμω το πλατος, και το αιλαμ αναμεσον του θεηλαθ πηχων ἑξ· και το θεε το δευτερον, ισον τω καλαμω πλατος, και ισον τω καλαμω μηκος, και το αιλαμ πηχεων πεντε·
και το θεε το τριτον, ισον τω καλαμω μηκος, και ισον τω καλαμω πλατος.
και το αιλαμ του πυλωνος, πλησιον του αιλαμ της πυλης πηχων οκτω, και τα αιλευ πηχων δυο· και τα αιλαμ της πυλης εσωθεν,
και τα θεε της πυλης του θεε κατεναντι, τρεις ενθεν και τρεις ενθεν, και μετρον ἑν τοις τρισι· μετρον ἑν τοις αιλαμ ενθεν και ενθεν.
και διεμετρησε το πλατος της θυρας του πυλωνος πηχων δεκα, και το ευρος του πυλωνος πηχων δεκατριων.
και πηχυς επισυναγομενος επι προσωπον των θεειμ ενθεν και ενθεν, και το θεε πηχων ἑξ ενθεν και πηχων ἑξ ενθεν.
και διεμετρησε την πυλην απο του τοιχου του θεε επι τον τοιχον του θεε, πλατος πηχεις εικοσι και πεντε· αὑτη πυλη επι πυλην.
και το αιθριον του αιλαμ της πυλης εξωθεν, πηχεις εικοσι θεειμ της πυλης κυκλω.
και το αιθριον της πυλης εξωθεν, εις το αιθριον αιλαμ της πυλης εσωθεν πηχων πεντηκοντα.
και θυριδες κρυπται επι το θεειμ, και επι τα αιλαμ εσωθεν της πυλης της αυλης κυκλοθεν· και ὡσαυτως τοις αιλαμ θυριδας κυκλω εσωθεν, και επι το αιλαμ φοινικες ενθεν και ενθεν.
και εισηγαγε με εις την αυλην την εσωτεραν, και ιδου παστοφορια, και περιστυλα κυκλω της αυλης, τριακοντα παστοφορια εν τοις περιστυλοις,
και αἱ στοαι κατα νωτου των πυλων κατα το μηκος των πυλων το περιστυλον το ὑποκατω.
και διεμετρησε το πλατος της αυλης, απο του αιθριου της πυλης της εξωτερας εσωθεν επι το αιθριον της πυλης της βλεπουσης εξω, πηχεις ἑκατον της βλεπουσης κατα ανατολας· και ηγαγε με επι βορῥαν,
και ιδου πυλη βλεπουσα προς βορῥαν τη αυλη τη εξωτερα, και διεμετρησεν αυτην, το, τε μηκος αυτης και το πλατος,
και το θεε τρεις ενθεν και τρεις ενθεν, και το αιλευ, και τα αιλαμμων, και τους φοινικας αυτης· και εγενετο κατα τα μετρα της πυλης της βλεπουσης κατα ανατολας, πηχων πεντηκοντα το μηκος αυτης, και πηχων εικοσιπεντε το ευρος αυτης·
και αἱ θυριδες αυτης, και τα αιλαμμων, και οἱ φοινικες αυτης καθως ἡ πυλη ἡ βλεπουσα κατα ανατολας· και εν ἑπτα κλημακτηρσιν ανεβαινον επʼ αυτον, και τα αιλαμμων εσωθεν·
και πυλη τη αυλη τη εσωτερα βλεπουσα επι πυλην του βορῥα, ὁν τροπον της πυλης της βλεπουσης κατα ανατολας· και διεμετρησε την αυλην απο πυλης επι πυλην, πηχεις ἑκατον.
και ηγαγε με κατα νοτον, και ιδου πυλη βλεπουσα προς νοτον, και διεμετρησεν αυτην, και τα θεε, και τα αιλευ, και τα αιλαμμων, κατα τα μετρα ταυτα.
και αἱ θυριδες αυτης, και τα αιλαμμων κυκλοθεν, καθως αἱ θυριδες του αιλαμ, πηχων πεντηκοντα το μηκος αυτης, και πηχων εικοσιπεντε το ευρος αυτης,
και ἑπτα κλημακτηρες αυτη, και αιλαμμων εσωθεν, και φοινικες αυτη, εἱς ενθεν και εἱς ενθεν επι τα αιλευ.
και πυλη κατεναντι της πυλης της αυλης της εσωτερας προς νοτον, και διεμετρησε την αυλην απο πυλης επι πυλην, πηχεις ἑκατον το ευρος προς νοτον.
και εισηγαγε με εις την αυλην την εσωτεραν της πυλης της προς νοτον, και διεμετρησε την πυλην κατα τα μετρα ταυτα,
και τα θεε, και τα αιλευ, και τα αιλαμμων κατα τα μετρα ταυτα, και θυριδες αυτη, και τω αιλαμμων κυκλω, πηχεις πεντηκοντα το μηκος αυτης,
και το ευρος πηχεις εικοσιπεντε του αιλαμ εις την αυλην την εξωτεραν, και φοινικες τω αιλευ, και οκτω κλημακτηρες.
και εισηγαγε με εις την πυλην την βλεπουσαν κατα ανατολας, και διεμετρησεν αυτην κατα τα μετρα ταυτα,
και τα θεε, και τα αιλευ, και τα αιλαμμων κατα τα μετρα ταυτα, και θυριδες αυτη και αιλαμμων κυκλω πηχεις πεντηκοντα μηκος αυτης, και ευρος αυτης πηχεις εικοσιπεντε.
και αιλαμμων εις την αυλην την εσωτεραν, και φοινικες επι του αιλευ ενθεν και ενθεν, και οκτω κλημακτηρες αυτη.
και εισηγαγε με εις την πυλην την προς βορῥαν, και διεμετρησε κατα τα μετρα ταυτα,
και τα θεε, και τα αιλευ, και τα αιλαμμων, και θυριδες αυτη κυκλω, και το αιλαμμων αυτης, πηχεις πεντηκοντα μηκος αυτης, και ευρος πηχεις εικοσιπεντε·
και τα αιλαμμων εις την αυλην την εξωτεραν, και φοινικες τω αιλευ ενθεν και ενθεν, και οκτω κλημακτηρες αυτη.
τα παστοφορια αυτης, και τα θυρωματα αυτης, και τα αιλαμμων αυτης επι της πυλης της δευτερας εκρυσις,
ὁπως σφαζωσιν εν αυτη τα ὑπερ ἁμαρτιας, και τα ὑπερ αγνοιας.
και κατα νωτου του ῥυακος των ὁλοκαυτωματων της βλεπουσης προς βορῥαν, δυο τραπεζαι προς ανατολας κατα νωτου της δευτερας, και του αιλαμ της πυλης δυο τραπεζαι κατα ανατολας.
τεσσαρες ενθεν, και τεσσαρες ενθεν κατα νωτου της πυλης, επʼ αυτας σφαζουσι τα θυματα· κατεναντι των οκτω τραπεζων των θυματων.
και τεσσαρες τραπεζαι των ὁλοκαυτωματων λιθιναι λελαξευμεναι, πηχεως και ἡμισους το πλατος, και πηχεων δυο ἡμισους το μηκος, και επι πηχυν το ὑψος· επʼ αυτα επιθησουσι τα σκευη, ἑν οἱς σφαζουσιν εκει τα ὁλοκαυτωματα και τα θυματα.
και παλαιστην ἑξουσι γεισος λελαξευμενον εσωθεν κυκλω, και επι τας τραπεζας επανωθεν στεγας, του καλυπτεσθαι απο του ὑετου, και απο της ξηρασιας.
και εισηγαγε με εις την αυλην την εσωτεραν· και ιδου δυο εξεδραι εν τη αυλη τη εσωτερα, μια κατα νωτου της πυλης της βλεπουσης προς βορῥαν, φερουσα προς νοτον, και μια κατα νωτου της πυλης της προς νοτον, βλεπουσης δε προς βορῥαν.
και ειπε προς με, ἡ εξεδρα αὑτη ἡ βλεπουσα προς νοτον, τοις ἱερευσι τοις φυλασσουσι την φυλακην του οικου,
και ἡ εξεδρα ἡ βλεπουσα προς βορῥαν, τοις ἱερευσι τοις φυλασσουσι την φυλακην του θυσιαστηριου· εκεινοι εισιν οἱ υἱοι σαδδουκ, οἱ εγγιζοντες εκ του λευι προς κυριον, λειτουργειν αυτω.
και διεμετρησε την αυλην, μηκος πηχων ἑκατον, και ευρος πηχεις ἑκατον, επι τα τεσσαρα μερη αυτης, και το θυσιαστηριον απεναντι του οικου.
και εισηγαγε με εις το αιλαμ του οικου· και διεμετρησε το αιλ του αιλαμ πηχων πεντε το πλατος ενθεν, και πηχων πεντε ενθεν, και το ευρος του θυρωματος πηχων δεκατεσσαρων, και επωμιδες της θυρας του αιλαμ πηχων τριων ενθεν, και πηχων τριων ενθεν.
και το μηκος του αιλαμ πηχων εικοσι, και το ευρος πηχων δωδεκα· και επι δεκα αναβαθμων ανεβαινον επʼ αυτο, και στυλοι ησαν επι το αιλαμ, εἱς ενθεν και εἱς ενθεν.
41
και εισηγαγε με εις τον ναον, ὡ διεμετρησε το αιλαμ πηχων ἑξ το πλατος ενθεν,
και πηχων ἑξ το ευρος του αιλαμ ενθεν, και το ευρος του πυλωνος πηχων δεκα, και επωμιδες του πυλωνος πηχων πεντε ενθεν, και πηχων πεντε ενθεν· και διεμετρησε το μηκος αυτου πηχων τεσσαρακοντα, και το ευρος πηχων εικοσι.
και εισηλθεν εις την αυλην την εσωτεραν, και διεμετρησε το αιλ του θυρωματος πηχων δυο, και το θυρωμα πηχων ἑξ, και τας επωμιδας του θυρωματος πηχων ἑπτα ενθεν, και πηχων ἑπτα ενθεν.
και διεμετρησε το μηκος των θυρων πηχων τεσσαρακοντα, και το ευρος πηχων εικοσι, κατα προσωπον του ναου· και ειπε, τουτο το ἁγιον των ἁγιων.
και διεμετρησε τον τοιχον του οικου πηχων ἑξ, και το ευρος της πλευρας πηχων τεσσαρων κυκλοθεν,
και πλευρα πλευρον επι πλευρον τριακοντα τρις δις· και διαστημα εν τω τοιχω του οικου εν τοις πλευροις κυκλω, του ειναι τοις επιλαμβανομενοις ὁραν, ὁπως το παραπαν μη ἁπτωνται των τοιχων του οικου.
και το ευρος της ανωτερας των πλευρων κατα το προσθεμα εκ του τοιχου, προς την ανωτεραν κυκλω του οικου, ὁπως διαπλατυνηται ανωθεν, και εκ των κατωθεν αναβαινωσιν επι τα ὑπερωα, και εκ των γεισων επι τα τριωροφα,
και το θραελ του οικου ὑψος κυκλω διαστημα των πλευρων ισον τω καλαμω πηχων ἑξ· διαστηματα
και ευρος του τοιχου της πλευρας εξωθεν πηχων πεντε, και τα απολοιπα τα αναμεσον των πλευρων του οικου,
και αναμεσον των εξεδρων ευρος πηχων εικοσι, το περιφερες τω οικω κυκλω.
και αἱ θυραι των εξεδρων επι το απολοιπον της θυρας της μιας της προς βορῥαν· και ἡ θυρα ἡ μια προς νοτον· και το ευρος του φωτος του απολοιπου πηχων πεντε πλατος κυκλοθεν.
και το διοριζον κατα προσωπον του απολοιπου, ὡς προς θαλασσαν πηχων ἑβδομηκοντα πλατος, του τοιχου του διοριζοντος πηχων πεντε ευρος κυκλοθεν, και μηκος αυτου πηχων εννενηκοντα.
και διεμετρησε κατεναντι του οικου μηκος πηχων ἑκατον, και τα απολοιπα και τα διοριζοντα, και οἱ τοιχοι αυτων μηκος πηχων ἑκατον.
και το ευρος κατα προσωπον του οικου, και τα απολοιπα κατεναντι πηχων ἑκατον.
και διεμετρησε μηκος του διοριζοντος κατα προσωπον του απολοιπου των κατοπισθεν του οικου εκεινου, και τα απολοιπα ενθεν και ενθεν πηχων ἑκατον το μηκος· και ὁ ναος, και αἱ γωνιαι, και το αιλαμ το εξωτερον, πεφατνωμενα.
και αἱ θυριδες δικτυωται, ὑποφαυσεις κυκλω τοις τρισιν, ὡστε διακυπτειν· και ὁ οικος και τα πλησιον εξυλωμενα κυκλω, και το εδαφος, και εκ του εδαφους ἑως των θυριδων· και αἱ θυριδες αναπτυσσομεναι τρισσως εις το διακυπτειν.
και ἑως πλησιον της εσωτερας και ἑως της εξωτερας, και εφʼ ὁλον τον τοιχον κυκλω εν τω εσωθεν και εν τω εξωθεν,
γεγλυμμενα χερουβιμ, και φοινικες αναμεσον χερουβ και αναμεσον χερουβ· δυο προσωπα τω χερουβ·
προσωπον ανθρωπου προς τον φοινικα ενθεν και ενθεν, και προσωπον λεοντος προς τον φοινικα ενθεν και ενθεν· διαγεγλυμμενος ὁ οικος κυκλοθεν·
εκ του εδαφους ἑως του φατνωματος, τα χερουβιμ και οἱ φοινικες διαγεγλυμμενοι.
και το ἁγιον και ὁ ναος αναπτυσσομενος τετραγωνα, κατα προσωπον των ἁγιων ὁρασις ὡς οψις
θυσιαστηριου ξυλινου, πηχων τριων το ὑψος αυτου, και το μηκος πηχων δυο, και το ευρος πηχων δυο· και κερατα ειχε, και ἡ βασις αυτου και οἱ τοιχοι αυτου ξυλινοι· και ειπε προς με, αὑτη ἡ τραπεζα, ἡ προ προσωπου κυριου.
και δυο θυρωματα τω ναω, και δυο θυρωματα τω ἁγιω,
τοις δυσι θυρωμασι τοις στροφωτοις· δυο θυρωματα τω ἑνι, και δυο θυρωματα τη θυρα τη δευτερα.
και γλυφη επʼ αυτων, και επι τα θυρωματα του ναου χερουβιμ· και φοινικες κατα την γλυφην των ἁγιων, και σπουδαια ξυλα κατα προσωπον του αιλαμ εξωθεν,
και θυριδες κρυπται· και διεμετρησεν ενθεν και ενθεν, εις τα οροφωματα του αιλαμ, και τα πλευρα του οικου εζυγωμενα.
42
και εισηγαγε με εις την αυλην την εσωτεραν κατα ανατολας, κατεναντι της πυλης της προς βορῥαν, και εισηγαγε με· και ιδου εξεδραι πεντε, εχομεναι του απολοιπου, και εχομεναι του διοριζοντος προς βορῥαν,
επι πηχεις ἑκατον μηκος προς βορῥαν, και το πλατος πεντηκοντα,
διαγεγραμμεναι ὁν τροπον αἱ πυλαι της αυλης της εσωτερας, και ὁν τροπον τα περιστυλα της αυλης της εξωτερας εστοιχισμεναι, αντιπροσωποι στοαι τρισσαι.
και κατεναντι των εξεδρων περιπατος πηχων δεκα το πλατος, επι πηχεις ἑκατον το μηκος, και τα θυρωματα αυτων προς βορῥαν,
και οἱ περιπατοι οἱ ὑπερωοι ὡσαυτως· ὁτι εξειχετο το περιστυλον εξ αυτου, εκ του ὑποκατωθεν περιστυλου, και το διαστημα· οὑτως περιστυλον και διαστημα, και οὑτως στοαι δυο.
διοτι τριπλαι ησαν, και στυλους ουκ ειχον καθως οἱ στυλοι των εξωτερων· διατουτο εξειχοντο των ὑποκατωθεν και των μεσων απο της γης.
και φως εξωθεν, ὁν τροπον αἱ εξεδραι της αυλης της εξωτερας, αἱ βλεπουσαι απεναντι των εξεδρων των προς βορῥαν, μηκος πηχων πεντηκοντα.
ὁτι το μηκος των εξεδρων των βλεπουσων εις την αυλην την εξωτεραν, ην πηχων πεντηκοντα, και αὑται εισιν αἱ αντιπροσωποι ταυταις· το παν πηχων ἑκατον.
και αἱ θυραι των εξεδρων τουτων της εισοδου της προς ανατολας, του εισπορευεσθαι διʼ αυτων εκ της αυλης της εξωτερας,
κατα το φως του εν αρχη περιπατου, και τα προς νοτον κατα προσωπον του νοτου κατα προσωπον του απολοιπου, και κατα προσωπον του διοριζοντος, και αἱ εξεδραι.
και ὁ περιπατος κατα προσωπον αυτων, κατα τα μετρα εξεδρων των προς βορῥαν, και κατα το μηκος αυτων, και κατα το ευρος αυτων, και κατα πασας τας εξοδους αυτων, και κατα πασας τας επιστροφας αυτων, και κατα τα φωτα αυτων, και κατα τα θυρωματα αυτων,
των εξεδρων των προς νοτον, και κατα τα θυρωματα απʼ αρχης του περιπατου, ὡς επι φως διαστμηατος καλαμου, και κατα ανατολας του εισπορευεσθαι διʼ αυτων.
και ειπε προς με, αἱ εξεδραι αἱ προς βορῥαν, και αἱ εξεδραι αἱ προς νοτον, ουσαι κατα προσωπον των διαστηματων, αὑται εισιν αἱ εξεδραι του ἁγιου, εν αἱς φαγονται εκει οἱ ἱερεις υἱοι σαδδουκ, οἱ εγγιζοντες προς κυριον, τα ἁγια των ἁγιων, και εκει θησουσι τα ἁγια των ἁγιων, και την θυσιαν, και τα περι ἁμαρτιας, και τα περι αγνοιας, διοτι ὁ τοπος ἁγιος.
ουκ εισελευσονται εκει παρεξ των ἱερεων, ουκ εξελευσονται εκ του ἁγιου εις την αυλην την εξωτεραν, ὁπως διαπαντος ἁγιοι ωσιν οἱ προσαγοντες, και μη ἁπτωνται του στολισμου αυτων, εν οἱς λειτουργουσιν εν αυτοις, διοτι ἁγια εστι· και ενδυσονται ἱματια ἑτερα, ὁταν ἁπτωνται του λαου.
και συνετελεσθη ἡ διαμετρησις του οικου εσωθεν· και εξηγαγε με καθʼ ὁδον της πυλης της βλεπουσης προς ανατολας, και διεμετρησε το ὑποδειγμα του οικου κυκλοθεν εν διαταξει.
και εστη κατα νωτου της πυλης της βλεπουσης κατα ανατολας, και διεμετρησε πεντακοσιους εν τω καλαμω του μετρου.
και επεστρεψε προς βορῥαν, και διεμετρησε το κατα προσωπον του βορῥα, πηχεις πεντακοσιους εν τω καλαμω του μετρου.
και επεστρεψε προς θαλασσαν, και διεμετρησε το κατα προσωπον θαλασσης, πεντακοσιους εν τω καλαμω του μετρου.
και επεστρεψε προς νοτον, και διεμετρησε κατεναντι του νοτου, πεντακοσιους εν τω καλαμω του μετρου,
τα τεσσαρα μερη του αυτου καλαμου· και διεταξεν αυτον, και περιβολον αυτων κυκλω, πεντακοσιων προς ανατολας, και πεντακοσιων πηχων ευρος, του διαστελλειν αναμεσον των ἁγιων, και αναμεσον του προτειχισματος, του εν διαταξει του οικου.
43
και ηγαγε με επι την πυλην την βλεπουσαν κατα ανατολας, και εξηγαγε με.
και ιδου δοξα θεου ισραηλ ηρχετο κατα την ὁδον την προς ανατολας, και φωνη της παρεμβολης, ὡς φωνη διπλασιαζοντων πολλων· και ἡ γη εξελαμπεν ὡς φεγγος απο της δοξης κυκλοθεν.
και ἡ ὁρασις ἡν ιδον, κατα την ὁρασιν ἡν ιδον, ὁτε εισεπορευομην του χρισαι την πολιν· και ἡ ὁρασις του ἁρματος οὑ ιδον, κατα την ὁρασιν ἡν ιδον επι του ποταμου του χοβαρ· και πιπτω επι προσωπον μου.
και δοξα κυριου εισηλθεν εις τον οικον, κατα την ὁδον της πυλης της βλεπουσης κατα ανατολας.
και ανελαβε με πνευμα, και εισηγαγε με εις την αυλην την εσωτεραν· και ιδου πληρης δοξης ὁ κυριου οικος.
και εστην, και ιδου φωνη εκ του οικου λαλουντος προς με, και ὁ ανηρ εἱστηκει εχομενος μου,
και ειπε προς με,
εν τω τιθεναι αυτους το προθυρον μου εν τοις προθυροις αυτων, και τας φλιας μου εχομενας των φλιων αυτων· και εδωκαν τον τοιχον μου ὡς συνεχομενον εμου και αυτων, και εβεβηλωσαν το ονομα το ἁγιον μου εν ταις ανομιαις αυτων αἱς εποιουν· και εξετριψα αυτους εν θυμω μου, και εν φονω.
και νυν απωσασθωσαν την πορνειαν αυτων, και τους φονους των ἡγουμενων αυτων απʼ εμου, και κατασκηνωσω εν μεσω αυτων τον αιωνα.
και συ, υἱε ανθρωπου, δειξον τω οικω ισραηλ τον οικον· και κοπασουσιν απο των ἁμαρτιων αυτων· και την ὁρασιν αυτου, και την διαταξιν αυτου.
και αυτοι ληψονται την κολασιν αυτων περι παντων ὡν εποιησαν· και διαγραψεις τον οικον, και τας εξοδους αυτου, και την ὑποστασιν αυτου, και παντα τα προσταγματα αυτου, και παντα τα νομιμα αυτου γνωριεις αυτοις, και διαγραψεις εναντιον αυτων· και φυλαξονται παντα τα δικαιωματα μου, και παντα τα προσταγματα μου, και ποιησουσιν αυτα.
και την διαγραφην του οικου επι της κορυφης του ορους, παντα τα ὁρια αυτου κυκλοθεν ἁγια ἁγιων.
και ταυτα τα μετρα του θυσιαστηριου εν πηχει του πηχεως, και παλαιστης, κολπωμα βαθους επι πηχυν, και πηχυς το ευρος, και γεισος επι το χειλος αυτου κυκλοθεν, σπιθαμης· και τουτο το ὑψος του θυσιαστηριου
εκ βαθους της αρχης του κοιλωματος αυτου, προς το ἱλαστηριον το μεγα τουτο, ὑποκατωθεν πηχων δυο, και το ευρος πηχεος· και απο του ἱλαστηριου του μικρου επι το ἱλαστηριον το μεγα, πηχεις τεσσαρες, και ευρος πηχυς.
και το αριηλ πηχων τεσσαρων, και απο του αριηλ, και ὑπερανω των κερατων πηχυς.
και το αριηλ πηχων δωδεκα μηκους, επι πηχεις δωδεκα, τετραγωνον επι τα τεσσαρα μερη αυτου.
και το ἱλαστηριον πηχων δεκατεσσαρων το μηκος, επι πηχεις δεκατεσσαρας το ευρος επι τεσσαρα μερη αυτου, και το γεισος αυτω κυκλοθεν κυκλουμενον αυτω ἡμισυ πηχεως· και το κυκλωμα αυτου πηχυς κυκλοθεν, και οἱ κλημακτηρες αυτου βλεποντες κατα ανατολας.
και ειπε προς με, υἱε ανθρωπου, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, ταυτα τα προσταγματα του θυσιαστηριου εν ἡμερα ποιησεως αυτου, του αναφερειν επʼ αυτου ὁλοκαυτωματα, και προσχεειν προς αυτο αἱμα.
και δωσεις τοις ἱερευσι τοις λευιταις τοις εκ του σπερματος σαδδουκ τοις εγγιζουσι προς με, λεγει κυριος ὁ θεος, του λειτουργειν μοι μοσχον εκ βοων περι ἁμαρτιας.
και ληψονται εκ του αἱματος αυτου, και επιθησουσιν επι τα τεσσαρα κερατα του θυσιαστηριου, και επι τας τεσσαρας γωνιας του ἱλαστηριου και επι την βασιν κυκλω, και εξιλασονται αυτο.
και ληψονται τον μοσχον τον περι ἁμαρτιας, και κατακαυθησεται εν τω αποκεχωρισμενω του οικου, εξωθεν των ἁγιων.
και τη ἡμερα τη δευτερα ληψονται εριφους δυο αιγων αμωμους ὑπερ ἁμαρτιας, και εξιλασονται το θυσιαστηριον, καθοτι εξιλασαντο εν τω μοσχω.
και μετα το συντελεσαι τον εξιλασμον, προσοισουσι μοσχον εκ βοων αμωμον, και κριον εκ προβατων αμωμον,
και προσοισετε εναντιον κυριου· και επιρῥιψουσιν οἱ ἱερεις επʼ αυτα ἁλα, και ανοισουσιν αυτα ὁλοκαυτωματα τω κυριω.
ἑπτα ἡμερας ποιησεις εριφον ὑπερ ἁμαρτιας καθʼ ἡμεραν, και μοσχον εκ βοων, και κριον εκ προβατων, αμωμα ποιησουσιν
ἑπτα ἡμερας· και εξιλασονται το θυσιαστηριον, και καθαριουσιν αυτο· και πλησουσι χειρας αυτων.
και εσται απο της ἡμερας της ογδοης και επεκεινα, ποιησουσιν οἱ ἱερεις επι το θυσιαστηριον τα ὁλοκαυτωματα ὑμων, και τα του σωτηριου ὑμων, και προσδεξομαι ὑμας, λεγει κυριος.
44
και επεστρεψε με κατα την ὁδον της πυλης των ἁγιων της εξωτερας της βλεπουσης κατα ανατολας· και αὑτη ην κεκλεισμενη.
και ειπε κυριος προς με, ἡ πυλη αὑτη κεκλεισμενη εσται, ουκ ανοιχθησεται, και ουδεις μη διελθη διʼ αυτης· ὁτι κυριος ὁ θεος ισραηλ εισελευσεται διʼ αυτης, και εσται κεκλεισμενη.
διοτι ὁ ἡγουμενος οὑτος καθησεται εν αυτη, του φαγειν αρτον εναντιον κυριου· κατα την ὁδον αιλαμ της πυλης εισελευσεται, και κατα την ὁδον αυτου εξελευσεται.
και εισηγαγε με κατα την ὁδον της πυλης της προς βορῥαν, κατεναντι του οικου· και ιδον, και ιδου πληρης δοξης ὁ οικος του κυριου· και πιπτω επι προσωπον μου.
και ειπε κυριος προς με, υἱε ανθρωπου, ταξον εις την καρδιαν σου, και ιδε τοις οφθαλμοις, και τοις ωσι σου ακουε παντα ὁσα εγω λαλω μετα σου, κατα παντα τα προσταγματα του οικου κυριου, και παντα τα νομιμα αυτου· και ταξεις την καρδιαν σου εις την εισοδον του οικου, κατα πασας τας εξοδους αυτου, εν πασι τοις ἁγιοις.
και ερεις προς τον οικον τον παραπικραινοντα, προς τον οικον του ισραηλ, ταδε λεγει κυριος ὁ θεος, ἱκανουσθω ὑμιν απο πασων των ανομιων ὑμων, οικος ισραηλ,
του εισαγαγειν ὑμας υἱους αλλογενεις, απεριτμητους καρδια· και απεριτμητους σαρκι, του γινεσθαι εν τοις ἁγιοις μου, και βεβηλουν αυτα, εν τω προσφερειν ὑμας αρτους, σαρκας, και αἱμα· και παρεβαινετε την διαθηκην μου εν πασαις ταις ανομιαις ὑμων,
και διεταξατε του φυλασσειν φυλακας εν τοις ἁγιοις μου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος, πας υἱος αλλογενης απεριτμητος καρδια, και απεριτμητος σαρκι, ουκ εισελευσεται εις τα ἁγια μου εν πασιν υἱοις αλλογενων, των οντων εν μεσω οικου ισραηλ·
αλλʼ η οἱ λευιται, οἱτινες αφηλαντο απʼ εμου εν τω πλανασθαι τον ισραηλ απʼ εμου κατοπισθεν των ενθυμηματων αυτων· και ληψονται αδικιαν αυτων,
και εσονται εν τοις ἁγιοις μου λειτουργουντες, θυρωροι επι των πυλων του οικου, και λειτουργουντες τω οικω· οὑτοι σφαξουσι τας θυσιας και τα ὁλοκαυτωματα τω λαω, και οὑτοι στησονται εναντιον του λαου, του λειτουργειν αυτοις.
ανθʼ ὡν ελειτουργουν αυτοις προ προσωπου των ειδωλων αυτων· και εγενετο τω οικω ισραηλ εις κολασιν αδικιας· ἑνεκα τουτου ηρα την χειρα μου επʼ αυτους, λεγει κυριος ὁ θεος,
και ουκ εγγιουσι προς με του ἱερατευειν μοι, ουδε του προσαγειν προς τα ἁγια υἱων του ισραηλ, ουδε προς τα ἁγια των ἁγιων μου· και ληψονται ατιμιαν αυτων εν τη πλανησει ἡ επλανηθησαν.
καταξουσιν αυτους φυλασσειν φυλακας του οικου εις παντα τα εργα αυτου, και εις παντα ὁσα αν ποιησωσιν.
οἱ ἱερεις οἱ λευιται, οἱ υἱοι του σαδδουκ, οἱτινες εφυλαξαντο τας φυλακας των ἁγιων μου, εν τω πλανασθαι οικον ισραηλ απʼ εμου, οὑτοι προσαξουσι προς με, του λειτουργειν μοι, και στησονται προ προσωπου μου, του προσφερειν μοι θυσιαν, στεαρ και αἱμα, λεγει κυριος ὁ θεος.
οὑτοι εισελευσονται εις τα ἁγια μου, και οὑτοι προσελευσονται προς την τραπεζαν μου, του λειτουργειν μοι, και φυλαξουσι τας φυλακας μου.
και εσται εν τω εισπορευεσθαι αυτους τας πυλας της αυλης της εσωτερας, στολας λινας ενδυσονται, και ουκ ενδυσονται ερια εν τω λειτουργειν αυτους απο της πυλης της εσωτερας αυλης.
και κιδαρεις λινας ἑξουσιν επι ταις κεφαλαις αυτων, και περισκελη λινα ἑξουσιν επι τας οσφυας αυτων, και ου περιζωσονται βια.
και εν τω εκπορευεσθαι αυτους εις την αυλην την εξωτεραν προς τον λαον, εκδυσονται τας στολας αυτων, εν αἱς αυτοι λειτουργουσιν εν αυταις· και θησουσιν αυτας εν ταις εξεδραις των ἁγιων, και ενδυσονται στολας ἑτερας, και ου μη ἁγιασωσι τον λαον εν ταις στολαις αυτων.
και τας κεφαλας αυτων ου ξυρησονται, και τας κομας αυτων ου ψιλωσουσι, καλυπτοντε καλυψουσιν τας κεφαλας αυτων.
και οινον ου μη πιωσι πας ἱερευς, εν τω εισπορευεσθαι αυτους εις την αυλην την εσωτεραν.
και χηραν και εκβεβλημενην ου ληψονται ἑαυτοις εις γυναικα, αλλʼ η παρθενον εκ του σπερματος ισραηλ· και χηρα εαν γενηται εξ ἱερεως, ληψονται.
και τον λαον μου διδαξουσιν αναμεσον ἁγιου και βεβηλου, και αναμεσον ακαθαρτου και καθαρου γνωριουσιν αυτοις.
και επι κρισιν αἱματος οὑτοι επιστησονται του διακρινειν· τα δικαιωματα μου δικαιωσουσι, και τα κριματα μου κρινουσι, και τα νομιμα μου και τα προσταγματα μου εν πασαις ταις ἑορταις μου φυλαξονται, και τα σαββατα μου ἁγιασουσι.
και επι ψυχην ανθρωπου ουκ εισελευσονται του μιανθηναι, αλλʼ η επι πατρι, και επι μητρι, και επι υἱω, και επι θυγατρι, και επι αδελφω, και επι αδελφη αυτου, ἡ ου γεγονεν ανδρι, μιανθησεται.
και μετα το καθαρισθηναι αυτον, ἑπτα ἡμερας εξαριθμηση αυτω.
και ἡ αν ἡμερα εισπορευωνται εις την αυλην την εσωτεραν του λειτουργειν εν τω ἁγιω, προσοισουσιν ἱλασμον, λεγει κυριος ὁ θεος·
και εσται αυτοις εις κληρονομιαν· εγω κληρονομια αυτοις, και κατασχεσις αυτοις ου δοθησεται εν τοις υἱοις ισραηλ, ὁτι εγω κατασχεσις αυτων.
και τας θυσιας, και τα ὑπερ ἁμαρτιας, και τα ὑπερ αγνοιας, οὑτοι φαγονται· και παν αφορισμα εν τω ισραηλ αυτοις εσται,
απαρχαι παντων, και τα πρωτοτοκα παντων, και τα αφαιρεματα παντα· εκ παντων των απαρχων ὑμων, τοις ἱερευσιν εσται· και τα πρωτογεννηματα ὑμων δωσετε τω ἱερει, του θειναι ευλογιας ὑμων επι τους οικους ὑμων.
και παν θνησιμαιον και θηριαλωτον εκ των πετεινων, και εκ των κτηνων, ου φαγονται οἱ ἱερεις.
45
και εν τω καταμετρεισθαι ὑμας την γην εν κληρονομια, αφοριειτε απαρχην τω κυριω, ἁγιον απο της γης πεντε και εικοσι χιλιαδας μηκος, και ευρος εικοσι χιλιαδας, ἁγιον εσται εν πασι τοις ὁριοις αυτου κυκλοθεν.
και εσται εκ τουτου ἁγιασματα, πεντακοσιοι επι πεντακοσιους, τετραγωνον κυκλοθεν, και πεντηκοντα πηχεις διαστημα αυτων κυκλοθεν.
και εκ ταυτης της διαμετρησεως διαμετρησεις μηκος πεντε και εικοσι χιλιαδας, και ευρος εικοσι χιλιαδας· και εν αυτη εσται ἁγια των ἁγιων·
απο της γης εσται τοις ἱερευσι τοις λειτουργουσιν εν τω ἁγιω, και εσται τοις εγγιζουσι λειτουργειν τω κυριω· και εσται αυτοις τοπος εις οικους αφωρισμενους τω ἁγιασμω αυτων,
εικοσι και πεντε χιλιαδας μηκος, και ευρος εικοσι χιλιαδες· και τοις λευιταις τοις λειτουργουσι τω οικω, αυτοις εις κατασχεσιν πολεις του κατοικειν.
και την κατασχεσιν της πολεως δωσεις πεντε χιλιαδας ευρος, και μηκος πεντε και εικοσι χιλιαδας, ὁν τροπον ἡ απαρχη των ἁγιων παντι οικω ισραηλ εσονται.
και τω ἡγουμενω εκ τουτου, και απο τουτου εις τας απαρχας των ἁγιων, εις κατασχεσιν της πολεως, κατα προσωπον των απαρχων των ἁγιων, και κατα προσωπον της κατασχεσεως της πολεως τα προς θαλασσαν, και απο των προς θαλασσαν προς ανατολας· και το μηκος ὡς μια των μεριδων απο των ὁριων των προς θαλασσαν, και το μηκος, επι τα ὁρια τα προς ανατολας της γης.
και εσται αυτω εις κατασχεσιν εν τω ισραηλ, και ου καταδυναστευσουσιν ουκετι οἱ αφηγουμενοι του ισραηλ τον λαον μου, και την γην κατακληρονομησουσιν οικος ισραηλ κατα φυλας αυτων.
ταδε λεγει κυριος θεος, ἱκανουσθω ὑμιν οἱ αφηγουμενοι του ισραηλ, αδικιαν και ταλαιπωριαν αφελεσθε, κριμα και δικαιοσυνην ποιησατε· εξαρατε καταδυναστειαν απο του λαου μου, λεγει κυριος θεος.
ζυγος δικαιος, και μετρον δικαιον, και χοινιξ δικαια εσται ὑμιν του μετρου,
και ἡ χοινιξ ὁμοιως μια εσται του λαμβανειν· το δεκατον του γομορ, χοινιξ, και το δεκατον του γομορ, προς το γομορ εσται το ισον.
και τα σταθμια, εικοσι οβολοι, πεντε σικλοι, πεντε και σικλοι δεκα, και πεντηκοντα σικλοι ἡ μνα εσται ὑμιν.
και αὑτη ἡ απαρχη ἡν αφοριειτε, ἑκτον μετροο απο του γυμορ του πυρου, και το ἑκτον αυτου του οιφι απο του κορου των κριθων.
και το προσταγμα του ελαιου κοτυλην ελαιου απο δεκα κοτυλων, ὁτι αἱ δεκα κοτυλαι εισι γομορ.
και προβατον απο των προβατων απο δεκα αφαιρεμα εκ πασων των πατριων του ισραηλ, εις θυσιας, και εις ὁλοκαυτωματα, και εις σωτηριου, του εξιλασκεσθαι περι ὑμων, λεγει κυριος θεος.
και πας ὁ λαος δωσει την απαρχην ταυτην τω αφηγουμενω του ισραηλ.
και δια του αφηγουμενου εσται τα ὁλοκαυτωματα, και αἱ θυσιαι, και αἱ σπονδαι εν ταις ἑορταις, και εν ταις νουμηνιαις, και εν τοις σαββατοις, και εν πασαις ταις ἑορταις οικου ισραηλ· αυτος ποιησει τα ὑπερ ἁμαρτιας, και την θυσιαν, και τα ὁλοκαυτωματα, και τα του σωτηριου, του εξιλασκεσθαι ὑπερ του οικου ισραηλ.
ταδε λεγει κυριος θεος, εν τω πρωτω μηνι, μια του μηνος, λημψεσθε μοσχον εκ βοων αμωμον, του εξιλασασθαι το ἁγιον.
και ληψεται ὁ ἱερευς απο του αἱματος του εξιλασμου, και δωσει επι τας φλιας του οικου, και επι τας τεσσαρας γωνιας του ἱερου, και επι το θυσιαστηριον, και επι τας φλιας της πυλης της αυλης της εσωτερας.
και οὑτως ποιησεις εν τω μηνι τω ἑβδομω· μια του μηνος ληψη παρʼ ἑκαστου απομοιραν· και εξιλασεσθε τον οικον.
και εν τω πρωτω, τεσσαρεσκαιδεκατη του μηνος εσται ὑμιν το πασχα ἑορτη· ἑπτα ἡμερας αζυμα εδεσθε.
και ποιησει ὁ αφηγουμενος εν εκεινη τη ἡμερα ὑπερ αυτου, και του οικου, και ὑπερ παντος του λαου της γης, μοσχον ὑπερ ἁμαρτιας.
και τας ἑπτα ἡμερας της ἑορτης ποιησει ὁλοκαυτωματα τω κυριω ἑπτα μοσχους και ἑπτα κριους αμωμους καθʼ ἡμεραν, τας ἑπτα ἡμερας, και ὑπερ ἁμαρτιας εριφον αιγων καθʼ ἡμεραν, και θυσιαν.
και πεμμα τω μοσχω, και πεμματα τω κριω ποιησεις, και ελαιου το ειν τω πεμματι.
και εν τω ἑβδομω μηνι, πεντεκαιδεκατη του μηνος, εν τη ἑορτη ποιησεις κατα τα αυτα, ἑπτα ἡμερας, καθως τα ὑπερ της ἁμαρτιας, και καθως τα ὁλοκαυτωματα, και καθως το μαναα, και καθως το ελαιον.
46
ταδε λεγει κυριος θεος, ἡ πυλη ἡ εν τη αυλη τη εσωτερα, ἡ βλεπουσα προς ανατολας, εσται κεκλεισμενη ἑξ ἡμερας τας ενεργους· εν τη ἡμερα των σαββατων ανοιχθη, και εν τη ἡμερα της νουμηνιας ανοιχθησεται.
και εισελευσεται ὁ αφηγουμενος κατα την ὁδον του αιλαμ της πυλης της εσωθεν, και στησεται επι τα προθυρα της πυλης, και ποιησουσιν οἱ ἱερεις τα ὁλοκαυτωματα αυτου, και τα του σωτηριου αυτου.
και προσκυνησει ἡ λαος της γης κατα τα προθυρα της πυλης εκεινης, και εν τοις σαββατοις, και εν ταις νουμηνιαις, εναντιον κυριου.
και τα ὁλοκαυτωματα προσοισει ὁ αφηγουμενος τω κυριω εν τη ἡμερα των σαββατων, ἑξ αμνους αμωμους, και κριον αμωμον,
και μαναα, πεμμα τω κριω, και τοις αμνοις θυσιαν, δομα χειρος αυτου, και ελαιου το ειν τω πεμματι.
και εν τη ἡμερα της νουμηνιας μοσχον αμωμον, και ἑξ αμνους, και κριος αμωμος εσται,
και πεμμα τω κριω, και πεμμα τω μοσχω εσται μαναα, και τοις αμνοις, καθως αν εκποιη ἡ χειρ αυτου, και ελαιου το ειν τω πεμματι.
και εν τω εισπορευεσθαι τον αφηγουμενον, κατα την ὁδον του αιλαμ της πυλης εισελευσεται, και κατα την ὁδον της πυλης εξελευσεται.
και ὁταν εισπορευηται ὁ λαος της γης εναντιον κυριου εν ταις ἑορταις, ὁ εισπορευομενος κατα την ὁδον της πυλης της βλεπουσης προς βορῥαν προσκυνειν, εξελευσεται κατα την ὁδον της πυλης της προς νοτον· και ὁ εισπορευομενος κατα την ὁδον της πυλης της προς νοτον, εξελευσεται κατα την ὁδον της πυλης της προς βορῥαν· ουκ αναστρεψει κατα την πυλην εις ἡν εισεληλυθεν, αλλʼ η κατʼ ευθυ αυτης εξελευσεται.
και ὁ αφηγουμενος εν μεσω αυτων, εν τω εισπορευεσθαι αυτους εισελευσεται μετʼ αυτων, και εν τω εκπορευεσθαι αυτους εξελευσεται.
και εν ταις ἑορταις και εν ταις πανηγυρεσιν εσται το μαναα πεμμα τω μοσχω, και πεμμα τω κριω, και τοις, αμνοις καθως αν εκποιη ἡ χειρ αυτου, και ελαιου το ειν τω πεμματι.
εαν δε ποιηση ὁ αφηγουμενος ὁμολογιαν ὁλοκαυτωμα σωτηριου τω κυριω, και ανοιξεη ἑαυτω την πυλην την βλεπουσαν κατα ανατολας, και ποιηση το ὁλοκαυτωμα αυτου, και τα του σωτηριου αυτου, ὁν τροπον ποιει εν τη ἡμερα των σαββατων· και εξελευσεται, και κλεισει τας θυρας μετα το εξελθειν αυτον·
και αμνον ενιαυσιον αμωμον ποιησει εις ὁλοκαυτωμα καθʼ ἡμεραν τω κυριω, πρωι ποιησει αυτον·
και μαναα ποιησει επʼ αυτω τοπρωι, ἑκτον του μετρου, και ελαιου τριτον του ειν του αναμιξαι την σεμιδαλιν μαναα τω κυριω, προσταγμα διαπαντος.
ποιησετε τον αμνον, και το μαναα, και το ελαιον ποιησετε τοπρωι, ὁλοκαυτωμα διαπαντος.
ταδε λεγει κυριος θεος, εαν δω ὁ αφηγουμενος δομα ἑνι εκ των υἱων αυτου εκ της κληρονομιας αυτου, τουτο τοις υἱοις αυτου εσται κατασχεσις κληρονομια·
εαν δε δω δομα ἑνι των παιδων αυτου, και εσται αυτω ἑως του ετους της αφεσεως, και αποδωσει τω αφηγουμενω· πλην της κληρονομιας των υἱων αυτου αυτοις εσται.
και ου μη λαβη ὁ αφηγουμενος εκ της κληρονομιας του λαου, καταδυναστευσαι αυτους, εκ της κατασχεσεως αυτου κατακληρονομησει τοις υἱοις αυτου, ὁπως μη διασκορπιζηται ὁ λαος μου, ἑκαστος εκ της κατασχεσεως αυτου.
και εισηγαγε με εις την εισοδον της κατα νωτου της πυλης, εις την εξεδραν των ἁγιων των ἱερεων, την βλεπουσαν προς βορῥαν· και ιδου εκει τοπος κεχωρισμενος.
και ειπε προς με, οὑτος ὁ τοπος εστιν, οὑ ἑψησουσιν εκει οἱ ἱερεις τα ὑπερ αγνοιας και τα ὑπερ ἁμαρτιας, και εκει πεψουσι το μαναα το παραπαν, του μη εκφερειν εις την αυλην την εξωτεραν, του ἁγιαζειν τον λαον.
και εξηγαγε με εις την αυλην την εξωτεραν, και περιηγαγε με επι τα τεσσαρα μερη της αυλης· και ιδου αυλη κατα τα κλιτη της αυλης,
κατα το κλιτος αυλη, αυλη επι τα τεσσαρα, και της αυλης αυλη μικρα μηκους πηχων τεσσαρακοντα, και ευρος πηχων τριακοντα, μετρον ἑν ταις τεσσαρσι.
και εξεδραι κυκλω εν αυταις, κυκλω ταις τεσσαρσι· και μαγειρεια γεγονοτα ὑποκατω των εξεδρων κυκλω.
και ειπε προς με, οὑτοι οἱ οικοι των μαγειρων, οὑ ἑψησουσιν εκει οἱ λειτουργουντες τω οικω τα θυματα του λαου.
47
και εισηγαγε με επι τα προθυρα του οικου· και ιδου ὑδωρ εξεπορευετο ὑποκατωθεν του αιθριου κατα ανατολας, ὁτι το προσωπον του οικου εβλεπε κατα ανατολας, και το ὑδωρ κατεβαινεν απο του κλιτους του δεξιου, απο νοτου επι το θυσιαστηριον.
και εξηγαγε με κατα την ὁδον της πυλης της προς βορῥαν, και περιηγαγε με την ὁδον εξωθεν προς την πυλην της αυλης της βλεπουσης κατα ανατολας· και ιδου το ὑδωρ κατεφερετο απο του κλιτους του δεξιου,
καθως εξοδος ανδρος εξεναντιας· και μετρον εν τη χειρι αυτου· και διεμετρησε χιλιους εν τω μετρω, και διηλθεν εν τω ὑδατι ὑδωρ αφεσεως·
και διεμετρησε χιλιους, και διηλθεν εν τω ὑδατι ὑδωρ ἑως των μηρων· και διεμετρησε χιλιους, και διηλθεν ὑδωρ ἑως οσφυος.
και διεμετρησε χιλιους, και ουκ ηδυνατο διελθειν, ὁτι εξυβριζεν ὡς χειμαρῥου ὁν ου διαβησονται.
και ειπε προς με, ἑωρακας υἱε ανθρωπου; και ηγαγε με, και επεστρεψε με επι το χειλος του ποταμου,
εν τη επιστροφη μου· και ιδου επι του χειλους του ποταμου δενδρα πολλα σφοδρα ενθεν και ενθεν.
και ειπε προν με, το ὑδωρ τουτο το εκπορευομενον εις την γαλιλαιαν την προς ανατολας, και κατεβαινεν επι την αραβιαν, και ηρχετο ἑως επι την θαλασσαν επι το ὑδωρ της διεκβολης, και ὑγιασει τα ὑδατα·
και εσται πασα ψυχη των ζωων των εκζεοντων, επι παντα εφʼ ἁ αν επελθη εκει ὁ ποταμος, ζησεται· και εσται εκει ιχθυς πολυς σφοδρα, ὁτι ἡκει εκει το ὑδωρ τουτο, και ὑγιασει, και ζησεται, παν εφʼ ὁ αν ελθη ὁ ποταμος εκει, ζησεται.
και στησονται εκει ἁλιεις απο ινγαδειν ἑως εναγαλλειμ· ψυγμος σαγηνων εσται, καθʼ ἑαυτην εσται· και οἱ ιχθυες αυτης, ὡς οἱ ιχθυες της θαλασσης της μεγαλης, πληθος πολυ σφοδρα.
και εν τη διεκβολη αυτου, και εν τη επιστροφη αυτου, και εν τη ὑπεραρσει αυτου, ου μη ὑγιασωσιν, εις ἁλας δεδονται.
και επι του ποταμου αναβησεται, επι του χειλους αυτου ενθεν και ενθεν, παν ξυλον βρωσιμον, ου μη παλαιωθη επʼ αυτου, ουδε μη εκλειπη ὁ καρπος αυτου, της καινοτητος αυτου πρωτοβολησει, ὁτι τα ὑδατα αυτων εκ των ἁγιων ταυτα εκπορευεται, και εσται ὁ καρπος αυτων εις βρωσιν, και αναβασις αυτων εις ὑγιειαν.
ταδε λεγει κυριος θεος, ταυτα τα ὁρια κατακληρονομησετε της γης, ταις δωδεκα φυλαις των υἱων ισραηλ προσθεσις σχοινισματος.
και κατακληρονομησετε αυτην ἑκαστος καθως ὁ αδελφος αυτου, εις ἡν ηρα την χειρα μου, του δουναι τοις πατρασιν αυτων, και πεσειται ἡ γη αὑτη ὑμιν εν κληρονομια.
και ταυτα τα ὁρια της γης της προς βορῥαν, απο θαλασσης της μεγαλης της καταβαινουσης, και περισχιζουσης της εισοδου, ημασελδαμ,
μααβθηρας ἑβραμηλιαμ αναμεσον ὁριων δαμασκου και αναμεσον ὁριων ημαθει, αυλη του σαυναν, αἱ εισιν επανω των ὁριων αυρανιτιδος.
ταυτα τα ὁρια απο της θαλασσης, απο της αυλης του αιναν, ὁρια δαμασκου, και τα προς βορῥαν,
και τα προς ανατολας αναμεσον της λωρανιτιδος, και αναμεσον δαμασκου, και αναμεσον της γαλααδιτιδος, και αναμεσον της γης του ισραηλ, ὁ ιορδανης διοριζει επι την θαλασσαν, την προς ανατολας φοινικωνος· ταυτα τα προς ανατολας.
και τα προς νοτον και λιβα απο θαιμαν και φοινικωνος, ἑως ὑδατος μαριμωθ καδημ, παρεκτεινον επι την θαλασσαν την μεγαλην·
τουτο το μερος νοτος και λιψ. τουτο το μερος της θαλασσης της μεγαλης ὁριζει, ἑως κατεναντι της εισοδου ημαθ, ἑως εισοδου αυτου· ταυτα εστι τα προς θαλασσαν ημαθ.
και διαμερισετε την γην ταυτην αυτοις, ταις φυλαις του ισραηλ.
βαλειτε αυτην εν κληρω, ὑμιν και τοις προσηλυτοις τοις παροικουσιν εν μεσω ὑμων, οἱτινες εγεννησαν υἱους εν μεσω ὑμων, και εσονται ὑμων ὡς αυτοχθονες εν τοις υἱοις του ισραηλ· μεθʼ ὑμων φαγονται εν κληρονομια εν μεσω των φυλων του ισραηλ,
και εσονται εν φυλη προσηλυτων εν τοις προσηλυτοις τοις μετʼ αυτων· εκει δωσετε κληρονομιαν αυτοις, λεγει κυριος θεος.
48
και ταυτα τα ονοματα των φυλων απο της αρχης της προς βορῥαν, κατα το μερος της καταβασεως του περισχιζοντος επι την εισοδον της ημαθ αυλης του αιλαμ, ὁριον δαμασκου προς βορῥαν κατα μερος ημαθ αυλης· και εσται αυτοις τα προς ανατολας ἑως προς θαλασσαν, δαν, μια.
και απο των ὁριων του δαν τα προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, ασσηρ, μια.
και απο των ὁριων ασσηρ, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, νεφθαλειμ, μια.
και απο των ὁριων νεφθαλειμ, απο ανατολων, ἑως των προς θαλασσαν, μανασση, μια·
και απο των ὁριων μανασση, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, εφραιμ, μια.
και απο των ὁριων εφραιμ, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, ῥουβην, μια.
και απο των ὁριων ῥουβην απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, ιουδα, μια.
και απο των ὁριων ιουδα, απο των προς ανατολας, εσται ἡ απαρχη του αφορισμου πεντε και εικοσι χιλιαδες ευρος, και μηκος, καθως μια των μεριδων απο των προς ανατολας, και ἑως των προς θαλασσαν· και εσται το ἁγιον εν μεσω αυτων.
απαρχην, ἡν αφοριουσι τω κυριω, μηκος πεντε και εικοσι χιλιαδες, και ευρος εικοσι πεντε χιλιαδες.
τουτων εσται ἡ απαρχη των ἁγιων τοις ἱερευσιν προς βορῥαν, πεντε και εικοσι χιλιαδες· και προς θαλασσαν, δεκα χιλιαδες· και προς νοτον, εικοσι και πεντε χιλιαδες· και το ορος των ἁγιων εσται εν μεσω αυτου
τοις ἱερευσι, τοις ἡγιασμενοις υἱοις σαδδουκ, τοις φυλασσουσι τας φυλακας του οικου, οἱτινες ουκ επλανηθησαν εν τη πλανησει υἱων ισραηλ, ὁν τροπον επλανηθησαν οἱ λευιται.
και εσται αυτοις ἡ απαρχη δεδομενη εκ των απαρχων της γης, ἁγιον ἁγιων απο των ὁριων των λευειτων.
τοις δε λευιταις τα εχομενα των ὁριων των ἱερεων, μηκος πεντε και εικοσι χιλιαδες, και ευρος δεκα χιλιαδες· παν το μηκος πεντε και εικοσι χιλιαδες, και ευρος εικοσι χιλιαδες.
ου πραθησεται εξ αυτου, ουδε καταμετρηθησεται, ουδε αφαιρεθησεται τα πρωτογεννηματα της γης, ὁτι ἁγιον εστι τω κυριω.
τας δε πεντε χιλιαδας τας περισσας επι τω πλατει επι ταις πεντε και εικοσι χιλιασι, προτειχισμα εσται τη πολει εις την κατοικιαν, και εις διαστημα αυτου· και εσται ἡ πολις εν μεσω αυτου·
και ταυτα τα μετρα αυτης· απο των προς βορῥαν, πεντακοσιοι και τετρακισχιλιοι, και απο των προς νοτον πεντακοσιοι και τεσσαρες χιλιαδες, και απο των προς ανατολας, πεντακοσιοι και τεσσαρες χιλιαδες, και απο των προς θαλασσαν, τετρακισχιλιους πεντακοσιους.
και εσται διαστημα τη πολει προς βορῥαν διακοσιοι πεντηκοντα, και προς νοτον διακοσιοι και πεντηκοντα, και προς ανατολας, διακοσιοι πεντηκοντα, και προς θαλασσαν διακοσιοι πεντηκοντα.
και το περισσον του μηκους το εχομενον των απαρχων των ἁγιων, δεκα χιλιαδες προς ανατολας, και δεκα χιλιαδες προς θαλασσαν· και εσονται αἱ απαρχαι του ἁγιου, και εσται τα γεννηματα αυτης εις αρτους τοις εργαζομενοις την πολιν.
οἱ δε εργαζομενοι την πολιν εργωνται αυτην εκ πασων των φυλων του ισραηλ.
πασα ἡ απαρχη, πεντε και εικοσι χιλιαδες επι πεντε και εικοσι χιλιαδας τετραγωνον· αφοριειτε αυτου την απαρχην του ἁγιου, απο της κατασχεσεως της πολεως.
το δε περισσον τω αφηγουμενω εκ τουτου και εκ τουτου απο των απαρχων του ἁγιου, και εις την κατασχεσιν της πολεως, επι πεντε και εικοσι χιλιαδας μηκος, ἑως των ὁριων των προς ανατολας και προς θαλασσαν, επι πεντε και εικοσι χιλιαδας ἑως των ὁριων των προς θαλασσαν, εχομενα των μεριδων του αφηγουμενου· και εσται ἡ απαρχη των ἁγιων και το ἁγιασμα του οικου εν μεσω αυτης.
και παρα των λευιτων, απο της κατασχεσεως της πολεως εν μεσω των αφηγουμενων εσται αναμεσον των ὁριων ιουδα, και αναμεσον των ὁριων βενιαμιν, και των αφηγουμενων εσται.
και το περισσον των φυλων, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, βενιαμιν, μια.
και απο των ὁριων των βενιαμιν, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλα σσαν, συμεων, μια.
και απο των ὁριων των συμεων, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, ισσαχαρ, μια.
και απο των ὁριων των ισσαχαρ, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, ζαβουλων, μια.
και απο των ὁριων των ζαβουλων, απο των προς ανατολας, ἑως των προς θαλασσαν, γαδ, μια,
και απο των ὁριων των γαδ, απο των προς ανατολας, ἑως των προς λιβα· και εσται τα ὁρια αυτου απο θαιμαν, και ὑδατος βαριμωθ καδης, κληρονομιας, ἑως της θαλασσης της μεγαλης.
αὑτη ἡ γη, ἡν βαλειτε εν κληρω ταις φυλαις του ισραηλ· και οὑτοι οἱδιαμερισμοι αυτων, λεγει κυριος θεος.
και αὑται αἱ διεκβολαι της πολεως αἱ προς βορῥαν, τετρακισχιλιοι και πεντακοσιοι μετρω.
και αἱ πυλαι της πολεως, επʼ ονομασι φυλων του ισραηλ· πυλαι τρεις προς βορῥαν, πυλη ῥουβην μια, και πυλη ιουδα, μια, και πυλη λευι, μια.
και τα προς ανατολας τετρακισχιλιοι και πεντακοσιοι, και πυλαι τρεις, πυλη ιωσηφ, μια, και πυλη βενιαμειν, μια, και πυλη δαν, μια.
και τα προς νοτον τετρακισχιλιοι και πεντακοσιοι μετρω· και πυλαι τρεις, πυλη συμεων, μια, και πυλη ισσαχαρ, μια, και πυλη ζαβουλων, μια.
και τα προς θαλασσαν τετρακισχιλιοι και πεντακοσιοι μετρω· πυλαι τρεις, πυλη γαδ, μια, και πυλη ασσηρ, μια, και πυλη νεφθαλειμ, μια.
κυκλωμα, δεκα και οκτω χιλιαδες· και το ονομα της πολεως, αφʼ ἡς αν ἡμερας γενηται, εσται το ονομα αυτης.
hosea
1
λογοσ κυριου, ὁς εγενηθη προς ωσηε τον του βεηρει, εν ἡμεραις οζιου, και ιωαθαμ, και αχαζ, και εζεκιου βασιλεων ιουδα, και εν ἡμεραις ἱεροβοαμ υἱου ιωας βασιλεως ισραηλ.
αρχη λογου κυριου εν ωσηε· και ειπε κυριος προς ωσηε, βαδιζε, λαβε σεαυτω γυναικα πορνειας, και τεκνα πορνειας, διοτι εκπορνευουσα εκπορνευσει ἡ γη απο οπισθεν του κυριου.
και επορευθη, και ελαβε την γομερ, θυγατερα δεβηλαιμ· και συνελαβε και ετεκεν αυτω υἱον.
και ειπε κυριος προς αυτον, καλεσον το ονομα αυτου ιεζραελ, διοτι ετι μικρον, και εκδικησω το αἱμα του ιεζραελ επι τον οικον ιουδα, και καταπαυσω βασιλειαν οικου ισραηλ.
και εσται, εν τη ἡμερα εκεινη, συντριψω το τοξον του ισραηλ εν κοιλαδι του ιεζραελ.
και συνελαβεν ετι, και ετεκε θυγατερα· και ειπεν αυτω, καλεσον το ονομα αυτης, ουκ ηλεημενη· διοτι ου μη προσθησω ετι ελεησαι τον οικον ισραηλ, αλλʼ η αντιτασσομενος αντιταξομαι αυτοις.
τους δε υἱους ιουδα ελεησω, και σωσω αυτους εν κυριω θεω αυτων, και ου σωσω αυτους εν τοξω, ουδε εν ῥομφαια, ουδε εν πολεμω, ουδε εν ἱπποις, ουδε εν ἱππευσι.
και απεγαλακτισε την ουκ ηλεημενην· και συνελαβεν ετι, και ετεκεν υἱον.
και ειπε, καλεσον το ονομα αυτου, ου λαος μου· διοτι ὑμεις ου λαος μου, και εγω ουκ ειμι ὑμων.
2
και ην ὁ αριθμος των υἱων ισραηλ, ὡς ἡ αμμος της θαλασσης, ἡ ουκ εκμετρηθησεται, ουδε εξαριθμηθησεται· και εσται, εν τω τοπω, οὑ ερῥεθη αυτοις, ου λαος μου ὑμεις, κληθησονται και αυτοι υἱοι θεου ζωντος.
και συναχθησονται υἱοι ιουδα, και οἱ υἱοι ισραηλ επιτοαυτο, και θησονται ἑαυτοις αρχην μιαν, και αναβησονται εκ της γης, ὁτι μεγαλη ἡ ἡμερα του ιεζραελ.
ειπατε τω αδελφω ὑμων, λαος μου, και τη αδελφη ὑμων, ηλεημενη.
κριθητε προς την μητερα ὑμων, κριθητε, ὁτι αὑτη ου γυνη μου, και εγω ουκ ανηρ αυτης· και εξαρω την πορνειαν αυτης εκ προσωπου μου, και την μοιχειαν αυτης εκ μεσου μαστων αυτης,
ὁπως αν εκδυσω αυτην γυμνην, και αποκαταστησω αυτην καθως ἡμερα γενεσεως αυτης· και θησω αυτην ερημον, και ταξω αυτην ὡς γην ανυδρον, και αποκτενω αυτην εν διψει.
και τα τεκνα αυτης ου μη ελεησω, ὁτι τεκνα πορνειας εστιν.
ὁτι εξεπορνευσεν ἡ μητηρ αυτων, κατησχυνεν ἡ τεκουσα αυτα· ὁτι ειπε, πορευσομαι οπισω των εραστων μου, των διδοντων μοι τους αρτους μου, και το ὑδωρ μου, και τα ἱματια μου, και τα οθονια μου, το ελαιον μου, και παντα ὁσα μοι καθηκει.
δια τουτο ιδου εγω φρασσω την ὁδον αυτης εν σκολοψι, και ανοικοδομησω τας ὁδους, και την τριβον αυτης ου μη εὑρη·
και καταδιωξεται τους εραστας αυτης, και ου μη καταλαβη αυτους· και ζητησει αυτους, και ου μη εὑρη αυτους· και ερει, πορευσομαι, και επιστρεψω προς τον ανδρα μου τον προτερον, ὁτι καλως μοι ην τοτε, η νυν.
και αὑτη ουκ εγνω ὁτι εγω εδωκα αυτη τον σιτον, και τον οινον, και το ελαιον, και αργυριον επληθυνα αυτη· αὑτη δε αργυρα και χρυσα εποιησεν τη βααλ.
δια τουτο επιστρεψω, και κομιουμαι τον σιτον μου καθʼ ὡραν αυτου, και τον οινον μου εν καιρω αυτου· και αφελουμαι τα ἱματια μου, και τα οθονια μου, του μη καλυπτειν την ασχημοσυνην αυτης·
και νυν αποκαλυψω την ακαθαρσιαν αυτης ενωπιον των εραστων αυτης, και ουθεις ου μη εξεληται αυτην εκ χειρος μου.
και αποστρεψω πασας τας ευφροσυνας αυτης, ἑορτας αυτης, και τας νουμηνιας αυτης, και τα σαββατα αυτης, και πασας τας πανηγυρεις αυτης.
και αφανιω αμπελον αυτης, και τας συκας αυτης, ὁσα ειπε, μισθωματα μου ταυτα εστιν ἁ εδωκαν μοι οἱ ερασται μου· και θησομαι αυτα εις μαρτυριον, και καταφαγεται αυτα τα θηρια του αγρου, και τα πετεινα του ουρανου, και τα ἑρπετα της γης.
και εκδικησω επʼ αυτην τας ἡμερας των βααλειμ, εν αἱς επεθυεν αυτοις· και περιετιθετο τα ενωτια αυτης, και τα καθορμια αυτης, και επορευετο οπισω των εραστων αυτης, εμου δε επελαθετο, λεγει κυριος.
δια τουτο ιδου εγω πλανω αυτην, και ταξω αυτην ὡς ερημον, και λαλησω επι την καρδιαν αυτης,
και δωσω αυτη τα κτηματα αυτης εκειθεν, και την κοιλαδα αχωρ διανοιξαι συνεσιν αυτης· και ταπεινωθησεται εκει κατα τας ἡμερας νηπιοτητος αυτης, και κατα τας ἡμερας αναβασεως αυτης εκ γης αιγυπτου.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος, καλεσει με ὁ ανηρ μου, και ου καλεσει με ετι βααλειμ.
και εξαρω τα ονοματα των βααλειμ εκ στοματος αυτης, και ου μη μνησθωσιν ουκετι τα ονοματα αυτων.
και διαθησομαι αυτοις διαθηκην εν τη ἡμερα εκεινη μετα των θηριων του αγρου, και μετα των πετεινων του ουρανου, και των ἑρπετων της γης· και τοξον, και ῥομφαιαν, και πολεμον συντριψω απο της γης, και κατοικιω σε επʼ ελπιδι.
και μνηστευσομαι σε εμαυτω εις τον αιωνα· και μνηστευσομαι σε εμαυτω εν δικαιοσυνη και εν κριματι, και εν ελεει, και εν οικτιρμοις,
και μνηστευσομαι σε εμαυτω εν πιστει, και επιγνωση τον κυριον.
και εσται εν εκεινη τη ἡμερα, λεγει κυριος, επακουσομαι τω ουρανω, και αυτος επακουσεται τη γη,
και ἡ γη επακουσεται τον σιτον, και τον οινον, και το ελαιον, και αυτα επακουσεται τω ιεζραελ.
και σπερω αυτην εμαυτω επι της γης, και αγαπησω την ουκ ηγαπημενην, και ερω τω ου λαω μου, λαος μου ει συ· και αυτος ερει, κυριος ὁ θεος μου ει συ.
3
και ειπε, κυριος προς με, ετι πορευθητι, και αγαπησον γυναικα αγαπωσαν πονηρα, και μοιχαλιν, καθως αγαπα ὁ θεος τους υἱους ισραηλ, και αυτοι επιβλεπουσιν επι θεους αλλοτριους, και φιλουσι πεμματα μετα σταφιδος.
και εμισθωσαμην εμαυτω πεντεκαιδεκα αργυριου, και γομορ κριθων, και νεβελ οινου.
και ειπα προς αυτην, ἡμερας πολλας καθηση επʼ εμοι, και ου μη πορνευσης, ουδε μη γενη ανδρι, και εγω επι σοι.
διοτι ἡμερας πολλας καθησονται οἱ υἱοι ισραηλ, ουκ οντος βασιλεως, ουδε οντος αρχοντος, ουδε ουσης θυσιας, ουδε οντος θυσιαστηρ ιου, ουδε ἱερατειας, ουδε δηλων.
και μετα ταυτα επιστρεψουσιν οἱ υἱοι ισραηλ, και επιζητησουσι κυριον τον θεον αυτων, και δαυιδ τον βασιλεα αυτων, και εκστησονται επι τω κυριω, και επι τοις αγαθοις αυτου επʼ εσχατων των ἡμερων.
4
ακουσατε λογον κυριου υἱοι ισραηλ, ὁτι κρισις τω κυριω προς τους κατοικουντας την γην, διοτι ουκ εστιν αληθεια, ουδε ελεος, ουδε επιγνωσις θεου επι της γης.
αρα, και ψευδος, και φονος και κλοπη, και μοιχεια κεχυται επι της γης, και αἱματα εφʼ αἱμασι μισγουσι.
δια τουτο πενθησει ἡ γη, και σμικρυνθησεται συν πασι τοις κατοικουσιν αυτην, συν τοις θηριοις του αγρου, και συν τοις ἑρπετοις της γης, και συν τοις πετεινοις του ουρανου, και οἱ ιχθυες της θαλασσης εκλειψουσιν,
ὁπως μηδεις μητε δικαζηται, μητε ελεγχη μηδεις· ὁ δε λαος μου ὡς αντιλεγομενος ἱερευς.
και ασθενησει ἡμερας, και ασθενησει ὁ προφητης μετα σου· νυκτι ὡμοιωσα την μητερα σου.
ὡμοιωθη ὁ λαος μου, ὡς ουκ εχων γνωσιν· ὁτι συ επιγνωσιν απωσω, καγω απωσομαι σε, τουμη ἱερατευειν μοι· και επελαθου νομον θεου σου, καγω επιλησομαι τεκνων σου.
κατα το πληθος αυτων, οὑτως ἡμαρτον μοι· την δοξαν αυτων εις ατιμιαν θησομαι.
ἁμαρτιας λαου μου φαγονται· και εν ταις αδικιαις αυτων ληψονται τας ψυχας αυτων.
και εσται καθως ὁ λαος, οὑτως και ὁ ἱερευς· και εκδικησω επʼ αυτον τας ὁδους αυτου, και τα διαβουλια αυτου ανταποδωσω αυτω.
και φαγονται, και ου μη εμπλησθωσιν· επορνευσαν, και ου μη κατευθυνωσι· διοτι τον κυριον εγκατελιπον του φυλαξαι.
πορνειαν και οινον και μεθυσμα εδεξατο καρδια λαου μου·
εν συμβολοις επηρωτων, και εν ῥαβδοις αυτου απηγγελλον αυτω· πνευματι πορνειας επλανηθησαν, και εξεπορνευσαν απο του θεου αυτων.
επι τας κορυφας των ορεων εθυσιαζον, και επι τους βουνους εθυον ὑποκατω δρυος, και λευκης, και δενδρου συσκιαζοντος, ὁτι καλον σκεπη. δια τουτο εκπορνευσουσιν αἱ θυγατερες ὑμων, και αἱ νυμφαι ὑμων μοιχευσουσι.
και ου μη επισκεψωμαι επι τας θυγατερας ὑμων ὁταν πορνευσωσι, και επι τας νυμφας ὑμων ὁταν μοιχευωσιν· ὁτι αυτοι μετα των πορνων συνεφυροντο, και μετα των τετελεσμενων εθυον, και ὁ λαος ὁ μη συνιων συνεπλεκετο μετα πορνης.
συ δε ισραηλ μη αγνοει, και ιουδα μη εισπορευεσθε εις γαλγαλα, και μη αναβαινετε εις τον οικον ων, και μη ομνυετε ζωντα κυριον.
διοτι ὡς δαμαλις παροιστρωσα παροιστρησεν ισραηλ· νυν νεμησει αυτους κυριος ὡς αμνον εν ευρυχωρω.
μετοχος ειδωλων εφραιμ εθηκεν ἑαυτω σκανδαλα,
ηρετισε χαναναιους· πορνευοντες εξεπορνευσαν, ηγαπησαν ατιμιαν εκ φρυαγματος αυτης.
συστροφη πνευματος συ ει εν ταις πτερυξιν αυτης, και καταισχυνθησονται εκ των θυσιαστηριων αυτων.
5
ακουσατε ταυτα οἱ ἱερεις, και προσεχετε οικος ισραηλ, και ὁ οικος του βασιλεως ενωτιζεσθε, διοτι προς ὑμας εστι το κριμα, ὁτι παγις εγενηθητε τη σκοπια, και ὡς δικτυον εκτεταμενον επι το ιταβυριον,
ὁ οἱ αγρευοντες την θηραν κατεπηξαν· εγω δε παιδευτης ὑμων,
εγω εγνων τον εφραιμ, και ισραηλ ουκ απεστη απʼ εμου· διοτι νυν εξεπορνευσεν εφραιμ, εμιανθη ισραηλ.
ουκ εδωκαν τα διαβουλια αυτων του επιστρεψαι προς τον θεον αυτων, ὁτι πνευμα πορνιας εν αυτοις εστιν· τον δε κυριον ουκ επεγνωσαν.
και ταπεινωθησεται ἡ ὑβρις του ισραηλ εις προσωπον αυτου· και ισραηλ και εφραιμ ασθενησουσιν εν ταις αδικιαις αυτων· και ασθενησει και ιουδας μετʼ αυτων.
μετα προβατων και μοσχων πορευσονται του εκζητησαι τον κυριον, και ου μη εὑρωσιν αυτον· ὁτι εκκεκλικεν απʼ αυτων,
ὁτι τον κυριον εγκατελιπον, ὁτι τεκνα αλλοτρια εγεννηθησαν αυτοις· νυν καταφαγεται αυτους ἡ ερυσιβη, και τους κληρους αυτων.
σαλπισατε σαλπιγγι επι τους βουνους, ηχησατε επι των ὑψηλων, κηρυξατε εν τω οικω ων, εξεστη βενιαμιν,
εφραιμ εις αφανισμον εγενετο εν ἡμεραις ελεγχου· εν ταις φυλαις του ισραηλ εδειξα πιστα.
εγενοντο οἱ αρχοντες ιουδα ὡς μετατιθεντες ὁρια, επʼ αυτους εκχεω ὡς ὑδωρ το ὁρμημα μου.
κατεδυναστευσεν εφραιμ τον αντιδικον αυτου, κατεπατησε το κριμα, ὁτι ηρξατο πορευεσθαι οπισω των ματαιων.
και εγω ὡς ταραχη τω εφραιμ, και ὡς κεντρον τω οικω ιουδα.
και ειδεν εφραιμ την νοσον αυτου, και ιουδας την οδυνην αυτου· και επορευθη εφραιμ προς ασσυριους, και απεστειλε πρεσβεις προς βασιλεα ιαρειμ· και οὑτος ουκ ηδυνασθη ιασασθαι ὑμας, και ου μη διαπαυση εξ ὑμων οδυνη.
διοτι εγω ειμι ὡς πανθηρ τω εφραιμ, και ὡς λεων τω οικω ιουδα· και εγω ἁρπωμαι και πορευσομαι, και ληψομαι, και ουκ εσται ὁ εξαιρουμενος.
πορευσομαι και επιστρεψω εις τον τοπον μου, ἑως οὑ αφανισθωσι, και ζητησουσι το προσωπον μου.
6
πορευθωμεν, και επιστρεψωμεν προς κυριον τον θεον ἡμων, ὁτι αυτος ἡρπακε, και ιασεται ἡμας· παταξει,
και μοτωσει ἡμας, ὑγιασει ἡμας μετα δυο ἡμερας· εν τη ἡμερα τη τριτη εξαναστησομεθα,
και ζησομεθα ενωπιον αυτου, και γνωσομεθα· διωξωμεν του γνωναι τον κυριον· ὡς ορθρον ἑτοιμον εὑρησομεν αυτον, και ἡξει ὡς ὑετος ἡμιν πρωιμος και οψιμος γη.
τι σοι ποιησω εφραιμ; τι σοι ποιησω ιουδα; το δε ελεος ὑμων ὡς νεφελη πρωινη, και ὡς δροσος ορθρινη πορευομενη.
δια τουτο απεθερισα τους προφητας ὑμων· απεκτεινα αυτους εν ῥηματι στοματος μου· και το κριμα μου ὡς φως εξελευσεται.
διοτι ελεος θελω η θυσιαν, και επιγνωσιν θεου η ὁλοκαυτωματα.
αυτοι δε εισιν ὡς ανθρωπος παραβαινων διαθηκην· εκει κατεφρονησε μου γαλααδ πολις,
εργαζομενη ματαια, ταρασσουσα ὑδωρ,
και ἡ ισχυς σου ανδρος πειρατου· εκρυψαν ἱερεις ὁδον, εφονευσαν σικιμα, ὁτι ανομιαν εποιησαν εν τω οικω του ισραηλ· ειδον φρικωδη εκει,
πορνειαν του εφραιμ· εμιανθη ισραηλ και ιουδα· αρχου τρυγαν σεαυτω,
εν τω επιστρεφειν με την αιχμαλωσιαν του λαου μου.
7
εν τω ιασασθαι με τον ισραηλ, και αποκαλυφθησεται ἡ αδικια εφραιμ, και ἡ κακια σαμαρειας, ὁτι ειργασαντο ψευδη· και κλεπτης προς αυτον εισελευσεται, εκδιδυσκων ληστης εν τη ὁδω αυτου,
ὁπως συναδωσιν ὡς αοντες τη καρδια αυτων· πασας τας κακιας αυτων εμνησθην· νυν εκυκλωσαν αυτους τα διαβουλια αυτων, απεναντι του προσωπου μου εγενοντο.
εν ταις κακιαις αυτων ευφραναν βασιλεις, και εν τοις ψευδεσιν αυτων αρχοντας.
παντες μοιχευοντες ὡς κλιβανος καιομενος εις πεψιν κατακαυματος απο της φλογος, απο φυρασεως στεατος, ἑως του ζυμωθηναι αυτο.
ἡμεραι των βασιλεων ὑμων, ηρξαντο οἱ αρχοντες θυμουσθαι εξ οινου, εξετεινε την χειρα αυτου μετα λοιμων.
διοτι ανεκαυθησαν ὡς κλιβανος αἱ καρδιαι αυτων, εν τω καταρασσειν αυτους ὁλην την νυκτα· ὑπνου εφραιμ ενεπλησθη, πρωι ενεγενηθη, ανεκαυθη ὡς πυρος φεγγος.
παντες εθερμανθησαν ὡς κλιβανος, και κατεφαγον τους κριτας αυτων· παντες οἱ βασιλεις αυτων επεσαν, ουκ ην εν αυτοις ὁ επικαλουμενος προς με.
εφραιμ εν τοις λαοις αυτου συνεμιγνυτο, εφραιμ εγενετο εγκρυφιας, ου μεταστρεφομενος.
κατεφαγον αλλοτριοι την ισχυν αυτου, αυτος δε ουκ εγνω· και πολιαι εξηνθησαν αυτω, και αυτος ουκ εγνω.
και ταπεινωθησεται ἡ ὑβρις ισραηλ εις προσωπον αυτου· και ουκ επεστρεψαν προς κυριον τον θεον αυτων, και ουκ εξεζητησαν αυτον εν πασι τουτοις.
και ην εφραιμ ὡς περιστερα ανους, ουκ εχουσα καρδιαν· αιγυπτον επεκαλειτο, και εις ασσυριους επορευθησαν·
καθως αν πορευωνται, επιβαλω επʼ αυτους το δικτυον μου, καθως τα πετεινα του ουρανου καταξω αυτους, παιδευσω αυτους εν τη ακοη της θλιψεως αυτων.
ουαι αυτοις, ὁτι απεπηδησαν απʼ εμου· δειλαιοι εισιν, ὁτι ησεβησαν εις εμε· εγω δε ελυτρωσαμην αυτους, αυτοι δε κατελαλησαν κατʼ εμου ψευδη.
και ουκ εβοησαν προς με αἱ καρδιαι αυτων, αλλʼ η ωλολυζον εν ταις κοιταις αυτων· επι σιτω και οινω κατετεμνοντο.
επαιδευθησαν εν εμοι, καγω κατισχυσα τους βραχιονας αυτων, και εις εμε ελογισαντο πονηρα.
απεστραφησαν εις ουδεν, εγενοντο ὡς τοξον εντεταμενον· πεσουνται εν ῥομφαια οἱ αρχοντες αυτων διʼ απαιδευσιαν γλωσσης αυτων· οὑτος ὁ φαυλισμος αυτων εν γη αιγυπτω.
8
εις κολπον αυτων, ὡς γη, ὡς αετος επʼ οικον κυριου, ανθʼ ὡν παρεβησαν την διαθηκην μου, και κατα του νομου μου ησεβησαν.
εμε κεκραξονται, ὁ θεος, εγνωκαμεν σε·
ὁτι ισραηλ απεστρεψατο αγαθα, εχθρον κατεδιωξαν.
ἑαυτοις εβασιλευσαν, και ου διʼ εμου, ηρξαν, και ουκ εγνωρισαν μοι· το αργυριον αυτων και το χρυσιον αυτων εποιησαν ἑαυτοις ειδωλα, ὁπως εξολοθρευθωσιν.
αποτριψαι τον μοσχον σου σαμαρεια, παρωξυνθη ὁ θυμος μου επʼ αυτους· ἑως τινος ου μη δυνωνται καθαρισθηναι
εν τω ισραηλ; και αυτο τεκτων εποιησε, και ου θεος εστι· διοτι πλανων ην ὁ μοσχος σου, σαμαρεια.
ὁτι ανεμοφθορα εσπειραν, και ἡ καταστροφη αυτων εκδεξεται αυτα· δραγμα ουκ εχον ισχυν του ποιησαι αλευρον· εαν δε και ποιηση, αλλοτριοι καταφαγονται αυτο.
κατεποθη ισραηλ, νυν εγενετο εν τοις εθνεσιν ὡς σκευος αχρηστον,
ὁτι αυτοι ανεβησαν εις ασσυριους· ανεθαλε καθʼ ἑαυτον εφραιμ· δωρα ηγαπησαν,
δια τουτο παραδοθησονται εν τοις εθνεσι· νυν εισδεξομαι αυτους, και κοπασουσι μικρον του χριειν βασιλεα και αρχοντας.
ὁτι επληθυνεν εφραιμ θυσιαστηρια, εις ἁμαρτιας εγενοντο αυτω θυσιαστηρια ηγαπημενα.
καταγραψω αυτω πληθος, και τα νομιμα αυτου εις αλλοτρια ελογισθησαν, θυσιαστηρια τα ηγαπημενα.
διοτι εαν θυσωσι θυσιαν, και φαγωσι κρεα, κυριος ου προσδεξεται αυτα· νυν μνησθησεται τας αδικιας αυτων, και εκδικησει τας ἁμαρτιας αυτων· αυτοι εις αιγυπτον απεστρεψαν, και εν ασσυριοις ακαθαρτα φαγονται.
και επελαθετο ισραηλ του ποιησαντος αυτον, και ωκοδομησαν τεμενη· και ιουδας επληθυνε πολεις τετειχισμενας· και εξαποστελω πυρ εις τας πολεις αυτου, και καταφαγεται τα θεμελια αυτων.
9
μη χαιρε ισραηλ, μηδε ευφραινου καθως οἱ λαοι, διοτι επορνευσας απο του θεου σου· ηγαπησας δοματα επι παντα ἁλωνα σιτου.
ἁλων και ληνος ουκ εγνω αυτους, και ὁ οινος εψευσατο αυτους.
ου κατωκησαν εν τη γη του κυριου· κατωκησεν εφραιμ αιγυπτον, και εν ασσυριοις ακαθαρτα φαγονται.
ουκ εσπεισαν τω κυριω οινον, και ουχ ἡδυναν αυτω αἱ θυσιαι αυτων, ὡς αρτος πενθους αυτοις· παντες οἱ εσθιοντες αυτα μιανθησονται, διοτι οἱ αρτοι αυτων ταις ψυχαις αυτων ουκ εισελευσονται εις τον οικον κυριου.
τι ποιησετε εν ἡμεραις πανηγυρεως, και εν ἡμερα ἑορτης του κυριου;
δια τουτο ιδου πορευονται εκ ταλαιπωριας αιγυπτου, και εκδεξεται αυτους μεμφις, και θαψει αυτους μαχμας· το αργυριον αυτων ολεθρος κληρονομησει αυτο, ακανθαι εν τοις σκηνωμασιν αυτων.
ἡκασιν αἱ ἡμεραι της εκδικησεως, ἡκασιν αἱ ἡμεραι της ανταποδοσεως σου, και κακωθησεται ισραηλ ὡσπερ ὁ προφητης ὁ παρεξεστηκως, ανθρωπος ὁ πνευματοφορος· ὑπο του πληθους των αδικιων σου επληθυνθη μανια σου.
σκοπος εφραιμ μετα θεου· προφητης παγις σκολια επι πασας τας ὁδους αυτου, μανιαν εν οικω θεου κατεπηξαν.
εφθαρησαν κατα τας ἡμερας του βουνου, μνησθησεται αδικιας αυτων, εκδικησει ἁμαρτιας αυτων.
ὡς σταφυλην εν ερημω εὑρον τον ισραηλ, και ὡς σκοπον εν συκη πρωιμον πατερας αυτων ειδον· αυτοι εισηλθον προς τον βεελφεγωρ, και απηλλοτριωθησαν εις αισχυνην, και εγενοντο οἱ εβδελυγμενοι ὡς οἱ ηγαπημενοι.
εφραιμ ὡς ορνεον εξεπετασθη, αἱ δοξαι αυτων εκ τοκων και ωδινων και συλληψεων·
διοτι και εαν εκθρεψωσι τα τεκνα αυτων, ατεκνωθησονται εξ ανθρωπων· διοτι και ουαι αυτοις εστι· σαρξ μου εξ αυτων.
εφραιμ, ὁν τροπον ειδον, εις θηραν παρεστησαν τα τεκνα αυτων, και εφραιμ, του εξαγαγειν εις αποκεντησιν τα τεκνα αυτου.
δος αυτοις κυριε, τι δωσεις αυτοις; μητραν ατεκνουσαν, και μαστους ξηρους.
πασαι αἱ κακιαι αυτων εν γαλγαλ, ὁτι εκει εμισησα αυτους· δια τας κακιας των επιτηδευματων αυτων, εκ του οικου μου εκβαλω αυτους, ου μη προσθησω του αγαπησαι αυτους· παντες οἱ αρχοντες αυτων απειθουντες.
επονεσεν εφραιμ· τας ῥιζας αυτου εξηρανθη, καρπον ουκ ετι μη ενεγκη· διοτι και εαν γεννησωσιν, αποκτενω τα επιθυμηματα κοιλιας αυτων.
απωσεται αυτους ὁ θεος, ὁτι ουκ εισηκουσαν αυτου, και εσονται πλανηται εν τοις εθνεσιν.
10
αμπελος ευκηματουσα ισραηλ, ὁ καρπος ευθηνων αυτης· κατα το πληθος των καρπων αυτης, επληθυνε τα θυσιαστηρια· κατα τα αγαθα της γης αυτου, ωκοδομησε στηλας.
εμερισαν καρδιας αυτων, νυν αφανισθησονται· αυτος κατασκαψει τα θυσιαστηρια αυτων, ταλαιπωρησουσιν αἱ στηλαι αυτων.
διοτι νυν ερουσιν, ουκ εστι βασιλευς ἡμιν, ὁτι ουκ εφοβηθημεν τον κυριον· ὁ δε βασιλευς τι ποιησει ἡμιν,
λαλων ῥηματα προφασεις ψευδεις; διαθησεται διαθηκην, ανατελει ὡς αγρωστις κριμα επι χερσον αγρου.
τω μοσχω του οικου ων παροικησουσιν οἱ κατοικουντες σαμαρειαν, ὁτι επενθησε λαος αυτου επʼ αυτον· και καθως παρεπικραναν αυτον, επιχαρουνται επι την δοξαν αυτου, ὁτι μετωκισθη απʼ αυτου.
και αυτον εις ασσυριους δησαντες, απηνεγκαν ξενια τω βασιλει ιαρειμ· εν δοματι εφραιμ δεξεται, και αισχυνθησεται ισραηλ εν τη βουλη αυτου.
απερῥιψεν σαμαρεια βασιλεα αυτης ὡς φρυγανον επι προσωπου ὑδατος·
και εξαρθησονται βωμοι ων ἁμαρτηματα του ισραηλ, ακανθαι και τριβολοι αναβησονται επι τα θυσιαστηρια αυτων· και ερουσι τοις ορεσι, καλυψατε ἡμας, και τοις βουνοις, πεσατε εφʼ ἡμας.
αφʼ οὑ οἱ βουνοι, ἡμαρτεν ισραηλ, εκει εστησαν· ου μη καταλαβη αυτους εν τω βουνω πολεμος επι τα τεκνα αδικιας
παιδευσαι αυτους· και συναχθησονται επʼ αυτους λαοι, εν τω παιδευεσθαι αυτους εν ταις δυσιν αδικιαις αυτων.
εφραιμ δαμαλις δεδιδαγμενη αγαπαν νικος, εγω δε επελευσομαι επι το καλλιστον του τραχηλου αυτης· επιβιβω εφραιμ, παρασιωπησομαι ιουδαν, ενισχυσει αυτω ιακωβ.
σπειρατε ἑαυτοις εις δικαιοσυνην, τρυγησατε εις καρπον ζωης, φωτισατε ἑαυτοις φως γνωσεως, εκζητησατε τον κυριον ἑως του ελθειν γεννηματα δικαιοσυνης ὑμιν.
ἱνατι παρεσιωπησατε ασεβειαν, και τας αδικιας αυτης ετρυγησατε; εφαγετε καρπον ψευδη, ὁτι ηλπισας εν τοις ἁμαρτημασι σου, εν πληθει δυναμεως σου.
και εξαναστησεται απωλεια εν τω λαω σου, και παντα τα περιτετειχισμενα σου οιχησεται· ὡς αρχεν σαλαμαν εκ του οικου του ἱεροβοαμ, εν ἡμεραις πολεμου μητερα επι τεκνοις ηδαφισαν,
οὑτως ποιησω ὑμιν οικος του ισραηλ απο προσωπου αδικιας κακιων ὑμων.
11
ορθρου απερῥιφησαν, απερῥιφη βασιλευς ισραηλ· ὁτι νηπιος ισραηλ, και εγω ηγαπησα αυτον, και εξ αιγυπτου μετεκαλεσα τα τεκνα αυτου.
καθως μετεκαλεσα αυτους, οὑτως απωχοντο εκ προσωπου μου· αυτοι τοις βααλειμ εθυον, και τοις γλυπτοις εθυμιων.
και εγω συνεποδισα τον εφραιμ, ανελαβον αυτον επι τον βραχιονα μου, και ουκ εγνωσαν ὁτι ιαμαι αυτους.
εν διαφθορα ανθρωπων εξετεινα αυτους εν δεσμοις αγαπησεως μου, και εσομαι αυτοις ὡς ῥαπιζων ανθρωπος επι τας σιαγονας αυτου· και επιβλεψομαι προς αυτον, δυνησομαι αυτω.
κατωκησεν εφραιμ εν αιγυπτω, και ασσουρ αυτος βασιλευς αυτου· ὁτι ουκ ηθελησεν επιστρεψαι,
και ησθενησεν εν ῥομφαια εν ταις πολεσιν αυτου· και κατεπαυσεν εν ταις χερσιν αυτου, και φαγονται εκ των διαβουλιων αυτων,
και ὁ λαος αυτου επικρεμαμενος εκ της κατοικιας αυτου· και ὁ θεος επι τα τιμια αυτου θυμωθησεται, και ου μη ὑψωση αυτον.
τι σε διαθωμαι εφραιμ; ὑπερασπιω σου ισραηλ; τι σε διαθω; ὡς αδαμα θησομαι σε, και ὡς σεβοειμ· μετεστραφη ἡ καρδια μου εν τω αυτω, συνεταραχθη ἡ μεταμελεια μου·
ου μη ποιησω κατα την οργην του θυμου μου· ου μη εγκαταλιπω του εξαλειφθηναι τον εφραιμ· διοτι θεος εγω ειμι, και ουκ ανθρωπος, εν σοι ἁγιος, και ουκ εισελευσομαι εις πολιν.
οπισω κυριου πορευσομαι· ὡς λεων ερευξεται, ὁτι αυτος ωρυσεται, και εκστησονται τεκνα ὑδατων.
εκστησονται ὡς ορνεον εξ αιγυπτου, και ὡς περιστερα εκ γης ασσυριων· και αποκαταστησω αυτους εις τους οικους αυτων, λεγει κυριος.
12
εκυκλωσε με εν ψευδει εφραιμ, και εν ασεβειαις οικος ισραηλ, και ιουδα· νυν εγνω αυτους ὁ θεος, και ὁ λαος ἁγιος κεκλησεται θεου.
ὁ δε εφραιμ πονηρον πνευμα, εδιωξε καυσωνα ὁλην την ἡμεραν· κενα και ματαια επληθυνε, και διαθηκην μετα ασσυριων διεθετο, και ελαιον εις αιγυπτον ενεπορευετο.
και κρισις τω κυριω προς ιουδαν, του εκδικησαι τον ιακωβ· κατα τας ὁδους αυτου και κατα τα επιτηδευματα αυτου αποδωσει αυτω.
εν τη κοιλια επτερνισε τον αδελφον αυτου, και εν κοποις αυτου ενισχυσε προς θεον.
και ενισχυσε μετα αγγελου, και ηδυνασθη· εκλαυσαν, και εδεηθησαν μου· εν τω οικω ων εὑροσαν με, και εκει ελαληθη προς αυτους.
ὁ δε κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ εσται μνημοσυνον αυτου.
και συ εν θεω σου επιστρεψεις, ελεον και κριμα φυλασσου, και εγγιζε προς τον θεον σου διαπαντος.
χανααν, εν χειρι αυτου ζυγος αδικιας, καταδυναστευειν ηγαπησε.
και ειπεν εφραιμ, πλην πεπλουτηκα, εὑρηκα αναψυχην εμαυτω· παντες οἱ πονοι αυτου ουχ εὑρεθησονται αυτω, διʼ αδικιας ἁς ἡμαρτεν.
εγω δε κυριος ὁ θεος σου ανηγαγον σε εκ γης αιγυπτου, ετι κατοικιω σε εν σκηναις, καθως ἡμεραι ἑορτης.
και λαλησω προς προφητας, και εγω ὁρασεις επληθυνα, και εν χερσι προφητων ὡμοιωθην.
ει μη γαλααδ εστιν, αρα ψευδεις ησαν εν γαλααδ αρχοντες θυσιαζοντες, και τα θυσιαστηρια αυτων, ὡς χελωναι επι χερσον αγρου.
και ανεχωρησεν ιακωβ εις πεδιον συριας, και εδουλευσεν ισραηλ εν γυναικι, και γυναικι εφυλαξατο.
και εν προφητη ανηγαγεν κυριος τον ισραηλ εκ γης αιγυπτου, και εν προφητη διεφυλαχθη.
εθυμωσεν εφραιμ, και παρωργισε, και το αἱμα αυτου επʼ αυτον εκχυθησεται, και τον ονειδισμον αυτου ανταποδωσει κυριος αυτω.
13
κατα τον λογον εφραιμ δικαιωματα ελαβεν αυτος εν τω ισραηλ, και εθετο αυτα τη βααλ και απεθανε.
και νυν προσεθεντο του ἁμαρτανειν, και εποιησαν ἑαυτοις χωνευμα εκ του αργυριου αυτων, κατʼ εικονα ειδωλων, εργα τεκτονων συντετελεσμενα αυτοις· αυτοι λεγουσι, θυσατε ανθρωπους, μοσχοι γαρ εκλελοιπασι.
δια τουτο εσονται ὡς νεφελη πρωινη και ὡς δροσος ορθρινη πορευομενη, ὡς χνους αποφυσωμενος αφʼ ἁλωνος, και ὡς ατμις απο δακρυων.
εγω δε κυριος ὁ θεος σου ὁ στερεων τον ουρανον, και κτιζων γην, οὑ αἱ χειρες εκτισαν πασαν την στρατιαν του ουρανου, και ου παρεδειξα σοι αυτα του πορευεσθαι οπισω αυτων· και εγω ανηγαγον σε εκ γης αιγυπτου, και θεον πλην εμου ου γνωση, και σωζων ουκ εστι παρεξ εμου.
εγω εποιμαινον σε εν τη ερημω, εν γη αοικητω
κατα τας νομας αυτων, και ενεπλησθησαν εις πλησμονην, και ὑψωθησαν αἱ καρδιαι αυτων· ἑνεκα τουτου επελαθοντο μου.
και εσομαι αυτοις ὡς πανθηρ, και ὡς παρδαλις· κατα την ὁδον ασσυριων
απαντησομαι αυτοις ὡς αρκτος ἡ απορουμενη, και διαρῥηξω συγκλεισμον καρδιας αυτων, και καταφαγονται αυτους εκει σκυμνοι δρυμου, θηρια αγρου διασπασει αυτους.
τη διαφθορα σου ισραηλ τις βοηθησει;
που ὁ βασιλευς σου οὑτος; και διασωσατω σε εν πασαις ταις πολεσι σου· κρινατω σε ὁν ειπας, δος μοι βασιλεα και αρχοντα.
και εδωκα σοι βασιλεα εν οργη μου, και εσχον εν τω θυμω μου.
συστροφην αδικιας εφραιμ, εγκεκρυμμενη ἡ ἁμαρτια αυτου,
ωδινες ὡς τικτουσης ἡξουσιν αυτω· οὑτος ὁ υἱος σου ὁ φρονιμος, διοτι ου μη ὑποστη εν συντριβη τεκνων.
εκ χειρος ἁδου ῥυσομαι, και εκ θανατου λυτρωσομαι αυτους· που ἡ δικη σου θανατε; που το κεντρον σου ἁδη; παρακλησις κεκρυπται απο οφθαλμων μου.
διοτι οὑτος αναμεσον αδελφων διαστελει, επαξει καυσωνα ανεμον κυριος εκ της ερημου επʼ αυτον, και αναξηρανει τας φλεβας αυτου, εξερημωσει τας πηγας αυτου· αυτος καταξηρανει την γην αυτου, και παντα τα σκευη τα επιθυμητα αυτου.
14
αφανισθησεται σαμαρεια, ὁτι αντεστη προς τον θεον αυτης· εν ῥομφαια πεσουνται αυτοι, και τα ὑποτιτθια αυτων εδαφισθησονται, και αἱ εν γαστρι εχουσαι αυτων διαρῥαγησονται.
επιστραφηθι ισραηλ προς κυριον τον θεον σου, διοτι ησθενησαν εν ταις αδικιαις σου.
λαβετε μεθʼ ἑαυτων λογους, και επιστραφητε προς κυριον τον θεον ὑμων· ειπατε αυτω, ὁπως μη λαβητε αδικιαν, και λαβητε αγαθα, και ανταποδωσομεν καρπον χειλεων ἡμων.
ασσουρ ου μη σωση ἡμας, εφʼ ἱππον ουκ αναβησομεθα· ουκετι μη ειπωμεν, θεοι ἡμων, τοις εργοις των χειρων ἡμων· ὁ εν σοι ελεησει ορφανον.
ιασομαι τας κατοικιας αυτων, αγαπησω αυτους ὁμολογως, ὁτι απεστρεψε την οργην μου απʼ αυτου.
εσομαι ὡς δροσος τω ισραηλ, ανθησει ὡς κρινον, και βαλει τας ῥιζας αυτου ὡς ὁ λιβανος·
πορευσονται οἱ κλαδοι αυτου, και εσται ὡς ελαια κατακαρπος, και ἡ οσφρασια αυτου ὡς λιβανου.
επιστρεψουσι και καθιουνται ὑπο την σκεπην αυτου, ζησονται και μεθυσθησονται σιτω· και εξανθησει ὡς αμπελος· μνημοσυνον αυτου, ὡς οινος λιβανου
τω εφραιμ· τι αυτω ετι και ειδωλοις; εγω εταπεινωσα αυτον, και κατισχυσω αυτον· εγω ὡς αρκευθος πυκαζουσα, εξ εμου ὁ καρπος σου εὑρηται.
τις σοφος και συνησει ταυτα; η συνετος και επιγνωσεται αυτα; ὁτι ευθειαι αἱ ὁδοι του κυριου, και δικαιοι πορευσονται εν αυταις, οἱ δε ασεβεις ασθενησουσιν εν αυταις.
joel
1
λογοσ κυριου ὁς εγενηθη προς ιωηλ τον του βαθουηλ.
ακουσατε ταυτα, οἱ πρεσβυτεροι, και ἑνωτισασθε, παντες οἱ κατοικουντες την γην. ει γεγονεν τοιαυτα εν ταις ἡμεραις ἡμων, η εν ταις ἡμεραις των πατερων ὑμων;
ὑπερ αυτων τοις τεκνοις ὑμων διηγησασθε, και τα τεκνα ὑμων τοις τεκνοις αυτων, και τα τεκνα αυτων εις γενεαν ἑτεραν.
τα καταλοιπα της καμπης κατεφαγεν ἡ ακρις, και τα καταλοιπα της ακριδος κατεφαγεν ὁ βρουχος, και τα καταλοιπα του βρουχου κατεφαγεν ἡ ερυσιβη.
εκνηψατε, οἱ μεθυοντες, εξ οινου αυτων και κλαυσατε· θρηνησατε παντες οἱ πινοντες οινον εις μεθην, ὁτι εξηρθη εκ στοματος ὑμων ευφροσυνη και χαρα.
ὁτι εθνος ανεβη επι την γην μου ισχυρον και αναριθμητον, οἱ οδοντες αυτου οδοντες λεοντος, και αἱ μυλαι αυτου σκυμνου·
εθετο την αμπελον μου εις αφανισμον, και τας συκας μου εις συγκλασμον· ερευνων εξηρευνησεν αυτην, και ερῥιψεν· ελευκανε τα κληματα αυτης.
θρηνησον προς με ὑπερ νυμφην περιεζωσμενην σακκον, επι τον ανδρα αυτης τον παρθενικον.
εξηρται θυσια και σπονδη εξ οικου κυριου· πενθειτε οἱ ἱερεις οἱ λειτουργουντες θυσιαστηριω κυριου,
ὁτι τεταλαιπωρηκε τα πεδια· πενθειτω ἡ γη, ὁτι τεταλαιπωρηκεν σιτος· εξηρανθη οινος, ωλιγωθη ελαιον·
εξηρανθησαν γεωργοι· θρηνειτε κτηματα ὑπερ πυρου και κριθης, ὁτι απολωλε τρυγητος εξ αγρου·
ἡ αμπελος εξηρανθη, και αἱ συκαι ωλιγωθησαν· ῥοα, και φοινιξ, και μηλον, και παντα τα ξυλα του αγρου εξηρανθησαν, ὁτι ησχυναν χαραν οἱ υἱοι των ανθρωπων.
περιζωσασθε και κοπτεσθε οἱ ἱερεις· θρηνειτε οἱ λειτουργουντες θυσιαστηριω· εισελθετε, ὑπνωσατε εν σακκοις λειτουργουντες θεω, ὁτι απεσχηκεν εξ οικου θεου ὑμων θυσια και σπονδη.
ἁγιασατε νηστειαν, κηρυξατε θεραπειαν, συναγαγετε πρεσβυτερους, παντας κατοικουντας γην εις οικον θεου ὑμων, και κεκραξετε προς κυριον εκτενως,
οιμοι, οιμοι, οιμοι εις ἡμεραν, ὁτι εγγυς ἡ ἡμερα κυριου, και ὡς ταλαιπωρια εκ ταλαιπωριας ἡξει.
κατεναντι των οφθαλμων ὑμων βρωματα εξωλθρευθη, εξ οικου θεου ὑμων ευφροσυνη και χαρα.
εσκιρτησαν δαμαλεις επι ταις φατναις αυτων, ηφανισθησαν θησαυροι, κατεσκαφησαν ληνοι, ὁτι εξηρανθη σιτος.
τι αποθησομεν ἑαυτοις; εκλαυσαν βουκολια βοων, ὁτι ουχ ὑπηρχε νομη αυτοις· και τα ποιμνια των προβατων ηφανισθησαν.
προς σε κυριε βοησομαι, ὁτι πυρ ανηλωσε τα ὡραια της ερημου, και φλοξ ανηψε παντα τα ξυλα του αγρου,
και τα κτηνη του πεδιου ανεβλεψαν προς σε, ὁτι εξηρανθησαν αφεσεις ὑδατων, και πυρ κατεφαγε τα ὡραια της ερημου.
2
σαλπισατε σαλπιγγι εν σιων, κηρυξατε εν ορει ἁγιω μου, και συγχυθητωσαν παντες οἱ κατοικουντες την γην, διοτι παρεστιν ἡμερα κυριου, ὁτι εγγυς
ἡμερα σκοτους και γνοφου, ἡμερα νεφελης και ὁμιχλης· ὡς ορθρος χυθησεται επι τα ορη λαος πολυς και ισχυρος, ὁμοιος αυτω ου γεγονεν απο του αιωνος, και μετʼ αυτον ου προστεθησεται ἑως ετων εις γενεας γενεων.
τα εμπροσθεν αυτου πυρ αναλισκον, και τα οπισω αυτου αναπτομενη φλοξ· ὡς παραδεισος τρυφης ἡ γη προ προσωπου αυτου, και τα οπισθεν αυτου πεδιον αφανισμου, και ανασωζομενος ουκ εσται αυτω.
ὡς ὁρασις ἱππων ἡ ὁρασις αυτων, και ὡς ἱππεις οὑτως καταδιωξονται.
ὡς φωνη ἁρματων επι τας κορυφας των ορεων εξαλουνται, και ὡς φωνη φλογος πυρος κατεσθιουσης καλαμην, και ὡς λαος πολυς και ισχυρος παρατασσομενος εις πολεμον.
απο προσωπου αυτου συντριβησονται λαοι, παν προσωπον ὡς προσκαυμα χυτρας.
ὡς μαχηται δραμουνται και ὡς ανδρες πολεμισται αναβησονται επι τα τειχη, και ἑκαστος εν τη ὁδω αυτου πορευσεται, και ου μη εκκλινωσι τας τριβους αυτων,
και ἑκαστος απο του αδελφου αυτου ουκ αφεξεται· καταβαρυνομενοι εν τοις ὁπλοις αυτων πορευσονται, και εν τοις βελεσιν αυτων πεσουνται, και ου μη συντελεσθωσι.
της πολεως επιληψονται, και επι των τειχεων δραμουνται, και επι ταις οικιαις αναβησονται, και δια θυριδων εισελευσονται ὡς κλεπται.
προ προσωπου αυτου συγχυθησεται ἡ γη, και σεισθησεται ὁ ουρανος· ὁ ἡλιος και ἡ σεληνη συσκοτασουσι, και αστρα δυσουσι το φεγγος αυτων.
και κυριος δωσει φωνην αυτου προ προσωπου δυναμεως αυτου, ὁτι πολλη εστι σφοδρα ἡ παρεμβολη αυτου, ὁτι ισχυρα εργα λογων αυτου· διοτι μεγαλη ἡ ἡμερα κυριου, επιφανης σφοδρα, και τις εσται ἱκανος αυτη;
και νυν λεγει κυριος ὁ θεος ὑμων, επιστραφητε προς με εξ ὁλης της καρδιας ὑμων, και εν νηστεια, και εν κλαυθμω, και εν κοπετω,
και διαρῥηξατε τας καρδιας ὑμων, και μη τα ἱματια ὑμων· και επιστραφητε προς κυριον τον θεον ὑμων, ὁτι ελεημων και οικτιρμων εστι, μακροθυμος και πολυελεος, και μετανοων επι ταις κακιαις.
τις οιδεν ει επιστρεψει, και μετανοησει, και ὑπολειψεται οπισω αυτου ευλογιαν, και θυσιαν, και σπονδην κυριω τω θεω ὑμων;
σαλπισατε σαλπιγγι εν σιων, ἁγιασατε νηστειαν. κηρυξατε θεραπειαν,
συναγαγετε λαον, ἁγιασατε εκκλησιαν, εκλεξασθε πρεσβυτερους, συναγαγετε νηπια θηλαζοντα μαστους, εξελθετω νυμφιος εκ του κοιτωνος αυτου, και νυμφη εκ του παστου αυτης.
αναμεσον της κρηπιδος του θυσιαστηριου, κλαυσονται οἱ ἱερεις οἱ λειτουργουντες τω κυριω, και ερουσι, φεισαι κυριε, του λαου σου, και μη δως την κληρονομιαν σου εις ονειδος, του καταρξαι αυτων εθνη, ὁπως μη ειπωσιν εν τοις εθνεσι, που εστιν ὁ θεος αυτων;
και εζηλωσε κυριος την γην αυτου, και εφεισατο του λαου αυτου.
και απεκριθη κυριος, και ειπε τω λαω αυτου, ιδου εγω εξαποστελλω ὑμιν τον σιτον και τον οινον και το ελαιον, και εμπλησθησεσθε αυτων, και ου δωσω ὑμας ουκ ετι εις ονειδισμον εν τοις εθνεσι.
και τον απο βορῥα εκδιωξω αφʼ ὑμων, και εξωσω αυτον εις γην ανυδρον, και αφανιω το προσωπον αυτου εις την θαλασσαν την πρωτην, και τα οπισω αυτου εις την θαλασσαν την εσχατην· και αναβησεται ἡ σαπρια αυτου, και αναβησεται ὁ βρομος αυτου, ὁτι εμεγαλυνε τα εργα αυτου.
θαρσει γη, χαιρε και ευφραινου, ὁτι εμεγαλυνε κυριος του ποιησαι.
θαρσειτε κτηνη του πεδιου, ὁτι βεβλαστηκε τα πεδια της ερημου, ὁτι ξυλον ηνεγκεν τον καρπον αυτου, συκη και αμπελος εδωκαν την ισχυν αυτων.
και τα τεκνα σιων χαιρετε και ευφραινεσθε επι τω κυριω θεω ὑμων, διοτι εδωκεν ὑμιν τα βρωματα εις δικαιοσυνην, και βρεξει ὑμιν ὑετον πρωιμον και οψιμον, καθως εμπροσθεν,
και πλησθησονται αἱ ἁλωνες σιτου, και ὑπερχυθησονται αἱ ληνοι οινου και ελαιου.
και ανταποδωσε ὑμιν αντι των ετων ὡν κατεφαγεν ἡ ακρις, και ὁ βρουχος, και ἡ ερυσιβη, και ἡ καμπη, ἡ δυναμις μου ἡ μεγαλη, ἡν εξαπεστειλα εις ὑμας.
και φαγεσθε εσθιοντες, και εμπλησθησεσθε, και αινεσετε το ονομα κυριου του θεου ὑμων, ἁ εποιησε μεθʼ ὑμων εις θαυμασια· και ου μη καταισχυνθη ὁ λαος μου εις τον αιωνα.
και επιγνωσεσθε ὁτι εν μεσω του ισραηλ εγω ειμι, και εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, και ουκ ἑστιν ετι πλην εμου· και ου μη καταισχυνθωσιν ετι ὁ λαος μου εις τον αιωνα.
3
και εσται μετα ταυτα, και εκχεω απο του πνευματος μου επι πασαν σαρκα, και προφητευσουσιν οἱ υἱοι ὑμων, και αἱ θυγατερες ὑμων, και οἱ πρεσβυτεροι ὑμων ενυπνια ενυπνιασθησονται, και οἱ νεανισκοι ὑμων ὁρασεις οψονται.
και επι τους δουλους μου και επι τας δουλας εν ταις ἡμεραις εκειναις εκχεω απο του πνευματος μου.
και δωσω τερατα εν ουρανω, και επι της γης αἱμα και πυρ και ατμιδα καπνου.
ὁ ἡλιος μεταστραφησεται εις σκοτος, και ἡ σεληνη εις αἱμα, πριν ελθειν την ἡμεραν κυριου την μεγαλην, και επιφανη.
και εσται πας ὁς αν επικαλεσηται το ονομα κυριου, σωθησεται· ὁτι εν τω ορει σιων και εν ἱερουσαλημ εσται ανασωζομενος καθοτι ειπε κυριος, και ευαγγελιζομενοι οὑς κυριος προσκεκληται.
4
ὁτι ιδου εγω εν ταις ἡμεραις εκειναις και εν τω καιρω εκεινω, ὁταν επιστρεψω την αιχμαλωσιαν ιουδα και ἱερουσαλημ,
και συναξω παντα τα εθνη, και καταξω αυτα εις την κοιλαδα ιωσαφατ, και διακριθησομαι προς αυτους εκει ὑπερ του λαου μου και της κληρονομιας μου ισραηλ, οἱ διεσπαρησαν εν τοις εθνεσι, και την γην μου κατεδιειλαντο,
και επι τον λαον μου εβαλον κληρους, και εδωκαν τα παιδαρια πορναις, και τα κορασια επωλουν αντι του οινου, και επινον.
και τι ὑμεις εμοι τυρος, και σιδων, και πασα γαλιλαια αλλοφυλων; μη ανταποδομα ὑμεις ανταποδιδοτε μοι; η μνησικακειτε ὑμεις επʼ εμοι; οξεως, και ταχεως ανταποδωσω το ανταποδομα ὑμων εις κεφαλας ὑμων,
ανθʼ ὡν το αργυριον μου και το χρυσιον μου ελαβετε, και τα επιλεκτα μου τα καλα εισηνεγκατε εις τους ναους ὑμων,
και τους υἱους ιουδα και τους υἱους ἱερουσαλημ απεδοσθε τοις υἱοις των ἑλληνων, ὁπως εξωσητε αυτους εκ των ὁριων αυτων.
και ιδου εγω εξεγειρω αυτους εκ του τοπου οὑ απεδοσθε αυτους εκει, και ανταποδωσω το ανταποδομα ὑμων εις κεφαλας ὑμων,
και αποδωσομαι τους υἱους ὑμων και τας θυγατερας ὑμων εις χειρας των υἱων ιουδα, και αποδωσονται αυτους εις αιχμαλωσιαν εις εθνος μακραν απεχον, ὁτι κυριος ελαλησε.
κηρυξατε ταυτα εν τοις εθνεσιν, ἁγιασατε πολεμον, εξεγειρατε τους μαχητας, προσαγαγετε και αναβαινετε παντες ανδρες πολεμισται,
συγκοψατε τα αροτρα ὑμων εις ῥομφαιας, και τα δρεπανα ὑμων εις σειρομαστας· ὁ αδυνατος λεγετω, ὁτι ισχυω εγω.
συναθροιζεσθε, και εισπορευεσθε παντα τα εθνη κυκλοθεν, και συναχθητε εκει· ὁ πραυς εστω μαχητης.
εξεγειρεσθωσαν, αναβαινετωσαν παντα τα εθνη εις την κοιλαδα ιωσαφατ, διοτι εκει καθιω του διακριναι παντα τα εθνη κυκλοθεν.
εξαποστειλατε δρεπανα, ὁτι παρεστηκεν ὁ τρυγητος· εισπορευεσθε, πατειτε, διοτι πληρης ἡ ληνος· ὑπερεκχειτε τα ὑποληνια, ὁτι πεπληθυνται τα κακα αυτων.
ηχοι εξηχησαν εν τη κοιλαδι της δικης, ὁτι εγγυς ἡμερα κυριου εν τη κοιλαδι της δικης.
ὁ ἡλιος και ἡ σεληνη συσκοτασουσι, και οἱ αστερες δυσουσι φεγγος αυτων.
ὁ δε κυριος εκ σιων ανακεκραξεται, και εξ ἱερουσαλημ δωσει φωνην αυτου, και σεισθησεται ὁ ουρανος και ἡ γη· ὁ δε κυριος φεισεται του λαου αυτου, και ενισχυσει τους υἱους ισραηλ.
και επιγνωσεσθε διοτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, ὁ κατασκηνων εν σιων ορει ἁγιω μου· και εσται ἱερουσαλημ ἁγια, και αλλογενεις ου διελευσονται διʼ αυτης ουκετι.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, αποσταλαξει τα ορη γλυκασμον, και οἱ βουνοι ῥυησονται γαλα, και πασαι αἱ αφεσεις ιουδα ῥυησονται ὑδατα, και πηγη εξ οικου κυριου εξελευσεται, και ποτιει τον χειμαρῥουν των σχοινων.
αιγυπτος εις αφανισμον εσται, και ἡ ιδουμαια εις πεδιον αφανισμου εσται, εξ αδικιων υἱων ιουδα, ανθʼ ὡν εξεχεαν αἱμα δικαιον εν τη γη αυτων.
ἡ δε ιουδαια εις τον αιωνα κατοικηθησεται, και ἱερουσαλημ εις γενεας γενεων.
και εκζητησω το αἱμα αυτων, και ου μη αθωωσω, και κυριος κατασκηνωσει εν σιων.
amos
1
λογοι αμως οἱ εγενοντο εν ακκαρειμ εν θεκουε, οὑς ειδεν ὑπερ ἱερουσαλημ, εν ἡμεραις οζιου βασιλεως ιουδα, και εν ἡμεραις ἱεροβοαμ του ιωας βασιλεως ισραηλ, προ δυο ετων του σεισμου.
και ειπε, κυριος εκ σιων εφθεγξατο, και εξ ἱερουσαλημ εδωκε φωνην αυτου· και επενθησαν αἱ νομαι των ποιμενων, και εξηρανθη ἡ κορυφη του καρμηλου.
και ειπε κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις δαμασκου, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτον, ανθʼ ὡν επριζον πριοσι σιδηροις τας εν γαστρι εχουσας των εν γαλααδ.
και αποστελω πυρ εις τον οικον αζαηλ, και καταφαγεται τα θεμελια υἱου αδερ.
και συντριψω μοχλους δαμασκου, και εξολοθρευσω κατοικουντας εκ πεδιου ων, και κατακοψω φυλην εξ ανδρων χαρῥαν, και αιχμαλωτευθησεται λαος συριας επικλητος, λεγει κυριος.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις γαζης, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτους, ἑνεκεν του αιχμαλωτευσαι αυτους αιχμαλωσιαν του σαλωμων, του συγκλεισαι εις την ιδουμαιαν.
και εξαποστελω πυρ επι τα τειχη γαζης, και καταφαγεται τα θεμελια αυτης.
και εξολοθρευσω κατοικουντας εξ αζωτου, και εξαρθησεται φυλη εξ ασκαλωνος, και επαξω την χειρα μου επι ακκαρων, και απολουνται οἱ καταλοιποι των αλλοφυλων, λεγει κυριος.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις τυρου, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτην, ανθʼ ὡν συνεκλεισαν αιχμαλωσιαν του σαλωμων εις την ιδουμαιαν, και ουκ εμνησθησαν διαθηκης αδελφων.
και εξαποστελω πυρ επι τα τειχη τυρου, και καταφαγεται τα θεμελια αυτης.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις της ιδουμαιας, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτους, ἑνεκα του διωξαι αυτους εν ῥομφαια τον αδελφον αυτου, και ελυμηνατο μητερα επι γης, και ἡρπασεν εις μαρτυριον φρικην αυτου, και το ὁρμημα αυτου εφυλαξεν εις νικος.
και εξαποστελω πυρ εις θαμαν, και καταφαγεται θεμελια τειχεων αυτης.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις υἱων αμμων, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτον, ανθʼ ὡν ανεσχιζον τας εν γαστρι εχουσας των γαλααδιτων, ὁπως ενπλατυνωσι τα ὁρια ἑαυτων.
και αναψω πυρ επι τειχη ῥαββαθ, και καταφαγεται θεμελια αυτης μετα κραυγης εν ἡμερα πολεμου, και σεισθησεται εν ἡμεραις συντελειας αυτης,
και πορευσονται οἱ βασιλεις αυτης εν αιχμαλωσια, οἱ ἱερεις αυτων και οἱ αρχοντες αυτων επιτοαυτο, λεγει κυριος.
2
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις μωαβ, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτον, ανθʼ ὡν κατεκαυσαν τα οστα βασιλεως της ιδουμαιας εις κονιαν.
και εξαποστελω πυρ εις μωαβ, και καταφαγεται τα θεμελια των πολεων αυτης, και αποθανειται εν αδυναμια μωαβ μετα κραυγης και μετα φωνης σαλπιγγος.
και εξολοθρευσω κριτην εξ αυτης, και παντας [αρχοντας] αυτης αποκτενω μετʼ αυτου, λεγει κυριος.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις υἱων ιουδα, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησουμαι αυτον, ἑνεκα του απωσασθαι αυτους τον νομον του κυριου, και τα προσταγματα αυτου ουκ εφυλαξαντο, και επλανησεν αυτους τα ματαια αυτων ἁ εποιησαν, οἱς εξηκολουθησαν οἱ πατερες αυτων οπισω αυτων.
και εξαποστελω πυρ επι ιουδαν, και καταφαγεται θεμελια ἱερουσαλημ.
ταδε λεγει κυριος, επι ταις τρισιν ασεβειαις ισραηλ, και επι ταις τεσσαρσιν ουκ αποστραφησομαι αυτον, ανθʼ ὡν απεδοντο αργυριου δικαιον, και πενητα ἑνεκεν ὑποδηματων,
τα πατουντα επι τον χουν της γης, και εκονδυλιζον εις κεφαλας πτωχων, και ὁδον ταπεινων εξεκλιναν, και υἱος και πατηρ αυτου εισεπορευοντο προς την αυτην παιδισκην, ὁπως βεβηλωσι το ονομα του θεου αυτων.
και τα ἱματια αυτων δεσμευοντες σχοινιοις, παραπετασματα εποιουν εχομενα του θυσιαστηριου, και οινον εκ συκοφαντιων επινον εν τω οικω του θεου αυτων.
εγω δε εξηρα τον αμορῥαιον εκ προσωπου αυτων, οὑ ην, καθως ὑψος κεδρου, το ὑψος αυτου, και ισχυρος ην ὡς δρυς, και εξηρανα τον καρπον αυτου επανωθεν, και τας ῥιζας αυτου ὑποκατωθεν.
και εγω ανηγαγον ὑμας εκ γης αιγυπτου, και περιηγαγον ὑμας εν τη ερημω τεσσαρακοντα ετη, του κατακληρονομησαι την γην των αμορῥαιων.
και ελαβον εκ των υἱων ὑμων εις προφητας, και εκ των νεανισκων ὑμων εις ἁγιασμον· μη ουκ εστι ταυτα υἱοι ισραηλ; λεγει κυριος.
και εποτιζετε τους ἡγιασμενους οινον, και τοις προφηταις ενετελλεσθε λεγοντες, ου μη προφητευσητε.
διατουτο ιδου εγω κυλιω ὑποκατω ὑμων, ὁν τροπον κυλιεται ἡ ἁμαξα ἡ γεμουσα καλαμης.
και απολειται φυγη εκ δρομεως, και ὁ κραταιος ου μη κρατηση της ισχυος αυτου, και ὁ μαχητης ου μη σωση την ψυχην αυτου.
και ὁ τοξοτης ου μη ὑποστη και ὁ οξυς τοις ποσιν αυτου ου μη διασωθη, και ὁ ἱππευς ου μη σωση την ψυχην αυτου,
και ὁ κραταιος ου μη εὑρησει την καρδιαν αυτου εν δυναστειαις, ὁ γυμνος διωξεται εν εκεινη τη ἡμερα, λεγει κυριος.
3
ακουσατε τον λογον τουτον, ὁν ελαλησε κυριος εφʼ ὑμας, οικος ισραηλ, και κατα πασης φυλης, ἡς ανηγαγον εκ γης αιγυπτου, λεγων,
πλην ὑμας εγνων εκ πασων των φυλων της γης, διατουτο εκδικησω εφʼ ὑμας πασας τας ἁμαρτιας ὑμων.
ει πορευσονται δυο επιτοαυτο καθολου, εαν μη γνωρισωσιν ἑαυτους;
ει ερευξεται λεων εκ του δρυμου αυτου θηραν ουκ εχων; ει δωσει σκυμνος φωνην αυτου εκ της μανδρας αυτου καθολου, εαν μη ἁρπαση τι;
ει πεσειται ορνεον επι της γης ανευ ιξευτου; ει σχασθησεται παγις επι της γης ανευ του συλλαβειν τι;
ει φωνησει σαλπιγξ εν πολει, και λαος ου πτοηθησεται; ει εσται κακια εν πολει ἡν κυριος ουκ εποιησε;
διοτι ου μη ποιηση κυριος ὁ θεος πραγμα εαν μη αποκαλυψη παιδειαν προς τους δουλους αυτου τους προφητας.
λεων ερευξεται, και τις ου φοβηθησεται; κυριος ὁ θεος ελαλησε, και τις ου προφητευσει;
αναγγειλατε χωραις εν ασσυριοις, και επι τας χωρας της αιγυπτου, και ειπατε, συναχθητε επι το ορος σαμαρειας, και ιδετε θαυμαστα πολλα εν μεσω αυτης, και καταδυναστειαν την εν αυτη.
και ουκ εγνω ἁ εσται εναντιον αυτης, λεγει κυριος, οἱ θησαυριζοντες αδικιαν και ταλαιπωριαν εν ταις χωραις αυτων.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος, τυρος κυκλοθεν ἡ γη σου ερημωθησεται, και καταξει εκ σου ισχυν σου, και διαρπαγησονται αἱ χωραι σου.
ταδε λεγει κυριος, ὁν τροπον ὁταν εκσπαση ὁ ποιμην εκ στοματος του λεοντος δυο σκελη η λοβον ωτιου, οὑτως εκσπασθησονται οἱ υἱοι ισραηλ οἱ κατοικουντες εν σαμαρεια κατεναντι της φυλης, και εν δαμασκω.
ιερεις ακουσατε, και επιμαρτυρασθε τω οικω ιακωβ, λεγει κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ.
διοτι εν τη ἡμερα ὁταν εκδικω ασεβειας του ισραηλ επʼ αυτον, και εκδικησω επι τα θυσιαστηρια βαιθηλ· και κατασκαφησεται τα κερατα του θυσιαστηριου, και πεσουνται επι την γην·
συγχεω και παταξω τον οικον τον περιπτερον επι τον οικον τον θερινον, και απολουνται οικοι ελεφαντινοι, και προστεθησονται ἑτεροι οικοι πολλοι, λεγει κυριος.
4
ακουσατε τον λογον τουτον δαμαλεις της βασανιτιδος, αἱ εν τω ορει της σαμαρειας, αἱ καταδυναστευουσαι πτωχους, και καταπατουσαι πενητας, αἱ λεγουσαι τοις κυριοις αυτων, επιδοτε ἡμιν ὁπως πιωμεν.
ομνυει κυριος κατα των ἁγιων αυτου, διοτι ιδου ἡμεραι ερχονται εφʼ ὑμας, και ληψονται ὑμας εν ὁπλοις, και τους μεθʼ ὑμων εις λεβητας ὑποκαιομενους εμβαλουσιν εμπυροι λοιμοι,
και εξενεχθησεσθε γυμναι κατεναντι αλληλων, και απορῥιφησεσθε εις το ορος το ῥομμαν, λεγει κυριος.
εισηλθατε εις βαιθηλ, και ησεβησατε, και εις γαλγαλα επληθυνατε του ασεβησαι· και ηνεγκατε εις τοπρωι θυσιας ὑμων, εις την τριημεριαν τα επιδεκατα ὑμων.
και ανεγνωσαν εξω νομον, και επεκαλεσαντο ὁμολογιας· αναγγειλατε ὁτι ταυτα ηγαπησαν οἱ υἱοι ισραηλ, λεγει κυριος.
και εγω δωσω ὑμιν γομφιασμον οδοντων εν πασαις ταις πολεσιν ὑμων, και ενδειαν αρτων εν πασι τοις τοποις ὑμων· και ουκ επεστρεψατε προς με, λεγει κυριος.
και εγω ανεσχον εξ ὑμων τον ὑετον προ τριων μηνων του τρυγητου, και βρεξω επι πολιν μιαν, επι δε πολιν μιαν ου βρεξω· μερις μια βραχησεται, και μερις, εφʼ ἡν ου βρεξω, ξηρανθησεται.
και συναθροισθησονται δυο και τρεις πολεις εις πολιν μιαν του πιειν ὑδωρ, και ου μη εμπλησθωσι· και ουκ επεστραφητε προς με, λεγει κυριος.
επαταξα ὑμας εν πυρωσει, και εν ικτερω· επληθυνατε κηπους ὑμων, αμπελωνας ὑμων, και συκεωνας ὑμων· και ελαιωνας ὑμων κατεφαγεν ἡ καμπη· και ουδʼ ὡς επεστρεψατε προς με, λεγει κυριος.
εξαπεστειλα εις ὑμας θανατον εν ὁδω αιγυπτου, και απεκτεινα εν ῥομφαια τους νεανισκους ὑμων, μετα αιχμαλωσιας ἱππων σου, και ανηγαγον εν πυρι τας παρεμβολας εν τη οργη ὑμων· και ουδʼ ὡς επεστρεψατε προς με, λεγει κυριος.
κατεστρεψα ὑμας, καθως κατεστρεψεν ὁ θεος σοδομα και γομορῥα, και εγενεσθε ὡς δαλος εξεσπασμενος εκ πυρος· και ουδʼ ὡς επεστρεψατε προς με, λεγει κυριος.
διατουτο οὑτως ποιησω σοι ισραηλ· πλην ὁτι οὑτως ποιησω σοι, ἑτοιμαζου του επικαλεισθαι τον θεον σου ισραηλ.
διοτι ιδου εγω στερεων βροντην, και κτιζων πνευμα, και απαγγελλων εις ανθρωπους τον χριστον αυτου, ποιων ορθρον και ὁμιχλην, και επιβαινων επι τα ὑψηλα της γης· κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ ονομα αυτω.
5
ακουσατε τον λογον κυριου τουτον, ὁν εγω λαμβανω εφʼ ὑμας, θρηνον. οικος ισραηλ
επεσεν, ουκετι μη προσθησει του αναστηναι. παρθενος του ισραηλ εσφαλεν επι της γης αυτου, ουκ εστιν ὁ αναστησων αυτην.
διατουτο ταδε λεγει κυριος κυριος, ἡ πολις εξ ἡς εξεπορευοντο χιλιοι, ὑπολειφθησονται ἑκατον· και εξ ἡς εξεπορευοντο ἑκατον, ὑπολειφθησονται δεκα τω οικω ισραηλ.
διοτι ταδε λεγει κυριος προς τον οικον ισραηλ, εκζητησατε με, και ζησεσθε.
και μη εκζητειτε βαιθηλ, και εις γαλγαλα μη εισπορευεσθε, και επι το φρεαρ του ὁρκου μη διαβαινετε, ὁτι γαλγαλα αιχμαλωτευομενη αιχμαλωτευθησεται, και βαιθηλ εσται ὡς ουχ ὑπαρχουσα.
εκζητησατε τον κυριον, και ζησατε, ὁπως μη αναλαμψη ὡς πυρ ὁ οικος ιωσηφ, και καταφαγη αυτον, και ουκ εσται ὁ σβεσων τω οικω ισραηλ.
ὁ ποιων εις ὑψος κριμα, και δικαιοσυνην εις γην εθηκεν·
ὁ ποιων παντα και μετασκευαζων, και εκτρεπων εις τοπρωι σκιαν, και ἡμεραν εις νυκτα συσκοταζων, ὁ προσκαλουμενος το ὑδωρ της θαλασσης, και εκχεων αυτο επι προσωπον της γης· κυριος ονομα αυτω·
ὁ διαιρων συντριμμον επι ισχυν, και ταλαιπωριαν επι οχυρωμα επαγων.
εμισησαν εν πυλαις ελεγχοντα, και λογον ὁσιον εβδελυξαντο.
διατουτο ανθʼ ὡν κατεκονδυλιζον πτωχους, και δωρα εκλεκτα εδεξασθε παρʼ αυτων, οικους ξεστους ωκοδομησατε, και ου μη κατοικησητε εν αυτοις· αμπελωνας επιθυμητους εφυτευσατε, και ου μη πιητε τον οινον αυτων.
ὁτι εγνων πολλας ασεβειας ὑμων, και ισχυραι αἱ ἁμαρτιαι ὑμων, καταπατουντες δικαιον, λαμβανοντες αλλαγματα, και πενητας εν πυλαις εκκλινοντες.
διατουτο ὁ συνιων εν τω καιρω εκεινω σιωπησεται, ὁτι καιρος πονηρων εστιν.
εκζητησατε το καλον, και μη πονηρον, ὁπως ζησητε, και εσται οὑτως μεθʼ ὑμων κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ, ὁν τροπον ειπατε,
μεμισηκαμεν τα πονηρα, και ηγαπησαμεν τα καλα· και αποκαταστησατε εν πυλαις κριμα, ὁπως ελεηση κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ τους περιλοιπους του ιωσηφ.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ, εν πασαις ταις πλατειαις κοπετος, και εν πασαις ταις ὁδοις ῥηθησεται ουαι, ουαι· κληθησεται γεωργος εις πενθος και κοπετον, και εις ειδοτας θρηνον.
και εν πασαις ὁδοις κοπετος, διοτι ελευσομαι δια μεσου σου, ειπε κυριος.
ουαι οἱ επιθυμουντες την ἡμεραν κυριου· ἱνατι αὑτη ὑμιν ἡ ἡμερα του κυριου; και αὑτη εστι σκοτος και ου φως.
ὁν τροπον εαν φυγη ανθρωπος εκ προσωπου του λεοντος, και εμπεση αυτω ἡ αρκος, και εισπηδηση εις τον οικον αυτου, και απερεισηται τας χειρας αυτου επι τον τοιχον, και δακη αυτον οφις.
ουχι σκοτος ἡ ἡμερα του κυριου, και ου φως, και γνοφος ουκ εχων φεγγος αὑτη;
μεμισηκα, απωσμαι ἑορτας ὑμων, και ου μη οσφρανθω θυσιας εν ταις πανηγυρεσιν ὑμων.
διοτι εαν ενεγκητε μοι ὁλοκαυτωματα και θυσιας ὑμων, ου προσδεξομαι, και σωτηριους επιφανειας ὑμων ουκ επιβλεψομαι.
μεταστησον απʼ εμου ηχον ωδων σου, και ψαλμον οργανων σου ουκ ακουσομαι.
και κυλισθησεται ὡς ὑδωρ κριμα, και δικαιοσυνη ὡς χειμαρῥους αβατος.
μη σφαγια και θυσιας προσηνεγκατε μοι οικος ισραηλ τεσσαρακοντα ετη εν τη ερημω;
και ανελαβετε την σκηνην του μολοχ, και το αστρον του θεου ὑμων ῥαιφαν, τους τυπους αυτων οὑς εποιησατε ἑαυτοις.
και μετοικιω ὑμας επεκεινα δαμασκου, λεγει κυριος· ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ ονομα αυτω.
6
ουαι τοις εξουθενουσι σιων, και τοις πεποιθοσιν επι το ορος σαμαρειας, απετρυγησαν αρχας εθνων, και εισηλθον αυτοι. οικος του ισραηλ
διαβητε παντες και ιδετε, και διελθατε εκειθεν εις εματραββα, και καταβητε εκειθεν εις γεθ αλλοφυλων, τας κρατιστας εκ πασων των βασιλειων τουτων, ει πλειονα τα ὁρια αυτων εστι των ὑμετερων ὁριων.
οἱ ερχομενοι εις ἡμεραν κακην, οἱ εγγιζοντες και εφαπτομενοι σαββατων ψευδων,
οἱ καθευδοντες επι κλινων ελεφαντινων, και κατασπαταλωντες επι ταις στρωμναις αυτων, και εσθοντες εριφους εκ ποιμνιων, και μοσχαρια εκ μεσου βουκολιων γαλαθηνα,
οἱ επικροτουντες προς την φωνην των οργανων, ὡς ἑστηκοτα ελογισαντο, και ουχ ὡς φευγοντα,
οἱ πινοντες τον διυλισμενον οινον, και τα πρωτα μυρα χριομενοι, και ουκ επασχον ουδεν επι τη συντριβη ιωσηφ.
δια τουτο νυν αιχμαλωτοι εσονται απʼ αρχης δυναστων, και εξαρθησεται χρεμετισμος ἱππων εξ εφραιμ·
ὁτι ωμοσε κυριος καθʼ ἑαυτου, διοτι βδελυσσομαι εγω πασαν την ὑβριν ιακωβ, και τας χωρας αυτου μεμισηκα, και εξαρω πολιν συν πασι τοις κατοικουσιν αυτην.
και εσται, εαν ὑπολειφθωσι δεκα ανδρες εν οικια μια, και αποθανουνται, και ὑπολειφθησονται οἱ καταλοιποι,
και ληψονται οἱ οικειοι αυτων, και παραβιωνται του εξενεγκαι τα οστα αυτων εκ του οικου· και ερει τοις προεστηκοσι της οικιας, ει ετι ὑπαρχει παρα σοι; και ερει, ουκ ετι· και ερει, σιγα ἑνεκα του μη ονομασαι το ονομα κυριου.
διοτι ιδου κυριος εντελλεται, και παταξει τον οικον τον μεγαν θλασμασι, και τον οικον τον μικρον ῥαγμασιν.
ει διωξονται εν πετραις ἱπποι; ει παρασιωπησονται εν θηλειαις; ὁτι εξεστρεψατε εις θυμον κριμα, και καρπον δικαιοσυνης εις πικριαν,
οἱ ευφραινομενοι επʼ ουδενι λογω, οἱ λεγοντες, ουκ εν τη ισχυι ἡμων εσχομεν κερατα;
διοτι ιδου εγω επεγερω εφʼ ὑμας οικος ισραηλ εθνος, λεγει κυριος των δυναμεων, και εκθλιψουσιν ὑμας του μη εισελθειν εις αιμαθ, και ὡς του χειμαρῥου των δυσμων.
7
οὑτως εδειξε μοι κυριος ὁ θεος· και ιδου επιγονη ακριδων ερχομενη ἑωθινη, και ιδου βρουχος εἱς, γωγ ὁ βασιλευς.
και εσται εαν συντελεση του καταφαγειν τον χορτον της γης, και ειπα, κυριε κυριε, ἱλεως γενου· τις αναστησει τον ιακωβ; ὁτι ολιγοστος εστι.
μετανοησον κυριε επι τουτω. και τουτο ουκ εσται, λεγει κυριος.
οὑτως εδειξε μοι κυριος· και ιδου εκαλεσε την δικην εν πυρι κυριος, και κατεφαγε την αβυσσον την πολλην, και κατεφαγε την μεριδα κυριου.
και ειπα, κυριε κοπασον δη, τις αναστησει τον ιακωβ; ὁτι ολιγοστος εστι.
μετανοησον κυριε επι τουτω. και τουτο ου μη γενηται, λεγει κυριος.
οὑτως εδειξε μοι κυριος· και ιδου ἑστηκως επι τειχους αδαμαντινου, και εν τη χειρι αυτου αδαμας.
και ειπε κυριος προς με, τι συ ὁρας αμως; και ειπα, αδαμαντα· και ειπε κυριος προς με, ιδου εγω εντασσω αδαμαντα εν μεσω λαου μου ισραηλ, ουκ ετι μη προσθω του παρελθειν αυτον.
και αφανισθησονται βωμοι του γελωτος, και αἱ τελεται του ισραηλ ερημωθησονται, και αναστησομαι επι τον οικον ἱεροβοαμ εν ῥομφαια.
και εξαπεστειλεν αμασιας ὁ ἱερευς βαιθηλ προς ἱεροβοαμ βασιλεα ισραηλ, λεγων, συστροφας ποιειται κατα σου αμως εν μεσω οικου ισραηλ, ου μη δυνηται ἡ γη ὑπενεγκειν παντας τους λογους αυτου.
διοτι ταδε λεγει αμως, εν ῥομφαια τελευτησει ἱεροβοαμ, ὁ δε ισραηλ αιχμαλωτος αχθησεται απο της γης αυτου.
και ειπεν αμασιας προς αμως ὁ ὁρων βαδιζε, εκχωρησον συ εις γην ιουδα, και εκει καταβιου, και εκει προφητευσεις,
εις δε βαιθηλ ουκ ετι προσθησεις του προφητευσαι, ὁτι ἁγιασμα βασιλεως εστι, και οικος βασιλειας εστι.
και απεκριθη αμως και ειπε προς αμασιαν, ουκ ημην προφητης εγω, ουδε υἱος προφητου, αλλʼ η αιπολος ημην, και κνιζων συκαμινα·
και ανελαβε με κυριος εκ των προβατων, και ειπε κυριος προς με, βαδιζε, και προφητευσον επι τον λαον μου ισραηλ.
και νυν ακουε λογον κυριου· συ λεγεις, μη προφητευε επι τον ισραηλ, και ου μη οχλαγωγησης επι τον οικον ιακωβ.
δια τουτο ταδε λεγει κυριος, ἡ γυνη σου εν τη πολει πορνευσει, και οἱ υἱοι σου και αἱ θυγατερες σου εν ῥομφαια πεσουνται, και ἡ γη σου εν σχοινιω καταμετρηθησεται, και συ εν γη ακαθαρτω τελευτησεις, ὁ δε ισραηλ αιχμαλωτος αχθησεται απο της γης αυτου· οὑτως εδειξε μοι κυριος κυριος.
8
και ιδου αγγος ιξευτου. και ειπε, τι συ βλεπεις αμως; και ειπα, αγγος ιξευτου·
και ειπε κυριος προς με, ἡκει το περας επι τον λαον μου ισραηλ, ου προσθησω ετι του παρελθειν αυτον.
και ολολυξει τα φατνωματα του ναου εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος κυριος· πολυς ὁ πεπτωκως εν παντι τοπω, επιρῥιψω σιωπην.
ακουσατε δη ταυτα οἱ εκτριβοντες εις τοπρωι πενητα, και καταδυναστευοντες πτωχους απο της γης,
λεγοντες, ποτε διελευσεται ὁ μην, και εμπολησομεν, και τα σαββατα, και ανοιξομεν θησαυρον του ποιησαι μετρον μικρον, και του μεγαλυναι σταθμιον, και ποιησαι ζυγον αδικον,
του κτασθαι εν αργυριω και πτωχους, και πενητα αντι ὑποδηματων, και απο παντος γεννηματος εμπορευσομεθα.
ομνυει κυριος κατα της ὑπερηφανιας ιακωβ, ει επιλησθησεται εις νικος παντα τα εργα ὑμων,
και επι τουτοις ου ταραχθησεται ἡ γη, και πενθησει πας ὁ κατοικων εν αυτη; και αναβησεται ὡς ποταμος συντελεια, και καταβησεται ὡς ποταμος αιγυπτου.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος κυριος, δυσεται ὁ ἡλιος μεσημβριας, και συσκοτασει επι της γης εν ἡμερα το φως,
και μεταστρεψω τας ἑορτας ὑμων εις πενθος, και πασας τας ωδας ὑμων εις θρηνον, και αναβιβω επι πασαν οσφυν σακκον, και επι πασαν κεφαλην φαλακρωμα· και θησομαι αυτον ὡς πενθος αγαπητου, και τους μετʼ αυτου ὡς ἡμεραν οδυνης.
ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και εξαποστελω λιμον επι την γην, ου λιμον αρτων, ουδε διψαν ὑδατος, αλλα λιμον του ακουσαι τον λογον κυριου.
και σαλευθησονται ὑδατα απο της θαλασσης ἑως θαλασσης, και απο βορῥα ἑως ανατολων περιδραμουνται ζητουντες τον λογον του κυριου, και ου μη εὑρωσιν.
εν τη ἡμερα εκεινη εκλειψουσιν αἱ παρθενοι αἱ καλαι, και οἱ νεανισκοι εν διψει,
οἱ ομνυοντες κατα του ἱλασμου σαμαρειας, και οἱ λεγοντες, ζη ὁ θεος σου δαν, και ζη ὁ θεος σου βηρσαβεε· και πεσουνται, και ου μη αναστωσιν ετι.
9
ειδον τον κυριον εφεστωτα επι του θυσιαστηριου, και ειπε,
εαν κατακρυβωσιν εις ἁδου, εκειθεν ἡ χειρ μου ανασπασει αυτους· και εαν αναβωσιν εις τον ουρανον, εκειθεν καταξω αυτους.
εαν εγκατακρυβωσιν εις την κορυφην του καρμηλου, εκειθεν εξερευνησω, και ληψομαι αυτους· και εαν καταδυσωσιν εξ οφθαλμων μου εις τα βαθη της θαλασσης, εκει εντελουμαι τω δρακοντι, και δηξεται αυτους.
και εαν πορευθωσιν εν αιχμαλωσια προ προσωπου των εχθρων αυτων, εκει εντελουμαι τη ῥομφαια, και αποκτενει αυτους· και στηριω τους οφθαλμους μου επʼ αυτους εις κακα, και ουκ εις αγαθα.
και κυριος κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ, ὁ εφαπτομενος της γης, και σαλευων αυτην, και πενθησουσι παντες οἱ κατοικουντες αυτην, και αναβησεται ὡς ποταμος συντελεια αυτης, και καταβησεται ὡς ποταμος αιγυπτου·
ὁ οικοδομων εις τον ουρανον αναβασιν αυτου, και την επαγγελιαν αυτου επι της γης θεμελιων, ὁ προσκαλουμενος το ὑδωρ της θαλασσης, και εκχεων αυτο επι προσωπον της γης· κυριος παντοκρατωρ ονομα αυτω.
ουχ ὡς υἱοι αιθιοπων ὑμεις εστε εμοι, υἱοι ισραηλ; λεγει κυριος· ου τον ισραηλ ανηγαγον εκ γης αιγυπτου, και τους αλλοφυλους εκ καππαδοκιας, και τους συρους εκ βοθρου;
ιδου οἱ οφθαλμοι κυριου του θεου επι την βασιλειαν των ἁμαρτωλων, και εξαρω αυτην απο προσωπου της γης· πλην ὁτι ουκ εις τελος εξαρω τον οικον ιακωβ, λεγει κυριος.
διοτι εγω εντελλομαι, και λικμησω εν πασι τοις εθνεσι τον οικον ισραηλ, ὁν τροπον λικμαται εν τω λικμω, και ου μη πεση συντριμμα επι την γην.
εν ῥομφαια τελευτησουσι παντες ἁμαρτωλοι λαου μου, οἱ λεγοντες, ου μη εγγιση, ουδε μη γενηται εφʼ ἡμας τα κακα.
εν τη ἡμερα εκεινη αναστησω την σκηνην δαυιδ την πεπτωκυιαν, και ανοικοδομησω τα πεπτωκοτα αυτης, και τα κατεσκαμμενα αυτης αναστησω, και ανοικοδομησω αυτην καθως αἱ ἡμεραι του αιωνος.
ὁπως εκζητησωσιν οἱ καταλοιποι των ανθρωπων και παντα τα εθνη, εφʼ οὑς επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτους, λεγει κυριος ὁ ποιων παντα ταυτα.
ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και καταληψεται ὁ αμητος τον τρυγητον, και περκασει ἡ σταφυλη εν τω σπορω, και αποσταλαξει τα ορη γλυκασμον, και παντες οἱ βουνοι συμφυτοι εσονται.
και επιστρεψω την αιχμαλωσιαν του λαου μου ισραηλ, και οικοδομησουσι πολεις τας ηφανισμενας, και κατοικησουσι, και φυτευσουσιν αμπελωνας, και πιονται τον οινον αυτων, και ποιησουσι κηπους, και φαγονται τον καρπον αυτων·
και καταφυτευσω αυτους επι της γης αυτων, και ου μη εκσπασθωσιν ουκετι απο της γης, ἡς εδωκα αυτοις, λεγει κυριος ὁ θεος παντοκρατωρ.
obadiah
1
ὁρασισ οβδιου. ταδε λεγει κυριος ὁ θεος τη ιδουμαια, ακοην ηκουσα παρα κυριου, και περιοχην εις τα εθνη εξαπεστειλεν· αναστητε, και εξαναστωμεν επʼ αυτην εις πολεμον.
ιδου ολιγοστον δεδωκα σε εν τοις εθνεσιν, ητιμωμενος ει συ σφοδρα.
ὑπερηφανια της καρδιας σου επηρε σε κατασκηνουντα εν ταις οπαις των πετρων· ὑψων κατοικιαν αυτου, λεγων εν καρδια αυτου, τις καταξει με επι την γην;
εαν μετεωρισθης, ὡς αετος, και εαν αναμεσον των αστρων θης νοσσιαν σου, εκειθεν καταξω σε, λεγει κυριος.
ει κλεπται εισηλθον προς σε, η λησται νυκτος, που αν απερῥιφης; ουκ αν εκλεψαν τα ἱκανα ἑαυτοις; και ει τρυγηται εισηλθον προς σε, ουκ αν επελειποντο επιφυλλιδα;
πως εξηρευνηθη ἡσαυ, και κατεληφθη τα κεκρυμμενα αυτου;
ἑως των ὁριων εξαπεστειλαν σε· παντες οἱ ανδρες της διαθηκης σου αντεστησαν σοι, ηδυνασθησαν προς σε ανδρες ειρηνικοι σου, εθηκαν ενεδρα ὑποκατω σου, ουκ εστι συνεσις αυτοις.
εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος, απολω σοφους εκ της ιδουμαιας, και συνεσιν εξ ορους ἡσαυ.
και πτοηθησονται οἱ μαχηται σου οἱ εκ θαιμαν, ὁπως εξαρθη ανθρωπος εξ ορους ἡσαυ.
δια την σφαγην, και την ασεβειαν αδελφου σου ιακωβ, καλυψει σε αισχυνη, και εξαρθηση εις τον αιωνα.
αφʼ ἡς ἡμερας αντεστης εξεναντιας, εν ἡμεραις αιχμαλωτευοντων αλλογενων δυναμιν αυτου, και αλλοτριοι εισηλθον εις πυλας αυτου, και επι ἱερουσαλημ εβαλον κληρους, και συ ης ὡς εἱς εξ αυτων.
και μη επιδης ἡμεραν αδελφου σου εν ἡμερα αλλοτριων, και μη επιχαρης επι τους υἱους ιουδα εν ἡμερα απωλειας αυτων, και μη μεγαλορῥημονη εν ἡμερα θλιψεως,
μηδε εισελθης εις πυλας λαων εν ἡμερα πονων αυτων, μηδε επιδης και συ την συναγωγην αυτων εν ἡμερα ολεθρου αυτων, και μη συνεπιθη επι την δυναμιν αυτων εν ἡμερα απωλειας αυτων,
μηδε επιστης επι τας διεκβολας αυτων, εξολοθρευσαι τους ανασωζομενους αυτων, μηδε συγκλεισης τους φευγοντας αυτου εν ἡμερα θλιψεως.
διοτι εγγυς ἡμερα κυριου επι παντα τα εθνη· ὁν τροπον εποιησας, οὑτως εσται σοι· το ανταποδομα σου ανταποδοθησεται εις κεφαλην σου.
διοτι ὁν τροπον επιες επι το ορος το ἁγιον μου, πιονται παντα τα εθνη οινον, πιονται και καταβησονται, και εσονται καθως ουχ ὑπαρχοντες.
ἑν δε τω ορει σιων εσται σωτηρια, και εσται ἁγιον· και κατακληρονομησουσιν ὁ οικος ιακωβ τους, κατακληρονομησαντας αυτους.
και εσται ὁ οικος ιακωβ πυρ, ὁ δε οικος ιωσηφ φλοξ, ὁ δε οικος ἡσαυ εις καλαμην, και εκκαυθησονται εις αυτους, και καταφαγονται αυτους, και ουκ εσται πυροφορος τω οικω ἡσαυ, διοτι κυριος ελαλησε.
και κατακληρονομησουσιν οἱ εν ναγεβ το ορος το ἡσαυ, και οἱ εν τη σεφηλα τους αλλοφυλους· και κατακληρονομησουσι το ορος εφραιμ, και το πεδιον σαμαρειας, και βενιαμιν, και την γαλααδιτιν.
και της μετοικεσιας ἡ αρχη αὑτη τοις υἱοις ισραηλ, γη των χαναναιων ἑως σαρεπτων· και ἡ μετοικεσια ἱερουσαλημ ἑως εφραθα· κληρονομησουσι τας πολεις του ναγεβ.
και αναβησονται ανασωζομενοι εξ ορους σιων, του εκδικησαι το ορος ἡσαυ, και εσται τω κυριω ἡ βασιλεια.
jonah
1
και εγενετο λογος κυριου προς ιωναν τον του αμαθι, λεγων,
αναστηθι, και πορευθητι εις νινευη την πολιν την μεγαλην, και κηρυξον εν αυτη, ὁτι ανεβη ἡ κραυγη της κακιας αυτης προς με.
και ανεστη ιωνας του φυγειν εις θαρσις εκ προσωπου κυριου· και κατεβη εις ιοππην, και εὑρε πλοιον βαδιζον εις θαρσις, και εδωκε το ναυλον αυτου, και ανεβη εις αυτο, του πλευσαι μετʼ αυτων εις θαρσις εκ προσωπου κυριου.
και κυριος εξηγειρε πνευμα επι την θαλασσαν, και εγενετο κλυδων μεγας εν τη θαλασση, και το πλοιον εκινδυνευε του συντριβηναι.
και εφοβηθησαν οἱ ναυτικοι, και ανεβοησαν ἑκαστος προς τον θεον αυτου, και εκβολην εποιησαντο των σκευων των εν τω πλοιω εις την θαλασσαν, του κουφισθηναι απʼ αυτων· ιωνας δε κατεβη εις την κοιλην του πλοιου, και εκαθευδε, και ερεγχε.
και προσηλθε προς αυτον ὁ πρωρευς, και ειπεν αυτω, τι συ ῥεγχεις; αναστα, και επικαλου τον θεον σου, ὁπως διασωση ὁ θεος ἡμας, και ου μη απολωμεθα.
και ειπεν ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, δευτε βαλωμεν κληρους, και επιγνωμεν, τινος ἑνεκεν ἡ κακια αὑτη εστιν εν ἡμιν· και εβαλον κληρους, και επεσεν ὁ κληρος επι ιωναν.
και ειπον προς αυτον, απαγγειλον ἡμιν, τις σου ἡ εργασια εστι, και ποθεν ερχη, και εκ ποιας χωρας, και εκ ποιου λαου ει συ;
και ειπε προς αυτους, δουλος κυριου ειμι εγω, και τον κυριον θεον του ουρανου εγω σεβομαι, ὁς εποιησε την θαλασσαν και την ξηραν.
και εφοβηθησαν οἱ ανδρες φοβον μεγαν, και ειπον προς αυτον, τι τουτο εποιησας; διοτι εγνωσαν οἱ ανδρες ὁτι εκ προσωπου κυριου ην φευγων, ὁτι απηγγειλεν αυτοις·
και ειπον προς αυτον, τι ποιησομεν σοι, και κοπασει ἡ θαλασσα αφʼ ἡμων; ὁτι ἡ θαλασσα επορευετο και εξηγειρε μαλλον κλυδωνα.
και ειπεν ιωνας προς αυτους, αρατε με, και εμβαλετε με εις την θαλασσαν, και κοπασει ἡ θαλασσα αφʼ ὑμων· διοτι εγνωκα εγω, ὁτι διʼ εμε ὁ κλυδων ὁ μεγας οὑτος εφʼ ὑμας εστι.
και παρεβιαζοντο οἱ ανδρες του επιστρεψαι προς την γην, και ουκ ηδυναντο, ὁτι ἡ θαλασσα επορευετο, και εξηγειρετο μαλλον επʼ αυτους.
και ανεβοησαν προς κυριον, και ειπαν, μηδαμως κυριε· μη απολωμεθα ἑνεκεν της ψυχης του ανθρωπου τουτου, και μη δως εφʼ ἡμας αἱμα δικαιον, διοτι συ κυριε, ὁν τροπον εβουλου, πεποιηκας.
και ελαβον τον ιωναν, και εξεβαλον αυτον εις την θαλασσαν, και εστη ἡ θαλασσα εκ του σαλου αυτης.
και εφοβηθησαν οἱ ανδρες φοβω μεγαλω τον κυριον, και εθυσαν θυσιαν τω κυριω, και ηυξαντο τας ευχας.
2
και προσεταξε κυριος κητει μεγαλω καταπιειν τον ιωναν· και ην ιωνας εν τη κοιλια του κητους τρεις ἡμερας και τρεις νυκτας.
και προσηυξατο ιωνας προς κυριον τον θεον αυτου εκ της κοιλιας του κητους,
και ειπεν,
και ποταμοι εκυκλωσαν με, παντες οἱ μετεωρισμοι σου και τα κυματα σου επʼ εμε διηλθον.
και εγω ειπα, απωσμαι εξ οφθαλμων σου· αρα προσθησω του επιβλεψαι με προς ναον τον ἁγιον σου;
περιεχυθη μοι ὑδωρ ἑως ψυχης, αβυσσος εκυκλωσε με εσχατη, εδυ ἡ κεφαλη μου εις σχισμας ορεων,
κατεβην εις γην, ἡς οἱ μοχλοι αυτης κατοχοι αιωνιοι· και αναβητω φθορα ζωης μου κυριε ὁ θεος μου.
εν τω εκλειπειν απʼ εμου την ψυχην μου, του κυριου εμνησθην, και ελθοι προς σε ἡ προσευχη μου εις ναον τον ἁγιον σου.
φυλασσομενοι ματαια και ψευδη, ελεος αυτων εγκατελιπον.
εγω δε μετα φωνης αινεσεως και εξομολογησεως θυσω σοι, ὁσα ηυξαμην αποδωσω σοι σωτηριου τω κυριω.
και προσεταγη απο κυριου τω κητει, και εξεβαλε τον ιωναν επι την ξηραν.
3
και εγενετο λογος κυριου προς ιωναν εκ δευτερου, λεγων,
αναστηθι, πορευθητι εις νινευη την πολιν την μεγαλην; και κηρυξον εν αυτη κατα το κηρυγμα το εμπροσθεν, ὁ εγω ελαλησα προς σε.
και ανεστη ιωνας, και επορευθη εις νινευη, καθα ελαλησε κυριος· ἡ δε νινευη ην πολις μεγαλη τω θεω, ὡσει πορειας ὁδου τριων ἡμερων·
και ηρξατο ιωνας του εισελθειν εις την πολιν, ὡσει πορειαν ἡμερας μιας· και εκηρυξε, και ειπεν, ετι τρεις ἡμεραι, και νινευη καταστραφησεται.
και επιστευσαν οἱ ανδρες νινευη τω θεω, και εκηρυξαν νηστειαν, και ενεδυσαντο σακκους απο μεγαλου αυτων ἑως μικρου αυτων.
και ηγγισεν ὁ λογος προς τον βασιλεα της νινευη, και εξανεστη απο του θρονου αυτου, και περιειλατο την στολην αυτου αφʼ ἑαυτου, και περιεβαλετο σακκον, και εκαθισεν επι σποδου.
και εκηρυχθη, και ερῥεθη εν τη νινευη παρα του βασιλεως και παρα των μεγιστανων αυτου, λεγων, οἱ ανθρωποι, και τα κτηνη, και οἱ βοες, και τα προβατα μη γευσασθωσαν, μηδε νεμεσθωσαν, μηδε ὑδωρ πιετωσαν.
και περιεβαλλοντο σακκους οἱ ανθρωποι και τα κτηνη, και ανεβοησαν προς τον θεον εκτενως· και απεστρεψαν ἑκαστος απο της ὁδου αυτων της πονηρας, και απο της αδικιας της εν χερσιν αυτων, λεγοντες,
τις οιδεν ει μετανοησει ὁ θεος, και αποστρεψει εξ οργης θυμου αυτου, και ου μη απολωμεθα;
και ειδεν ὁ θεος τα εργα αυτων, ὁτι απεστρεψαν απο των ὁδων αυτων των πονηρων, και μετενοησεν ὁ θεος επι τη κακια, ἡ ελαλησε του ποιησαι αυτοις, και ουκ εποιησε.
4
και ελυπηθη ιωνας λυπην μεγαλην· και συνεχυθη,
και προσευξατο προς κυριον, και ειπεν, κυριε, ουχ οὑτοι οἱ λογοι μου, ετι οντος μου εν τη γη μου; διατουτο προεφθασα του φυγειν εις θαρσις, διοτι εγνων ὁτι συ ελεημων και οικτιρμων, μακροθυμος και πολυελεος, και μετανοων επι ταις κακιαις.
και νυν, δεσποτα κυριε, λαβε την ψυχην μου απʼ εμου, ὁτι καλον το αποθανειν με η ζην με.
και ειπε κυριος προς ιωναν, ει σφοδρα λελυπησαι συ;
και εξηλθεν ιωνας εκ της πολεως, και εκαθισεν απεναντι της πολεως· και εποιησεν αυτω εκει σκηνην, και εκαθητο ὑποκατω αυτης, ἑως οὑ απιδη τι εσται τη πολει.
και προσεταξε κυριος ὁ θεος κολοκυνθη, και ανεβη ὑπερ κεφαλης του ιωνα, του ειναι σκιαν ὑπερανω της κεφαλης αυτου, του σκιαζειν αυτω απο των κακων αυτου· και εχαρη ιωνας επι τη κολοκυνθη χαραν μεγαλην.
και προσεταξεν ὁ θεος σκωληκι ἑωθινη τη επαυριον, και επαταξε την κολοκυνθαν, και απεξηρανθη.
και εγενετο ἁμα τω ανατειλαι τον ἡλιον, και προσεταξεν ὁ θεος πνευματι καυσωνι συγκαιοντι, και επαταξεν ὁ ἡλιος επι την κεφαλην του ιωνα· και ωλιγοψυχησε, και απελεγετο την ψυχην αυτου, και ειπε, καλον μοι αποθανειν με η ζην.
και ειπεν ὁ θεος προς ιωναν, ει σφοδρα λελυπησαι συ επι τη κολοκυνθη; και ειπε, σφοδρα λελυπημαι εγω ἑως θανατου.
και ειπε κυριος, συ εφεισω ὑπερ της κολοκυνθης, ὑπερ ἡς ουκ εκακοπαθησας επʼ αυτην, και ουδε εξεθρεψας αυτην, ἡ εγενηθη ὑπο νυκτα, και ὑπο νυκτα απωλετο·
εγω δε ου φεισομαι ὑπερ νινευη της πολεως της μεγαλης, εν ἡ κατοικουσι πλειους η δωδεκα μυριαδες ανθρωπων, οἱτινες ουκ εγνωσαν δεξιαν αυτων η αριστεραν αυτων, και κτηνη πολλα;
micah
1
και εγενετο λογος κυριου προς μιχαιαν τον του μωρασθει, εν ἡμεραις ιωαθαμ, και αχαζ, και εζεκιου βασιλεων ιουδα, ὑπερ ὡν ειδε περι σαμαρειας και περι ἱερουσαλημ.
ακουσατε λαοι λογους, και προσεχετω ἡ γη, και παντες οἱ εν αυτη· και εσται κυριος κυριος εν ὑμιν εις μαρτυριον, κυριος εξ οικου ἁγιου αυτου.
διοτι ιδου κυριος εκπορευεται εκ του τοπου αυτου, και καταβησεται, και επιβησεται επι τα ὑψη της γης,
και σαλευθησεται τα ορη ὑποκατωθεν αυτου, και αἱ κοιλαδες τακησονται ὡσει κηρος απο προσωπου πυρος, και ὡς ὑδωρ καταφερομενον εν καταβασει.
διʼ ασεβειαν ιακωβ παντα ταυτα, και διʼ ἁμαρτιαν οικου ισραηλ· τις ἡ ασεβεια του ιακωβ; ουχ ἡ σαμαρεια; και τις ἡ ἁμαρτια οικου ιουδα; ουχι ἱερουσαλημ;
και θησομαι σαμαρειαν εις οπωροφυλακιον αγρου, και εις φυτειαν αμπελωνος, και κατασπασω εις χαος τους λιθους αυτης, και τα θεμελια αυτης αποκαλυψω.
και παντα τα γλυπτα αυτης κατακοψουσι, και παντα τα μισθωματα αυτης εμπρησουσιν εν πυρι, και παντα τα ειδωλα αυτης θησομαι εις αφανισμον· διοτι εκ μισθωματων πορνειας συνηγαγε, και εκ μισθωματων πορνειας συνεστρεψεν.
ἑνεκεν τουτου κοψεται, και θρηνησει, πορευσεται ανυποδετος, και γυμνη ποιησεται κοπετον ὡς δρακοντων, και πενθος ὡς θυγατερων σειρηνων.
ὁτι κατεκρατησεν ἡ πληγη αυτης, διοτι ηλθεν ἑως ιουδα, και ἡψατο ἑως πυλης λαου μου, ἑως ἱερουσαλημ.
οἱ εν γεθ μη μεγαλυνεσθε, και οἱ ενακειμ μη ανοικοδομειτε εξ οικου κατα γελωτα, γην καταπασασθε καταγελωτα ὑμων,
κατοικουσα καλως τας πολεις αυτης, ουκ εξηλθε κατοικουσα σεννααρ, κοψασθαι οικον εχομενον αυτης, ληψεται εξ ὑμων πληγην οδυνης.
τις ἡρξατο εις αγαθα κατοικουση οδυνας; ὁτι κατεβη κακα παρα κυριου επι πυλας ἱερουσαλημ,
ψοφος ἁρματων και ἱππευοντων· κατοικουσα λαχεις, αρχηγος ἁμαρτιας αὑτη εστι τη θυγατρι σιων, ὁτι εν σοι εὑρεθησαν ασεβειαι του ισραηλ.
διατουτο δωσει εξαποστελλομενους ἑως κληρονομιας γεθ, οικους ματαιους, εις κενον εγενοντο τοις βασιλευσι του ισραηλ,
ἑως τους κληρονομους αγαγωσι, κατοικουσα λαχεις· κληρονομια ἑως οδολλαμ ἡξει, ἡ δοξα της θυγατρος ισραηλ.
ξυρησαι, και κειραι επι τα τεκνα τα τρυφερα σου, εμπλατυνον την χηρειαν σου ὡς αετος, ὁτι ηχμαλωτευθησαν απο σου.
2
εγενοντο λογιζομενοι κοπους, και εργαζομενοι κακα εν ταις κοιταις αυτων, και ἁμα τη ἡμερα συνετελουν αυτα, διοτι ουκ ηραν προς τον θεον χειρας αυτων.
και επεθυμουν αγρους, και διηρπαζον ορφανους, και οικους κατεδυναστευον, και διηρπαζον ανδρα και τον οικον αυτου, και ανδρα και την κληρονομιαν αυτου.
διατουτο ταδε λεγει κυριος ιδου εγω λογιζομαι επι την φυλην ταυτην κακα, εξ ὡν ου μη αρητε τους τραχηλους ὑμων, και ου μη πορευθητε ορθοι εξαιφνης, ὁτι καιρος πονηρος εστιν.
εν τη ἡμερα εκεινη ληφθησεται εφʼ ὑμας παραβολη, και θρηνηθησεται θρηνος εν μελει, λεγων, ταλαιπωρια εταλαιπωρησαμεν· μερις λαου μου κατεμετρηθη εν σχοινιω, και ουκ ην ὁ κωλυων αυτον του αποστρεψαι· οἱ αγροι ὑμων διεμερισθησαν.
διατουτο ουκ εσται σοι βαλλων σχοινιον εν κληρω· εν εκκλησια κυριου
μη κλαιετε δακρυσι, μηδε δακρυετωσαν επι τουτοις· ουδε γαρ απωσεται ονειδη,
ὁ λεγων, οικος ιακωβ παρωργισε πνευμα κυριου. ου ταυτα τα επιτηδευματα αυτου εστιν; ουχ οἱ λογοι αυτου εισι καλοι μετʼ αυτου; και ορθοι πεπορευνται;
και εμπροσθεν ὁ λαος μου εις εχθραν αντεστη, κατεναντι της ειρηνης αυτου· την δοραν αυτου εξεδειραν, του αφελεσθαι ελπιδας συντριμμον πολεμου.
ἡγουμενοι λαου μου απορῥιφησονται εκ των οικιων τρυφης αυτων, δια τα πονηρα επιτηδευματα αυτων εξωσθησαν· εγγισατε ορεσιν αιωνιοις.
αναστηθι και πορευου, ὁτι ουκ εστι σοι αὑτη αναπαυσις ἑνεκεν ακαθαρσιας· διεφθαρητε φθορα,
κατεδιωχθητε ουδενος διωκοντος· πνευμα εστησε ψευδος, εσταλαξε σοι εις οινον και μεθυσμα· και εσται, εκ της σταγονος του λαου τουτου
συναγομενος συναχθησεται ιακωβ συν πασιν· εκδεχομενος εκδεξομαι τους καταλοιπους του ισραηλ, επιτοαυτο θησομαι την αποστροφην αυτου· ὡς προβατα εν θλιψει, ὡς ποιμνιον εν μεσω κοιτης αυτων· εξαλουνται εξ ανθρωπων
δια της διακοπης προ προσωπου αυτων· διεκοψαν, και διηλθον πυλην, και εξηλθον διʼ αυτης, και εξηλθεν ὁ βασιλευς αυτων προ προσωπου αυτων, ὁ δε κυριος ἡγησεται αυτων.
3
και ερει, ακουσατε δη ταυτα αἱ αρχαι οικου ιακωβ, και οἱ καταλοιποι οικου ισραηλ· ουχ ὑμιν εστι του γνωναι το κριμα;
μισουντες τα καλα, και ζητουντες τα πονηρα, ἁρπαζοντες τα δερματα αυτων απʼ αυτων, και τας σαρκας αυτων απο των οστεων αυτων.
ὁν τροπον κατεφαγον τας σαρκας του λαου μου, και τα δερματα αυτων απʼ αυτων εξεδειραν, και τα οστεα αυτων συνεθλασαν, και εμελισαν ὡς σαρκας εις λεβητα, και ὡς κρεα εις χυτραν,
οὑτως κεκραξονται προς τον κυριον, και ουκ εισακουσεται αυτων· και αποστρεψει το προσωπον αυτου απʼ αυτων εν τω καιρω εκεινω, ανθʼ ὡν επονηρευσαντο εν τοις επιτηδευμασιν αυτων επʼ αυτους.
ταδε λεγει κυριος επι τους προφητας τους πλανωντας τον λαον μου, τους δακνοντας εν τοις οδουσιν αυτων, και κηρυσσοντας ειρηνην επʼ αυτον, και ουκ εδοθη εις το στομα αυτων, ηγειραν επʼ αυτον πολεμον·
διατουτο νυξ ὑμιν εσται εξ ὁρασεως, και σκοτια εσται ὑμιν εκ μαντειας, και δυσεται ὁ ἡλιος επι τους προφητας, και συσκοτασει επʼ αυτους ἡ ἡμερα·
και καταισχυνθησονται οἱ ὁρωντες τα ενυπνια, και καταγελασθησονται οἱ μαντεις, και καταλαλησουσι κατʼ αυτων παντες αυτοι, διοτι ουκ εσται ὁ επακουων αυτων.
εαν μη εγω εμπλησω ισχυν εν πνευματι κυριου και κριματος και δυναστειας, του απαγγειλαι τω ιακωβ ασεβειας αυτου, και τω ισραηλ ἁμαρτιας αυτου.
ακουσατε δη ταυτα οἱ ἡγουμενοι οικου ιακωβ, και οἱ καταλοιποι οικου ισραηλ, οἱ βδελυσσομενοι κριμα, και παντα τα ορθα διαστρεφοντες,
οἱ οικοδομουντες σιων εν αἱμασι, και ἱερουσαλημ εν αδικιαις,
οἱ ἡγουμενοι αυτης μετα δωρων εκρινον, και οἱ ἱερεις αυτης μετα μισθου απεκρινοντο, και οἱ προφηται αυτης μετα αργυριου εμαντευοντο, και επι τον κυριον επανεπαυοντο, λεγοντες, ουχι ὁ κυριος εν ἡμιν εστιν; ου μη επελθη εφʼ ἡμας κακα.
διατουτο διʼ ὑμας σιων ὡς αγρος αροτριαθησεται, και ἱερουσαλημ ὡς οπωροφυλακιον εσται, και το ορος του οικου εις αλσος δρυμου.
4
και εσται επʼ εσχατων των ἡμερων εμφανες το ορος κυριου, ἑτοιμον επι τας κορυφας των ορεων, και μετεωρισθησεται ὑπερανω των βουνων· και σπευσουσι προς αυτο λαοι,
και πορευσονται εθνη πολλα και ερουσι, δευτε, αναβωμεν εις το ορος κυριου, και εις τον οικον του θεου ιακωβ· και δειξουσιν ἡμιν την ὁδον αυτου, και πορευσομεθα εν ταις τριβοις αυτου· ὁτι εκ σιων εξελευσεται νομος, και λογος κυριου εξ ἱερουσαλημ.
και κρινει αναμεσον λαων πολλων, και εξελεγξει εθνη ισχυρα ἑως εις μακραν· και κατακοψουσι τας ῥομφαιας αυτων εις αροτρα, και τα δορατα αυτων εις δρεπανα, και ουκετι μη ανταρη εθνος επʼ εθνος ῥομφαιαν, και ουκετι μη μαθωσι πολεμειν·
και αναπαυσεται ἑκαστος ὑποκατω αμπελου αυτου, και ἑκαστος ὑποκατω συκης αυτου, και ουκ εσται ὁ εκφοβων, διοτι το στομα κυριου παντοκρατορος ελαλησε ταυτα·
ὁτι παντες οἱ λαοι πορευσονται ἑκαστος την ὁδον αυτου, ἡμεις δε πορευσομεθα εν ονοματι κυριου θεου ἡμων εις τον αιωνα, και επεκεινα.
εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος, συναξω την συντετριμμενην, και την εξωσμενην εισδεξομαι, και οὑς απωσαμην.
και θησομαι την συντετριμμενην εις ὑπολειμμα, και την απωσμενην εις εθνος δυνατον· και βασιλευσει κυριος επʼ αυτους εν ορει σιων απο του νυν ἑως εις τον αιωνα.
και συ πυργος ποιμνιου αυχμωδης, θυγατηρ σιων, επι σε ἡξει, και εισελευσεται ἡ αρχη, ἡ πρωτη βασιλεια εκ βαβυλωνος τη θυγατρι ἱερουσαλημ.
και νυν ἱνατι εγνως κακα; μη βασιλευς ουκ ην σοι; η ἡ βουλη σου απωλετο, ὁτι κατεκρατησαν σου ωδινες ὡς τικτουσης;
ωδινε και ανδριζου, και εγγιζε θυγατηρ σιων ὡς τικτουσα· διοτι νυν εξελευση εκ πολεως, και κατασκηνωσεις εν πεδιω, και ἡξεις ἑως βαβυλωνος· εκειθεν ῥυσεται σε, και εκειθεν λυτρωσεται σε κυριος ὁ θεος σου εκ χειρος εχθρων σου.
και νυν επισυνηχθησαν επι σε εθνη πολλα, λεγοντες, επιχαρουμεθα, και εποψονται επι σιων οἱ οφθαλμοι ἡμων.
αυτοι δε ουκ εγνωσαν τον λογισμον κυριου, και ου συνηκαν την βουλην αυτου, ὁτι συνηγαγεν αυτους ὡς δραγματα ἁλωνος.
αναστηθι, και αλοα αυτους θυγατηρ σιων, ὁτι τα κερατα σου θησομαι σιδηρα, και τας ὁπλας σου θησομαι χαλκας· και κατατηξεις λαους πολλους, και αναθησεις τω κυριω το πληθος αυτων, και την ισχυν αυτων τω κυριω πασης της γης.
νυν εμφραχθησεται θυγατηρ εμφραγμω, συνοχην εταξεν εφʼ ἡμας, εν ῥαβδω παταξουσιν επι σιαγονα τας φυλας του ισραηλ.
5
και συ βηθλεεμ οικος εφραθα, ολιγοστος ει του ειναι εν χιλιασιν ιουδα· εκ σου μοι εξελευσεται, του ειναι εις αρχοντα του ισραηλ, και εξοδοι αυτου απʼ αρχης εξ ἡμερων αιωνος.
διατουτο δωσει αυτους ἑως καιρου τικτουσης, τεξεται, και οἱ επιλοιποι των αδελφων αυτων επιστρεψουσιν επι τους υἱους ισραηλ.
και στησεται και οψεται, και ποιμανει το ποιμνιον αυτου εν ισχυι κυριος, και εν τη δοξη ονοματος κυριου θεου αυτων ὑπαρξουσι, διοτι νυν μεγαλυνθησονται ἑως ακρων της γης.
και εσται αυτη ειρηνη, ασσουρ ὁταν επελθη επι την γην ὑμων, και ὁταν επιβη επι την χωραν ὑμων, και επεγερθησονται επʼ αυτον ἑπτα ποιμενες, και οκτω δηγματα ανθρωπων,
και ποιμανουσι τον ασσουρ εν ῥομφαια, και την γην του νεβρωδ εν τη ταφρω αυτης· και ῥυσεται εκ του ασσουρ ὁταν επελθη επι την γην ὑμων, και ὁταν επιβη επι τα ὁρια ὑμων.
και εσται το ὑπολειμμα του ιακωβ εν τοις εθνεσιν εν μεσω λαων πολλων, ὡς δροσος παρα κυριου πιπτουσα, και ὡς αρνες επι αγρωστιν, ὁπως μη συναχθη μηδεις, μηδε ὑποστη εν υἱοις ανθρωπων.
και εσται το ὑπολειμμα ιακωβ εν τοις εθνεσιν εν μεσω λαων πολλων, ὡς λεων εν κτηνεσιν εν τω δρυμω, και ὡς σκυμνος εν ποιμνιοις προβατων, ὁν τροπον ὁταν διελθη, και διαστειλας ἁρπαση, και μη η ὁ εξαιρουμενος.
ὑψωθησεται ἡ χειρ σου επι τους θλιβοντας σε, και παντες οἱ εχθροι σου εξολοθρευθησονται.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος, εξολοθρευσω τους ἱππους εκ μεσου σου, και απολω τα ἁρματα σου,
και εξολεθρευσω τας πολεις της γης σου, και εξαρω παντα τα οχυρωματα σου·
και εξολοθρευσω τα φαρμακα σου εκ των χειρων σου, και αποφθεγγομενοι ουκ εσονται εν σοι·
και εξολοθρευσω τα γλυπτα σου, και τας στηλας σου εκ μεσου σου, και ουκ ετι μη προσκυνησεις τοις εργοις των χειρων σου.
και εκκοψω τα αλση εκ μεσου σου, και αφανιω τας πολεις σου.
και ποιησω εν οργη και εν θυμω εκδικησιν εν τοις εθνεσιν, ανθʼ ὡν ουκ εισηκουσαν.
6
ακουσατε δη λογον· κυριος κυριος ειπεν, αναστηθι, κριθητι προς τα ορη, και ακουσατωσαν βουνοι φωνην σου.
ακουσατε ορη την κρισιν του κυριου, και αἱ φαραγγες θεμελια της γης, ὁτι κρισις τω κυριω προς τον λαον αυτου, και μετα του ισραηλ διελεγχθησεται.
λαος μου, τι εποιησα σοι, η τι ελυπησα σε, η τι παρηνωχλησα σοι; αποκριθητι μοι.
διοτι ανηγαγον σε εκ γης αιγυπτου, και εξ οικου δουλειας ελυτρωσαμην σε, και εξαπεστειλα προ προσωπου σου τον μωυσην, και ααρων, και μαριαμ.
λαος μου μνησθητι δη, τι εβουλευσατο κατα σου βαλακ βασιλευς μωαβ, και τι απεκριθη αυτω βαλααμ, υἱος του βεωρ απο των σχοινων ἑως του γαλγαλ, ὁπως γνωσθη ἡ δικαιοσυνη του κυριου.
εν τινι καταλαβω τον κυριον, αντιληψομαι θεου μου ὑψιστου; ει καταληψομαι αυτον εν ὁλοκαυτωμασιν, εν μοσχοις ενιαυσιοις;
ει προσδεξεται κυριος εν χιλιασι κριων; η εν μυριασι χιμαρων πιονων; ει δω πρωτοτοκα μου ὑπερ ασεβειας, καρπον κοιλιας μου ὑπερ ἁμαρτιας ψυχης μου;
ει ανηγγελη σοι ανθρωπε τι καλον; η τι κυριος εκζητει παρα σου, αλλʼ η του ποιειν κριμα, και αγαπαν ελεον, και ἑτοιμον ειναι του πορευεσθαι μετα κυριου θεου σου;
φωνη κυριου τη πολει επικληθησεται, και σωσει φοβουμενους το ονομα αυτου· ακουε φυλη, και τις κοσμησει πολιν;
μη πυρ και οικος ανομου θησαυριζων θησαυρους ανομους, και μετα ὑβρεως αδικιας;
ει δικαιωθησεται εν ζυγω ανομος, και εν μαρσιππω σταθμια δολου,
εξ ὡν τον πλουτον αυτων ασεβειας επλησαν, και οἱ κατοικουντες αυτην ελαλουν ψευδη, και ἡ γλωσσα αυτων ὑψωθη εν τω στοματι αυτων;
και εγω αρξομαι του παταξαι σε, αφανιω σε εν ταις ἁμαρτιαις σου.
συ φαγεσαι, και ου μη εμπλησθης, και συσκοτασει εν σοι και εκνευσει, και ου μη διασωθης, και ὁσοι αν διασωθωσιν, εις ῥομφαιαν παραδοθησονται·
συ σπερεις, και ου μη αμησης, συ πιεσεις ελαιαν, και ου μη αλειψη ελαιον, και οινον, και ου μη πιητε, και αφανισθησεται νομιμα λαου μου.
και εφυλαξας τα δικαιωματα ζαμβρι, και παντα τα εργα οικου αχααβ, και επορευθητε εν ταις ὁδοις αυτων, ὁπως παραδω σε εις αφανισμον, και τους κατοικουντας αυτην εις συρισμον, και ονειδη λαων ληψεσθε.
7
οιμοι, ὁτι εγενηθην ὡς συναγων καλαμην εν αμητω, και ὡς επιφυλλιδα εν τρυγητω, ουχ ὑπαρχοντος βοτρυος του φαγειν τα πρωτογονα. οιμοι ψυχη,
ὁτι απολωλεν ευσεβης απο της γης, και κατορθων εν ανθρωποις ουχ ὑπαρχει· παντες εις αἱματα δικαζονται, ἑκαστος τον πλησιον αυτου εκθλιβουσιν εκθλιβη,
επι το κακον τας χειρας αυτων ἑτοιμαζουσιν· ὁ αρχων αιτει, και ὁ κριτης ειρηνικους λογους ελαλησε, καταθυμιον ψυχης αυτου εστιν· και εξελουμαι τα αγαθα αυτων
ὡς σης εκτρωγων, και βαδιζων επι κανονος εν ἡμερα σκοπιας· ουαι ουαι, αἱ εκδικησεις σου ἡκασι, νυν εσονται κλαυθμοι αυτων.
μη καταπιστευετε εν φιλοις, και μη ελπιζετε επι ἡγουμενοις· απο της συγκοιτου σου φυλαξαι, του αναθεσθαι τι αυτη.
διοτι υἱος ατιμαζει πατερα, θυγατηρ επαναστησεται επι την μητερα αυτης, νυμφη επι την πενθεραν αυτης, εχθροι παντες ανδρος οἱ εν τω οικω αυτου.
εγω δε επι τον κυριον επιβλεψομαι, ὑπομενω επι τω θεω τω σωτηρι μου, εισακουσεται μου ὁ θεος μου.
μη επιχαιρε μοι ἡ εχθρα μου, ὁτι πεπτωκα, και αναστησομαι· διοτι εαν καθισω εν τω σκοτει, κυριος φωτιει μοι.
οργην κυριου ὑποισω, ὁτι ἡμαρτον αυτω, ἑως του δικαιωσαι αυτον την δικην μου· και ποιησει το κριμα μου, και εξαξει με εις το φως· οψομαι την δικαιοσυνην αυτου,
και οψεται ἡ εχθρα μου και περιβαλειται αισχυνην, ἡ λεγουσα, ρου κυριος ὁ θεος σου; οἱ οφθαλμοι μου εποψονται αυτην, νυν εσται εις καταπατημα ὡς πηλος εν ταις ὁδοις.
ἡμερα αλοιφης πλινθου, εξαλειψις σου ἡ ἡμερα εκεινη, και αποτριψεται νομιμα σου ἡ ἡμερα εκεινη.
και αἱ πολεις σου ἡξουσιν εις ὁμαλισμον, και εις διαμερισμον ασσυριων, και αἱ πολεις σου αἱ οχυραι εις διαμερισμον απο τυρου ἑως του ποταμου, και απο θαλασσης ἑως θαλασσης, και απο ορους ἑως του ορους.
και εσται ἡ γη εις αφανισμον συν τοις κατοικουσιν αυτην, απο καρπων επιτηδευματων αυτων.
ποιμαινε λαον σου εν ῥαβδω σου, προβατα κληρονομιας σου, κατασκηνουντας καθʼ ἑαυτους δρυμον εν μεσω του καρμηλου· νεμησονται την βασανιτιν, και την γαλααδιτιν καθως αἱ ἡμεραι του αιωνος.
και κατα τας ἡμερας εξοδιας σου εξ αιγυπτου, οψεσθε θαυμαστα.
οψονται εθνη και καταισχυνθησονται, και εκ πασης της ισχυος αυτων, επιθησουσι χειρας επι το στομα αυτων, τα ωτα αυτων αποκωφωθησεται,
λειξουσι χουν ὡς οφεις συροντες γην, συγχυθησονται εν συγκλεισμω αυτων· επι τω κυριω θεω ἡμων εκστησονται, και φοβηθησονται απο σου.
τις θεος ὡσπερ συ; εξαιρων ανομιας, και ὑπερβαινων ασεβειας τοις καταλοιποις της κληρονομιας αυτου; και ου συνεσχεν εις μαρτυριον οργην αυτου, ὁτι θελητης ελεους εστιν.
επιστρεψει και οικτειρησει ἡμας, καταδυσει τας αδικιας ἡμων, και απορῥιφησονται εις τα βαθη της θαλασσης πασας τας ἁμαρτιας ἡμων.
δωσει εις αληθειαν τω ιακωβ, ελεον τω ἁβρααμ, καθοτι ωμοσας τοις πατρασιν ἡμων, κατα τας ἡμερας τας εμπροσθεν.
nahum
1
λημμα νινευη, βιβλιον ὁρασεως ναουμ του ελκεσαιου.
θεος ζηλωτης, και εκδικων κυριος, εκδικων κυριος μετα θυμου, εκδικων κυριος τους ὑπεναντιους αυτου, και εξαιρων αυτος τους εχθρους αυτου.
κυριος μακροθυμος, και μεγαλη ἡ ισχυς αυτου, και αθωον ουκ αθωωσει κυριος· εν συντελεια, και εν συσσεισμω ἡ ὁδος αυτου, και νεφελαι κονιορτος ποδων αυτου.
απειλων θαλασση, και ξηραινων αυτην, και παντας τους ποταμους εξερημων· ωλιγωθη ἡ βασανιτις, και ὁ καρμηλος, και τα εξανθουντα του λιβανου εξελιπε.
τα ορη εσεισθησαν απʼ αυτου, και οἱ βουνοι εσαλευθησαν· και ανεσταλη ἡ γη απο προσωπου αυτου, ἡ συμπασα και παντες οἱ κατοικουντες εν αυτη.
απο προσωπου οργης αυτου τις ὑποστησεται; και τις αντιστησεται εν οργη θυμου αυτου; ὁ θυμος αυτου τηκει αρχας, και αἱ πετραι διεθρυβησαν απʼ αυτου.
χρηστος κυριος τοις ὑπομενουσιν αυτον εν ἡμερα θλιψεως, και γινωσκων τους ευλαβουμενους αυτον.
και εν κατακλυσμω πορειας συντελειαν ποιησεται, τους επεγειρομενους και τους εχθρους αυτου διωξεται σκοτος.
τι λογιζεσθε επι τον κυριον; συντελειαν αυτος ποιησεται, ουκ εκδικησει δις επιτοαυτο εν θλιψει.
ὁτι ἑως θεμελιου αυτου χερσωθησεται· και ὡς σμιλαξ περιπλεκομενη βρωθησεται, και ὡς καλαμη ξηρασιας μεστη.
εκ σου εξελευσεται λογισμος κατα του κυριου, πονηρα βουλευομενος εναντια.
ταδε λεγει κυριος καταρχων ὑδατων πολλων, και οὑτως διασταλησονται, και ἡ ακοη σου ουκ ενακουσθησεται ετι.
και νυν συντριψω την ῥαβδον αυτου απο σου, και τους δεσμους διαρῥηξω.
και εντελειται περι σου κυριος, ου σπαρησεται εκ του ονοματος σου ετι· εξ οικου θεου σου εξολοθρευσω τα γλυπτα, και χωνευτα, θησομαι ταφην σου, ὁτι ταχεις.
2
ιδου επι τα ορη οἱ ποδες ευαγγελιζομενου, και απαγγελλοντος ειρηνην· ἑορταζε ιουδα τας ἑορτας σου, αποδος τας ευχας σου, διοτι ου μη προσθησωσιν ετι του διελθειν δια σου εις παλαιωσιν.
συντετελεσται, εξηρται· ανεβη εμφυσων εις προσωπον σου, εξαιρουμενος εκ θλιψεως· σκοπευσον ὁδον, κρατησον οσφυος, ανδρισαι τη ισχυι σφοδρα.
διοτι απεστρεψε κυριος την ὑβριν ιακωβ, καθως ὑβριν του ισραηλ, διοτι εκτινασσοντες εξετιναξαν αυτους, και τα κληματα αυτων διεφθειραν.
ὁπλα δυναστειας αυτων εξ ανθρωπων, ανδρας δυνατους εμπαιζοντας εν πυρι· αἱ ἡνιαι των ἁρματων αυτων εν ἡμερα ἑτοιμασιας αυτου, και οἱ ἱππεις θορυβηθησονται
εν ταις ὁδοις, και συγχυθησονται τα ἁρματα, και συμπλακησονται εν ταις πλατειαις· ἡ ὁρασις αυτων ὡς λαμπαδες πυρος, και ὡς αστραπαι διατρεχουσαι.
και μνησθησονται οἱ μεγιστανες αυτων, και φευξονται ἡμερας, και ασθενησουσιν εν τη πορεια αυτων, και σπευσουσιν επι τα τειχη αυτης, και ἑτοιμασουσι τας προφυλακας αυτων.
πυλαι των πολεων διηνοιχθησαν, και τα βασιλεια διεπεσε,
και ἡ ὑποστασις απεκαλυφθη· και αὑτη ανεβαινε, και αἱ δουλαι αυτης ηγοντο, καθως περιστεραι φθεγγομεναι εν καρδιαις αυτων.
και νινευη ὡς κολυμβηθρα ὑδατος τα ὑδατα αυτης, και αυτοι φευγοντες ουκ εστησαν, και ουκ ην ὁ επιβλεπων.
διηρπαζον το αργυριον, διηρπαζον το χρυσιον, και ουκ ην περας του κοσμου αυτης· βεβαρυνται επι παντα τα σκευη τα επιθυμητα αυτης.
εκτιναγμος, και ανατιναγμος, και εκβρασμος, και καρδιας θραυσμος, και ὑπολυσις γονατων, και ωδινες επι πασαν οσφυν· και το προσωπον παντων ὡς προσκαυμα χυτρας.
που εστι το κατοικητηριον των λεοντων, και ἡ νομη ἡ ουσα τοις σκυμνοις; που επορευθη λεων, του εισελθειν εκει σκυμνον λεοντος, και ουκ ην ὁ εκφοβων;
λεων ἡρπασε τα ἱκανα τοις σκυμνοις αυτου, και απεπνιξε τοις λεουσιν αυτου, και επλησε θηρας νοσσιαν αυτου, και το κατοικητηριον αυτου ἁρπαγης.
ιδου εγω επι σε, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και εκκαυσω εν καπνω πληθος σου, και τους λεοντας σου καταφαγεται ῥομφαια, και εξολοθρευσω εκ της γης την θηραν σου, και ου μη ακουσθη ουκετι τα εργα σου.
3
ω πολις αἱματων, ὁλη ψευδης, αδικιας πληρης, ου ψηλαφηθησεται θηρα.
φωνη μαστιγων, και φωνη σεισμου τροχων, και ἱππου διωκοντος, και ἁρματος αναβρασσοντος,
και ἱππεως αναβαινοντος, και στιλβουσης ῥομφαιας, και εξαστραπτοντων ὁπλων, και πληθους τραυματιων, και βαρειας πτωσεως, και ουκ ην περας τοις εθνεσιν αυτης· και ασθενησουσιν εν τοις σωμασιν αυτων απο πληθους πορνειας·
πορνη καλη, και επιχαρις ἡγουμενη φαρμακων, ἡ πωλουσα εθνη εν τη πορνεια αυτης, και λαους εν τοις φαρμακοις αυτης.
ιδου εγω επι σε, λεγει κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ, και αποκαλυψω τα οπισω σου επι το προσωπον σου, και δειξω εθνεσι την αισχυνην σου, και βασιλειαις την ατιμιαν σου.
και επιρῥιψω επι σε βδελυγμον κατα τας ακαθαρσιας σου, και θησομαι σε εις παραδειγμα.
και εσται, πας ὁ ὁρων σε καταβησεται απο σου, και ερει, δειλαια νινευη· τις στεναξει αυτην; ποθεν ζητησω παρακλησιν αυτη;
ἑτοιμασαι μεριδα, ἁρμοσαι χορδην, ἑτοιμασαι μεριδα αμμων· ἡ κατοικουσα εν ποταμοις, ὑδωρ κυκλω αυτης, ἡς ἡ αρχη θαλασσα, και ὑδωρ τα τειχη αυτης,
και αιθιοπια ισχυς αυτης, και αιγυπτος· και ουκ εστη περας της φυγης· και λιβυες εγενοντο βοηθοι αυτης.
και αυτη εις μετοικεσιαν πορευσεται αιχμαλωτος και τα νηπια αυτης εδαφιουσιν επʼ αρχας πασων των ὁδων αυτης, και επι παντα τα ενδοξα αυτης βαλουσι κληρους· και παντες οἱ μεγιστανες αυτης δεθησονται χειροπεδαις.
και συ μεθυσθηση, και εση ὑπερεωραμενη, και συ ζητησεις σεαυτη στασιν εξ εχθρων.
παντα τα οχυρωματα σου συκαι σκοπους εχουσαι· εαν σαλευθωσι, πεσουνται εις στομα εσθοντος.
ιδου ὁ λαος σου ὡς γυναικες εν σοι, τοις εχθροις σου ανοιγομεναι ανοιχθησονται πυλαι της γης σου, καταφαγεται πυρ τους μοχλους σου.
ὑδωρ περιοχης επισπασαι σεαυτη, και κατακρατησον των οχυρωματων σου· εμβηθι εις πηλον, και συμπατηθητι εν αχυροις, κατακρατησον ὑπερ πλινθον.
εκει καταφαγεται σε πυρ, εξολοθρευσει σε ῥομφαια, καταφαγεται σε ὡς ακρις, και βαρυνθηση ὡς βρουχος.
επληθυνας τας εμποριας σου ὑπερ τα αστρα του ουρανου· βρουχος ὡρμησε, και εξεπετασθη.
εξηλατο ὡς αττελεβος ὁ συμμικτος σου, ὡς ακρις επιβεβηκυια επι φραγμον εν ἡμερα παγους· ὁ ἡλιος ανετειλε, και αφηλατο, και ουκ εγνω τον τοπον αυτης· ουαι αυτοις.
ενυσταξαν οἱ ποιμενες σου, βασιλευς ασσυριος εκοιμισε τους δυναστας σου, απηρεν ὁ λαος σου επι τα ορη, και ουκ ην ὁ εκδεχομενος.
ουκ εστιν ιασις τη συντριβη σου, εφλεγμανεν ἡ πληγη σου, παντες οἱ ακουοντες την αγγελιαν σου κροτησουσι χειρας επι σε· διοτι επι τινα ουκ επηλθεν ἡ κακια σου διαπαντος;
habakkuk
1
το λημμα ὁ ειδεν αμβακουμ ὁ προφητης.
ἑως τινος κυριε κεκραξομαι, και ου μη εισακουσεις; βοησομαι προς σε αδικουμενος, και ου σωσεις;
ἱνατι εδειξας μοι κοπους και πονους επιβλεπειν, ταλαιπωριαν και ασεβειαν; εξεναντιας μου γεγονε κρισις, και ὁ κριτης λαμβανει·
διατουτο διεσκεδασται νομος, και ου διεξαγεται εις τελος κριμα, ὁτι ασεβης καταδυναστευει τον δικαιον, ἑνεκεν τουτου εξελευσεται το κριμα διεστραμμενον.
ιδετε οἱ καταφρονηται, και επιβλεψατε, και θαυμασατε θαυμασια, και αφανισθητε· διοτι εργον εγω εργαζομαι εν ταις ἡμεραις ὑμων, ὁ ου μη πιστευσητε, εαν τις εκδιηγηται.
διοτι ιδου εγω εξεγειρω τους χαλδαιους, το ενθος το πικρον, και το ταχινον, το πορευομενον επι τα πλατη της γης, του κατακληρονομησαι σκηνωματα ουκ αυτου.
φοβερος και επιφανης εστιν, εξ αυτου το κριμα αυτου εσται, και το λημμα αυτου εξ αυτου εξελευσεται.
και εξαλουνται ὑπερ παρδαλεις οἱ ἱπποι αυτου, και οξυτεροι ὑπερ τους λυκους της αραβιας· και εξιππασονται οἱ ἱππεις αυτου, και ὁρμησουσι μακροθεν, και πετασθησονται ὡς αετος προθυμος εις το φαγειν.
συντελεια εις ασεβεις ἡξει, ανθεστηκοτας προσωποις αυτων εξεναντιας, και συναξει ὡς αμμον αιχμαλωσιαν·
και αυτος εν βασιλευσιν εντρυφησει, και τυραννοι παιγνια αυτου, και αυτος εις παν οχυρωμα εμπαιξεται, και βαλει χωμα, και κρατησει αυτου·
τοτε μεταβαλει το πνευμα, και διελευσεται, και εξιλασεται· αὑτη ἡ ισχυς τω θεω μου.
ουχι συ απʼ αρχης κυριε ὁ θεος ὁ ἁγιος μου; και ου μη αποθανωμεν· κυριε εις κριμα τεταχας αυτο, και επλασε με του ελεγχειν παιδειαν αυτου.
καθαρος οφθαλμος του μη ὁραν πονηρα, και επιβλεπειν επι πονους οδυνης· ἱνατι επιβλεπεις επι καταφρονουντας; παρασιωπηση εν τω καταπινειν ασεβη τον δικαιον;
και ποιησεις τους ανθρωπους ὡς τους ιχθυας της θαλασσης, και ὡς τα ἑρπετα τα ουκ εχοντα ἡγουμενον;
συντελειαν εν αγκιστρω ανεσπασεν, και εἱλκυσεν αυτον εν αμφιβληστρω, και συνηγαγεν αυτον εν ταις σαγηναις αυτου· ἑνεκεν τουτου ευφρανθησεται και χαρησεται ἡ καρδια αυτου.
ἑνεκεν τουτου θυσει τη σαγηνη αυτου, και θυμιασει τω αμφιβληστρω αυτου, ὁτι εν αυτοις ελιπανε μεριδα αυτου, και τα βρωματα αυτου εκλεκτα.
διατουτο αμφιβαλει το αμφιβληστρον αυτου, και διαπαντος αποκτεννειν εθνη ου φεισεται.
2
επι της φυλακης μου στησομαι, και επιβησομαι επι πετραν, και αποσκοπευσω του ιδειν τι λαλησει εν εμοι, και τι αποκριθω επι τον ελεγχον μου.
και απεκριθη προς με κυριος, και ειπε, γραψον ὁρασιν, και σαφως εις πυξιον, ὁπως διωκη ὁ αναγινωσκων αυτα.
διοτι ετι ὁρασις εις καιρον, και ανατελει εις περας, και ουκ εις κενον· εαν ὑστερηση, ὑπομεινον αυτον, ὁτι ερχομενος ἡξει, και ου μη χρονιση.
εαν ὑποστειληται, ουκ ευδοκει ἡ ψυχη μου εν αυτω· ὁ δε δικαιος εκ πιστεως μου ζησεται.
ὁ δε κατοιομενος, και καταφρονητης, ανηρ αλαζων, ουθεν μη περανη· ὁς επλατυνε καθως ἁδης την ψυχην αυτου, και οὑτος ὡς θανατος ουκ εμπιπλαμενος, και επισυναξει επʼ αυτον παντα τα εθνη, και εισδεξεται προς αυτον παντας τους λαους.
ουχι ταυτα παντα κατʼ αυτου παραβολην ληψονται, και προβλημα εις διηγησιν αυτου; και ερουσιν, ουαι ὁ πληθυνων ἑαυτω τα ουκ οντα αυτου ἑως τινος, και βαρυνων τον κλοιον αυτου στιβαρως.
ὁτι εξαιφνης αναστησονται δακνοντες αυτον, και εκνηψουσιν οἱ επιβουλοι σου, και εση εις διαρπαγην αυτοις,
διοτι εσκυλευσας εθνη πολλα, σκυλευσουσι παντες οἱ ὑπολελειμμενοι λαοι, διʼ αἱματα ανθρωπων, και ασεβειας γης και πολεως, και παντων των κατοικουντων αυτην.
ω ὁ πλεονεκτων πλεονεξιαν κακην τω οικω αυτου, του ταξαι εις ὑψος νοσσιαν αυτου, του εκσπασθηναι εκ χειρος κακων.
εβουλευσω αισχυνην τω οικω σου, συνεπερανας πολλους λαους, και εξημαρτεν ἡ ψυχη σου.
διοτι λιθος εκ τοιχου βοησεται, και κανθαρος εκ ξυλου φθεγξεται αυτα.
ουαι ὁ οικοδομων πολιν εν αἱμασι, και ἑτοιμαζων πολιν εν αδικιαις.
ου ταυτα εστι παρα κυριου παντοκρατορος; και εξελιπον λαοι ἱκανοι εν πυρι, και εθνη πολλα ωλιγοψυχησαν.
ὁτι εμπλησθησεται ἡ γη του γνωναι την δοξαν κυριου, ὡς ὑδωρ κατακαλυψει αυτους.
ω ὁ ποτιζων τον πλησιον αυτου ανατροπη θολερα, και μεθυσκων ὁπως επιβλεπη επι τα σπηλαια αυτων.
πλησμονην ατιμιας εκ δοξης πιε και συ· καρδια σαλευθητι, και σεισθητι· εκυκλωσεν επι σε ποτηριον δεξιας κυριου, και συνηχθη ατιμια επι την δοξαν σου.
διοτι ασεβεια του λιβανου καλυψει σε, και ταλαιπωρια θηριων πτοησει σε, διʼ αἱματα ανθρωπων, και ασεβειας γης και πολεως, και παντων των κατοικουντων αυτην.
τι ωφελει γλυπτον, ὁτι εγλυψαν αυτο; επλασεν αυτο χωνευμα, φαντασιαν ψευδη, ὁτι πεποιθεν ὁ πλασας επι το πλασμα αυτου, του ποιησαι ειδωλα κωφα.
ουαι ὁ λεγων τω ξυλω, εκνηψον, εξεγερθητι· και τω λιθω, ὑψωθητι· και αυτο εστι φαντασια· τουτο δε εστιν ελασμα χρυσιου και αργυριου, και παν πνευμα ουκ εστιν εν αυτω.
ὁ δε κυριος εν ναω ἁγιω αυτου· ευλαβεισθω απο προσωπου αυτου πασα ἡ γη.
3
προσευχ αμβακουμ του προφητου, μετα ωδησ.
κυριε εισακηκοα την ακοην σου, και εφοβηθην· κατενοησα τα εργα σου, και εξεστην· εν μεσω δυο ζωων γνωσθηση, εν τω εγγιζειν τα ετη επιγνωσθηση· εν τω παρειναι τον καιρον αναδειχθηση· εν τω ταραχθηναι την ψυχην μου, εν οργη ελεους μνησθηση.
ὁ θεος εκ θαιμαν ἡξει, και ὁ ἁγιος εξ ορους φαραν κατασκιου δασεος· διαψαλμα· εκαλυψεν ουρανους ἡ αρετη αυτου, και αινεσεως αυτου πληρης ἡ γη.
και φεγγος αυτου ὡς φως εσται· κερατα εν χερσιν αυτου, και εθετο αγαπησιν κραταιαν ισχυος αυτου.
προ προσωπου αυτου πορευσεται λογος, και εξελευσεται εις πεδια· κατα ποδας αυτου
εστη, και εσαλευθη ἡ γη· επεβλεψε, και διετακη εθνη· διεθρυβη τα ορη βια, ετακησαν βουνοι αιωνιοι πορειας αιωνιας αυτου.
αντι κοπων ειδον σκηνωματα αιθιοπων, πτοηθησονται και αἱ σκηναι γης μαδιαμ.
μη εν ποταμοις ωργισθης κυριε; η εν ποταμοις ὁ θυμος σου; η εν θαλασση το ὁρμημα σου; ὁτι επιβηση επι τους ἱππους σου, και ἡ ἱππασια σου σωτηρια.
εντεινων ενετεινας τοξον σου επι σκηπτρα, λεγει κυριος· διαψαλμα· ποταμων ῥαγησεται γη.
οψονται σε, και ωδινησουσι λαοι, σκορπιζων ὑδατα πορειας· εδωκεν ἡ αβυσσος φωνην αυτης, ὑψος φαντασιας αυτης.
επηρθη ὁ ἡλιος, και ἡ σεληνη εστη εν τη ταξει αυτης· εις φως βολιδες σου πορευσονται, εις φεγγος αστραπης ὁπλων σου.
εν απειλη ολιγωσεις γην, και εν θυμω καταξεις εθνη,
εξηλθες εις σωτηριαν λαου σου, του σωσαι τον χριστον σου· βαλεις εις κεφαλας ανομων θανατον, εξηγειρας δεσμους ἑως τραχηλου· διαψαλμα.
διεκοψας εν εκστασει κεφαλας δυναστων, σεισθησονται εν αυτη· διανοιξουσι χαλινους αυτων, ὡς εσθων πτωχος λαθρα.
και επιβιβας εις θαλασσαν τους ἱππους σου, ταρασσοντας ὑδωρ πολυ.
εφυλαξαμην, και επτοηθη ἡ κοιλια μου απο φωνης προσευχης χειλεων μου, και εισηλθε τρομος εις τα οστα μου, και ὑποκατωθεν μου εταραχθη ἡ ἑξις μου· αναπαυσομαι εν ἡμερα θλιψεως, του αναβηναι εις λαον παροικιας μου.
διοτι συκη ου καρποφορησει, και ουκ εσται γεννηματα εν ταις αμπελοις· ψευσεται εργον ελαιας, και τα πεδια ου ποιησει βρωσιν· εξελιπεν απο βρωσεως προβατα, και ουχ ὑπαρχουσι βοες επι φατναις·
εγω δε εν τω κυριω αγαλλιασομαι, χαρησομαι επι τω θεω τω σωτηρι μου.
κυριος ὁ θεος δυναμις μου, και ταξει τους ποδας μου εις συντελειαν· επι τα ὑψηλα επιβιβα με, του νικησαι εν τη ωδη αυτου.
zephaniah
1
λογοσ κυριου, ὁς εγενηθη προς σοφονιαν τον του χουσι, υἱον γοδολιου, του αμοριου του εζεκιου, εν ἡμεραις ιωσιου υἱου αμων βασιλεως ιουδα.
εκλειψει εκλιπετω απο προσωπου της γης, λεγει κυριος.
εκλιπετω ανθρωπος και κτηνη, εκλιπετω τα πετεινα του ουρανου και οἱ ιχθυες της θαλασσης· και ασθενησουσιν οἱ ασεβεις, και εξαρω τους ανομους απο προσωπου της γης, λεγει κυριος.
και εκτενω την χειρα μου επι ιουδα, και επι παντας τους κατοικουντας ἱερουσαλημ· και εξαρω εκ του τοπου τουτου τα ονοματα της βααλ, και τα ονοματα των ἱερεων,
και τους προσκυνουντας επι τα δωματα τη στρατια του ουρανου, και τους προσκυνουντας και τους ομνυοντας κατα του κυριου, και τους ομνυοντας κατα του βασιλεως αυτων,
και τους εκκλινοντας απο του κυριου, και τους μη ζητουντας τον κυριον, και τους μη αντεχομενους του κυριου.
ευλαβεισθε απο προσωπου κυριου του θεου· διοτι εγγυς ἡμερα του κυριου, ὁτι ἡτοιμακε κυριος την θυσιαν αυτου, και ἡγιακε τους κλητους αυτου.
και εσται, εν ἡμερα θυσιας κυριου, και εκδικησω επι τους αρχοντας, και επι τον οικον του βασιλεως, και επι παντας τους ενδεδυμενους ενδυματα αλλοτρια.
και εκδικησω εμφανως επι τα προπυλα εν εκεινη τη ἡμερα, τους πληρουντας τον οικον κυριου θεου αυτων ασεβειας και δολου.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος, φωνη κραυγης απο πυλης αποκεντουντων, και ολολυγμος απο της δευτερας, και συντριμμος μεγας απο των βουνων.
θρηνησατε οἱ κατοικουντες την κατακεκομμενην, ὁτι ὡμοιωθη πας ὁ λαος χανααν, και εξωλοθρευθησαν παντες οἱ επηρμενοι αργυριω.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, εξερευνησω την ἱερουσαλημ μετα λυχνου, και εκδικησω επι τους ανδρας τους καταφρονουντας επι τα φυλαγματα αυτων· οἱ δε λεγοντες εν ταις καρδιαις αυτων, ου μη αγαθοποιηση κυριος, ουδε μη κακωση·
και εσται ἡ δυναμις αυτων εις διαρπαγην, και οἱ οικοι αυτων εις αφανισμον· και οικοδομησουσιν οικιας, και ου μη κατοικησουσιν εν αυταις· και καταφυτευσουσιν αμπελωνας, και ου μη πιωσι τον οινον αυτων.
ὁτι εγγυς ἡμερα κυριου ἡ μεγαλη, εγγυς και ταχεια σφοδρα· φωνη ἡμερας κυριου πικρα και σκληρα τετακται·
δυνατη ἡμερα οργης, ἡ ἡμερα εκεινη, ἡμερα θλιψεως και αναγκης, ἡμερα αωριας και αφανισμου, ἡμερα γνοφου και σκοτους, ἡμερα νεφελης και ὁμιχλης,
ἡμερα σαλπιγγος και κραυγης επι τας πολεις τας οχυρας, και επι τας γωνιας τας ὑψηλας.
και εκθλιψω τους ανθρωπους, και πορευσονται ὡς τυφλοι, ὁτι τω κυριω εξημαρτον· και εκχεει το αἱμα αυτων ὡς χουν, και τας σαρκας αυτων ὡς βολβιτα.
και το αργυριον αυτων και το χρυσιον αυτων ου μη δυνηται εξελεσθαι αυτους εν ἡμερα οργης κυριου· και εν πυρι ζηλου αυτου καταναλωθησεται πασα ἡ γη, διοτι συντελειαν και σπουδην ποιησει επι παντας τους κατοικουντας την γην.
2
συναχθητε, και συνδεθητε το εθνος το απαιδευτον,
προ του γενεσθαι ὑμας ὡς ανθος παραπορευομενον, προ του επελθειν εφʼ ὑμας οργην κυριου, προ του επελθειν εφʼ ὑμας ἡμεραν θυμου κυριου.
ζητησατε τον κυριον παντες ταπεινοι γης, κριμα εργαζεσθε, και δικαιοσυνην ζητησατε, και αποκρινασθε αυτα, ὁπως σκεπασθητε εν ἡμερα οργης κυριου.
διοτι γαζα διηρπασμενη εσται, και ασκαλων εις αφανισμον, και αζωτος μεσημβριας εκριφησεται, και ακκαρων εκριζωθησεται.
ουαι οἱ κατοικουντες το σχοινισμα της θαλασσης, παροικοι κρητων· λογος κυριου εφʼ ὑμας χανααν, γη αλλοφυλων, και απολω ὑμας εκ κατοικιας.
και εσται κρητη νομη ποιμνιων, και μανδρα προβατων.
και εσται το σχοινισμα της θαλασσης τοις καταλοιποις οικου ιουδα, επʼ αυτους νεμησονται εν τοις οικοις ασκαλωνος, δειλης καταλυσουσιν απο προσωπου υἱων ιουδα, ὁτι επεσκεπται αυτους κυριος ὁ θεος αυτων, και αποστρεψει την αιχμαλωσιαν αυτων.
ηκουσα ονειδισμους μωαβ, και κονδυλισμους υἱων αμμων, εν οἱς ωνειδιζον τον λαον μου, και εμεγαλυνοντο επι τα ὁρια μου.
διατουτο, ζω εγω, λεγει κυριος των δυναμεων ὁ θεος ισραηλ, διοτι μωαβ ὡς σοδομα εσται, και υἱοι αμμων ὡς γομορῥα, και δαμασκος εκλελειμμενη ὡς θιμωνια ἁλωνος, και ηφανισμενη εις τον αιωνα· και οἱ καταλοιποι λαου μου διαρπωνται αυτους, και οἱ καταλοιποι εθνους μου κληρονομησουσιν αυτους.
αὑτη αυτοις αντι της ὑβρεως αυτων, διοτι ωνειδισαν, και εμεγαλυνθησαν επι τον κυριον τον παντοκρατορα.
επιφανησεται κυριος επʼ αυτους, και εξολοθρευσει παντας τους θεους των εθνων της γης, και προσκυνησουσιν αυτω εκαστος εκ του τοπου αυτου, πασαι αἱ νησοι των εθνων.
και ὑμεις αιθιοπες τραυματιαι ῥομφαιας μου εστε.
και εκτενει την χειρα αυτου επι βορῥαν, και απολει τον ασσυριον, και θησει την νινευη εις αφανισμον ανυδρον, ὡς ερημον.
και νεμησονται εν μεσω αυτης ποιμνια, και παντα τα θηρια της γης, και χαμαιλεοντες, και εχινοι εν τοις φατνωμασιν αυτης κοιτασθησονται· και θηρια φωνησει εν τοις διορυγμασιν αυτης και κορακες εν τοις πυλωσιν αυτης, διοτι κεδρος το αναστημα αυτης.
αὑτη ἡ πολις ἡ φαυλιστρια, ἡ κατοικουσα επʼ ελπιδι, ἡ λεγουσα εν καρδια αυτης, εγω ειμι, και ουκ εστι μετʼ εμε ετι· πως εγενηθη εις αφανισμον, νομη θηριων; πας ὁ διαπορευομενος διʼ αυτης συριει, και κινησει τας χειρας αυτου.
3
ω ἡ επιφανης και απολελυτρωμενη πολις,
ἡ περιστερα ουκ εισηκουσε φωνης· ουκ εδεξατο παιδειαν, επι τω κυριω ουκ επεποιθει, και προς τον θεον αυτης ουκ ηγγισεν.
οἱ αρχοντες αυτης εν αυτη ὡς λεοντες ωρυομενοι, οἱ κριται αυτης ὡς λυκοι της αραβιας, ουχ ὑπελιποντο εις τοπρωι.
οἱ προφηται αυτης πνευματοφοροι, ανδρες καταφρονηται· ἱερεις αυτης βεβηλουσι τα ἁγια, και ασεβουσι νομον.
ὁ δε κυριος δικαιος εν μεσω αυτης, και ου μη ποιηση αδικον· πρωι πρωι δωσει κριμα αυτου εις φως, και ουκ απεκρυβη, και ουκ εγνω αδικιαν εν απαιτησει, και ουκ εις νεικος αδικιαν.
εν διαφθορα κατεσπασα ὑπερηφανους, ηφανισθησαν γωνιαι αυτων· εξερημωσω τας ὁδους αυτων τοπαραπαν, του μη διοδευειν· εξελιπον αἱ πολεις αυτων, παρα το μηδενα ὑπαρχειν, μηδε κατοικειν.
ειπα, πλην φοβεισθε με, και δεξασθε παιδειαν, και ου μη εξολοθρευθητε εξ οφθαλμων αυτης παντα ὁσα εξεδικησα επʼ αυτην· ἑτοιμαζου, ορθρισον, εφθαρται πασα ἡ επιφυλλις αυτων.
διατουτο ὑπομεινον με, λεγει κυριος, εις ἡμεραν αναστασεως μου εις μαρτυριον· διο το κριμα μου εις συναγωγας εθνων, του εισδεκασθαι βασιλεις, του εκχεαι επʼ αυτους πασαν οργην θυμου· διοτι εν πυρι ζηλου μου καταναλωθησεται πασα ἡ γη.
ὁτι τοτε μεταστρεψω επι λαους γλωσσαν εις γενεαν αυτης, του επικαλεισθαι παντας το ονομα κυριου, του δουλευειν αυτω ὑπο ζυγον ἑνα.
εκ περατων ποταμων αιθιοπιας· προσδεξομαι εν διεσπαρμενοις μου, οισουσι θυσιας μοι.
εν τη ἡμερα εκεινη, ου μη καταισχυνθης εκ παντων των επιτηδευματων σου, ὡν ησεβησας εις εμε· ὁτι τοτε περιελω απο σου τα φαυλισματα της ὑβρεως σου, και ουκ ετι μη προσθης, του μεγαλαυχησαι επι το ορος το ἁγιον μου.
και ὑποληψομαι εν σοι λαον πραυν και ταπεινον, και ευλαβηθησονται απο του ονοματος κυριου
οἱ καταλοιποι του ισραηλ, και ου ποιησουσιν αδικιαν, και ου λαλησουσι ματαια, και ου μη εὑρεθη εν τω στοματι αυτων γλωσσα δολια· διοτι αυτοι νεμησονται, και κοιτασθησονται, και ουκ εσται ὁ εκφοβων αυτους.
χαιρε θυγατερ σιων, κηρυσσε θυγατερ ἱερουσαλημ· ευφραινου και κατατερπου εξ ὁλης της καρδιας σου θυγατερ ἱερουσαλημ.
περιειλε κυριος τα αδικηματα σου, λελυτρωται σε εκ χειρος εχθρων σου· βασιλευς ισραηλ κυριος εν μεσω σου, ουκ οψη κακα ουκετι.
εν τω καιρω εκεινω ερει κυριος τη ἱερουσαλημ, θαρσει σιων, μη παρεισθωσαν αἱ χειρες σου.
κυριος ὁ θεος σου εν σοι, ὁ δυνατος σωσει σε, επαξει επι δε ευφροσυνην, και καινιει σε εν τη αγαπησει αυτου· και ευφρανθησεται επι σε εν τερψει ὡς εν ἡμερα ἑορτης.
και συναξω τους συντετριμμενους σου· ουαι, τις ελαβεν επʼ αυτην ονειδισμον;
ιδου εγω ποιω εν σοι ενεκεν σου εν τω καιρω εκεινω, λεγει κυριος, και σωσω την εκπεπιεσμενην, και την απωσμενην εισδεξομαι, και θησομαι αυτους εις καυχημα, και ονομαστους εν παση τη γη.
και καταισχυνθησονται εν τω καιρω εκεινω, ὁταν καλως ὑμιν ποιησω, και εν τω καιρω, ὁταν εισδεξομαι ὑμας· διοτι δωσω ὑμας ονομαστους, και εις καυχημα εν πασι τοις λαοις της γης, εν τω επιστρεφειν με την αιχμαλωσιαν ὑμων ενωπιον ὑμων, λεγει κυριος.
haggai
1
εν τω δευτερω ετει επι δαρειου του βασιλεως, εν τω μηνι τω ἑκτω, μια του μηνος, εγενετο λογος κυριου εν χειρι αγγαιου του προφητου, λεγων, ειπον προς ζοροβαβελ τον του σαλαθιηλ εκ φυλης ιουδα, και προς ιησουν τον του ιωσεδεκ τον ἱερεα τον μεγαν, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, λεγων, ὁ λαος οὑτος λεγουσιν, ουκ ἡκεν ὁ καιρος του οικοδομησαι τον οικον κυριου.
και εγενετο λογος κυριου εν χειρι αγγαιου του προφητου, λεγων,
ει καιρος μεν ὑμιν εστι του οικειν εν οικοις ὑμων κοιλοσταθμοις, ὁ δε οικος ἡμων εξηρημωται;
και νυν ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ταξατε δη καρδιας ὑμων εις τας ὁδους ὑμων.
εσπειρατε πολλα και εισηνεγκατε ολιγα, εφαγετε και ουκ εις πλησμονην, επιετε και ουκ εις μεθην, περιεβαλεσθε και ουκ εθερμανθητε εν αυτοις, και ὁ τους μισθους συναγων, συνηγαγεν εις δεσμον τετρυπημενον.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, θεσθε τας καρδιας ὑμων εις τας ὁδους ὑμων.
αναβητε εις το ορος, και κοψατε ξυλα, οικοδομησατε τον οικον, και ευδοκησω εν αυτω, και ενδοξασθησομαι, ειπε κυριος.
επεβλεψατε εις πολλα, και εγενετο ολιγα· και εισηνεχθη εις τον οικον, και εξεφυσησα αυτα· διατουτο ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ανθʼ ὡν ὁ οικος μου εστιν ερημος, ὑμεις δε διωκετε ἑκαστος εις τον οικον αυτου,
διατουτο ανεξει ὁ ουρανος απο δροσου, και ἡ γη ὑποστελειται τα εκφορια αυτης.
και επαξω ῥομφαιαν επι την γην, και επι τα ορη, και επι τον σιτον, και επι τον οινον, και επι το ελαιον, και ὁσα εκφερει ἡ γη, και επι τους ανθρωπους, και επι τα κτηνη, και επι παντας τους πονους των χειρων αυτων.
και ηκουσε ζοροβαβελ ὁ του σαλαθιηλ εκ φυλης ιουδα, και ιησους ὁ του ιωσεδεκ ὁ ἱερευς ὁ μεγας, και παντες οἱ καταλοιποι του λαου της φωνης κυριου του θεου αυτων, και των λογων του αγγαιου του προφητου, καθοτι εξαπεστειλεν αυτον κυριος ὁ θεος αυτων προς αυτους, και εφοβηθη ὁ λαος απο προσωπου κυριου.
και ειπεν αγγαιος αγγελος κυριου εν αγγελοις κυριου τω λαω, εγω ειμι μεθʼ ὑμων, λεγει κυριος.
και εξηγειρε κυριος το πνευμα ζοροβαβελ του σαλαθιηλ εκ φυλης ιουδα, και το πνευμα ιησου του ιωσεδεκ του ἱερεως του μεγαλου, και το πνευμα των καταλοιπων παντος του λαου, και εισηλθον, και εποιουν εργα εν τω οικω κυριου παντοκρατορος θεου αυτων.
τη τετραδι και εικαδι του μηνος του ἑκτου, τω δευτερω ετει, επι δαρειου του βασιλεως.
2
τω μηνι τω ἑβδομω, μια και εικαδι του μηνος, ελαλησε κυριος εν χειρι αγγαιου του προφητου, λεγων,
ειπον δη προς ζοροβαβελ τον του σαλαθιηλ εκ φυλης ιουδα, και προς ιησουν του ιωσεδεκ τον ἱερεα τον μεγαν, και προς παντας τους καταλοιπους του λαου, λεγων,
τις εξ ὑμων, ὁς ειδε τον οικον τουτον εν τη δοξη αυτου τη εμπροσθεν; και πως ὑμεις βλεπετε αυτον νυν καθως ουχ ὑπαρχοντα ενωπιον ὑμων;
και νυν κατισχυε ζοροβαβελ, λεγει κυριος, και κατισχυε ιησου ὁ του ιωσεδεκ ὁ ἱερευς ὁ μεγας, και κατισχυετω πας ὁ λαος της γης, λεγει κυριος, και ποιειτε, διοτι μεθʼ ὑμων εγω ειμι, λεγει κυριος ὁ παντοκρατωρ,
και το πνευμα μου εφεστηκεν εν μεσω ὑμων· θαρσειτε,
διοτι ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ετι ἁπαξ εγω σεισω τον ουρανον και την γην, και την θαλασσαν και την ξηραν,
και συσσεισω παντα τα εθνη, και ἡξει τα εκλεκτα παντων των εθνων· και πλησω τον οικον τουτον δοξης, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
εμον το αργυριον, και εμον το χρυσιον, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
διοτι μεγαλη εσται ἡ δοξα του οικου τουτου, ἡ εσχατη ὑπερ την πρωτην, λεγει κυριος παντοκρατωρ· και εν τω τοπω τουτω δωσω ειρηνην, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και ειρηνην ψυχης εις περιποιησιν παντι τω κτιζοντι, του αναστησαι τον ναον τουτον.
τετραδι και εικαδι του εννατου μηνος, ετους δευτερου, επι δαρειου, εγενετο λογος κυριου προς αγγαιον τον προφητην, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, επερωτησον δη τους ἱερεις νομον, λεγων,
εαν λαβη ανθρωπος κρεας ἁγιον εν τω ακρω του ἱματιου αυτου, και ἁψηται το ακρον του ἱματιου αυτου αρτου, η ἑψηματος, η οινου, η ελαιου, η παντος βρωματος, ει ἁγιασθησεται; και απεκριθησαν οἱ ἱερεις, και ειπαν, ου.
και ειπεν αγγαιος, εαν ἁψηται μεμιασμενος ακαθαρτος επι ψυχη επι παντος τουτων, ει μιανθησεται; και απεκριθησαν οἱ ἱερεις, και ειπαν, μιανθησεται.
και απεκριθη αγγαιος, και ειπεν, οὑτως ὁ λαος οὑτος, και οὑτως το εθνος τουτο ενωπιον εμου, λεγει κυριος, και οὑτως παντα τα εργα των χειρων αυτων· και ὁς εαν εγγιση εκει, μιανθησεται ἑνεκεν των λημματων αυτων των ορθρινων, οδυνηθησονται απο προσωπου πονων αυτων, και εμισειτε εν πυλαις ελεγχοντα.
και νυν θεσθε δη εις τας καρδιας ὑμων απο της ἡμερας ταυτης και ὑπερανω, προ του θειναι λιθον επι λιθον εν τω ναω κυριου
τινες ητε, ὁτε ενεβαλλετε εις κυψελην κριθης εικοσι σατα, και εγενετο κριθης δεκα σατα· και εισεπορευεσθε εις το ὑποληνιον εξαντλησαι πεντηκοντα μετρητας και εγενοντο εικοσι.
επαταξα ὑμας εν αφορια, και εν ανεμοφθορια, και εν χαλαζη παντα τα εργα των χειρων ὑμων, και ουκ επεστρεψατε προς με, λεγει κυριος.
ὑποταξατε δη τας καρδιας ὑμων απο της ἡμερας ταυτης, και επεκεινα, απο της τετραδος και εικαδος του εννατου μηνος, και απο της ἡμερας ἡς τεθεμελιωται ὁ ναος κυριου· θεσθε εν ταις καρδιαις ὑμων,
ει επιγνωσθησεται επι της ἁλω, και ει ετι ἡ αμπελος, και ἡ συκη, και ἡ ῥοα, και τα ξυλα της ελαιας τα ου φεροντα καρπον, απο της ἡμερας ταυτης ευλογησω.
και εγενετο λογος κυριου εκ δευτερου προς αγγαιον τον προφητην, τετραδι και εικαδι του μηνος, λεγων,
ειπον προς ζοροβαβελ τον του σαλαθιηλ εκ φυλης ιουδα, λεγων,
και καταστρεψω θρονους βασιλεων, και ολοθρευσω δυναμιν βασιλεων των εθνων, και καταστρεψω ἁρματα και αναβατας, και καταβησονται ἱπποι και αναβαται αυτων, ἑκαστος εν ῥομφαια προς τον αδελφον αυτου.
εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος παντοκρατωρ, ληψομαι σε ζοροβαβελ τον του σαλαθιηλ, τον δουλον μου, λεγει κυριος, και θησομαι σε ὡς σφραγιδα, διοτι σε ἡρετισα, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
zechariah
1
εν τω ογδοω μηνι, ετους δευτερου επι δαρειου, εγενετο λογος κυριου προς ζαχαριαν τον του βαραχιου υἱον αδδω τον προφητην, λεγων,
ωργισθη κυριος επι τους πατερας ὑμων οργην μεγαλην·
και ερεις προς αυτους, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, επιστρεψατε προς με, λεγει κυριος των δυναμεων, και επιστραφησομαι προς ὑμας, λεγει κυριος των δυναμεων.
και μη γινεσθε καθως οἱ πατερες ὑμων, οἱς ενεκαλεσαν αυτοις οἱ προφηται εμπροσθεν λεγοντες, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, αποστρεψατε απο των ὁδων ὑμων των πονηρων, και απο των επιτηδευματων ὑμων των πονηρων· και ουκ εισηκουσαν, και ου προσεσχον του εισακουσαι μου, λεγει κυριος.
οἱ πατερες ὑμων που εισι και οἱ προφηται; μη τον αιωνα ζησονται;
πλην τους λογους μου και τα νομιμα μου δεχεσθε, ὁσα εγω εντελλομαι εν πνευματι μου τοις δουλοις μου τοις προφηταις, οἱ κατελαβοσαν τους πατερας ὑμων· και απεκριθησαν, και ειπαν, καθως παρατετακται κυριος παντοκρατωρ του ποιησαι ἡμιν κατα τας ὁδους ἡμων και κατα τα επιτηδευματα ἡμων, οὑτως εποιησεν ἡμιν.
τη τετραδι και εικαδι, τω ἑνδεκατω μηνι, οὑτος εστιν ὁ μην σαβατ, εν τω δευτερω ετει, επι δαρειου, εγενετο λογος κυριου προς ζαχαριαν τον του βαραχιου υἱον αδδω τον προφητην, λεγων,
ἑωρακα την νυκτα, και ιδου ανηρ επιβεβηκως επι ἱππον πυρῥον, και οὑτος εἱστηκει αναμεσον των ορεων των κατασκιων, και οπισω αυτου ἱπποι πυρῥοι, και ψαροι, και ποικιλοι, και λευκοι.
και ειπα, τι οὑτοι κυριε; και ειπε προς με ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, εγω δειξω σοι τι εστι ταυτα.
και απεκριθη ὁ ανηρ ὁ εφεστηκως αναμεσον των ορεων, και ειπε προς με, οὑτοι εισιν οὑς εξαπεστειλε κυριος, περιοδευσαι την γην·
και απεκριθησαν τω αγγελω κυριου τω εφεστωτι αναμεσον των ορεων, και ειπον, περιωδευσαμεν πασαν την γην, και ιδου πασα ἡ γη κατοικειται, και ἡσυχαζει.
και απεκριθη ὁ αγγελος κυριου, και ειπε, κυριε παντοκρατωρ ἑως τινος ου μη ελεησης την ἱερουσαλημ, και τας πολεις ιουδα, ἁς ὑπερειδες, τουτο ἑβδομηκοστον ετος;
και απεκριθη κυριος παντοκρατωρ τω αγγελω λαλουντι εν εμοι, ῥηματα καλα και λογους παρακλητικους.
και ειπε προς με ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, ανακραγε λεγων,
και οργην μεγαλην εγω οργιζομαι επι τα εθνη τα συνεπιτιθεμενα, ανθʼ ὡν μεν εγω ωργισθην ολιγα, αυτοι δε συνεπεθεντο εις κακα.
διατουτο ταδε λεγει κυριος, επιστρεψω επι ἱερουσαλημ εν οικτιρμω, και ὁ οικος μου ανοικοδομηθησεται εν αυτη, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και μετρον εκταθησεται επι ἱερουσαλημ ετι·
και ειπε προς με ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, ετι ανακραγε λεγων, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ετι διαχυθησονται πολεις εν αγαθοις, και ελεησει κυριος ετι την σιων, και αἱρετιει την ἱερουσαλημ.
2
και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου τεσσαρα κερατα.
και ειπα προς τον αγγελον τον λαλουντα εν εμοι, τι εστι ταυτα κυριε; και ειπε προς με, ταυτα τα κερατα τα διασκορπισαντα τον ιουδαν, και τον ισραηλ, και ἱερουσαλημ.
και εδειξε μοι κυριος τεσσαρας τεκτονας.
και ειπα, τι οὑτοι ερχονται ποιησαι; και ειπε ταυτα τα κερατα τα διασκορπισαντα τον ιουδα και τον ισραηλ κατεαξαν, και ουδεις αυτων ηρε κεφαλην· και εξηλθοσαν οὑτοι του οξυναι αυτα εις χειρας αυτων, τα τεσσαρα κερατα, τα εθνη τα επαιρομενα κερας επι την γην κυριου, του διασκορπισαι αυτην.
και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου ανηρ, και εν τη χειρι αυτου σχοινιον γεωμετρικον.
και ειπα προς αυτον, που συ πορευη; και ειπε προς με, διαμετρησαι την ἱερουσαλημ, του ιδειν πηλικον το πλατος αυτης εστι, και πηλικον το μηκος.
και ιδου ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι εἱστηκει, και αγγελος ἑτερος εξεπορευετο εις συναντησιν αυτω,
και ειπε προς αυτον, λεγων, δραμε, και λαλησον προς τον νεανιαν εκεινον, λεγων,
και εγω εσομαι αυτη, λεγει κυριος, τειχος πυρος κυκλοθεν, και εις δοξαν εσομαι εν μεσω αυτης.
ω ω φευγετε απο γης βορῥα, λεγει κυριος· διοτι εκ των τεσσαρων ανεμων του ουρανου συναξω ὑμας, λεγει κυριος,
εις σιων, ανασωζεσθε οἱ κατοικουντες θυγατερα βαβυλωνος.
διοτι ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, οπισω δοξης απεσταλκε με επι τα εθνη τα σκυλευσαντα ὑμας, διοτι ὁ ἁπτομενος ὑμων ὡς ὁ ἁπτομενος της κορης του οφθαλμου αυτου.
διοτι ιδου εγω επιφερω την χειρα μου επʼ αυτους, και εσονται σκυλα τοις δουλευουσιν αυτοις, και γνωσεσθε ὁτι κυριος παντοκρατωρ απεσταλκε με.
τερπου και ευφραινου θυγατερ σιων, διοτι ιδου εγω ερχομαι, και κατασκηνωσω εν μεσω σου, λεγει κυριος.
και καταφευξονται εθνη πολλα επι τον κυριον εν τη ἡμερα εκεινη, και εσονται αυτω εις λαον, και κατασκηνωσουσιν εν μεσω σου, και επιγνωση ὁτι κυριος παντοκρατωρ εξαπεσταλκε με προς σε.
και κατακληρονομησει κυριος τον ιουδαν την μεριδα αυτου επι την ἁγιαν· και αἱρετιει ετι την ἱερουσαλημ.
ευλαβεισθω πασα σαρξ απο προσωπου κυριου, ὁτι εξεγηγερται εκ νεφελων ἁγιων αυτου.
3
και εδειξε μοι κυριος τον ιησουν τον ἱερεα τον μεγαν, ἑστωτα προ προσωπου αγγελου κυριου, και ὁ διαβολος εἱστηκει εκ δεξιων αυτου, του αντικεισθαι αυτω.
και ειπε κυριος προς τον διαβολον,
και ιησους ην ενδεδυμενος ἱματια ῥυπαρα, και εἱστηκει προ προσωπου του αγγελου.
και απεκριθη και ειπε προς τους ἑστηκοτας προ προσωπου αυτου, λεγων, αφελετε τα ἱματια τα ῥυπαρα απʼ αυτου· και ειπε προς αυτον, ιδου αφηρηκα τας ανομιας σου· και ενδυσατε αυτον ποδηρη,
και επιθετε κιδαριν καθαραν επι την κεφαλην αυτου· και επεθηκαν κιδαριν καθαραν επι την κεφαλην αυτου, και περιεβαλον αυτον ἱματια· και ὁ αγγελος κυριου εἱστηκει.
και διεμαρτυρατο ὁ αγγελος κυριου προς ιησουν, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ,
ακουε δη ιησου ὁ ἱερευς ὁ μεγας, συ και οἱ πλησιον σου οἱ καθημενοι προ προσωπου, διοτι ανδρες τερατοσκοποι εισι, διοτι ιδου εγω αγω τον δουλον μου ανατολην.
διοτι ὁ λιθος ὁν εδωκα προ προσωπου του ιησου, επι τον λιθον τον ἑνα ἑπτα οφθαλμοι εισιν· ιδου εγω ορυσσω βοθρον, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και ψηλαφησω πασαν την αδικιαν της γης εκεινης εν ἡμερα μια.
εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος παντοκρατωρ, συγκαλεσετε ἑκαστος τον πλησιον αυτου ὑποκατω αμπελου, και ὑποκατω συκης.
4
και επεστρεψεν ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, και εξηγειρε με ὁν τροπον ὁταν εξεγερθη ανθρωπος εξ ὑπνου αυτου.
και ειπε προς με, τι συ βλεπεις; και ειπα, ἑωρακα, και ιδου λυχνια χρυση ὁλη, και το λαμπαδιον επανω αυτης, και ἑπτα λυχνοι επανω αυτης, και ἑπτα επαρυστριδες τοις λυχνοις τοις επανω αυτης,
και δυο ελαιαι επανω αυτης, μια εκ δεξιων του λαμπαδιου αυτης, και μια εξ ευωνυμων.
και επηρωτησα, και ειπα προς τον αγγελον τον λαλουντα εν εμοι, λεγων, τι εστι ταυτα κυριε;
και απεκριθη ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, και ειπε προς με, λεγων, ου γινωσκεις τι εστι ταυτα; και ειπα, ουχι κυριε.
και απεκριθη, και ειπε προς με, λεγων, οὑτος ὁ λογος κυριου προς ζοροβαβελ, λεγων,
τις ει συ το ορος το μεγα το προ προσωπου ζοροβαβελ του κατορθωσαι; και εξοισω τον λιθον της κληρονομιας, ισοτητα χαριτος χαριτα αυτης.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
αἱ χειρες ζοροβαβελ εθεμελιωσαν τον οικον τουτον, και αἱ χειρες αυτου επιτελεσουσιν αυτον· και επιγνωση διοτι κυριος παντοκρατωρ εξαπεσταλκε με προς σε.
διοτι τις εξουδενωσεν εις ἡμερας μικρας; και χαρουνται, και οψονται τον λιθον τον κασσιτερινον εν χειρι ζοροβαβελ· ἑπτα οὑτοι οφθαλμοι εισιν οἱ επιβλεποντες επι πασαν την γην.
και απεκριθην, και ειπα προς αυτον, τι αἱ δυο ελαιαι αὑται, αἱ εκ δεξιων της λυχνιας και εξ ευωνυμων;
και επηρωτησα εκ δευτερου, και ειπα προς αυτον, τι οἱ δυο κλαδοι των ελαιων οἱ εν ταις χερσι των δυο μυξωτηρων των χρυσων των επιχεοντων, και επαναγοντων τας επαρυστριδας τας χρυσας;
και ειπε προς με, ουκ οιδας τι εστι ταυτα; και ειπα, ουχι κυριε.
και ειπεν, οὑτοι οἱ δυο υἱοι της πιοτητος παρεστηκασι κυριω πασης της γης.
5
και επεστρεψα, και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου δρεπανον πετομενον.
και ειπε προς με, τι συ βλεπεις; και ειπα, εγω ὁρω δρεπανον πετομενον μηκους πηχεων εικοσι, και πλατους πηχεων δεκα.
και ειπε προς με,
και εξοισω αυτο, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και εισελευσεται εις τον οικον του κλεπτου, και εις τον οικον του ομνυοντος τω ονοματι μου επι ψευδει, και καταλυσει εν μεσω του οικου αυτου, και συντελεσει αυτον, και τα ξυλα αυτου, και τους λιθους αυτου.
και εξηλθεν ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, και ειπε προς με, αναβλεψον τοις οφθαλμοις σου, και ιδε το εκπορευομενον τουτο.
και ειπα, τι εστι; και ειπε, τουτο το μετρον το εκπορευομενον· και ειπεν, αὑτη ἡ αδικια αυτων εν παση τη γη.
και ιδου ταλαντον μολιβδου εξαιρομενον· και ιδου γυνη μια εκαθητο εν μεσω του μετρου.
και ειπεν, αὑτη εστιν ἡ ανομια· και ερῥιψεν αυτην εις μεσον του μετρου, και ερῥιψε τον λιθον του μολιβδου εις το στομα αυτης.
και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου δυο γυναικες εκπορευομεναι, και πνευμα εν ταις πτερυξιν αυτων, και αὑται ειχον πτερυγας εποπος· και ανελαβον το μετρον αναμεσον της γης, και αναμεσον του ουρανου.
και ειπα προς τον αγγελον τον λαλουντα εν εμοι, που αὑται αποφερουσι το μετρον;
και ειπε προς με, οικοδομησαι αυτω οικιαν εν γη βαβυλωνος, και ἑτοιμασαι, και θησουσιν αυτο εκει επι την ἑτοιμασιαν αυτου.
6
και επεστρεψα, και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου τεσσαρα ἁρματα εκπορευομενα εκ μεσου δυο ορεων, και τα ορη ην ορη χαλκα.
εν τω ἁρματι τω πρωτω ἱπποι πυρῥοι, και εν τω ἁρματι τω δευτερω ἱπποι μελανες,
και εν τω ἁρματι τω τριτω ἱπποι λευκοι, και εν τω ἁρματι τω τεταρτω ἱπποι ποικιλοι ψαροι.
και απεκριθην, και ειπα προς τον αγγελον τον λαλουντα εν εμοι, τι εστι ταυτα κυριε;
και απεκριθη ὁ αγγελος ὁ λαλων εν εμοι, και ειπε, ταυτα εστιν οἱ τεσσαρες ανεμοι του ουρανου, εκπορευονται παραστηναι τω κυριω πασης της γης.
εν ὡ ησαν ἱπποι οἱ μελανες, εξεπορευοντο επι γην βορῥα, και οἱ λευκοι εξεπορευοντο κατοπισθεν αυτων, και οἱ ποικιλοι εξεπορευοντο επι γην νοτου,
και οἱ ψαροι εξεπορευοντο, και επεβλεπον του πορευεσθαι του περιοδευσαι την γην, και ειπε, πορευεσθε, και περιοδευσατε την γην· και περιωδευσαν την γην.
και ανεβοησε, και ελαλησε προς με, λεγων, ιδου οἱ εκπορευομενοι επι γην βορῥα, και ανεπαυσαν τον θυμον μου εν γη βορῥα.
και εγενετο λογος κυριου προς με, λεγων,
λαβε τα εκ της αιχμαλωσιας παρα των αρχοντων, και παρα των χρησιμων αυτης, και παρα των επεγνωκοτων αυτην, και εισελευση συ εν τη ἡμερα εκεινη εις τον οικον ιωσιου του σοφονιου του ἡκοντος εκ βαβυλωνος,
και ληψη αργυριον και χρυσιον, και ποιησεις στεφανους, και επιθησεις επι την κεφαλην ιησου του ιωσεδεκ του ἱερεως του μεγαλου.
και ερεις προς αυτον, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ,
και αυτος ληψεται αρετην, και καθιειται, και καταρξει επι του θρονου αυτου, και εσται ἱερευς εκ δεξιων αυτου, και βουλη ειρηνικη εσται αναμεσον αμφοτερων·
ὁ δε στεφανος εσται τοις ὑπομενουσι, και τοις χρησιμοις αυτης, και τοις επεγνωκοσιν αυτην, και εις χαριτα υἱου σοφονιου, και εις ψαλμον εν οικω κυριου.
και οἱ μακραν απʼ αυτων ἡξουσι, και οικοδομησουσιν εν τω οικω κυριου, και γνωσεσθε διοτι κυριος παντοκρατωρ απεσταλκε με προς ὑμας· και εσται, εαν εισακουοντες εισακουσητε της φωνης κυριου του θεου ὑμων.
7
και εγενετο εν τω τεταρτω ετει επι δαρειου του βασιλεως, εγενετο λογος κυριου προς ζαχαριαν τετραδι του μηνος του εννατου, ὁς εστι χασελευ.
και εξαπεστειλεν εις βαιθηλ, σαρασαρ και αρβεσεερ ὁ βασιλευς, και οἱ ανδρες αυτου, και εξιλασασθαι τον κυριον,
λεγων προς τους ἱερεις τους εν τω οικω κυριου παντοκρατορος, και προς τους προφητας, λεγων, εισεληλυθεν ὡδε εν τω μηνι τω πεμπτω το ἁγιασμα, καθοτι εποιησεν ηδη ἱκανα ετη.
και εγενετο λογος κυριου των δυναμεων προς εμε, λεγων,
ειπον προς ἁπαντα τον λαον της γης, και προς τους ἱερεις, λεγων, εαν νηστευσητε η κοψησθε εν ταις πεμπταις η εν ταις ἑβδομαις, και ιδου ἑβδομηκοντα ετη, μη νηστειαν νενηστευκατε μοι;
και εαν φαγητε η πιητε, ουκ ὑμεις εσθετε και πινετε;
ουχ οὑτοι οἱ λογοι, οὑς ελαλησε κυριος εν χερσι των προφητων των εμπροσθεν, ὁτε ην ἱερουσαλημ κατοικουμενη, και ευθηνουσα, και αἱ πολεις κυκλοθεν αυτης, και ἡ ορεινη και ἡ πεδινη κατωκειτο;
και εγενετο λογος κυριου προς ζαχαριαν, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ,
και χηραν, και ορφανον, και προσηλυτον, και πενητα μη καταδυναστευετε, και κακιαν ἑκαστος του αδελφου αυτου μη μνησικακειτω εν ταις καρδιαις ὑμων.
και ηπειθησαν του προσεχειν, και εδωκαν νωτον παραφρονουντα, και τα ωτα αυτων εβαρυναν του μη εισακουειν.
και την καρδιαν αυτων εταξαν απειθη του μη εισακουειν του νομου μου, και τους λογους, οὑς εξαπεστειλε κυριος παντοκρατωρ εν πνευματι αυτου εν χερσι των προφητων των εμπροσθεν· και εγενετο οργη μεγαλη παρα κυριου παντοκρατορος.
και εσται, ὁν τροπον ειπε, και ουκ εισηκουσαν, οὑτως κεκραξονται, και ου μη εισακουσω, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και εκβαλω αυτους εις παντα τα εθνη, ἁ ουκ εγνωσαν· και ἡ γη αφανισθησεται κατοπισθεν αυτων εκ διοδευοντος και εξ αναστρεφοντος· και εταξαν γην εκλεκτην εις αφανισμον.
8
και εγενετο λογος κυριου παντοκρατορος, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, εζηλωκα την ἱερουσαλημ, και την σιων ζηλον μεγαν, και θυμω μεγαλω εζηλωκα αυτην.
ταδε λεγει κυριος, επιστρεψω επι σιων, και κατασκηνωσω εν μεσω ἱερουσαλημ, και κληθησεται ἡ ἱερουσαλημ πολις αληθινη, και το ορος κυριου παντοκρατορος, ορος ἁγιον.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ετι καθησονται πρεσβυτεροι και πρεσβυτεραι εν ταις πλατειαις ἱερουσαλημ, ἑκαστος την ῥαβδον αυτου εχων εν τη χειρι αυτου, απο πληθους ἡμερων.
και αἱ πλατειαι της πολεως πλησθησονται παιδαριων και κορασιων παιζοντων εν ταις πλατειαις αυτης.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ει αδυνατησει ενωπιον των καταλοιπων του λαου τουτου εν ταις ἡμεραις εκειναις, μη και ενωπιον μου αδυνατησει; λεγει κυριος παντοκρατωρ.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ιδου εγω σωζω τον λαον μου απο γης ανατολων και απο γης δυσμων,
και εισαξω αυτους, και κατασκηνωσω εν μεσω ἱερουσαλημ, και εσονται εμοι εις λαον, καγω εσομαι αυτοις εις θεον εν αληθεια και εν δικαιοσυνη.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, κατισχυετωσαν αἱ χειρες ὑμων των ακουοντων εν ταις ἡμεραις ταυταις τους λογους τουτους εκ στοματος των προφητων, αφʼ ἡς ἡμερας τεθεμελιωται ὁ οικος κυριου παντοκρατορος, και ὁ ναος αφʼ οὑ ωκοδομηται.
διοτι προ των ἡμερων εκεινων ὁ μισθος των ανθρωπων ουκ εσται εις ονησιν, και ὁ μισθος των κτηνων ουχ ὑπαρξει, και τω εκπορευομενω και τω εισπορευομενω ουκ εσται ειρηνη απο της θλιψεως· και εξαποστελω παντας τους ανθρωπους, ἑκαστον επι τον πλησιον αυτου.
και νυν, ου κατα τας ἡμερας τας εμπροσθεν εγω ποιω τοις καταλοιποις του λαου τουτου, λεγει κυριος παντοκρατωρ,
αλλʼ η δειξω ειρηνην· ἡ αμπελος δωσει τον καρπον αυτης, και ἡ γη δωσει τα γεννηματα αυτης, και ὁ ουρανος δωσει την δροσον αυτου, και κατακληρονομησω τοις καταλοιποις του λαου μου τουτου ταυτα παντα.
και εσται ὁν τροπον ητε εν καταρα εν τοις εθνεσιν ὁ οικος ιουδα και οικος ισραηλ, οὑτως διασωσω ὑμας, και εσεσθε εν ευλογια· θαρσειτε, και κατισχυετε εν ταις χερσιν ὑμων.
διοτι ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ὁν τροπον διενοηθην του κακωσαι ὑμας εν τω παροργισαι με τους πατερας ὑμων, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και ου μετενοησα·
οὑτως παρατεταγμαι, και διανενοημαι εν ταις ἡμεραις ταυταις, του καλως ποιησαι την ἱερουσαλημ, και τον οικον ιουδα· θαρσειτε.
οὑτοι οἱ λογοι οὑς ποιησετε· λαλειτε αληθειαν ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, αληθειαν και κριμα ειρηνικον κρινατε εν ταις πυλαις ὑμων,
και εκαστος την κακιαν του πλησιον αυτου μη λογιζεσθε εν ταις καρδιαις ὑμων, και ὁρκον ψευδη μη αγαπατε· διοτι ταυτα παντα εμισησα, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και εγενετο λογος κυριου παντοκρατορος προς με, λεγων,
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, νηστεια ἡ τετρας, και νηστεια ἡ πεμπτη, και νηστεια ἡ ἑβδομη, και νηστεια ἡ δεκατη εσονται τω οικω ιουδα εις χαραν και ευφροσυνην, και εις ἑορτας αγαθας· και ευφρανθησεσθε, και την αληθειαν και την ειρηνην αγαπησατε.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ετι ἡξουσι λαοι πολλοι, και κατοικουντες πολεις πολλας,
και συνελευσονται κατοικουντες πεντε πολεις εις μιαν πολιν, λεγοντες, πορευθωμεν δεηθηναι του προσωπου κυριου, και εκζητησαι το προσωπον κυριου παντοκρατορος· πορευσομαι καγω·
και ἡξουσι λαοι πολλοι και εθνη πολλα εκζητησαι το προσωπον κυριου παντοκρατορος εν ἱερουσαλημ, και εξιλασασθαι το προσωπον κυριου.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, εν ταις ἡμεραις εκειναις, εαν επιλαβωνται δεκα ανδρες εκ πασων των γλωσσων των εθνων, και επιλαβωνται του κρασπεδου ανδρος ιουδαιου, λεγοντες, πορευσομεθα μετα σου, διοτι ακηκοαμεν ὁτι ὁ θεος μεθʼ ὑμων εστι.
9
λημμα λογου κυριου εν γη σεδραχ, και δαμασκου θυσια αυτου, διοτι κυριος εφορα ανθρωπους, και πασας φυλας του ισραηλ.
και εν ημαθ εν τοις ὁριοις αυτης τυρος και σιδων, διοτι εφρονησαν σφοδρα.
και ωκοδομησε τυρος οχυρωματα αυτη, και εθησαυρισεν αργυριον ὡς χουν, και συνηγαγε χρυσιον ὡς πηλον ὁδων.
και διατουτο κυριος κληρονομησει αυτους, και παταξει εις θαλασσαν δυναμιν αυτης, και αὑτη εν πυρι καταναλωθησεται.
οψεται ασκαλων, και φοβηθησεται, και γαζα, και οδυνηθησεται σφοδρα, και ακκαρων, ὁτι ησχυνθη επι τω παραπτωματι αυτης· και απολειται βασιλευς εκ γαζης, και ασκαλων ου μη κατοικηθη.
και κατοικησουσιν αλλογενεις εν αζωτω, και καθελω ὑβριν αλλοφυλων,
και εξαρω το αἱμα αυτων εκ στοματος αυτων, και τα βδελυγματα αυτων εκ μεσου οδοντων αυτων· και ὑπολειφθησονται και οὑτοι τω θεω ἡμων, και εσονται ὡς χιλιαρχος εν ιουδα, και ακκαρων ὡς ὁ ιεβουσαιος.
και ὑποστησομαι τω οικω μου αναστημα, του μη διαπορευεσθαι, μηδε ανακαμπτειν, και ου μη επελθη επʼ αυτους ουκετι εξελαυνων, διοτι νυν ἑωρακα εν τοις οφθαλμοις μου.
χαιρε σφοδρα θυγατερ σιων, κηρυσσε θυγατερ ἱερουσαλημ· ιδου ὁ βασιλευς ερχεται σοι δικαιος και σωζων, αυτος πραυς, και επιβεβηκως επι ὑποζυγιον και πωλον νεον.
και εξολοθρευσει ἁρματα εξ εφραιμ, και ἱππον εξ ἱερουσαλημ, και εξολοθρευσεται τοξον πολεμικον, και πληθος και ειρηνη εξ εθνων, και καταρξει ὑδατων ἑως θαλασσης, και ποταμων διεκβολας γης.
και συ εν αἱματι διαθηκης σου εξαπεστειλας δεσμιους σου εκ λακκου ουκ εχοντος ὑδωρ.
καθησεσθε εν οχυρωμασι δεσμιοι της συναγωγης, και αντι μιας ἡμερας παροικεσιας σου διπλα ανταποδωσω σοι,
διοτι ενετεινα σε ιουδα εμαυτω τοξον, επλησα τον εφραιμ, και εξεγερω τα τεκνα σου σιων επι τα τεκνα των ἑλληνων, και ψηλαφησω σε ὡς ῥομφαιαν μαχητου,
και κυριος εσται επʼ αυτους, και εξελευσεται ὡς αστραπη βολις, και κυριος παντοκρατωρ εν σαλπιγγι σαλπιει, και πορευσεται εν σαλω απειλης αυτου.
κυριος παντοκρατωρ ὑπερασπιει αυτους· και καταναλωσουσιν αυτους, και καταχωσουσιν αυτους εν λιθοις σφενδονης, και εκπιονται αυτους ὡς οινον, και πλησουσι τας φιαλας ὡς θυσιαστηριον.
και σωσει αυτους κυριος ὁ θεος αυτων εν τη ἡμερα εκεινη, ὡς προβατα λαον αυτου, διοτι λιθοι ἁγιοι κυλιονται επι γης αυτου.
ὁτι ει τι αγαθον αυτου, και ει τι καλον αυτου, σιτος νεανισκοις, και οινος ευωδιαζων εις παρθενους.
10
αιτεισθε παρα κυριου ὑετον καθʼ ὡραν, πρωιμον και οψιμον· κυριος εποιησε φαντασιας, και ὑετον χειμερινον δωσει αυτοις, ἑκαστω βοτανην εν αγρω.
διοτι οἱ αποφθεγγομενοι ελαλησαν κοπους, και οἱ μαντεις ὁρασεις ψευδεις, και τα ενυπνια ψευδη ελαλουν, ματαια παρεκαλουν· διατουτο εξηρανθησαν ὡς προβατα, και εκακωθησαν, διοτι ουκ ην ιασις.
επι τους ποιμενας παρωξυνθη ὁ θυμος μου, και επι τους αμνους επισκεψομαι· και επισκεψεται κυριος ὁ θεος ὁ παντοκρατωρ το ποιμνιον αυτου, τον οικον ιουδα, και ταξει αυτους ὡς ἱππον ευπρεπη αυτου εν πολεμω,
και απʼ αυτου επεβλεψε, και απʼ αυτου εταξε, και απʼ αυτου τοξον εν θυμω, απʼ αυτου εξελευσεται πας ὁ εξελαυνων εν τω αυτω.
και εσονται ὡς μαχηται πατουντες πηλον εν ταις ὁδοις εν πολεμω, και παραταξονται, διοτι κυριος μετʼ αυτων· και καταισχυνθησονται αναβαται ἱππων.
και κατισχυσω τον οικον ιουδα, και τον οικον ιωσηφ σωσω, και κατοικιω αυτους, ὁτι ηγαπησα αυτους, και εσονται, ὁν τροπον ουκ απεστρεψαμην αυτους· διοτι εγω κυριος ὁ θεος αυτων· και επακουσομαι αυτοις,
και εσονται ὡς μαχηται του εφραιμ, και χαρησεται ἡ καρδια αυτων ὡς εν οινω· και τα τεκνα αυτων οψονται, και ευφρανθησονται, και χαρειται ἡ καρδια αυτων επι τω κυριω.
σημανω αυτοις, και εισδεξομαι αυτους, διοτι λυτρωσομαι αυτους, και πληθυνθησονται καθοτι ησαν πολλοι.
και σπερω αυτους εν λαοις, και οἱ μακραν μνησθησονται μου, εκθρεψουσι τα τεκνα αυτων, και επιστρεψουσι.
και επιστρεψω αυτους εκ γης αιγυπτου, και εξ ασσυριων εισδεξομαι αυτους, και εις την γαλααδιτιν, και εις τον λιβανον εισαξω αυτους, και ου μη ὑπολειφθη εξ αυτων ουδε εἱς.
και διελευσονται εν θαλασση στενη, παταξουσιν εν θαλασση κυματα, και ξηρανθησεται παντα τα βαθη ποταμων, και αφαιρεθησεται πασα ὑβρις ασσυριων, και σκηπτρον αιγυπτου περιαιρεθησεται.
και κατισχυσω αυτους εν κυριω θεω αυτων, και εν τω ονοματι αυτου κατακαυχησονται, λεγει κυριος.
11
διανοιξον ὁ λιβανος τας θυρας σου, και καταφαγετω πυρ τας κεδρους σου.
ολολυξατω πιτυς, διοτι πεπτωκε κεδρος, ὁτι μεγαλως μεγιστανες εταλαιπωρησαν· ολολυξατε δρυες της βασανιτιδος, ὁτι κατεσπασθη ὁ δρυμος ὁ συμφυτος.
φωνη θρηνουντων ποιμενων, ὁτι τεταλαιπωρηκεν ἡ μεγαλωσυνη αυτων· φωνη ωρυομενων λεοντων, ὁτι τεταλαιπωρηκε το φρυαγμα του ιορδανου.
ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, ποιμαινετε τα προβατα της σφαγης,
ἁ οἱ κτησαμενοι κατεσφαζον, και ου μετεμελοντο, και οἱ πωλουντες αυτα ελεγον, ευλογητος κυριος, και πεπλουτηκαμεν· και οἱ ποιμενες αυτων ουκ επασχον ουδεν επʼ αυτοις.
διατουτο ου φεισομαι ουκετι επι τους κατοικουντας την γην, λεγει κυριος· και ιδου εγω παραδιδωμι τους ανθρωπους, ἑκαστον εις χειρα του πλησιον αυτου, και εις χειρα βασιλεως αυτου, και κατακοψουσι την γην, και ου μη εξελωμαι εκ χειρος αυτων.
και ποιμανω τα προβατα της σφαγης εις την χαναανιτιν· και ληψομαι εμαυτω δυο ῥαβδους, την μεν μιαν εκαλεσα καλλος, και την ἑτεραν εκαλεσα σχοινισμα, και ποιμανω τα προβατα.
και εξαρω τους τρεις ποιμενας εν μηνι ἑνι, και βαρυνθησεται ἡ ψυχη μου επʼ αυτους, και γαρ αἱ ψυχαι αυτων επωρυοντο επʼ εμε.
και ειπα, ου ποιμανω ὑμας· το αποθνησκον αποθνησκετω, και το εκλειπον εκλιπετω, και τα καταλοιπα κατεσθιετωσαν ἑκαστος τας σαρκας του πλησιον αυτου.
και ληψομαι την ῥαβδον μου την καλην, και απορῥιψω αυτην, του διασκεδασαι την διαθηκην μου, ἡν διεθεμην προς παντας τους λαους,
και διασκεδασθησεται εν τη ἡμερα εκεινη, και γνωσονται οἱ χαναναιοι τα προβατα τα φυλασσομενα μοι, διοτι λογος κυριου εστι.
και ερω προς αυτους, ει καλον ενωπιον ὑμων εστι, δοτε τον μισθον μου, η απειπασθε· και εστησαν τον μισθον μου τριακοντα αργυρους.
και ειπε κυριος προς με, καθες αυτους εις το χωνευτηριον, και σκεψομαι ει δοκιμον εστιν, ὁν τροπον εδοκιμασθην ὑπερ αυτων, και ελαβον τους τριακοντα αργυρους, και ενεβαλον αυτους εις τον οικον κυριου εις το χωνευτηριον.
και απερῥιψα την ῥαβδον την δευτεραν το σχοινισμα, του διασκεδασαι την κατασχεσιν αναμεσον ιουδα, και αναμεσον ισραηλ.
και ειπε κυριος προς με, ετι λαβε σεαυτω σκευη ποιμενικα ποιμενος απειρου·
διοτι ιδου εγω εξεγειρω ποιμενα επι την γην, το εκλιμπανον ου μη επισκεψηται, και το εσκορπισμενον ου μη ζητηση, και το συντετριμμενον ου μη ιασηται, και το ὁλοκληρον ου μη κατευθυνη, και τα κρεα των ἑκλεκτων καταφαγεται, και τους αστραγαλους αυτων εκστρεψει.
ω οἱ ποιμαινοντες τα ματαια, καταλελοιποτες τα προβατα, μαχαιρα επι τους βραχιονας αυτου, και επι τον οφθαλμον τον δεξιον αυτου, ὁ βραχιων αυτου ξηραινομενος ξηρανθησεται, και ὁ οφθαλμος ὁ δεξιος αυτου εκτυφλουμενος εκτυφλωθησεται.
12
λημμα λογου κυριου επι τον ισραηλ· λεγει κυριος, εκτεινων ουρανον, και θεμελιων γην, και πλασσων πνευμα ανθρωπου εν αυτω,
ιδου εγω τιθημι την ἱερουσαλημ ὡς προθυρα σαλευομενα πασι τοις λαοις κυκλω, και εν τη ιουδαια εσται περιοχη επι ἱερουσαλημ.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη θησομαι την ἱερουσαλημ λιθον καταπατουμενον πασι τοις εθνεσι· πας ὁ καταπατων αυτην εμπαιζων εμπαιξεται, και επισυναχθησονται επʼ αυτην παντα τα εθνη της γης.
εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος παντοκρατωρ, παταξω παντα ἱππον εν εκστασει, και τον αναβατην αυτου εν παραφρονησει, επι δε τον οικον ιουδα διανοιξω τους οφθαλμους μου, και παντας τους ἱππους των λαων παταξω εν αποτυφλωσει.
και ερουσιν οἱ χιλιαρχοι ιουδα εν ταις καρδιαις αυτων, εὑρησομεν ἑαυτοις τους κατοικουντας ἱερουσαλημ εν κυριω παντοκρατορι θεω αυτων.
εν τη ἡμερα εκεινη θησομαι τους χιλιαρχους ιουδα ὡς δαλον πυρος εν ξυλοις, και ὡς λαμπαδα πυρος εν καλαμη, και καταφαγονται εκ δεξιων, και εξ ευωνυμων παντας τους λαους κυκλοθεν, και κατοικησει ἱερουσαλημ ετι καθʼ ἑαυτην εν ἱερουσαλημ.
και σωσει κυριος τα σκηνωματα ιουδα, καθως απʼ αρχης, ὁπως μη μεγαλυνηται καυχημα οικου δαυιδ, και επαρσις των κατοικουντων ἱερουσαλημ επι τον ιουδα.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη ὑπερασπιει κυριος ὑπερ των κατοικουντων ἱερουσαλημ, και εσται ὁ ασθενων εν αυτοις εν εκεινη τη ἡμερα ὡς δαυιδ, ὁ δε οικος δαυιδ ὡς οικος θεου, ὡς αγγελος κυριου ενωπιον αυτων.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, ζητησω εξαραι παντα τα εθνη τα ερχομενα επι ἱερουσαλημ.
και εκχεω επι τον οικον δαυιδ, και επι τους κατοικουντας ἱερουσαλημ πνευμα χαριτος και οικτιρμου· και επιβλεψονται προς με, ανθʼ ὡν κατωρχησαντο· και κοψονται επʼ αυτον κοπετον, ὡς επʼ αγαπητω, και οδυνηθησονται οδυνην, ὡς επι τω πρωτοτοκω.
εν τη ἡμερα εκεινη μεγαλυνθησεται ὁ κοπετος εν ἱερουσαλημ, ὡς κοπετος ῥοωνος εν πεδιω εκκοπτομενου.
και κοψεται ἡ γη κατα φυλας φυλας· φυλη οικου δαυιδ καθʼ ἑαυτην, και αἱ γυναικες αυτων καθʼ ἑαυτας· φυλη οικου ναθαν καθʼ ἑαυτην, και αἱ γυναικες αυτων καθʼ ἑαυτας·
φυλη οικου λευι καθʼ ἑαυτην, και αἱ γυναικες αυτων καθʼ ἑαυτας· φυλη του συμεων καθʼ ἑαυτην, και αἱ γυναικες αυτων καθʼ ἑαυτας.
πασαι αἱ ὑπολελειμμεναι φυλαι, φυλη καθʼ ἑαυτην, και γυναικες αυτων καθʼ ἑαυτας.
13
εν τη ἡμερα εκεινη εσται πας τοπος διανοιγομενος τω οικω δαυιδ, και τοις κατοικουσιν ἱερουσαλημ εις την μετακινησιν, και εις τον χωρισμον.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη, λεγει κυριος σαβαωθ, εξολοθρευσω τα ονοματα των ειδωλων απο της γης, και ουκ ετι αυτων εσται μνεια· και τους ψευδοπροφητας, και το πνευμα το ακαθαρτον εξαρω απο της γης.
και εσται εαν προφητευση ανθρωπος ετι, και ερει προς αυτον ὁ πατηρ αυτου, και ἡ μητηρ αυτου, οἱ γεννησαντες αυτον, ου ζηση, ὁτι ψευδη ελαλησας επʼ ονοματι κυριου· και συμποδιουσιν αυτον ὁ πατηρ αυτου, και ἡ μητηρ αυτου, οἱ γεννησαντες αυτον, εν τω προφητευειν αυτον.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη καταισχυνθησονται οἱ προφηται, ἑκαστος εκ της ὁρασεως αυτου, εν τω προφητευειν αυτον, και ενδυσονται δερῥιν τριχινην, ανθʼ ὡν εψευσαντο.
και ερει, ουκ ειμι προφητης εγω, διοτι ανθρωπος εργαζομενος την γην εγω ειμι, ὁτι ανθρωπος εγεννησε με εκ νεοτητος μου.
και ερω προς αυτον, τι αἱ πληγαι αὑται αναμεσον των χειρων σου; και ερει, ἁς επληγην εν τω οικω τω αγαπητω μου.
ῥομφαια εξεγερθητι επι τους ποιμενας μου, και επι ανδρα πολιτην μου, λεγει κυριος παντοκρατωρ, παταξατε τους ποιμενας, και εκσπασατε τα προβατα· και επαξω την χειρα μου επι τους μικρους.
και εσται εν παση τη γη, λεγει κυριος, τα δυο μερη αυτης εξολοθρευθησεται, και εκλειψει, το δε τριτον ὑπολειφθησεται εν αυτη.
και διαξω το τριτον δια πυρος, και πυρωσω αυτους, ὡς πυρουται το αργυριον, και δοκιμω αυτους, ὡς δοκιμαζεται το χρυσιον· αυτος επικαλεσεται το ονομα μου, καγω επακουσομαι αυτω, και ερω, λαος μου οὑτος εστι· και αυτος ερει, κυριος ὁ θεος μου.
14
ιδου ἡμεραι ερχονται κυριου, και διαμερισθησονται τα σκυλα σου εν σοι·
και επισυναξω παντα τα εθνη επι ἱερουσαλημ εις πολεμον, και ἁλωσεται ἡ πολις, και διαρπαγησονται αἱ οικιαι, και αἱ γυναικες μολυνθησονται, και εξελευσεται το ἡμισυ της πολεως εν αιχμαλωσια, οἱ δε καταλοιποι του λαου μου ου μη εξολοθρευθωσιν εκ της πολεως.
και εξελευσεται κυριος, και παραταξεται εν τοις εθνεσιν εκεινοις, καθως ἡμερα παραταξεως αυτου εν ἡμερα πολεμου.
και στησονται οἱ ποδες αυτου εν τη ἡμερα εκεινη επι το ορος των ελαιων, το κατεναντι ἱερουσαλημ εξ ανατολων· και σχισθησεται το ορος των ελαιων, το ἡμισυ αυτου προς ανατολας και θαλασσαν, χαος μεγα σφοδρα· και κλινει το ἡμισυ του ορους προς τον βορῥαν, και το ἡμισυ αυτου προς νοτον.
και φραχθησεται ἡ φαραγξ των ορεων μου, και εγκολληθησεται φαραγξ ορεων ἑως ιασοδ, και ενφραχθησεται καθως ενεφραγη εν ταις ἡμεραις του συσσεισμου, εν ἡμεραις οζιου βασιλεως ιουδα· και ἡξει κυριος ὁ θεος μου, και παντες οἱ ἁγιοι μετʼ αυτου.
και εσται εν εκεινη τη ἡμερα ουκ εσται φως, και ψυχη και παγος
εσται μιαν ἡμεραν, και ἡ ἡμερα εκεινη γνωστη τω κυριω, και ουκ ἡμερα, και ου νυξ, και προς ἑσπεραν εσται φως.
και εν τη ἡμερα εκεινη εξελευσεται ὑδωρ ζων εξ ἱερουσαλημ, το ἡμισυ αυτου εις την θαλασσαν την πρωτην, και το ἡμισυ αυτου εις την θαλασσαν την εσχατην· και εν θερει και εν εαρι εσται οὑτως.
και εσται κυριος εις βασιλεα επι πασαν την γην· εν τη ἡμερα εκεινη εσται κυριος εἱς, και το ονομα αυτου ἑν,
κυκλων πασαν την γην, και την ερημον απο γαβε ἑως ῥεμμων κατα νοτον ἱερουσαλημ. ῥαμα δε επι τοπου μενει· απο της πυλης βενιαμιν ἑως του τοπου της πυλης της πρωτης, ἑως της πυλης των γωνιων, και ἑως του πυργου αναμεηλ, ἑως των ὑποληνιων του βασιλεως
κατοικησουσιν εν αυτη, και αναθεμα ουκ εσται ετι, και κατοικησει ἱερουσαλημ πεποιθοτως.
και αὑτη εσται ἡ πτωσις ἡν κοψει κυριος παντας τους λαους, ὁσοι επεστρατευσαν επι ἱερουσαλημ· τακησονται αἱ σαρκες αυτων, ἑστηκοτων επι τους ποδας αυτων, και οἱ οφθαλμοι αυτων ῥυησονται εκ των οπων αυτων, και ἡ γλωσσα αυτων τακησεται εν τω στοματι αυτων.
και εσται εν τη ἡμερα εκεινη εκστασις κυριου μεγαλη επʼ αυτους· και επιληψονται ἑκαστος της χειρος του πλησιον αυτου, και συμπλακησεται ἡ χειρ αυτου προς την χειρα του πλησιον αυτου.
και ιουδας παραταξεται εν ἱερουσαλημ, και συναξει την ισχυν παντων των λαων κυκλοθεν, χρυσιον και αργυριον και ἱματισμον εις πληθος σφοδρα.
και αὑτη εσται ἡ πτωσις των ἱππων, και των ἡμιονων, και των καμηλων, και των ονων, και παντων των κτηνων των οντων εν ταις παρεμβολαις εκειναις, κατα την πτωσιν ταυτην.
και εσται, ὁσοι εαν καταλειφθωσιν εκ παντων των εθνων των ελθοντων επʼ ἱερουσαλημ, και αναβησονται κατʼ ενιαυτον, του προσκυνησαι τω βασιλει κυριω παντοκρατορι, και του ἑορτασαι την ἑορτην της σκηνοπηγιας.
και εσται, ὁσοι εαν μη αναβωσιν εκ πασων των φυλων της γης εις ἱερουσαλημ, του προσκυνησαι τω βασιλει κυριω παντοκρατορι, και οὑτοι εκεινοις προστεθησονται.
εαν δε φυλη αιγυπτου μη αναβη, μηδε ελθη, και επι τουτους εσται ἡ πτωσις, ἡν παταξει κυριος παντα τα εθνη, ὁσα αν μη αναβη, του ἑορτασαι την ἑορτην της σκηνοπηγιας.
αὑτη εσται ἡ ἁμαρτια αιγυπτου, και ἡ ἁμαρτια παντων των εθνων, ὁς αν μη αναβη ἑορτασαι την ἑορτην της σκηνοπηγιας.
εν τη ἡμερα εκεινη εσται το επι τον χαλινον του ἱππου ἁγιον τω κυριω παντοκρατορι· και εσονται οἱ λεβητες εν τω οικω κυριου ὡς φιαλαι προ προσωπου του θυσιαστηριου.
και εσται πας λεβης εν ἱερουσαλημ και εν τω ιουδα ἁγιος τω κυριω παντοκρατορι· και ἡξουσι παντες οἱ θυσιαζοντες, και ληψονται εξ αυτων, και ἑψησουσιν εν αυτοις· και ουκ εσται χαναναιος ετι εν τω οικω κυριου παντοκρατορος εν τη ἡμερα εκεινη.
malachi
1
λημμα λογου κυριου επι τον ισραηλ εν χειρι αγγελου αυτου, θεσθε δη επι τας καρδιας ὑμων.
ηγαπησα ὑμας, λεγει κυριος· και ειπατε, εν τινι ηγαπησας ἡμας; ουκ αδελφος ην ησαυ του ιακωβ, λεγει κυριος, και ηγαπησα τον ιακωβ,
τον δε ησαυ εμισησα, και εταξα τα ὁρια αυτου εις αφανισμον, και την κληρονομιαν αυτου εις δωματα ερημου;
διοτι ερει, ἡ ιδουμαια κατεστραπται, και επιστρεψωμεν, και ανοικοδομησωμεν τας ερημους· ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, αυτοι οικοδομησουσι, και εγω καταστρεψω· και επικληθησεται αυτοις ὁρια ανομιας, και λαος εφʼ ὁν παρατετακται κυριος ἑως αιωνος.
και οἱ οφθαλμοι ὑμων οψονται, και ὑμεις ερειτε, εμεγαλυνθη κυριος ὑπερανω των ὁριων του ισραηλ.
υἱος δοξαζει πατερα, και δουλος τον κυριον ἑαυτου. και ει πατηρ ειμι εγω, που εστιν ἡ δοξα μου; και ει κυριος ειμι εγω, που εστιν ὁ φοβος μου; λεγει κυριος παντοκρατωρ· ὑμεις οἱ ἱερεις οἱ φαυλιζοντες το ονομα μου, και ειπατε, εν τινι εφαυλισαμεν το ονομα σου;
προσαγοντες προς το θυσιαστηριον μου αρτους ηλισγημενους, και ειπατε, εν τινι ηλισγησαμεν αυτους; εν τω λεγειν ὑμας, τραπεζα κυριου ηλισγημενη εστι, και τα επιτιθεμενα εξουδενωσατε.
διοτι εαν προσαγαγητε τυφλον εις θυσιας, ου κακον; και εαν προσαγαγητε χωλον η αρῥωστον, ου κακον; προσαγαγε δη αυτο τω ἡγουμενω σου, ει προσδεξεται σε, ει ληψεται προσωπον σου, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και νυν εξιλασκεσθε το προσωπον του θεου ὑμων, και δεηθητε αυτου. εν χερσιν ὑμων γεγονε ταυτα, ει ληψομαι εξ ὑμων προσωπα ὑμων; λεγει κυριος παντοκρατωρ.
διοτι και εν ὑμιν συγκλεισθησονται θυραι, και ουκ αναψεται το θυσιαστηριον μου δωρεαν· ουκ εστι μου θελημα εν ὑμιν, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και θυσιαν ου προσδεξομαι εκ των χειρων ὑμων.
διοτι απο ανατολων ἡλιου και ἑως δυσμων το ονομα μου δεδοξασται εν τοις εθνεσι, και εν παντι τοπω θυμιαμα προσαγεται τω ονοματι μου, και θυσια καθαρα· διοτι μεγα το ονομα μου εν τοις εθνεσι, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
ὑμεις δε βεβηλουτε αυτο εν τω λεγειν ὑμας, τραπεζα κυριου ηλισγημενη εστι, και τα επιτιθεμενα εξουδενωται βρωματα αυτου·
και ειπατε, ταυτα εν κακοπαθειας εστι. και εξεφυσησα αυτα, λεγει κυριος παντοκρατωρ· και εισεφερετε ἁρπαγματα, και τα χωλα, και τα ενοχλουμενα· και εαν φερητε την θυσιαν, ει προσδεξομαι αυτα εκ των χειρων ὑμων; λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και επικαταρατος, ὁς ην δυνατος, και ὑπηρχεν εν τω ποιμνιω αυτου αρσεν, και ευχη αυτου επʼ αυτω, και θυει διεφθαρμενον τω κυριω· διοτι βασιλευς μεγας εγω ειμι, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και το ονομα μου επιφανες εν τοις εθνεσι.
2
και νυν ἡ εντολη αὑτη προς ὑμας οἱ ἱερεις.
εαν μη ακουσητε, και εαν μη θησθε εις την καρδιαν ὑμων, του δουναι δοξαν τω ονοματι μου, λεγει κυριος παντοκρατωρ· και εξαποστελω εφʼ ὑμας την καταραν, και επικαταρασομαι την ευλογιαν ὑμων, και καταρασομαι αυτην· και διασκεδασω την ευλογιαν ὑμων, και ουκ εσται εν ὑμιν, ὁτι ὑμεις ου τιθεσθε εις την καρδιαν ὑμων.
ιδου εγω αφοριζω ὑμιν τον ωμον, και σκορπιω ενυστρον επι τα προσωπα ὑμων, ενυστρον ἑορτων, ὑμων, και ληψομαι ὑμας εις το αυτο·
και επιγνωσεσθε διοτι εγω εξαπεσταλκα προς ὑμας την εντολην ταυτην, του ειναι την διαθηκην μου προς τους λευιτας, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
ἡ διαθηκη μου ην μετʼ αυτου της ζωης και της ειρηνης, και εδωκα αυτω εν φοβω φοβεισθαι με, και απο προσωπου ονοματος μου στελλεσθαι αυτον·
νομος αληθειας ην εν τω στοματι αυτου, και αδικια ουχ εὑρεθη εν χειλεσιν αυτου· εν ειρηνη κατευθυνων επορευθη μετʼ εμου, και πολλους επεστρεψεν απο αδικιας.
ὁτι χειλη ἱερεως φυλαξεται γνωσιν, και νομον εκζητησουσιν εκ στοματος αυτου, διοτι αγγελος κυριου παντοκρατορος εστιν.
ὑμεις δε εξεκλινατε εκ της ὁδου, και ησθενησατε πολλους εν νομω, διεφθειρατε την διαθηκην του λευι, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
καγω δεδωκα ὑμας εξουδενωμενους και απερῥιμμενους εις παντα τα εθνη, ανθʼ ὡν ὑμεις ουκ εφυλαξασθε τας ὁδους μου, αλλα ελαμβανετε προσωπα εν νομω.
ουχι πατηρ εἱς παντων ὑμων; ουχι θεος εἱς εκτισεν ὑμας; τι ὁτι εγκατελιπετε ἑκαστος τον αδελφον αυτου, του βεβηλωσαι την διαθηκην των πατερων ὑμων;
ενκατελειφθη ιουδας, και βδελυγμα εγενετο εν τω ισραηλ και εν ἱερουσαλημ, διοτι εβεβηλωσεν ιουδας τα ἁγια κυριου, εν οἱς ηγαπησε, και επετηδευσεν εις θεους αλλοτριους.
εξολοθρευσει κυριος τον ανθρωπον τον ποιουντα ταυτα, ἑως και ταπεινωθη εκ σκηνωματων ιακωβ, και εκ προσαγοντων θυσιαν τω κυριω παντοκρατορι.
και ταυτα, ἁ εμισουν, εποιειτε· εκαλυπτετε δακρυσι το θυσιαστηριον κυριου, και κλαυθμω και στεναγμω εκ κοπων· ετι αξιον επιβλεψαι εις θυσιαν, η λαβειν δεκτον εκ των χειρων ὑμων;
και ειπατε, ἑνεκεν τινος; ὁτι κυριος διεμαρτυρατο αναμεσον σου, και αναμεσον γυναικος νεοτητος σου, ἡν εγκατελιπες, και αὑτη κοινωνος σου, και γυνη διαθηκης σου.
και ου καλον εποιησε; και ὑπολειμμα πνευματος αυτου· και ειπατε, τι αλλο η σπερμα ζητει ὁ θεος; και φυλαξασθε εν τω πνευματι ὑμων, και γυναικα νεοτητος σου μη εγκαταλιπης.
αλλα εαν μισησας εξαποστειλης, λεγει κυριος ὁ θεος του ισραηλ, και καλυψει ασεβεια επι τα ενθυμηματα σου, λεγει κυριος παντοκρατωρ. και φυλαξασθε εν τω πνευματι ὑμων, και ου μη εγκαταλιπητε
οἱ παροξυναντες τον θεον εν τοις λογοις ὑμων· και ειπατε, εν τινι παρωξυναμεν αυτον; εν τω λεγειν ὑμας, πας ποιων πονηρον, καλον ενωπιον κυριου, και εν αυτοις αυτος ευδοκησε, και που εστιν ὁ θεος της δικαιοσυνης;
3
ιδου εξαποστελλω τον αγγελον μου, και επιβλεψεται ὁδον προ προσωπου μου, και εξαιφνης ἡξει εις τον ναον ἑαυτου κυριος, ὁν ὑμεις ζητειτε, και ὁ αγγελος της διαθηκης, ὁν ὑμεις θελετε· ιδου ερχεται, λεγει κυριος παντοκρατωρ,
και τις ὑπομενει ἡμεραν εισοδου αυτου; η τις ὑποστησεται εν τη οπτασια αυτου; διοτι αυτος εισπορευεται ὡς πυρ χωνευτηριου, και ὡς ποια πλυνοντων.
καθιειται χωνευων και καθαριζων ὡς το αργυριον, και ὡς το χρυσιον, και καθαρισει τους υἱους λευι, και χεει αυτους ὡσπερ το χρυσιον και το αργυριον· και εσονται τω κυριω προσαγοντες θυσιαν εν δικαιοσυνη.
και αρεσει τω κυριω θυσια ιουδα και ἱερουσαλημ, καθως αἱ ἡμεραι του αιωνος, και καθως τα ετη τα εμπροσθεν.
και προσαξω προς ὑμας εν κρισει, και εσομαι μαρτυς ταχυς επι τας φαρμακους, και επι τας μοιχαλιδας, και επι τους ομνυοντας τω ονοματι μου επι ψευδει, και επι τους αποστερουντας μισθον μισθωτου, και τους καταδυναστευοντας χηραν, και τους κονδυλιζοντας ορφανους, και τους εκκλινοντας κρισιν προσηλυτου, και τους μη φοβουμενους με, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
διοτι εγω κυριος ὁ θεος ὑμων, και ουκ ηλλοιωμαι·
και ὑμεις οἱ υἱοι ιακωβ ουκ απεχεσθε απο των αδικιων των πατερων ὑμων, εξεκλινατε νομιμα μου, και ουκ εφυλαξασθε.
μητι πτερνιει ανθρωπος θεον; διοτι ὑμεις πτερνιζετε με· και ερειτε, εν τινι επτερνισαμεν σε; ὁτι τα επιδεκατα, και αἱ απαρχαι μεθʼ ὑμων εισι.
και αποβλεποντες ὑμεις αποβλεπετε, και εμε ὑμεις πτερνιζετε.
το ετος συνετελεσθη, και εισηνεγκατε παντα τα εκφορια εις τους θησαυρους, και εσται ἡ διαρπαγη αυτου εν τω οικω αυτου· επιστρεψατε δη εν τουτω, λεγει κυριος παντοκρατωρ· εαν μη ανοιξω ὑμιν τους καταρῥακτας του ουρανου, και εκχεω την ευλογιαν μου ὑμιν, ἑως του ἱκανωθηναι·
και διαστελω ὑμιν εις βρωσιν, και ου μη διαφθειρω ὑμων τον καρπον της γης, και ου μη ασθενηση ὑμων ἡ αμπελος ἡ εν τω αγρω, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και μακαριουσιν ὑμας παντα τα εθνη, διοτι εσεσθε ὑμεις γη θελητη, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
εβαρυνατε επʼ εμε τους λογους ὑμων, λεγει κυριος· και ειπατε, εν τινι κατελαλησαμεν κατα σου;
ειπατε, ματαιος ὁ δουλευων θεω, και τι πλεον, ὁτι εφυλαξαμεν τα φυλαγματα αυτου, και διοτι επορευθημεν ἱκεται προ προσωπου κυριου παντοκρατορος;
και νυν ἡμεις μακαριζομεν αλλοτριους, και ανοικοδομουνται παντες ποιουντες ανομα, και αντεστησαν τω θεω, και εσωθησαν.
ταυτα κατελαλησαν οἱ φοβουμενοι τον κυριον, ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου· και προσεσχε κυριος, και εισηκουσε, και εγραψε βιβλιον μνημοσυνου ενωπιον αυτου τοις φοβουμενοις τον κυριον, και ευλαβουμενοις το ονομα αυτου.
και εσονται μοι, λεγει κυριος παντοκρατωρ, εις ἡμεραν, ἡν εγω ποιω, εις περιποιησιν, και αἱρετιω αυτους, ὁν τροπον αἱρετιζει ανθρωπος τον υἱον αυτου, τον δουλευοντα αυτω.
και επιστραφησεσθε, και οψεσθε αναμεσον δικαιου, και αναμεσον ανομου, και αναμεσον του δουλευοντος θεω, και του μη δουλευοντος.
διοτι ιδου ἡμερα ερχεται καιομενη ὡς κλιβανος και φλεξει αυτους, και εσονται παντες οἱ αλλογενεις, και παντες οἱ ποιουντες ανομα, καλαμη, και αναψει αυτους ἡ ἡμερα ἡ ερχομενη, λεγει κυριος παντοκρατωρ, και ου μη ὑπολειφθη εξ αυτων ῥιζα ουδε κλημα.
και ανατελει ὑμιν τοις φοβουμενοις το ονομα μου ἡλιος δικαιοσυνης, και ιασις εν ταις πτερυξιν αυτου· και εξελευσεσθε, και σκιρτησετε ὡς μοσχαρια εκ δεσμων ανειμενα.
και καταπατησετε ανομους, διοτι εσονται σποδος ὑποκατω των ποδων ὑμων εν τη ἡμερα ἡ εγω ποιω, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
και ιδου εγω αποστελω ὑμιν ηλιαν τον θεσβιτην, πριν ελθειν την ἡμεραν κυριου την μεγαλην και επιφανη,
ὁς αποκαταστησει καρδιαν πατρος προς υἱον, και καρδιαν ανθρωπου προς τον πλησιον αυτου, μη ελθω και παταξω την γην αρδην.
μνησθητε νομου μωυση του δουλου μου, καθοτι ενετειλαμην αυτω εν χωρηβ προς παντα τον ισραηλ, προσταγματα και δικαιωματα.
psalms
1
μακαριοσ ανηρ, ὁς ουκ επορευθη εν βουλη ασεβων, και εν ὁδω ἁμαρτωλων· ουκ εστη, και επι καθεδρα λοιμων ουκ εκαθισεν.
ʼαλλʼ η εν τω νομω κυριου το θελημα αυτου, και εν τω νομω αυτου μελετησει ἡμερας και νυκτος.
και εσται ὡς το ξυλον το πεφυτευμενον παρα τας διεξοδους των ὑδατων, ὁ τον καρπον αυτου δωσει εν καιρω αυτου· και το φυλλον αυτου ουκ απορῥυησεται, και παντα ὁσα αν ποιη κατευοδωθησεται.
ουχ οὑτως οἱ ασεβεις, ουχ οὑτως, αλλʼ η ὡς ὁ χνους ὁν εκριπτει ὁ ανεμος απο προσωπου της γης.
δια τουτο ουκ αναστησονται οἱ ασεβεις εν κρισει, ουδε ἁμαρτωλοι εν βουλη δικαιων.
ὁτι γινωσκει κυριος ὁδον δικαιων, και ὁδος ασεβων απολειται.
2
ἱνατι εφρυαξαν εθνη, και λαοι εμελετησαν κενα;
παρεστησαν οἱ βασιλεις της γης, και οἱ αρχοντες συνηχθησαν επιτοαυτο κατα του κυριου, και κατα του χριστου αυτου.
διαρῥηξωμεν τους δεσμους αυτων, και απορῥιψωμεν αφʼ ἡμων τον ζυγον αυτων.
ὁ κατοικων εν ουρανοις εκγελασεται αυτους, και ὁ κυριος εκμυκτηριει αυτους.
τοτε λαλησει προς αυτους εν οργη αυτου, και εν τω θυμω αυτου ταραξει αυτους.
εγω δε κατεσταθην βασιλευς ὑπʼ αυτου επι σιων ορος το ἁγιον αυτου,
διαγγελλων το προσταγμα κυριου· κυριος ειπε προς με, υἱος μου ει συ, εγω σημερον γεγεννηκα σε.
αιτησαι παρʼ εμου, και δωσω σοι εθνη την κληρονομιαν σου, και την κατασχεσιν σου τα περατα της γης.
ποιμανεις αυτους εν ῥαβδω σιδηρα, ὡς σκευος κεραμεως συντριψεις αυτους.
και νυν βασιλεις συνετε, παιδευθητε παντες οἱ κρινοντες την γην.
δουλευσατε τω κυριω εν φοβω, και αγαλλιασθε αυτω εν τρομω.
δραξασθε παιδειας, μη ποτε οργισθη κυριος, και απολεισθε εξ ὁδου δικαιας· ὁταν εκκαυθη εν ταχει ὁ θυμος αυτου, μακαριοι παντες οἱ πεποιθοτες επʼ αυτω.
3
ψαλμος τω δαυιδ, ὁποτε απεδιδρασκεν απο προσωπου αβεσσαλωμ του υἱου αυτου.
κυριε τι επληθυνθησαν οἱ θλιβοντες με; πολλοι επανιστανται επʼ εμε.
πολλοι λεγουσι τη ψυχη μου, ουκ εστι σωτηρια αυτω εν τω θεω αυτου· διαψαλμα.
συ δε κυριε, αντιληπτωρ μου ει, δοξα μου, και ὑψων την κεφαλην μου.
φωνη μου προς κυριον εκεκραξα, και επηκουσε μου εξ ορους ἁγιου αυτου· διαψαλμα.
εγω εκοιμηθην και ὑπνωσα, εξηγερθην, ὁτι κυριος αντιληψεται μου.
ου φοβηθησομαι απο μυριαδων λαου, των κυκλω επιτιθεμενων μοι.
αναστα κυριε, σωσον με ὁ θεος μου· ὁτι συ επαταξας παντας τους εχθραινοντας μοι ματαιως, οδοντας ἁμαρτωλων συνετριψας.
του κυριου ἡ σωτηρια, και επι τον λαον σου ἡ ευλογια σου.
4
εις το τελος, εν ψαλμοις ωδη τω δαυιδ.
εν τω επικαλεισθαι με, εισηκουσε μου ὁ θεος της δικαιοσυνης μου· εν θλιψει επλατυνας μοι· οικτειρησον με, και εισακουσον της προσευχης μου.
υἱοι ανθρωπων, ἑως ποτε βαρυκαρδιοι; ἱνατι αγαπατε ματαιοτητα, και ζητειτε ψευδος; διαψαλμα.
και γνωτε ὁτι εθαυμαστωσε κυριος τον ὁσιον αυτου, κυριος εισακουσεται μου εν τω κεκραγεναι με προς αυτον.
οργιζεσθε και μη ἁμαρτανετε· ἁ λεγετε εν ταις καρδιαις ὑμων, επι ταις κοιταις ὑμων κατανυγητε· διαψαλμα.
θυσατε θυσιαν δικαιοσυνης, και ελπισατε επι κυριον.
πολλοι λεγουσι, τις δειξει ἡμιν τα αγαθα; εσημειωθη εφʼ ἡμας το φως του προσωπου σου, κυριε.
εδωκας ευφροσυνην εις την καρδιαν μου· απο καρπου σιτου και οινου και ελαιου αυτων επληθυνθησαν.
εν ειρηνη επι το αυτο κοιμηθησομαι, και ὑπνωσω· ὁτι συ κυριε κατα μονας επʼ ελπιδι κατωκισας με.
5
εις το τελος, ὑπερ της κληρονομουσης, ψαλμος τω δαυιδ.
τα ῥηματα μου ενωτισαι κυριε, συνες της κραυγης μου,
προσχες τη φωνη της δεησεως μου, ὁ βασιλευς μου και ὁ θεος μου· ὁτι προς σε προσευξομαι κυριε,
τοπρωι εισακουση της φωνης μου· τοπρωι παραστησομαι σοι, και εποψομαι.
ὁτι ουχι θεος θελων ανομιαν συ ει· ουδε παροικησει σοι πονηρευομενος,
ουδε διαμενουσι παρανομοι κατεναντι των οφθαλμων σου· εμισησας κυριε παντας τους εργαζομενους την ανομιαν,
απολεις παντας τους λαλουντας το ψευδος· ανδρα αἱματων και δολιον βδελυσσεται κυριος.
εγω δε εν τω πληθει του ελεου σου εισελευσομαι εις τον οικον σου, προσκυνησω προς ναον ἁγιον σου εν φοβω σου.
κυριε ὁδηγησον με εν τη δικαιοσυνη σου ἑνεκα των εχθρων μου, κατευθυνον ενωπιον σου την ὁδον μου.
ὁτι ουκ εστιν εν τω στοματι αυτων αληθεια· ἡ καρδια αυτων ματαια· ταφος ανεωγμενος ὁ λαρυγξ αυτων· ταις γλωσσαις αυτων εδολιουσαν.
κρινον αυτους ὁ θεος· αποπεσατωσαν απο των διαβουλιων αυτων· κατα το πληθος των ασεβειων αυτων εξωσον αυτους, ὁτι παρεπικραναν σε κυριε.
και ευφρανθητωσαν επι σοι παντες οἱ ελπιζοντες επι σε, εις αιωνα αγαλλιασονται, και κατασκηνωσεις εν αυτοις· και καυχησονται επι σοι παντες οἱ αγαπωντες το ονομα σου,
ὁτι συ ευλογησεις δικαιον κυριε, ὡς ὁπλω ευδοκιας εστεφανωσας ἡμας.
6
εις το τελος, εν ὑμνοις ὑπερ της ογδοης, ψαλμος τω δαυιδ.
κυριε, μη τω θυμω σου ελεγξης με, μηδε τη οργη σου παιδευσης με.
ελεησον με κυριε, ὁτι ασθενης ειμι· ιασαι με κυριε, ὁτι εταραχθη τα οστα μου.
και ἡ ψυχη μου εταραχθη σφοδρα· και συ κυριε ἑως ποτε;
επιστρεψον κυριε, ῥυσαι την ψυχην μου· σωσον με ἑνεκεν του ελεους σου,
ὁτι ουκ εστιν εν τω θανατω ὁ μνημονευων σου, εν δε τω ἁδη τις εξομολογησεται σοι;
εκοπιασα εν στεναγμω μου, λουσω καθʼ ἑκαστην νυκτα την κλινην μου, εν δακρυσι μου την στρωμνην μου βρεξω.
εταραχθη απο θυμου ὁ οφθαλμος μου, επαλαιωθην εν πασι τοις εχθροις μου.
αποστητε απʼ εμου παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν, ὁτι εισηκουσε κυριος της φωνης του κλαυθμου μου.
εισηκουσε κυριος της δεησεως μου, κυριος την προσευχην μου προσεδεξατο.
αισχυνθειησαν και ταραχθειησαν σφοδρα παντες οἱ εχθροι μου, επιστραφειησαν και αισχυνθειησαν σφοδρα δια ταχους.
7
ψαλμος τω δαυιδ, ὁν ησε τω κυριω ὑπερ των λογων χουσι υἱου ιεμενει.
κυριε ὁ θεος μου, επι σοι ηλπισα, σωσον με εκ παντων των διωκοντων με, και ῥυσαι με,
μη ποτε ἁρπαση ὡς λεων την ψυχην μου, μη οντος λυτρουμενου, μηδε σωζοντος.
κυριε ὁ θεος μου, ει εποιησα τουτο, ει εστιν αδικια εν χερσι μου,
ει ανταπεδωκα τοις ανταποδιδουσι μοι κακα, αποπεσοιμι αρα απο των εχθρων μου κενος·
καταδιωξαι ὁ εχθρος την ψυχην μου και καταλαβοι, και καταπατησαι εις γην την ζωην μου, και την δοξαν μου εις χουν κατασκηνωσαι· διαψαλμα.
αναστηθι κυριε εν οργη σου, ὑψωθητι εν τοις περασι των εχθρων μου· εξεγερθητι κυριε ὁ θεος μου εν προσταγματι ὡ ενετειλω,
και συναγωγη λαων κυκλωσει σε· και ὑπερ ταυτης εις ὑψος επιστρεψον.
κυριος κρινει λαους· κρινον με κυριε κατα την δικαιοσυνην μου, και κατα την ακακιαν μου επʼ εμοι.
συντελεσθητω δη πονηρια ἁμαρτωλων, και κατευθυνεις δικαιον, εταζων καρδιας και νεφρους ὁ θεος.
δικαια ἡ βοηθεια μου παρα του θεου του σωζοντος τους ευθεις τη καρδια.
ὁ θεος κριτης δικαιος, και ισχυρος, και μακροθυμος, μη οργην επαγων καθʼ ἑκαστην ἡμεραν.
εαν μη επιστραφητε, την ῥομφαιαν αυτου στιλβωσει, το τοξον αυτου ενετεινε, και ἡτοιμασεν αυτο.
και εν αυτω ἡτοιμασε σκευη θανατου, τα βελη αυτου τοις καιομενοις εξειργασατο.
ιδου ωδινησεν αδικιαν, συνελαβε πονον, και ετεκεν ανομιαν.
λακκον ωρυξε και ανεσκαψεν αυτον, και εμπεσειται εις βοθρον ὁν ειργασατο.
επιστρεψει ὁ πονος αυτου εις κεφαλην αυτου, και επι κορυφην αυτου ἡ αδικια αυτου καταβησεται.
εξομολογησομαι κυριω κατα την δικαιοσυνην αυτου, ψαλω τω ονοματι κυριου του ὑψιστου.
8
εις το τελος, ὑπερ των ληνων, ψαλμος τω δαυιδ.
κυριε ὁ κυριος ἡμων, ὡς θαυμαστον το ονομα σου εν παση τη γη; ὁτι επηρθη ἡ μεγαλοπρεπεια σου ὑπερανω των ουρανων.
εκ στοματος νηπιων και θηλαζοντων κατηρτισω αινον· ἑνεκα των εχθρων σου, του καταλυσαι εχθρον και εκδικητην.
ὁτι οψομαι τους ουρανους εργα των δακτυλων σου, σεληνην και αστερας, ἁ συ εθεμελιωσας·
τι εστιν ανθρωπος, ὁτι μιμνησκη αυτου; η υἱος ανθρωπου, ὁτι επισκεπτη αυτον;
ηλαττωσας αυτον βραχυ τι παρʼ αγγελους, δοξη και τιμη εστεφανωσας αυτον,
και κατεστησας αυτον επι τα εργα των χειρων σου· παντα ὑπεταξας ὑποκατω των ποδων αυτου,
προβατα και βοας πασας, ετι δε και τα κτηνη του πεδιου,
τα πετεινα του ουρανου, και τους ιχθυας της θαλασσης, τα διαπορευομενα τριβους θαλασσων.
κυριε ὁ κυριος ἡμων, ὡς θαυμαστον ονομα σου εν παση τη γη;
9
εις το τελος, ὑπερ των κρυφιων του υἱου, ψαλμος τω δαυιδ.
εξομολογησομαι σοι κυριε εν ὁλη καρδια μου, διηγησομαι παντα τα θαυμασια σου.
ευφρανθησομαι και αγαλλιασομαι εν σοι, ψαλω τω ονοματι σου ὑψιστε.
εν τω αποστραφηναι τον εχθρον μου εις τα οπισω, ασθενησουσι και απολουνται απο προσωπου σου.
ὁτι εποιησας την κρισιν μου και την δικην μου, εκαθισας επι θρονου ὁ κρινων δικαιοσυνην.
επετιμησας εθνεσι, και απωλετο ὁ ασεβης· το ονομα αυτων εξηλειψας εις τον αιωνα, και εις τον αιωνα του αιωνος.
του εχθρου εξελιπον αἱ ῥομφαιαι εις τελος, και πολεις καθειλες· απωλετο το μνημοσυνον αυτων μετʼ ηχου,
και ὁ κυριος εις τον αιωνα μενει· ἡτοιμασεν εν κρισει τον θρονον αυτου,
και αυτος κρινει την οικουμενην εν δικαιοσυνη, κρινει λαους εν ευθυτητι.
και εγενετο κυριος καταφυγη τω πενητι, βοηθος εν ευκαιριαις, εν θλιψει.
και ελπισατωσαν επι σε οἱ γινωσκοντες το ονομα σου, ὁτι ουκ εγκατελιπες τους εκζητουντας σε κυριε.
ψαλατε τω κυριω τω κατοικουντι εν σιων, αναγγειλατε εν τοις εθνεσι τα επιτηδευματα αυτου.
ὁτι εκζητων τα αἱματα αυτων εμνησθη, ουκ επελαθετο της δεησεως των πενητων.
ελεησον με κυριε, ιδε την ταπεινωσιν μου εκ των εχθρων μου, ὁ ὑψων με εκ των πυλων του θανατου·
ὁπως αν εξαγγειλω πασας τας αινεσεις σου εν ταις πυλαις της θυγατρος σιων· αγαλλιασομαι επι τω σωτηριω σου.
ενεπαγησαν εθνη εν διαφθορα ἡ εποιησαν· εν παγιδι ταυτη ἡ εκρυψαν συνεληφθη ὁ πους αυτων.
γινωσκεται κυριος κριματα ποιων, εν τοις εργοις των χειρων αυτου συνεληφθη ὁ ἁμαρτωλος· ωδη διαψαλματος.
αποστραφητωσαν οἱ ἁμαρτωλοι εις τον ἁδην, παντα τα εθνη τα επιλανθανομενα του θεου.
ὁτι ουκ εις τελος επιλησθησεται ὁ πτωχος, ἡ ὑπομονη των πενητων ουκ απολειται εις τον αιωνα.
αναστηθι κυριε, μη κραταιουσθω ανθρωπος, κριθητωσαν εθνη ενωπιον σου.
καταστησον, κυριε, νομοθετην επʼ αυτους, γνωτωσαν εθνη ὁτι ανθρωποι εισι· διαψαλμα.
ἱνατι, κυριε, αφεστηκας μακροθεν, ὑπερορας εν ευκαιριαις, εν θλιψει;
εν τω ὑπερηφανευεσθαι τον ασεβη, εμπυριζεται ὁ πτωχος, συλλαμβανονται εν διαβουλιοις οἱς διαλογιζονται.
ὁτι επαινειται ὁ ἁμαρτωλος εν ταις επιθυμιαις της ψυχης αυτου, και ὁ αδικων ενευλογειται.
παρωξυνε τον κυριον ὁ ἁμαρτωλος, κατα το πληθος της οργης αυτου ουκ εκζητησει· ουκ εστιν ὁ θεος ενωπιον αυτου.
βεβηλουνται αἱ ὁδοι αυτου εν παντι καιρω· ανταναιρειται τα κριματα σου απο προσωπου αυτου, παντων των εχθρων αυτου κατακυριευσει.
ειπε γαρ εν καρδια αυτου, ου μη σαλευθω απο γενεας εις γενεαν ανευ κακου.
οὑ αρας το στομα αυτου γεμει και πικριας και δολου, ὑπο την γλωσσαν αυτου κοπος και πονος.
εγκαθηται ενεδρα μετα πλουσιων εν αποκρυφοις, του αποκτειναι αθωον· οἱ οφθαλμοι αυτου εις τον πενητα αποβλεπουσιν.
ενεδρευει εν αποκρυφω ὡς λεων εν τη μανδρα αυτου· ενεδρευει του ἁρπασαι πτωχον, ἁρπασαι πτωχον εν τω ἑλκυσαι αυτον· εν τη παγιδι αυτου
ταπεινωσει αυτον, κυψει και πεσειται εν τω αυτον κατακυριευσαι των πενητων.
ειπε γαρ εν τη καρδια αυτου, επιλελησται ὁ θεος, απεστρεψε το προσωπον αυτου του μη βλεπειν εις τελος.
αναστηθι κυριε ὁ θεος, ὑψωθητω ἡ χειρ σου, μη επιλαθη των πενητων.
ἑνεκεν τινος παρωξυνεν ὁ ασεβης τον θεον; ειπε γαρ εν καρδια αυτου, ου ζητησει.
βλεπεις, ὁτι συ πονον και θυμον κατανοεις, του παραδουναι αυτους εις χειρας σου· σοι εγκαταλελειπται ὁ πτωχος, ορφανω συ ησθα βοηθος.
συντριψον τον βραχιονα του ἁμαρτωλου και πονηρου, ζητηθησεται ἡ ἁμαρτια αυτου και ου μη εὑρεθη.
βασιλευσει κυριος εις τον αιωνα, και εις τον αιωνα του αιωνος, απολεισθε εθνη εκ της γης αυτου.
την επιθυμιαν των πενητων εισηκουσε κυριος, την ἑτοιμασιαν της καρδιας αυτων προσεσχε το ους σου·
κριναι ορφανω και ταπεινω, ἱνα μη προσθη ετι μεγαλαυχειν ανθρωπος επι της γης.
10
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
ὁτι ιδου οἱ ἁμαρτωλοι ενετειναν τοξον, ἡτοιμασαν βελη εις φαρετραν, του κατατοξευσαι εν σκοτομηνη τους ευθεις τη καρδια.
ὁτι ἁ κατηρτισω καθειλον, ὁ δε δικαιος τι εποιησε;
κυριος εν ναω ἁγιω αυτου, κυριος, εν ουρανω ὁ θρονος αυτου· οἱ οφθαλμοι αυτου εις τον πενητα αποβλεπουσι, τα βλεφαρα αυτου εξεταζει τους υἱους των ανθρωπων·
κυριος εξεταζει τον δικαιον και τον ασεβη, ὁ δε αγαπων αδικιαν μισει την ἑαυτου ψυχην.
επιβρεξει επι ἁμαρτωλους παγιδας, πυρ και θειον και πνευμα καταιγιδος ἡ μερις του ποτηριου αυτων.
ὁτι δικαιος κυριος και δικαιοσυνας ηγαπησεν, ευθυτητα ειδε το προσωπον αυτου.
11
εις το τελος, ὑπερ της ογδοης, ψαλμος τω δαυιδ.
σωσον με κυριε, ὁτι εκλελοιπεν ὁσιος, ὁτι ωλιγωθησαν αἱ αληθειαι απο των υἱων των ανθρωπων.
ματαια ελαλησεν ἑκαστος προς τον πλησιον αυτου, χειλη δολια, εν καρδια και εν καρδια ελαλησαν.
εξολοθρευσαι κυριος παντα τα χειλη τα δολια, και γλωσσαν μεγαλορῥημονα·
τους ειποντας, την γλωσσαν ἡμων μεγαλυνουμεν, τα χειλη ἡμων παρʼ ἡμων εστι· τις ἡμων κυριος εστιν;
απο της ταλαιπωριας των πτωχων, και απο του στεναγμου των πενητων, νυν αναστησομαι, λεγει κυριος· θησομαι εν σωτηριω, παρῥησιασομαι εν αυτω.
τα λογια κυριου, λογια ἁγνα· αργυριον πεπυρωμενον, δοκιμιον τη γη, κεκαθαρισμενον ἑπταπλασιως.
συ κυριε φυλαξεις ἡμας· και διατηρησεις ἡμας απο της γενεας ταυτης, και εις τον αιωνα.
κυκλω οἱ ασεβεις περιπατουσι, κατα το ὑψος σου επολυωρησας τους υἱους των ανθρωπων.
12
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
ἑως τινος θησομαι βουλας εν ψυχη μου, οδυνας εν καρδια μου ἡμερας; ἑως ποτε ὑψωθησεται ὁ εχθρος μου επʼ εμε;
επιβλεψον, εισακουσον μου, κυριε ὁ θεος μου· φωτισον τους οφθαλμους μου, μη ποτε ὑπνωσω εις θανατον·
μη ποτε ειποι ὁ εχθρος μου, ισχυσα προς αυτον· οἱ θλιβοντες με αγαλλιασονται εαν σαλευθω.
εγω δε επι τω ελεει σου ηλπισα· αγαλλιασεται ἡ καρδια μου εν τω σωτηριω σου.
ασω τω κυριω τω ευεργετησαντι με, και ψαλω τω ονοματι κυριου του ὑψιστου.
13
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
κυριος εκ του ουρανου διεκυψεν επι τους υἱους των ανθρωπων, του ιδειν ει εστι συνιων η εκζητων τον θεον.
παντες εξεκλιναν, ἁμα ηχρειωθησαν, ουκ εστι ποιων χρηστοτητα, ουκ εστιν ἑως ἑνος· ταφος ανεωγμενος ὁ λαρυγξ αυτων, ταις γλωσσαις αυτων εδολιουσαν, ιος ασπιδων ὑπο τα χειλη αυτων· ὡν το στομα αρας και πικριας γεμει, οξεις οἱ ποδες αυτων εκχεαι αἱμα· συντριμμα και ταλαιπωρια εν ταις ὁδοις αυτων, και ὁδον ειρηνης ουκ εγνωσαν· ουκ εστι φοβος θεου απεναντι των οφθαλμων αυτων.
ουχι γνωσονται παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν, οἱ κατεσθοντες τον λαον μου βρωσει αρτου; τον κυριον ουκ επεκαλεσαντο.
εκει εδειλιασαν φοβω, οὑ ουκ ην φοβος, ὁτι ὁ θεος εν γενεα δικαια.
βουλην πτωχου κατησχυνατε, ὁτι κυριος ελπις αυτου εστι.
τις δωσει εκ σιων το σωτηριον του ισραηλ; εν τω επιστρεψαι κυριον την αιχμαλωσιαν του λαου αυτου, αγαλλιασθω ιακωβ, και ευφρανθητω ισραηλ.
14
ψαλμος τω δαυιδ.
πορευομενος αμωμος, και εργαζομενος δικαιοσυνην· λαλων αληθειαν εν καρδια αυτου·
ὁς ουκ εδολωσεν εν γλωσση αυτου, ουδε εποιησε τω πλησιον αυτου κακον, και ονειδισμον ουκ ελαβεν επι τους εγγιστα αυτου·
εξουδενωται ενωπιον αυτου πονηρευομενος, τους δε φοβουμενους κυριον δοξαζει· ὁ ομνυων τω πλησιον αυτου και ουκ εθετων·
το αργυριον αυτου ουκ εδωκεν επι τοκω, και δωρα επʼ αθωοις ουκ ελαβεν· ὁ ποιων ταυτα, ου σαλευθησεται εις τον αιωνα.
15
στηλογραφια τω δαυιδ.
ειπα τω κυριω, κυριος μου ει συ, ὁτι των αγαθων μου ου χρειαν εχεις.
τοις ἁγιοις τοις εν τη γη αυτου, εθαυμαστωσε παντα τα θεληματα αυτου εν αυτοις.
επληθυνθησαν αἱ ασθενειαι αυτων, μετα ταυτα εταχυναν· ου μη συναγαγω τας συναγωγας αυτων εξ αἱματων, ουδε μη μνησθω των ονοματων αυτων δια χειλεων μου.
κυριος μερις της κληρονομιας μου και του ποτηριου μου, συ ει ὁ αποκαθιστων την κληρονομιαν μου εμοι.
σχοινια επεπεσαν μοι εν τοις κρατιστοις, και γαρ ἡ κληρονομια μου κρατιστη μοι εστιν.
ευλογησω τον κυριον τον συνετισαντα με, ετι δε και ἑως νυκτος επαιδευσαν με οἱ νεφροι μου.
προωρωμην τον κυριον ενωπιον μου διαπαντος, ὁτι εκ δεξιων μου εστιν ἱνα μη σαλευθω.
δια τουτο ηυφρανθη ἡ καρδια μου, και ηγαλλιασατο ἡ γλωσσα μου, ετι δε και ἡ σαρξ μου κατασκηνωσει επʼ ελπιδι·
ὁτι ουκ εγκαταλειψεις την ψυχην μου εις ἁδην, ουδε δωσεις τον ὁσιον σου ιδειν διαφθοραν.
εγνωρισας μοι ὁδους ζωης, πληρωσεις με ευφροσυνης μετα του προσωπου σου, τερπνοτητες εν τη δεξια σου εις τελος.
16
προσευχη του δαυιδ.
εκ προσωπου σου το κριμα μου εξελθοι, οἱ οφθαλμοι μου ιδετωσαν ευθυτητας.
εδοκιμασας την καρδιαν μου, επεσκεψω νυκτος, επυρωσας με, και ουχ εὑρεθη εν εμοι αδικια·
ὁπως αν μη λαληση το στομα μου. τα εργα των ανθρωπων, δια τους λογους των χειλεων σου εγω εφυλαξα ὁδους σκληρας.
καταρτισαι τα διαβηματα μου εν ταις τριβοις σου, ἱνα μη σαλευθη τα διαβηματα μου.
εγω εκεκραξα, ὁτι επηκουσας μου ὁ θεος· κλινον το ους σου εμοι, και εισακουσον των ῥηματων μου.
θαυμαστωσον τα ελεη σου, ὁ σωζων τους ελπιζοντας επι σε· εκ των ανθεστηκοτων τη δεξια σου,
φυλαξον με ὡς κορην οφθαλμου· εν σκεπη των πτερυγων σου σκεπασεις με,
απο προσωπου ασεβων των ταλαιπωρησαντων με· οἱ εχθροι μου την ψυχην μου περιεσχον.
το στεαρ αυτων συνεκλεισαν, το στομα αυτων ελαλησεν ὑπερηφανιαν.
εκβαλοντες με νυνι περιεκυκλωσαν με, τους οφθαλμους αυτων εθεντο εκκλιναι εν τη γη.
ὑπελαβον με ὡσει λεων ἑτοιμος εις θηραν, και ὡσει σκυμνος οικων εν αποκρυφοις.
αναστηθι κυριε, προφθασον αυτους, και ὑποσκελισον αυτους, ῥυσαι την ψυχην μου απο ασεβους, ῥομφαιαν σου
απο εχθρων της χειρος σου· κυριε απολυων απο γης, διαμερισον αυτους εν τη ζωη αυτων, και των κεκρυμμενων σου επλησθη ἡ γαστηρ αυτων· εχορτασθησαν ὑειων, και αφηκαν τα καταλοιπα τοις νηπιοις αυτων.
εγω δε εν δικαιοσυνη οφθησομαι τω προσωπω σου, χορτασθησομαι εν τω οφθηναι την δοξαν σου.
17
εις το τελος τω παιδι κυριου τω δαυιδ, ἁ ελαλησε τω κυριω, τους λογους της ωδης ταυτης, εν ἡμερα ἡ ερῥυσατο αυτον κυριος εκ χειρος παντων των εχθρων αυτου, και εκ χειρος σαουλ, και ειπεν,
αγαπησω σε, κυριε ισχυς μου.
κυριος στερεωμα μου, και καταφυγη μου, και ῥυστης μου· ὁ θεος μου βοηθος μου, ελπιω επʼ αυτον· ὑπερασπιστης μου, και κερας σωτηριας μου, και αντιληπτωρ μου.
αινων επικαλεσομαι κυριον, και εκ των εχθρων μου σωθησομαι.
περιεσχον με ωδινες θανατου, και χειμαρῥοι ανομιας εξεταραξαν με.
ωδινες ἁδου περιεκυκλωσαν με, προεφθασαν με παγιδες θανατου.
και εν τω θλιβεσθαι με επεκαλεσαμην τον κυριον, και προς τον θεον μου εκεκραξα· ηκουσεν εκ ναου ἁγιου αυτου φωνης μου. και ἡ κραυγη μου ενωπιον αυτου εισελευσεται εις τα ωτα αυτου.
και εσαλευθη, και εντρομος εγενηθη ἡ γη, και τα θεμελια των ορεων εταραχθησαν, και εσαλευθησαν, ὁτι ωργισθη αυτοις ὁ θεος.
ανεβη καπνος εν οργη αυτου, και πυρ απο προσωπου αυτου κατεφλογισεν, ανθρακες ανηφθησαν απʼ αυτου.
και εκλινεν ουρανον και κατεβη, και γνοφος ὑπο τους ποδας αυτου.
και επεβη επι χερουβιμ και επετασθη, επετασθη επι πτερυγων ανεμων.
και εθετο σκοτος αποκρυφην αυτου, κυκλω αυτου ἡ σκηνη αυτου, σκοτεινον ὑδωρ εν νεφελαις αερων.
απο της τηλαυγησεως ενωπιον αυτου αἱ νεφελαι διηλθον, χαλαζα και ανθρακες πυρος.
και εβροντησεν εξ ουρανου κυριος, και ὁ ὑψιστος εδωκε φωνην αυτου.
και εξαπεστειλε βελη και εσκορπισεν αυτους, και αστραπας επληθυνε και συνεταραξεν αυτους.
και ωφθησαν αἱ πηγαι των ὑδατων, και ανεκαλυφθη τα θεμελια της οικουμενης· απο επιτιμησεως σου κυριε, απο ενπνευσεως πνευματος οργης σου.
εξαπεστειλεν εξ ὑψους και ελαβε με, προσελαβετο με εξ ὑδατων πολλων.
ῥυσεται με εξ εχθρων μου δυνατων, και εκ των μισουντων με, ὁτι εστερεωθησαν ὑπερ εμε.
προεφθασαν με εν ἡμερα κακωσεως μου, και εγενετο κυριος αντιστηριγμα μου.
και εξηγαγε με εις πλατυσμον, ῥυσεται με, ὁτι ηθελησε με.
και ανταποδωσει μοι κυριος κατα την δικαιοσυνην μου, και κατα την καθαριοτητα των χειρων μου ανταποδωσει μοι.
ὁτι εφυλαξα τας ὁδους κυριου, και ουκ ησεβησα απο του θεου μου.
ὁτι παντα τα κριματα αυτου ενωπιον μου, και τα δικαιωματα αυτου ουκ απεστησαν απʼ εμου.
και εσομαι αμωμος μετʼ αυτου, και φυλαξομαι απο της ανομιας μου.
και ανταποδωσει μοι κυριος κατα την δικαιοσυνην μου, και κατα την καθαριοτητα των χειρων μου ενωπιον των οφθαλμων αυτου.
μετα ὁσιου ὁσιωθηση, και μετα ανδρος αθωου αθωος εση·
και μετα εκλεκτου εκλεκτος εση, και μετα στρεβλου διαστρεψεις.
ὁτι συ λαον ταπεινον σωσεις, και οφθαλμους ὑπερηφανων ταπεινωσεις.
ὁτι συ φωτιεις λυχνον μου κυριε, ὁ θεος μου φωτιεις το σκοτος μου.
ὁτι εν σοι ῥυσθησομαι απο πειρατηριου, και εν τω θεω μου ὑπερβησομαι τειχος.
ὁ θεος μου, αμωμος ἡ ὁδος αυτου, τα λογια κυριου πεπυρωμενα, ὑπερασπιστης εστι παντων των ελπιζοντων επʼ αυτον.
ὁτι τις θεος πλην του κυριου; και τις θεος πλην του θεου ἡμων;
ὁ θεος ὁ περιζωννυων με δυναμιν, και εθετο αμωμον την ὁδον μου·
ὁ καταρτιζομενος τους ποδας μου ὡσει ελαφου, και επι τα ὑψηλα ἱστων με·
διδασκων χειρας μου εις πολεμον· και εθου τοξον χαλκουν τους βραχιονας μου,
και εδωκας με ὑπερασπισμον σωτηριας μου· και ἡ δεξια σου αντελαβετο μου, και ἡ παιδεια σου ανωρθωσε με εις τελος, και ἡ παιδεια σου αυτη με διδαξει.
επλατυνας τα διαβηματα μου ὑποκατω μου, και ουκ ησθενησαν τα ιχνη μου.
καταδιωξω τους εχθρους μου, και καταληψομαι αυτους, και ουκ αποστραφησομαι, ἑως αν εκλειπωσιν.
εκθλιψω αυτους, και ου μη δυνωνται στηναι, πεσουνται ὑπο τους ποδας μου.
και περιεζωσας με δυναμιν εις πολεμον, συνεποδισας παντας τους επανισταενους επʼ εμε ὑποκατω μου.
και τους εχθρους μου εδωκας μοι νωτον, και τους μισουντας με εξωλοθρευσας.
εκεκραξαν, και ουκ ην ὁ σωζων· προς κυριον, και ουκ εισηκουεν αυτων.
και λεπτυνω αυτους ὡς χουν κατα προσωπον ανεμου, ὡς πηλον πλατειων λεανω αυτους.
ῥυσαι με εξ αντιλογιων λαου, καταστησεις με εις κεφαλην εθνων· λαος ὁν ουκ εγνων, εδουλευσε μοι,
εις ακοην ωτιου ὑπηκουσε μοι· υἱοι αλλοτριοι εψευσαντο μοι,
υἱοι αλλοτριοι επαλαιωθησαν, και εχωλαναν απο των τριβων αυτων.
ζη κυριος, και ευλογητος ὁ θεος μου, και ὑψωθητω ὁ θεος της σωτηριας μου.
ὁ θεος ὁ διδους εκδικησεις εμοι, και ὑποταξας λαους ὑπʼ εμε,
ὁ ῥυστης μου εξ εχθρων οργιλων· απο των επανισταμενων επʼ εμε ὑψωσεις με, απο ανδρος αδικου ῥυση με.
δια τουτο εξομολογησομαι σοι εν εθνεσι, κυριε, και τω ονοματι σου ψαλω.
μεγαλυνων τας σωτηριας του βασιλεως αυτου, και ποιων ελεος τω χριστω αυτου τω δαυιδ, και τω σπερματι αυτου ἑως αιωνος.
18
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
οἱ ουρανοι διηγουνται δοξαν θεου, ποιησιν δε χειρων αυτου αναγγελλει το στερεωμα.
ἡμερα τη ἡμερα ερευγεται ῥημα, και νυξ νυκτι αναγγελλει γνωσιν.
ουκ εισι λαλιαι ουδε λογοι, ὡν ουχι ακουονται αἱ φωναι αυτων·
εις πασαν την γην εξηλθεν ὁ φθογγος αυτων, και εις τα περατα της οικουμενης τα ῥηματα αυτων·
εν τω ἡλιω εθετο το σκηνωμα αυτου, και αυτος ὡς νυμφιος εκπορευομενος εκ παστου αυτου· αγαλλιασεται ὡς γιγας δραμειν ὁδον αυτου.
απʼ ακρου του ουρανου ἡ εξοδος αυτου· και το καταντημα αυτου ἑως ακρου του ουρανου· και ουκ εστιν ὁς αποκρυβησεται την θερμην αυτου.
ὁ νομος του κυριου αμωμος επιστρεφων ψυχας, ἡ μαρτυρια κυριου πιστη σοφιζουσα νηπια.
τα δικαιωματα κυριου ευθεα ευφραινοντα καρδιαν, ἡ εντολη κυριου τηλαυγης φωτιζουσα οφθαλμους.
ὁ φοβος κυριου ἁγνος διαμενων εις αιωνα αιωνος, τα κριματα κυριου αληθινα δεδικαιωμενα επι το αυτο·
επιθυμητα ὑπερ χρυσιον και λιθον τιμιον πολυν, και γλυκυτερα ὑπερ μελι και κηριον.
και γαρ ὁ δουλος σου φυλασσει αυτα, εν τω φυλασσειν αυτα ανταποδοσις πολλη.
παραπτωματα τις συνησει; εκ των κρυφιων μου καθαρισον με,
και απο αλλοτριων φεισαι του δουλου σου· εαν μη μου κατακυριευσωσι, τοτε αμωμος εσομαι, και καθαρισθησομαι απο ἁμαρτιας μεγαλης.
και εσονται εις ευδοκιαν το λογια του στοματος μου, και ἡ μελετη της καρδιας μου ενωπιον σου διαπαντος· κυριε βοηθε μου, και λυτρωτα μου.
19
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
επακουσαι σου κυριος εν ἡμερα θλιψεως, ὑπερασπισαι σου το ονομα του θεου ιακωβ.
εξαποστειλαι σοι βοηθειαν εξ ἁγιου, και εκ σιων αντιλαβοιτο σου.
μνησθειη πασης θυσιας σου, και το ὁλοκαυτωμα σου πιανατω· διαψαλμα.
δωη σοι κατα την καρδιαν σου, και πασαν την βουλην σου πληρωσαι.
αγαλλιασομεθα εν τω σωτηριω σου, και εν ονοματι θεου ἡμων μεγαλυνθησομεθα· πληρωσαι κυριος παντα τα αιτηματα σου.
νυν εγνων ὁτι εσωσε κυριος τον χριστον αυτου· επακουσεται αυτου εξ ουρανου ἁγιου αυτου, εν δυναστειαις ἡ σωτηρια της δεξιας αυτου.
οὑτοι εν ἁρμασι και οὑτοι εν ἱπποις, ἡμεις δε εν ονοματι κυριου θεου ἡμων μεγαλυνθησομεθα.
αυτοι συνεποδισθησαν και επεσαν, ἡμεις δε ανεστημεν και ανωρθωθημεν.
κυριε σωσον τον βασιλεα και επακουσον ἡμων, εν ἡ αν ἡμερα επικαλεσωμεθα σε.
20
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
κυριε, εν τη δυναμει σου ευφρανθησεται ὁ βασιλευς, και επι τω σωτηριω σου αγαλλιασεται σφοδρα.
την επιθυμιαν της ψυχης αυτου εδωκας αυτω, και την δεησιν των χειλεων αυτου ουκ εστερησας αυτον· διαψαλμα.
ὁτι προεφθασας αυτον εν ευλογιαις χρηστοτητος, εθηκας επι την κεφαλην αυτου στεφανον εκ λιθου τιμιου.
ζωην ητησατο σε, και εδωκας αυτω μακροτητα ἡμερων εις αιωνα αιωνος.
μεγαλη ἡ δοξα αυτου εν τω σωτηριω σου, δοξαν και μεγαλοπρεπειαν επιθησεις επʼ αυτον.
ὁτι δωσεις αυτω ευλογιαν εις αιωνα αιωνος, ευφρανεις αυτον εν χαρα μετα του προσωπου σου.
ὁτι ὁ βασιλευς ελπιζει επι κυριον, και εν τω ελεει του ὑψιστου ου μη σαλευθη.
εὑρεθειη ἡ χειρ σου πασι τοις εχθροις σου, ἡ δεξια σου εὑροι παντας τους μισουντας σε.
θησεις αυτους ὡς κλιβανον πυρος εις καιρον του προσωπου σου, κυριος εν οργη αυτου συνταραξει αυτους, και καταφαγεται αυτους πυρ.
τον καρπον αυτων απο γης απολεις, και το σπερμα αυτων απο υἱων ανθρωπων.
ὁτι εκλιναν εις σε κακα, διελογισαντο βουλην, ἡν ου μη δυνωνται στησαι.
ὁτι θησεις αυτους νωτον εν τοις περιλοιποις σου, ἑτοιμασεις το προσωπον αυτων.
ὑψωθητι κυριε εν τη δυναμει σου· ασομεν και ψαλουμεν τας δυναστειας σου.
21
εις το τελος, ὑπερ της αντιληψεως της ἑωθινης, ψαλμος τω δαυιδ.
ὁ θεος ὁ θεος μου, προσχες μοι, ἱνατι εγκατελιπες με; μακραν απο της σωτηριας μου οἱ λογοι των παραπτωματων μου.
ο θεος μου, κεκραξομαι ἡμερας προς σε και ουκ εισακουση, και νυκτος και ουκ εις ανοιαν εμοι.
συ δε εν ἁγιω κατοικεις, ὁ επαινος του ισραηλ.
επι σοι ηλπισαν οἱ πατερες ἡμων, ηλπισαν και ερῥυσω αυτους.
προς σε εκεκραξαν και εσωθησαν, επι σοι ηλπισαν και ου κατησχυνθησαν.
εγω δε ειμι σκωληξ και ουκ ανθρωπος, ονειδος ανθρωπων και εξουδενημα λαου.
παντες οἱ θεωρουντες με εξεμυκτηρισαν με, ελαλησαν εν χειλεσιν, εκινησαν κεφαλην,
ηλπισεν επι κυριον, ῥυσασθω αυτον, σωσατω αυτον, ὁτι θελει αυτον.
ὁτι συ ει ὁ εκσπασας με εκ γαστρος, ἡ ελπις μου απο μαστων της μητρος μου,
επι σε επερῥιφην εκ μητρας· εκ κοιλιας μητρος μου θεος μου ει συ.
μη αποστης απʼ εμου· ὁτι θλιψις εγγυς, ὁτι ουκ εστιν ὁ βοηθων.
περιεκυκλωσαν με μοσχοι πολλοι, ταυροι πιονες περιεσχον με.
ηνοιξαν επʼ εμε το στομα αυτων, ὡς λεων ὁ ἁρπαζων και ωρυομενος.
ὡσει ὑδωρ εξεχυθην, και διεσκορπισθη παντα τα οστα μου, εγενηθη ἡ καρδια μου ὡσει κηρος τηκομενος εν μεσω της κοιλιας μου.
εξηρανθη ὡσει οστρακον ἡ ισχυς μου, και ἡ γλωσσα μου κεκολληται τω λαρυγγι μου, και εις χουν θανατου κατηγαγες με.
ὁτι εκυκλωσαν με κυνες πολλοι, συναγωγη πονηρευομενων περιεσχον με· ωρυξαν χειρας μου, και ποδας,
εξηριθμησαν παντα τα οστα μου· αυτοι δε κατενοησαν και επειδον με.
διεμερισαντο τα ἱματια μου ἑαυτοις, και επι τον ἱματισμον μου εβαλον κληρον.
συ δε κυριε μη μακρυνης την βοηθειαν μου, εις την αντιληψιν μου προσχες.
ῥυσαι απο ῥομφαιας την ψυχην μου, και εκ χειρος κυνος την μονογενη μου.
σωσον με εκ στοματος λεοντος, και απο κερατων μονοκερωτων την ταπεινωσιν μου.
διηγησομαι το ονομα σου τοις αδελφοις μου, εν μεσω εκκλησιας ὑμνησω σε.
οἱ φοβουμενοι κυριον αινεσατε αυτον, ἁπαν το σπερμα ιακωβ δοξασατε αυτον, φοβηθητωσαν αυτον ἁπαν το σπερμα ισραηλ.
οτι ουκ εξουδενωσεν ουδε προσωχθισε τη δεησει του πτωχου, ουδε απεστρεψε το προσωπον αυτου απʼ εμου· και εν τω κεκραγεναι με προς αυτον εισηκουσε μου.
παρα σου ὁ επαινος μου εν εκκλησια μεγαλη, τας ευχας μου αποδωσω ενωπιον των φοβουμενων αυτον.
φαγονται πενητες και εμπλησθησονται, και αινεσουσι κυριον οἱ εκζητουντες αυτον, ζησονται αἱ καρδιαι αυτων εις αιωνα αιωνος.
μνησθησονται και επιστραφησονται προς κυριον παντα τα περατα της γης, και προσκυνησουσιν ενωπιον αυτου πασαι αἱ πατριαι των εθνων.
ὁτι του κυριου ἡ βασιλεια, και αυτος δεσποζει των εθνων.
εφαγον και προσεκυνησαν παντες οἱ πιονες της γης· ενωπιον αυτου προπεσουνται παντες οἱ καταβαινοντες εις την γην· και ἡ ψυχη μου αυτω ζη,
και το σπερμα μου δουλευσει αυτω· αναγγελησεται τω κυριω γενεα ἡ ερχομενη·
και αναγγελουσι την δικαιοσυνην αυτου λαω τω τεχθησομενω, ὁν εποιησεν ὁ κυριος.
22
ψαλμος τω δαυιδ.
εις τοπον χλοης εκει με κατεσκηνωσεν· επι ὑδατος αναπαυσεως εξεθρεψε με·
την ψυχην μου επεστρεψεν· ὡδηγησεν με επι τριβους δικαιοσυνης, ἑνεκεν του ονοματος αυτου.
εαν γαρ και πορευθω εν μεσω σκιας θανατου, ου φοβηθησομαι κακα, ὁτι συ μετʼ εμου ει· ἡ ῥαβδος σου και ἡ βακτηρια σου, αὑται με παρεκαλεσαν.
ἡτοιμασας ενωπιον μου τραπεζαν, εξεναντιας των θλιβοντων με· ελιπανας εν ελαιω την κεφαλην μου, και το ποτηριον σου μεθυσκον ὡς κρατιστον.
και το ελεος σου καταδιωξεται με πασας τας ἡμερας της ζωης μου, και το κατοικειν με εν οικω κυριου εις μακροτητα ἡμερων.
23
ψαλμος τω δαυιδ της μιας σαββατου.
αυτος επι θαλασσων εθεμελιωσεν αυτην, και επι ποταμων ἡτοιμασεν αυτην.
τις αναβησεται εις το ορος του κυριου, και τις στησεται εν τοπω ἁγιω αυτου;
αθωος χερσι και καθαρος τη καρδια, ὁς ουκ ελαβεν επι ματαιω την ψυχην αυτου, και ουκ ωμοσεν επι δολω τω πλησιον αυτου.
οὑτος ληψεται ευλογιαν παρα κυριου, και ελεημοσυνην παρα θεου σωτηρος αυτου.
αὑτη ἡ γενεα ζητουντων αυτον, ζητουντων το προσωπον του θεου ιακωβ. διαψαλμα.
αρατε πυλας οἱ αρχοντες ὑμων, και επαρθητε πυλαι αιωνιοι, και εισελευσεται ὁ βασιλευς της δοξης.
τις εστιν οὑτος ὁ βασιλευς της δοξης; κυριος κραταιος και δυνατος, κυριος δυνατος εν πολεμω.
αρατε πυλας οἱ αρχοντες ὑμων, και επαρθητε πυλαι αιωνιοι, και εισελευσεται ὁ βασιλευς της δοξης.
τις εστιν οὑτος ὁ βασιλευς της δοξης; κυριος των δυναμεων, αυτος εστιν οὑτος ὁ βασιλευς της δοξης.
24
ψαλμος τω δαυιδ.
ὁ θεος μου επι σοι πεποιθα, μη καταισχυνθειην· μηδε καταγελασατωσαν μου οἱ εχθροι μου,
και γαρ παντες οἱ ὑπομενοντες σε ου μη καταισχυνθωσιν· αισχυνθητωσαν οἱ ανομουντες διακενης.
τας ὁδους σου, κυριε, γνωρισον μοι, και τας τριβους σου διδαξον με.
ὁδηγησον με επι την αληθειαν σου, και διδαξον με, ὁτι συ ει ὁ θεος ὁ σωτηρ μου, και σε ὑπεμεινα ὁλην την ἡμεραν.
μνησθητι των οικτιρμων σου κυριε, και τα ελεη σου, ὁτι απο του αιωνος εισιν.
ἁμαρτιας νεοτητος μου, και αγνοιας μου μη μνησθης· κατα το ελεος σου μνησθητι μου, ἑνεκεν της χρηστοτητος σου, κυριε.
χρηστος και ευθης ὁ κυριος, δια τουτο νομοθετησει ἁμαρτανοντας εν ὁδω.
ὁδηγησει πραεις εν κρισει, διδαξει πραεις ὁδους αυτου.
πασαι αἱ ὁδοι κυριου ελεος και αληθεια τοις εκζητουσι την διαθηκην αυτου και τα μαρτυρια αυτου.
ἑνεκα του ονοματος σου, κυριε, και ἱλαση τη ἁμαρτια μου, πολλη γαρ εστι.
τις εστιν ανθρωπος ὁ φοβουμενος τον κυριον; νομοθετησει αυτω εν ὁδω, ἡ ἡρετισατο.
ἡ ψυχη αυτου εν αγαθοις αυλισθησεται, και το σπερμα αυτου κληρονομησει γην.
κραταιωμα κυριος των φοβουμενων αυτον, και ἡ διαθηκη αυτου του δηλωσαι αυτοις.
οἱ οφθαλμοι μου διαπαντος προς τον κυριον, ὁτι αυτος εκσπασει εκ παγιδος τους ποδας μου.
επιβλεψον επʼ εμε και ελεησον με, ὁτι μονογενης και πτωχος ειμι εγω.
αἱ θλιψεις της καρδιας μου επληθυνθησαν, εκ των αναγκων μου εξαγαγε με·
ιδε την ταπεινωσιν μου και τον κοπον μου, και αφες πασας τας ἁμαρτιας μου.
ιδε τους εχθρους μου, ὁτι επληθυνθησαν, και μισος αδικον εμισησαν με.
φυλαξον την ψυχην μου και ῥυσαι με· μη καταισχυνθειην, ὁτι ηλπισα επι σε.
ακακοι και ευθεις εκολλωντο μοι, ὁτι ὑπεμεινα σε, κυριε.
λυτρωσαι ὁ θεος τον ισραηλ εκ πασων των θλιψεων αυτου.
25
του δαυιδ.
δοκιμασον με, κυριε, και πειρασον με, πυρωσον τους νεφρους μου και την καρδιαν μου.
ὁτι το ελεος σου κατεναντι των οφθαλμων μου εστι, και ευηρεστησα εν τη αληθεια σου.
ουκ εκαθισα μετα συνεδριου ματαιοτητος, και μετα παρανομουντων ου μη εισελθω·
εμισησα εκκλησιαν πονηρευομενων, και μετα ασεβων ου μη καθισω.
νιψομαι εν αθωοις τας χειρας μου, και κυκλωσω το θυσιαστηριον σου, κυριε·
του ακουσαι φωνης αινεσεως, και διηγησασθαι παντα τα θαυμασια σου.
κυριε, ηγαπησα ευπρεπειαν οικου σου, και τοπον σκηνωματος δοξης σου.
μη συναπολεσης μετα ασεβων την ψυχην μου, και μετα ανδρων αἱματων την ζωην μου,
ὡν εν χερσιν ανομιαι, ἡ δεξια αυτων επλησθη δωρων.
εγω δε εν ακακια μου επορευθην, λυτρωσαι με και ελεησον με.
ὁ πους μου εστη εν ευθυτητι, εν εκκλησιαις ευλογησω σε κυριε.
26
του δαυιδ, προ του χρισθηναι.
εν τω εγγιζειν επʼ εμε κακουντας, του φαγειν τας σαρκας μου, οἱ θλιβοντες με και οἱ εχθροι μου, αυτοι ησθενησαν και επεσαν.
εαν παραταξηται επʼ εμε παρεμβολη, ου φοβηθησεται ἡ καρδια μου· εαν επαναστη επʼ εμε πολεμος, εν ταυτη εγω ελπιζω.
μιαν ητησαμην παρα κυριου, ταυτην εκζητησω, του κατοικειν με εν οικω κυριου πασας τας ἡμερας της ζωης μου, του θεωρειν με την τερπνοτητα κυριου, και επισκεπτεσθαι τον ναον αυτου.
ὁτι εκρυψε με εν σκηνη αυτου εν ἡμερα κακων μου, εσκεπασε με εν αποκρυφω της σκηνης αυτου· εν πετρα ὑψωσε με,
και νυν ιδου ὑψωσε την κεφαλην μου επʼ εχθρους μου· εκυκλωσα και εθυσα εν τη σκηνη αυτου θυσιαν αλαλαγμου, ασομαι και ψαλω τω κυριω·
εισακουσον, κυριε, της φωνης μου ἡς εκεκραξα, ελεησον με, και εισακουσον μου.
σοι ειπεν ἡ καρδια μου, εξεζητησα το προσωπον σου, το προσωπον σου κυριε ζητησω.
μη αποστρεψης το προσωπον σου απʼ εμου, μη εκκλινης εν οργη απο του δουλου σου· βοηθος μου γενου, μη εγκαταλιπης με, και μη ὑπεριδης με ὁ θεος ὁ σωτηρ μου.
ὁτι ὁ πατηρ μου και ἡ μητηρ μου εγκατελιπον με, ὁ δε κυριος προσελαβετο με.
νομοθετησον με, κυριε, εν τη ὁδω σου, και ὁδηγησον με εν τριβω ευθεια ἑνεκα των εχθρων μου.
μη παραδως με εις ψυχας θλιβοντων με, ὁτι επανεστησαν μοι μαρτυρες αδικοι, και εψευσατο ἡ αδικια ἑαυτη.
πιστευω του ιδειν τα αγαθα κυριου εν γη ζωντων.
ὑπομεινον τον κυριον, ανδριζου, και κραταιουσθω ἡ καρδια σου, και ὑπομεινον τον κυριον.
27
του δαυιδ.
εισακουσον της φωνης της δεησεως μου, εν τω δεεσθαι με προς σε, εν τω αιρειν με χειρας μου εις ναον ἁγιον σου.
μη συνελκυσης μετα ἁμαρτωλων την ψυχην μου, και μετα εργαζομενων αδικιαν μη συναπολεσης με, των λαλουντων ειρηνην μετα των πλησιον αυτων, κακα δε εν ταις καρδιαις αυτων.
δος αυτοις κατα τα εργα αυτων, και κατα την πονηριαν των επιτηδευματων αυτων· κατα τα εργα των χειρων αυτων δος αυτοις, αποδος το ανταποδομα αυτων αυτοις.
ὁτι ου συνηκαν εις τα εργα κυριου και εις τα εργα των χειρων αυτου, καθελεις αυτους και ου μη οικοδομησεις αυτους.
ευλογητος κυριος, ὁτι εισηκουσε της φωνης της δεησεως μου.
κυριος βοηθος μου και ὑπερασπιστης μου· επʼ αυτω ηλπισεν ἡ καρδια μου, και εβοηθηθην, και ανεθαλεν ἡ σαρξ μου· και εκ θεληματος μου εξομολογησομαι αυτω.
κυριος κραταιωμα του λαου αυτου, και ὑπερασπιστης των σωτηριων του χριστου αυτου εστι.
σωσον τον λαον σου, και ευλογησον την κληρονομιαν σου, και ποιμανον αυτους, και επαρον αυτους ἑως του αιωνος.
28
ψαλμος τω δαυιδ εξοδιου σκηνης.
ενεγκατε τω κυριω δοξαν ονοματι αυτου· προσκυνησατε τω κυριω εν αυλη ἁγια αυτου.
φωνη κυριου επι των ὑδατων, ὁ θεος της δοξης εβροντησε, κυριος επι ὑδατων πολλων.
φωνη κυριου εν ισχυι, φωνη κυριου εν μεγαλοπρεπεια.
φωνη κυριου συντριβοντος κεδρους, συντριψει κυριος τας κεδρους του λιβανου,
και λεπτυνει αυτας ὡς τον μοσχον τον λιβανον, και ὁ ηγαπημενος ὡς υἱος μονοκερωτων.
φωνη κυριου διακοπτοντος φλογα πυρος.
φωνη κυριου συσσειοντος ερημον, συνσσεισει κυριος την ερημον καδης.
φωνη κυριου καταρτιζομενου ελαφους, και αποκαλυψει δρυμους, και εν τω ναω αυτου πας τις λεγει δοξαν.
κυριος τον κατακλυσμον κατοικιει· και καθιειται κυριος βασιλευς εις τον αιωνα.
κυριος ισχυν τω λαω αυτου δωσει, κυριος ευλογησει τον λαον αυτου εν ειρηνη.
29
εις το τελος, ψαλμος ωδης του ενκαινισμου του οικου του δαυιδ.
ὑψωσω σε, κυριε, ὁτι ὑπελαβες με, και ουκ ευφρανας τους εχθρους μου επʼ εμε.
κυριε ὁ θεος μου, εκεκραξα προς σε, και ιασω με·
κυριε, ανηγαγες εξ ἁδου την ψυχην μου, εσωσας με απο των καταβαινοντων εις λακκον.
ψαλατε τω κυριω οἱ ὁσιοι αυτου, και εξομολογεισθε τη μνημη της ἁγιωσυνης αυτου.
ὁτι οργη εν τω θυμω αυτου, και ζωη εν τω θεληματι αυτου· τοεσπερας αυλισθησεται κλαυθμος, και εις τοπρωι αγαλλιασις.
εγω δε ειπα εν τη ευθηνια μου, ου μη σαλευθω εις τον αιωνα.
κυριε, εν τω θεληματι σου παρεσχου τω καλλει μου δυναμιν· απεστρεψας δε το προσωπον σου, και εγενηθην τεταραγμενος.
προς σε κυριε κεκραξομαι, και προς τον θεον μου δεηθησομαι.
τις ωφελεια εν τω αἱματι μου, εν τω καταβηναι με εις διαφθοραν; μη εξομολογησεται σοι χους; η αναγγελει την αληθειαν σου;
ηκουσε κυριος, και ηλεησε με, κυριος εγενηθη βοηθος μου.
εστρεψας τον κοπετον μου εις χαραν εμοι, διερῥηξας τον σακκον μου, και περιεζωσας με ευφροσυνην·
ὁπως αν ψαλη σοι ἡ δοξα μου, και ου μη κατανυγω. κυριε ὁ θεος μου, εις τον αιωνα εξομολογησομαι σοι.
30
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ, εκστασεως.
επι σοι κυριε ηλπισα, μη καταισχυνθειην εις τον αιωνα, εν τη δικαιοσυνη σου ῥυσαι με και εξελου με.
κλινον προς με το ους σου, ταχυνον του εξελεσθαι με γενου μοι εις θεον ὑπερασπιστην και εις οικον καταφυγης του σωσαι με.
ὁτι κραταιωμα μου και καταφυγη μου ει συ, και ἑνεκεν του ονοματος σου ὁδηγησεις με, και διαθρεψεις με.
εξαξεις με εκ παγιδος ταυτης ἡς εκρυψαν μοι, ὁτι συ ει ὁ ὑπερασπιστης μου, κυριε.
εις χειρας σου παραθησομαι το πνευμα μου, ελυτρωσω με κυριε ὁ θεος της αληθειας.
εμισησας τους διαφυλασσοντας ματαιοτητας διακενης· εγω δε επι τω κυριω ηλπισα.
αγαλλιασομαι και ευφρανθησομαι επι τω ελεει σου· ὁτι επειδες την ταπεινωσιν μου, εσωσας εκ των αναγκων την ψυχην μου.
και ου συνεκλεισας με εις χειρας εχθρου, εστησας εν ευρυχωρω τους ποδας μου.
ελεησον με, κυριε, ὁτι θλιβομαι· εταραχθη εν θυμω ὁ οφθαλμος μου, ἡ ψυχη μου, και ἡ γαστηρ μου.
ὁτι εξελιπεν εν οδυνη ἡ ζωη μου, και τα ετη μου εν στεναγμοις· ησθενησεν εν πτωχεια ἡ ισχυς μου, και τα οστα μου εταραχθησαν.
παρα παντας τους εχθρους μου εγενηθην ονειδος, και τοις γειτοσι μου σφοδρα, και φοβος τοις γνωστοις μου· οἱ θεωρουντες με εξω εφυγον απʼ εμου·
επελησθην ὡσει νεκρος απο καρδιας· εγενηθην ὡσει σκευος απολωλος,
ὁτι ηκουσα ψογον πολλων παροικουντων κυκλοθεν· εν τω συναχθηναι αυτους ἁμα επʼ εμε, του λαβειν την ψυχην μου εβουλευσαντο.
εγω δε επι σοι ηλπισα, κυριε· ειπα, συ ει ὁ θεος μου,
εν ταις χερσι σου οἱ κληροι μου· ῥυσαι με εκ χειρος εχθρων μου, και εκ των καταδιωκοντων με.
επιφανον το προσωπον σου επι τον δουλον σου, σωσον με εν τω ελεει σου.
κυριε, μη καταισχυνθειην, ὁτι επεκαλεσαμην σε· αισχυνθειησαν οἱ ασεβεις, και καταχθειησαν εις ἁδου.
αλαλα γενηθητω τα χειλη τα δολια, τα λαλουντα κατα του δικαιου ανομιαν εν ὑπερηφανια και εξουδενωσει.
ὡς πολυ το πληθος της χρηστοτητος σου, κυριε, ἡς εκρυψας τοις φοβουμενοις σε; εξειργασω τοις ελπιζουσιν επι σε, εναντιον των υἱων των ανθρωπων.
κατακρυψεις αυτους εν αποκρυφω του προσωπου σου απο ταραχης ανθρωπων, σκεπασεις αυτους εν σκηνη απο αντιλογιας γλωσσων.
ευλογητος κυριος, ὁτι εθαυμαστωσε το ελεος αυτου εν πολει περιοχης.
εγω δε ειπα εν τη εκστασει μου, απερῥιμμαι απο προσωπου των οφθαλμων σου· δια τουτο εισηκουσας, κυριε, της φωνης της δεησεως μου εν τω κεκραγεναι με προς σε.
αγαπησατε τον κυριον παντες οἱ ὁσιοι αυτου, ὁτι αληθειας εκζητει κυριος, και ανταποδιδωσι τοις περισσως ποιουσιν ὑπερηφανιαν.
ανδριζεσθε, και κραταιουσθω ἡ καρδια ὑμων, παντες οἱ ελπιζοντες επι κυριον.
31
συνεσεως τω δαυιδ.
μακαριος ανηρ ὡ ου μη λογισηται κυριος ἁμαρτιαν, ουδε εστιν εν τω στοματι αυτου δολος.
ὁτι εσιγησα, επαλαιωθη τα οστα μου, απο του κραζειν με ὁλην την ἡμεραν.
ὁτι ἡμερας και νυκτος εβαρυνθη επʼ εμε ἡ χειρ σου, εστραφην εις ταλαιπωριαν εν τω εμπαγηναι ακανθαν· διαψαλμα.
την ἁμαρτιαν μου εγνωρισα, και την ανομιαν μου ουκ εκαλυψα· ειπα, εξαγορευσω κατʼ εμου την ανομιαν μου τω κυριω, και συ αφηκας την ασεβειαν της καρδιας μου· διαψαλμα.
ὑπερ ταυτης προσευξεται προς σε πας ὁσιος εν καιρω ευθετω· πλην εν κατακλυσμω ὑδατων πολλων προς αυτον ουκ εγγιουσι.
συ μου ει καταφυγη απο θλιψεως της περιεχουσης με, το αγαλλιαμα μου λυτρωσαι με απο των κυκλωσαντων με· διαψαλμα.
συνετιω σε και συμβιβω σε εν ὁδω ταυτη ἡ πορευση, επιστηριω επι σε τους οφθαλμους μου.
μη γινεσθε ὡς ἱππος και ἡμιονος, οἱς ουκ εστι συνεσις· εν χαλινω και κημω τας σιαγονας αυτων αγξαι των μη εγγιζοντων προς σε.
πολλαι αἱ μαστιγες του ἁμαρτωλου, τον δε ελπιζοντα επι κυριον ελεος κυκλωσει.
ευφρανθητε επι κυριον και αγαλλιασθε δικαιοι, και καυχασθε παντες οἱ ευθεις τη καρδια.
32
τω δαυιδ.
εξομολογεισθε τω κυριω εν κιθαρα, εν ψαλτηριω δεκαχορδω ψαλατε αυτω.
ασατε αυτω ασμα καινον, καλως ψαλατε εν αλαλαγμω.
ὁτι ευθης ὁ λογος του κυριου, και παντα τα εργα αυτου εν πιστει.
αγαπα εγεημοσυνην και κρισιν, του ελεους κυριου πληρης ἡ γη.
τω λογω του κυριου οἱ ουρανοι εστερεωθησαν, και τω πνευματι του στοματος αυτου πασα ἡ δυναμις αυτων.
συναγων ὡσει ασκον ὑδατα θαλασσης, τιθεις εν θησαυροις αβυσσους.
φοβηθητω τον κυριον πασα ἡ γη, απʼ αυτου δε σαλευθητωσαν παντες οἱ κατοικουντες την οικουμενην.
ὁτι αυτος ειπε και εγενηθησαν, αυτος ενετειλατο και εκτισθησαν.
κυριος διασκεδαζει βουλας εθνων, αθετει δε λογισμους λαων, και αθετει βουλας αρχοντων.
ἡ δε βουλη του κυριου εις τον αιωνα μενει, λογισμοι της καρδιας αυτου απο γενεων εις γενεας.
μακαριον το εθνος οὑ εστι κυριος ὁ θεος αυτου, λαος ὁν εξελεξατο εις κληρονομιαν ἑαυτω.
εξ ουρανου επεβλεψεν ὁ κυριος, ειδε παντας τους υἱους των ανθρωπων.
εξ ἑτοιμου κατοικητηριου αυτου επεβλεψεν επι παντας τους κατοικουντας την γην.
ὁ πλασας κατα μονας τας καρδιας αυτων, ὁ συνιεις παντα τα εργα αυτων.
ου σωζεται βασιλευς δια πολλην δυναμιν, και γιγας ου σωθησεται εν πληθει ισχυος αυτου.
ψευδης ἱππος εις σωτηριαν, εν δε πληθει δυναμεως αυτου ου σωθησεται.
ιδου οἱ οφθαλμοι κυριου επι τους φοβουμενους αυτον, τους ελπιζοντας επι το ελεος αυτου,
ῥυσασθαι εκ θανατου τας ψυχας αυτων, και διαθρεψαι αυτους εν λιμω.
ἡ ψυχη ἡμων ὑπομενει τω κυριω, ὁτι βοηθος και ὑπερασπιστης ἡμων εστιν.
ὁτι εν αυτω ευφρανθησεται ἡ καρδια ἡμων, και εν τω ονοματι τω ἁγιω αυτου ηλπισαμεν.
γενοιτο το ελεος σου, κυριε, εφʼ ἡμας, καθαπερ ηλπισαμεν επι σε.
33
τω δαυιδ, ὁποτε ηλλοιωσε το προσωπον αυτου εναντιον αβιμελεχ, και απελυσεν αυτον, και απηλθεν.
ευλογησω τον κυριον εν παντι καιρω, διαπαντος ἡ αινεσις αυτου εν τω στοματι μου.
εν τω κυριω επαινεθησεται ἡ ψυχη μου· ακουσατωσαν πραεις και ευφρανθητωσαν.
μεγαλυνατε τον κυριον συν εμοι, και ὑψωσωμεν το ονομα αυτου επιτοαυτο.
εξεζητησα τον κυριον και επηκουσε μου, και εκ πασων των παροικιων μου ερῥυσατο με·
προσελθατε προς αυτον και φωτισθητε, και τα προσωπα ὑμων ου μη καταισχυνθη·
οὑτος ὁ πτωχος εκεκραξε, και ὁ κυριος εισηκουσεν αυτου, και εκ πασων των θλιψεων αυτου εσωσεν αυτον.
παρεμβαλει αγγελος κυριου κυκλω των φοβουμενων αυτον, και ῥυσεται αυτους.
γευσασθε και ιδετε ὁτι χρηστος ὁ κυριος, μακαριος ανηρ ὁς ελπιζει επʼ αυτον.
φοβηθητε τον κυριον παντες οἱ ἁγιοι αυτου, ὁτι ουκ εστιν ὑστερημα τοις φοβουμενοις αυτον.
πλουσιοι επτωχευσαν και επεινασαν, οἱ δε εκζητουντες τον κυριον ουκ ελαττωθησονται παντος αγαθου· διαψαλμα.
δευτε τεκνα, ακουσατε μου, φοβον κυριου διδαξω ὑμας.
τις εστιν ανθρωπος ὁ θελων ζωην, αγαπων ἡμερας ιδειν αγαθας;
παυσον την γνωσσαν σου απο κακου, και χειλη σου του μη λαλησαι δολον.
εκκλινον απο κακου, και ποιησον αγαθον· ζητησον ειρηνην, και διωξον αυτην.
οφθαλμοι κυριου επι δικαιους, και ωτα αυτου εις δεησιν αυτων·
προσωπον δε κυριου επι ποιουντας κακα, του εξολοθρευσαι εκ γης το μνημοσυνον αυτων.
εκεκραξαν οἱ δικαιοι, και ὁ κυριος εισηκουσεν αυτων, και εκ πασων των θλιψεων αυτων ερῥυσατο αυτους.
εγγυς κυριος τοις συντετριμμενοις την καρδιαν, και τους ταπεινους τω πνευματι σωσει.
πολλαι αἱ θλιψεις των δικαιων, και εκ πασων αυτων ῥυσεται αυτους
ὁ κυριος. φυλασσει παντα τα οστα αυτων, ἑν εξ αυτων ου συντριβησεται.
θανατος ἁμαρτωλων πονηρος, και οἱ μισουντες το δικαιον πλημμελησουσι.
λυτρωσεται κυριος ψυχας δουλων αυτου, και ου μη πλημμελησουσι παντες οἱ ελπιζοντες επʼ αυτον.
34
τω δαυιδ.
επιλαβου ὁπλου και θυρεου, και αναστηθι εις βοηθειαν μοι.
εκχεον ῥομφαιαν, και συγκλεισον εξεναντιας των καταδιωκοντων με· ειπον τη ψυχη μου, σωτηρια σου εγω ειμι.
αισχυνθειησαν και εντραπειησαν οἱ ζητουντες την ψυχην μου, αποστραφειησαν εις τα οπισω, και καταισχυνθειησαν οἱ λογιζομενοι μοι κακα.
γενηθητωσαν ὡσει χους κατα προσωπον ανεμου, και αγγελος κυριου εκθλιβων αυτους.
γενηθητω ἡ ὁδος αυτων σκοτος και ολισθημα, και αγγελος κυριου καταδιωκων αυτους.
ὁτι δωρεαν εκρυψαν μοι διαφθοραν παγιδος αυτων, ματην ωνειδισαν την ψυχην μου.
ελθετω αυτοις παγις ἡν ου γινωσκουσι, και ἡ θηρα ἡν εκρυψαν, συλλαβετω αυτους, και εν τη παγιδι πεσουνται εν αυτη.
ἡ δε ψυχη μου αγαλλιασεται επι τω κυριω, τερφθησεται επι τω σωτηριω αυτου.
παντα τα οστα μου ερουσι, κυριε τις ὁμοιος σοι; ῥυομενος πτωχον εκ χειρος στερεωτερων αυτου, και πτωχον και πενητα απο των διαρπαζοντων αυτον.
ανασταντες μαρτυρες αδικοι, ἁ ουκ εγινωσκον, επηρωτων με.
ανταπεδιδοσαν μοι πονηρα αντι καλων, και ατεκνιαν τη ψυχη μου.
εγω δε εν τω αυτους παρενοχλειν μοι, ενεδυομην σακκον· και εταπεινουν εν νηστεια την ψυχην μου, και ἡ προσευχη μου εις κολπον μου αποστραφησεται.
ὡς πλησιον ὡς αδελφον ἡμετερον οὑτως ευηρεστουν, ὡς πενθων και σκυθρωπαξων οὑτως εταπεινουμην.
και κατʼ εμου ευφρανθησαν, και συνηχθησαν, συνηχθησαν επʼ εμε μαστιγες και ουκ εγνων· διεσχισθησαν και ου κατενυγησαν.
επειρασαν με, εξεμυκτηρισαν με μυκτηρισμον, εβρυξαν επʼ εμε τους οδοντας αυτων.
κυριε ποτε εποψη; αποκαταστησον την ψυχην μου απο της κακουργιας αυτων, απο λεοντων την μονογενη μου.
εξομολογησομαι σοι και εν εκκλησια πολλη, εν λαω βαρει αινεσω σε.
μη επιχαρειησαν μοι οἱ εχθραινοντες μοι ματαιως, οἱ μισουντες με δωρεαν, και διανευοντες οφθαλμοις.
ὁτι εμοι μεν ειρηνικα ελαλουν, και επʼ οργη δολους διελογιζοντο.
και επλατυναν επʼ εμε το στομα αυτων, ειπαν, ευγε, ευγε, ειδον οἱ οφθαλμοι ἡμων.
ειδες κυριε, μη παρασιωπησης, κυριε μη αποστης απʼ εμου.
εξεγερθητι κυριε, και προσχες τη κρισει μου, ὁ θεος μου και ὁ κυριος μου εις την δικην μου.
κρινον με κυριε κατα την δικαιοσυνην σου κυριε ὁ θεος μου, και μη επιχαρειησαν μοι.
μη ειποισαν εν καρδιαις αυτων, ευγε, ευγε τη ψυχη ἡμων· μηδε ειποιεν, κατεπιομεν αυτον.
αισχυνθειησαν και εντραπειησαν ἁμα οἱ επιχαιροντες τοις κακοις μου· ενδυσασθωσαν αισχυνην και εντροπην οἱ μεγαλορῥημονουντες επʼ εμε.
αγαλλιασαιντο και ευφρανθειησαν οἱ θελοντες την δικαιοσυνην μου, και ειπατωσαν διαπαντος, μεγαλυνθειη ὁ κυριος, οἱ θελοντες την ειρηνην του δουλου αυτου.
και ἡ γλωσσα μου μελετησει την δικαιοσυνην σου, ὁλην την ἡμεραν τον επαινον σου.
35
εις το τελος, τω δουλω κυριου τω δαυιδ.
φησιν ὁ παρανομος του ἁμαρτανειν εν ἑαυτω, ουκ εστι φοβος θεου απεναντι των οφθαλμων αυτου.
ὁτι εδολωσεν ενωπιον αυτου, του εὑρειν την ανομιαν αυτου και μισησαι.
τα ῥηματα του στοματος αυτου ανομια και δολος, ουκ ηβουληθη συνιεναι του αγαθυναι.
ανομιαν ελογισατο επι της κοιτης αυτου, παρεστη παση ὁδω ουκ αγαθη, τη δε κακια ου προσωχθισε.
κυριε, εν τω ουρανω το ελεος σου, και ἡ αληθεια σου ἑως των νεφελων.
ἡ δικαιοσυνη σου ὡς ορη θεου, τα κριματα σου ὡσει αβυσσος πολλη· ανθρωπους και κτηνη σωσεις κυριε.
ὡς επληθυνας το ελεος σου ὁ θεος· οἱ δε υἱοι των ανθρωπων εν σκεπη των πτερυγων σου ελπιουσι.
μεθυσθησονται απο πιοτητος οικου σου, και τον χειμαρῥουν της τρυφης σου ποτιεις αυτους.
ὁτι παρα σοι πηγη ζωης, εν τω φωτι σου οψομεθα φως.
παρατεινον το ελεος σου τοις γινωσκουσι σε, και την δικαιοσυνην σου τοις ευθεσι τη καρδια.
μη ελθετω μοι πους ὑπερηφανιας, και χειρ ἁμαρτωλων μη σαλευσαι με·
εκει επεσον παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν, εξωσθησαν και ου μη δυνωνται στηναι.
36
τω δαυιδ.
ὁτι ὡσει χορτος ταχυ αποξηρανθησονται, και ὡσει λαχανα χλοης ταχυ αποπεσουνται.
ελπισον επι κυριον, και ποιει χρηστοτητα, και κατασκηνου την γην, και ποιμανθηση επι τω πλουτω αυτης.
κατατρυφησον του κυριου, και δωσει σοι τα αιτηματα της καρδιας σου.
αποκαλυψον προς κυριον την ὁδον σου, και ελπισον επʼ αυτον, και αυτος ποιησει.
και εξοισει ὡς φως την δικαιοσυνην σου, και το κριμα σου ὡς μεσημβριαν.
ὑποταγηθι τω κυριω, και ἱκετευσον αυτον· μη παραζηλου εν τω κατευοδουμενω εν τη ὁδω αυτου, εν ανθρωπω ποιουντι παρανομιας.
παυσαι απο οργης και ενκαταλιπε θυμον, μη παραζηλου ὡστε πονηρευεσθαι.
ὁτι οἱ πονηρευομενοι εξολοθρευθησονται, οἱ δε ὑπομενοντες τον κυριον, αυτοι κληρονομησουσι την γην.
και ετι ολιγον και ου μη ὑπαρξη ἁμαρτωλος, και ζητησεις τον τοπον αυτου, και ου μη εὑρης.
οἱ δε πραεις κληρονομησουσι γην, και κατατρυφησουσιν επι πληθει ειρηνης.
παρατηρησεται ὁ ἁμαρτωλος τον δικαιον, και βρυξει επʼ αυτον τους οδοντας αυτου.
ὁ δε κυριος εκγελασεται αυτον, ὁτι προβλετει ὁτι ἡξει ἡ ἡμερα αυτου.
ῥομφαιαν εσπασαντο οἱ ἁμαρτωλοι ενετειναν τοξον αυτων, του καταβαλειν πτωχον και πενητα, του σφαξαι τους ευθεις τη καρδια.
ἡ ῥομφαια αυτων εισελθοι εις την καρδιαν αυτων, και τα τοξα αυτων συντριβειη.
κρεισσον ολιγον τω δικαιω ὑπερ πλουτον ἁμαρτωλων πολυν.
ὁτι βραχιονες ἁμαρτωλων συντριβησονται, ὑποστηριζει δε τους δικαιους ὁ κυριος.
γινωσκει κυριος τας ὁδους των αμωμων, και ἡ κληρονομια αυτων εις τον αιωνα εσται.
ου καταισχυνθησονται εν καιρω πονηρω, και εν ἡμεραις λιμου χορτασθησονται·
ὁτι οἱ ἁμαρτωλοι απολουνται, οἱ δε εχθροι του κυριου ἁμα τω δοξασθηναι αυτους και ὑψωθηναι, εκλειποντες ὡσει καπνος εξελιπον.
δανειζεται ὁ ἁμαρτωλος, και ουκ αποτισει, ὁ δε δικαιος οικτειρει και διδοι.
ὁτι οἱ ευλογουντες αυτον κληρονομησουσι γην, οἱ δε καταρωμενοι αυτον εξολοθρευθησονται.
παρα κυριου τα διαβηματα ανθρωπου κατευθυνεται, και την ὁδον αυτου θελησει.
ὁταν πεση ου καταρῥαχθησεται, ὁτι κυριος αντιστηριζει χειρα αυτου.
νεωτερος εγενομην, και γαρ εγηρασα· και ουκ ειδον δικαιον εγκαταλελειμμενον, ουδε το σπερμα αυτου ζητουν αρτους.
ὁλην την ἡμεραν ελεει και δανειζει, και το σπερμα αυτου εις ευλογιαν εσται.
εκκλινον απο κακου, και ποιησον αγαθον, και κατασκηνου εις αιωνα αιωνος.
ὁτι κυριος αγαπα κρισιν, και ουκ εγκαταλειψει τους ὁσιους αυτου, εις τον αιωνα φυλαχθησονται· αμωμοι εκδικηθησονται, και σπερμα ασεβων εξολοθρευθησεται.
δικαιοι δε κληρονομησουσι γην, και κατασκηνωσουσιν εις αιωνα αιωνος επʼ αυτης.
στομα δικαιου μελετησει σοφιαν, και ἡ γλωσσα αυτου λαλησει κρισιν.
ὁ νομος του θεου αυτου εν καρδια αυτου, και ουχ ὑποσκελισθησεται τα διαβηματα αυτου.
κατανοει ὁ ἁμαρτωλος τον δικαιον, και ζητει του θανατωσαι αυτον.
ὁ δε κυριος ου μη εγκαταλιπη αυτον εις τας χειρας αυτου, ουδε μη καταδικασαι αυτον, ὁταν κρινηται αυτω.
ὑπομεινον τον κυριον, και φυλαξον την ὁδον αυτου, και ὑψωσει σε του κατακληρονομησαι την γην· εν τω εξολοθρευεσθαι ἁμαρτωλους, οψει.
ειδον τον ασεβη ὑπερυψουμενον, και επαιρομενον ὡς τας κεδρους του λιβανου·
και παρηλθον, και ιδου ουκ ην, και εζητησα αυτον, και ουχ εὑρεθη ὁ τοπος αυτου.
φυλασσε ακακιαν και ιδε ευθυτητα, ὁτι εστιν εγκαταλειμμα ανθρωπω ειρηνικω.
οἱ δε παρανομοι εξολοθρευθησονται επιτοαυτο, τα εγκαταλειμματα των ασεβων εξολοθρευθησονται·
σωτηρια δε των δικαιων παρα κυριου, και ὑπερασπιστης αυτων εστιν εν καιρω θλιψεως.
και βοηθησει αυτοις κυριος, και ῥυσεται αυτους, και εξελειται αυτους εξ ἁμαρτωλων, και σωσει αυτους; ὁτι ηλπισαν επʼ αυτον.
37
φαλμος τω δαυιδ εις αναμνησιν περι σαββατου.
κυριε, μη τω θυμω σου ελεγξης με, μηδε τη οργη σου παιδευσης με.
ὁτι τα βελη σου ενεπαγησαν μοι, και επεστηριξας επʼ εμε την χειρα σου.
ουκ εστιν ιασις εν τη σαρκι μου απο προσωπου της οργης σου, ουκ εστιν ειρηνη τοις οστεοις μου απο προσωπου των ἁμαρτιων μου.
ὁτι αἱ ανομιαι μου ὑπερηραν την κεφαλην μου, ὡσει φορτιον βαρυ εβαρυνθησαν επʼ εμε.
προσωζεσαν και εσαπησαν οἱ μωλωπες μου, απο προσωπου της αφροσυνης μου.
εταλαιπωρησα και κατεκαμφθην ἑως τελους, ὁλην την ἡμεραν σκυθρωπαζων επορευομην.
ὁτι ἡ ψυχη μου επλησθη εμπαιγμων, και ουκ εστιν ιασις εν τη σαρκι μου.
εκακωθην και εταπεινωθην ἑως σφοδρα, ωρυομην απο στεναγμου της καρδιας μου.
και εναντιον σου πασα ἡ επιθυμια μου, και ὁ στεναγμος μου ουκ απεκρυβη απο σου.
ἡ καρδια μου εταραχθη, εγκατελιπε με ἡ ισχυς μου, και το φως των οφθαλμων μου ουκ εστι μετʼ εμου.
οἱ φιλοι μου και οἱ πλησιον μου εξ εναντιας μου ηγγισαν και εστησαν, και οἱ εγγιστα μου μακροθεν εστησαν,
και εξεβιαζοντο οἱ ζητουντες την ψυχην μου· και οἱ ζητουντες τα κακα μοι ελαλησαν ματαιοτητας, και δολιοτητας ὁλην την ἡμεραν εμελετησαν.
εγω δε ὡσει κωφος ουκ ηκουον, και ὡσει αλαλος ουκ ανοιγων το στομα αυτου·
και εγενομην ὡσει ανθρωπος ουκ ακουων, και ουκ εχων εν τω στοματι αυτου ελεγμους.
ὁτι επι σοι κυριε ηλπισα, συ εισακουση κυριε ὁ θεος μου.
ὁτι ειπα, μη ποτε επιχαρωσι μοι οἱ εχθροι μου, και εν τω σαλευθηναι ποδας μου, επʼ εμε εμεγαλορῥημονησαν.
ὁτι εγω εις μαστιγας ἑτοιμος, και ἡ αλγηδων μου ενωπιον μου διαπαντος.
ὁτι την ανομιαν μου αναγγελω, και μεριμνησω ὑπερ της ἁμαρτιας μου.
οἱ δε εχθροι μου ζωσι, και κεκραταιωνται ὑπερ εμε, και επληθυνθησαν οἱ μισουντες με αδικως.
οἱ ανταποδιδοντες κακα αντι αγαθων, ενδιεβαλλον με, επει κατεδιωκον δικαιοσυνην.
μη εγκαταλιπης με κυριε ὁ θεος μου, μη αποστης απʼ εμου.
προσχες εις την βοηθειαν μου κυριε της σωτηριας μου.
38
εις το τελος, τω ιδιθουν ωδη τω δαυιδ.
ειπα, φυλαξω τας ὁδους μου, του μη ἁμαρτανειν εν γλωσση μου· εθεμην τω στοματι μου φυλακην, εν τω συστηναι τον ἁμαρτωλον εναντιον μου.
εκωφωθην και εταπεινωθην και εσιγησα εξ αγαθων, και το αλγημα μου ανεκαινισθη.
εθερμανθη ἡ καρδια μου εντος μου, και εν τη μελετη μου εκκαυθησεται πυρ· ελαλησα εν γλωσση μου,
γνωρισον μοι κυριε το περας μου, και τον αριθμον των ἡμερων μου τις εστιν, ἱνα γνω τι ὑστερω εγω.
ιδου παλαιας εθου τας ἡμερας μου, και ὑποστασις μου ὡσει ουθεν ενωπιον σου· πλην τα συμπαντα ματαιοτης, πας ανθρωπος ζων· διαψαλμα.
μεντοιγε εν εικονι διαπορευεται ανθρωπος, πλην ματην ταρασσεται· θησαυριζει, και ου γινωσκει τινι συναξει αυτα.
και νυν τις ἡ ὑπομονη μου; ουχι ὁ κυριος; και ἡ ὑποστασις μου παρα σοι εστι· διαψαλμα.
απο πασων των ανομιων μου ῥυσαι με, ονειδος αφρονι εδωκας με.
εκωφωθην και ουκ ηνοιξα το στομα μου, ὁτι συ ει ὁ ποιησας με.
αποστησον απʼ εμου τας μαστιγας σου· απο της ισχυος της χειρος σου εγω εξελιπον.
εν ελεγμοις ὑπερ ανομιας επαιδευσας ανθρωπον· και εξετηξας ὡς αραχνην την ψυχην αυτου, πλην ματην ταρασσεται πας ανθρωπος· διαψαλμα.
εισακουσον της προσευχης μου κυριε και της δεησεως μου· ενωτισαι των δακρυων μου· μη παρασιωπησης, ὁτι παροικος εγω ειμι εν τη γη και παρεπιδημος, καθως παντες οἱ πατερες μου.
ανες μοι ἱνα αναψυξω προ του με απελθειν, και ουκετι μη ὑπαρξω.
39
εις το τελος, τω δαυιδ ψαλμος.
ὑπομενων ὑπεμεινα τον κυριον, και προσεσχε μοι, και εισηκουσε της δεησεως μου.
και ανηγαγε με εκ λακκου ταλαιπωριας, και απο πηλου ιλυος· και εστησεν επι πετραν τους ποδας μου, και κατευθυνε τα διαβηματα μου.
και ενεβαλεν εις το στομα μου ασμα καινον, ὑμνον τω θεω ἡμων· οψονται πολλοι και φοβηθησονται, και ελπιουσιν επι κυριον.
μακαριος ανηρ, οὑ εστι το ονομα κυριου ελπις αυτου, και ουκ επεβλεψεν εις ματαιοτητας και μανιας ψευδεις.
πολλα εποιησας συ κυριε ὁ θεος μου τα θαυμασια σου, και τοις διαλογισμοις σου ουκ εστι τις ὁμοιωθησεται σοι· απηγγειλα και ελαλησα, επληθυνθησαν ὑπερ αριθμον.
θυσιαν και προσφοραν ουκ ηθελησας, σωμα δε κατηρτισω μοι· ὁλοκαυτωμα και περι ἁμαρτιας ουκ ητησας.
τοτε ειπον, ιδου ἡκω· εν κεφαλιδι βιβλιου γεγραπται περι εμου,
του ποιησαι το θελημα σου ὁ θεος μου ηβουληθην, και τον νομον σου εν μεσω της καρδιας μου.
ευηγγελισαμην δικαιοσυνην εν εκκλησια μεγαλη, ιδου τα χειλη μου ου μη κωλυσω. κυριε, συ εγνως
την δικαιοσυνην μου, ουκ εκρυψα εν τη καρδια μου την αληθειαν σου, και το σωτηριον σου ειπα· ουκ εκρυψα το ελεος σου και την αληθειαν σου απο συναγωγης πολλης.
συ δε κυριε μη μακρυνης τους οικτιρμους σου απʼ εμου, το ελεος σου και ἡ αληθεια σου διαπαντος αντελαβοντο μου.
ὁτι περιεσχον με κακα, ὡν ουκ εστιν αριθμος, κατελαβον με αἱ ανομιαι μου, και ουκ ηδυνασθην του βλεπειν· επληθυνθησαν ὑπερ τας τριχας της κεφαλης μου, και ἡ καρδια μου εγκατελιπε με.
ευδοκησον κυριε του ῥυσασθαι με, κυριε εις το βοηθησαι μοι προσχες.
καταισχυνθειησαν και εντραπειησαν ἁμα οἱ ζητουντες την ψυχην μου, του εξαραι αυτην· αποστραφειησαν εις τα οπισω, και εντραπειησαν οἱ θελοντες μοι κακα.
κομισασθωσαν παραχρημα αισχυνην αυτων, οἱ λεγοντες μοι, ευγε, ευγε.
αγαλλιασαιντο και ευφρανθειησαν επι σοι παντες οἱ ζητουντες σε κυριε· και ειπατωσαν διαπαντος, μεγαλυνθητω ὁ κυριος, οἱ αγαπωντες το σωτηριον σου.
εγω δε πτωχος και πενης ειμι, κυριος φροντιει μου· βοηθος μου και ὑπερασπιστης μου ει συ ὁ θεος μου, μη χρονισης.
40
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
μακαριος ὁ συνιων επι πτωχον και πενητα, εν ἡμερα πονηρα ῥυσεται αυτον ὁ κυριος.
κυριος φυλαξαι αυτον και ζησαι αυτον, και μακαρισαι αυτον εν τη γη, και μη παραδοι αυτον εις χειρας εχθρου αυτου.
κυριος βοηθησαι αυτω επι κλινης οδυνης αυτου, ὁλην την κοιτην αυτου εστρεψας εν τη αρῥωστια αυτου.
εγω ειπα, κυριε ελεησον με, ιασαι την ψυχην μου, ὁτι ἡμαρτον σοι.
οἱ εχθροι μου ειπαν κακα μοι, ποτε αποθανειται και απολειται το ονομα αυτου;
και ει εισεπορευετο του ιδειν, ματην ελαλει ἡ καρδια αυτου, συνηγαγεν ανομιαν ἑαυτω, εξεπορευετο εξω, και ελαλει
επι το αυτο. κατʼ εμου εψιθυριζον παντες οἱ εχθροι μου, κατʼ εμου ελογιζοντο κακα μοι.
λογον παρανομον κατεθεντο κατʼ εμου, μη ὁ κοιμωμενος ουχι προσθησει του αναστηναι;
και γαρ ὁ ανθρωπος της ειρηνης μου εφʼ ὁν ηλπισα, ὁ εσθιων αρτους μου εμεγαλυνεν επʼ εμε πτερνισμον.
συ δε κυριε ελεησον με, και αναστησον με, και ανταποδωσω αυτοις.
εν τουτω εγνων, ὁτι τεθεληκας με ὁτι ου μη επιχαρη ὁ εχθρος μου επʼ εμε.
εμου δε δια την ακακιαν αντελαβου, και εβεβαιωσας με ενωπιον σου εις τον αιωνα.
ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ απο του αιωνος και εις τον αιωνα· γενοιτο, γενοιτο.
41
εις το τελος, εις συνεσιν τοις υἱοις κορε.
ὁν τροπον επιποθει ἡ ελαφος επι τας πηγας των ὑδατων, οὑτως επιποθει ἡ ψυχη μου προς σε ὁ θεος.
εδιψησεν ἡ ψυχη μου προς τον θεον τον ζωντα· ποτε ἡξω και οφθησομαι τω προσωπω του θεου;
εγενηθη τα δακρυα μου εμοι αρτος ἡμερας και νυκτος, εν τω λεγεσθαι μοι καθʼ ἑκαστην ἡμεραν, που εστιν ὁ θεος σου;
ταυτα εμνησθην, και εξεχεα επʼ εμε την ψυχην μου, ὁτι διελευσομαι εν τοπω σκηνης θαυμαστης ἑως του οικου του θεου· εν φωνη αγαλλιασεως και εξομολογησεως ηχου ἑορταζοντων.
ἱνατι περιλυπος ει ἡ ψυχη μου, και ἱνατι συνταρασσεις με; ελπισον επι τον θεον, ὁτι εξομολογησομαι αυτω, σωτηριον του προσωπου μου,
ὁ θεος μου· προς εμαυτον ἡ ψυχη μου εταραχθη, δια τουτο μνησθησομαι σου εκ γης ιορδανου, και ερμωνιειμ απο ορους μικρου.
αβυσσος αβυσσον επικαλειται εις φωνην των καταρῥακτων σου· παντες οἱ μετεωρισμοι σου, και τα κυματα σου επʼ εμε διηλθον.
ἡμερας εντελειται κυριος το ελεος αυτου, και νυκτος δηλωσει· παρʼ εμοι προσευχη τω θεω της ζωης μου,
ερω τω θεω, αντιληπτωρ μου ει, διατι μου επελαθου; ἱνατι σκυθρωπαζων πορευομαι εν τω εκθλιβειν τον εχθρον μου;
εν τω καταθλασθαι τα οστα μου, ωνειδισαν με οἱ θλιβοντες με· εν τω λεγειν αυτους μοι καθʼ ἑκαστην ἡμεραν, που εστιν ὁ θεος σου;
ἱνατι περιλυπος ει ἡ ψυχη μου, και ἱνατι συνταρασσεις με; ελπισον επι τον θεον, ὁτι εξομολογησομαι αυτω, ἡ σωτηρια του προσωπου μου, και ὁ θεος μου.
42
ψαλμος τω δαυιδ.
ὁτι συ ει ὁ θεος κραταιωμα μου, ἱνατι απωσω με; και ἱνατι σκυθρωπαζων πορευομαι εν τω εκθλιβειν τον εχθρον μου;
εξαποστειλον το φως σου και την αληθειαν σου, αυτα με ὡδηγησαν και ηγαγον με εις ορος ἁγιον σου, και εις τα σκηνωματα σου.
και εισελευσομαι προς το θυσιαστηριον του θεου, προς τον θεον τον ευφραινοντα την νεοτητα μου, εξομολογησομαι σοι εν κιθαρα ὁ θεος ὁ θεος μου.
ἱνατι περιλυπος ει ἡ ψυχη μου, και ἱνατι συνταρασσεις με; ελπισον επι τον θεον, ὁτι εξομολογησομαι αυτω, σωτηριον του προσωπου μου, ὁ θεος μου.
43
εις το τελος, τοις υἱοις κορε εις συνεσιν ψαλμος.
ὁ θεος εν τοις ωσιν ἡμων ηκουσαμεν, οἱ πατερες ἡμων ανηγγειλαν ἡμιν, εργον ὁ ειργασω εν ταις ἡμεραις αυτων, εν ἡμεραις αρχαιαις.
ἡ χειρ σου εθνη εξωλοθρευσε, και κατεφυτευσας αυτους, εκακωσας λαους και εξεβαλες αυτους.
ου γαρ εν τη ῥομφαια αυτων εκληρονομησαν γην, και ὁ βραχιων αυτων ουκ εσωσεν αυτους, αλλα ἡ δεξια σου και ὁ βραχιων σου, και ὁ φωτισμος του προσωπου σου, ὁτι ευδοκησας εν αυτοις.
συ ει αυτος ὁ βασιλευς μου και ὁ θεος μου, ὁ εντελλομενος τας σωτηριας ιακωβ.
εν σοι τους εχθρους ἡμων κερατιουμεν, και εν τω ονοματι σου εξουθενωσομεν τους επανισταμενους ἡμιν.
ου γαρ επι τω τοξω μου ελπιω, και ἡ ῥομφαια μου ου σωσει με.
εσωσας γαρ ἡμας εκ των θλιβοντων ἡμας, και τους μισουντας ἡμας κατησχυνας.
εν τω θεω επαινεθησομεθα ὁλην την ἡμεραν, και εν τω ονοματι σου εξομολογησομεθα εις τον αιωνα. διαψαλμα.
νυνι δε απωσω και κατησχυνας ἡμας, και ουκ εξελευση εν ταις δυναμεσιν ἡμων.
απεστρεψας ἡμας εις τα οπισω παρα τους εχθρους ἡμων, και οἱ μισουντες ἡμας διηρπαζον ἑαυτοις.
εδωκας ἡμας ὡς προβατα βρωσεως, και εν τοις εθνεσι διεσπειρας ἡμας·
απεδου τον λαον σου ανευ τιμης, και ουκ ην πληθος εν τοις αλαλαγμασιν αυτων.
εθου ἡμας ονειδος τοις γειτοσιν ἡμων, μυκτηρισμον και καταγελωτα τοις κυκλω ἡμων.
εθου ἡμας εις παραβολην εν τοις εθνεσι, κινησιν κεφαλης εν τοις λαοις.
ὁλην την ἡμεραν ἡ εντροπη μου κατεναντιον μου εστι, και ἡ αισχυνη του προσωπου μου εκαλυψε με,
απο φωνης ονειδιζοντος και παραλαλουντος, απο προσωπου εχθρου και εκδιωκοντος.
ταυτα παντα ηλθεν εφʼ ἡμας, και ουκ επελαθομεθα σου, και ουκ ηδικησαμεν εν διαθηκη σου.
και ουκ απεστη εις τα οπισω ἡ καρδια ἡμων, και εξεκλινας τας τριβους ἡμων απο της ὁδου σου.
ὁτι εταπεινωσας ἡμας εν τοπω κακωσεως, και επεκαλυψεν ἡμας σκια θανατου.
ει επελαθομεθα του ονοματος του θεου ἡμων, και ει διεπετασαμεν χειρας ἡμων προς θεον αλλοτριον,
ουχι ὁ θεος εκζητησει ταυτα; αυτος γαρ γινωσκει τα κρυφια της καρδιας.
ὁτι ἑνεκα σου θανατουμεθα ὁλην την ἡμεραν, ελογισθημεν ὡς προβατα σφαγης.
εξεγερθητι, ἱνατι ὑπνοις κυριε; αναστηθι, και μη απωση εις τελος.
ἱνατι το προσωπον σου αποστρεφεις; επιλανθανη της πτωχειας ἡμων και της θλιψεως ἡμων;
ὁτι εταπεινωθη εις χουν ἡ ψυχη ἡμων, εκολληθη εις γην ἡ γαστηρ ἡμων.
αναστα κυριε, βοηθησον ἡμιν, και λυτρωσαι ἡμας ἑνεκεν του ονοματος σου.
44
εις το τελος, ὑπερ των αλλοιωθησομενων τοις υἱοις κορε εις συνεσιν, ωδη ὑπερ του αγαπητου.
εξηρευξατο ἡ καρδια μου λογον αγαθον, λεγω εγω τα εργα μου τω βασιλει· ἡ γλωσσα μου καλαμος γραμματεως οξυγραφου.
ὡραιος καλλει παρα τους υἱους των ανθρωπων, εξεχυθη χαρις εν χειλεσι σου, δια τουτο ευλογησε σε ὁ θεος εις τον αιωνα.
περιζωσαι την ῥομφαιαν σου επι τον μηρον σου δυνατε· τη ὡραιοτητι σου, και τω καλλει σου,
και εντεινον, και κατευοδου, και βασιλευε· ἑνεκεν αληθειας και πραυτητος και δικαιοσυνης, και ὁδηγησει σε θαυμαστως ἡ δεξια σου.
τα βελη σου ηκονημενα δυνατε, λαοι ὑποκατω σου πεσουνται, εν καρδια των εχθρων του βασιλεως.
ὁ θρονος σου ὁ θεος εις αιωνα αιωνος, ῥαβδος ευθυτητος ἡ ῥαβδος της βασιλειας σου.
ηγαπησας δικαιοσυνην, και εμισησας ανομιαν, δια τουτο εχρισε σε ὁ θεος ὁ θεος σου ελαιον αγαλλιασεως παρα τους μετοχους σου.
σμυρνα και στακτη και κασια απο των ἱματιων σου, απο βαρεων ελεφαντινων, εξ ὡν ηυφραναν σε
θυγατερες βασιλεων εν τη τιμη σου· παρεστη ἡ βασιλισσα εκ δεξιων σου, εν ἱματισμω διαχρυσω περιβεβλημενη, πεποικιλμενη.
ακουσον θυγατερ και ιδε και κλινον το ους σου, και επιλαθου του λαου σου, και του οικου του πατρος σου.
ὁτι επεθυμησεν ὁ βασιλευς του καλλους σου, ὁτι αυτος εστιν ὁ κυριος σου.
και προσκυνησουσιν αυτω θυγατερες τυρου εν δωροις, το προσωπον σου λιτανευσουσιν οἱ πλουσιοι του λαου της γης.
πασα ἡ δοξα αυτης θυγατρος του βασιλεως εσεβων, εν κροσσωτοις χρυσοις περιβεβλημενη, πεποικιλμενη·
απενεχθησονται τω βασιλει παρθενοι οπισω αυτης, αἱ πλησιον αυτης απενεχθησονται σοι.
απενεχθησονται εν ευφροσυνη και αγαλλιασει, αχθησονται εις ναον βασιλεως.
αντι των πατερων σου εγενηθησαν σοι υἱοι, καταστησεις αυτους αρχοντας επι πασαν την γην.
μνησθησονται του ονοματος σου εν παση γενεα και γενεα, δια τουτο λαοι εξομολογησονται σοι εις τον αιωνα, και εις τον αιωνα του αιωνος·
45
εις το τελος, ὑπερ των υἱων κορε, ὑπερ των κρυφιων ψαλμος.
ὁ θεος ἡμων καταφυγη και δυναμις, βοηθος εν θλιψεσι ταις εὑρουσαις ἡμας σφοδρα.
δια τουτο ου φοβηθησομεθα εν τω ταρασσεσθαι την γην, και μετατιθεσθαι ορη εν καρδιαις θαλασσων.
ηχησαν και εταραχθησαν τα ὑδατα αυτων, εταραχθησαν τα ορη εν τη κραταιοτητι αυτου. διαψαλμα.
του ποταμου τα ὁρμηματα ευφραινουσι την πολιν του θεου, ἡγιασε το σκηνωμα αυτου ὁ ὑψιστος.
ὁ θεος εν μεσω αυτης ου σαλευθησεται, βοηθησει αυτη ὁ θεος τω προσωπω.
εταραχθησαν εθνη, εκλιναν βασιλειαι, εδωκε φωνην αυτου, εσαλευθη ἡ γη.
κυριος των δυναμεων μεθʼ ἡμων, αντιληπτωρ ἡμων ὁ θεος ιακωβ. διαψαλμα.
δευτε και ιδετε τα εργα του κυριου, ἁ εθετο τερατα επι της γης·
ανταναιρων πολεμους μεχρι των περατων της γης, τοξον συντριψει, και συγκλασει ὁπλον, και θυρεους κατακαυσει εν πυρι.
σχολασατε και γνωτε, ὁτι εγω ειμι ὁ θεος, ὑψωθησομαι εν τοις εθνεσιν, ὑψωθησομαι εν τη γη·
κυριος των δυναμεων μεθʼ ἡμων, αντιληπτωρ ἡμων ὁ θεος ιακωβ.
46
εις το τελος, ὑπερ των υἱων κορε ψαλμος.
παντα τα εθνη κροτησατε χειρας, αλαλαξατε τω θεω εν φωνη αγαλλιασεως.
ὁτι κυριος ὑψιστος, φοβερος, βασιλευς μεγας επι πασαν την γην.
ὑπεταξε λαους ἡμιν, και εθνη ὑπο τους ποδας ἡμων·
εξελεξατο ἡμιν την κληρονομιαν αυτου, την καλλονην ιακωβ, ἡν ηγαπησε· διαψαλμα.
ανεβη ὁ θεος εν αλαλαγμω, κυριος εν φωνη σαλπιγγος.
ψαλατε τω θεω ἡμων, ψαλατε· ψαλατε τω βασιλει ἡμων, ψαλατε.
ὁτι βασιλευς πασης της γης ὁ θεος, ψαλατε συνετως.
εβασιλευσεν ὁ θεος επι τα εθνη, ὁ θεος καθηται επι θρονου ἁγιου αυτου.
αρχοντες λαων συνηχθησαν μετα του θεου αβρααμ, ὁτι του θεου οἱ κραταιοι της γης σφοδρα επηρθησαν.
47
ψαλμος ωδης τοις υἱοις κορε δευτερα σαββατου.
μεγας κυριος, και αινετος σφοδρα εν πολει του θεου ἡμων, εν ορει ἁγιω αυτου.
ευριζων, αγαλλιαματι πασης της γης, ορη σιων τα πλευρα του βορῥα, ἡ πολις του βασιλεως του μεγαλου.
ὁ θεος εν ταις βαρεσιν αυτης γινωσκεται, ὁταν αντιλαμβανηται αυτης.
ὁτι ιδου οἱ βασιλεις της γης συνηχθησαν, ηλθοσαν επι το αυτο.
αυτοι ιδοντες οὑτως εθαυμασαν, εταραχθησαν, εσαλευθησαν,
τρομος επελαβετο αυτων· εκει ωδινες ὡς τικτουσης.
εν πνευματι βιαιω συντριψεις πλοια θαρσις.
καθαπερ ηκουσαμεν, οὑτως και ειδομεν, εν πολει κυριου των δυναμεων, εν πολει του θεου ἡμων, ὁ θεος εθεμελιωσεν αυτην εις τον αιωνα· διαψαλμα.
ὑπελαβομεν ὁ θεος το ελεος σου εν μεσω του λαου σου.
κατα το ονομα σου ὁ θεος, οὑτως και ἡ αινεσις σου επι τα περατα της γης, δικαιοσυνης πληρης ἡ δεξια σου.
ευφρανθητω το ορος σιων, αγαλλιασθωσαν αἱ θυγατερες της ιουδαιας ἑνεκα των κριματων σου κυριε.
κυκλωσατε σιων, και περιλαβετε αυτην, διηγησασθε εν τοις πυργοις αυτης.
θεσθε τας καρδιας ὑμων εις την δυναμιν αυτης, και καταδιελεσθε τας βαρεις αυτης, ὁπως αν διηγησησθε εις γενεαν ἑτεραν.
ὁτι οὑτος εστιν ὁ θεος ἡμων εις τον αιωνα και εις τον αιωνα του αιωνος, αυτος ποιμανει ἡμας εις τους αιωνας.
48
εις το τελος, τοις υἱοις κορε ψαλμος.
ακουσατε ταυτα παντα τα εθνη, ενωτισασθε παντες οἱ κατοικουντες την οικουμενην,
οἱ τε γηγενεις και οἱ υἱοι των ανθρωπων, επιτοαυτο πλουσιος και πενης.
το στομα μου λαλησει σοφιαν, και ἡ μελετη της καρδιας μου συνεσιν.
κλινω εις παραβολην το ους μου, ανοιξω εν ψαλτηριω το προβλημα μου.
ἱνατι φοβουμαι εν ἡμερα πονηρα; ἡ ανομια της πτερνης μου κυκλωσει με.
οἱ πεποιθοτες επι τη δυναμει αυτων, και επι τω πληθει του πλουτου αυτων καυχωμενοι.
αδελφος ου λυτρουται, λυτρωσεται ανθρωπος; ου δωσει τω θεω εξιλασμα ἑαυτου,
και την τιμην της λυτρωσεως της ψυχης αυτου· και εκοπιασεν εις τον αιωνα,
και ζησεται εις τελος· ὁτι ουκ οψεται καταφθοραν,
ὁταν ιδη σοφους αποθνησκοντας, επιτοαυτο αφρων και ανους απολουνται, και καταλειψουσιν αλλοτριοις τον πλουτον αυτων.
και οἱ ταφοι αυτων οικιαι αυτων εις τον αιωνα, σκηνωματα αυτων εις γενεαν και γενεαν, επεκαλεσαντο τα ονοματα αυτων επι των γαιων αυτων.
και ανθρωπος εν τιμη ων, ου συνηκε, παρασυνεβληθη τοις κτηνεσι τοις ανοητοις, και ὡμοιωθη αυτοις.
αὑτη ἡ ὁδος αυτων σκανδαλον αυτοις, και μετα ταυτα εν τω στοματι αυτων ευλογησουσι· διαψαλμα.
ὡς προβατα εν ἁδη εθεντο, θανατος ποιμανει αυτους· και κατακυριευσουσιν αυτων οἱ ευθεις τοπρωι, και ἡ βοηθεια αυτων παλαιωθησεται εν τω ἁδη εκ της δοξης αυτων.
πλην ὁ θεος λυτρωσεται την ψυχην μου εκ χειρος ἁδου, ὁταν λαμβανη με· διαψαλμα.
μη φοβου ὁταν πλουτηση ανθρωπος, και ὁταν πληθυνθη ἡ δοξα του οικου αυτου.
ὁτι ουκ εν τω αποθνησκειν αυτον ληψεται τα παντα, ουδε συγκαταβησεται αυτω ἡ δοξα αυτου.
ὁτι ἡ ψυχη αυτου εν τη ζωη αυτου ευλογηθησεται, εξομολογησεται σοι ὁταν αγαθυνης αυτω.
εισελευσεται ἑως γενεας πατερων αυτου, ἑως αιωνος ουκ οψεται φως.
ανθρωπος εν τιμη ων, ου συνηκε, παρασυνεβληθη τοις κτηνεσι τοις ανοητοις, και ὡμοιωθη αυτοις.
49
ψαλμος τω ασαφ.
εκ σιων ἡ ευπρεπεια της ὡραιοτητος αυτου.
ὁ θεος εμφανως ἡξει, ὁ θεος ἡμων, και ου παρασιωπησεται· πυρ εναντιον αυτου καυθησεται, και κυκλω αυτου καταιγις σφοδρα.
προσκαλεσεται τον ουρανον ανω, και την γην διακριναι τον λαον αυτου.
συναγαγετε αυτω τους ὁσιους αυτου, τους διατιθεμενους την διαθηκην αυτου επι θυσιαις.
και αναγγελουσιν οἱ ουρανοι την δικαιοσυνην αυτου, ὁτι θεος κριτης εστι· διαψαλμα.
ακουσον λαος μου και λαλησω σοι, ισραηλ, και διαμαρτυρομαι σοι· ὁ θεος ὁ θεος σου ειμι εγω.
ουκ επι ταις θυσιαις σου ελεγξω σε, τα δε ὁλοκαυτωματα σου ενωπιον μου εστι διαπαντος.
ου δεξομαι εκ του οικου σου μοσχους, ουδε εκ των ποιμνιων σου χιυαρους·
ὁτι εμα εστι παντα τα θηρια του δρυμου, κτηνη εν τοις ορεσι, και βοες.
εγνωκα παντα τα πετεινα του ουρανου, και ὡραιοτης αγρου μετʼ εμου εστιν.
εαν πεινασω, ου μη σοι ειπω, εμη γαρ εστιν ἡ οικουμενη και το πληρωμα αυτης.
μη φαγομαι κρεα ταυρων, η αἱμα τραγων πιομαι;
θυσον τω θεω θυσιαν αινεσεως, και αποδος τω ὑψιστω τας ευχας σου.
και επικαλεσαι με εν ἡμερα θλιψεως, και εξελουμαι σε, και δοξασεις με. διαψαλμα.
τω δε ἁμαρτωλω ειπεν ὁ θεος, ἱνατι συ διηγη τα δικαιωματα μου, και αναλαμβανεις την διαθηκην μου δια στοματος σου;
συ δε εμισησας παιδειαν, και εξεβαλες τους λογους μου εις τα οπισω.
ει εθεωρεις κλεπτην, συνετρεχες αυτω, και μετα μοιχων την μεριδα σου ετιθεις.
το στομα σου επλεονασε κακιαν, και ἡ γλωσσα σου περιεπλεκε δολιοτητα.
καθημενος κατα του αδελφου σου κατελαλεις, και κατα του υἱου της μητρος σου ετιθεις σκανδαλον.
ταυτα εποιησας, και εσιγησα, ὑπελαβες ανομιαν ὁτι εσομαι σοι ὁμοιος· ελεγξω σε, και παραστησω κατα προσωπον σου.
συνετε δη ταυτα οἱ επιλανθανομενοι του θεου, μηποτε ἁρπαση, και μη η ὁ ῥυομενος.
θυσια αινεσεως δοξασει με, και εκει ὁδος ἡ δειξω αυτω το σωτηριον θεου.
50
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ,
εν τω ελθειν προς αυτον ναθαν τον προφητην, ἡνικα εισηλθε προς βηρσαβεε.
ελεησον με ὁ θεος κατα το μεγα ελεος σου, και κατα το πληθος των οικτιρμων σου εξαλειψον το ανομημα μου.
επιπλειον πλυνον με απο της ανομιας μου, και απο της ἁμαρτιας μου καθαρισον με.
ὁτι την ανομιαν μου εγω γινωσκω, και ἡ ἁμαρτια μου ενωπιον μου εστι διαπαντος·
σοι μονω ἡμαρτον, και το πονηρον ενωπιον σου εποιησα· ὁπως αν δικαιωθης εν τοις λογοις σου, και νικησης εν τω κρινεσθαι σε.
ιδου γαρ εν ανομιαις συνεληφθην, και εν ἁμαρτιαις εκισσησε με ἡ μητηρ μου.
ιδου γαρ αληθειαν ηγαπησας, τα αδηλα και τα κρυφια της σοφιας σου εδηλωσας μοι.
ῥαντιεις με ὑσσωπω και καθαρισθησομαι, πλυνεις με και ὑπερ χιονα λευκανθησομαι.
ακουτιεις με αγαλλιασιν και ευφροσυνην, αγαλλιασονται οστα τεταπεινωμενα.
αποστρεψον το προσωπον σου απο των ἁμαρτιων μου, και πασας τας ανομιας μου εξαλειψον.
καρδιαν καθαραν κτισον εν εμοι ὁ θεος, και πνευμα ευθες εγκαινισον εν τοις εγκατοις μου.
μη απορῥιψης με απο του προσωπου σου, και το πνευμα το ἁγιον σου μη αντανελης απʼ εμου.
αποδος μοι την αγαλλιασιν του σωτηριου σου, πνευματι ἡγεμονικω στηριξον με.
διδαξω ανομους τας ὁδους σου, και ασεβεις επι σε επιστρεψουσι.
ῥυσαι με εξ αἱματων ὁ θεος, ὁ θεος της σωτηριας μου, αγαλλιασεται ἡ γλωσσα μου την δικαιοσυνην σου.
κυριε, τα χειλη μου ανοιξεις, και το στομα μου αναγγελει την αινεσιν σου.
ὁτι ει ηθελησας θυσιαν, εδωκα αν· ὁλοκαυτωματα ουκ ευδοκησεις.
θυσια τω θεω πνευμα συντετριμμενον, καρδιαν συντετριμμενην και τεταπεινωμενην ὁ θεος ουκ εξουδενωσει.
αγαθυνον, κυριε, εν τη ευδοκια σου την σιων, και οικοδομηθητω τα τειχη ἱερουσαλημ.
τοτε ευδοκησεις θυσιαν δικαιοσυνης, αναφοραν, και ὁλοκαυτωματα· τοτε ανοισουσιν επι το θυσιαστηριον σου μοσχους.
51
εις το τελος συνεσεως τω δαυιδ,
εν τω ελθειν δωηκ τον ιδουμαιον, και αναγγειλαι τω σαουλ, και ειπειν αυτω, ηλθε δαυιδ εις τον οικον αβιμελεχ.
τι εγκαυχα εν κακια ὁ δυνατος ανομιαν; ὁλην την ἡμεραν
αδικιαν ελογισατο ἡ γλωσσα σου· ὡσει ξυρον ηκονημενον εποιησας δολον.
ηγαπησας κακιαν ὑπερ αγαθωσυνην, αδικιαν ὑπερ το λαλησαι δικαιοσυνην· διαψαλμα.
ηγαπησας παντα τα ῥηματα καταποντισμου, γλωσσαν δολιαν.
δια τουτο ὁ θεος καθελοι σε εις τελος, εκτιλαι σε και μεταναστευσαι σε απο σκηνωματος, και το ῥιζωμα σου εκ γης ζωντων· διαψαλμα.
και οψονται δικαιοι και φοβηθησονται, και επʼ αυτον γελασονται, και ερουσιν,
ιδου ανθρωπος ὁς ουκ εθετο τον θεον βοηθον αυτου, αλλʼ επηλπισεν επι το πληθος του πλουτου αυτου, και ενεδυναμωθη επι τη ματαιοτητι αυτου.
εγω δε ὡσει ελαια κατακαρπος εν τω οικω του θεου, ηλπισα επι το ελεος του θεου εις τον αιωνα και εις τον αιωνα του αιωνος.
εξομολογησομαι σοι εις τον αιωνα, ὁτι εποιησας, και ὑπομενω το ονομα σου, ὁτι χρηστον εναντιον των ὁσιων σου.
52
εις το τελος, ὑπερ μαελεθ συνεσεως τω δαυιδ.
ειπεν αφρων εν καρδια αυτου, ουκ εστι θεος· διεφθειραν, και εβδελυχθησαν εν ανομιαις· ουκ εστι ποιων αγαθον.
ὁ θεος εκ του ουρανου διεκυψεν επι τους υἱους των ανθρωπων, του ιδειν ει εστι συνιων, η εκζητων τον θεον.
παντες εξεκλιναν, ἁμα ηχρειωθησαν, ουκ εστι ποιων αγαθον, ουκ εστιν ἑως ἑνος.
ουχι γνωσονται παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν, οἱ κατεσθιοντες τον λαον μου βρωσει αρτου; τον θεον ουκ επεκαλεσαντο.
εκει εφοβηθησαν φοβον, οὑ ουκ ην φοβος· ὁτι ὁ θεος διεσκορπισεν οστα ανθρωπαρεσκων, κατησχυνθησαν, ὁτι ὁ θεος εξουδενωσεν αυτους.
τις δωσει εκ σιων το σωτηριον του ισραηλ; εν τω αποστρεψαι κυριον την αιχμαλωσιαν του λαου αυτου, αγαλλιασεται ιακωβ, και ευφρανθησεται ισραηλ.
53
εις το τελος, εν ὑμνοις συνεσεως τω δαυιδ,
εν τω ελθειν τους ζειφαιους, και ειπειν τω σαουλ, ουκ ιδου δαυιδ κεκρυπται παρʼ ἡμιν;
ὁ θεος εν τω ονοματι σου σωσον με, και εν τη δυναμει σου κρινον με.
ὁ θεος εισακουσον της προσευχης μου, ενωτισαι τα ῥηματα του στοματος μου.
ὁτι αλλοτριοι επανεστησαν επʼ εμε, και κραταιοι εζητησαν την ψυχην μου, ου προεθεντο τον θεον ενωπιον αυτων· διαψαλμα.
ιδου γαρ ὁ θεος βοηθει μοι, και ὁ κυριος αντιληπτωρ της ψυχης μου.
αποστρεψει τα κακα τοις εχθροις μου, εν τη αληθεια σου εξολοθρευσον αυτους.
ἑκουσιως θυσω σοι, εξομολογησομαι τω ονοματι σου κυριε, ὁτι αγαθον.
ὁτι εκ πασης θλιψεως ερῥυσω με, και εν τοις εχθροις μου επειδεν ὁ οφθαλμος μου.
54
εις το τελος, εν ὑμνοις συνεσεως τω δαυιδ.
ενωτισαι ὁ θεος την προσευχην μου, και μη ὑπεριδης την δεησιν μου·
προσχες μοι, και εισακουσον μου· ελυπηθην εν τη αδολεσχια μου, και εταραχθην
απο φωνης εχθρου, και απο θλιψεως ἁμαρτωλου· ὁτι εξεκλιναν επʼ εμε ανομιαν, και εν οργη ενεκοτουν μοι.
ἡ καρδια μου εταραχθη εν εμοι, και δειλια θανατου επεπεσεν επʼ εμε.
φοβος και τρομος ηλθεν επʼ εμε και εκαλυψε με σκοτος.
και ειπα, τις δωσει μοι πτερυγας ὡσει περιστερας; και πετασθησομαι και καταπαυσω.
ιδου εμακρυνα φυγαδευων, και ηυλισθην εν τη ερημω· διαψαλμα.
προσεδεχομην τον σωζοντα με απο ολιγοψυχιας και καταιγιδος.
καταποντισον κυριε και καταδιελε τας γλωσσας αυτων, ὁτι ειδον ανομιαν και αντιλογιαν εν τη πολει.
ἡμερας και νυκτος κυκλωσει αυτην επι τα τειχη αυτης, ανομια και πονος εν μεσω αυτης
και αδικια, και ουκ εξελιπεν εκ των πλατειων αυτης τοκος και δολος.
ὁτι ει εχθρος ωνειδισε με, ὑπηνεγκα αν, και ει ὁ μισων επʼ εμε εμεγαλορῥημονησεν, εκρυβην αν απʼ αυτου.
συ δε ανθρωπε ισοψυχε, ἡγεμων μου και γνωστε μου,
ὁς επιτοαυτο εγλυκανας εδεσματα, εν τω οικω του θεου επορευθημεν εν ὁμονοια.
ελθετω θανατος επʼ αυτους, και καταβητωσαν εις ἁδου ζωντες· ὁτι πονηρια εν ταις παροικιαις αυτων εν μεσω αυτων.
εγω προς τον θεον εκεκραξα, και ὁ κυριος εισηκουσε μου.
ἑσπερας και πρωι και μεσημβριας διηγησομαι, και απαγγελω, και εισακουσεται της φωνης μου.
λυτρωσεται εν ειρηνη την ψυχην μου απο των εγγιζοντων μοι, ὁτι εν πολλοις ησαν συν εμοι.
εισακουσεται ὁ θεος και ταπεινωσει αυτους, ὁ ὑπαρχων προ των αιωνων· διαψαλμα·
ου γαρ εστιν αυτοις ανταλλαγμα, και ουκ εφοβηθησαν τον θεον. εξετεινε την χειρα αυτου εν τω αποδιδοναι· εβεβηλωσαν την διαθηκην αυτου.
διεμερισθησαν απο οργης του προσωπου αυτου, και ηγγισεν ἡ καρδια αυτου· ἡπαλυνθησαν οἱ λογοι αυτου ὑπερ ελαιον, και αυτοι εισι βολιδες.
επιρῥιψον επι κυριον την μεριμναν σου, και αυτος σε διαθρεψει, ου δωσει εις τον αιωνα σαλον τω δικαιω.
συ δε ὁ θεος καταξεις αυτους εις φρεαρ διαφθορας· ανδρες αἱματων και δολιοτητος ου μη ἡμισευσωσι τας ἡμερας αυτων· εγω δε ελπιω επι σε, κυριε.
55
εις το τελος, ὑπερ του λαου του απο των ἁγιων μεμακρυμμενου, τω δαυιδ εις στηλογραφιαν, ὁποτε εκρατησαν αυτον οἱ αλλοφυλοι εν γεθ.
ελεησον με ὁ θεος, ὁτι κατεπατησε με ανθρωπος, ὁλην την ἡμεραν πολεμων εθλιψε με.
κατεπατησαν με οἱ εχθροι μου ὁλην την ἡμεραν απο ὑψους ἡμερας, ὁτι πολλοι οἱ πολεμουντες με.
φοβηθησονται, εγω δε ελπιω επι σοι.
εν τω θεω επαινεσω τους λογους μου, ὁλην την ἡμεραν εν τω θεω ηλπισα, ου φοβηθησομαι τι ποιησει μοι σαρξ.
ὁλην την ἡμεραν τους λογους μου εβδελυσσοντο, κατʼ εμου παντες οἱ διαλογισμοι αυτων εις κακον.
παροικησουσι και κατακρυψουσιν αυτοι, την πτερναν μου φυλαξουσι· καθαπερ ὑπεμεινα τη ψυχη μου.
ὑπερ του μηθενος σωσεις αυτους εν οργη λαους καταξεις· ὁ θεος
την ζωην μου εξηγγειλα σοι, εθου τα δακρυα μου ενωπιον σου, ὡς και εν τη επαγγελια σου.
επιστρεψουσιν οἱ εχθροι μου εις τα οπισω, εν ἡ αν ἡμερα επικαλεσωμαι σε· ιδου εγνων ὁτι θεος μου ει συ.
επι τω θεω αινεσω ῥημα, επι τω κυριω αινεσω λογον.
επι τω θεω ηλπισα, ου φοβηθησομαι τι ποιησει μοι ανθρωπος.
εν εμοι ὁ θεος αἱ ευχαι, ἁς αποδωσω αινεσεως σου.
ὁτι ερῥυσω την ψυχην μου εκ θανατου, και τους ποδας μου εξ ολισθηματος, του ευαρεστησαι ενωπιον του θεου εν φωτι ζωντων.
56
εις το τελος, μη διαφθειρης, τω δαυιδ εις στηλογραφιαν, εν τω αυτον αποδιδρασκειν απο προσωπου σαουλ εις το σπηλαιον.
ελεησον με ὁ θεος, ελεησον με, ὁτι επι σοι πεποιθεν ἡ ψυχη μου, και εν τη σκια των πτερυγων σου ελπιω, ἑως οὑ παρελθη ἡ ανομια.
κεκραξομαι προς τον θεον τον ὑψιστον τον θεον τον ευεργετησαντα με· διαψαλμα.
εξαπεστειλεν εξ ουρανου και εσωσε με, εδωκεν εις ονειδος τους καταπατουντας με· εξαπεστειλεν ὁ θεος το ελεος αυτου και την αληθειαν αυτου,
και ερῥυσατο την ψυχην μου εκ μεσου σκυμνων· εκοιμηθην τεταραγμενος· υἱοι ανθρωπων, οἱ οδοντες αυτων, ὁπλον και βελη, και ἡ γλωσσα αυτων, μαχαιρα οξεια.
ὑψωθητι επι τους ουρανους ὁ θεος, και επι πασαν την γην ἡ δοξα σου.
παγιδας ἡτοιμασαν τοις ποσι μου, και κατεκαμψαν την ψυχην μου· ωρυξαν προ προσωπου μου βοθρον, και ενεπεσαν εις αυτον· διαψαλμα.
ἑτοιμη ἡ καρδια μου ὁ θεος, ἑτοιμη ἡ καρδια μου, ασομαι και ψαλω.
εξεγερθητι ἡ δοξα μου, εξεγερθητι ψαλτηριον και κιθαρα, εξεγερθησομαι ορθρου.
εξομολογησομαι σοι εν λαοις κυριε, ψαλω σοι εν εθνεσιν.
ὁτι εμεγαλυνθη ἑως των ουρανων το ελεος σου, και ἑως των νεφελων ἡ αληθεια σου.
ὑψωθητι επι τους ουρανους ὁ θεος, και επι πασαν την γην ἡ δοξα σου.
57
εις το τελος, μη διαφθειρης, τω δαυιδ εις στηλογραφιαν.
ει αληθως αρα δικαιοσυνην λαλειτε, ευθεια κρινετε οἱ υἱοι των ανθρωπων.
και γαρ εν καρδια ανομιας εργαζεσθε εν τη γη, αδικιαν αἱ χειρες ὑμων συμπλεκουσιν.
απηλλοτριωθησαν οἱ ἁμαρτωλοι απο μητρας, επλανηθησαν απο γαστρος, ελαλησαν ψευδη.
θυμος αυτοις κατα την ὁμοιωσιν του οφεως, ὡσει ασπιδος κωφης, και βυουσης τα ωτα αυτης,
ἡτις ουκ εισακουσεται φωνην επαδοντων, φαρμακου τε φαρμακευομενου παρα σοφου.
ὁ θεος συνετριψε τους οδοντας αυτων εν τω στοματι αυτων, τας μυλας των λεοντων συνεθλασεν ὁ κυριος.
εξουδενωθησονται ὡς ὑδωρ διαπορευομενον, εντενει το τοξον αυτου ἑως οὑ ασθενησουσιν.
ὡσει κηρος ὁ τακεις ανταναιρεθησονται, επεσε πυρ, και ουκ ειδον τον ἡλιον.
προ του συνιεναι τας ακανθας ὑμων την ῥαμνον, ὡσει ζωντας ὡσει εν οργη καταπιεται ὑμας.
ευφρανθησεται δικαιος, ὁταν ιδη εκδικησιν ασεβων, τας χειρας αυτου νιψεται εν τω αἱματι του ἁμαρτωλου.
και ερει ανθρωπος, ει αρα εστι καρπος τω δικαιω, αρα εστιν ὁ θεος κρινων αυτους εν τη γη.
58
εις το τελος, μη διαφθειρης, τω δαυιδ εις στηλογραφιαν, ὁποτε απεστειλε σαουλ, και εφυλαξε τον οικον αυτου του θανατωσαι αυτον.
εξελου με εκ των εχθρων μου ὁ θεος, και εκ των επανισταμενων επʼ εμε λυτρωσαι με.
ῥυσαι με εκ των εργαζομενων την ανομιαν, και εξ ανδρων αἱματων σωσον με.
ὁτι ιδου εθηρευσαν την ψυχην μου, επεθεντο επʼ εμε κραταιοι· ουτε ἡ ανομια μου, ουτε ἡ ἁμαρτια μου κυριε·
ανευ ανομιας εδραμον και κατευθυνα· εξεγερθητι εις συναντησιν μου, και ιδε.
και συ κυριε ὁ θεος των δυναμεων ὁ θεος του ισραηλ, προσχες του επισκεψασθαι παντα τα εθνη, μη οικτειρησης παντας τους εργαζομενους την ανομιαν· διαψαλμα.
επιστρεψουσιν εις ἑσπεραν, και λιμωξουσιν ὡς κυων, και κυκλωσουσιν πολιν.
ιδου αποφθεγξονται εν τω στοματι αυτων, και ῥομφαια εν τοις χειλεσιν αυτων, ὁτι τις ηκουσε;
και δυ κυριε εκγελαση αυτους, εξουδενωσεις ταντα τα εθνη.
το κρατος μου προς σε φυλαξω, ὁτι συ ὁ θεος αντιλημπτωρ μου ει.
ὁ θεος μου, το ελεος αυτου προφθασει με, ὁ θεος μου δειξει μοι εν τοις εχθροις μου.
μη αποκτεινης αυτους, μηποτε επιλαθωνται του νομου σου· διασκορπισον αυτους εν τη δυναμει σου, και καταγαγε αυτους ὁ ὑπερασπιστης μου κυριε.
ἁμαρτιαν στοματος αυτων, λογον χειλεων αυτων, και συλληφθητωσαν εν τη ὑπερηφανια αυτων· και εξ αρας και ψευδους διαγγελησονται
συντελειαι, εν οργη συντελειας, και ου μη ὑπαρξουσι· και γνωσονται ὁτι ὁ θεος του ιακωβ δεσποζει των περατων της γης· διαψαλμα.
επιστρεψουσιν εις ἑσπεραν, και λιμωξουσιν ὡς κυων, και κυκλωσουσι πολιν·
αυτοι διασκορπισθησονται του φαγειν, εαν δε μη χορτασθωσι, και γογγυσουσιν.
εγω δε ασομαι τη δυναμει σου, και αγαλλιασομαι τοπρωι το ελεος σου, ὁτι εγενηθης αντιληπτωρ μου και καταφυγη μου εν ἡμερα θλιψεως μου.
βοηθος μου, σοι ψαλω ὁ θεος μου, αντιλημπτωρ μου ει ὁ θεος μου, το ελεος μου.
59
εις το τελος, τοις αλλοιωθησομενοις ετι, εις στηλογραφιαν τω δαυιδ εις διδαχην,
ὁποτε ενεπυρισε την μεσοποταμιαν συριας, και την συριαν σοβαλ, και επεστρεψεν ιωαβ, και επαταξε την φαραγγα των ἁλων, δωδεκα χιλιαδας.
ὁ θεος απωσω ἡμας και καθειλες ἡμας, ωργισθης και ωκτειρησας ἡμας.
συνεσεισας την γην και συνεταραξας αυτην, ιασαι τα συντριμματα αυτης, ὁτι εσαλευθη.
εδειξας τω λαω σου σκληρα, εποτισας ἡμας οινον κατανυξεως.
εδωκας τοις φοβουμενοις σε σημειωσιν, του φυγειν απο προσωπου τοξον· διαψαλμα.
ὁπως αν ῥυσθωσιν οἱ αγαπητοι σου, σωσον τη δεξια σου και επακουσον μου.
ὁ θεος ελαλησεν εν τω ἁγιω αυτου, αγαλλιασομαι και διαμεριω σικιμα, και την κοιλαδα των σκηνων διαμετρησω.
εμος εστι γαλααδ, και εμος εστι μανασση, και εφραιμ κραταιωσις της κεφαλης μου· ιουδας βασιλευς μου,
μωαβ λεβης της ελπιδος μου, επι την ιδουμαιαν εκτενω το ὑποδημα μου, εμοι αλλοφυλοι ὑπεταγησαν.
τις απαξει με εις πολιν περιοχης; τις ὁδηγησει με ἑως της ιδουμαιας;
ουχι συ ὁ θεος, ὁ απωσαμενος ἡμας; και ουκ εξελευση, ὁ θεος εν ταις δυναμεσιν ἡμων;
δος ἡμιν βοηθειαν εκ θλιψεως, και ματαια σωτηρια ανθρωπου.
εν τω θεω ποιησομεν δυναμιν, και αυτος εξουδενωσει τους θλιβοντας ἡμας.
60
εις το τελος, εν ὑμνοις τω δαυιδ.
εισακουσον ὁ θεος της δεησεως μου, προσχες τη προσευχη μου.
απο των περατων της γης προς σε εκεκραξα, εν τω ακηδιασαι την καρδιαν μου, εν πετρα ὑψωσας με, ὁδηγησας με,
ὁτι εγενηθης ελπις μου, πυργος ισχυος απο προσωπου εχθρου.
παροικησω εν τω σκηνωματι σου εις τους αιωνας, σκεπασθησομαι εν σκεπη των πτερυγων σου· διαψαλμα.
ὁτι συ ὁ θεος εισηκουσας των προσευχων μου, εδωκας κληρονομιαν τοις φοβουμενοις το ονομα σου.
ἡμερας εφʼ ἡμερας βασιλεως προσθησεις, τα ετη αυτου ἑως ἡμερας γενεας και γενεας.
διαμενει εις τον αιωνα ενωπιον του θεου, ελεος και αληθειαν αυτου τις εκζητησει αυτων;
οὑτως ψαγω τω ονοματι σου εις τον αιωνα του αιωνος, του αποδουναι με τας ευχας μου ἡμεραν εξ ἡμερας.
61
εις το τελος, ὑπερ ιδιθουν ψαλμος τω δαυιδ.
ουχι τω θεω ὑποταγησεται ἡ ψυχη μου; παρʼ αυτου γαρ το σωτηριον μου.
και γαρ αυτος θεος μου και σωτηρ μου, αντιληπτωρ μου, ου μη σαλευθω επι πλειον.
ἑως ποτε επιτιθεσθε επʼ ανθρωπον; φονευετε παντες ὡς τοιχω κεκλιμενω και φραγμω ωσμενω.
πλην την τιμην μου εβουλευσαντο απωσασθαι· εδραμον εν διψει· τω στοματι αυτων ευλογουν, και τη καρδια αυτων κατηρωντο. διαψαλμα.
πλην τω θεω ὑποταγηθι, ἡ ψυχη μου, ὁτι παρʼ αυτου ἡ ὑπομονη μου.
ὁτι αυτος θεος μου και σωτηρ μου, αντιληπτωρ μου, ου μη μεταναστευσω.
επι τω θεω το σωτηριον μου, και ἡ δοξα μου· ὁ θεος της βοηθειας μου, και ἡ ελπις μου επι τω θεω.
ελπισατε επʼ αυτον πασα συναγωγη λαου· εκχεετε ενωπιον αυτου τας καρδιας ὑμων, ὁτι ὁ θεος βοηθος ἡμων· διαψαλμα.
πλην ματαιοι οἱ νἱοι των ανθρωπων, ψευδεις οἱ υἱοι των ανθρωπων εν ζυγοις του αδικησαι, αυτοι εκ ματαιοτητος επιτοαυτο.
μη ελπιζετε επʼ αδικιαν, και επι ἁρπαγματα μη επιποθειτε· πλουτος εαν ῥεη, μη προστιθεσθε καρδιαν.
ἁπαξ ελαλησεν ὁ θεος, δυο ταυτα ηκουσα, ὁτι το κρατος του θεου·
και σου, κυριε το ελεος, ὁτι συ αποδωσεις ἑκαστω κατα τα εργα αυτου.
62
ψαλμος τω δαυιδ, εν τω ειναι αυτον εν τη ερημω της ιδουμαιας.
ὁ θεος ὁ θεος μου προς σε ορθριζω, εδιψησε σοι ἡ ψυχη μου, ποσαπλως σοι ἡ σαρξ μου, εν γη ερημω και αβατω και ανυδρω,
οὑτως εν τω ἁγιω ωφθην σοι, του ιδειν την δυναμιν σου και την δοξαν σου.
ὁτι κρεισσον το ελεος σου ὑπερ ζωας, τα χειλη μου επαινεσουσι σε.
οὑτως ευλογησω σε εν τη ζωη μου, εν τω ονοματι σου αρω τας χειρας μου.
ὡσει στεατος και πιοτητος εμπλησθειη ἡ ψυχη μου, και χειλη αγαλλιασεως αινεσει το ονομα σου.
ει εμνημονευον σου επι της στρωμνης μου, εν τοις ορθροις εμελετων εις σε.
ὁτι εγενηθης βοηθος μου, και εν τη σκεπη των πτερυγων σου αγαλλιασομαι.
εκολληθη ἡ ψυχη μου οπισω σου, εμου αντελαβετο ἡ δεξια σου.
αυτοι δε εις ματην εζητησαν την ψυχην μου, εισελευσονται εις τα κατωτατα της γης,
παραδοθησονται εις χειρας ῥομφαιας, μεριδες αλωπεκων εσονται.
ὁ δε βασιλευς ευφρανθησεται επι τω θεω, επαινεθησεται πας ὁ ομνυων εν αυτω, ὁτι ενεφραγη στομα λαλουντων αδικα.
63
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
εισακουσον ὁ θεος της προσευχης μου εν τω δεεσθαι με προς σε, απο φοβου εχθρου εξελου την ψυχην μου.
εσκεπασας με απο συστροφης πονηρευομενων, απο πληθους εργαζομενων αδικιαν·
οἱτινες ηκονησαν ὡς ῥομφαιαν τας γλωσσας αυτων, ενετειναν τοξον πραγμα πικρον,
του κατατοξευσαι εν αποκρυφοις αμωμον, εξαπινα κατατοξευσουσιν αυτον, και ου φοβηθησονται.
εκραταιωσαν ἑαυτοις λογον πονηρον, διηγησαντο του κρυψαι παγιδας· ειπαν, τις οψεται αυτους;
εξηρευνησαν ανομιαν, εξελιπον εξερευνωντες εξερευνησει· προσελευσεται ανθρωπος, και καρδια βαθεια,
και ὑψωθησεται ὁ θεος· βελος νηπιων εγενηθησαν αἱ πληγαι αυτων,
και εξουθενησαν αυτον αἱ γλωσσαι αυτων· εταραχθησαν παντες οἱ θεωρουντες αυτους,
και εφοβηθη πας ανθρωπος· και ανηγγειλαν τα εργα του θεου, και τα ποιηματα αυτου συνηκαν.
ευφρανθησεται δικαιος εν τω κυριω, και ελπιει επʼ αυτον· και επαινεθησονται παντες οἱ ευθεις τη καρδια.
64
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ, ωδη.
σοι πρεπει ὑμνος, ὁ θεος εν σιων, και σοι αποδοθησεται ευχη.
εισακουσον προσευχης μου, προς σε πασα σαρξ ἡξει.
λογοι ανομων ὑπερδυναμωσαν ἡμας, και τας ασεβειας ἡμων συ ἱλαση.
μακαριος, ὁν εξελεξω και προσελαβου, κατασκηνωσει εν ταις αυλαις σου· πλησθησομεθα εν τοις αγαθοις του οικου σου, ἁγιος ὁ ναος σου,
θαυμαστος εν δικαιοσυνη. επακουσον ἡμων ὁ θεος ὁ σωτηρ ἡμων, ἡ ελπις παντων των περατων της γης, και των εν θαλασση μακραν·
ἑτοιμαζων ορη εν τη ισχυι σου, περιεζωσμενος εν δυναστεια·
ὁ συνταρασσων το κυτος της θαλασσης, ηχους κυματων αυτης. ταραχθησονται τα εθνη,
και φοβηθησονται οἱ κατοικουντες τα περατα απο των σημειων σου· εξοδους πρωιας και ἑσπερας τερψεις.
επεσκεψω την γην και εμεθυσας αυτην, επληθυνας του πλουτισαι αυτην· ὁ ποταμος του θεου επληρωθη ὑδατων· ἡτοιμασας την τροφην αυτων, ὁτι οὑτως ἡ ἑτοιμασια.
τους αυλακας αυτης μεθυσον, πληθυνον τα γεννηματα αυτης, εν ταις σταγοσιν αυτης ευφρανθησεται ανατελλουσα.
ευλογησεις τον στεφανον του ενιαυτου της χρηστοτητος σου, και τα πεδια σου πλησθησονται πιοτητος.
πιανθησεται τα ορη της ερημου, και αγαλλιασιν οἱ βουνοι περιζωσονται.
ενεδυσαντο οἱ κριοι των προβατων, και αἱ κοιλαδες πληθυνουσι σιτον, κεκραξονται, και γαρ ὑμνησουσιν.
65
εις το τελος, ωδη ψαλμου αναστασεως.
ψαλατε δη τω ονοματι αυτου, δοτε δοξαν αινεσει αυτου.
ειπατε τω θεω ὡς φοβερα τα εργα σου; εν τω πληθει της δυναμεως σου ψευσονται σε οἱ εχθροι σου.
πασα ἡ γη προσκυνησατωσαν σοι, και ψαλατωσαν σοι, ψαλατωσαν τω ονοματι σου· διαψαλμα.
δευτε και ιδετε τα εργα του θεου, φοβερος εν βουλαις ὑπερ τους υἱους των ανθρωπων.
ὁ μεταστρεφων την θαλασσαν εις ξηραν, εν ποταμω διελευσονται ποδι· εκει ευφρανθησομεθα επʼ αυτω,
τω δεσποζοντι εν τη δυναστεια αυτου του αιωνος· οἱ οφθαλμοι αυτου επι τα εθνη επιβλεπουσιν, οἱ παραπικραινοντες μη ὑψουσθωσαν εν ἑαυτοις· διαψαλμα.
ευλογειτε εθνη τον θεον ἡμων, και ακουτισατε την φωνην της αινεσεως αυτου,
του θεμενου την ψυχην μου εις ζωην, και μη δοντος εις σαλον τους ποδας μου.
ὁτι εδοκιμασας ἡμας ὁ θεος, επυρωσας ἡμας ὡς πυρουται το αργυριον.
εισηγαγες ἡμας εις την παγιδα, εθου θλιψεις επι τον νωτον ἡμων,
επεβιβασας ανθρωπους επι τας κεφαλας ἡμων· διηλθομεν δια πυρος και ὑδατος, και εξηγαγες ἡμας εις αναψυχην.
εισελευσομαι εις τον οικον σου εν ὁλοκαυτωμασιν, αποδωσω σοι τας ευχας μου,
ἁς διεστειλε τα χειλη μου, και ελαλησε το στομα μου εν τη θλιψει μου.
ὁλοκαυτωματα μεμυελωμενα ανοισω σοι μετα θυμιαματος και κριων, ποιησω σοι βοας μετα χιμαρων· διαψαλμα.
δευτε ακουσατε, και διηγησομαι, παντες οἱ φοβουμενοι τον θεον, ὁσα εποιησε τη ψυχη μου.
προς αυτον τω στοματι μου εκεκραξα, και ὑψωσα ὑπο την γλωσσαν μου.
αδικιαν ει εθεωρουν εν καρδια μου, μη εισακουσατω κυριος.
δια τουτο εισηκουσε μου ὁ θεος, προσεσχε τη φωνη της προσευχης μου.
ευλογητος ὁ θεος, ὁς ουκ απεστησε την προσευχην μου, και το ελεος αυτου απʼ εμου.
66
εις το τελος, εν ὑμνοις ψαλμος τω δαυιδ.
ὁ θεος οικτειρησαι ἡμας, και ευλογησαι ἡμας, επιφαναι το προσωπον αυτου εφʼ ἡμας· διαψαλμα.
του γνωναι εν τη γη την ὁδον σου, εν πασιν εθνεσι το σωτηριον σου.
εξομολογησασθωσαν σοι λαοι ὁ θεος, εξομολογησασθωσαν σοι λαοι παντες.
ευφρανθητωσαν και αγαλλιασθωσαν εθνη, ὁτι κρινεις λαους εν ευθυτητι, και εθνη εν τη γη ὁδηγησεις· διαψαλμα.
εξομολογησασθωσαν σοι λαοι, ὁ θεος, εξομολογησασθωσαν σοι λαοι παντες.
γη εδωκε τον καρπον αυτης· ευλογησαι ἡμας ὁ θεος, ὁ θεος ἡμων,
ευλογησαι ἡμας ὁ θεος, και φοβηθητωσαν αυτον παντα τα περατα της γης.
67
εις το τελος, τω δαυιδ ψαλμος ωδης.
αναστητω ὁ θεος, και διασκορπισθητωσαν οἱ εχθροι αυτου, και φυγετωσαν οἱ μισουντες αυτον απο προσωπου αυτου.
ὡς εκλειπει καπνος, εκλιπετωσαν· ὡς τηκεται κηρος απο προσωπου πυρος, οὑτως απολοιντο οἱ ἁμαρτωλοι απο προσωπου του θεου.
και οἱ δικαιοι ευφρανθητωσαν· αγαλλιασθωσαν ενωπιον του θεου, τερφθητωσαν εν ευφροσυνη.
ασατε τω θεω, ψαλατε τω ονοματι αυτου, ὁδοποιησατε τω επιβεβηκοτι επι δυσμων, κυριος ονομα αυτω, και αγαλλιασθε ενωπιον αυτου.
ταραχθησονται απο προσωπου αυτου, του πατρος των ορφανων, και κριτου των χηρων, ὁ θεος εν τοπω ἁγιω αυτου.
ὁ θεος κατοικιζει μονοτροπους εν οικω, εξαγων πεπεδημενους εν ανδρεια· ὁμοιως τους παραπικραινοντας, τους κατοικουντας εν ταφοις.
ὁ θεος, εν τω εκπορευεσθαι σε ενωπιον του λαου σου, εν τω διαβαινειν σε την ερημον· διαψαλμα·
γη εσεισθη, και γαρ οἱ ουρανοι εσταξαν απο προσωπου του θεου του σινα, απο προσωπου του θεου ισραηλ.
βροχην ἑκουσιον αφοριεις ὁ θεος τη κληρονομια σου· και ησθενησε, συ δε κατηρτισω αυτην.
τα ζωα σου κατοικουσιν εν αυτη, ἡτοιμασας εν τη χρηστοτητι σου τω πτωχω.
ὁ θεος κυριος δωσει ῥημα τοις ευαγγελιζομενοις δυναμει πολλη,
ὁ βασιλευς των δυναμεων του αγαπητου, του αγαπητου, και ὡραιοτητι του οικου διελεσθαι σκυλα.
εαν κοιμηθητε αναμεσον των κληρων, πτερυγες περιστερας περιηργυρωμεναι, και τα μεταφρενα αυτης εν χλωροτητι χρυσιου.
εν τω διαστελλειν την επουρανιον βασιλεις επʼ αυτης, χιονωθησονται εν σελμων.
ορος του θεου ορος πιον, ορος τετυρωμενον, ορος πιον.
ἱνατι ὑπολαμβανετε ορη τετυρωμενα; το ορος ὁ ευδοκησεν ὁ θεος κατοικειν εν αυτω· και γαρ ὁ κυριος κατασκηνωσει εις τελος.
το ἁρμα του θεου μυριοπλασιον, χιλιαδες ευθηνουντων· κυριος εν αυτοις εν σινα εν τω ἁγιω.
αναβας εις ὑψος, ηχμαλωτευσας αιχμαλωσιαν· ελαβες δοματα εν ανθρωπω, και γαρ απειθουντες του κατασκηνωσαι.
κυριος ὁ θεος ευλογητος, ευλογητος κυριος ἡμεραν καθʼ ἡμεραν, και κατευοδωσει ἡμιν ὁ θεος των σωτηριων ἡμων· διαψαλμα.
ὁ θεος ἡμων, ὁ θεος του σωζειν, και του κυριου αἱ διεξοδοι του θανατου.
πλην ὁ θεος συνθλασει κεφαλας εχθρων αυτου, κορυφην τριχος διαπορευομενων εν πλημμελειαις αυτων.
ειπε κυριος, εκ βασαν επιστρεψω, επιστρεψω εν βυθοις θαλασσης.
ὁπως αν βαφη ὁ πους σου εν αἱματι, ἡ γλωσσα των κυνων σου εξ εχθρων παρʼ αυτου.
εθεωρηθησαν αἱ πορειαι σου ὁ θεος, αἱ πορειαι του θεου μου του βασιλεως του εν τω ἁγιω.
προεφθασαν αρχοντες εχομενοι ψαλλοντων, εν μεσω νεανιδων τυμπανιστριων.
εν εκκλησιαις ευλογειτε τον θεον, τον κυριον εκ πηγων ισραηλ.
εκει βενιαμιν νεωτερος εν εκστασει, αρχοντες ιουδα ἡγεμονες αυτων, αρχοντες ζαβουλων, αρχοντες νεφθαλι.
εντειλαι ὁ θεος τη δυναμει σου, δυναμωσον ὁ θεος τουτο, ὁ κατηρτισω εν ἡμιν.
απο του ναου σου επι ἱερουσαλημ, σοι οισουσι βασιλεις δωρα.
επιτιμησον τοις θηριοις του καλαμου· ἡ συναγωγη των ταυρων εν ταις δαμαλεσι των λαων, του μη αποκλεισθηναι τους δεδοκιμασμενους τω αργυριω· διασκορπισον εθνη τα τους πολεμους θελοντα.
ἡξουσι πρεσβεις εξ αιγυπτου, αιθιοπια προφθασει χειρα αυτης τω θεω.
αἱ βασιλειαι της γης ασατε τω θεω, ψαλατε τω κυριω. διαψαλμα.
ψαλατε τω θεω τω επιβεβηκοτι επι τον ουρανον του ουρανου κατα ανατολας, ιδου δωσει εν τη φωνη αυτου φωνην δυναμεως.
δοτε δοξαν τω θεω, επι τον ισραηλ ἡ μεγαλοπρεπεια αυτου, και ἡ δυναμις αυτου εν ταις νεφελαις.
θαυμαστος ὁ θεος εν τοις ὁσιοις αυτου, ὁ θεος ισραηλ, αυτος δωσει δυναμιν και κραταιωσιν τω λαω αυτου· ευλογητος ὁ θεος.
68
εις το τελος, ὑπερ των αλλοιωθησομενων, τω δαυιδ.
σωσον με ὁ θεος, ὁτι εισηλθοσαν ὑδατα ἑως ψυχης μου.
ενεπαγην εις ιλυν βυθου, και ουκ εστιν ὑποστασις· ηλθον εις τα βαθη της θαλασσης, και καταιγις κατεποντισε με.
εκοπιασα κραζων, εβραγχιασεν ὁ λαρυγξ μου, εξελιπον οἱ οφθαλμοι μου απο του ελπιζειν με επι τον θεον μου.
επληθυνθησαν ὑπερ τας τριχας της κεφαλης μου οἱ μισουντες με δωρεαν· εκραταιωθησαν οἱ εχθροι μου οἱ εκδιωκοντες με αδικως· ἁ ουχ ἡρπασα, τοτε απετιννυον.
ὁ θεος συ εγνως την αφροσυνην μου, και αἱ πλημμελειαι μου απο σου ουκ εκρυβησαν.
μη αισχυνθειησαν επʼ εμε οἱ ὑπομενοντες σε κυριε των δυναμεων, μη εντραπειησαν επʼ εμε οἱ ζητουντες σε ὁ θεος του ισραηλ.
ὁτι ἑνεκα σου ὑπηνεγκα ονειδισμον, εκαλυψεν εντροπη το προσωπον μου.
απηλλοτριωμενος εγενηθην τοις αδελφοις μου, και ξενος τοις υἱοις της μητρος μου·
ὁτι ὁ ζηλος του οικου σου καταφαγε με, και οἱ ονειδισμοι των ονειδιζοντων σε επεπεσον επʼ εμε.
και συνεκαμψα εν νηστεια την ψυχην μου, και εγενηθη εις ονειδισμους εμοι.
και εθεμην το ενδυμα μου σακκον, και εγενομην αυτοις εις παραβολην.
κατʼ εμου ηδολεσχουν οἱ καθημενοι εν πυλη, και εις εμε εψαλλον οἱ πινοντες τον οινον.
εγω δε τη προσευχη μου προς σε κυριε, καιρος ευδοκιας ὁ θεος· εν τω πληθει του ελεους σου επακουσον μου, εν αληθεια της σωτηριας σου.
σωσον με απο πηλου, ἱνα μη ενπαγω· ῥυσθειην εκ των μισουντων με, και εκ του βαθους των ὑδατων.
μη με καταποντισατω καταιγις ὑδατος, μηδε καταπιετω με βυθος, μηδε συνσχετω επʼ εμε φρεαρ το στομα αυτου.
εισακουσον μου κυριε, ὁτι χρηστον το ελεος σου, κατα το πληθος των οικτιρμων σου επιβλεψον επʼ εμε.
και μη αποστρεψης το προσωπον σου απο του παιδος σου· ὁτι θλιβομαι, ταχυ επακουσον μου.
προσχες τη ψυχη μου, και λυτρωσαι αυτην, ἑνεκα των εχθρων μου ῥυσαι με.
συ γαρ γινωσκεις τον ονειδισμον μου, και την αισχυνην μου, και την εντροπην μου· εναντιον σου παντες οἱ θλιβοντες με.
ονειδισμον προσεδοκησεν ἡ ψυχη μου και ταλαιπωριαν· και ὑπεμεινα συλλυπουμενον, και ουχ ὑπηρξε, και παρακαλουντα, και ουχ εὑρον.
και εδωκαν εις το βρωμα μου χολην, και εις την διψαν μου εποτισαν με οξος.
γενηθητω ἡ τραπεζα αυτων ενωπιον αυτων εις παγιδα, και εις ανταποδοσιν, και εις σκανδαλον.
σκοτισθητωσαν οἱ οφθαλμοι αυτων του μη βλεπειν, και τον νωτον αυτων διαπαντος συγκαμψον.
εκχεον επʼ αυτους την οργην σου, και ὁ θυμος της οργης σου καταλαβοι αυτους.
γενηθητω ἡ επαυλις αυτων ηρημωμενη, και εν τοις σκηνωμασιν αυτων μη εστω ὁ κατοικων·
ὁτι ὁν συ επαταξας, αυτοι κατεδιωξαν, και επι το αλγος των τραυματων μου προσεθηκαν.
προσθες ανομιαν επι την ανομιαν αυτων, και μη εισελθετωσαν εν δικαιοσυνη σου.
εξαλειφθητωσαν εκ βιβλου ζωντων, και μετα δικαιων μη γραφητωσαν.
πτωχος και αλγων ειμι εγω, και ἡ σωτηρια του προσωπου σου αντελαβετο μου.
αινεσω το ονομα του θεου μου μετʼ ωδης, μεγαλυνω αυτον εν αινεσει·
και αρεσει τω θεω ὑπερ μοσχον νεον κερατα εκφεροντα και ὁπλας.
ιδετωσαν πτωχοι και ευφρανθητωσαν· εκζητησατε τον θεον, και ζησεσθε.
ὁτι εισηκουσε των πενητων ὁ κυριος, και τους πεπεδημενους αυτου ουκ εξουδενωσεν.
αινεσατωσαν αυτον οἱ ουρανοι και ἡ γη, θαλασσα και παντα τα ἑρποντα εν αυτοις.
ὁτι ὁ θεος σωσει την σιων, και οικοδομηθησονται αἱ πολεις της ιουδαιας, και κατοικησουσιν εκει, και κληρονομησουσιν αυτην.
και το σπερμα των δουλων αυτου καθεξουσιν αυτην, και οἱ αγαπωντες το ονομα αυτου κατασκηνωσουσιν εν αυτη.
69
εις το τελος, τω δαυιδ εις αναμνησιν, εις το σωσαι με κυριον.
ὁ θεος εις την βοηθειαν μου προσχες.
αισχυνθειησαν και εντραπειησαν οἱ ζητουντες την ψυχην μου, αποστραφειησαν εις τα οπισω, και καταισχυνθειησαν οἱ βουλομενοι μοι κατα·
αποστραφειησαν παραυτικα αισχυνομενοι οἱ λεγοντες μοι, ευγε, ευγε.
αγαλλιασθωσαν και ευφρανθητωσαν επι σοι παντες οἱ ζητουντες σε, και λεγετωσαν διαπαντος, μεγαλυνθητω ὁ θεος, οἱ αγαπωντες το σωτηριον σου.
εγω δε πτωχος και πενης, ὁ θεος βοηθησον μοι· βοηθος μου, και ῥυστης μου ει συ, κυριε μη χρονισης.
70
τω δαυιδ υἱων ιωναδαβ, και των πρωτων αιχμαλωτισθεντων.
εν τη δικαιοσυνη σου ῥυσαι με και εξελου με, κλινον προς με το ους σου και σωσον με.
γενου μοι εις θεον ὑπερασπιστην, και εις τοπον οχυρον του σωσαι με, ὁτι στερεωμα μου και καταφυγη μου ει συ.
ὁ θεος μου ῥυσαι με εκ χειρος ἁμαρτωλου, εκ χειρος παρανομουντος και αδικουντος.
ὁτι συ ει ἡ ὑπομονη μου κυριε, κυριε ἡ ελπις μου εκ νεοτητος μου·
επι σε επεστηριχθην απο γαστρος, εκ κοιλιας μητρος μου συ μου ει σκεπαστης. εν σοι ἡ ὑμνησις μου διαπαντος.
ὡσει τερας εγενηθην τοις πολλοις, και συ βοηθος κραταιος.
πληρωθητω το στομα μου αινεσεως, ὁπως ὑμνησω την δοξαν σου, ὁλην την ἡμεραν την μεγαλοπρεπειαν σου.
μη απορῥιψης με εις καιρον γηρους, εν τω εκλειπειν την ισχυν μου μη εγκαταλιπης με.
ὁτι ειπαν οἱ εχθροι μου εμοι, και οἱ φυλασσοντες την ψυχην μου εβουλευσαντο επιτοαυτο,
λεγοντες, ὁ θεος εγκατελιπεν αυτον, καταδιωξατε και καταλαβετε αυτον, ὁτι ουκ εστιν ὁ ῥυομενος.
ὁ θεος μη μακρυνης απʼ εμου,
ὁ θεος μου εις την βοηθειαν μου προσχες. αισχυνθητωσαν και εκλιπετωσαν οἱ ενδιαβαλλοντες την ψυχην μου, περιβαλλεσθωσαν αισχυνην και εντροπην οἱ ζητουντες τα κακα μοι.
εγω δε διαπαντος ελπιω, και προσθησω επι πασαν την αινεσιν σου.
το στομα μου εξαγγελει την δικαιοσυνην σου, ὁλην την ἡμεραν την σωτηριαν σου· ὁτι ουκ εγνων πραγματειας.
εισελευσομαι εν δυναστεια κυριου, κυριε μνησθησομαι της δικαιοσυνης σου μονου.
εδιδαξας με ὁ θεος εκ νεοτητος μου, και μεχρι νυν απαγγελω τα θαυμασια σου,
και ἑως γηρους και πρεσβειου· ὁ θεος μη εγκαταλιπης με, ἑως αν απαγγειλω τον βραχιονα σου παση τη γενεα τη ερχομενη· την δυναστειαν σου,
και την δικαιοσυνην σου ὁ θεος ἑως ὑψιστων, ἁ εποιησας μεγαλεια· ὁ θεος τις ὁμοιος σοι;
ὁσας εδειξας μοι θλιψεις πολλας και κακας; και επιστρεψας εζωοποιησας με, και εκ των αβυσσων της γης παλιν ανηγαγες με.
επλεονασας την δικαιοσυνην σου, και επιστρεψας παρεκαλεσας με, και εκ των αβυσσων της γης παλιν ανηγαγες με.
και γαρ εγω εξομολογησομαι σοι εν σκευει ψαλμου την αληθειαν σου ὁ θεος, ψαλω σοι εν κιθαρα ὁ ἁγιος του ισραηλ.
αγαλλιασονται τα χειλη μου ὁταν ψαλω σοι, και ἡ ψυχη μου ἡν ελυτρωσω.
ετι δε και ἡ γλωσσα μου ὁλην την ἡμεραν μελετησει την δικαιοσυνην σου, ὁταν αισχυνθωσι και εντραπωσιν οἱ ζητουντες τα κακα μοι.
71
εις σαλωμων.
κρινειν τον λαον σου εν δικαιοσυνη, και τους πτωχους σου εν κρισει.
αναλαβετω τα ορη ειρηνην τω λαω σου, και οἱ βουνοι·
εν δικαιοσυνη κρινει τους πτωχους του λαου, και σωσει τους υἱους των πενητων· και ταπεινωσει συκοφαντην,
και συμπαραμενει τω ἡλιω, και προ της σεληνης γενεας γενεων.
καταβησεται ὡς ὑετος επι ποκον, και ὡσει σταγονες σταζουσαι επι την γην.
ανατελει εν ταις ἡμεραις αυτου δικαιοσυνη, και πληθος ειρηνης ἑως οὑ ανταναιρεθη ἡ σεληνη.
και κατακυριευσει απο θαλασσης ἑως θαλασσης, και απο ποταμου ἑως περατων της οικουμενης.
ενωπιον αυτου προπεσουνται αιθιοπες, και οἱ εχθροι αυτου χουν λειξουσι.
βασιλεις θαρσις και αἱ νησοι δωρα προσοισουσι, βασιλεις αραβων και σαβα δωρα προσαξουσι.
και προσκυνησουσιν αυτω παντες οἱ βασιλεις, παντα τα εθνη δουλευσουσιν αυτω.
ὁτι ερῥυσατο πτωχον εκ δυναστου, και πενητα ὡ ουχ ὑπηρχε βοηθος.
φεισεται πτωχου και πενητος, και ψυχας πενητων σωσει.
εκ τοκου και εξ αδικιας λυτρωσεται τας ψυχας αυτων, και εντιμον το ονομα αυτων ενωπιον αυτου.
και ζησεται, και δοθησεται αυτω εκ του χρυσιου της αραβιας, και προσευξονται περι αυτου διαπαντος· ὁλην την ἡμεραν ευλογησουσιν αυτον.
εσται στηριγμα εν τη γη επʼ ακρων των ορεων· ὑπεραρθησεται ὑπερ τον λιβανον ὁ καρπος αυτου, και εξανθησουσιν εκ πολεως ὡσει χορτος της γης.
εστω το ονομα αυτου ευλογημενον εις τους αιωνας, προ του ἡλιου διαμενει το ονομα αυτου, και ευλογηθησονται εν αυτω πασαι αἱ φυλαι της γης· παντα τα εθνη μακαριουσιν αυτον.
ευλογητος κυριος ὁ θεος του ισραηλ, ὁ ποιων θαυμασια μονος,
και ευλογητον το ονομα της δοξης αυτου εις τον αιωνα και εις αιωνα του αιωνος· και πληρωθησεται της δοξης αυτου πασα ἡ γη. γενοιτο, γενοιτο.
εξελιπον οἱ ὑμνοι δαυιδ του υἱου ιεσσαι.
72
ψαλμος τω ασαφ.
εμου δε παρα μικρον εσαλευθησαν οἱ ποδες, παρʼ ολιγον εξεχυθη τα διαβηματα μου.
ὁτι εζηλωσα επι τοις ανομοις, ειρηνην ἁμαρτωλων θεωρων.
ὁτι ουκ εστιν ανανευσις εν τω θανατω αυτων, και στερεωμα εν τη μαστιγι αυτων.
εν κοποις ανθρωπων ουκ εισι, και μετα ανθρωπων ου μαστιγωθησονται.
δια τουτο εκρατησεν αυτους ἡ ὑπερηφανια, περιεβαλοντο αδικιαν και ασεβειαν αυτων.
εξελευσεται ὡς εκ στεατος ἡ αδικια αυτων· διηλθον εις διαθεσιν καρδιας.
διενοηθησαν, και ελαλησαν εν πονηρια, αδικιαν εις το ὑψος ελαλησαν.
εθεντο εις ουρανον το στομα αυτων, και ἡ γλωσσα αυτων διηλθεν επι της γης.
δια τουτο επιστρεψει ὁ λαος μου ενταυθα, και ἡμεραι πληρεις εὑρεθησονται εν αυτοις.
και ειπαν, πως εγνω ὁ θεος, και ει εστι γνωσις εν τω ὑψιστω;
ιδου οὑτοι οἱ ἁμαρτωλοι και ευθηνουντες εις τον αιωνα, κατεσχον πλουτου.
και ειπα, αρα ματαιως εδικαιωσα την καρδιαν μου, και ενιψαμην εν αθωοις τας χειρας μου·
και εγενομην μεμαστιγωμενος ὁλην την ἡμεραν, και ὁ ελεγχος μου εις τας πρωιας.
ει ελεγον, διηγησομαι οὑτως, ιδου τη γενεα των υἱων σου ησυνθετηκα.
και ὑπελαβον του γνωναι, τουτο κοπος εστιν εναντιον μου,
ἑως εισελθω εις το ἁγιαστηριον του θεου, συνω εις τα εσχατα.
πλην δια τας δολιοτητας εθου αυτοις, κατεβαλες αυτους εν τω επαρθηναι.
πως εγενοντο εις ερημωσιν; εξαπινα εξελιπον, απωλοντο δια την ανομιαν αυτων.
ὡσει ενυπνιον εξεγειρομενου, κυριε εν τη πολει σου την εικονα αυτων εξουδενωσεις.
ὁτι ηυφρανθη ἡ καρδια μου, και οἱ νεφροι μου ηλλοιωθησαν.
καγω εξουδενωμενος, και ουκ εγνων, κτηνωδης εγενομην παρα σοι,
καγω διαπαντος μετα σου· εκρατησας της χειρος της δεξιας μου,
εν τη βουλη σου ὡδηγησας με, και μετα δοξης προσελαβου με.
τι γαρ μοι ὑπαρχει εν τω ουρανω, και παρα σου τι ηθελησα επι της γης;
εξελιπεν ἡ καρδια μου και ἡ σαρξ μου, ὁ θεος της καρδιας μου, και ἡ μερις μου ὁ θεος εις τον αιωνα.
ὁτι ιδου οἱ μακρυνοντες ἑαυτους απο σου, απολουνται· εξωλοθρευσας παντα τον πορνευοντα απο σου.
εμοι δε το προσκολλασθαι τω θεω αγαθον εστι, τιθεσθαι εν τω κυριω την ελπιδα μου· του εξαγγειλαι πασας τας αινεσεις σου εν ταις πυλαις της θυγατρος σιων.
73
συνεσεως τω ασαφ.
μνησθητι της συναγωγης σου ἡς εκτησω απʼ αρχης· ελυτρωσω ῥαβδον κληρονομιας σου· ορος σιων τουτο ὁ κατεσκηνωσας εν αυτω.
επαρον τας χειρας σου επι τας ὑπερηφανιας αυτων εις τελος· ὁσα επονηρευσατο ὁ εχθρος εν τοις ἁγιοις σου.
και ενεκαυχησαντο οἱ μισουντες σε εν μεσω της ἑορτης σου·
εθεντο τα σημεια αυτων σημεια, και ουκ εγνωσαν, ὡς εις την εισοδον ὑπερανω· ὡς εν δρυμω ξυλων αξιναις εξεκοψαν
τας θυρας αυτης επιτοαυτο, εν πελεκει και λαξευτηριω κατερῥαξαν αυτην.
ενεπυρισαν εν πυρι το ἁγιαστηριον σου εις την γην, εβεβηλωσαν το σκηνωμα του ονοματος σου.
ειπαν εν τη καρδια αυτων, ἡ συγγενεια αυτων επιτοαυτο, δευτε, καταπαυσωμεν τας ἑορτας κυριου απο της γης.
τα σημεια ἡμων ουκ ειδομεν, ουκ εστιν ετι προφητης, και ἡμας ου γνωσεται ετι.
ἑως ποτε ὁ θεος, ονειδιει ὁ εχθρος, παροξυνει ὁ ὑπεναντιος το ονομα σου εις τελος;
ἱνατι αποστρεφεις την χειρα σου, και την δεξιαν σου εκ μεσου του κολπου σου εις τελος;
ὁ δε θεος βασιλευς ἡμων προ αιωνος, ειργασατο σωτηριαν εν μεσω της γης.
συ εκραταιωσας εν τη δυναμει σου την θαλασσαν, συ συνετριψας τας κεφαλας των δρακοντων επι του ὑδατος. συ συνετριψας τας κεφαλας του δρακοντος,
εδωκας αυτον βρωμα λαοις τοις αιθιοψι.
συ διερῥηξας πηγας και χειμαρῥους, συ εξηρανας ποταμους ηθαμ.
ση εστιν ἡ ἡμερα, και ση εστιν ἡ νυξ, συ κατηρτισω ἡλιον και σεληνην.
συ εποιησας παντα τα ὁρια της γης, θερος και εαρ συ εποιησας.
μνησθητι ταυτης της κτισεως σου· εχθρος ωνειδισε τον κυριον, και λαος αφρων παρωξυνε το ονομα σου.
μη παραδως τοις θηριοις ψυχην εξομολογουμενην σοι, των ψυχων των πενητων σου μη επιλαθη εις τελος.
επιβλεψον εις την διαθηκην σου, ὁτι επληρωθησαν οἱ εσκοτωμενοι της γης οικων ανομιων.
μη αποστραφητω τεταπεινωμενος και κατησχυμμενος, πτωχος και πενης αινεσουσι το ονομα σου.
αναστα ὁ θεος, δικασον την δικην σου, μνησθητι των ονειδισμων σου των ὑπο αφρονος ὁλην την ἡμεραν.
μη επιλαθη της φωνης των ἱκετων σου, ἡ ὑπερηφανια των μισουντων σε αναβαιη διαπαντος προς σε.
74
εις το τελος, μη διαφθειρης, ψαλμος ωδης τω ασαφ.
εξομολογησομεθα σοι ὁ θεος, εξομολογησομεθα, και επικαλεσομεθα το ονομα σου· διηγησομαι παντα τα θαυμασια σου.
ὁταν λαβω καιρον, εγω ευθυτητας κρινω.
ετακη ἡ γη, και παντες οἱ κατοικουντες αυτην, εγω εστερεωσα τους στυλους αυτης· διαψαλμα.
ειπα τοις παρανομουσι, μη παρανομειν, και τοις ἁμαρτανουσι, μη ὑψουτε κερας.
μη επαιρετε εις ὑψος το κερας ὑμων, μη λαλειτε κατα του θεου αδικιαν.
ὁτι ουτε απο εξοδων, ουτε απο δυσμων, ουτε απο ερημων ορεων,
ὁτι ὁ θεος κριτης εστι· τουτον ταπεινοι, και τουτον ὑψοι.
ὁτι ποτηριον εν χειρι κυριου, οινου ακρατου πληρες κερασματος· και εκλινεν εκ τουτου εις τουτο, πλην ὁ τρυγιας αυτου ουκ εξεκενωθη· πιονται παντες οἱ ἁμαρτωλοι της γης.
εγω δε αγαλλιασομαι εις τον αιωνα, ψαλω τω θεω ιακωβ.
και παντα τα κερατα των ἁμαρτωλων συγκλασω, και ὑψωθησεται τα κερατα του δικαιου.
75
εις το τελος εν ὑμνοις, ψαλμος τω ασαφ· ωδη προς τον ασσυριον.
γνωστος εν τη ιουδαια ὁ θεος, εν τω ισραηλ μεγα το ονομα αυτου.
και εγενηθη εν ειρηνη ὁ τοπος αυτου, και το κατοικητηριον αυτου εν σιων.
εκει συνετριψε τα κρατη των τοξων, ὁπλον και ῥομφαιαν και πολεμον· διαψαλμα.
φωτιζεις συ θαυμαστως απο ορεων αιωνιων,
εταραχθησαν παντες οἱ ασυνετοι τη καρδια· ὑπνωσαν ὑπνον αυτων, και ουχ εὑρον ουδεν παντες οἱ ανδρες του πλουτου ταις χερσιν αυτων.
απο επιτιμησεως σου, ὁ θεος ιακωβ, ενυσταξαν οἱ επιβεβηκοτες τους ἱππους.
συ φοβερος ει, και τις αντιστησεται σοι απο της οργης σου;
εκ του ουρανου ηκουτισας κρισιν, γη εφοβηθη και ἡσυχασεν,
εν τω αναστηναι εις κρισιν τον θεον, του σωσαι παντας τους πραεις τη καρδια. διαψαλμα.
ὁτι ενθυμιον ανθρωπου εξομολογησεται σοι, και εγκαταλειμμα ενθυμιου ἑορτασει σοι.
ευξασθε και αποδοτε κυριω τω θεω ἡμων, παντες οἱ κυκλω αυτου οισουσι δωρα·
τω φοβερω και αφαιρουμενω πνευματα αρχοντων, φοβερω παρα τοις βασιλευσι της γης.
76
εις το τελος, ὑπερ ιδιθουν ψαλμος τω ασαφ.
φωνη μου προς κυριον εκεκραξα, και ἡ φωνη μου προς τον θεον, και προσεσχε μοι.
εν ἡμερα θλιψεως μου τον θεον εξεζητησα, ταις χερσι μου νυκτος εναντιον αυτου, και ουκ ηπατηθην· απηνηνατο παρακληθηναι ἡ ψυχη μου·
εμνησθην του θεου, και ευφρανθην, ηδολεσχησα, και ωλιγοψυχησε το πνευμα μου· διαψαλμα.
προκατελαβοντο φυλακας παντες οἱ εχθροι μου, εταραχθην και ουκ ελαλησα.
διελογισαμην ἡμερας αρχαιας, και ετη αιωνια
εμνησθην, και εμελετησα· νυκτος μετα της καρδιας μου ηδολεσχουν, και εσκαλλον το πνευμα μου.
μη εις τους αιωνας απωσεται κυριος, και ου προσθησει του ευδοκησαι ετι;
η εις τελος αποκοψει το ελεος απο γενεας και γενεας;
η επιλησεται του οικτειρησαι ὁ θεος, η συνεξει εν τη οργη αυτου τους οικτιρμους αυτου; διαψαλμα.
και ειπα, νυν ηρξαμην, αὑτη ἡ αλλοιωσις της δεξιας του ὑψιστου.
εμνησθην των εργων κυριου, ὁτι μνησθησομαι απο της αρχης των θαυμασιων σου,
και μελετησω εν πασι τοις εργοις σου, και εν τοις επιτηδευμασι σου αδολεσχησω.
ὁ θεος εν τω ἁγιω ἡ ὁδος σου, τις θεος μεγας ὡς ὁ θεος ἡμων;
συ ει ὁ θεος ὁ ποιων θαυμασια, εγνωρισας εν τοις λαοις την δυναμιν σου·
ελυτρωσω εν τω βραχιονι σου τον λαον σου, τους υἱους ιακωβ και ιωσηφ· διαψαλμα.
ειδοσαν σε ὑδατα ὁ θεος, ειδοσαν σε ὑδατα και εφοβηθησαν, και εταραχθησαν αβυσσοι.
πληθος ηχους ὑδατων, φωνην εδωκαν αἱ νεφελαι· και γαρ τα βελη σου διαπορευονται.
φωνη της βροντης σου εν τω τροχω· εφαναν αἱ αστραπαι σου τη οικουμενη, εσαλευθη και εντρομος εγενηθη ἡ γη.
εν τη θαλασση ἡ ὁδος σου, και αἱ τριβοι σου εν ὑδασι πολλοις, και τα ιχνη σου ου γνωσθησονται.
ὡδηγησας ὡς προβατα τον λαον σου εν χειρι μωυση και ααρων.
77
συνεσεως τω ασαφ.
ανοιξω εν παραβολαις το στομα μου, φθεγξομαι προβληματα απʼ αρχης.
ὁσα ηκουσαμεν και εγνωμεν αυτα, και οἱ πατερες ἡμων διηγησαντο ἡμιν.
ουκ εκρυβη απο των τεκνων αυτων εις γενεαν ἑτεραν, απαγγελλοντες τας αινεσεις κυριου και τας δυναστειας αυτου, και τα θαυμασια αυτου ἁ εποιησε.
και ανεστησε μαρτυριον εν ιακωβ, και νομον εθετο εν ισραηλ· ὁν ενετειλατο τοις πατρασιν ἡμων, γνωρισαι αυτον τοις υἱοις αυτων,
ὁπως αν γνω γενεα ἑτερα, υἱοι οἱ τεχθησομενοι, και αναστησονται και απαγγελουσιν αυτα τοις υἱοις αυτων·
ἱνα θωνται επι τον θεον την ελπιδα αυτων, και μη επιλαθωνται των εργων του θεου, και τας εντολας αυτου εκζητησωσιν.
ἱνα μη γενωνται ὡς οἱ πατερες αυτων, γενεα σκολια και παραπικραινουσα, γενεα ἡτις ου κατευθυνεν εν τη καρδια αυτης, και ουκ επιστωθη μετα του θεου το πνευμα αυτης.
υἱοι εφραιμ εντεινοντες και βαλλοντες τοξον, εστραφησαν εν ἡμερα πολεμου.
ουκ εφυλαξαν την διαθηκην του θεου, και εν τω νομω αυτου ουκ ηθελον πορευεσθαι.
και επελαθοντο των ευεργεσιων αυτου και των θαυμασιων αυτου, ὡν εδειξεν αυτοις·
εναντιον των πατερων αυτων ἁ εποιησε θαυμασια, εν γη αιγυπτω, εν πεδιω τανεως.
διερῥηξε θαλασσαν, και διηγαγεν αυτους· εστησεν ὑδατα ὡσει ασκον.
και ὡδηγησεν αυτους εν νεφελη ἡμερας, και ὁλην την νυκτα εν φωτισμω πυρος.
διερῥηξε πετραν εν ερημω, και εποτισεν αυτους ὡς εν αβυσσω πολλη.
και εξηγαγεν ὑδωρ εκ πετρας, και κατηγαγεν ὡς ποταμους ὑδατα.
και προσεθεντο ετι του ἁμαρτανειν αυτω· παρεπικραναν τον ὑψιστον εν ανυδρω,
και εξεπειρασαν τον θεον εν ταις καρδιαις αυτων, του αιτησαι βρωματα ταις ψυχαις αυτων.
και κατελαλησαν του θεου, και ειπαν, μη δυνησεται ὁ θεος ἑτοιμασαι τραπεζαν εν ερημω;
επει επαταξε πετραν, και ερῥυησαν ὑδατα, και χειμαρῥοι κατεκλυσθησαν· μη και αρτον δυνησεται δουναι; η ἑτοιμασαι τραπεζαν τω λαω αυτου;
δια τουτο ηκουσε κυριος και ανεβαλετο, και πυρ ανηφθη εν ιακωβ, και οργη ανεβη επι τον ισραηλ.
ὁτι ουκ επιστευσαν εν τω θεω, ουδε ηλπισαν επι το σωτηριον αυτου.
και ενετειλατο νεφελαις ὑπερανωθεν, και θυρας ουρανου ανεωξε·
και εβρεξεν αυτοις μαννα φαγειν, και αρτον ουρανου εδωκεν αυτοις.
αρτον αγγελων εφαγεν ανθρωπος, επισιτισμον απεστειλεν αυτοις εις πλησμονην.
απηρε νοτον εξ ουρανου, και επηγαγεν εν τη δυναστεια
αυτου λιβα. και εβρεξεν επ αυτους ὡσει χουν σαρκας, και ὡσει αμμον θαλασσων πετεινα πτερωτα.
και επεπεσον εις μεσον της παρεμβολης αυτων, κυκλω των σκηνωματων αυτων.
και εφαγοσαν και ενεπλησθησαν σφοδρα, και την επιθυμιαν αυτων ηνεγκεν αυτοις.
ουκ εστερηθησαν απο της επιθυμιας αυτων· ετι της βρωσεως
αυτων ουσης εν τω στοματι αυτων, και οργη του θεου ανεβη επʼ αυτους, και απεκτεινεν εν τοις πιοσιν αυτων, και τους εκλεκτους του ισραηλ συνεποδισεν.
ʼεν πασι τουτοις ἡμαρτον ετι, και ουκ επιστευσαν τοις
θαυμασιοις αυτου. και εξελιπον εν ματαιοτητι αἱ ἡμεραι αυτων, και τα ετη αυτων μετα σπουδης.
ὁταν απεκτεινεν αυτους, εζητουν αυτον, και επεστρεφον και
ωρθριζον προς τον θεον. και εμνησθησαν ὁτι ὁ θεος βοηθος αυτων εστι, και ὁ θεος ὁ ὑψιστος λυτρωτης αυτων εστι.
και ηγαπησαν αυτον εν τω στοματι αυτων, και τη γλωσση αυτων
εψευσαντο αυτω· ἡ δε καρδια αυτων ουκ ευθεια μετʼ αυτου, ουδε επιστωθησαν εν τη διαθηκη αυτου.
αυτος δε εστιν οικτιρμων, και ἱλασεται ταις ἁμαρτιαις αυτων, και ου διαφθερει· και πληθυνει του αποστρεψαι τον θυμον αυτου, και ουχι εκκαυσει πασαν την οργην αυτου.
και εμνησθη ὁτι σαρξ εισι, πνευμα πορευομενον και ουκ επιστρεφον.
ποσακις παρεπικραναν αυτον εν τη ερημω, παρωργισαν
αυτον εν γη ανυδρω; και επεστρεψαν και επειρασαν τον θεον, και τον ἁγιον του ισραηλ παρωξυναν.
ουκ εμνησθησαν της χειρος αυτου, ἡμερας ἡς ελυτρωσατο αυτους εκ χειρος θλιβοντος·
ὡς εθετο εν αιγυπτω τα σημεια αυτου, και τα
τερατα αυτου εν πεδιω τανεως· και μετεστρεψεν εις αἱμα τους ποταμους αυτων, και τα ομβρηματα αυτων ὁπως μη πιωσιν·
εξαπεστειλεν εις αυτους κυνομυιαν και κατεφαγεν αυτους, και βατραχον, και διεφθειρεν αυτους·
και εδωκε τη ερυσιβη τον καρπον αυτων, και τους πονους αυτων τη ακριδι.
απεκτεινεν εν χαλαζη την αμπελον αυτων, και τας συκαμινους αυτων εν
τη παχνη. και παρεδωκεν εν χαλαζη τα κτηνη αυτων, και την ὑπαρξιν αυτων τω πυρι.
εξαπεστειλεν εις αυτους οργην θυμου αυτου, θυμον και οργην και θλιψιν, αποστολην διʼ
αγγελων πονηρων. ὡδοποιησε τριβον τη οργη αυτου, ουκ εφεισατο απο θανατου των ψυχων αυτων, και τα κτηνη αυτων
εις θανατον συνεκλεισε. και επαταξε παν πρωτοτοκον εν γη αιγυπτω, απαρχην πονων αυτων εν τοις σκηνωμασι χαμ.
και απηρεν ὡς προβατα τον λαον αυτου, ηγαγεν αυτους ὡσει
ποιμνιον εν ερημω. και ὡδηγησεν αυτους εν ελπιδι, και ουκ εδειλιασον, και τους εχθρους αυτων εκαλυψε θαλασσα.
και εισηγαγεν αυτους εις ορος ἁγιασματος αυτου, ορος τουτο ὁ
εκτησατο ἡ δεξια αυτου. και εξεβαλεν απο προσωπου αυτων εθνη, και εκληροδοτησεν αυτους εν σχοινιω κληροδοσιας, και κατεσκηνωσεν εν τοις σκηνωμασιν αυτων τας φυλας του ισραηλ.
και επειρασαν και παρεπικραναν τον θεον τον ὑψιστον, και τα μαρτυρια αυτου ουκ εφυλαξαντο.
και απεστρεψαν, και ησυνθετησαν καθως και οἱ πατερες αυτων, μετεστραφησαν εις τοξον στρεβλον.
και παρωργισαν αυτον επι τοις βουνοις αυτων, και εν τοις γλυπτοις αυτων παρεζηλωσαν αυτον.
ηκουσεν ὁ θεος και ὑπερειδε, και εξουδενωσε σφοδρα τον
ʼισραηλ. και απωσατο την σκηνην σηλωμ, σκηνωμα αυτου
οὑ κατεσκηνωσεν εν ανθρωποις. και παρεδωκεν εις αιχμαλωσιαν την ισχυν αυτων, και την καλλονην αυτων εις χειρα
εχθρου. και συνεκλεισεν εις ῥομφαιαν τον λαον αυτου, και την κληρονομιαν αυτου ὑπερειδε·
τους νεανισκους αυτων κατεφαγε πυρ, και αἱ παρθενοι αυτων ουκ επενθησαν. οἱ
ἱερεις αυτων εν ῥομφαια επεσον, και αἱ χηραι αυτων ου κλαυσθησονται.
και εξηγερθη ὡς ὁ ὑπνων κυριος, ὡς δυνατος κεκραιπαληκως
εξ οινου. και επαταξε τους εχθρους αυτου εις τα οπισω, ονειδος αιωνιον εδωκεν αυτοις.
και απωσατο το σκηνωμα ιωσηφ, και την φυλην εφραιμ
ουκ εξελεξατο. και εξελεξατο την φυλην ιουδα, το ορος το
σιων, ὁ ηγαπησε. και ωκοδομησεν ὡς μονοκερωτων το ἁγιασμα αυτου, εν τη γη εθεμελιωσεν αυτην εις τον αιωνα.
και εξελεξατο δαυιδ τον δουλον αυτου, και ανελαβεν αυτον εκ των
ποιμνιων των προβατων. εξοπισθεν των λοχευομενων ελαβεν αυτον, ποιμαινειν ιακωβ τον δουλον αυτου, και ισραηλ την
κληρονομιαν αυτου. και εποιμανεν αυτους εν τη ακακια της καρδιας αυτου, και εν τη συνεσει των χειρων αυτου, ὡδηγησεν αυτους.
78
ψαλμος τω ασαφ.
εθεντο τα θνησιμαια των δουλων σου βρωματα τοις πετεινοις του ουρανου, τας σαρκας των ὁσιων σου τοις θηριοις της γης.
εξεχεαν το αἱμα αυτων ὡς ὑδωρ, κυκλω ἱερουσαλημ, και ουκ ην ὁ θαπτων.
εγενηθημεν εις ονειδος τοις γειτοσιν ἡμων, μυκτηρισμος και χλευασμος τοις κυκλω ἡμων.
ἑως ποτε, κυριε, οργισθηση εις τελος; εκκαυθησεται ὡς πυρ ὁ ζηλος σου;
εκχεον την οργην σου επι εθνη τα μη επεγνωκοτα σε, και επι βασιλειας αἱ το ονομα σου ουκ επεκαλεσαντο.
ὁτι κατεφαγον τον ιακωβ, και τον τοπον αυτου ηρημωσαν.
μη μνησθης ἡμων ανομιων αρχαιων, ταχυ προκαταλαβετωσαν ἡμας οἱ οικτιρμοι σου, ὁτι επτωχευσαμεν σφοδρα.
βοηθησον ἡμιν ὁ θεος ὁ σωτηρ ἡμων, ἑνεκα της δοξης του ονοματος σου κυριε ῥυσαι ἡμας, και ἱλασθητι ταις ἁμαρτιαις ἡμων ἑνεκα του ονοματος σου·
μη ποτε ειπωσιν εν τοις εθνεσι, που εστιν ὁ θεος αυτων; και γνωσθητω εν τοις εθνεσιν ενωπιον των οφθαλμων ἡμων ἡ εκδικησις του αἱματος των δουλων σου του εκκεχυμενου.
εισελθετω ενωπιον σου ὁ στεναγμος των πεπεδημενων, κατα την μεγαλωσυνην του βραχιονος σου περιποιησαι τους υἱους των τεθανατωμενων.
αποδος τοις γειτοσιν ἡμων ἑπταπλασια εις τον κολπον αυτων τον ονειδισμον αυτων, ὁν ωνειδισαν σε κυριε.
ἡμεις γαρ λαος σου και προβατα νομης σου, ανθομολογησομεθα σοι εις τον αιωνα, εις γενεαν και γενεαν εξαγγελουμεν την αινεσιν σου.
79
εις το τελος, ὑπερ των αλλοιωθησομενων, μαρτυριον τω ασαφ, ψαλμος ὑπερ του ασσυριου.
ὁ ποιμαινων τον ισραηλ προσχες, ὁ ὁδηγων ὡσει προβατα τον ιωσηφ· ὁ καθημενος επι των χερουβιμ εμφανηθι,
εναντιον εφραιμ και βενιαμιν και μανασση· εξεγειρον την δυναστειαν σου και ελθε εις το σωσαι ἡμας.
ὁ θεος επιστρεψον ἡμας, και επιφανον το προσωπον σου, και σωθησομεθα.
κυριε ὁ θεος των δυναμεων, ἑως ποτε οργιζη επι την προσευχην του δουλου σου;
ψωμιεις ἡμας αρτον δακρυων, και ποτιεις ἡμας εν δακρυσιν εν μετρω.
εθου ἡμας εις αντιλογιαν τοις γειτοσιν ἡμων, και οἱ εχθροι ἡμων εμυκτηρισαν ἡμας.
κυριε ὁ θεος των δυναμεων επιστρεψον ἡμας, και επιφανον το προσωπον σου, και σωθησομεθα· διαψαλμα.
αμπελον εξ αιγυπτου μετηρας, εξεβαλες εθνη και κατεφυτευσας αυτην.
ὡδοποιησας εμπροσθεν αυτης, και κατεφυτευσας τας ῥιζας αυτης, και επλησθη ἡ γη.
εκαλυψεν ορη ἡ σκια αυτης, και αἱ αναδενδραδες αυτης τας κεδρους του θεου.
εξετεινε τα κληματα αυτης ἑως θαλασσης, και ἑως ποταμου τας παραφυαδας αυτης.
ἱνατι καθειλες τον φραγμον αυτης, και τρυγωσιν αυτην παντες οἱ παραπορευομενοι την ὁδον;
ελυμηνατο αυτην συς εκ δρυμου, και μονιος αγριος κατενεμησατο αυτην.
ὁ θεος των δυναμεων επιστρεψον δη, επιβλεψον εξ ουρανου και ιδε, και επισκεψαι την αμπελον ταυτην·
και καταρτισαι αυτην, ἡν εφυτευσεν ἡ δεξια σου, και επι υἱον ανθρωπου ὁν εκραταιωσας σεαυτω.
εμπεπυρισμενη πυρι και ανεσκαμμενη· απο επιτιμησεως του προσωπου σου απολουνται.
γενηθητω ἡ χειρ σου επʼ ανδρα δεξιας σου, και επι υἱον ανθρωπου, ὁν εκραταιωσας σεαυτω.
και ου μη αποστωμεν απο σου, ζωωσεις ἡμας, και το ονομα σου επικαλεσομεθα.
κυριε ὁ θεος των δυναμεων επιστρεψον ἡμας, και επιφανον το προσωπον σου, και σωθησομεθα.
80
εις το τελος, ὑπερ των ληνων ψαλμος τω ασαφ.
αγαλλιασθε τω θεω τω βοηθω ἡμων, αλαλαξατε τω θεω ιακωβ.
λαβετε ψαλμον και δοτε τυμπανον, ψαλτηριον τερπνον μετα κιθαρας.
σαλπισατε εν νεομηνια σαλπιγγι, εν ευσημω ἡμερα ἑορτης ὑμων.
ὁτι προσταγμα τω ισραηλ εστι, και κριμα τω θεω ιακωβ.
μαρτυριον εν τω ιωσηφ εθετο αυτον, εν τω εξελθειν αυτον εκ γης αιγυπτου· γλωσσαν ἡν ουκ εγνω, ηκουσεν.
απεστησεν απο αρσεων τον νωτον αυτου· αἱ χειρες αυτου εν τω κοφινω εδουλευσαν.
εν θλιψει επεκαλεσω με και ερῥυσαμην σε· επηκουσα σου εν αποκρυφω καταιγιδος, εδοκιμασα σε επι ὑδατος αντιλογιας· διαψαλμα.
ακουσον λαος μου και λαλησω σοι, ισραηλ, και διαμαρτυρομαι σοι· εαν ακουσης μου,
ουκ εσται εν σοι θεος προσφατος, ουδε προσκυνησεις θεω αλλοτριω.
εγω γαρ ειμι κυριος ὁ θεος σου, ὁ αναγαγων σε εκ γης αιγυπτου, πλατυνον το στομα σου και πληρωσω αυτο.
και ουκ ηκουσεν ὁ λαος μου της φωνης μου, και ισραηλ ου προσεσχε μοι.
και εξαπεστειλα αυτους κατα τα επιτηδευματα των καρδιων αυτων, πορευσονται εν τοις επιτηδευμασιν αυτων.
ει ὁ λαος μου ηκουσε μου, ισραηλ ταις ὁδοις μου ει επορευθη,
εν τω μηδενι αν τους εχθρους αυτων εταπεινωσα, και επι τους θλιβοντας αυτους επεβαλον αν την χειρα μου.
οἱ εχθροι κυριου εψευσαντο αυτω, και εσται ὁ καιρος αυτων εις τον αιωνα,
και εψωμισεν αυτους εκ στεατος πυρου, και εκ πετρας μελι εχορτασεν αυτους.
81
ψαλμος τω ασαφ.
ἑως ποτε κρινετε αδικιαν, και προσωπα ἁμαρτωλων λαμβανετε; διαψαλμα.
κρινατε ορφανον και πτωχον, ταπεινον και πενητα δικαιωσατε.
εξελεσθε πενητα, και πτωχον εκ χειρος ἁμαρτωλου ῥυσασθε.
ουκ εγνωσαν ουδε συνηκαν, εν σκοτει διαπορευονται· σαλευθησονται παντα τα θεμελια της γης.
εγω ειπα, θεοι εστε, και υἱοι ὑψιστου παντες.
ὑμεις δε ὡς ανθρωποι αποθνησκετε, και ὡς εἱς των αρχοντων πιπτετε.
αναστα ὁ θεος, κρινον την γην, ὁτι συ κατακληρονομησεις εν πασι τοις εθνεσιν.
82
ωδη ψαλμου τω ασαφ.
ὁ θεος, τις ὁμοιωθησεται σοι; μη σιγησης, μηδε καταπραυνης ὁ θεος.
ὁτι ιδου οἱ εχθροι σου ηχησαν· και οἱ μισουντες σε ηραν κεφαλην.
επι τον λαον σου κατεπανουργευσαντο γνωμην, και εβουλευσαντο κατα των ἁγιων σου.
ειπαν, δευτε και εξολοθρευσωμεν αυτους εξ εθνους, και ου μη μνησθη το ονομα ισραηλ ετι.
ὁτι εβουλευσαντο εν ὁμονοια επιτοαυτο, κατα σου διαθηκην διεθεντο·
τα σκηνωματα των ιδουμαιων και οἱ ισμαηλιται, μωαβ και οἱ αγαρηνοι,
γεβαλ και αμμων και αμαληκ, και αλλοφυλοι μετα των κατοικουντων τυρον.
και γαρ και ασσουρ συμπαρεγενετο μετʼ αυτων, εγενηθησαν εις αντιληψιν τοις υἱοις λωτ· διαψαλμα.
ποιησον αυτοις ὡς τη μαδιαμ και τω σεισαρα, ὡς τω ιαβειν εν τω χειμαρῥω κεισων.
εξωλοθρευθησαν εν αενδωρ, εγενηθησαν ὡσει κοπρος τη γη.
θου τους αρχοντας αυτων ὡς τον ωρηβ και ζηβ και ζεβεε και σαλμανα, παντας τους αρχοντας αυτων·
οἱτινες ειπαν, κληρονομησωμεν ἑαυτοις το θυσιαστηριον του θεου.
ὁ θεος μου θου αυτους ὡς τροχον, ὡς καλαμην κατα προσωπον ανεμου.
ὡσει πυρ ὁ διαφλεξει δρυμον, ὡσει φλοξ κατακαυσαι ορη·
οὑτως καταδιωξεις αυτους εν τη καταιγιδι σου, και εν τη οργη σου ταραξεις αυτους.
πληρωσον τα προσωπα αυτων ατιμιας, και ζητησουσι το ονομα σου κυριε.
αισχυνθητωσαν και ταραχθητωσαν εις τον αιωνα του αιωνος, και εντραπητωσαν και απολεσθωσαν.
και γνωτωσαν ὁτι ονομα σοι κυριος· συ μονος ὑψιστος επι πασαν την γην.
83
εις το τελος, ὑπερ των ληνων τοις υἱοις κορε ψαλμος.
ὡς αγαπητα τα σκηνωματα σου κυριε των δυναμεων.
επιποθει και εκλειπει ἡ ψυχη μου εις τας αυλας του κυριου· ἡ καρδια μου και ἡ σαρξ μου ηγαλλιασαντο επι θεον ζωντα·
και γαρ στρουθιον εὑρεν ἑαυτω οικιαν, και τρυγων νοσσιαν ἑαυτη, οὑ θησει τα νοσσια ἑαυτης· τα θυσιαστηρια σου κυριε των δυναμεων, ὁ βασιλευς μου και ὁ θεος μου.
μακαριοι οἱ κατοικουντες εν τω οικω σου, εις τους αιωνας των αιωνων αινεσουσι σε· διαψαλμα.
μακαριος ανηρ οὑ εστιν ἡ αντιληψις αυτου παρα σου, κυριε· αναβασεις εν τη καρδια αυτου διεθετο,
εις την κοιλαδα του κλαυθμωνος, εις τον τοπον ὁν εθετο· και γαρ ευλογιας δωσει ὁ νομοθετων,
πορευσονται εκ δυναμεως εις δυναμιν, οφθησεται ὁ θεος των θεων εν σιων.
κυριε ὁ θεος των δυναμεων, εισακουσον της προσευχης μου, ενωτισαι ὁ θεος ιακωβ· διαψαλμα.
ὑπερασπιστα ἡμων ιδε ὁ θεος, και επιβλεψον επι το προσωπον του χριστου σου.
ὁτι κρεισσων ἡμερα μια εν ταις αυλαις σου, ὑπερ χιλιαδας· εξελεξαμην παραρῥιπτεισθαι εν τω οικω του θεου μαλλον η οικειν με επι σκηνωμασιν ἁμαρτωλων.
ὁτι ελεον και αληθειαν αγαπα κυριος, ὁ θεος χαριν και δοξαν δωσει· κυριος ουχ ὑστερησει τα αγαθα τοις πορευομενοις εν ακακια.
κυριε των δυναμεων, μακαριος ανθρωπος ὁ ελπιζων επι σε.
84
εις το τελος, τοις υἱοις κορε ψαλμος.
ευδοκησας κυριε την γην σου, απεστρεψας την αιχμαλωσιαν ιακωβ.
αφηκας τας ανομιας τω λαω σου, εκαλυψας πασας τας ἁμαρτιας αυτων· διαψαλμα.
κατεπαυσας πασαν την οργην σου, απεστρεψας απο οργης θυμου σου.
επιστρεψον ἡμας ὁ θεος των σωτηριων ἡμων, και αποστρεψον τον θυμον σου αφʼ ἡμων.
μη εις τον αιωνα οργισθης ἡμιν; η διατενεις την οργην σου απο γενεας εις γενεαν;
ὁ θεος, συ επιστρεψας ζωωσεις ἡμας, και ὁ λαος σου ευφρανθησεται επι σοι.
δειξον ἡμιν κυριε το ελεος σου, και το σωτηριον σου δωης ἡμιν.
ακουσομαι τι λαλησει εν εμοι κυριος ὁ θεος, ὁτι λαλησει ειρηνην επι τον λαον αυτου, και επι τους ὁσιους αυτου, και επι τους επιστρεφοντας προς αυτον καρδιαν.
πλην εγγυς των φοβουμενων αυτον το σωτηριον αυτου, του κατασκηνωσαι δοξαν εν τη γη ἡμων.
ελεος και αληθεια συνηντησαν, δικαιοσυνη και ειρηνη κατεφιλησαν.
αληθεια εκ της γης ανετειλε, και δικαιοσυνη εκ του ουρανου διεκυψε.
και γαρ ὁ κυριος δωσει χρηστοτητα, και ἡ γη ἡμων δωσει τον καρπον αυτης.
δικαιοσυνη εναντιον αυτου προπορευσεται, και θησει εις ὁδον τα διαβηματα αυτου.
85
προσευχη τω δαυιδ.
φυλαξον την ψυχην μου, ὁτι ὁσιος ειμι· σωσον τον δουλον σου ὁ θεος, τον ελπιζοντα επι σε.
ελεησον με κυριε, ὁτι προς σε κεκραξομαι ὁλην την ἡμεραν.
ευφρανον την ψυχην του δουλου σου, ὁτι προς σε κυριε ηρα την ψυχην μου.
ὁτι συ κυριε χρηστος και επιεικης, και πολυελεος πασι τοις επικαλουμενοις σε.
ενωτισαι κυριε την προσευχην μου, και προσχες τη φωνη της δεησεως μου.
εν ἡμερα θλιψεως μου εκεκραξα προς σε, ὁτι εισηκουσας μου.
ουκ εστιν ὁμοιος σοι εν θεοις κυριε, και ουκ εστι κατα τα εργα σου.
παντα τα εθνη ὁσα εποιησας ἡξουσι, και προσκυνησουσιν ενωπιον σου κυριε, και δοξασουσι το ονομα σου,
ὁτι μεγας ει συ, και ποιων θαυμασια, συ ει ὁ θεος μονος ὁ μεγας.
ὁδηγησον με κυριε εν τη ὁδω σου, και πορευσομαι εν τη αληθεια σου· ευφρανθητω ἡ καρδια μου, του φοβεισθαι το ονομα σου.
εξομολογησομαι σοι κυριε ὁ θεος μου εν ὁλη καρδια μου, και δοξασω το ονομα σου εις τον αιωνα.
ὁτι το ελεος σου μεγα επʼ εμε, και ερῥυσω την ψυχην μου εξ ἁδου κατωτατου.
ὁ θεος, παρανομοι επανεστησαν επʼ εμε, και συναγωγη κραταιων εζητησαν την ψυχην μου, και ου προεθεντο σε ενωπιον αυτων.
και συ κυριε ὁ θεος οικτιρμων και ελεημων, μακροθυμος και πολυελεος και αληθινος.
επιβλεψον επʼ εμε, και ελεησον με, δος το κρατος σου τω παιδι σου, και σωσον τον υἱον της παιδισκης σου.
ποιησον μετʼ εμου σημειον εις αγαθον, και ιδετωσαν οἱ μισουντες με, και αισχυνθητωσαν· ὁτι συ κυριε, εβοηθησας μοι, και παρεκαλεσας με.
86
τοις υἱοις κορε ψαλμος ωδης.
αγαπα κυριος τας πυλας σιων, ὑπερ παντα τα σκηνωματα ιακωβ.
δεδοξασμενα ελαληθη περι σου ἡ πολις του θεου· διαψαλμα.
μνησθησομαι ῥααβ, και βαβυλωνος, τοις γινωσκουσι με· και ιδου αλλοφυλοι και τυρος και λαος αιθιοπων, οὑτοι εγεννηθησαν εκει.
μητηρ σιων ερει ανθρωπος, και ανθρωπος εγενηθη εν αυτη, και αυτος εθεμελιωσεν αυτην ὁ ὑψιστος.
κυριος διηγησεται εν γραφη λαων, και αρχοντων τουτων των γεγενημενων εν αυτη. διαψαλμα.
ὡς ευφραινομενων παντων ἡ κατοικια εν σοι.
87
ωδη ψαλμου τοις υἱοις κορε, εις το τελος, ὑπερ μαελεθ του αποκριθηναι, συνεσεως αιμαν τω ισραηλιτη.
κυριε ὁ θεος της σωτηριας μου, ἡμερας εκεκραξα και εν νυκτι εναντιον σου.
εισελθετω ενωπιον σου ἡ προσευχη μου, κλινον το ους σου εις την δεησιν μου, κυριε.
ὁτι επλησθη κακων ἡ ψυχη μου, και ἡ ζωη μου τω ἁδη ηγγισε.
προσελογισθην μετα των καταβαινοντων εις λακκον, εγενηθην ὡς ανθρωπος αβοηθητος,
εν νεκροις ελευθερος, ὡσει τραυματιαι ερῥιμμενοι καθευδοντες εν ταφω, ὡν ουκ εμνησθης ετι, και αυτοι εκ της χειρος σου απωσθησαν.
εθεντο με εν λακκω κατωτατω, εν σκοτεινοις και εν σκια θανατου.
επʼ εμε επεστηριχθη ὁ θυμος σου, και παντας τους μετεωρισμους σου επηγαγες επʼ εμε· διαψαλμα.
εμακρυνας τους γνωστους μου απʼ εμου, εθεντο με βδελυγμα ἑαυτοις· παρεδοθην και ουκ εξεπορευομην.
οἱ οφθαλμοι μου ησθενησαυ απο πτωχειας· και εκεκραξα προς σε κυριε ὁλην την ἡμεραν, διεπετασα προς σε τας χειρας μου.
μη τοις νεκροις ποιησεις θαυμασια, η ιατροι αναστησουσι και εξομολογησονται σοι;
μη διηγησεται τις εν ταφω το ελεος σου, και την αληθειαν σου εν τη απωλεια;
μη γνωσθησεται εν τω σκοτει τα θαυμασια σου, και ἡ δικαιοσυνη σου εν γη επιλελησμενη;
καγω προς σε κυριε εκεκραξα, και τοπρωι ἡ προσευχη μου προφθασει σε.
ἱνατι κυριε απωθεις την προσευχην μου, αποστρεφεις το προσωπον σου απʼ εμου;
πτωχος ειμι εγω και εν κοποις εκ νεοτητος μου, ὑψωθεις δε εταπεινωθην και εξηπορηθην.
επʼ εμε διηλθον αἱ οργαι σου, και οἱ φοβερισμοι σου εξεταραξαν με.
εκυκλωσαν με ὡς ὑδωρ, ὁλην την ἡμεραν περιεσχον με ἁμα.
εμακρυνας απʼ εμου φιλον, και τους γνωστους μου απο ταλαιπωριας.
88
συνεσεως αιθαμ τω ισραηλιτη.
τα ελεη σου κυριε εις τον αιωνα ασομαι, εις γενεαν και γενεαν απαγγελω την αληθειαν σου εν τω στοματι μου.
ὁτι ειπας, εις τον αιωνα ελεος οικοδομηθησεται, εν τοις ουρανοις ἑτοιμασθησεται ἡ αληθεια σου·
διεθεμην διαθηκην τοις εκλεκτοις μου, ωμοσα δαυιδ τω δουλω μου.
ἑως του αιωνος ἑτοιμασω το σπερμα σου, και οικοδομησω εις γενεαν και γενεαν τον θρονον σου· διαψαλμα.
εξομολογησονται οἱ ουρανοι τα θαυμασια σου κυριε, και την αληθειαν σου εν εκκλησια ἁγιων.
ὁτι τις εν νεφελαις ισωθησεται τω κυριω; και τις ὁμοιωθησεται τω κυριω εν υἱοις θεου;
ὁ θεος ενδοξαζομενος εν βουλη ἁγιων, μεγας και φοβερος επι παντας τους περικυκλω αυτου.
κυριε ὁ θεος των δυναμεων, τις ὁμοιος σοι; δυνατος ει κυριε, και ἡ αληθεια σου κυκλω σου.
συ δεσποζεις του κρατους της θαλασσης, τον δε σαλον των κυματων αυτης συ καταπραυνεις.
συ εταπεινωσας ὡς τραυματιαν ὑπερηφανον, και εν τω βραχιονι της δυναμεως σου διεσκορπισας τους εχθρους σου.
σοι εισιν οἱ ουρανοι, και ση εστιν ἡ γη, την οικουμενην και το πληρωμα αυτης συ εθεμελιωσας.
τον βορῥαν και θαλασσας συ εκτισας, θαβωρ και ἑρμων εν τω ονοματι σου αγαλλιασονται.
σος ὁ βραχιων μετα δυναστειας· κραταιωθητω ἡ χειρ σου, ὑψωθητω ἡ δεξια σου.
δικαιοσυνη και κριμα ἑτοιμασια του θρονου σου· ελεος και αληθεια προπορευσονται προ προσωπου σου.
μακαριος ὁ λαος ὁ γινωσκων αλαλαγμον· κυριε εν τω φωτι του προσωπου σου πορευσονται,
και εν τω ονοματι σου αγαλλιασονται ὁλην την ἡμεραν, και εν τη δικαιοσυνη σου ὑψωθησονται.
ὁτι το καυχημα της δυναμεως αυτων συ ει, και εν τη ευδοκια σου ὑψωθησεται το κερας ἡμων·
ὁτι του κυριου ἡ αντιληψις, και του ἁγιου ισραηλ βασιλεως ἡμων.
τοτε ελαλησας εν ὁρασει τοις υἱοις σου, και ειπας, εθεμην βοηθειαν επι δυνατον, ὑψωσα εκλεκτον εκ του λαου μου.
εὑρον δαυιδ τον δουλον μου, εν ελεει ἁγιω εχρισα αυτον.
ἡ γαρ χειρ μου συναντιληψεται αυτω, και ὁ βραχιων μου κατισχυσει αυτον.
ουκ ωφελησει εχθρος εν αυτω, και υἱος ανομιας ου προσθησει του κακωσαι αυτον.
και συγκοψω απο προσωπου αυτου τους εχθρους αυτου, και τους μισουντας αυτον τροπωσομαι.
και ἡ αληθεια μου και το ελεος μου μετʼ αυτου, και εν τω ονοματι μου ὑψωθησεται το κερας αυτου.
και θησομαι εν θαλασση χειρα αυτου, και εν ποταμοις δεξιαν αυτου.
αυτος επικαλεσεται με, πατηρ μου ει συ, θεος μου και αντιληπτωρ της σωτηριας μου.
καγω πρωτοτοκον θησομαι αυτον, ὑψηλον παρα τοις βασιλευσι της γης.
εις τον αιωνα φυλαξω αυτω το ελεος μου, και ἡ διαθηκη μου πιστη αυτω.
και θησομαι εις τον αιωνα του αιωνος το σπερμα αυτου, και τον θρονον αυτου ὡς τας ἡμερας του ουρανου.
εαν εγκαταλιπωσιν οἱ υἱοι αυτου τον νομον μου, και τοις κριμασι μου μη πορευθωσιν·
εαν τα δικαιωματα μου βεβηλωσωσι, και τας εντολας μου μη φυλαξωσιν·
επισκεψομαι εν ῥαβδω τας ανομιας αυτων, και εν μαστιξι τας ἁμαρτιας αυτων.
το δε ελεος μου ου μη διασκεδασω απʼ αυτου, ουδε μη αδικησω εν τη αληθεια μου,
ουδε μη βεβηλωσω την διαθηκην μου, και τα εκπορευομενα δια των χειλεων μου ου μη αθετησω.
ἁπαξ ωμοσα εν τω ἁγιω μου, ει τω δαυιδ ψευσομαι.
το σπερμα αυτου εις τον αιωνα μενει, και ὁ θρονος αυτου ὡς ὁ ἡλιος εναντιον μου,
και ὡς ἡ σεληνη κατηρτισμενη εις τον αιωνα, και ὁ μαρτυς εν ουρανω πιστος· διαψαλμα.
συ δε απωσω και εξουδενωσας, ανεβαλου τον χριστον σου.
κατεστρεψας την διαθηκην του δουλου σου, εβεβηλωσας εις την γην το ἁγιασμα αυτου.
καθειλες παντας τους φραγμους αυτου, εθου τα οχυρωματα αυτου δειλιαν.
διηρπασαν αυτον παντες οἱ διοδευοντες ὁδον, εγενηθη ονειδος τοις γειτοσιν αυτου.
ὑψωσας την δεξιαν των εχθρων αυτου, ευφρανας παντας τους εχθρους αυτου.
απεστρεψας την βοηθειαν της ῥομφαιας αυτου, και ουκ αντελαβου αυτου εν τω πολεμω.
κατελυσας απο καθαρισμου αυτον, τον θρονον αυτου εις την γην κατερῥαξας,
εσμικρυνας τας ἡμερας του θρονου αυτου, κατεχεας αυτου αισχυνην· διαψαλμα.
ἑως ποτε κυριε αποστρεφη εις τελος; εκκαυθησεται ὡς πυρ ἡ οργη σου;
μνησθητι τις ἡ ὑποστασις μου· μη γαρ ματαιως εκτισας παντας τους υἱους των ανθρωπων;
τις εστιν ανθρωπος, ὁς ζησεται και ουκ οψεται θανατον; ῥυσεται την ψυχην αυτου εκ χειρος ἁδου; διαψαλμα.
που εστι τα ελεη σου τα αρχαια, κυριε, ἁ ωμοσας τω δαυιδ εν τη αληθεια σου;
μνησθητι κυριε του ονειδισμου των δουλων σου οὑ ὑπεσχον εν τω κολπω μου πολλων εθνων·
οὑ ωνειδισαν οἱ εχθροι σου κυριε, οὑ ωνειδισαν το ανταλλαγμα του χριστου σου.
ευλογητος κυριος εις τον αιωνα· γενοιτο, γενοιτο.
89
προσευχη του μωυση ανθρωπου του θεου.
προ του ορη γενηθηναι και πλασθηναι την γην και την οικουμενην, και απο του αιωνος ἑως του αιωνος συ ει.
μη αποστρεψης ανθρωπον εις ταπεινωσιν, και ειπας, επιστρεψατε υἱοι ανθρωπων;
ὁτι χιλια ετη εν οφθαλμοις σου, ὡς ἡ ἡμερα ἡ εχθες ἡτις διηλθε, και φυλακη εν νυκτι.
τα εξουδενωματα αυτων ετη εσονται, τοπρωι ὡσει χλοη παρελθοι·
τοπρωι ανθησαι και παρελθοι, το ἑσπερας αποπεσοι, σκληρυνθειη και ξηρανθειη.
ὁτι εξελιπομεν εν τη οργη σου, και εν τω θυμω σου εταραχθημεν.
εθου τας ανομιας ἡμων ενωπιον σου, ὁ αιων ἡμων εις φωτισμον του προσωπου σου.
ὁτι πασαι αἱ ἡμεραι ἡμων εξελιπον, και εν τη οργη σου εξελιπομεν· τα ετη ἡμων ὡς αραχνη εμελετων.
αἱ ἡμεραι των ετων ἡμων εν αυτοις ἑβδομηκοντα ετη, εαν δε εν δυναστειαις, ογδοηκοντα ετη, και το πλειον αυτων κοπος και πονος· ὁτι επηλθε πραυτης εφʼ ἡμας, και παιδευθησομεθα.
τις γινωσκει το κρατος της οργης σου, και απο του φοβου του θυμου σου εξαριθμησασθαι;
την δεξιαν σου οὑτως γνωρισον, και τους πεπαιδευμενους τη καρδια εν σοφια.
επιστρεψον, κυριε· ἑως ποτε; και παρακληθητι επι τοις δουλοις σου.
ενεπλησθημεν τοπρωι του ελεους σου, και ηγαλλιασαμεθα και ευφρανθημεν· εν πασαις ταις ἡμεραις ἡμων
ευφρανθειημεν, ανθʼ ὡν ἡμερων εταπεινωσας ἡμας, ετων ὡν ειδομεν κακα.
και ιδε επι τους δουλους σου και επι τα εργα σου, και ὁδηγησον τους υἱους αυτων.
και εστω ἡ λαμπροτης κυριου του θεου ἡμων εφʼ ἡμας, και τα εργα των χειρων ἡμων κατευθυνον εφʼ ἡμας.
90
αινος ωδης τω δαυιδ.
ερει τω κυριω, αντιληπτωρ μου ει και καταφυγη μου, ὁ θεος μου, ελπιω επʼ αυτον.
ὁτι αυτος ῥυσεται σε εκ παγιδος θηρευτων, απο λογου ταραχωδους.
εν τοις μεταφρενοις αυτου επισκιασει σοι, και ὑπο τας πτερυγας αυτου ελπιεις· ὁπλω κυκλωσει σε ἡ αληθεια αυτου.
ου φοβηθηση απο φοβου νυκτερινου, απο βελους πετομενου ἡμερας,
απο πραγματος διαπορευομενου εν σκοτει, απο συμπτωματος και δαιμονιου μεσημβρινου.
πεσειται εκ του κλιτους σου χιλιας, και μυριας εκ δεξιων σου, προς σε δε ουκ εγγιει.
πλην τοις οφθαλμοις σου κατανοησεις, και ανταποδοσιν ἁμαρτωλων οψει.
ὁτι συ κυριε ἡ ελπις μου, τον ὑψιστον εθου καταφυγην σου.
ου προσελευσεται προς σε κακα, και μαστιξ ουκ εγγιει τω σκηνωματι σου.
ὁτι τοις αγγελοις αυτου εντελειται περι σου, του διαφυλαξαι σε εν πασαις ταις ὁδοις σου.
επι χειρων αρουσι σε, μη ποτε προσκοψης προς λιθον τον ποδα σου.
επʼ ασπιδα και βασιλισκον επιβηση, και καταπατησεις λεοντα και δρακοντα.
ὁτι επʼ εμε ηλπισε, και ῥυσομαι αυτον· σκεπασω αυτον, ὁτι εγνω το ονομα μου.
επικαλεσεται προς με, και εισακουσομαι αυτου, μετʼ αυτου ειμι εν θλιψει, και εξελουμαι αυτον, και δοξασω αυτον.
μακροτητι ἡμερων εμπλησω αυτον, και δειξω αυτω το σωτηριον μου.
91
ψαλμος ωδης εις την ἡμεραν του σαββατου.
αγαθον το εξομολογεισθαι τω κυριω, και ψαλλειν τω ονοματι σου, ὑψιστε·
του αναγγελλειν τοπρωι το ελεος σου, και την αληθειαν σου κατα νυκτα,
εν δεκαχορδω ψαλτηριω, μετʼ ωδης εν κιθαρα.
ὁτι ευφρανας με, κυριε, εν τω ποιηματι σου, και εν τοις εργοις των χειρων σου αγαλλιασομαι.
ὡς εμεγαλυνθη τα εργα σου, κυριε; σφοδρα εβαθυνθησαν οἱ διαλογισμοι σου.
ανηρ αφρων ου γνωσεται, και ασυνετος ου συνησει ταυτα.
εν τω ανατειλαι τους ἁμαρτωλους ὡσει χορτον, και διεκυψαν παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν, ὁπως αν εξολοθρευθωσιν εις τον αιωνα του αιωνος.
συ δε ὑψιστος εις τον αιωνα, κυριε.
ὁτι ιδου οἱ εχθροι σου απολουνται, και διασκορπισθησονται παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν.
και ὑψωθησεται ὡς μονοκερωτος το κερας μου, και το γηρας μου εν ελεω πιονι.
και επειδεν ὁ οφθαλμος μου εν τοις εχθροις μου, και εν τοις επανισταμενοις επʼ εμε πονηρευομενοις ακουσεται το ους μου.
δικαιος ὡς φοινιξ ανθησει, ὡς ἡ κεδρος ἡ εν τω λιβανω πληθυνθησεται·
πεφυτευμενοι εν τω οικω κυριου, εν ταις αυλαις του θεου ἡμων εξανθησουσι.
τοτε πληθυνθησονται εν γηρει πιονι, και ευπαθουντες εσονται
του αναγγειλαι· ὁτι ευθης κυριος ὁ θεος μου, και ουκ εστιν αδικια εν αυτω.
92
εις την ἡμεραν του προσαββατου, ὁτε κατωκισται ἡ γη, αινος ωδης τω δαυιδ.
ἑτοιμος ὁ θρονος σου απο τοτε, απο του αιωνος συ ει.
επηραν οἱ ποταμοι κυριε, επηραν οἱ ποταμοι φωνας αυτων,
απο φωνων ὑδατων πολλων· θαυμαστοι οἱ μετεωρισμοι της θαλασσης· θαυμαστος εν ὑψηλοις ὁ κυριος.
τα μαρτυρια σου επιστωθησαν σφοδρα· τω οικω σου πρεπει ἁγιασμα, κυριε, εις μακροτητα ἡμερων.
93
ψαλμος τω δαυιδ τετραδι σαββατου.
ὑψωθητι ὁ κρινων την γην, αποδος ανταποδοσιν τοις ὑπερηφανοις.
ἑως ποτε ἁμαρτωλοι, κυριε, ἑως ποτε ἁμαρτωλοι καυχησονται;
φθεγξονται και λαλησουσιν αδικιαν, λαλησουσι παντες οἱ εργαζομενοι την ανομιαν.
τον λαον σου, κυριε, εταπεινωσαν, και την κληρονομιαν σου εκακωσαν.
χηραν και ορφανον απεκτειναν, και προσηλυτον εφονευσαν.
και ειπαν, ουκ οψεται κυριος, ουδε συνησει ὁ θεος του ιακωβ.
συνετε δη αφρονες εν τω λαω, και μωροι, ποτε φρονησατε.
ὁ φυτευσας το ους, ουχι ακουει; η ὁ πλασας τον οφθαλμον, ουχι κατανοει;
ὁ παιδευων εθνη, ουχι ελεγξει; ὁ διδασκων ανθρωπον γνωσιν;
κυριος γινωσκει τους διαλογισμους των ανθρωπων, ὁτι εισι ματαιοι.
μακαριος ὁ ανθρωπος ὁν αν συ παιδευσης κυριε, και εκ του νομου σου διδαξης αυτον·
του πραυναι αυτω αφʼ ἡμερων πονηρων, ἑως οὑ ορυγη τω ἁμαρτωλω βοθρος.
ὁτι ουκ απωσεται κυριος τον λαον αυτου, και την κληρονομιαν αυτου ουκ εγκαταλειψει,
ἑως οὑ δικαιοσυνη επιστρεψη εις κρισιν, και εχομενοι αυτης παντες οἱ ευθεις τη καρδια· διαψαλμα.
τις αναστησεται μοι επι πονηρευομενους, η τις συμπαραστησεται μοι επι τους εργαζομενους την ανομιαν;
ει μη ὁτι κυριος εβοηθησε μοι, παραβραχυ παρωκησε τω ἁδη ἡ ψυχη μου.
ει ελεγον, σεσαλευται ὁ πους μου, το ελεος σου κυριε εβοηθει μοι.
κυριε, κατα το πληθος των οδυνων μου εν τη καρδια μου, αἱ παρακλησεις σου ηγαπησαν την ψυχην μου.
μη συμπροσεσται σοι θρονος ανομιας, ὁ πλασσων κοπον επι προσταγματι.
θηρευσουσιν επι ψυχην δικαιου, και αἱμα αθωον καταδικασονται.
και εγενετο μοι κυριος εις καταφυγην, και ὁ θεος μου εις βοηθον ελπιδος μου.
και αποδωσει αυτοις την ανομιαν αυτων, και την πονηριαν αυτων· αφανιει αυτους κυριος ὁ θεος ἡμων.
94
αινος ωδης τω δαυιδ.
προφθασωμεν το προσωπον αυτου εν εξομολογησει, και εν ψαλμοις αλαλαξωμεν αυτω.
ὁτι θεος μεγας κυριος, και βασιλευς μεγας επι παντας τους θεους·
ὁτι ουκ απωσεται κυριος τον λαον αυτου, ὁτι εν τη χειρι αυτου τα περατα της γης, και τα ὑψη των ορεων αυτου εστιν.
ὁτι αυτου εστιν ἡ θαλασσα και αυτος εποιησεν αυτην, και την ξηραν χειρες αυτου επλασαν.
δευτε προσκυνησωμεν και προσπεσωμεν αυτω, και κλαυσωμεν εναντιον κυριου του ποιησαντος ἡμας.
ὁτι αυτος εστιν ὁ θεος ἡμων, και ἡμεις λαος νομης αυτου, και προβατα χειρος αυτου·
σημερον εαν της φωνης αυτου ακουσητε, μη σκληρυνητε τας καρδιας ὑμων, ὡς εν τω παραπικρασμω, κατα την ἡμεραν του πικρασμου εν τη ερημω,
οὑ επειρασαν με οἱ πατερες ὑμων· εδοκιμασαν, και ειδον τα εργα μου.
τεσσαρακοντα ετη προσωχθισα τη γενεα εκεινη, και ειπα, αει πλανωνται τη καρδια, και αυτοι ουκ εγνωσαν τας ὁδους μου.
ὡς ωμοσα εν τη οργη μου, ει εισελευσονται εις την καταπαυσιν μου.
95
ὁτε ὁ οικος ωκοδομηται μετα την αιχμαλωσιαν, ωδη τω δαυιδ.
ασατε τω κυριω, ευλογησατε το ονομα αυτου, ευαγγελιζεσθε ἡμεραν εξ ἡμερας το σωτηριον αυτου.
αναγγειλατε εν τοις εθνεσι την δοξαν αυτου, εν πασι τοις λαοις τα θαυμασια αυτου.
ὁτι μεγας κυριος και αινετος σφοδρα, φοβερος εστιν επι παντας τους θεους.
ὁτι παντες οἱ θεοι των εθνων δαιμονια, ὁ δε κυριος τους ουρανους εποιησεν.
εξομολογησις και ὡραιοτης ενωπιον αυτου, ἁγιωσυνη και μεγαλοπρεπεια εν τω ἁγιασματι αυτου.
ενεγκατε τω κυριω αἱ πατριαι των εθνων, ενεγκατε τω κυριω δοξαν και τιμην,
ενεγκατε τω κυριω δοξαν ονοματι αυτου, αρατε θυσιας και εισπορευεσθε εις τας αυλας αυτου·
προσκυνησατε τω κυριω εν αυλη ἁγια αυτου, σαλευθητω απο προσωπου αυτου πασα ἡ γη.
ειπατε εν τοις εθνεσιν, ὁ κυριος εβασιλευσε· και γαρ κατωρθωσε την σικουμενην, ἡτις ου σαλευθησεται, κρινει λαους εν ευθυτητι.
ευφραινεσθωσαν οἱ ουρανοι και αγαλλιασθω ἡ γη, σαλευθητω ἡ θαλασσα και το πληρωμα αυτης.
χαρησεται τα πεδια, και παντα τα εν αυτοις· τοτε αγαλλιασονται παντα τα ξυλα του δρυμου
προ προσωπου του κυριου, ὁτι ερχεται, ὁτι ερχεται κριναι την γην· κρινει την οικουμενην εν δικαιοσυνη, και λαους εν τη αληθεια αυτου.
96
τω δαυιδ, ὁτε ἡ γη αυτου καθισταται.
νεφελη και γνοφος κυκλω αυτου, δικαιοσυνη και κριμα κατορθωσις του θρονου αυτου.
πυρ εναντιον αυτου προπορευσεται, και φλογιει κυκλω τους εχθρους αυτου.
εφαναν αἱ αστραπαι αυτου τη οικουμενη, ειδε και εσαλευθη ἡ γη·
τα ορη ὡσει κηρος ετακησαν απο προσωπου κυριου, απο προσωπου κυριου πασης της γης.
ανηγγειλαν αἱ ουρανοι την δικαιοσυνην αυτου, και ειδοσαν παντες οἱ λαοι την δοξαν αυτου.
αισχυνθητωσαν παντες οἱ προσκυνουντες τοις γλυπτοις, οἱ εγκαυχωμενοι εν τοις ειδωλοις αυτων· προσκυνησατε αυτω παντες αγγελοι αυτου.
ηκουσε και ευφρανθη σιων, και ηγαλλιασαντο αἱ θυγατερες της ιουδαιας, ἑνεκεν των κριματων σου κυριε.
ὁτι συ ει κυριος ὁ ὑψιστος επι πασαν την γην, σφοδρα ὑπερυψωθης ὑπερ παντας τους θεους.
οἱ αγαπωντες τον κυριον, μισειτε πονηρον· φυλασσει κυριος τας ψυχας των ὁσιων αυτου, εκ χειρος ἁμαρτωλων ῥυσεται αυτους.
φως ανετειλε τω δικαιω, και τοις ευθεσι τη καρδια ευφροσυνη.
ευφρανθητε δικαιοι εν τω κυριω, και εξομολογεισθε τη μνημη της ἁγιωσυνης αυτου.
97
ψαλμος τω δαυιδ.
εγνωρισε κυριος το σωτηριον αυτου, εναντιον των εθνων απεκαλυψε την δικαιοσυνην αυτου.
εμνησθη του ελεους αυτου τω ιακωβ, και της αληθειας αυτου τω οικω ισραηλ· ειδοσαν παντα τα περατα της γης το σωτηριον του θεου ἡμων.
αλαλαξατε τω θεω πασα ἡ γη, ασατε και αγαλλιασθε και ψαλατε.
ψαλατε τω κυριω εν κιθαρα, εν κιθαρα και φωνη ψαλμου.
εν σαλπιγξιν ελαταις, και φωνη σαλπιγγος κερατινης· αλαλαξατε ενωπιον του βασιλεως κυριω.
σαλευθητω ἡ θαλασσα και το πληρωμα αυτης, ἡ οικουμενη και οἱ κατοικουντες αυτην.
ποταμοι κροτησουσι χειρι επιτοαυτο, τα ορη αγαλλιασονται.
ὁτι ἡκει κριναι την γην· κρινει την οικουμενην εν δικαιοσυνη, και λαους εν ευθυτητι.
98
ψαλμος τω δαυιδ.
κυριος εν σιων μεγας, και ὑψηλος εστιν επι παντας τους λαους.
εξομολογησασθωσαν τω ονοματι σου τω μεγαλω, ὁτι φοβερον και ἁγιον εστι,
και τιμη βασιλεως κρισιν αγαπα· συ ἡτοιμασας ευθυτητας, κρισιν και δικαιοσυνην εν ιακωβ συ εποιησας.
ὑψουτε κυριον τον θεον ἡμων, και προσκυνειτε τω ὑποποδιω των ποδων αυτου, ὁτι ἁγιος εστι.
μωυσης και ααρων εν τοις ἱερευσιν αυτου, και σαμουηλ εν τοις επικαλουμενοις το ονομα αυτου· επεκαλουντο τον κυριον, και αυτος εισηκουεν,
εν στυλω νεφελης ελαλει προς αυτους· εφυλασσον τα μαρτυρια αυτου, και τα προσταγματα ἁ εδωκεν αυτοις.
κυριε ὁ θεος ἡμων, συ επηκουες αυτων· ὁ θεος, ευιλατος εγινου αυτοις, και εκδικων επι παντα τα επιτηδευματα αυτων.
ὑψουτε κυριον τον θεον ἡμων, και προσκυνειτε εις ορος ἁγιον αυτου, ὁτι ἁγιος κυριος ὁ θεος ἡμων.
99
ψαλμος εις εξομολογησιν.
δουλευσατε τω κυριω εν ευφροσυνη· εισελθατε ενωπιον αυτου εν αγαλλιασει.
γνωτε ὁτι κυριος αυτος εστιν ὁ θεος· αυτος εποιησεν ἡμας, και ουχ ἡμεις, λαος αυτου και προβατα της νομης αυτου.
εισελθατε εις τας πυλας αυτου εν εξομολογησει, τας αυλας αυτου εν ὑμνοις· εξομολογεισθε αυτω, αινειτε το ονομα αυτου.
ὁτι χρηστος κυριος, εις τον αιωνα το ελεος αυτου, και ἑως γενεας και γενεας ἡ αληθεια αυτου.
100
ψαλμος τω δαυιδ.
ψαλω και συνησω εν ὁδω αμωμω· ποτε ἡξεις προς με; διεπορευομην εν ακακια καρδιας μου, εν μεσω του οικου μου.
ου προεθεμην προ οφθαλμων μου πραγμα παρανομον, ποιουντας παραβασεις εμισησα· ουκ εκολληθη μοικαρδια σκαμβη,
εκκλινοντος απʼ εμου του πονηρου ουκ εγινωσκον.
τον καταλαλουντα λαθρα του πλησιον αυτου, τουτον εξεδιωκον· ὑπερηφανω οφθαλμω και απληστω καρδια, τουτω ου συνησθιον.
οἱ οφθαλμοι μου επι τους πιστους της γης, του συγκαθησθαι αυτους μετʼ εμου· πορευομενος εν ὁδω αμωμω, οὑτος μοι ελειτουργει.
ου κατωκει εν μεσω της οικιας μου ποιων ὑπερηφανιαν· λαλων αδικα ου κατευθυνεν εναντιον των οφθαλμων μου.
εις τας πρωιας απεκτενον παντας τους ἁμαρτωλους της γης, του εξολοθρευσαι εκ πολεως κυριου παντας τους εργαζομενους την αδικιαν.
101
προσευχη τω πτωχω, ὁταν ακηδιαση, και εναντιον κυριου εκχεη την δεησιν αυτου.
κυριε εισακουσον της προσευχης μου, και ἡ κραυγη μου προς σε ελθετω.
μη αποστρεψης το προσωπον σου απʼ εμου· εν ἡ αν ἡμερα θλιβομαι, κλινον προς με το ους σου· εν ἡ αν ἡμερα επικαλεσωμαι σε, ταχυ εισακουσον μου.
ὁτι εξελιπον ὡσει καπνος αἱ ἡμεραι μου, και τα οστα μου ὡσει φρυγιον συνεφρυγησαν.
επληγην ὡσει χορτος, και εξηρανθη ἡ καρδια μου, ὁτι επελαθομην του φαγειν τον αρτον μου.
απο φωνης του στεναγμου μου, εκολληθη το οστουν μου τη σαρκι μου.
ὡμοιωθην πελεκανι ερημικω, εγενηθην ὡσει νυκτικοραξ εν οικοπεδω.
ηγρυπνησα, και εγενηθην ὡσει στρουθιον μοναζον επι δωματι.
ὁλην την ἡμεραν ωνειδιζον με οἱ εχθροι μου, και οἱ επαινουντες με κατʼ εμου ωμνυον.
ὁτι σποδον ὡσει αρτον εφαγον, και το πομα μου μετα κλαυθμου εκιρνων,
απο προσωπου της οργης σου και του θυμου σου, ὁτι επαρας κατερῥαξας με.
αἱ ἡμεραι μου ὡσει σκια εκλιθησαν, καγω ὡσει χορτος εξηρανθην.
συ δε κυριε εις τον αιωνα μενεις, και το μνημοσυνον σου εις γενεαν και γενεαν.
συ αναστας οικτειρησεις την σιων, ὁτι καιρος του οικτειρησαι αυτην, ὁτι ἡκει καιρος.
ὁτι ευδοκησαν οἱ δουλοι σου τους λιθους αυτης, και τον χουν αυτης οικτειρησουσι.
και φοβηθησονται τα εθνη το ονομα σου κυριε, και παντες οἱ βασιλεις την δοξαν σου.
ὁτι οικοδομησει κυριος την σιων, και οφθησεται εν τη δοξη αυτου.
επεβλεψεν επι την προσευχην των ταπεινων, και ουκ εξουδενωσε την δεησιν αυτων.
γραφητω αὑτη εις γενεαν ἑτεραν, και λαος ὁ κτιζομενος αινεσει τον κυριον.
ὁτι εξεκυψεν εξ ὑψους ἁγιου αυτου, κυριος εξ ουρανου επι την γην επεβλεψε,
του ακουσαι του στεναγμου των πεπεδημενων, του λυσαι τους υἱους των τεθανατωμενων,
του αναγγειλαι εν σιων το ονομα κυριου, και την αινεσιν αυτου εν ἱερουσαλημ·
εν τω συναχθηναι λαους επιτοαυτο, και βασιλεις του δουλευειν τω κυριω.
απεκριθη αυτω εν ὁδω ισχυος αυτου, την ολιγοτητα των ἡμερων μου αναγγειλον μοι·
μη αναγαγης με εν ἡμισει ἡμερων μου, εν γενεα γενεων τα ετη σου.
κατʼ αρχας την γην συ κυριε εθεμελιωσας, και εργα των χειρων σου εισιν οἱ ουρανοι.
αυτοι απολουνται, συ δε διαμενεις· και παντες ὡς ἱματιον παλαιωθησονται, και ὡσει περιβολαιον ἑλιξεις αυτους, και αλλαγησονται.
συ δε ὁ αυτος ει, και τα ετη σου ουκ εκλειψουσιν·
οἱ υἱοι των δουλων σου κατασκηνωσουσι, και το σπερμα αυτων εις τον αιωνα κατευθυνθησεται.
102
τω δαυιδ.
ευλογει ἡ ψυχη μου τον κυριον, και μη επιλανθανου πασας τας αινεσεις αυτου·
τον ευιλατευοντα πασαις ταις ανομιαις σου, τον ιωμενον πασας τας νοσους σου,
τον λυτρουμενον εκ φθορας την ζωην σου, τον στεφανουντα σε εν ελεει και οικτιρμοις,
τον εμπιπλωντα εν αγαθοις την επιθυμιαν σου· ανακαινισθησεται ὡς αετου ἡ νεοτης σου.
ποιων ελεημοσυνας ὁ κυριος, και κριμα πασι τοις αδικουμενοις.
εγνωρισε τας ὁδους αυτου τω μωυση, τοις υἱοις ισραηλ τα θεληματα αυτου.
οικτιρμων και ελεημων ὁ κυριος, μακροθυμος και πολυελεος.
ουκ εις τελος οργισθησεται, ουδε εις τον αιωνα μηνιει.
ου κατα τας ἁμαρτιας ἡμων εποιησεν ἡμιν, ουδε κατα τας ανομιας ἡμων ανταπεδωκεν ἡμιν.
ὁτι κατα το ὑψος του ουρανου απο της γης, εκραταιωσε κυριος το ελεος αυτου επι τους φοβουμενους αυτον.
καθοσον απεχουσιν ανατολαι απο δυσμων, εμακρυνεν αφʼ ἡμων τας ανομιας ἡμων.
καθως οικτειρει πατηρ υἱους, ωκτειρησε κυριος τους φοβουμενους αυτον.
ὁτι αυτος εγνω το πλασμα ἡμων· μνησθητι ὁτι χους εσμεν.
ανθρωπος, ὡσει χορτος αἱ ἡμεραι αυτου, ὡσει ανθος του αγρου οὑτως εξανθησει.
ὁτι πνευμα διηλθεν εν αυτω, και ουχ ὑπαρξει, και ουκ επιγνωσεται ετι τον τοπον αυτου.
το δε ελεος του κυριου απο του αιωνος και ἑως του αιωνος επι τους φοβουμενους αυτον· και ἡ δικαιοσυνη αυτου επι υἱους υἱων,
τοις φυλασσουσι την διαθηκην αυτου, και μεμνημενοις των εντολων αυτου του ποιησαι αυτας.
κυριος εν τω ουρανω ἡτοιμασε τον θρονον αυτου, και ἡ βασιλεια αυτου παντων δεσποζει.
ευλογειτε τον κυριον παντες αγγελοι αυτου, δυνατοι ισχυι ποιουντες τον λογον αυτου, του ακουσαι της φωνης των λογων αυτου.
ευλογειτε τον κυριον πασαι αἱ δυναμεις αυτου, λειτουργοι αυτου ποιουντες τα θεληματα αυτου.
ευλογειτε τον κυριον παντα τα εργα αυτου, εν παντι τοπω της δυναστειας αυτου· ευλογει ἡ ψυχη μου τον κυριον.
103
τω δαυιδ.
αναβαλλομενος φως ὡς ἱματιον, εκτεινων τον ουρανον ὡσει δερῥιν·
ὁ στεγαζων εν ὑδασι τα ὑπερωα αυτου, ὁ τιθεις νεφη την επιβασιν αυτου· ὁ περιπατων επι πτερυγων ανεμων·
ὁ ποιων τους αγγελους αυτου πνευματα, και τους λειτουργους αυτου πυρ φλεγον·
ὁ θεμελιων την γην επι την ασφαλειαν αυτης, ου κλιθησεται εις τον αιωνα του αιωνος.
αβυσσος ὡς ἱματιον το περιβολαιον αυτου, επι των ορεων στησονται ὑδατα.
απο επιτιμησεως σου φευξονται, απο φωνης βροντης σου δειλιασουσιν.
αναβαινουσιν ορη, και καταβαινουσι πεδια εις τοπον ὁν εθεμελιωσας αυτοις.
ὁριον εθου ὁ ου παρελευσονται, ουδε επιστρεψουσι καλυψαι την γην.
ὁ εξαποστελλων πηγας εν φαραγξιν, αναμεσον των ορεων διελευσονται ὑδατα.
ποτιουσι παντα τα θηρια του αγρου, προσδεξονται οναγροι εις διψαν αυτων.
επʼ αυτα τα πετεινα του ουρανου κατασκηνωσει, εκ μεσου των πετρων δωσουσι φωνην.
ποτιζων ορη εκ των ὑπερωων αυτου, απο καρπου των εργων σου χορτασθησεται ἡ γη.
ὁ εξανατελλων χορτον τοις κτηνεσι, και χλοην τη δουλεια των ανθρωπων· του εξαγαγειν αρτον εκ της γης,
και οινος ευφραινει καρδιαν ανθρωπου· του ἱλαρυναι προσωπον εν ελαιω, και αρτος καρδιαν ανθρωπου στηριζει.
χορτασθησεται τα ξυλα του πεδιου, αἱ κεδροι του λιβανου ἁς εφυτευσεν.
εκει στρουθια εννοσσευσουσι, του ερωδιου ἡ οικια ἡγειται αυτων.
ορη τα ὑψηλα ταις ελαφοις, πετρα καταφυγη τοις χοιρογρυλλιοις.
εποιησε σεληνην εις καιρους, ὁ ἡλιος εγνω την δυσιν αυτου.
εθου σκοτος και εγενετο νυξ, εν αυτη διελευσονται παντα τα θηρια του δρυμου.
σκυμνοι ωρυομενοι ἁρπασαι, και ζητησαι παρα του θεου βρωσιν αυτοις.
ανετειλεν ὁ ἡλιος και συναχθησονται, και εν ταις μανδραις αυτων κοιτασθησονται.
εξελευσεται ανθρωπος επι το εργον αυτου, και επι την εργασιαν αυτου ἑως ἑσπερας.
ὡς εμεγαλυνθη τα εργα σου κυριε, παντα εν σοφια εποιησας· επληρωθη ἡ γη της κτισεως σου·
αὑτη ἡ θαλασσα ἡ μεγαλη και ευρυχωρος· εκει ἑρπετα ὡν ουκ εστιν αριθμος, ζωα μικρα μετα μεγαλων.
εκει πλοια διαπορευονται, δρακων οὑτος ὁν επλασας εμπαιζειν αυτω.
παντα προς σε προσδοκωσι, δουναι την τροφην αυτοις ευκαιρον.
δοντος σου αυτοις, συλλεξουσιν· ανοιξαντος δε σου την χειρα, τα συμπαντα πλησθησονται χρηστοτητος.
αποστρεψαντος δε σου το προσωπον, ταραχθησονται· αντανελεις το πνευμα αυτων, και εκλειψουσι, και εις τον χουν αυτων επιστρεψουσιν.
εξαποστελεις το πνευμα σου και κτισθησονται, και ανακαινιεις το προσωπον της γης.
ητω ἡ δοξα κυριου εις τον αιωνα, ευφρανθησεται κυριος επι τοις εργοις αυτου·
ὁ επιβλεπων επι την γην και ποιων αυτην τρεμειν, ὁ ἁπτομενος των ορεων και καπνιζονται.
ασω τω κυριω εν τη ζωη μου, ψαλω τω θεω μου ἑως ὑπαρχω.
ἡδυνθειη αυτω ἡ διαλογη μου, εγω δε ευφρανθησομαι επι τω κυριω.
εκλειποισαν ἁμαρτωλοι απο της γης, και ανομοι, ὡστε μη ὑπαρχειν αυτους· ευλογει, ἡ ψυχη μου τον κυριον.
104
αλληλουια.
ασατε αυτω και ψαλατε αυτω. διηγησασθε παντα τα θαυμασια αυτου.
επαινεισθε εν τω ονοματι τω ἁγιω αυτου· ευφρανθητω καρδια ζητουντων τον κυριον.
ζητησατε τον κυριον και κραταιωθητε· ζητησατε το προσωπον αυτου διαπαντος.
μνησθητε των θαυμασιων αυτον ὡν εποιησε, τα τερατα αυτου, και τα κριματα του στοματος αυτου.
σπερμα ἁβρααμ δουλοι αυτου, υἱοι ιακωβ εκλεκτοι αυτου.
αυτος κυριος ὁ θεος ἡμων, εν παση τη γη τα κριματα αυτου.
εμνησθη εις τον αιωνα διαθηκης αυτου, λογου οὑ ενετειλατο εις χιλιας γενεας,
ὁν διεθετο τω ἁβρααμ, και του ὁρκου αυτου τω ισαακ·
και εστησεν αυτην τω ιακωβ εις προσταγμα, και τω ισραηλ εις διαθηκην αιωνιον,
λεγων, σοι δωσω την γην χανααν, σχοινισμα κληρονομιας ὑμων.
εν τω ειναι αυτους αριθμω βραχεις, ολιγοστους και παροικους εν αυτη,
και διηλθον εξ εθνους εις εθνος, και εκ βασιλειας εις λαον ἑτερον,
ουκ αφηκεν ανθρωπον αδικησαι αυτους, και ηλεγξεν ὑπερ αυτων βασιλεις·
μη ἁψησθε των χριστων μου, και εν τοις προφηταις μου μη πονηρευεσθε.
και εκαλεσε λιμον επι την γην, παν στηριγμα αρτου συνετριψεν.
απεστειλεν εμπροσθεν αυτων ανθρωπον, εις δουλον επραθη ιωσηφ.
εταπεινωσαν εν πεδαις τους ποδας αυτου, σιδηρον διηλθεν ἡ ψυχη αυτου·
μεχρι του ελθειν τον λογον αυτου· το λογιον του κυριου επυρωσεν αυτον.
απεστειλε βασιλευς και ελυσεν αυτον, αρχων λαων και αφηκεν αυτον.
κατεστησεν αυτον κυριον του οικου αυτου, και αρχοντα πασης της κτησεως αυτου,
του παιδευσαι τους αρχοντας αυτου ὡς ἑαυτον, και τους πρεσβυτερους αυτου σοφισαι.
και εισηλθεν ισραηλ εις αιγυπτον, και ιακωβ παρωκησεν εν γη χαμ.
και ηυξησε τον λαον αυτου σφοδρα, και εκραταιωσεν αυτον ὑπερ τους εχθρους αυτου.
και μετεστρεψε την καρδιαν αυτων του μισησαι τον λαον αυτου, του δολιουσθαι εν τοις δουλοις αυτου.
εξαπεστειλε μωυσην τον δουλον αυτου, ααρων ὁν εξελεξατο αυτον.
εθετο εν αυτοις τους λογους των σημειων αυτου, και των τερατων εν γη χαμ.
εξαπεστειλε σκοτος και εσκοτασε, και παρεπικραναν τους λογους αυτου·
μετεστρεψε τα ὑδατα αυτων εις αἱμα, και απεκτεινε τους ιχθυας αυτων.
εξηρψεν ἡ γη αυτων βατραχους, εν τοις ταμειοις των βασιλεων αυτων.
ειπε και ηλθε κυνομυια, και σκνιπες εν πασι τοις ὁριοις αυτων.
εθετο τας βροχας αυτων χαλαζαν, πυρ καταφλεγον εν τη γη αυτων.
και επαταξε τας αμπελους αυτων και τας συκας αυτων, και συνετριψε παν ξυλον ὁριου αυτων.
ειπε και ηλθεν ακρις, και βρουχος οὑ ουκ ην αριθμος,
και κατεφαγε παντα τον χορτον εν τη γη αυτων, και κατεφαγε τον καρπον της γης αυτων.
και επαταξε παν πρωτοτοκον εκ της γης αυτων, απαρχην παντος πονου αυτων.
και εξηγαγεν αυτους εν αργυριω και χρυσιω, και ουκ ην εν ταις φυλαις αυτων ὁ ασθενων.
ευφρανθη αιγυπτος εν τη εξοδω αυτων, ὁτι επεπεσεν ὁ φοβος αυτων επʼ αυτους.
διεπετασε νεφελην εις σκεπην αυτοις, και πυρ του φωτισαι αυτοις την νυκτα.
ητησαν, και ηλθεν ορτυγομητρα, και αρτον ουρανου ενεπλησεν αυτους.
διερῥηξε πετραν, και ερῥυησαν ὑδατα, επορευθησαν εν ανυδροις ποταμοι.
ὁτι εμνησθη του λογου του ἁγιου αυτου, του προς αβρααμ τον δουλον αυτου·
και εξηγαγε τον λαον αυτου εν αγαλλιασει, και τους εκλεκτους αυτου εν ευφροσυνη·
και εδωκεν αυτοις χωρας εθνων, και πονους λαων εκληρονομησαν.
ὁπως αν φυλαξωσι τα δικαιωματα αυτου, και τον νομον αυτου εκζητησωσιν.
105
αλληλουια.
τις λαλησει τας δυναστειας του κυριου, ακουστας ποιησει πασας τας αινεσεις αυτου;
μακαριοι οἱ φυλασσοντες κρισιν, και ποιουντες δικαιοσυνην εν παντι καιρω.
μνησθητι ἡμων κυριε εν τη ευδοκια του λαου σου, επισκεψαι ἡμας εν τω σωτηριω σου·
του ιδειν εν τη χρηστοτητι των εκλεκτων σου, του ευφρανθηναι εν τη ευφροσυνη του εθνους σου, του επαινεισθαι μετα της κληρονομιας σου.
ἡμαρτομεν μετα των πατερων ἡμων, ηνομησαμεν, ηδικησαμεν.
οἱ πατερες ἡμων εν αιγυπτω ου συνηκαν τα θαυμασια σου, και ουκ εμνησθησαν του πληθους του ελεους σου· και παρεπικραναν αναβαινοντες εν τη ερυθρα θαλασση.
και εσωσεν αυτους ἑνεκεν του ονοματος αυτου, του γνωρισαι την δυναστειαν αυτου.
και επετιμησε τη ερυθρα θαλασση, και εξηρανθη· και ὡδηγησεν αυτους εν αβυσσω ὡς εν ερημω·
και εσωσεν αυτους εκ χειρος μισουντων, και ελυτρωσατο αυτους εκ χειρος εχθρου.
εκαλυψεν ὑδωρ τους θλιβοντας αυτους, εἱς εξ αυτων ουχ ὑπελειφθη.
και επιστευσαν τοις λογοις αυτου, και ηνεσαν την αινεσιν αυτου.
εταχυναν, επελαθοντο των εργων αυτου, ουχ ὑπεμειναν την βουλην αυτου.
και επεθυμησαν επιθυμιαν εν τη ερημω, και επειρασαν τον θεον εν ανυδρω.
και εδωκεν αυτοις το αιτημα αυτων, και εξαπεστειλε πλησμονην εις την ψυχην αυτων.
και παρωργισαν μωυσην εν τη παρεμβολη, και ααρων τον ἁγιον κυριου.
ηνοιχθη ἡ γη και κατεπιε δαθαν, και εκαλυψεν επι την συναγωγην αβειρων.
και εξεκαυθη πυρ εν τη συναγωγη αυτων, και φλοξ κατεφλεξεν ἁμαρτωλους.
και εποιησαν μοσχον εν χωρηβ, και προσεκυνησαν τω γλυπτω·
και ηλλαξαντο την δοξαν αυτων εν ὁμοιωματι μοσχου εσθοντος χορτον.
επελαθοντο του θεου του σωζοντος αυτους, του ποιησαντος μεγαλα εν αιγυπτω,
θαυμαστα εν γη χαμ, και φοβερα επι θαλασσης ερυθρας.
και ειπε του εξολοθρευσαι αυτους, ει μη μωυσης ὁ εκλεκτος αυτου εστη εν τη θραυσει ενωπιον αυτου, του αποστρεψαι απο θυμου οργης αυτου, του μη εξολοθρευσαι.
και εξουδενωσαν γην επιθυμητην, και ουκ επιστευσαν τω λογω αυτου.
και εγογγυσαν εν τοις σκηνωμασιν αυτων, ουκ εισηκουσαν της φωνης κυριου.
και επηρε την χειρα αυτου επʼ αυτους, του καταβαλειν αυτους εν τη ερημω,
και του καταβαλειν το σπερμα αυτων εν τοις εθνεσι, και διασκορπισαι αυτους εν ταις χωραις.
και ετελεσθησαν τω βεελφεγωρ, και εφαγον θυσιας νεκρων.
και παρωξυναν αυτον εν τοις επιτηδευμασιν αυτων, και επληθυνθη εν αυτοις ἡ πτωσις.
και εστη φινεες και εξιλασατο, και εκοπασεν ἡ θραυσις.
και ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην, εις γενεαν και γενεαν ἑως του αιωνος.
και παρωργισαν αυτον επι ὑδατος αντιλογιας, και εκακωθη μωυσης διʼ αυτους·
ὁτι παρεπικραναν το πνευμα αυτου, και διεστειλεν εν τοις χειλεσιν αυτου.
ουκ εξωλοθρευσαν τα εθνη ἁ ειπε κυριος αυτοις.
και εμιγησαν εν τοις εθνεσι, και εμαθον τα εργα αυτων.
και εδουλευσαν τοις γλυπτοις αυτων, και εγενηθη αυτοις εις σκανδαλον.
και εθυσαν τους υἱους αυτων και τας θυγατερας αυτων τοις δαιμονιοις,
και εξεχεαν αἱμα αθωον, αἱμα υἱων αυτων και θυγατερων, ὡν εθυσαν τοις γλυπτοις χανααν· και εφονοκτονηθη ἡ γη εν τοις αἱμασι,
και εμιανθη εν τοις εργοις αυτων· και επορνευσαν εν τοις επιτηδευμασιν αυτων.
και ωργισθη θυμω κυριος επι τον λαον αυτου, και εβδελυξατο την κληρονομιαν αυτου.
και παρεδωκεν αυτους εις χειρας εχθρων, και εκυριευσαν αυτων οἱ μισουντες αυτους.
και εθλιψαν αυτους οἱ εχθροι αυτων, και εταπεινωθησαν ὑπο τας χειρας αυτων.
πλεονακις ερῥυσατο αυτους, αυτοι δε παρεπικραναν αυτον εν τη βουλη αυτων· και εταπεινωθησαν εν ταις ανομιαις αυτων.
και ειδε κυριος εν τω θλιβεσθαι αυτους, εν τω αυτον εισακουσαι της δεησεως αυτων.
και εμνησθη της διαθηκης αυτου, και μετεμεληθη κατα το πληθος του ελεους αυτου.
και εδωκεν αυτους εις οικτιρμους εναντιον παντων των αιχμαλωτευσαντων αυτους.
σωσον ἡμας κυριε ὁ θεος ἡμων, και επισυναγαγε ἡμας εκ των εθνων, του εξομολογησασθαι τω ονοματι σου τω ἁγιω, του εγκαυχασθαι εν τη αινεσει σου.
ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ, απο του αιωνος και ἑως του αιωνος· και ερει πας ὁ λαος, γενοιτο, γενοιτο.
106
αλληλουια.
ειπατωσαν οἱ λελυτρωμενοι ὑπο κυριου, οὑς ελυτρωσατο εκ χειρος εχθρου,
και εκ των χωρων συνηγαγεν αυτους· απο ανατολων, και δυσμων, και βορῥα, και θαλασσης.
επλανηθησαν εν τη ερημω εν ανυδρω· ὁδον πολεως κατοικητηριου ουχ εὑρον·
πεινωντες και διψωντες, ἡ ψυχη αυτων εν αυτοις εξελιπε.
και εκεκραξαν προς κυριον εν τω θλιβεσθαι αυτους, και εκ των αναγκων αυτων ερῥυσατο αυτους·
και ὡδηγησεν αυτους εις ὁδον ευθειαν, του πορευθηναι εις πολιν κατοικητηριου.
εξομολογησασθωσαν τω κυριω τα ελεη αυτου, και τα θαυμασια αυτου τοις υἱοις των ανθρωπων.
ὁτι εχορτασε ψυχην κενην, και πεινωσαν ενεπλησεν αγαθων.
καθημενους εν σκοτει και σκια θανατου, πεπεδημενους εν πτωχεια και σιδηρω·
ὁτι παρεπικραναν τα λογια του θεου, και την βουλην του ὑψιστου παρωξυναν·
και εταπεινωθη εν κοποις ἡ καρδια αυτων, ησθενησαν και ουκ ην ὁ βοηθων.
και εκεκραξαν προς κυριον εν τω θλιβεσθαι αυτους, και εκ των αναγκων αυτων εσωσεν αυτους.
και εξηγαγεν αυτους εκ σκοτους και σκιας θανατου, και τους δεσμους αυτων διερῥηξεν.
εξομολογησασθωσαν τω κυριω τα ελεη αυτου, και τα θαυμασια αυτου τοις υἱοις των ανθρωπων.
ὁτι συνετριψε πυλας χαλκας, και μοχλους σιδηρους συνεθλασεν.
αντελαβετο αυτων εξ ὁδου ανομιας αυτων, δια γαρ τας ανομιας αυτων εταπεινωθησαν.
παν βρωμα εβδελυξατο ἡ ψυχη αυτων, και ηγγισαν ἑως των πυλων του θανατου.
και εκεκραξαν προς κυριον εν τω θλιβεσθαι αυτους, και εκ των αναγκων αυτων εσωσεν αυτους.
απεστειλε τον λογον αυτου, και ιασατο αυτους, και ερῥυσατο αυτους εκ των διαφθορων αυτων.
εξομολογησασθωσαν τω κυριω τα ελεη αυτου, και τα θαυμασια αυτου τοις υἱοις των ανθρωπων·
και θυσατωσαν αυτω θυσιαν αινεσεως, και εξαγγειλατωσαν τα εργα αυτου εν αγαλλιασει.
οἱ καταβαινοντες εις θαλασσαν εν πλοιοις, ποιουντες εργασιαν εν ὑδασι πολλοις,
αυτοι ειδον τα εργα κυριου, και τα θαυμασια αυτου εν τω βυθω.
ειπε, και εστη πνευμα καταιγιδος, και ὑψωθη τα κυματα αυτης.
αναβαινουσιν ἑως των ουρανων, και καταβαινουσιν ἑως των αβυσσων· ἡ ψυχη αυτων εν κακοις ετηκετο,
εταραχθησαν, εσαλευθησαν ὡς ὁ μεθυων, και πασα ἡ σοφια αυτων κατεποθη.
και εκεκραξαν προς κυριον εν τω θλιβεσθαι αυτους, και εκ των αναγκων αυτων εξηγαγεν αυτους.
και επεταξε τη καταιγιδι, και εστη εις αυραν, και εσιγησαν τα κυματα αυτης.
και ευφρανθησαν, ὁτι ἡσυχασαν, και ὡδηγησεν αυτους επι λιμενα θεληματος αυτων.
εξομολογησασθωσαν τω κυριω τα ελεη αυτου, και τα θαυμασια αυτου τοις υἱοις των ανθρωπων.
ὑψωσατωσαν αυτον εν εκκλησια λαου, και εν καθεδρα πρεσβυτερων αινεσατωσαν αυτον.
εθετο ποταμους εις ερημον, και διεξοδους ὑδατων εις διψαν·
γην καρποφορον εις ἁλμην, απο κακιας των κατοικουντων εν αυτη.
εθετο ερημον εις λιμνας ὑδατων, και γην ανυδρον εις διεξοδους ὑδατων.
και κατωκισεν εκει πεινωντας, και συνεστησαντο πολεις κατοικεσιας·
και εσπειραν αγρους, και εφυτευσαν αμπελωνας, και εποιησαν καρπον γεννηματος.
και ευλογησεν αυτους, και επληθυνθησαν σφοδρα, και τα κτηνη αυτων ουκ εσμικρυνε.
και ωλιγωθησαν και εκακωθησαν απο θλιψεως κακων και οδυνης.
εξεχυθη εξουδενωσις επʼ αρχοντας αυτων, και επλανησεν αυτους εν αβατω και ουχ ὁδω.
και εβοηθησε πενητι εκ πτωχειας, και εθετο ὡς προβατα πατριας·
οψονται ευθεις και ευφρανθησονται, και πασα ανομια εμφραξει το στομα αυτης.
τις σοφος και φυλαξει ταυτα, και συνησει τα ελεη του κυριου;
107
ωδη ψαλμου τω δαυιδ.
ἑτοιμη ἡ καρδια μου ὁ θεος, ἑτοιμη ἡ καρδια μου, ασομαι και ψαλω εν τη δοξη μου.
εξεγερθητι ψαλτηριον και κιθαρα, εξεγερθησομαι ορθρου.
εξομολογησομαι σοι εν λαοις κυριε, ψαλω σοι εν εθνεσιν.
ὁτι μεγα επανω των ουρανων το ελεος σου, και ἑως των νεφελων ἡ αληθεια σου.
ὑψωθητι επι τους ουρανους, ὁ θεος, και επι πασαν την γην ἡ δοξα σου.
ὁπως αν ῥυσθωσιν οἱ αγαπητοι σου, σωσον τη δεξια σου, και επακουσον μου.
ὁ θεος ελαλησεν εν τω ἁγιω αυτου, ὑψωθησομαι και διαμεριω σικιμα, και την κοιλαδα των σκηνων διαμετρησω.
εμος εστι γαλααδ, και εμος εστι μανασσης, και εφραιμ αντιληψις της κεφαλης μου· ιουδας βασιλευς μου,
μωαβ λεβης της ελπιδος μου· επι την ιδουμαιαν επιβαλω το ὑποδημα μου, εμοι αλλοφυλοι ὑπεταγησαν.
τις απαξει με εις πολιν περιοχης; η τις ὁδηγησει με ἑως της ιδουμαιας;
ουχι συ ὁ θεος ὁ απωσαμενος ἡμας; και ουκ εξελευση ὁ θεος εν ταις δυναμεσιν ἡμων;
δος ἡμιν βοηθειαν εκ θλιψεως, και ματαια σωτηρια ανθρωπου.
εν τω θεω ποιησομεν δυναμιν, και αυτος εξουδενωσει τους εχθρους ἡμων.
108
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
ὁτι στομα ἁμαρτωλου και στομα δολιου επʼ εμε ηνοιχθη· ελαλησαν κατʼ εμου γλωσση δολια,
και λογοις μισους εκυκλωσαν με, και επολεμησαν με δωρεαν.
αντι του αγαπαν με, ενδιεβαλλον με, εγω δε προσηυχομην.
και εθεντο κατʼ εμου κακα αντι αγαθων, και μισος αντι της αγαπησεως μου.
καταστησον επʼ αυτον ἁμαρτωλον, και διαβολος στητω εκ δεξιων αυτου.
εν τω κρινεσθαι αυτον, εξελθοι καταδεδικασμενος, και ἡ προσευχη αυτου γενεσθω εις ἁμαρτιαν.
γενηθητωσαν αἱ ἡμεραι αυτου ολιγαι, και την επισκοπην αυτου λαβοι ἑτερος.
γενηθητωσαν οἱ υἱοι αυτου ορφανοι, και ἡ γυνη αυτου χηρα.
σαλευομενοι μεταναστητωσαν οἱ υἱοι αυτου, και επαιτησατωσαν, εκβληθητωσαν εκ των οικοπεδων αυτων.
εξερευνησατω δανειστης παντα ὁσα ὑπαρχει αυτω, και διαρπασατωσαν αλλοτριοι τους πονους αυτου.
μη ὑπαρξατω αυτω αντιλημπτωρ, μηδε γενηθητω οικτιρμων τοις ορφανοις αυτου.
γενηθητω τα τεκνα αυτου εις εξολοθρευσιν, εν γενεα μια εξαλειφθειη το ονομα αυτου.
αναμνησθειη ἡ ανομια των πατερων αυτου εναντι κυριου, και ἡ ἁμαρτια της μητρος αυτου μη εξαλειφθειη.
γενηθητωσαν εναντιον κυριου διαπαντος, και εξολοθρευθειη εκ γης το μνημοσυνον αυτων·
ανθʼ ὡν ουκ εμνησθη ποιησαι ελεος, και κατεδιωξεν ανθρωπον πενητα και πτωχον, και κατανενυγμενον τη καρδια του θανατωσαι.
και ηγαπησε καταραν, και ἡξει αυτω, και ουκ ηθελησεν ευλογιαν, και μακρυνθησεται απʼ αυτου.
και ενεδυσατο καταραν ὡς ἱματιον, και εισηλθεν ὡσει ὑδωρ εις τα εγκατα αυτου, και ὡσει ελαιον εν τοις οστεοις αυτου.
γενηθητω αυτω ὡς ἱματιον ὁ περιβαλλεται, και ὡσει ζωνη ἡν διαπαντος περιζωννυται.
τουτο το εργον των ενδιαβαλλοντων με παρα κυριου, και των λαλουντων πονηρα κατα της ψυχης μου.
και συ κυριε κυριε ποιησον μετʼ εμου ἑνεκεν του ονοματος σου, ὁτι χρηστον το ελεος σου.
ῥυσαι με ὁτι πτωχος και πενης ειμι εγω, και ἡ καρδια μου τεταρακται εντος μου.
ὡσει σκια εν τω εκκλιναι αυτην αντανηρεθην, εξετιναχθην ὡσει ακριδες.
τα γονατα μου ησθενησαν απο νηστειας, και ἡ σαρξ μου ηλλοιωθη διʼ ελαιον.
καγω εγενηθην ονειδος αυτοις· ειδοσαν με, εσαλευσαν κεφαλας αυτων.
βοηθησον μοι κυριε ὁ θεος μου, και σωσον με κατα το ελεος σου.
και γνωτωσαν ὁτι ἡ χειρ σου αὑτη, και συ κυριε εποιησας αυτην.
καταρασονται αυτοι, και συ ευλογησεις· οἱ επανισταμενοι μοι αισχυνθητωσαν, ὁ δε δουλος σου ευφρανθησεται.
ενδυσασθωσαν οἱ ενδιαβαλλοντες με εντροπην· και περιβαλεσθωσαν ὡς διπλοιδα αισχυνην αυτων.
εξομολογησομαι τω κυριω σφοδρα εν τω στοματι μου, και εν μεσω πολλων αινεσω αυτον·
ὁτι παρεστη εκ δεξιων πενητος, του σωσαι εκ των καταδιωκοντων την ψυχην μου.
109
ψαλμος τω δαυιδ.
ῥαβδον δυναμεως εξαποστελει σοι κυριος εκ σιων, κατακυριευε εν μεσω των εχθρων σου.
μετα σου ἡ αρχη εν ἡμερα της δυναμεως σου, εν ταις λαμπροτησι των ἁγιων σου· εκ γαστρος προ ἑωσφορου εγεννησα σε.
ωμοσε κυριος και ου μεταμεληθησεται, συ ἱερευς εις τον αιωνα, κατα την ταξιν μελχισεδεκ.
κυριος εκ δεξιων σου συνεθλασεν εν ἡμερα οργης αυτου βασιλεις.
κρινει εν τοις εθνεσι, πληρωσει πτωματα, συνθλασει κεφαλας επι γην πολλων.
εκ χειμαρῥου εν ὁδω πιεται, δια τουτο ὑψωσει κεφαλην.
110
αλληλουια.
μεγαλα τα εργα κυριου, εξεζητημενα εις παντα τα θεληματα αυτου.
εξομολογησις και μεγαλοπρεπεια το εργον αυτου, και ἡ δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα του αιωνος.
μνειαν εποιησατο των θαυμασιων αυτου, ελεημων και οικτιρμων ὁ κυριος.
τροφην εδωκε τοις φοβουμενοις αυτον· μνησθησεται εις τον αιωνα διαθηκης αυτου.
ισχυν εργων αυτου ανηγγειλε τω λαω αυτου, του δουναι αυτοις κληρονομιαν εθνων.
εργα χειρων αυτου, αληθεια και κρισις· πισται πασαι αἱ εντολαι αυτου,
εστηριγμεναι εις τον αιωνα του αιωνος, πεποιημεναι εν αληθεια και ευθυτητι.
λυτρωσιν απεστειλε τω λαω αυτου· ενετειλατο εις τον αιωνα διαθηκην αυτου· ἁγιον και φοβερον το ονομα αυτου.
αρχη σοφιας φοβος κυριου, συνεσις δε αγαθη πασι τοις ποιουσιν αυτην· ἡ αινεσις αυτου μενει εις τον αιωνα του αιωνος.
111
αλληλουια.
δυνατον εν τη γη εσται το σπερμα αυτου, γενεα ευθεων ευλογηθησεται·
δοξα και πλουτος εν τω οικω αυτου, και ἡ δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα του αιωνος.
εξανετειλεν εν σκοτει φως τοις ευθεσιν· ελεημων και οικτιρμων και δικαιος.
χρηστος ανηρ ὁ οικτειρων και κιχρων, οικονομησει τους λογους αυτου εν κρισει,
ὁτι εις τον αιωνα ου σαλευθησεται· εις μνημοσυνον αιωνιον εσται δικαιος.
απο ακοης πονηρας ου φοβηθησεται· ἑτοιμη ἡ καρδια αυτου ελπιζειν επι κυριον·
εστηρικται ἡ καρδια αυτου, ου φοβηθη, ἑως οὑ επιδη επι τους εχθρους αυτου.
εσκορπισεν, εδωκε τοις πενησιν, ἡ δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα του αιωνος· το κερας αυτου ὑψωθησεται εν δοξη.
ἁμαρτωλος οψεται και οργισθησεται, τους οδοντας αυτου βρυξει και τακησεται· επιθυμια ἁμαρτωλου απολειται.
112
αλληλουια.
ειη το ονομα κυριου ευλογημενον απο του νυν και ἑως του αιωνος.
απο ανατολων ἡλιου μεχρι δυσμων, αινετον το ονομα κυριου.
ὑψηλος επι παντα τα εθνη ὁ κυριος, επι τους ουρανους ἡ δοξα αυτου.
τις ὡς κυριος ὁ θεος ἡμων; ὁ εν ὑψηλοις κατοικων,
και τα ταπεινα εφορων εν τω ουρανω, και εν τη γη·
ὁ εγειρων απο γης πτωχον, και απο κοπριας ανυψων πενητα,
του καθισαι αυτον μετα αρχοντων, μετα αρχοντων λαου αυτου·
ὁ κατοικιζων στειραν εν οικω, μητερα επι τεκνοις ευφραινομενην.
113
αλληλουια.
εγενηθη ιουδαια ἁγιασμα αυτου, ισραηλ εξουσια αυτου.
ἡ θαλασσα ειδε και εφυγεν, ὁ ιορδανης εστραφη εις τα οπισω.
τα ορη εσκιρτησαν ὡσει κριοι, και οἱ βουνοι ὡς αρνια προβατων.
τι σοι εστι θαλασσα ὁτι εφυγες; και συ ιορδανη ὁτι εστραφης εις τα οπισω;
τα ορη ὁτι εσκιρτησατε ὡσει κριοι; και οἱ βουνοι ὡς αρνια προβατων;
απο προσωπου κυριου εσαλευθη ἡ γη, απο προσωπου του θεου ιακωβ,
του στρεψαντος την πετραν εις λιμνας ὑδατων, και την ακροτομον εις πηγας ὑδατων.
μη ἡμιν κυριε, μη ἡμιν, αλλʼ η τω ονοματι σου δος δοξαν, επι τω ελεει σου και τη αληθεια σου·
μη ποτε ειπωσι τα εθνη, που εστιν ὁ θεος αυτων;
ὁ δε θεος ἡμων εν τω ουρανω και εν τη γη, παντα ὁσα ηθελησεν εποιησε.
τα ειδωλα των εθνων, αργυριον και χρυσιον, εργα χειρων ανθρωπων.
στομα εχουσι και ου λαλησουσιν, οφθαλμους εχουσι και ουκ οψονται·
ωτα εχουσι και ουκ ακουσονται, ῥινας εχουσι και ουκ οσφρανθησονται·
χειρας εχουσι και ου ψηλαφησουσι, ποδας εχουσι και ου περιπατησουσιν, ου φωνησουσιν εν τω λαρυγγι αυτων.
ὁμοιοι αυτοις γενοιντο οἱ ποιουντες αυτα, και παντες οἱ πεποιθοτες επʼ αυτοις.
οικος ισραηλ ελπισεν επι κυριον, βοηθος και ὑπερασπιστης αυτων εστιν.
οικος ααρων ηλπισεν επι κυριον, βοηθος και ὑπερασπιστης αυτων εστιν.
οἱ φοβουμενοι τον κυριον ηλπισαν επι κυριον, βοηθος και ὑπερασπιστης αυτων εστι.
κυριος μνησθεις ἡμων ευλογησεν ἡμας, ευλογησε τον οικον ισραηλ, ευλογησε τον οικον ααρων·
ευλογησε τους φοβουμενους τον κυριον, τους μικρους μετα των μεγαλων.
προσθειη κυριος εφʼ ὑμας, εφʼ ὑμας και επι τους υἱους ὑμων.
ευλογημενοι ὑμεις τω κυριω, τω ποιησαντι τον ουρανον και την γην.
ὁ ουρανος του ουρανου τω κυριω, την δε γην εδωκε τοις υἱοις των ανθρωπων.
ουχ οἱ νεκροι αινεσουσι σε κυριε, ουδε παντες οἱ καταβαινοντες εις ἁδου·
αλλʼ ἡμεις οἱ ζωντες ευλογησομεν τον κυριον, απο του νυν και ἑως του αιωνος.
114
αλληλουια.
ὁτι εκλινε το ους αυτου εμοι, και εν ταις ἡμεραις μου επικαλεσομαι.
περιεσχον με ωδινες θανατου, κινδυνοι ἁδου εὑροσαν με· θλιψιν και οδυνην εὑρον,
και το ονομα κυριου επεκαλεσαμην, ω κυριε ῥυσαι την ψυχην μου.
ελεημων ὁ κυριος και δικαιος, και ὁ θεος ἡμων ελεει.
φυλασσων τα νηπια ὁ κυριος, εταπεινωθην και εσωσε με.
επιστρεψον ψυχη μου εις την αναπαυσιν σου, ὁτι κυριος ευηργετησε σε.
ὁτι εξειλετο την ψυχην μου εκ θανατου, τους οφθαλμους μου απο δακρυων, και τους ποδας μου απο ολισθηματος.
ευαρεστησω ενωπιον κυριου εν χωρα ζωντων.
115
αλληλουια.
εγω δε ειπα εν τη εκστασει μου, πας ανθρωπος ψευστης.
τι ανταποδωσω τω κυριω περι παντων ὡν ανταπεδωκε μοι;
ποτηριον σωτηριου ληψομαι, και το ονομα κυριου επικαλεσομαι·
τας ευχας μου τω κυριω αποδωσω, εναντιον παντος του λαου αυτου.
τιμιος εναντιον κυριου ὁ θανατος των ὁσιων αυτου.
ω κυριε εγω δουλος σος, εγω δουλος σος, και υἱος της παιδισκης σου, διερῥηξας τους δεσμους μου.
σοι θυσω θυσιαν αινεσεως, και εν ονοματι κυριου επικαλεσομαι·
τας ευχας μου τω κυριω αποδωσω, εναντιον παντος του λαου αυτου,
εν αυλαις οικου κυριου, εν μεσω σου ἱερουσαλημ.
116
αλληλουια.
ὁτι εκραταιωθη το ελεος αυτου εφʼ ἡμας, και ἡ αληθεια του κυριου μενει εις τον αιωνα.
117
αλληλουια.
ειπατω δη οικος ισραηλ, ὁτι αγαθος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
ειπατω δη οικος ααρων, ὁτι αγαθος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
ειπατωσαν δη παντες οἱ φοβουμενοι τον κυριον, ὁτι αγαθος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
εκ θλιψεως επεκαλεσαμην τον κυριον, και επηκουσε μου εις πλατυσμον.
κυριος εμοι βοηθος, και ου φοβηθησομαι τι ποιησει μοι ανθρωπος.
κυριος εμοι βοηθος, καγω εποψομαι τους εχθρους μου.
αγαθον πεποιθεναι επι κυριον, η πεποιθεναι επʼ ανθρωπον.
αγαθον ελπιζειν επι κυριον, η ελπιζειν επʼ αρχουσι.
παντα τα εθνη εκυκλωσαν με, και τω ονοματι κυριου ημυναμην αυτους·
κυκλωσαντες εκυκλωσαν με, και τω ονοματι κυριου ημυναμην αυτους·
εκυκλωσαν με ὡσει μελισσαι κηριον, και εξεκαυθησαν ὡς πυρ εν ακανθαις, και τω ονοματι κυριου ημυναμην αυτους.
ωσθεις ανετραπην του πεσειν, και ὁ κυριος αντελαβετο μου.
ισχυς μου και ὑμνησις μου ὁ κυριος, και εγενετο μοι εις σωτηριαν.
φωνη αγαλλιασεως και σωτηριας εν σκηναις δικαιων· δεξια κυριου εποιησε δυναμιν,
δεξια κυριου ὑψωσε με· δεξια κυριου εποιησε δυναμιν.
ουκ αποθανουμαι, αλλα ζησομαι, και διηγησομαι τα εργα κυριου.
παιδευων επαιδευσε με ὁ κυριος, και τω θανατω ου παρεδωκε με.
ανοιξατε μοι πυλας δικαιοσυνης, εισελθων εν αυταις εξομολογησομαι τω κυριω.
αὑτη ἡ πυλη του κυριου, δικαιοι εισελευσονται εν αυτη.
εξομολογησομαι σοι, ὁτι επηκουσας μου, και εγενου μου εις σωτηριαν.
λιθον ὁν απεδοκιμασαν οἱ οικοδομουντες, οὑτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας.
παρα κυριου εγενετο αὑτη, και εστι θαυμαστη εν οφθαλμοις ἡμων.
αὑτη ἡ ἡμερα ἡν εποιησεν ὁ κυριος, αγαλλιασωμεθα και ευφρανθωμεν εν αυτη.
ω κυριε σωσον δη, ω κυριε ευοδωσον δη.
ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου· ευλογηκαμεν ὑμας εξ οικου κυριου.
θεος κυριος, και επεφανεν ἡμιν· συστησασθε ἑορτην εν τοις πυκαζουσιν, ἑως των κερατων του θυσιαστηριου.
θεος μου ει συ, και εξομολογησομαι σοι· θεος μου ει συ, και ὑψωσω σε· εξομολογησομαι σοι, ὁτι επηκουσας μου, και εγενου μοι εις σωτηριαν.
εξομολογεισθε τω κυριω, ὁτι αγαθος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
118
αλληλουια.
μακαριοι οἱ εξερευνωντες τα μαρτυρια αυτου, εν ὁλη καρδια εκζητησουσιν αυτον.
ου γαρ οἱ εργαζομενοι την ανομιαν εν ταις ὁδοις αυτου επορευθησαν.
συ ενετειλω τας εντολας σου, του φυλαξασθαι σφοδρα.
οφελον κατευθυνθειησαν αἱ ὁδοι μου, του φυλαξασθαι τα δικαιωματα σου.
τοτε ου μη αισχυνθω, εν τω με επιβλεπειν επι πασας τας εντολας σου.
εξομολογησομαι σοι εν ευθυτητι καρδιας, εν τω μεμαθηκεναι με τα κριματα της δικαιοσυνης σου.
τα δικαιωματα σου φυλαξω, μη με εγκαταλιπης ἑως σφοδρα.
εν τινι κατορθωσει νεωτερος την ὁδον αυτου; εν τω φυλαξασθαι τους λογους σου.
εν ὁλη καρδια μου εξεζητησα σε, μη απωση με απο των εντολων σου.
εν τη καρδια μου εκρυψα τα λογια σου, ὁπως αν μη ἁμαρτω σοι.
ευλογητος ει κυριε, διδαξον με τα δικαιωματα σου.
εν τοις χειλεσι μου εξηγγειλα παντα τα κριματα του στοματος σου.
εν τη ὁδω των μαρτυριων σου ετερφθην, ὡς επι παντι πλουτω.
εν ταις εντολαις σου αδολεσχησω, και κατανοησω τας ὁδους σου.
εν τοις δικαιωμασι σου μελετησω, ουκ επιλησομαι των λογων σου.
ανταποδος τω δουλω σου, ζησομαι και φυλαξω τους λογους σου.
αποκαλυψον τους οφθαλμους μου, και κατανοησω τα θαυμασια εκ του νομου σου.
παροικος εγω ειμι εν τη γη, μη αποκρυψης απʼ εμου τας εντολας σου.
επεποθησεν ἡ ψυχη μου του επιθυμησαι τα κριματα σου εν παντι καιρω.
επετιμησας ὑπερηφανοις, επικαταρατοι οἱ εκκλινοντες απο των εντολων σου.
περιελε απʼ εμου ονειδος και εξουδενωσιν, ὁτι τα μαρτυρια σου εξεζητησα.
και γαρ εκαθισαν αρχοντες, και κατʼ εμου κατελαλουν, ὁ δε δουλος σου ηδολεσχει εν τοις δικαιωμασι σου.
και γαρ τα μαρτυρια σου μελετη μου εστι, και αἱ συμβουλιαι μου τα δικαιωματα σου.
εκολληθη τω εδαφει ἡ ψυχη μου, ζησον με κατα το λογον σου.
τας ὁδους σου εξηγγειλα και επηκουσας μου, διδαξον με τα δικαιωματα σου.
ὁδον δικαιωματων σου συνετισον με, και αδολεσχησω εν τοις θαυμασιοις σου.
ενυσταξεν ἡ ψυχη μου απο ακηδιας, βεβαιωσον με εν τοις λογοις σου.
ὁδον αδικιας αποστησον απʼ εμου, και τω νομω σου ελεησον με.
ὁδον αληθειας ἡρετισαμην, και τα κριματα σου ουκ επελαθομην.
εκολληθην τοις μαρτυριοις σου κυριε, μη με καταισχυνης.
ὁδον εντολων σου εδραμον, ὁταν επλατυνας την καρδιαν μου.
νομοθετησον με κυριε την ὁδον των δικαιωματων σου, και εκζητησω αυτην διαπαντος.
συνετισον με, και εξερευνησω τον νομον σου, και φυλαξω αυτον εν ὁλη καρδια μου.
ὁδηγησον με εν τη τριβω των εντολων σου, ὁτι αυτην ηθελησα.
κλινον την καρδιαν μου εις τα μαρτυρια σου, και μη εις πλεονεξιαν.
αποστρεψον τους οφθαλμους μου του μη ιδειν ματαιοτητα, εν τη ὁδω σου ζησον με.
στησον τω δουλω σου το λογιον σου εις τον φοβον σου.
περιελε τον ονειδισμον μου ὁν ὑπωπτευσα, ὁτι τα κριματα σου χρηστα.
ιδου επεθυμησα τας εντολας σου, εν τη δικαιοσυνη σου ζησον με.
και ελθοι επʼ εμε το ελεος σου κυριε, το σωτηριον σου κατα τον λογον σου.
και αποκριθησομαι τοις ονειδιζουσι μοι λογον, ὁτι ηλπισα επι τοις λογοις σου.
και μη περιελης εκ του στοματος μου λογον αληθειας ἑως σφοδρα, ὁτι επι τοις κριμασι σου επηλπισα.
και φυλαξω τον νομον σου διαπαντος, εις τον αιωνα και εις τον αιωνα του αιωνος.
και επορευομην εν πλατυσμω, ὁτι τας εντολας σου εξεζητησα.
και ελαλουν εν τοις μαρτυριοις σου εναντιον βασιλεων, και ουκ ησχυνομην.
και εμελετων εν ταις εντολαις σου, αἱς ηγαπησα σφοδρα.
και ηρα τας χειρας μου προς τας εντολας σου ἁς ηγαπησα, και ηδολεσχουν εν τοις δικαιωμασι σου.
μνησθητι των λογων σου τω δουλω σου ὡν επηλπισας με.
αὑτη με παρεκαλεσεν εν τη ταπεινωσει μου, ὁτι το λογιον σου εζησε με.
ὑπερηφανοι παρηνομουν ἑως σφοδρα, απο δε του νομου σου ουκ εξεκλινα.
εμνησθην των κριματων σου απʼ αιωνος κυριε, και παρεκληθην.
αθυμια κατεσχε με απο ἁμαρτωλων των εγκαταλιμπανοντων τον νομον σου.
ψαλτα ησαν μοι τα δικαιωματα σου, εν τοπω παροικιας μου·
εμνησθην εν νυκτι του ονοματος σου κυριε, και εφυλαξα τον νομον σου.
αὑτη εγενηθη μοι, ὁτι τα δικαιωματα σου εξεζητησα.
μερις μου ει κυριε, ειπα του φυλαξασθαι τον νομον σου.
εδεηθην του προσωπου σου εν ὁλη καρδια μου, ελεησον με κατα το λογιον σου.
διελογισαμην τας ὁδους σου, και επεστρεψα τους ποδας μου εις τα μαρτυρια σου.
ἡτοιμασθην και ουκ εταραχθην, του φυλαξασθαι τας εντολας σου.
σχοινια ἁμαρτωλων περιεπλακησαν μοι, και του νομου σου ουκ επελαθομην.
μεσονυκτιον εξεγειρομην, του εξομολογεισθαι σοι επι τα κριματα της δικαιοσυνης σου.
μετοχος εγω ειμι παντων των φοβουμενων σε, και των φυλασσοντων τας εντολας σου.
του ελεους σου κυριε πληρης ἡ γη, τα δικαιωματα σου διδαξον με.
χρηστοτητα εποιησας μετα του δουλου σου κυριε κατα τον λογον σου.
χρηστοτητα και παιδειαν και γνωσιν διδαξον με, ὁτι ταις εντολαις σου επιστευσα.
προ του με ταπεινωθηναι, εγω επλημμελησα, δια τουτο το λογιον σου εφυλαξα.
χρηστος ει συ κυριε· και εν τη χρηστοτητι σου διδαξον με τα δικαιωματα σου.
επληθυνθη επʼ εμε αδικια ὑπερηφανων, εγω δε εν ὁλη καρδια μου εξερευνησω τας εντολας σου.
ετυρωθη ὡς γαλα ἡ καρδια αυτων, εγω δε τον νομον σου εμελετησα.
αγαθον μοι ὁτι εταπεινωσας με, ὁπως αν μαθω τα δικαιωματα σου.
αγαθον μοι ὁ νομος του στοματος σου, ὑπερ χιλιαδας χρυσιου και αργυριου.
αἱ χειρες σου εποιησαν με και επλασαν με, συνετισον με και μαθησομαι τας εντολας σου.
οἱ φοβουμενοι σε οψονται με και ευφρανθησονται, ὁτι εις τους λογους σου επηλπισα.
εγνων κυριε ὁτι δικαιοσυνη τα κριματα σου, και αληθεια εταπεινωσας με.
γενηθητω δη το ελεος σου του παρακαλεσαι με, κατα το λογιον σου τω δουλω σου.
ελθετωσαν μοι οἱ οικτιρμοι σου, και ζησομαι, ὁτι ὁ νομος σου μελετη μου εστιν.
αισχυνθητωσαν ὑπερηφανοι, ὁτι αδικως ηνομησαν εις εμε, εγω δε αδολεσχησω εν ταις εντολαις σου.
επιστρεψατωσαν με οἱ φοβουμενοι σε, και οἱ γινωσκοντες τα μαρτυρια σου.
γενηθητω ἡ καρδια μου αμωμος εν τοις δικαιωμασι σου, ὁπως αν μη αισχυνθω.
εκλειπει εις το σωτηριον σου ἡ ψυχη μου, εις τους λογους σου επηλπισα.
εξελιπον οἱ οφθαλμοι μου εις το λογιον σου, λεγοντες, ποτε παρακαλεσεις με;
ὁτι εγενηθην ὡς ασκος εν παχνη· τα δικαιωματα σου ουκ επελαθομην.
ποσαι εισιν αἱ ἡμεραι του δουλου σου; ποτε ποιησεις μοι εκ των καταδιωκοντων με κρισιν;
διηγησαντο μοι παρανομοι αδολεσχιας, αλλʼ ουχ ὡς ὁ νομος σου κυριε.
πασαι αἱ εντολαι σου αληθεια· αδικως κατεδιωξαν με, βοηθησον μοι.
παρα βραχυ συνετελεσαν με εν τη γη, εγω δε ουκ εγκατελιπον τας εντολας σου.
κατα το ελεος σου ζησον με, και φυλαξω τα μαρτυρια του στοματος σου.
εις τον αιωνα, κυριε, ὁ λογος σου διαμενει εν τω ουρανω,
εις γενεαν και γενεαν ἡ αληθεια σου· εθεμελιωσας την γην και διαμενει.
τη διαταξει σου διαμενει ἡμερα, ὁτι τα συμπαντα δουλα σα.
ει μη ὁτι ὁ νομος σου μελετη μου εστι, τοτε αν απωλομην εν τη ταπεινωσει μου.
εις τον αιωνα ου μη επιλαθωμαι των δικαιωματων σου, ὁτι εν αυτοις εζησας με.
σος ειμι εγω, σωσον με, ὁτι τα δικαιωματα σου εξεζητησα.
εμε ὑπεμειναν ἁμαρτωλοι του απολεσαι με, τα μαρτυρια σου συνηκα.
πασης συντελειας ειδον περας, πλατεια ἡ εντολη σου σφοδρα.
ὡς ηγαπησα τον νομον σου κυριε; ὁλην την ἡμεραν μελετη μου εστιν.
ὑπερ τους εχθρους μου εσοφισας με την εντολην σου, ὁτι εις τον αιωνα εμη εστιν.
ὑπερ παντας τους διδασκοντας με συνηκα, ὁτι τα μαρτυρια σου μελετη μου εστιν.
ὑπερ πρεσβυτερους συνηκα, ὁτι τας εντολας σου εξεζητησα.
εκ πασης ὁδου πονηρας εκωλυσα τους ποδας μου, ὁπως αν φυλαξω τους λογους σου.
απο των κριματων σου ουκ εξεκλινα, ὁτι συ ενομοθετησας με.
ὡς γλυκεα τω λαρυγγι μου τα λογια σου, ὑπερ μελι τω στοματι μου.
απο των εντολων σου συνηκα, δια τουτο εμισησα πασαν ὁδον αδικιας.
λυχνος τοις ποσι μου ὁ νομος σου, και φως ταις τριβοις μου.
ωμοσα και εστησα του φυλαξασθαι τα κριματα της δικαιοσυνης σου.
εταπεινωθην ἑως σφοδρα κυριε, ζησον με κατα τον λογον σου.
τα ἑκουσια του στοματος μου ευλοκησον δη κυριε, και τα κριματα σου διδαξον με.
ἡ ψυχη μου εν ταις χερσι σου διαπαντος, και τον νομον σου ουκ επελαθομην.
εθεντο ἁμαρτωλοι παγιδα μοι, και εκ των εντολων σου ουκ επλανηθην.
εκληρονομησα τα μαρτυρια σου εις τον αιωνα, ὁτι αγαλλιαμα της καρδιας μου εισιν.
εκλινα την καρδιαν μου του ποιησαι τα δικαιωματα σου εις τον αιωνα διʼ ανταμειψιν.
παρανομους εμισησα, τον δε νομον σου ηγαπησα.
βοηθος μου, και αντιληπτωρ μου ει συ, εις τους λογους σου επηλπισα.
εκκλινατε απʼ εμου οἱ πονηρευομενοι, και εξεραυνησω τας εντολας του θεου μου.
αντιλαβου μου κατα το λογιον σου, και ζησον με, και μη καταισχυνης με απο της προσδοκιας μου.
βοηθησον μοι, και σωθησομαι, και μελετησω εν τοις δικαιωμασι σου διαπαντος.
εξουδενωσας παντας τους αποστατουντας απο των δικαιωματων σου, ὁτι αδικον το ενθυμημα αυτων.
παραβαινοντας ελογισαμην παντας τους ἁμαρτωλους της γης, δια τουτο ηγαπησα τα μαρτυρια σου.
καθηλωσον εκ του φοβου σου τας σαρκας μου, απο γαρ των κριματων σου εφοβηθην.
εποιησα κριμα και δικαιοσυνην, μη παραδως με τοις αδικουσι με.
ενδεξαι τον δουλον σου εις αγαθον, μη συκοφαντησατωσαν με ὑπερηφανοι.
οἱ οφθαλμοι μου εξελιπον εις το σωτηριον σου, και εις το λογιον της δικαιοσυνης σου.
ποιησον μετα του δουλου σου κατα το ελεος σου, και τα δικαιωματα σου διδαξον με.
δουλος σου ειμι εγω, συνετισον με και γνωσομαι τα μαρτυρια σου.
καιρος του ποιησαι τω κυριω, διεσκεδασαν τον νομον σου.
δια τουτο ηγαπησα τας εντολας σου ὑπερ χρυσιον και τοπαζιον.
δια τουτο προς πασας τας εντολας σου κατωρθουμην, πασαν ὁδον αδικον εμισησα.
θαυμαστα τα μαρτυρια σου, δια τουτο εξηρευνησεν αυτα ἡ ψυχη μου.
ἡ δηλωσις των λογων σου φωτιει και συνετιει νηπιους.
το στομα μου ηνοιξα, και εἱλκυσα πνευμα, ὁτι τας εντολας σου επεποθουν.
επιβλεψον επʼ εμε και ελεησον με, κατα το κριμα των αγαπωντων το ονομα σου.
τα διαβηματα μου κατευθυνον κατα το λογιον σου, και μη κατακυριευσατω μου πασα ανομια.
λυτρωσαι με απο συκοφαντιας ανθρωπων, και φυλαξω τας εντολας σου.
το προσωπον σου επιφανον επι τον δουλον σου, και διδαξον με τα δικαιωματα σου.
διεξοδους ὑδατων κατεβησαν οἱ οφθαλμοι μου, επει ουκ εφυλαξα τον νομον σου.
δικαιος ει κυριε, και ευθεις αἱ κρισεις σου.
ενετειλω δικαιοσυνην τα μαρτυρια σου, και αληθειαν σφοδρα.
εξετηξε με ὁ ζηλος σου, ὁτι επελαθοντο των λογων σου οἱ εχθροι μου.
πεπυρωμενον το λογιον σου σφοδρα, και ὁ δουλος σου ηγαπησεν αυτο.
νεωτερος εγω ειμι και εξουδενωμενος, τα δικαιωματα σου ουκ επελαθομην.
ἡ δικαιοσυνη σου δικαιοσυνη εις τον αιωνα, και ὁ νουος σου αληθεια.
θλιψεις και αναγκαι εὑροσαν με, εντολαι σου μελετη μου.
δικαιοσυνη τα μαρτυρια σου εις τον αιωνα· συνετισον με, και ζησομαι.
εκεκραξα εν ὁλη καρδια μου, επακουσον μου κυριε, τα δικαιωματα σου εκζητησω.
εκεκραξα σοι, σωσον με, και φυλαξω τα μαρτυρια σου.
προεφθασα εν αωρια και εκεκραξα, εις τους λογους σου επηλπισα.
προεφθασαν οἱ οφθαλμοι μου προς ορθρον, του μελεταν τα λογια σου.
της φωνης μου ακουσον κυριε κατα το ελεος σου, κατα το κριμα σου ζησον με.
προσηγγισαν οἱ καταδιωκοντες με ανομια, απο δε του νομου σου εμακρυνθησαν.
εγγυς ει κυριε, και πασαι αἱ ὁδοι σου αληθεια.
κατʼ αρχας εγνων εκ των μαρτυριων σου, ὁτι εις τον αιωνα εθεμελιωσας αυτα.
ιδε την ταπεινωσιν μου και εξελου με, ὁτι του νομου σου ουκ επελαθομην.
κρινον την κρισιν μου και λυτρωσαι με, δια τον λογον σου ζησον με.
μακραν απο ἁμαρτωλων σωτηρια, ὁτι τα δικαιωματα σου ουκ εξεζητησαν.
οἱ οικτιρμοι σου πολλοι κυριε, κατα το κριμα σου ζησον με.
πολλοι οἱ εκδιωκοντες με και θλιβοντες με· εκ των μαρτυριων σου ουκ εξεκλινα.
ειδον ασυνετουντας και εξετηκομην, ὁτι τα λογια σου ουκ εφυλαξαντο.
ιδε ὁτι τας εντολας σου ηγαπησα κυριε, εν τω ελεει σου ζησον με.
αρχη των λογων σου αληθεια, και εις τον αιωνα παντα τα κριματα της δικαιοσυνης σου.
αρχοντες κατεδιωξαν με δωρεαν, και απο των λογων σου εδειλιασεν ἡ καρδια μου.
αγαλλιασομαι εγω επι τα λογια σου, ὡς ὁ εὑρισκων σκυλα πολλα.
αδικιαν εμισησα και εβδελυξαμην, τον δε νομον σου ηγαπησα.
ἑπτακις της ἡμερας ηνεσα σε επι τα κριματα της δικαιοσυνης σου.
ειρηνη πολλη τοις αγαπωσι τον νομον σου, και ουκ εστιν αυτοις σκανδαλον.
προσεδοκων το σωτηριον σου κυριε, και τας εντολας σου ηγαπησα.
εφυλαξεν ἡ ψυχη μου τα μαρτυρια σου, και ηγαπησεν αυτα σφοδρα.
εφυλαξα τας εντολας σου και τα μαρτυρια σου, ὁτι πασαι αἱ ὁδοι μου εναντιον σου κυριε.
εγγυσατω ἡ δεησις μου ενωπιον σου κυριε, κατα το λογιον σου συνετισον με.
εισελθοι το αξιωμα μου ενωπιον σου κυριε, κατα το λογιον σου ῥυσαι με.
εξερευξαιντο τα χειλη μου ὑμνον, ὁταν διδαξης με τα δικαιωματα σου.
φθεγξαιτο ἡ γλωσσα μου τα λογια σου, ὁτι πασαι αἱ εντολαι σου δικαιοσυνη.
γενεσθω ἡ χειρ σου του σωσαι με, ὁτι τας εντολας σου ἡρετισαμην.
επεποθησα το σωτηριον σου κυριε, και ὁ νομος σου μελετη μου εστι.
ζησεται ἡ ψυχη μου και αινεσει σε, και τα κριματα σου βοηθησει μοι.
επλανηθην ὡς προβατον απολωλος, ζητησον τον δουλον σου, ὁτι τας εντολας σου ουκ επελαθομην.
119
ωδη των αναβαθμων.
κυριε, ῥυσαι την ψυχην μου απο χειλεων αδικων και απο γλωσσης δολιας.
τι δοθειη σοι, και τι προστεθειη σοι προς γλωσσαν δολιαν;
τα βελη του δυνατου ηκονημενα συν τοις ανθραξι τοις ερημικοις.
οιμοι ὁτι ἡ παροικια μου εμακρυνθη, κατεσκηνωσα μετα των σκηνωματων κηδαρ.
πολλα παρωκησεν ἡ ψυχη μου· μετα των μισουντων την ειρηνην.
ημην ειρηνικος· ὁταν ελαλουν αυτοις, επολεμουν με δωρεαν.
120
ωδη των αναβαθμων.
ἡ βοηθεια μου παρα κυριου του ποιησαντος τον ουρανον και την γην.
μη δωης εις σαλον τον ποδα σου, μηδε νυσταξη ὁ φυλασσων σε.
ιδου ου νυσταξει ουδε ὑπνωσει ὁ φυλασσων τον ισραηλ.
κυριος φυλαξει σε, κυριος σκεπη σου επι χειρα δεξιαν σου.
ἡμερας ὁ ἡλιος ου συγκαυσει σε, ουδε ἡ σεληνη την νυκτα.
κυριος φυλαξαι σε απο παντος κακου, φυλαξει την ψυχην σου ὁ κυριος.
κυριος φυλαξει την εισοδον σου, και την εξοδον σου, απο του νυν και ἑως του αιωνος.
121
ωδη των αναβαθμων.
ἑστωτες ησαν οἱ ποδες ἡμων εν ταις αυλαις σου ἱερουσαλημ.
ἱερουσαλημ οικοδομουμενη ὡς πολις, ἡς ἡ μετοχη αυτης επιτοαυτο.
εκει γαρ ανεβησαν αἱ φυλαι, φυλαι κυριου μαρτυριον τω ισραηλ, του εξομολογησασθαι τω ονοματι κυριου.
ὁτι εκει εκαθισαν θρονοι εις κρισιν, θρονοι επι οικον δαυιδ.
ερωτησατε δη τα εις ειρηνην την ἱερουσαλημ, και ευθηνια τοις αγαπωσι σε.
γενεσθω δη ειρηνη εν τη δυναμει σου, και ευθηνια εν ταις πυργοβαρεσι σου.
ἑνεκα των αδελφων μου και των πλησιον μου, ελαλουν δη ειρηνην περι σου.
ἑνεκα του οικου κυριου του θεου ἡμων εξεζητησα αγαθα σοι.
122
ωδη των αναβαθμων.
ιδου ὡς οφθαλμοι δουλων εις χειρας των κυριων αυτων, ὡς οφθαλμοι παιδισκης εις χειρας της κυριας αυτης, οὑτως οἱ οφθαλμοι ἡμων προς κυριον τον θεον ἡμων, ἑως οὑ οικτειρησαι ἡμας.
ελεησον ἡμας κυριε, ελεησον ἡμας, ὁτι επι πολυ επλησθημεν εξουδενωσεως.
επι πλειον επλησθη ἡ ψυχη ἡμων· το ονειδος τοις ευθηνουσι και ἡ εξουδενωσις τοις ὑπερηφανοις.
123
ωδη των αναβαθμων.
ει μη ὁτι κυριος ην εν ἡμιν, εν τω επαναστηναι ανθρωπους εφʼ ἡμας,
αρα ζωντας αν κατεπιον ἡμας· εν τω οργισθηναι τον θυμον αυτων εφʼ ἡμας,
αρα το ὑδωρ αν κατεποντισεν ἡμας· χειμαρῥον διηλθεν ἡ ψυχη ἡμων.
αρα διηλθεν ἡ ψυχη ἡμων το ὑδωρ το ανυποστατον.
ευλογητος κυριος, ὁς ουκ εδωκεν ἡμας εις θηραν τοις οδουσιν αυτων.
ἡ ψυχη ἡμων ὡς στρουθιον ερῥυσθη εκ της παγιδος των θηρευοντων· ἡ παγις συνετριβη, και ἡμεις ερῥυσθημεν.
ἡ βοηθεια ἡμων εν ονοματι κυριου, του ποιησαντος τον ουρανον και την γην.
124
ωδη των αναβαθμων.
ορη κυκλω αυτης, και ὁ κυριος κυκλω του λαου αυτου, απο του νυν και ἑως του αιωνος.
ὁτι ουκ αφησει κυριος την ῥαβδον των ἁμαρτωλων επι τον κληρον των δικαιων, ὁπως αν μη εκτεινωσιν οἱ δικαιοι εν ανομιαις χειρας αυτων.
αγαθυνον, κυριε, τοις αγαθοις και τοις ευθεσι τη καρδια.
τους δε εκκλινοντας εις τας στραγγαλιας, απαξει κυριος μετα των εργαζομενων την ανομιαν. ειρηνη επι τον ισραηλ.
125
ωδη των αναβαθμων.
τοτε επλησθη χαρας το στομα ἡμων, και ἡ γλωσσα ἡμων αγαλλιασεως· τοτε ερουσιν εν τοις εθνεσιν, εμεγαλυνε κυριος του ποιησαι μετʼ αυτων.
εμεγαλυνε κυριος του ποιησαι μεθʼ ἡμων, εγενηθημεν ευφραινομενοι.
επιστρεψον, κυριε, την αιχμαλωσιαν ἡμων ὡς χειμαρῥους εν τω νοτω.
οἱ σπειροντες εν δακρυσιν, εν αγαλλιασει θεριουσι.
πορευομενοι επορευοντο, και εκλαιον βαλλοντες τα σπερματα αυτων· ερχομενοι δε ἡξουσιν εν αγαλλιασει αιροντες τα δραγματα αυτων.
126
ωδη των αναβαθμων.
εις ματην ὑμιν εστι το ορθριζειν· εγειρεσθε μετα το καθησθαι, οἱ εσθιοντες αρτον οδυνης, ὁταν δω τοις αγαπητοις αυτου ὑπνον.
ιδου ἡ κληρονομια κυριου, υἱοι, ὁ μισθος του καρπου της γαστρος.
ὡσει βελη εν χειρι δυνατου, οὑτως οἱ υἱοι των εκτετιναγμενων.
μακαριος ὁς πληρωσει την επιθυμιαν αυτου εξ αυτων· ου καταισχυνθησονται, ὁταν λαλωσι τοις εχθροις αυτων εν πυλαις.
127
ωδη των αναβαθμων.
τους πονους των καρπων σου φαγεσαι· μακαριος ει και καλως σοι εσται.
ἡ γυνη σου ὡς αμπελος ευθηνουσα εν ταις κλιτεσι της οικιας σου· οἱ υἱοι σου ὡς νεοφυτα ελαιων κυκλω της τραπεζης σου.
ιδου οὑτως ευλογηθησεται ανθρωπος ὁ φοβουμενος τον κυριον.
ευλογησαι σε κυριος εκ σιων, και ιδοις τα αγαθα ἱερουσαλημ πασας τας ἡμερας της ζωης σου·
και ιδοις υἱους των υἱων σου· ειρηνη επι τον ισραηλ.
128
ωδη των αναβαθμων.
πλεονακις επολεμησαν με εκ νεοτητος μου, και γαρ ουκ ηδυνηθησαν μοι.
επι τον νωτον μου ετεκταινον οἱ ἁμαρτωλοι, εμακρυναν την ανομιαν αυτων.
κυριος δικαιος συνεκοψεν αυχενας ἁμαρτωλων.
αισχυνθητωσαν και αποστραφητωσαν εις τα οπισω παντες οἱ μισουντες σιων.
γενηθητωσαν ὡσει χορτος δωματων, ὁς προ του εκσπασθηναι εξηρανθη·
οὑ ουκ επληρωσεν την χειρα αυτου ὁ θεριζων, και τον κολπον αυτου ὁ τα δραγματα συλλεγων.
και ουκ ειπαν οἱ παραγοντες, ευλογια κυριου εφʼ ὑμας, ευλογηκαμεν ὑμας εν ονοματι κυριου.
129
ωδη των αναβαθμων.
κυριε εισακουσον της φωνης μου· γενηθητω τα ωτα σου προσεχοντα εις την φωνην της δεησεως μου.
εαν ανομιας παρατηρησης κυριε, κυριε, τις ὑποστησεται;
ὁτι παρα σοι ὁ ἱλασμος εστιν· ἑνεκεν του ονοματος σου
ὑπεμεινα σε κυριε, ὑπεμεινεν ἡ ψυχη μου εις τον λογον σου,
ηλπισεν ἡ ψυχη μου επι τον κυριον· απο φυλακης πρωιας μεχρι νυκτος,
ελπισατω ισραηλ επι τον κυριον· ὁτι παρα τω κυριω το ελεος, και πολλη παρ αυτω λυτρωσις.
και αυτος λυτρωσεται τον ισραηλ εκ πασων των ανομιων αυτου.
130
ωδη των αναβαθμων.
ει μη εταπεινοφρονουν, αλλα ὑψωσα την ψυχην μου· ὡς το απογεγαλακτισμενον επι την μητερα αυτου, ὡς ανταποδωσεις επι την ψυχην μου.
ελπισατω ισραηλ επι τον κυριον απο του νυν και ἑως του αιωνος.
131
ωδη των αναβαθμων.
ὡς ωμοσε τω κυριω, ηυξατο τω θεω ιακωβ·
ει εισελευσομαι εις σκηνωμα οικου μου, ει αναβησομαι επι κλινης στρωμνης μου·
ει δωσω ὑπνον τοις οφθαλμοις μου, και τοις βλεφαροις μου νυσταγμον, και αναπαυσιν τοις κροταφοις μου·
ἑως οὑ εὑρω τοπον τω κυριω, σκηνωμα τω θεω ιακωβ.
ιδου ηκουσαμεν αυτην εν εφραθα, εὑρομεν αυτην εν τοις πεδιοις του δρυμου.
εισελευσωμεθα εις τα σκηνωματα αυτου· προσκυνησωμεν εις τον τοπον οὑ εστησαν οἱ ποδες αυτου.
αναστηθι κυριε εις την αναπαυσιν σου, συ και ἡ κιβωτος του ἁγιασματος σου.
οἱ ἱερεις σου ενδυσονται δικαιοσυνην, και οἱ ὁσιοι σου αγαλλιασονται.
ἑνεκεν δαυιδ του δουλου σου, μη αποστρεψης το προσωπον του χριστου σου.
ωμοσε κυριος τω δαυιδ αληθειαν, και ου μη αθετησει αυτην, εκ καρπου της κοιλιας σου, θησομαι επι του θρονον σου.
εαν φυλαξωνται οἱ υἱοι σου την διαθηκην μου, και τα μαρτυρια μου ταυτα ἁ διδαξω αυτους, και οἱ υἱοι αυτων ἑως του αιωνος καθιουνται επι του θρονου σου.
ὁτι εξελεξατο κυριος την σιων, ἡρετισατο αυτην εις κατοικιαν ἑαυτω.
αὑτη ἡ καταπαυσις μου εις αιωνα αιωνος, ὡδε κατοικησω ὁτι ἡρετισαμην αυτην.
την θηραν αυτης ευλογων ευλογησω, τους πτωχους αυτης χορτασω αρτων.
τους ἱερεις αυτης ενδυσω σωτηριαν, και οἱ ὁσιοι αυτης αγαλλιασει αγαλλιασονται.
εκει εξανατελω κερας τω δαυιδ, ἡτοιμασα λυχνον τω χριστω σου.
τους εχθρους αυτου ενδυσω αισχυνην, επι δε αυτον εξανθησει το ἁγιασμα μου.
132
ωδη των αναβαθμων.
ὡς μυρον επι κεφαλης το καταβαινον επι πωγωνα, τον πωγωνα τον ααρων, το καταβαινον επι την ωαν του ενδυματος αυτου.
ὡς δροσος αερμων ὁ καταβαινουσα επι τα ορη σιων· ὁτι εκει ενετειλατο κυριος την ευλογιαν, ζωην ἑως του αιωνος.
133
ωδη των αναβαθμων.
εν ταις νυξιν επαρατε τας χειρας ὑμων εις τα ἁγια, και ευλογειτε τον κυριον.
ευλογησαι σε κυριος εκ σιων, ὁ ποιησας τον ουρανον και την γην.
134
αλληλουια.
οἱ ἑστωτες εν οικω κυριου, εν αυλαις οικου θεου ἡμων.
αινειτε τον κυριον, ὁτι αγαθος κυριος· ψαλατε τω ονοματι αυτου, ὁτι καλον.
ὁτι τον ιακωβ εξελεξατο ἑαυτω ὁ κυριος, ισραηλ εις περιουσιασμον ἑαυτω.
ὁτι εγω εγνωκα, ὁτι μεγας ὁ κυριος, και ὁ κυριος ἡμων παρα παντας τους θεους.
παντα ὁσα ηθελησεν ὁ κυριος, εποιησεν εν τω ουρανω και εν τη γη, εν ταις θαλασσαις και εν πασαις ταις αβυσσοις.
αναγων νεφελας εξ εσχατου της γης, αστραπας εις ὑετον εποιησεν· ὁ εξαγων ανεμους εκ θησαυρων αυτου.
ὁς επαταξε τα πρωτοτοκα αιγυπτου απο ανθρωπου ἑως κτηνους.
εξαπεστειλεν σημεια και τερατα εν μεσω σου αιγυπτε, εν φαραω και εν πασι τοις δουλοις αυτου.
ὁς επαταξεν εθνη πολλα, και απεκτεινε βασιλεις κραταιους·
τον σηων βασιλεα των αμορῥαιων, και τον ωγ βασιλεα της βασαν, και πασας τας βασιλειας χανααν·
και εδωκε την γην αυτων κληρονομιαν, κληρονομιαν ισραηλ λαω αυτου.
κυριε το ονομα σου εις τον αιωνα, και το μνημοσυνον σου εις γενεαν και γενεαν.
ὁτι κρινει κυριος τον λαον αυτου, και επι τοις δουλοις αυτου παρακληθησεται.
τα ειδωλα των εθνων αργυριον και χρυσιον, εργα χειρων ανθρωπων.
στομα εχουσι και ου λαλησουσιν, οφθαλμους εχουσι και ουκ οψονται·
ωτα εχουσι και ουκ ενωτισθησονται, ουδε γαρ εστι πνευμα εν τω στοματι αυτων.
ὁμοιοι αυτοις γενοιντο οἱ ποιουντες αυτα, και παντες οἱ πεποιθοτες επʼ αυτοις.
οικος ισραηλ ευλογησατε τον κυριον, οικος ααρων ευλογησατε τον κυριον·
οικος λευι, ευλογησατε τον κυριον, οἱ φοβουμενοι τον κυριον ευλογησατε τον κυριον.
ευλογητος κυριος εκ σιων, ὁ κατοικων ἱερουσαλημ.
135
αλληλουια.
εξομολογεισθε τω θεω των θεων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
εξομολογεισθε τω κυριω των κυριων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω ποιησαντι θαυμασια μεγαλα μονω, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω ποιησαντι τους ουρανους εν συνεσει, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω στερεωσαντι την γην επι των ὑδατων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω ποιησαντι φωτα μεγαλα μονω, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τον ἡλιον εις εξουσιαν της ἡμερας, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου·
την σεληνην και τους αστερας εις εξουσιαν της νυκτος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω παταξαντι αιγυπτον συν τοις πρωτοτοκοις αυτων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και εξαγαγοντι τον ισραηλ εκ μεσου αυτων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου·
εν χειρι κραταια και εν βραχιονι ὑψηλω, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω καταδιελοντι την ερυθραν θαλασσαν εις διαιρεσεις, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου·
και διαγαγοντι τον ισραηλ δια μεσου αυτης, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου·
και εκτιναξαντι φαραω και την δυναμιν αυτου εις θαλασσαν ερυθραν, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω διαγαγοντι τον λαον αυτου εν τη ερημω, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τω παταξαντι βασιλεις μεγαλους, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και αποκτειναντι βασιλεις κραταιους, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
τον σηων βασιλεα των αμορῥαιων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και τον ωγ βασιλεα της βασαν, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και δοντι την γην αυτων κληρονομιαν, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου·
κληρονομιαν ισραηλ δουλω αυτου, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
ὁτι εν τη ταπεινωσει ἡμων εμνησθη ἡμων ὁ κυριος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και ελυτρωσατο ἡμας εκ των εχθρων ἡμων, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
ὁ διδους τροφην παση σαρκι, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
εξομολογεισθε τω θεω του ουρανου, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
136
τω δαυιδ, ἱερεμιου.
επι ταις ιτεαις εν μεσω αυτης εκρεμασαμεν τα οργανα ἡμων.
ὁτι εκει επηρωτησαν ἡμας οἱ αιχμαλωτευσαντες ἡμας, λογους ωδων, και οἱ απαγαγοντες ἡμας, ὑμνον· ασατε ἡμιν εκ των ωδων σιων.
πως ασωμεν την ωδην κυριου επι γης αλλοτριας;
εαν επιλαθωμαι σου ἱερουσαλημ, επιλησθειη ἡ δεξια μου.
κολληθειη ἡ γλωσσα μου τω λαρυγγι μου, εαν μη σου μνησθω· εαν μη προαναταξωμαι την ἱερουσαλημ εν αρχη της ευφροσυνης μου.
μνησθητι, κυριε, των υἱων εδωμ την ἡμεραν ἱερουσαλημ· των λεγοντων, εκκενουτε εκκενουτε, ἑως των θεμελιων αυτης.
θυγατηρ βαβυλωνος ἡ ταλαιπωρος, μακαριος ὁς ανταποδωσει σοι το ανταποδομα σου, ὁ ανταπεδωκας ἡμιν.
μακαριος ὁς κρατησει και εδαφιει τα νηπια σου προς την πετραν.
137
ψαλμος τω δαυιδ, αγγαιου και ζαχαριου.
προσκυνησω προς ναον ἁγιον σου, και εξομολογησομαι τω ονοματι σου, επι τω ελεει σου και τη αληθεια σου· ὁτι εμεγαλυνας επι παν το ονομα το ἁγιον σου.
εν ἡ αν ἡμερα επικαλεσωμαι σε, ταχυ επακουσον μου· πολυωρησεις με εν ψυχη μου δυναμει σου.
εξομολογησασθωσαν σοι κυριε παντες οἱ βασιλεις της γης, ὁτι ηκουσαν παντα τα ῥηματα του στοματος σου.
και ασατωσαν εν ταις ὁδοις κυριου, ὁτι μεγαλη ἡ δοξα κυριου.
ὁτι ὑψηλος κυριος, και τα ταπεινα εφορα, και τα ὑψηλα απομακροθεν γινωσκει.
εαν πορευθω εν μεσω θλιψεως, ζησεις με· επʼ οργην εχθρων μου εξετεινας χειρας σου, και εσωσε με ἡ δεξια σου.
κυριε ανταποδωσεις ὑπερ εμου· κυριε το ελεος σου εις τον αιωνα, τα εργα των χειρων σου μη παριδης.
138
εις το τελος, ψαλμος τω δαυιδ.
συ εγνως την καθεδραν μου, και την εγερσιν μου· συ συνηκας τους διαλογισμους μου απο μακροθεν.
την τριβον μου και την σχοινον μου ἑξιχνιασας· και πασας τας ὁδους μου προειδες,
ὁτι ουκ εστι λογος αδικος εν γλωσση μου· ιδου κυριε, συ εγνως παντα
τα εσχατα και τα αρχαια· συ επλασας με και εθηκας επʼ εμε την χειρα σου.
εθαυμαστωθη ἡ γνωσις σου εξ εμου, εκραταιωθη, ου μη δυνωμαι προς αυτην.
που πορευθω απο του πνευματος σου, και απο του προσωπου σου που φυγω;
εαν αναβω εις τον ουρανον, συ εκει ει· εαν καταβω εις τον ἁδην, παρει.
εαν αναλαβω τας πτερυγας μου κατʼ ορθον, και κατασκηνωσω εις τα εσχατα της θαλασσης,
και γαρ εκει ἡ χειρ σου ὁδηγησει με, και καθεξει με ἡ δεξια σου.
και ειπα, αρα σκοτος καταπατησει με, και νυξ φωτισμος εν τη τρυφη μου.
ὁτι σκοτος ου σκοτισθησεται απο σου, και νυξ ὡς ἡμερα φωτισθησεται· ὡς το σκοτος αυτης, οὑτως και το φως αυτης.
ὁτι συ εκτησω τους νεφρους μου κυριε, αντελαβου μου εκ γαστρος μητρος μου.
εξομολογησομαι σοι, ὁτι φοβερως εθαυμαστωθης· θαυμασια τα εργα σου, και ἡ ψυχη μου γινωσκει σφοδρα.
ουκ εκρυβη το οστουν μου απο σου, ὁ εποιησας εν κρυφη, και ἡ ὑποστασις μου εν τοις κατωτατω της γης.
ακατεργαστον μου ειδου οἱ αφθαλμοι σου, και επι το βιβλιον σου παντες γραφησονται· ἡμερας πλασθησονται και ουθεις εν αυτοις.
εμοι δε λιαν ετιμηθησαν οἱ φιλοι σου ὁ θεος, λιαν εκραταιωθησαν αἱ αρχαι αυτων.
εξαριθμησομαι αυτους και ὑπερ αμμον πληθυνθησονται· εξηγερθην, και ετι ειμι μετα σου.
εαν αποκτεινης ἁμαρτωλους ὁ θεος· ανδρες αἱματων εκκλινατε απʼ εμου,
ὁτι ερεις εις διαλογισμον· ληψονται εις ματαιοτητα τας πολεις σου.
ουχι τους μισουντας σε κυριε εμισησα, και επι τους εχθρους σου εξετηκομην;
τελειον μισος εμισουν αυτους, εις εχθρους εγενοντο μοι.
δοκιμασον με ὁ θεος, και γνωθι την καρδιαν μου· ετασον με, και γνωθι τας τριβους μου.
και ιδε ει ὁδος ανομιας εν εμοι, και ὁδηγησον με εν ὁδω αιωνια.
139
εις το τελος, τω δαυιδ ψαλμος.
εξελου με κυριε εξ ανθρωπου πονηρου, απο ανδρος αδικου ῥυσαι με·
οἱτινες ελογισαντο αδικιας εν καρδια, ὁλην την ἡμεραν παρετασσοντο πολεμους.
ηκονησαν γλωσσαν αυτων ὡσει οφεως, ιος ασπιδων ὑπο τα χειλη αυτων· διαψαλμα.
φυλαξον με κυριε εκ χειρος ἁμαρτωλου, απο ανθρωπων αδικων εξελου με· οἱτινες ελογισαντο του ὑποσκελισαι τα διαβηματα μου.
εκρυψαν ὑπερηφανοι παγιδα μοι· και σχοινια διετειναν παγιδας τοις ποσι μου, εχομενα τριβου σκανδαλον εθεντο μοι· διαψαλμα.
ειπα τω κυριω, θεος μου ει συ· ενωτισαι, κυριε, την φωνην της δεησεως μου.
κυριε κυριε, δυναμις της σωτηριας μου, επεσκιασας επι την κεφαλην μου εν ἡμερα πολεμου.
μη παραδως με, κυριε, απο της επιθυμιας μου ἁμαρτωλω· διελογισαντο κατʼ εμου, μη εγκαταλιπης με, μη ποτε ὑψωθωσι· διαψαλμα.
ἡ κεφαλη του κυκλωματος αυτων, κοπος των χειλεων αυτων καλυψει αυτους.
πεσουνται επʼ αυτους ανθρακες πυρος επι της γης, και καταβαλεις αυτους εν ταλαιπωριαις, ου μη ὑποστωσιν.
ανηρ γλωσσωδης ου κατευθυνθησεται επι της γης· ανδρα αδικον κακα θηρευσει εις καταφθοραν.
εγνων ὁτι ποιησει κυριος την κρισιν του πτωχου, και την δικην των πενητων.
πλην δικαιοι εξομολογησονται τω ονοματι σου, κατοικησουσιν ευθεις συν τω προσωπω σου.
140
ψαλμος τω δαυιδ.
κατευθυνθητω ἡ προσευχη μου ὡς θυμιαμα ενωπιον σου· επαρσις των χειρων μου θυσια ἑσπερινη.
θου, κυριε, φυλακην τω στοματι μου, και θυραν περιοχης περι τα χειλη μου.
μη εκκλινης την καρδιαν μου εις λογους πονηριας, του προφασιζεσθαι προφασεις εν ἁμαρτιαις, συν ανθρωποις εργαζομενοις την ανομιαν, και ου μη συνδοιασω μετα των εκλεκτων αυτων.
παιδευσει με δικαιος εν ελεει και ελεγξει με, ελαιον δε ἁμαρτωλου μη λιπανατω την κεφαλην μου, ὁτι ετι και ἡ προσευχη μου εν ταις ευδοκιαις αυτων.
κατεποθησαν εχομενα πετρας οἱ κραταιοι αυτων· ακουσονται τα ῥηματα μου, ὁτι ηδυνθησαν.
ὡσει παχος γης διερῥαγη επι της γης, διεσκορπισθη τα οστα ἡμων παρα τον ἁδην.
ὁτι προς σε, κυριε κυριε, οἱ οφθαλμοι μου, επι σοι ηλπισα, μη αντανελης την ψυχην μου.
φυλαξον με απο παγιδος ἡς συνεστησαντο μοι, και απο σκανδαλων των εργαζομενων την ανομιαν.
πεσουνται εν αμφιβληστρω αυτου ἁμαρτωλοι, καταμονας ειμι εγω ἑως οὑ αν παρελθω.
141
συνεσεως τω δαυιδ, εν τω ειναι αυτον εν τω σπηλαιω, προσευχη.
φωνη μου προς κυριον εκεκραξα, φωνη μου προς κυριον εδεηθην.
εκχεω εναντιον αυτου την δεησιν μου, την θλιψιν μου ενωπιον αυτου απαγγελω.
εν τω εκλειπειν εξ εμου το πνευμα μου, και συ εγνως τας τριβους μου· εν ὁδω ταυτη ἡ επορευομην, εκρυψαν παγιδα μοι.
κατενοουν εις τα δεξια και επεβλεπον, ὁτι ουκ ην ὁ επιγινωσκων με· απωλετο φυγη απʼ εμου, και ουκ εστιν ὁ εκζητων την ψυχην μου.
προς σε, κυριε, εκεραξα, και ειπα, συ ει ἡ ελπις μου, μερις μου εν γη ζωντων.
προσχες προς την δεησιν μου, ὁτι εταπεινωθην σφοδρα· ῥυσαι με εκ των καταδιωκοντων με, ὁτι εκραταιωθησαν ὑπερ εμε.
εξαγαγε εκ φυλακης την ψυχην μου, του εξομολογησασθαι τω ονοματι σου, κυριε· εμε ὑπομενουσι δικαιοι, ἑως οὑ ανταποδως μοι.
142
ψαλμος τω δαυιδ, ὁτε αυτον ὁ υἱος κατεδιωκει.
και μη εισελθης εις κρισιν μετα του δουλου σου, ὁτι ου δικαιωθησεται ενωπιον σου πας ζων.
ὁτι κατεδιωξεν ὁ εχθρος την ψυχην μου· εταπεινωσεν εις την γην την ζωην μου, εκαθισε με εν σκοτεινοις ὡς νεκρους αιωνος,
και ηκηδιασεν επʼ εμε το πνευμα μου· εν εμοι εταραχθη ἡ καρδια μου.
εμνησθην ἡμερων αρχαιων· και εμελετησα εν πασι τοις εργοις σου, εν ποιημασι των χειρων σου εμελετων.
διεπετασα προς σε τας χειρας μου, ἡ ψυχη μου ὡς γη ανυδρος σοι· διαψαλμα.
ταχυ εισακουσον μου, κυριε, εξελιπε το πνευμα μου· μη αποστρεψης το προσωπον σου απʼ εμου, και ὁμοιωθησομαι τοις καταβαινουσιν εις λακκον.
ακουστον ποιησον μοι τοπρωι το ελεος σου, ὁτι επι σοι ηλπισα· γνωρισον μοι, κυριε, ὁδον εν ἡ πορευσομαι, ὁτι προς σε ηρα την ψυχην μου.
εξελου με εκ των εχθρων μου κυριε, ὁτι προς σε κατεφυγον.
διδαξον με του ποιειν το θελημα σου, ὁτι θεος μου ει συ, το πνευμα σου το ἁγαθον ὁδηγησει με εν τη ευθεια.
ἑνεκα του ονοματος σου, κυριε, ζησεις με, εν τη δικαιοσυνη σου εξαξεις εκ θλιψεως την ψυχην μου.
και εν τω ελεει σου εξολοθρευσεις τους εχθρους μου, και απολεις παντας τους θλιβοντας την ψυχην μου, ὁτι δουλος σου ειμι εγω.
143
τω δαυιδ προς τον γολιαδ.
ελεος μου και καταφυγη μου, αντιληπτωρ μου και ῥυστης μου, ὑπερασπιστης μου, και επʼ αυτω ηλπισα, ὁ ὑποτασσων τον λαον μου ὑπʼ εμε.
κυριε, τι εστιν ανθρωπος, ὁτι εγνωσθης αυτω; η υἱος ανθρωπου, ὁτι λογιζη αυτον;
ανθρωπος ματαιοτητι ὡμοιωθη, αἱ ἡμεραι αυτου ὡσει σκια παραγουσι.
κυριε, κλινον ουρανους σου και καταβηθι, ἁψαι των ορεων και καπνισθησονται.
αστραψον αστραπην και σκορπιεις αυτους, εξαποστειλον τα βελη σου και συνταραξεις αυτους.
εξαποστειλον την χειρα σου εξ ὑψους, εξελου με και ῥυσαι με εξ ὑδατων πολλων, εκ χειρος υἱων αλλοτριων·
ὡν το στομα ελαλησε ματαιοτητα, και ἡ δεξια αυτων δεξια αδικιας.
ὁ θεος, ωδην καινην ασομαι σοι, εν ψαλτηριω δεκαχορδω ψαλω σοι·
τω διδοντι την σωτηριαν τοις βασιλευσι, τω λυτρουμενω δαυιδ τον δουλον αυτου εκ ῥομφαιας πονηρας.
ῥυσαι με και εξελου με εκ χειρος υἱων αλλοτριων, ὡν το στομα ελαλησε ματαιοτητα, και ἡ δεξια αυτων δεξια αδικιας·
ὡν οἱ υἱοι ὡς νεοφυτα ἱδρυμενα εν τη νεοτητι αυτων· αἱ θυγατερες αυτων κεκαλλωπισμεναι, περικεκοσμημεναι ὡς ὁμοιωμα ναου.
τα ταμεια αυτων πληρη, εξερευγομενα εκ τουτου εις τουτο· τα προβατα αυτων πολυτοκα, πληθυνοντα εν ταις εξοδοις αυτων·
οἱ βοες αυτων παχεις· ουκ εστι καταπτωμα φραγμου, ουδε διεξοδος, ουδε κραυγη εν ταις επαυλεσιν αυτων.
εμακαρισαν τον λαον ὡ ταυτα εστι· μακαριος ὁ λαος οὑ κυριος ὁ θεος αυτου.
144
αινεσις του δαυιδ.
καθʼ ἑκαστην ἡμεραν ευλογησω σε, και αινεσω το ονομα σου εις τον αιωνα και εις τον αιωνα του αιωνος.
μεγας ὁ κυριος και αινετος σφοδρα, και της μεγαλωσυνης αυτου ουκ εστι περας.
γενεα και γενεα επαινεσει τα εργα σου, και την δυναμιν σου απαγγελουσι.
και την μεγαλοπρεπειαν της δοξης της ἁγιωσυνης σου λαλησουσι, και τα θαυμασια σου διηγησονται.
και την δυναμιν των φοβερων σου ερουσι, και την μεγαλωσυνην σου διηγησονται.
μνημην του πληθους της χρηστοτητος σου εξερευξονται, και τη δικαιοσυνη σου αγαλλιασονται.
οικτιρμων και ελεημων ὁ κυριος, μακροθυμος και πολυελεος.
χρηστος κυριος τοις ὑπομενουσι, και οἱ οικτιρμοι αυτου επι παντα τα εργα αυτου.
εξομολογησασθωσαν σοι, κυριε, παντα τα εργα σου, και οἱ ὁσιοι σου ευλογησατωσαν σε.
δοξαν της βασιλειας σου ερουσι, και την δυναστειαν σου λαλησουσιν·
του γνωρισαι τοις υἱοις των ανθρωπων την δυναστειαν σου, και την δοξαν της μεγαλοπρεπειας της βασιλειας σου.
ἡ βασιλεια σου βασιλεια παντων των αιωνων, και ἡ δεσποτια σου εν παση γενεα και γενεα·
πιστος κυριος εν τοις λογοις αυτου, και ὁσιος εν πασι τοις εργοις αυτου.
ὑποστηριζει κυριος παντας τους καταπιπτοντας, και ανορθοι παντας τους κατερῥαγμενους.
οἱ οφθαλμοι παντων εις σε ελπιζουσι, και συ διδως την τροφην αυτων εν ευκαιρια.
ανοιγεις συ τας χειρας σου, και εμπιπλας παν ζωον ευδοκιας.
δικαιος κυριος εν πασαις ταις ὁδοις αυτου, και ὁσιος εν πασι τοις εργοις αυτου.
εγγυς κυριος πασιν τοις επικαλουμενοις αυτον, πασι τοις επικαλουμενοις αυτον εν αληθεια.
θελημα των φοβουμενων αυτον ποιησει, και της δεησεως αυτων επακουσεται, και σωσει αυτους.
φυλασσει κυριος παντας τους αγαπωντας αυτον, και παντας τους ἁμαρτωλους εξολοθρευσει.
αινεσιν κυριου λαλησει το στομα μου, και ευλογειτω πασα σαρξ το ονομα το ἁγιον αυτου, εις τον αιωνα και εις τον αιωνα του αιωνος.
145
αλληλουια· αγγαιου και ζαχαριου.
αινεσω κυριον εν ζωη μου, ψαλω τω θεω μου ἑως ὑπαρχω.
μη πεποιθατε επʼ αρχοντας, και εφʼ υἱους ανθρωπων, οἱς ουκ εστι σωτηρια.
εξελευσεται το πνευμα αυτου και επιστρεψει εις την γην αυτου, εν εκεινη τη ἡμερα απολουνται παντες οἱ διαλογισμοι αυτων.
μακαριος οὑ ὁ θεος ιακωβ βοηθος αυτου, ἡ ελπις αυτου επι κυριον τον θεον αυτου·
τον ποιησαντα τον ουρανον και την γην, την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις· τον φυλασσοντα αληθειαν εις τον αιωνα,
ποιουντα κριμα τοις αδικουμενοις, διδοντα τροφην τοις πεινωσι. κυριος λυει πεπεδημενους,
κυριος σοφοι τυφλους,
κυριος φυλασσει τους προσηλυτους· ορφανον και χηραν αναλημψεται, και ὁδον ἁμαρτωλων αφανιει.
βασιλευσει κυριος εις τον αιωνα, ὁ θεος σου, σιων, εις γενεαν και γενεαν.
146
αλληλουια· αγγαιου και ζαχαριου.
οικοδομων ἱερουσαλημ ὁ κυριος, και τας διασπορας του ισραηλ επισυναξει·
ὁ ιωμενος τους συντετριμμενους την καρδιαν, και δεσμευων τα συντριμματα αυτων·
ὁ αριθμων πληθη αστρων, και πασιν αυτοις ονοματα καλων.
μεγας ὁ κυριος ἡμων, και μεγαλη ἡ ισχυς αυτου, και της συνεσεως αυτου ουκ εστιν αριθμος.
αναλαμβανων πραεις ὁ κυριος, ταπεινων δε ἁμαρτωλους ἑως της γης.
εξαρξατε τω κυριω εν εξομολογησει, ψαλατε τω θεω ἡμων εν κιθαρα·
τω περιβαλλοντι τον ουρανον εν νεφελαις, τω ἑτοιμαζοντι τη γη ὑετον· τω εξανατελλοντι εν ορεσι χορτον, και χλοην τη δουλεια των ανθρωπων·
και διδοντι τοις κτηνεσι τροφην αυτων, και τοις νεοσσοις των κορακων τοις επικαλουμενοις αυτον.
ουκ εν τη δυναστεια του ἱππου θελησει, ουδε εν ταις κνημαις του ανδρος ευδοκει.
ευδοκει κυριος εν τοις φοβουμενοις αυτον, και εν πασιν τοις ελπιζουσιν επι το ελεος αυτου.
147
αλληλουια· αγγαιου και ζαχαριου.
ὁτι ενισχυσεν τους μοχλους των πυλων σου, ευλογησεν τους υἱους σου εν σοι.
ὁ τιθεις τα ὁρια σου ειρηνην, και στεαρ πυρου εμπιπλων σε·
ὁ αποστελλων το λογιον αυτου τη γη, ἑως ταχους δραμειται ὁ λογος αυτου·
του διδοντος χιονα ὡσει εριον, ὁμιχλην ὡσει σποδον πασσοντος·
βαλλοντος κρυσταλλον αυτου ωσει ψωμους· κατα προσωπον ψυχους αυτου τις ὑποστησεται;
αποστελει τον λογον αυτου, και τηξει αυτα, πνευσει το πνευμα αυτου, και ῥυησεται ὑδατα.
απαγγελλων τον λογον αυτου τω ιακωβ, δικαιωματα και κριματα αυτου τω ισραηλ.
ουκ εποιησεν οὑτως παντι εθνει, και τα κριματα αυτου ουκ εδηλωσεν αυτοις.
148
αλληλουια· αγγαιου και ζαχαριου.
αινειτε αυτον παντες οἱ αγγελοι αυτου, αινειτε αυτον πασαι αἱ δυναμεις αυτου.
αινειτε αυτον ἡλιος και σεληνη, αινειτε αυτον παντα τα αστρα και το φως.
αινειτε αυτον οἱ ουρανοι των ουρανων, και το ὑδωρ το ὑπερανω των ουρανων.
αινεσατωσαν το ονομα κυριου· ὁτι αυτος ειπεν και εγενηθησαν, αυτος ενετειλατο και εκτισθησαν.
εστησεν αυτα εις τον αιωνα, και εις τον αιωνα του αιωνος· προσταγμα εθετο, και ου παρελευσεται.
αινειτε τον κυριον εκ της γης, δρακοντες και πασαι αβυσσοι·
πυρ, χαλαζα, χιων, κρυσταλλος, πνευμα καταιγιδος, τα ποιουντα τον λογον αυτου·
τα ορη και παντες βουνοι, ξυλα καρποφορα και πασαι κεδροι·
τα θηρια και παντα τα κτηνη, ἑρπετα και πετεινα πτερωτα·
βασιλεις της γης και παντες λαοι, αρχοντες και παντες κριται γης·
νεανισκοι και παρθενοι, πρεσβυται μετα νεωτερων
αινεσατωσαν το ονομα κυριου, ὁτι ὑψωθη το ονομα αυτου μονου· ἡ εξομολογησις αυτου επι γης και ουρανου,
και ὑψωσει κερας λαου αυτου· ὑμονς πασι τοις ὁσιοις αυτου, τοις υἱοις ισραηλ, λαω εγγιζοντι αυτω.
149
αλληλουια.
ευφρανθητω ισραηλ επι τω ποιησαντι αυτον, και υἱοι σιων αγαλλιασθωσαν επι τω βασιλει αυτων.
αινεσατωσαν το ονομα αυτου εν χορω, εν τυμπανω και ψαλτηριω ψαλατωσαν αυτω.
ὁτι ευδοκει κυριος εν λαω αυτου, και ὑψωσει πραεις εν σωτηρια.
καυχησονται ὁσιοι εν δοξη, και αγαλλιασονται επι των κοιτων αυτων.
αἱ ὑψωσεις του θεου εν λαρυγγι αυτων, και ῥομφαιαι διστομοι εν ταις χερσιν αυτων·
του ποιησαι εκδικησιν εν τοις εθνεσιν, ελεγμους εν τοις λαοις·
του δησαι τους βασιλεις αυτων εν πεδαις, και τους ενδοξους αυτων εν χειροπεδαις σιδηραις·
του ποιησαι εν αυτοις κριμα εγγραπτον· δοξα αὑτη εστι πασι τοις ὁσιοις αυτου.
150
ἁλληλουια.
αινειτε αυτον επι ταις δυναστειαις αυτου, αινειτε αυτον κατα το πληθος της μεγαλωσυνης αυτου.
αινειτε αυτον εν ηχω σαλπιγγος, αινειτε αυτον εν ψαλτηριω και κιθαρα.
αινειτε αυτον εν τυμπανω και χορω, αινειτε αυτον εν χορδαις και οργανω.
αινειτε αυτον εν κυμβαλοις ευηχοις, αινειτε αυτον εν κυμβαλοις αλαλαγμου.
πασα πνοη αινεσατω τον κυριον.
151
οὑτος ὁ ψαλμος ιδιογραφος εις δαυιδ, και εξωθεν του αριθμου, ὁτε εμονομαχησε τω γολιαδ.
αἱ χειρες μου εποιησαν οργανον, και οἱ δακτυλοι μου ἡρμοσαν ψαλτηριον.
και τις αναγγελει τω κυριω μου; αυτος κυριος, αυτος εισακουει.
αυτος εξαπεστειλεν τον αγγελον αυτου, και ηρε με εκ των προβατων του πατρος μου, και εχρισε με εν τω ελαιω της χρισεως αυτου.
οἱ αδελφοι μου καλοι και μεγαλοι, και ουκ ευδοκησεν εν αυτοις κυριος.
εξηλθον εις συναντησιν τω αλλοφυλω, και επικατηρασατο με εν τοις ειδωλοις αυτου·
εγω δε σπασαμενος την παρʼ αυτου μαχαιραν, απεκεφαλισα αυτον, και ηρα ονειδος εξ υἱων ισραηλ.
proverbs
1
παροιμιαι σαλωμωντος υἱου δαυιδ, ὁς εβασιλευσεν εν ισραηλ·
γνωναι σοφιαν και παιδειαν, νοησαι τε λογους φρονησεως,
δεξασθαι τε στροφας λογων, νοησαι τε δικαιοσυνην αληθη, και κριμα κατευθυνειν·
ἱνα δω ακακοις πανουργιαν, παιδι δε νεω αισθησιν τε και εννοιαν.
των δε γαρ ακουσας σοφος σοφωτερος εσται, ὁ δε νοημων κυβερνησιν κτησεται·
νοησει τε παραβολην και σκοτεινον λογον, ῥησεις τε σοφων και αινιγματα.
αρχη σοφιας φοβος κυριου, συνεσις δε αγαθη πασι τοις ποιουσιν αυτην· ευσεβεια δε εις θεον αρχη αισθησεως, σοφιαν δε και παιδειαν ασεβεις εξουθενησουσιν.
ακουε υἱε παιδειαν πατρος σου, και μη απωση θεσμους μητρος σου.
στεφανον γαρ χαριτων δεξη ση κορυφη, και κλοιον χρυσεον περι σω τραχηλω.
υἱε μη σε πλανησωσιν ανδρες ασεβεις, μηδε βουληθης.
εαν παρακαλεσωσι σε, λεγοντες, ελθε μεθʼ ἡμων, κοινωνησον αἱματος, κρυψωμεν δε εις γην ανδρα δικαιον αδικως,
καταπιωμεν δε αυτον ὡσπερ ἁδης ζωντα, και αρωμεν αυτου την μνημην εκ γης,
την κτησιν αυτου την πολυτελη καταλαβωμεθα, πλησωμεν δε οικους ἡμετερους σκυλων·
τον δε σον κληρον βαλε εν ἡμιν, κοινον δε βαλαντιον κτησωμεθα παντες, και μαρσιππιον ἑν γενηθητω ἡμιν·
μη πορευθης εν ὁδω μετʼ αυτων, εκκλινον δε τον ποδα σου εκ των τριβων αυτων.
ου γαρ αδικως εκτεινεται δικτυα πτερωτοις.
αυτοι γαρ οἱ φονου μετεχοντες, θησαυριζουσιν ἑαυτοις κακα· ἡ δε καταστροφη ανδρων παρανομων κακη.
αὑται αἱ ὁδοι εισι παντων των συντελουντων τα ανομα· τη γαρ ασεβεια την ἑαυτων ψυχην αφαιρουνται.
σοφια εν εξοδοις ὑμνειται, εν δε πλατειαις παρῥησιαν αγει.
επʼ ακρων δε τειχεων κηρυσσεται, επι δε πυλαις δυναστων παρεδρευει, επι δε πυλαις πολεως θαρῥουσα λεγει,
ὁσον αν χρονον ακακοι εχονται της δικαιοσυνης, ουκ αισχυνθησονται· οἱ δε αφρονες της ὑβρεως οντες επιθυμηται, ασεβεις γενομενοι εμισησαν αισθησιν,
και ὑπευθυνοι εγενοντο ελεγχοις· ιδου προησομαι ὑμιν εμης πνοης ῥησιν· διδαξω δε ὑμας τον εμον λογον.
επειδη εκαλουνμ, και ουχ ὑπηκουσατε· και εξετεινον λογους, και ου προσειχετε·
αλλα ακυρους εποιειτε εμας βουλας, τοις δε εμοις ελεγχοις ηπειθησατε·
τοιγαρουν καγω τη ὑμετερα απωλεια επιγελασομαι, καταχαρουμαι δε ἡνικα ερχηται ὑμιν ολεθρος·
και ὡς αν αφικηται ὑμιν αφνω θορυβος, ἡ δε καταστροφη ὁμοιως καταιγιδι παρη, και ὁταν ερχηται ὑμιν θλιψις και πολιορκια, η ὁταν ερχηται ὑμιν ολεθρος.
εσται γαρ ὁταν επικαλεσησθε με, εγω δε ουκ εισακουσομαι ὑμων· ζητησουσι με κακοι, και ουχ εὑρησουσιν.
εμισησαν γαρ σοφιαν, τον δε λογον του κυριου ου προειλαντο,
ουδε ηθελον εμαις προσεχειν βουλαις, εμυκτηριζον δε εμους ελεγχους·
τοιγαρουν εδονται της ἑαυτων ὁδου τους καρπους, και της εαυτων ασεβειας πλησθησονται.
ανθʼ ὡν γαρ ηδικουν νηπιους, φονευθησονται, και εξετασμος ασεβεις ολει.
ὁ δε εμου ακουων κατασκηνωσει επʼ ελπιδι, και ἡσυχασει αφοβως απο παντος κακου.
2
υἱε, εαν δεξαμενος ῥησιν εμης εντολης κρυψης παρα σεαυτω,
ὑπακουσεται σοφιας το ους σου, και παραβαλεις καρδιαν σου εις συνεσιν, παραβαλεις δε αυτην επι νουθετησιν τω υἱω σου·
εαν γαρ την σοφιαν επικαλεση, και τη συνεσει δως φωνην σου,
και εαν ζητησης αυτην ὡς αργυριον, και ὡς θησευρους εξεραυνησης αυτην·
τοτε συνησεις φοβον κυριου, και επιγνωσιν θεου εὑρησεις.
ὁτι κυριος διδωσι σοφιαν, και απο προσωπου αυτου γνωσις και συνεσις.
και θησαυριζει τοις κατορθουσι σωτηριαν, ὑπερασπιει την πορειαν αυτων,
του φυλαξαι ὁδους δικαιωματων, και ὁδον ευλαβουμενων αυτον διαφυλαξει.
τοτε συνησεις δικαιοσυνην και κριμα, και κατορθωσεις παντας αξονας αγαθους.
εαν γαρ ελθη ἡ σοφια εις σην διανοιαν, ἡ δε αισθησις τη ση ψυχη καλη ειναι δοξη,
βουλη καλη φυλαξει σε, εννοια δε ὁσια τηρησει σε·
ἱνα ῥυσηται σε απο ὁδου κακης, και απο ανδρος λαλουντος μηδεν πιστον.
ω οἱ εγκαταλειποντες ὁδους ευθειας του πορευεσθαι εν ὁδοις σκοτους·
οἱ ευφραινομενοι επι κακοις και χαιροντες επι διαστροφη κακη·
ὡν αἱ τριβοι σκολιαι, και καμπυλαι αἱ τροχιαι αυτων,
του μακραν σε ποιησαι απο ὁδου ευθειας, και αλλοτριον της δικαιας γνωμης· υἱε, μη σε καταλαβη κακη βουλη·
ἡ απολιπουσα διδασκαλιαν νεοτητος, και διαθηκην θειαν επιλελησμενη.
εθετο γαρ παρα τω θανατω τον οικον αυτης, και παρα τω ἁδη μετα των γηγενων τους αξονας αυτης.
παντες οἱ πορευομενοι εν αυτη ουκ αναστρεψουσιν, ουδε μη καταλαβωσι τριβους ευθειας· ου γαρ καταλαμβανονται ὑπο ενιαυτων ζωης.
ει γαρ επορευοντο τριβους αγαθας, εὑροσαν αν τριβους δικαιοσυνης λειας.
ὁτι ευθεις κατασκηνωσουσι γην, και ὁσιοι ὑπολειφθησονται εν αυτη.
ὁδοι ασεβων εκ γης ολουνται, οἱ δε παρανομοι εξωσθησονται απʼ αυτης.
3
υἱε, εμωννομιμων μη επιλανθανου, τα δε ῥηματα μου τηρειτω ση καρδια·
μηκος γαρ βιου, και ετη ζωης, και ειρηνην προσθησουσι σοι.
ελεημοσυναι και πιστεις μη εκλειπετωσαν σε· αφαψαι δε αυτας επι σω τραχηλω, και εὑρησεις χαριν·
και προνοου καλα ενωπιον κυριου και ανθρωπων.
ισθι πεποιθως εν ὁλη τη καρδια επι θεω, επι δε ση σοφια μη επαιρου.
πασαις ὁδοις σου γνωριζε αυτην, ἱνα ορθοτομη τας ὁδους σου.
μη ισθι φρονιμος παρα σεαυτω, φοβου δε τον θεον, και εκκλινε απο παντος κακου.
τοτε ιασις εσται τω σωματι σου, και επιμελεια τοις οστεοις σου.
τιμα τον κυριον απο σων δικαιων πονων, και απαρχου αυτω απο σων καρπων δικαιοσυνης·
ἱνα πιμπληται τα ταμιεια σου πλησμονης σιτω, οινω δε αἱ ληνοι σου εκβλυζωσιν.
υἱε, μη ολιγωρει παιδειας κυριου, μηδε εκλυου ὑπʼ αυτου ελεγχομενος.
ὁν γαρ αγαπα κυριος, ελεγχει, μαστιγοι δε παντα υἱον ὁν παραδεχεται.
μακαριος ανθρωπος ὁς εὑρε σοφιαν, και θνητος ὁς ειδε φρονησιν.
κρεισσον γαρ αυτην εμπορευεσθαι, η χρυσιου και αργυριου θησαυρους.
τιμιωτερα δε εστι λιθων πολυτελων, ουκ αντιταξεται αυτη ουδεν πονηρον· ευγνωστος εστι πασι τοις εγγιζουσιν αυτη, παν δε τιμιον ουκ αξιον αυτης εστι.
μηκος γαρ βιου και ετη ζωης εν τη δεξια αυτης, εν δε τη αριστερα αυτης πλουτος και δοξα·
εκ του στοματος αυτης εκπορευεται δικαιοσυνη, νομον δε και ελεον επι γλωσσης φορει.
αἱ ὁδοι αυτης ὁδοι καλαι, και πασαι αἱ τριβοι αυτης εν ειρηνη.
ξυλον ζωης εστι πασι τοις αντεχομενοις αυτης, και τοις επερειδομενοις επʼ αυτην ὡς επι κυριον ασφαλης.
ὁ θεος τη σοφια εθεμελιωσε την γην, ἡτοιμασε δε ουρανους φρονησει.
εν αισθησει αβυσσοι ερῥαγησαν, νεφη δε ερῥυησαν δροσους.
υἱε, μη παραρῥυης, τηρησον δε εμην βουλην και εννοιαν·
ἱνα ζηση ἡ ψυχη σου, και χαρις η περι σω τραχηλω·
εσται δε ιασις ταις σαρξι σου, και επιμελεια τοις σοις οστεοις·
ἱνα πορευη πεποιθως εν ειρηνη πασας τας ὁδους σου, ὁ δε πους σου ου μη προσκοψη.
εαν γαρ καθη, αφοβος εση· εαν δε καθευδης, ἡδεως ὑπνωσεις.
και ου φοβηθηση πτοησιν επελθουσαν, ουδε ὁρμας ασεβων επερχομενας.
ὁ γαρ κυριος εσται επι πασων ὁδων σου, και ερεισει σον ποδα ἱνα μη σαλευθης.
μη αποσχη ευ ποιειν ενδεη, ἡνικα αν εχη ἡ χειρ σου βοηθειν.
μη ειπης, επανελθων επανηκε, αυριον δωσω, δυνατου σου οντος ευ ποιειν· ου γαρ οιδας τι τεξεται ἡ επιουσα.
μη τεκτηνη επι σον φιλον κακα παροικουντα και πεποιθοτα επι σοι.
μη φιλεχθρησης προς ανθρωπον ματην, μητι σε εργασηται κακον.
μη κτηση κακων ανδρων ονειδη, μηδε ζηλωσης τας ὁδους αυτων.
ακαθαρτος γαρ εναντι κυριου πας παρανομος, εν δε δικαιοις ου συνεδριαζει.
καταρα θεου εν οικοις ασεβων, επαυλεις δε δικαιων ευλογουνται.
κυριος ὑπερηφανοις αντιτασσεται, ταπεινοις δε διδωσι χαριν.
δοξαν σοφοι κληρονομησουσιν, οἱ δε ασεβεις ὑψωσαν ατιμιαν.
4
ακουσατε, παιδες, παιδειαν πατρος, και προσεχετε γνωναι εννοιαν.
δωρον γαρ αγαθον δωρουμαι ὑμιν, τον εμον νομον μη εγκαταλιπητε.
υἱος γαρ εγενομην καγω πατρι ὑπηκοος, και αγαπωμενος εν προσωπω μητρος.
οἱ ελεγον και εδιδασκον με, ερειδετω ὁ ἡμετερος λογος εις σην καρδιαν· φυλασσε εντολας,
μη επιλαθη· μηδε παριδης ῥησιν εμου στοματος,
μηδε εγκαταλιπης αυτην, και ανθεξεται σου· ερασθητι αυτης, και τηρησει σε.
περιχαρακωσον αυτην, και ὑψωσει σε· τιμησον αυτην, ἱνα σε περιλαβη·
ἱνα δω τη ση κεφαλη στεφανον χαριτων, στεφανω δε τρυφης ὑπερασπιση σου.
ακουε υἱε και δεξαι εμους λογους, και πληθυνθησεται ετη ζωης σου, ἱνα σοι γενωνται πολλαι ὁδοι βιου.
ὁδους γαρ σοφιας διδασκω σε, εμβιβαζω δε σε τροχιαις ορθαις.
εαν γαρ πορευη, ου συγκλεισθησεται σου τα διαβηματα· εαν δε τρεχης, ου κοπιασεις.
επιλαβου εμης παιδειας, μη αφης, αλλα φυλαξον αυτην σεαυτω εις ζωην σου.
ὁδους ασεβων μη επελθης, μηδε ζηλωσης ὁδους παρανομων.
εν ὡ αν τοπω στρατοπεδευσωσι, μη επελθης εκει, εκκλινον δε απʼ αυτων και παραλλαξον.
ου γαρ μη ὑπνωσωσιν, εαν μη κακοποιησωσιν· αφηρηται ὁ ὑπνος αυτων, και ου κοιμωνται.
οἱδε γαρ σιτουνται σιτα ασεβειας, οινω δε παρανομω μεθυσκονται.
αἱ δε ὁδοι των δικαιων ὁμοιως φωτι λαμπουσι, προπορευονται και φωτιζουσιν, ἑως κατορθωση ἡ ἡμερα.
αἱ δε ὁδοι των ασεβων σκοτειναι, ουκ οιδασι πως προσκοπτουσιν.
υἱε εμη ῥησει προσεχε, τοις δε εμοις λογοις παραβαλλε σον ους.
ὁπως μη εκλιπωσι σε αἱ πηγαι σου, φυλασσε αυτας εν καρδια.
ζωη γαρ εστι τοις εὑρισκουσιν αυτας, και παση σαρκι ιασις.
παση φυλακη τηρει σην καρδιαν, εκ γαρ τουτων εξοδοι ζωης.
περιελε σεαυτου σκολιον στομα, και αδικα χειλη μακραν απο σου απωσαι.
οἱ οφθαλμοι σου ορθα βλεπετωσαν, τα δε βλεφαρα σου νευετω δικαια.
ορθας τροχιας ποιει σοις ποσι, και τας ὁδους σου κατευθυνε.
μη εκκλινης εις τα δεξια, μηδε εις τα αριστερα, αποστρεψον δε σον ποδα απο ὁδου κακης·
ὁδους γαρ τας εκ δεξιων οιδεν ὁ θεος, διεστραμμεναι δε εισιν αἱ εξ αριστερων·
αυτος δε ορθας ποιησει τας τροχιας σου, τας δε πορειας σου εν ειρηνη προαξει.
5
υἱε, εμη σοφια προσεχε, εμοις δε λογοις παραβαλλε σον ους,
ἱνα φυλαξης εννοιαν αγαθην· αισθησις δε εμων χειλεων εντελλεται σοι·
μη προσεχε φαυλη γυναικι. μελι γαρ αποσταζει απο χειλεων γυναικος πορνης, ἡ προς καιρον λιπαινει σον φαρυγγα,
ὑστερον μεντοι πικροτερον χολης εὑρησεις, και ηκονημενον μαλλον μαχαιρας διστομου.
της γαρ αφροσυνης οἱ ποδες καταγουσι τους χρωμενους αυτη μετα θανατου εις τον ἁδην, τα δε ιχνη αυτης ουκ ερειδεται.
ὁδους γαρ ζωης ουκ επερχεται, σφαλεραι δε αἱ τροχιαι αυτης, και ουκ ευγνωστοι.
νυν ουν υἱε ακουε μου, και μη ακυρους ποιησεις εμους λογους.
μακραν ποιησον απʼ αυτης σην ὁδον· μη εγγισης προς θυραις οικων αυτης,
ἱνα μη προη αλλοις ζωην σου, και σον βιον ανελεημοσιν·
ἱνα μη πλησθωσιν αλλοτριοι σης ισχυος, οἱ δε σοι πονοι εις οικους αλλοτριων ελθεσι·
και μεταμεληθηση επʼ εσχατων, ἡνικα αν κατατριβωσι σαρκες σωματος σου,
και ερεις, πως εμισησα παιδειαν, και ελεγχους εξεκλινεν ἡ καρδια μου;
ουκ ηκουον φωνην παιδευοντος με και διδασκοντος με, ουδε παρεβαλλον το ους μου.
παρʼ ολιγον εγενομην εν παντι κακω, εν μεσω εκκλησιας και συναγωγης.
πινε ὑδατα απο σων αγγειων, και απο σων φρεατων πηγης.
μη ὑπερεκχεισθω σοι ὑδατα εκ της σης πηγης, εις δε σας πλατειας διαπορευεσθω τα σα ὑδατα.
εστω σοι μονω ὑπαρχοντα, και μηδεις αλλοτριος μετασχετω σοι.
ἡ πηγη σου του ὑδατος εστω σοι ιδια, και συνευφραινου μετα γυναικος της εκ νεοτητος σου.
ελαφος φιλιας και πωλος σων χαριτων ὁμιλειτω σοι, ἡ δε ιδια ἡγεισθω σου και συνεστω σοι εν παντι καιρω· εν γαρ τη ταυτης φιλια συμπεριφερομενος, πολλοστος εση.
μη πολυς ισθι προς αλλοτριαν, μηδε συνεχου αγκαλαις της μη ιδιας.
ενωπιον γαρ εισι των του θεου οφθαλμων ὁδοι ανδρος, εις δε πασας τας τροχιας αυτου σκοπευει.
παρανομιαι ανδρα αγρευουσι, σειραις δε των ἑαυτου ἁμαρτιων ἑκαστος σφιγγεται.
οὑτος τελευτα μετα απαιδευτων, εκ δε πληθους της ἑαυτου βιοτητος εξερῥιφη, και απωλετο διʼ αφροσυνην.
6
υἱε, εαν εγγυηση σον φιλον, παραδωσεις σην χειρα εχθρω.
παγις γαρ ισχυρα ανδρι τα ιδια χειλη, και ἁλισκεται χειλεσιν ιδιου στοματος.
ποιει υἱε ἁ εγω σοι εντελλομαι, και σωζου· ἡκεις γαρ εις χειρας κακων δια σον φιλον· ισθι μη εκλυομενος, παροξυνε δε και τον φιλον σου ὁν ενεγγυησω.
μη δως ὑπνον σοις ομμασι, μηδε επινυσταξης σοις βλεφαροις,
ἱνα σωζη ὡσπερ δορκας εκ βροχων, και ὡσπερ ορνεον εκ παγιδος.
ιθι προς τον μυρμηκα ω οκνηρε, και ζηλωσον ιδων τας ὁδους αυτου, και γενου εκεινου σοφωτερος.
εκεινω γαρ γεωργιου μη ὑπαρχοντος, μηδε τον αναγκαζοντα εχων, μηδε ὑπο δεσποτην ων,
ετοιμαζεται θερους την τροφην, πολλην τε εν τω αμητω ποιειται την παραθεσιν·
η πορευθητι προς την μελισσαν, και μαθε ὡς εργατις εστι, την τε εργασιαν ὡς σεμνην ποιειται·
ἡς τους πονους βασιλεις και ιδιωται προς ὑγιειαν προσφερονται· ποθεινη δε εστι πασι και επιδοξος,
καιπερ ουσα τη ῥωμη ασθενης, την σοφιαν τιμησασα προηχθη.
ἑως τινος οκνηρε κατακεισαι; ποτε δε εξ ὑπνου εγερθηση;
ολιγον μεν ὑπνοις, ολιγον δε καθησαι, μικρον δε νυσταζεις, ολιγον δε εναγκαλιζη χερσι στηθη.
ειτʼ ενπαραγινεται σοι ὡσπερ κακος ὁδοιπορος ἡ πενια, και ἡ ενδεια ὡσπερ αγαθος δρομευς·
εαν δε αοκνος ης, ἡξει ὡσπερ πηγη ὁ αμητος σου· ἡ δε ενδεια, ὡσπερ κακος δρομευς απαυτομολησει.
ανηρ αφρων και παρανομος πορευεται ὁδους ουκ αγαθας.
ὁ δʼ αυτος εννευει οφθαλμω, σημαινει δε ποδι, διδασκει δε εννευμασι δακτυλων.
διεστραμμενη καρδια τεκταινεται κακα, εν παντι καιρω ὁ τοιουτος ταραχας συνιστησιν πολει.
δια τουτο εξαπινης ερχεται ἡ απωλεια αυτου, διακοπη και συντριβη ανιατος.
ὁτι χαιρει πασιν οἱς μισει ὁ θεος, συντριβεται δε διʼ ακαθαρσιαν ψυχης.
οφθαλμος ὑβριστου, γλωσσα αδικος· χειρες εκχεουσαι αἱμα δικαιου,
και καρδια τεκταινομενη λογισμους κακους, και ποδες επισπευδοντες κακοποιειν.
εκκαιει ψευδη μαρτυς αδικος, και επιπεμπει κρισεις αναμεσον αδελφων.
υἱε, φυλασσε νομους πατρος σου, και μη απωση θεσμους μητρος σου·
αφαψαι δε αυτους επι ση ψυχη διαπαντος, και ελκλοιωσαι περι σω τραχηλω·
ἡνικα αν περιπατης, επαγου αυτην και μετα σου εστω, ὡς δʼ αν καθευδης φυλασσετω σε, ἱνα εγειρομενω συλλαλη σοι.
ὁτι λυχνος εντολη νομου και φως, ὁδος ζωης, και ελεγχος και παιδεια,
του διαφυλασσειν σε απο γυναικος ὑπανδρου, και απο διαβολης γλωσσης αλλοτριας.
μη σε νικηση καλλους επιθυμια, μηδε αγρευθης σοις οφθαλμοις, μηδε συναρπασθης απο των αυτης βλεφαρων.
τιμη γαρ πορνης ὁση και ἑνος αρτου, γυνη δε ανδρων τιμιας ψυχας αγρευει.
αποδησει τις πυρ εν κολπω, τα δε ἱματια ου κατακαυσει;
η περιπατησει τις επʼ ανθρακων πυρος, τους δε ποδας ου κατακαυσει;
οὑτως ὁ εισελθων προς γυναικα ὑπανδρον, ουκ αθωωθησεται, ουδε πας ὁ ἁπτομενος αυτης.
ου θαυμαστον εαν ἁλω τις κλεπτων, κλεπτει γαρ ἱνα εμπληση την ψυχην πεινων.
εαν δε ἁλω, αποτισει ἑπταπλασια, και παντα τα ὑπαρχοντα αυτου δους ῥυσεται ἑσυτον.
ὁ δε μοιχος διʼ ενδειαν φρενων απωλειαν τη ψυχη αυτου περιποιειται,
οδυνας τε και ατιμιας ὑποφερει, το δε ονειδος αυτου ουκ εξαλειφθησεται εις τον αιωνα.
μεστος γαρ ζηλου θυμος ανδρος αυτης, ου φεισεται εν ἡμερα κρισεως.
ουκ ανταλλαξεται ουδενος λυτρου την εχθραν, ουδε μη διαλυθη πολλων δωρων.
7
υἱε φυλασσε εμους λογους, τας δε εμας εντολας κρυψον παρα σεαυτω·
υἱε τιμα τον κυριον και ισχυσεις, πλην δε αυτου μη φοβου αλλον·
φυλαξον εμας εντολας και βιωσεις, τους δε εμους λογους ὡσπερ κορας ομματων.
περιθου δε αυτους σοις δακτυλοις, επιγραψον δε επι το πλατος της καρδιας σου.
ειπον την σοφιαν σην αδελφην ειναι, την δε φρονησιν γνωριμον περιποιησαι σεαυτω.
ἱνα σε τηρηση απο γυναικος αλλοτριας και πονηρας, εαν σε λογοις τοις προς χαριν εμβαληται.
απο γαρ θυριδος εκ του οικου αυτης εις τας πλατειας παρακυπτουσα,
ὁν αν ιδη των αφρονων τεκνων νεανιαν ενδεη φρενων,
παραπορευομενον παρα γωνιαν εν διοδοις οικων αυτης, και λαλουντα
εν σκοτει ἑσπερινω, ἡνικα αν ἡσυχια νυκτερινη και γνοφωδης,
ἡ δε γυνη συναντα αυτω, ειδος εχουσα πορνικον, ἡ ποιει νεων εξιπτασθαι καρδιας.
ανεπτερωμενη δε εστι και ασωτος, εν οικω δε ουχ ἡσυχαζουσιν οἱ ποδες αυτης.
χρονον γαρ τινα εξω ῥεμβεται, χρονον δε εν πλατειαις παρα πασαν γωνιαν ενεδρευει.
ειτα επιλαβομενη εφιλησεν αυτον, αναιδει δε προσωπω προσειπεν αυτω,
θυσια ειρηνικη μοι εστι, σημερον αποδιδωμι τας ευχας μου.
ἑνεκα τουτου εξηλθον εις συναντησιν σοι, ποθουσα το σον προσωπον, εὑρηκα σε.
κειριαις τετακα την κλινην μου, αμφιταποις δε εστρωκα τοις απʼ αιγυπτου.
διερῥαγκα την κοιτην μου κροκινω, τον δε οικον μου κινναμωμω·
ελθε και απολαυσωμεν φιλιας ἑως ορθρου, δευρο και ελκυλισθωμεν ερωτι.
ου γαρ παρεστιν ὁ ανηρ μου εν οικω, πεπορευται δε ὁδον μακραν,
ενδεσμον αργυριου λαβων εν χειρι αυτου, διʼ ἡμερων πολλων επανηξει εις τον οικον αυτου.
απεπλανησε δε αυτον πολλη ὁμιλια, βροχοις τε τοις απο χειλεων εξωκειλεν αυτον.
ὁ δε επηκολουθησεν αυτη κεπφωθεις· ὡσπερ δε βους επι σφαγην αγεται, και ὡσπερ κυων επι δεσμους,
η ὡς ελαφος τοξευματι πεπληγως εις το ἡπαρ· σπευδει δε ὡσπερ ορνεον εις παγιδα, ουκ ειδως ὁτι περι ψυχης τρεχει.
νυν ουν υἱε ακουε μου, και προσεχε ῥημασι στοματος μου.
μη εκκλινατω εις τας ὁδους αυτης ἡ καρδια σου,
πολλους γαρ τρωσασα καταβεβληκε, και αναριθμητοι εισιν οὑς πεφονευκεν.
ὁδοι ἁδου ὁ οικος αυτης, καταγουσαι εις τα ταμιεια του θανατου.
8
συ την σοφιαν κηρυξεις, ἱνα φρονησις σοι ὑπακουση.
επι γαρ των ὑψηλων ακρων εστιν, αναμεσον δε των τριβων ἑστηκε.
παρα γαρ πυλαις δυναστων παρεδρευει, εν δε εισοδοις ὑμνειται.
ὑμας ω ανθρωποι παρακαλω, και προιεμαι εμην φωνην υἱοις ανθρωπων.
νοησατε ακακοι πανουργιαν, οἱ δε απαιδευτοι ενθεσθε καρδιαν.
εισακουσατε μου, σεμνα γαρ ερω, και ανοισω απο χειλεων ορθα.
ὁτι αληθειαν μελετησει ὁ φαρυγξ μου, εβδελυγμενα δε εναντιον εμου χειλη ψευδη.
μετα δικαιοσυνης παντα τα ῥηματα του στοματος μου, ουδεν εαυτοις σκολιον ουδε στραγγαλιωδες.
παντα ενωπια τοις συνιουσι, και ορθα τοις εὑρισκουσι γνωσιν.
λαβετε παιδειαν και μη αργυριον, και γνωσιν ὑπερ χρυσιον δεδοκιμασμενον·
κρεισσων γαρ σοφια λιθων πολυτελων, παν δε τιμιον ουκ αξιον αυτης εστιν.
εγω ἡ σοφια κατεσκηνωσα βουλην και γνωσιν, και εννοιαν εγω επεκαλεσαμην.
φοβος κυριου μισει αδικιαν, ὑβριν τε και ὑπερηφανιαν και ὁδους πονηρων· μεμισηκα δε εγω διεστραμμενας ὁδους κακων.
εμη βουλη και ασφαλεια, εμη φρονησις, εμη δε ισχυς.
διʼ εμου βασιλεις βασιλευουσι, και οἱ δυνασται γραφουσιν δικαιοσυνην.
διʼ εμου μεγιστανες μεγαλυνονται, και τυραννοι διʼ εμου κρατουσι γης.
εγω τους εμε φιλουντας αγαπω, οἱ δε εμε ζητουντες εὑρησουσιν.
πλουτος και δοξα εμοι ὑπαρχει, και κτησις πολλων και δικαιοσυνη.
βελτιον εμε καρπιζεσθαι ὑπερ χρυσιον και λιθον τιμιον, τα δε εμα γεννηματα κρεισσω αργυριου εκλεκτου.
εν ὁδοις δικαιοσυνης περιπατω, και αναμεσον τριβων δικαιωματος αναστρεφομαι·
ἱνα μερισω τοις εμε αγαπωσιν ὑπαρξιν, και τους θησαυρους αυτων εμπλησω αγαθων·
εαν αναγγειλω ὑμιν τα καθʼ ἡμεραν γινομενα, μνημονευσω τα εξ αιωνος αριθμησαι.
κυριος εκτισε με αρχην ὁδων αυτου εις εργα αυτου,
προ του αιωνος εθεμελιωσε με, εν αρχη προ του την γην ποιησαι,
και προ του τας αβυσσους ποιησαι, προ του προελθειν τας πηγας των ὑδατων·
προ του ορη ἑδρασθηναι, προ δε παντων βουνων, γεννα με.
κυριος εποιησε χωρας και αοικητους, και ακρα οικουμενα της ὑπʼ ουρανων.
ἡνικα ἡτοιμαζε τον ουρανον, συμπαρημην αυτω, και ὁτε αφωριζε τον ἑαυτου θρονον επʼ ανεμων,
και ὡς ισχυρα εποιει τα ανω νεφη, και ὡς ασφαλεις ετιθει πηγας της ὑπʼ ουρανον,
και ὡς ισχυρα εποιει τα θεμελια της γης,
ημην παρʼ αυτω ἁρμοζουσα· εγω ημην ἡ προσεχαιρε· καθʼ ἡμεραν δε ευφραινομην εν προσωπω αυτου εν παντι καιρω,
ὁτε ενευφραινετο την οικουμενην συντελεσας, και ενευφραινετο εν υἱοις ανθρωπων.
νυν ουν υἱε ακουε μου,
μακαριος ανηρ ὁς εισακουσεται μου, και ανθρωπος ὁς τας εμας ὁδους φυλαξει, αγρυπνων επʼ εμαις θυραις καθʼ ἡμεραν, τηρων σταθμους εμων εισοδων.
αἱ γαρ εξοδοι μου, εξοδοι ζωης, και ἑτοιμαζεται θελησις παρα κυριου.
οἱ δε ἁμαρτανοντες εις εμε, ασεβουσιν εις τας ἑαυτων ψυχας, και οἱ μισουντες με αγαπωσι θανατον.
9
ἡ σοφια ωκοδομησεν ἑαυτη οικον, και ὑπηρεισε στυλους ἑπτα.
εσφαξε τα ἑαυτης θυματα, εκερασεν εις κρατηρα τον ἑαυτης οινον, και ἡτοιμασατο την ἑαυτης τραπεζαν.
απεστειλε τους ἑαυτης δουλους, συγκαλουσα μετα ὑψηλου κηρυγματος επι κρατηρα, λεγουσα,
ὁς εστιν αφρων, εκκλινατω προς με· και τοις ενδεεσι φρενων ειπεν,
ελθατε, φαγετε των εμων αρτων, και πιετε οινον ὁν εκερασα ὑμιν.
απολειπετε αφροσυνην, ἱνα εις τον αιωνα βασιλευσητε· και ζητησατε φρονησιν, και κατορθωσατε εν γνωσει συνεσιν.
ὁ παιδευων κακους ληψεται ἑαυτω ατιμιαν· ελεγχων δε τον ασεβη μωμησεται ἑαυτον.
μη ελεγχε κακους, ἱνα μη μισησωσι σε· ελεγχε σοφον, και αγαπησει σε.
διδου σοφω αφορμην, και σοφωτερος εσται· γνωριζε δικαιω, και προσθησει του δεχεσθαι.
αρχη σοφιας φοβος κυριου, και βουλη ἁγιων συνεσις·
το γαρ γνωναι νομον, διανοιας εστιν αγαθης.
τουτω γαρ τω τροπω πολυν ζησεις χρονον, και προστεθησεται σοι ετη ζωης σου.
υἱε εαν σοφος γενη σεαυτω, σοφος εση και τοις πλησιον· εαν δε κακος αποβης, μονος αν αντλησεις κακα·
ὁς ερειδεται επι ψευδεσιν, οὑτος ποιμαινει ανεμους, ὁ δʼ αυτος διωξεται ορνεα πετομενα·
απελιπε γαρ ὁδους του ἑαυτου αμπελωνος, τους δε αξονας του ιδιου γεωργιου πεπλανηται·
διαπορευεται δε διʼ ανυδρου ερημου, και γην διατεταγμενην εν διψωδεσι, συναγει δε χερσιν ακαρπιαν.
γυνη αφρων και θρασεια ενδεης ψωμου γινεται, ἡ ουκ επισταται αισχυνην.
εκαθισεν επι θυραις του ἑαυτης οικου, επι διφρου εμφανως εν πλατειαις,
προσκαλουμενη τους παριοντας και κατευθυνοντας εν ταις ὁδοις αυτων·
ὁς εστιν ὑμων αφρονεστατος, εκκλινατω προς με· και τοις ενδεεσι φρονησεως παρακελευομαι, λεγουσα,
αρτων κρυφιων ἡδεως ἁψασθε, και ὑδατος κλοπης γλυκερου.
ὁ δε ουκ οιδεν ὁτι γηγενεις παρʼ αυτη ολλυνται, και επι πεταυρον ἁδου συναντα·
αλλα αποπηδησον, μη χρονισης εν τω τοπω, μηδε επιστησης το σον ομμα προς αυτην,
οὑτως γαρ διαβηση ὑδωρ αλλοτριον·
απο δε ὑδατος αλλοτριου αποσχου, και απο πηγης αλλοτριας μη πιης
ἱνα πολυν ζησης χρονον, προστεθη δε σοι ετη ζωης.
10
υἱος σοφος ευφραινει πατερα, υἱος δε αφρων λυπη τη μητρι.
ουκ ωφελησουσι θησαυροι ανομους, δικαιοσυνη δε ῥυσεται εκ θανατου.
ου λιμοκτονησει κυριος ψυχην δικαιαν, ζωην δε ασεβων ανατρεψει.
πενια ανδρα ταπεινοι, χειρες δε ανδρειων πλουτιζουσιν·
υἱος πεπαιδευμενος σοφος εσται, τω δε αφρονι διακονω χρησεται.
διεσωθη απο καυματος υἱος νοημων, ανεμοφθορος δε γινεται εν αμητω υἱος παρανομος.
ευλογια κυριου επι κεφαλην δικαιου, στομα δε ασεβων καλυψει πενθος αωρον.
μνημη δικαιων μετʼ εγκωμιων, ονομα δε ασεβους σβεννυται.
σοφος καρδια δεξεται εντολας, ὁ δε αστεγος χειλες σκολιαζων ὑποσκελισθησεται.
ὁς πορευεται ἁπλως, πορευεται πεποιθως· ὁ δε διαστρεφων τας ὁδους αυτου, γνωσθησεται.
ὁ εννευων οφθαλμοις μετα δολου, συναγει ανδρασι λυπας· ὁ δε ελεγχων μετα παρῥησιας, ειρηνοποιει.
πηγη ζωης εν χειρι δικαιου, στομα δε ασεβους καλυψει απωλεια.
μισος εγειρει νεικος, παντας δε τους μη φιλονεικουντας καλυπτει φιλια.
ὁ εκ χειλεων προφερει σοφιαν, ῥαβδω τυπτει ανδρα ακαρδιον.
σοφοι κρυψουσιν αισθησιν, στομα δε προπετους εγγιζει συντριβη.
κτησις πλουσιων πολις οχυρα, συντριβη δε ασεβων πενια.
εργα δικαιων ζωην ποιει, καρποι δε ασεβων ἁμαρτιας.
ὁδους δικαιας ζωης φυλασσει παιδεια, παιδεια δε ανεξελεγκτος πλαναται.
καλυπτουσιν εχθραν χειλη δικαια, οἱ δε εκφεροντες λοιδοριας αφρονεστατοι εισιν.
εκ πολυλογιας ουκ εκφευξη ἁμαρτιαν, φειδομενος δε χειλεων νοημων εση.
αργυρος πεπυρωμενος γλωσσα δικαιου, καρδια δε ασεβους εκλειψει.
χειλη δικαιων επισταται ὑψηλα, οἱ δε αφρονες εν ενδεια τελευτωσιν.
ευλογια κυριου επι κεφαλην δικαιου, αὑτη πλουτιζει, και ου μη προστεθη αυτη λυπη εν καρδια.
εν γελωτι αφρων πρασσει κακα, ἡ δε σοφια ανδρι τικτει φρονησιν.
εν απωλεια ασεβης περιφερεται, επιθυμια δε δικαιου δεκτη.
παραπορευομενης καταιγιδος αφανιζεται ασεβης, δικαιος δε εκκλινας σωζεται εις τον αιωνα.
ὡσπερ ομφαξ οδουσι βλαβερον, και καπνος ομμασιν, οὑτως παρανομια τοις χρωμενοις αυτη.
φοβος κυριου προστιθησιν ἡμερας, ετη δε ασεβων ολιγωθησεται.
εγχρονιζει δικαιοις ευφροσυνη, ελπις δε ασεβων απολειται.
οχυρωμα ὁσιου φοβος κυριου, συντριβη δε τοις εργαζομενοις κακα.
δικαιος εις τον αιωνα ουκ ενδωσει, ασεβεις δε ουκ οικησουσι γην.
στομα δικαιου αποσταζει σοφιαν, γλωσσα δε αδικου εξολειται.
χειλη ανδρων δικαιων αποσταζει χαριτας, στομα δε ασεβων αποστρεφεται.
11
ζυγοι δολιοι βδελυγμα ενωπιον κυριου, σταθμιον δε δικαιον δεκτον αυτω.
οὑ εαν εισελθη ὑβρις, εκει και ατιμια· στομα δε ταπεινων μελετα σοφιαν.
αποθανων δικαιος ελιπε μεταμελον, προχειρος δε γινεται και επιχαρτος ασεβων απωλεια.
δικαιοσυνη αμωμους ορθοτομει ὁδους, ασεβεια δε περιπιπτει αδικια.
δικαιοσυνη ανδρων ορθων ῥυεται αυτους, τη δε απωλεια αυτων ἁλισκονται παρανομοι.
τελευτησαντος ανδρος δικαιου, ουκ ολλυται ελπις, το δε καυχημα των ασεβων ολλυται.
δικαιος εκ θηρας εκδυνει, αντʼ αυτου δε παραδιδοται ὁ ασεβης.
εν στοματι ασεβων παγις πολιταις, αισθησις δε δικαιων ευοδος.
εν αγαθοις δικαιων κατωρθωσε πολις,
στομασι δε ασεβων κατεσκαφη.
μυκτηριζει πολιτας ενδεης φρενων, ανηρ δε φρονιμος ἡσυχιαν αγει.
ανηρ διγλωσσος αποκαλυπτει βουλας εν συνεδριω, πιστος δε πνοη κρυπτει πραγματα.
οἱς μη ὑπαρχει κυβερνησις, πιπτουσιν ὡσπερ φυλλα, σωτηρια δε ὑπαρχει εν πολλη βουλη.
πονηρος κακοποιει ὁταν συνμιξη δικαιω, μισει δε ηχον ασφαλειας.
γυνη ευχαριστος εγειρει ανδρι δοξαν, θρονος δε ατιμιας γυνη μισουσα δικαια· πλουτου οκνηροι ενδεεις γινονται, οἱ δε ανδρειοι ερειδονται πλουτω.
τη ψυχη αυτου αγαθον ποιει ανηρ ελεημων, εξολλυει δε αυτου σωμα ὁ ανελεημων.
ασεβης ποιει εργα αδικα, σπερμα δε δικαιων μισθος αληθειας.
υἱος δικαιος γενναται εις ζωην, διωγμος δε ασεβους εις θανατον.
βδελυγμα κυριω διεστραμμεναι ὁδοι, προσδεκτοι δε αυτω παντες αμωμοι εν ταις ὁδοις αυτων.
χειρι χειρας εμβαλων αδικως ουκ ατιμωρητος εσται, ὁ δε σπειρων δικαιοσυνην ληψεται μισθον πιστον.
ὡσπερ ενωτιον εν ῥινι ὑος, οὑτως γυναικι κακοφρονι καλλος.
επιθυμια δικαιων πασα αγαθη, ελπις δε ασεβων απολειται.
εισιν, οἱ τα ιδια σπειροντες πλειονα ποιουσιν· εισιδε και οἱ συναγοντες ελαττονουνται.
ψυχη ευλογουμενη πασα ἁπλη, ανηρ δε θυμωδης ουκ ευσχημων.
ὁ συνεχων σιτον ὑπολειποιτο αυτον τοις εθνεσιν· ευλογια δε εις κεφαλην του μεταδιδοντος.
τεκταινομενος αγαθα ζητει χαριν αγαθην, εκζητουντα δε κακα καταληψεται αυτον.
ὁ πεποιθως επι πλουτω οὑτος πεσειται, ὁ δε αντιλαμβανομενος δικαιων οὑτος ανατελει.
ὁ μη συμπεριφερομενος τω ἑαυτου οικω, κληρονομησει ανεμον, δουλευσει δε αφρων φρονιμω.
εκ καρπου δικαιοσυνης φυεται δενδρὁν ζωης, αφαιρουνται δε αωροι ψυχαι παρανομων.
ει ὁ μεν δικαιος μολις σωζεται, ὁ ασεβης και ἁμαρτωλος που φανειται;
12
ὁ αγαπων παιδειαν, αγαπα αισθησιν· ὁ δε μισων ελεγχους, αφρων.
κρεισσων ὁ εὑρων χαριν παρα κυριω, ανηρ δε παρανομος παρασιωπηθησεται.
ου κατορθωσει ανθρωπος εξ ανομου, αἱ δε ῥιζαι των δικαιων ουκ εξαρθησονται.
γυνη ανδρεια στεφανος τω ανδρι αυτης· ὡσπερ δε εν ξυλω σκωληξ, οὑτως ανδρα απολλυσι γυνη κακοποιος.
λογισμοι δικαιων κριματα, κυβερνωσι δε ασεβεις δολους.
λογοι ασεβων δολιοι, στομα δε ορθων ῥυσεται αυτους.
οὑ εαν στραφη ὁ ασεβης, αφανιζεται, οικοι δε δικαιων παραμενουσι·
στομα συνετου εγκωμιαζεται ὑπο ανδρος, νωθροκαρδιος δε μυκτηριζεται.
κρεισσων ανηρ εν ατιμια δουλευων ἑαυτω, η τιμην ἑαυτω περιτιθεις και προσδεομενος αρτου.
δικαιος οικτειρει ψυχας κτηνων αυτου, τα δε σπλαγχνα των ασεβων ανελεημονα.
ὁ εργαζομενος την ἑαυτου γην, εμπλησθησεται αρτων, οἱ δε διωκοντες ματαια, ενδεεις φρενων·
ὁς εστιν ἡδυς εν οινων διατριβαις, εν τοις ἑαυτου οχυρωμασι καταλειψει ατιμιαν.
επιθυμιαι ασεβων κακαι, αἱ δε ῥιζαι των ευσεβων εν οχυρωμασι.
διʼ ἁμαρτιαν χειλεων εμπιπτει εις παγιδας ἁμαρτωλος, εκφευγει δε εξ αυτων δικαιος·
ὁ βλεπων λεια ελεηθησεται, ὁ δε συναντων εν πυλαις εκθλιψει ψυχας.
απο καρπων στοματος ψυχη ανδρος πλησθησεται αγαθων, ανταποδομα δε χειλεων αυτου δοθησεται αυτω.
ὁδοι αφρονων ορθαι ενωπιον αυτων, εισακουει δε συμβουλιας σοφος.
αφρων αυθημερον εξαγγελλει οργην αυτου, κρυπτει δε την ἑαυτου ατιμιαν ανηρ πανουργος.
επιδεικνυμενην πιστιν απαγγελλει δικαιος, ὁ δε μαρτυς των αδικων δολιος.
εισιν οἱ λεγοντες τιτρωσκουσι, μαχαιραι· γλωσσαι δε σοφων ιωνται.
χειλη αληθινα κατορθοι μαρτυριαν, μαρτυς δε ταχυς γλωσσαν εχει αδικον.
δολος εν καρδια τεκταινομενου κακα, οἱ δε βουλομενοι ειρηνην ευφρανθησονται.
ουκ αρεσει τω δικαιω ουδεν αδικον, οἱ δε ασεβεις πλησθησονται κακων.
βδελυγμα κυριω χειλη ψευδη, ὁ δε ποιων πιστεις δεκτος παρʼ αυτω.
ανηρ συνετος θρονος αισθησεως, καρδια δε αφρονων συναντησεται αραις.
χειρ εκλεκτων κρατησει ευχερως, δολιοι δε εσονται εν προνομη.
φοβερος λογος καρδιαν ταρασσει ανδρος δικαιου, αγγελια δε αγαθη ευφραινει αυτον.
επιγνωμων δικαιος ἑαυτου φιλος εσται, ἁμαρτανοντας δε καταδιωξεται κακα, ἡ δε ὁδος των ασεβων πλανησει αυτους.
ουκ επιτευξεται δολιος θηρας, κτημα δε τιμιον ανηρ καθαρος.
εν ὁδοις δικαιοσυνης ζωη, ὁδοι δε μνησικακων εις θανατον.
13
υἱος πανουργος ὑπηκοος πατρι, υἱος δε ανηκοος εν απωλεια.
απο καρπων δικαιοσυνης φαγεται αγαθος, ψυχαι δε παρανομων ολουνται αωροι.
ὁς φυλασσει το ἑαυτου στομα τηρει την ἑαυτου ψυχην, ὁ δε προπετης χειλεσι πτοησει ἑαυτον.
εν επιθυμιαις εστι πας αεργος, χειρες δε ανδρειων εν επιμελεια.
λογον αδικον μισει δικαιος, ασεβης δε αισχυνεται, και ουκ ἑξει παρῥησιαν.
εισιν οἱ πλουτιζοντες ἑαυτους μηδεν εχοντες, και εισιν οἱ ταπεινουντες ἑαυτους εν πολλω πλουτω.
λυτρον ανδρος ψυχης ὁ ιδιος πλουτος, πτωχος δε ουχ ὑφισταται απειλην.
φως δικαιοις διαπαντος, φως δε ασεβων σβεννυται·
ψυχαι δολιαι πλανωνται εν ἁμαρτιαις, δικαιοι δε οικτειρουσι και ελεουσι.
κακος μεθʼ ὑβρεως πρασσει κακα, οἱ δʼ ἑαυτων επιγνωμονες σοφοι.
ὑπαρξις επισπουδαζομενη μετα ανομιας, ελασσων γινεται, ὁ δε συναγων ἑαυτω μετʼ ευσεβειας πληθυνθησεται· δικαιος οικτειρει και κιχρα.
κρεισσων εναρχομενος βοηθων καρδια, του επαγγελλομενου και εις ελπιδα αγοντος· δενδρον γαρ ζωης, επιθυμια αγαθη.
ὁς καταφρονει πραγματος, καταφρονηθησεται ὑπʼ αυτου· ὁ δε φοβουμενος εντολην, οὑτος ὑγιαινει·
υἱω δολιω ουδεν εσται αγαθον, οικετη δε σοφω ευοδοι εσονται πραξεις, και κατευθυνθησεται ἡ ὁδος αυτου.
νομος σοφου πηγη ζωης, ὁ δε ανους ὑπο παγιδος θανειται.
συνεσις αγαθη διδωσι χαριν, το δε γνωναι νομον διανοιας εστιν αγαθης, ὁδοι δε καταφρονουντων εν απωλεια.
πας πανουργος πρασσει μετα γνωσεως, ὁ δε αφρων εξεπετασεν ἑαυτου κακιαν.
βασιλευς θρασυς εμπεσειται εις κακα, αγγελος δε σοφος ῥυσεται αυτον.
πενιαν και ατιμιαν αφαιρειται παιδεια, ὁ δε φυλασσων ελεγχους δοξασθησεται.
επιθυμιαι ευσεβων ἡδυνουσι ψυχην, εργα δε ασεβων μακραν απο γνωσεως.
συμπορευομενος σοφοις σοφος εση, ὁ δε συμπορευομενος αφροσι γνωσθησεται.
ἁμαρτανοντας καταδιωξεται κακα, τους δε δικαιους καταληψεται αγαθα.
αγαθος ανηρ κληρονομησει υἱους υἱων, θησαυριζεται δε δικαιοις πλουτος ασεβων.
δικαιοι ποιησουσιν εν πλουτω ετη πολλα, αδικοι δε απολουνται συντομως.
ὁς φειδεται της βακτηριας, μισει τον υἱον αυτου ὁ δε αγαπων, επιμελως παιδευει.
δικαιος εσθων εμπιπλα την ψυχην αυτου, ψυχαι δε ασεβων ενδεεις.
14
σοφαι γυναικες ωκοδομησαν οικους, ἡ δε αφρων κατεσκαψε ταις χερσιν αυτης.
ὁ πορευομενος ορθως φοβειται τον κυριον, ὁ δε σκολιαζων ταις ὁδοις αυτου ατιμασθησεται.
εκ στοματος αφρονων βακτηρια ὑβρεως, χειλη δε σοφων φυλασσει αυτους.
οὑ μη εισι βοες, φατναι καθαραι· οὑ δε πολλα γεννηματα, φανερα βοος ισχυς.
μαρτυς πιστος ου ψευδεται, εκκαιει δε ψευδη μαρτυς αδικος.
ζητησεις σοφιαν παρα κακοις και ουχ εὑρησεις, αισθησις δε παρα φρονιμοις ευχερης.
παντα εναντια ανδρι αφρονι, ὁπλα δε αισθησεως χειλη σοφα.
σοφια πανουργων επιγνωσεται τας ὁδους αυτων, ανοια δε αφρονων εν πλανη.
οικιαι παρανομων οφειλησουσι καθαρισμον, οικιαι δε δικαιων δεκται.
καρδια ανδρος αισθητικη, λυπηρα ψυχη αυτου, ὁταν δε ευφραινηται ουκ επιμιγνυται ὑβρει.
οικιαι ασεβων αφανισθησονται, σκηναι δε κατορθουντων στησονται.
εστιν ὁδος ἡ δοκει παρα ανθρωποις ορθη ειναι, τα δε τελευταια αυτης ερχεται εις πυθμενα ἁδου.
εν ευφροσυναις ου προσμιγνυται λυπη, τελευταια δε χαρα εις πενθος ερχεται.
των ἑαυτου ὁδων πλησθησεται θρασυκαρδιος, απο δε των διανοηματων αυτου ανηρ αγαθος.
ακακος πιστευει παντι λογω, πανουργος δε ερχεται εις μετανοιαν.
σοφος φοβηθεις εξεκλινεν απο κακου, ὁ δε αφρων ἑαυτω πεποιθως μιγνυται ανομω.
οξυθυμος πρασσει μετα αβουλιας, ανηρ δε φρονιμος πολλα ὑποφερει.
μεριουνται αφρονες κακιαν, οἱ δε πανουργοι κρατησουσιν αισθησεως.
ολισθησουσι κακοι εναντι αγαθων, και ασεβεις θεραπευσουσι θυρας δικαιων.
φιλοι μισησουσι φιλους πτωχους, φιλοι δε πλουσιων πολλοι.
ὁ ατιμαζων πενητας ἁμαρτανει, ελεων δε πτωχους μακαριστος.
πλανωμενοι τεκταινουσι κακα, ελεον δε και αληθειαν τεκταινουσιν αγαθοι· ουκ επιστανται ελεον και πιστιν τεκτονες κακων, ελεημοσυναι δε και πιστεις παρα τεκτοσιν αγαθοις.
εν παντι μεριμνωντι ενεστι περισσον, ὁ δε ἡδυς και αναλγητος εν ενδεια εσται.
στεφανος σοφων πανουργος, ἡ δε διατριβη αφρονων κακη.
ῥυσεται εκ κακων ψυχην μαρτυς πιστος, εκκαιει δε ψευδη δολιος.
εν φοβω κυριου ελπις ισχυος, τοις δε τεκνοις αυτου καταλειπει ερεισμα.
προσταγμα κυριου πηγη ζωης, ποιει δε εκκλινειν εκ παγιδος θανατου.
εν πολλω εθνει δοξα βασιλεως, εν δε εκλειψει λαου συντριβη δυναστου.
μακροθυμος ανηρ πολυς εν φρονησει, ὁ δε ολιγοψυχος ισχυρως αφρων.
πραυθυμος ανηρ καρδιας ιατρος, σης δε οστεων καρδια αισθητικη·
ὁ συκοφαντων πενητα παροξυνει τον ποιησαντα αυτον, ὁ δε τιμων αυτον ελεει πτωχον.
εν κακια αυτου απωσθησεται ασεβης, ὁ δε πεποιθως τη ἑαυτου ὁσιοτητι δικαιος.
εν καρδια αγαθη ανδρος σοφια, εν δε καρδια αφρονων ου διαγινωσκεται.
δικαιοσυνη ὑψοι εθνος, ελασσονουσι δε φυλας ἁμαρτιαι.
δεκτος βασιλει ὑπηρετης νοημων, τη δε ἑαυτου ευστροφια αφαιρειται ατιμιαν.
15
οργη απολλυσι και φρονιμους, αποκρισις δε ὑποπιπτουσα αποστρεφει θυμον, λογος δε λυπηρος εγειρει οργας.
γλωσσα σοφων καλα επισταται, στομα δε αφρονων αναγγελλει κακα.
εν παντι τοπω οφθαλμοι κυριου σκοπευουσι κακους τε και αγαθους.
ιασις γλωσσης δενδρον ζωης, ὁ δε συντηρων αυτην πλησθησεται πνευματος.
αφρων μυκτηριζει παιδειαν πατρος, ὁ δε φυλασσων εντολας, πανουργοτερος· εν πλεοναζουση δικαιοσυνη ισχυς πολλη, οἱ δε ασεβεις ὁλορῥιζοι εκ γης απολουνται.
οικοις δικαιων ισχυς πολλη, καρποι δε ασεβων απολουνται.
χειλη σοφων δεδεται αισθησει, καρδιαι δε αφρονων ουκ ασφαλεις.
θυσιαι ασεβων βδελυγμα κυριω, ευχαι δε κατευθυνοντων δεκται παρʼ αυτω.
βδελυγμα κυριω ὁδοι ασεβους, διωκοντας δε δικαιοσυνην αγαπα.
παιδεια ακακου γνωριζεται ὑπο των παριοντων, οἱ δε μισουντες ελεγχους τελευτωσιν αισχρως.
ἁδης και απωλεια φανερα παρα τω κυριω· πως ουχι και αἱ καρδιαι των ανθρωπων;
ουκ αγαπησει απαιδευτος τους ελεγχοντας αυτον, μετα δε σοφων ουχ ὁμιλησει.
καρδιας ευφραινομενης προσωπον θαλλει, εν δε λυπαις ουσης σκυθρωπαζει.
καρδια ορθη ζητει αισθησιν, στομα δε απαιδευτων γνωσεται κακα.
παντα τον χρονον οἱ οφθαλμοι των κακων προσδεχονται κακα, οἱ δε αγαθοι ἡσυχαζουσι διαπαντος.
κρεισσον μικρα μερις μετα φοβου κυριου, η θησαυροι μεγαλοι μετα αφοβιας.
κρεισσων ξενισμος μετα λαχανων προς φιλιαν και χαριν, η παραθεσις μοσχων μετα εχθρας.
ανηρ θυμωδης παρασκευαζει μαχας· μακροθυμος δε και την μελλουσαν καταπραυνει·
μακροθυμος ανηρ κατασβεσει κρισεις, ὁ δε ασεβης εγειρει μαλλον.
ὁδοι αεργων εστρωμεναι ακανθαις, αἱ δε των ανδρειων τετριμμεναι.
υἱος σοφος ευφραινει πατερα, υἱος δε αφρων μυκτηριζει μητερα αυτου.
ανοητου τριβοι ενδεεις φρενων, ανηρ δε φρονιμος κατευθυνων πορευεται.
ὑπερτιθενται λογισμους οἱ μη τιμωντες συνεδρια, εν δε καρδιαις βουλευομενων μενει βουλη.
ου μη ὑπακουσει ὁ κακος αυτη, ουδε μη ειπη καιριον τι και καλον τω κοινω.
ὁδοι ζωης διανοηματα συνετου, ἱνα εκκλινας εκ του ἁδου σωθη.
οικους ὑβριστων κατασπα κυριος, εστηρισε δε ὁριον χηρας.
βδελυγμα κυριω λογισμος αδικος, ἁγνων δε ῥησεις σεμναι.
εξολλυσιν ἑαυτον ὁ δωροληπτης, ὁ δε μισων δωρων ληψεις σωζεται·
ελεημοσυναις και πιστεσιν αποκαθαιρονται ἁμαρτιαι, τω δε φοβω κυριου εκκλινει πας απο κακου.
καρδιαι δικαιων μελετωσι πιστεις, στομα δε ασεβων αποκρινεται κακα·
δεκται παρα κυριω ὁδοι ανθρωπων δικαιων, δια δε αυτων και οἱ εχθροι φιλοι γινονται.
μακραν απεχει ὁ θεος απο ασεβων, ευχαις δε δικαιων επακουει·
κρεισσων ολιγη ληψις μετα δικαιοσυνης, η πολλα γεννηματα μετα αδικιας.
καρδια ανδρος λογιζεσθω δικαια, ἱνα ὑπο του θεου διορθωθη τα διαβηματα αυτου.
θεωρων οφθαλμος καλα ευφραινει καρδιαν, φημη δε αγαθη πιαινει οστα.
ὁς απωθειται παιδειαν, μισει ἑαυτον· ὁ δε τηρων ελεγχους, αγαπα ψυχην αυτου.
φοβος κυριου παιδεια και σοφια, και αρχη δοξης αποκριθησεται αυτη.
16
παντα τα εργα του ταπεινου φανερα παρα τω θεω, οἱ δε ασεβεις εν ἡμερα κακη ολουνται.
ακαθαρτος παρα θεω πας ὑψηλοκαρδιος, χειρι δε χειρας εμβαλων αδικως ουκ αθωωθησεται·
αρχη ὁδου αγαθης το ποιειν τα δικαια, δεκτα δε παρα θεω μαλλον η θυειν θυσιας·
ὁ ζητων τον κυριον εὑρησει γνωσιν μετα δικαιοσυνης, οἱ δε ορθως ζητουντες αυτον εὑρησουσιν ειρηνην.
παντα τα εργα του κυριου μετα δικαιοσυνης, φυλασσεται δε ὁ ασεβης εις ἡμεραν κακην.
μαντειον επι χειλεσι βασιλεως, εν δε κρισει ου μη πλανηθη το στομα αυτου.
ῥοπη ζυγου δικαιοσυνη παρα κυριω, τα δε εργα αυτου σταθμια δικαια.
βδελυγμα βασιλει ὁ ποιων κακα, μετα γαρ δικαιοσυνης ἑτοιμαζεται θρονος αρχης.
δεκτα βασιλει χειλη δικαια, λογους δε ορθους αγαπα.
θυμο βασιλεως αγγελος θανατου, ανηρ δε σοφος εξιλασεται αυτον.
εν φωτι ζωης υἱος βασιλεως, οἱ δε προσδεκτοι αυτω ὡσπερ νεφος οψιμον.
νοσσιαι σοφιας αἱρετωτεραι χρυσιου, νοσσιαι δε φρονησεως αἱρετωτεραι ὑπερ αργυριον.
τριβοι ζωης εκκλινουσιν απο κακων, μηκος δε βιου ὁδοι δικαιοσυνης. ὁ δεχομενος παιδειαν εν αγαθοις εσται, ὁ δε φυλασσων ελεγχους σοφισθησεται· ὁς φυλασσει τας ἑαυτου ὁδους, τηρει την ἑαυτου ψυχην· αγαπων δε ζωην αυτου, φεισεται στοματος αυτου.
προ συντριβης ἡγειται ὑβρις, προ δε πτωματος κακοφροσυνη.
κρεισσων πραυθυμος μετα ταπεινωσεως, η ὁς διαιρειται σκυλα μετα ὑβριστων.
συνετος εν πραγμασιν εὑρετης αγαθων, πεποιθως δε επι θεω μακαριστος.
τους σοφους και συνετους φαυλους καλουσιν, οἱ δε γλυκεις εν λογω πλειονα ακουσονται.
πηγη ζωης εννοια τοις κεκτημενοις, παιδεια δε αφρονων κακη.
καρδια σοφου νοησει τα απο του ιδιου στοματος, επι δε χειλεσι φορεσει επιγνωμοσυνην·
κηρια μελιτος λογοι καλοι, γλυκασμα δε αυτου ιασις ψυχης.
εισιν ὁδοι δοκουσαι ειναι ορθαι ανδρι, τα μεντοι τελευταια αυτων βλεπει εις πυθμενα ἁδου.
ανηρ εν πονοις πονει ἑαυτω, και εκβιαζεται την απωλειαν ἑαυτου. ὁ μεντοι σκολιος επι τω ἑαυτου στοματι φορει την απωλειαν·
ανηρ αφρων ορυσσει ἑαυτω κακα, επι δε των ἑαυτου χειλεων θησαυριζει πυρ.
ανηρ σκολιος διαπεμπεται κακα, και λαμπτηρα δολου πυρσευσει κακοις, και διαχωριζει φιλους.
ανηρ παρανομος αποπειραται φιλων, και απαγει αυτους ὁδους ουκ αγαθας.
στηριζων δε οφθαλμους αυτου διαλογιζεται διεστραμμενα, ὁριζει δε τοις χειλεσιν αυτου παντα τα κακα· οὑτος καμινος εστι κακιας.
στεφανος καυχησεως γηρας, εν δε ὁδοις δικαιοσυνης εὑρισκεται.
κρεισσων ανηρ μακροθυμος ισχυρου, ὁ δε κρατων οργης κρεισσων καταλαμβανομενου πολιν.
εις κολπους επερχεται παντα τοις αδικοις, παρα δε κυριου παντα τα δικαια.
17
κρεισσων ψωμος μεθʼ ἡδονης εν ειρηνη, η οικος πολλων αγαθων και αδικων θυματων μετα μαχης.
οικετης νοημων κρατησει δεσποτων αφρονων, εν δε αδελφοις διελειται μερη.
ὡσπερ δοκιμαζεται εν καμινω αργυρος και χρυσος, οὑτως εκλεκται καρδιαι παρα κυριω.
κακος ὑπακουει γλωσσης παρανομων, δικαιος δε ου προσεχει χειλεσι ψευδεσιν.
ὁ καταγελων πτωχου παροξυνει τον ποιησαντα αυτον, ὁ δε επιχαιρων απολλυμενω ουκ αθωωθησεται, ὁ δε επισπλαγχνιζομενος ελεηθησεται.
στεφανος γεροντων τεκνα τεκνων, καυχημα δε τεκνων πατερες αυτων·
του πιστου ὁλος ὁ κοσμος των χρηματων, του δε απιστου ουδε οβολος.
ουχ ἁρμοσει αφρονι χειλη πιστα, ουδε δικαιω χειλη ψευδη.
μισθος χαριτων παιδεια τοις χρωμενοις, οὑ δʼ αν επιστρεψη ευοδωθησεται.
ὁς κρυπτει αδικηματα, ζητει φιλιαν· ὁς δε μισει κρυπτειν, διιστησι φιλους και οικειους.
συντριβει απειλη καρδιαν φρονιμου, αφρων δε μαστιγωθεις ουκ αισθανεται.
αντιλογιας εγειρει πας κακος, ὁ δε κυριος αγγελον ανελεημονα εκπεμψει αυτω.
εμπεσειται μεριμνα ανδρι νοημονι, οἱ δε αφρονες διαλογιουνται κακα.
ὁς αποδιδωσι κακα αντι αγαθων, ου κινηθησεται κακα εκ του οικου αυτου.
εξουσιαν διδωσι λογοις αρχη δικαιοσυνης, προηγειται δε της ενδειας στασις και μαχη.
ὁς δικαιον κρινει τον αδικον, αδικον δε τον δικαιον, ακαθαρτος και βδελυκτος παρα θεω.
ἱνατι ὑπηρξε χρηματα αφρονι; κτησασθαι γαρ σοφιαν ακαρδιος ου δυνησεται·
ὁς ὑψηλον ποιει τον ἑαυτου οικον, ζητει συντριβην· ὁ δε σκολιαζων του μαθειν, εμπεσειται εις κακα.
εις παντα καιρον φιλος ὑπαρχετω σοι, αδελφοι δε εν αναγκαις χρησιμοι εστωσαν, τουτου γαρ χαριν γεννωνται.
ανηρ αφρων επικροτει και επιχαιρει ἑαυτω, ὡς και ὁ εγγυωμενος εγγυη των ἑαυτου φιλων.
φιλαμαρτημων χαιρει μαχαις,
ὁ δε σκληροκαρδιος ου συναντα αγαθοις· ανηρ ευμεταβολος γλωσση εμπεσειται εις κακα,
καρδια δε αφρονος οδυνη τω κεκτημενω αυτην· ουκ ευφραινεται πατηρ εφʼ υἱω απαιδευτω, υἱος δε φρονιμος ευφραινει μητερα αυτου.
καρδια ευφραινομενη ευεκτειν ποιει, ανδρος δε λυπηρου ξηραινεται τα οστα.
λαμβανοντος δωρα αδικως εν κολποις ου κατευοδουνται ὁδοι, ασεβης δε εκκλινει ὁδους δικαιοσυνης.
προσωπον συνετον ανδρος σοφου, οἱ δε οφθαλμοι του αφρονος επʼ ακρα γης.
οργη πατρι υἱος αφρων, και οδυνη τη τεκουση αυτον.
ζημιουν ανδρα δικαιον ου καλον, ουδε ὁσιον επιβουλευειν δυνασταις δικαιοις.
ὁς φειδεται ῥημα προεσθαι σκληρον, επιγνωμων· μακροθυμος δε ανηρ φρονιμος.
ανοητω επερωτησαντι σοφιαν σοφια λογισθησεται, ενεον δε τις ἑαυτον ποιησας, δοξει φρονιμος ειναι.
18
προφασεις ζητει ανηρ βουλομενος χωριζεσθαι απο φιλων, εν παντι δε καιρω επονειδιστος εσται.
ου χρειαν εχει σοφιας ενδεης φρενων, μαλλον γαρ αγεται αφροσυνη.
ὁταν ελθη ασεβης εις βαθος κακων, καταφρονει, επερχεται δε αυτω ατιμια και ονειδος.
ὑδωρ βαθυ λογος εν καρδια ανδρος, ποταμος δε αναπηδυει και πηγη ζωης.
θαυμασαι προσωπον ασεβους ου καλον, ουδε ὁσιον εκκλινειν το δικαιον εν κρισει.
χειλη αφρονος αγουσιν αυτον εις κακα, το δε στομα αυτου το θρασυ θανατον επικαλειται.
στομα αφρονος συντριβη αυτω, τα δε χειλη αυτου παγις τη ψυχη αυτου.
οκνηρους καταβαλλει φοβος, ψυχαι δε ανδρογυνων πεινασουσιν.
ὁ μη ιωμενος αυτον εν τοις εργοις αυτου, αδελφος εστι του λυμαινομενου ἑαυτον.
εκ μεγαλωσυνης ισχυος ονομα κυριου, αυτω δε προσδραμοντες δικαιοι ὑψουνται.
ὑπαρξις πλουσιου ανδρος πολις οχυρα, ἡ δε δοξα αυτης μεγα επισκιαζει.
προ συντριβης ὑψουται καρδια ανδρος, και προ δοξης ταπεινουνται.
ὁς αποκρινεται λογον πριν ακουσαι, αφροσυνη αυτω εστι και ονειδος.
θυμον ανδρος πραυνει θεραπων φρονιμος, ολιγοψυχον δε ανδρα τις ὑποισει;
καρδια φρονιμου κταται αισθησιν, ωτα δε σοφων ζητει εννοιαν.
δομα ανθρωπου εμπλατυνει αυτον, και παρα δυνασταις καθιζανει αυτον.
δικαιος ἑαυτου κατηγορος εν πρωτολογια, ὡς δʼ αν επιβαλη ὁ αντιδικος ελεγχεται.
αντιλογιας παυει σιγηρος, εν δε δυναστειαις ὁριζει.
αδελφος ὑπο αδελφου βοηθουμενος, ὡς πολις οχυρα και ὑψηλη, ισχυει δε ὡσπερ τεθεμελιωμενον βασιλειον.
απο καρπων στοματος ανηρ πιμπλησι κοιλιαν αυτου, απο δε καρπων χειλεων αυτου εμπλησθησεται.
θανατος και ζωη εν χειρι γλωσσης, οἱ δε κρατουντες αυτης εδονται τους καρπους αυτης.
ὁς εὑρε γυναικα αγαθην, εὑρε χαριτας, ελαβε δε παρα θεου ἱλαροτητα·
ὁς εκβαλλει γυναικα αγαθην, εκβαλλει τα αγαθα, ὁ δε κατεχων μοιχαλιδα, αφρων και ασεβης.
19
αφροσυνη ανδρος λυμαινεται τας ὁδους αυτου, τον δε θεον αιτιαται τη καρδια αυτου.
πλουτος προστιθησι φιλους πολλους, ὁ δε πτωχος και απο του ὑπαρχοντος φιλου λειπεται.
μαρτυς ψευδης ουκ ατιμωρητος εσται, ὁ δε εγκαλων αδικως ου διαφευξεται.
πολλοι θεραπευουσι προσωπα βασιλεων, πας δε ὁ κακος γινεται ονειδος ανδρι.
πας ὁς αδελφον πτωχον μισει, και φιλιας μακραν εσται· εννοια αγαθη τοις ειδοσιν αυτην εγγιει, ανηρ δε φρονιμος εὑρησει αυτην· ὁ πολλα κακοποιων τελεσιουργει κακιαν, ὁς δε ερεθιζει λογους, ου σωθησεται.
ὁ κτωμενος φρονησιν αγαπα ἑαυτον, ὁς δε φυλασσει φρονησιν, εὑρησει αγαθα.
μαρτυς ψευδης ουκ ατιμωρητος εσται, ὁς δʼ αν εκκαυση κακιαν, απολειται ὑπʼ αυτης.
ου συμφερει αφρονι τρυφη, και εαν οικετης αρξηται μεθʼ ὑβρεως δυναστευειν.
ελεημων ανηρ μακροθυμει, το δε καυχημα αυτου επερχεται παρανομοις.
βασιλεως απειλη ὁμοια βρυγμω λεοντος· ὡσπερ δε δροσος επι χορτω, οὑτως το ἱλαρον αυτου.
αισχυνη πατρι υἱος αφρων, ουχ ἁγναι ευχαι απο μισθωματος ἑταιρας.
οικον και ὑπαρξιν μεριζουσι πατερες παισι, παρα δε κυριου ἁρμοζεται γυνη ανδρι.
δειλια κατεχει ανδρογυνον, ψυχη δε αεργου πεινασει.
ὁς φυλασσει εντολην, τηρει την ἑαυτου ψυχην· ὁ δε καταφρονων των ἑαυτου ὁδων, απολειται.
δανειζει θεω ὁ ελεων πτωχον, κατα δε το δομα αυτου ανταποδωσει αυτω.
παιδευε υἱον σου, οὑτως γαρ εσται ευελπις, εις δε ὑβριν μη επαιρου τη ψυχη σου.
κακοφρων ανηρ πολλα ζημιωθησεται· εαν δε λοιμευηται, και την ψυχην αυτου προσθησει.
ακουε, υἱε, παιδειαν πατρος σου, ἱνα σοφος γενη επʼ εσχατων σου.
πολλοι λογισμοι εν καρδια ανδρος, ἡ δε βουλη του κυριου εις τον αιωνα μενει.
καρπος ανδρι ελεημοσυνη, κρεισσων δε πτωχος δικαιος η πλουσιος ψευδης.
φοβος κυριου εις ζωην ανδρι· ὁ δε αφοβος αυλισθησεται εν τοποις οὑ ουκ επισκοπειται γνωσις.
ὁ εγκρυπτων εις τον κολπον αυτου χειρας αδικως, ουδε τω στοματι ου μη προσενεικη αυτας.
λοιμου μαστιγουμενου, αφρων πανουργοτερος γινεται· εαν δε ελεγχης ανδρα φρονιμον, νοησει αισθησιν.
ὁ ατιμαζων πατερα και απωθουμενος μητερα αυτου, καταισχυνθησεται και επονειδιστος εσται.
υἱος απολειπομενος φυλαξαι παιδειαν πατρος, μελετησει ῥησεις κακας.
ὁ εγγυωμενος παιδα αφρονα, καθυβρισει δικαιωμα· στομα δε ασεβων καταπιεται κρισεις.
ἑτοιμαζονται ακολαστοις μαστιγες, και τιμωριαι ὁμοιως αφροσιν.
20
ακολαστον οινος, και ὑβριστικον μεθη, πας δε αφρων τοιουτοις συμπλεκεται.
ου διαφερει απειλη βασιλεως θυμου λεοντος, ὁ δε παροξυνων αυτον ἁμαρτανει εις την ἑαυτου ψυχην.
δοξα ανδρι αποστρεφεσθαι λοιδοριας, πας δε αφρων τοιουτοις συμπλεκεται.
ονειδιζομενος οκνηρος ουκ αισχυνεται, ὡσαυτως και ὁ δανειζομενος σιτον εν αμητω.
ὑδωρ βαθυ βουλη εν καρδια ανδρος, ανηρ δε φρονιμος εξαντλησει αυτην.
μεγα ανθρωπος, και τιμιον ανηρ ελεημων, ανδρα δε πιστον εργον εὑρειν.
ὁς αναστρεφεται αμωμος εν δικαιοσυνη, μακαριους τους παιδας αυτου καταλειψει.
ὁταν βασιλευς δικαιος καθιση επι θρονου, ουκ εναντιουται εν οφθαλμοις αυτου παν πονηρον.
τις καυχησεται ἁγνην εχειν την καρδιαν; η τις παρῥησιασεται καθαρος ειναι απο ἁμαρτιων;
κακολογουντος πατερα η μητερα σβεσθησεται λαμπτηρ, αἱ δε κοραι των οφθαλμων αυτου οψονται σκοτος.
μερις επισπουδαζομενη εν πρωτοις, εν τοις τελευταιοις ουκ ευλογηθησεται.
μη ειπης, τισομαι τον εχθρον, αλλʼ ὑπομεινον τον κυριον, ἱνα σοι βοηθηση.
σταθμιον μεγα και μικρον, και μετρα δισσα, ακαθαρτα ενωπιον κυριου και αμφοτερα, και ὁ ποιων αυτα.
εν τοις επιτηδευμασιν αυτου συμποδισθησεται νεανισκος μετα ὁσιου, και ευθεια ἡ ὁδος αυτου.
ους ακουει, και οφθαλμος ὁρα, κυριου εργα και αμφοτερα.
μη αγαπα καταλαλειν, ἱνα μη εξαρθης· διανοιξον τους οφθαλμους σου, και εμπλησθητι αρτων.
βδελυγμα κυριω δισσον σταθμιον, και ζυγος δολιος ου καλον ενωπιον αυτου.
παρα κυριου ευθυνεται τα διαβηματα ανδρι, θνητος δε πως αν νοησαι τας ὁδους αυτου;
παγις ανδρι ταχυ τι των ιδιων ἁγιασαι, μετα γαρ το ευξασθαι μετανοειν γινεται.
λικμητωρ ασεβων βασιλευς σοφος, και επιβαλει αυτοις τροχον.
φως κυριου πνοη ανθρωπων, ὁς ερευνα ταμιεια κοιλιας.
ελεημοσυνη και αληθεια φυλακη βασιλει, και περικυκλωσουσιν εν δικαιοσυνη τον θρονον αυτου.
κοσμος νεανιαις σοφια, δοξα δε πρεσβυτερων πολιαι.
ὑπωπια και συντριμματα συναντα κακοις, πληγαι δε εις ταμιεια κοιλιας.
21
ὡσπερ ὁρμη ὑδατος, οὑτως καρδια βασιλεως εν χειρι θεου, οὑ εαν θελων νευσαι εκει εκλινεν αυτην.
πας ανηρ φαινεται ἑαυτω δικαιος, κατευθυνει δε καρδιας κυριος.
ποιειν δικαια και αληθευειν, αρεστα παρα θεω μαλλον η θυσιων αἱμα.
μεγαλοφρων εν ὑβρει θρασυκαρδιος, λαμπτηρ δε ασεβων ἁμαρτια.
ὁ ενεργων θησαυρισματα γλωσση ψευδει, ματαια διωκει επι παγιδας θανατου.
ολεθρος ασεβεσιν επιξενωθησεται, ου γαρ βουλονται πρασσειν τα δικαια.
προς τους σκολιους σκολιας ὁδους αποστελλει ὁ θεος, ἁγνα γαρ και ορθα τα εργα αυτου.
κρεισσον οικειν επι γωνιας ὑπαιθρου, η εν κεκονιαμενοις μετα αδικιας και εν οικω κοινω.
ψυχη ασεβους ουκ ελεηθησεται ὑπʼ ουδενος των ανθρωπων.
ζημιουμενου ακολαστου πανουργοτερος γινεται ὁ ακακος, συνιων δε σοφος δεξεται γνωσιν.
συνιει δικαιος καρδιας ασεβων, και φαυλιζει ασεβεις εν κακοις.
ὁς φρασσει τα ωτα αυτου του μη επακουσαι ασθενους, και αυτος επικαλεσεται και ουκ εσται ὁ εισακουων.
δοσις λαθριος ανατρεπει οργας, δωρων δε ὁ φειδομενος θυμον εγειρει ισχυρον.
ευφροσυνη δικαιων ποιειν κριμα, ὁσιος δε ακαθαρτος παρα κακουργοις.
ανηρ πλανωμενος εξ ὁδου δικαιοσυνης, εν συναγωγη γιγαντων αναπαυσεται.
ανηρ ενδεης αγαπα ευφροσυνην, φιλων οινον και ελαιον εις πλουτον·
περικαθαρμα δε δικαιου ανομος.
κρεισσον οικειν εν τη ερημω, η μετα γυναικος μαχιμου και γλωσσωδους και και οργιλου.
θησαυρος επιθυμητος αναπαυσεται επι στοματος σοφου, αφρονες δε ανδρες καταπιονται αυτον.
ὁδος δικαιοσυνης και ελεημοσυνης εὑρησει ζωην και δοξαν.
πολεις οχυρας επεβη σοφος, και καθειλε το οχυρωμα εφʼ ὡ επεποιθεισαν οἱ ασεβεις.
ὁς φυλασσει το στομα αυτου και την γλωσσαν, διατηρει εκ θλιψεως την ψυχην αυτου.
θρασυς και αυθαδης και αλαζων λοιμος καλειται, ὁς δε μνησικακει παρανομος.
επιθυμιαι οκνηρον αποκτεινουσιν, ου γαρ προαιρουνται αἱ χειρες αυτου ποιειν τι.
ασεβης επιθυμει ὁλην την ἡμεραν επιθυμιας κακας, ὁ δε δικαιος ελεα και οικτειρει αφειδως.
θυσιαι ασεβων βδελυγμα κυριω, και γαρ παρανομως προσφερουσιν αυτας.
μαρτυς ψευδης απολειται, ανηρ δε ὑπηκοος φυλασσομενος λαλησει.
ασεβης ανηρ αναιδως ὑφισταται προσωπω, ὁ δε ευθυς αυτος συνιει τας ὁδους αυτου.
ουκ εστι σοφια, ουκ εστιν ανδρεια, ουκ εστι βουλη προς τον ασεβη.
ἱππος ἑτοιμαζεται εις ἡμεραν πολεμου, παρα δε κυριου ἡ βοηθεια.
22
αἱρετωτερον ονομα καλον η πλουτος πολυς, ὑπερ δε αργυριον και χρυσιον χαρις αγαθη.
πλουσιος και πτωχος συνηντησαν αλληλοις, αμφοτερους δε ὁ κυριος εποιησε.
πανουργος ιδων πονηρον τιμωρουμενον κραταιως αυτος παιδευεται, οἱ δε αφρονες παρελθοντες εζημιωθησαν.
γενεα σοφιας φοβος κυριου, και πλουτος, και δοξα, και ζωη.
τριβολοι και παγιδες εν ὁδοις σκολιαις, ὁ δε φυλασσων την ἑαυτου ψυχην αφεξεται αυτων.
πλουσιοι πτωχων αρξουσι, και οικεται ιδιοις δεσποταις δανειουσιν.
ὁ σπειρων φαυλα θερισει κακα, πληγην δε εργων αυτου συντελεσει·
ανδρα ἱλαρον και δοτην ευλογει ὁ θεος, ματαιοτητα δε εργων αυτου συντελεσει.
ὁ ελεων πτωχον αυτος διατραφησεται, των γαρ ἑαυτου αρτων εδωκε τω πτωχω·
νικην και τιμην περιποιειται ὁ δωρα δους, την μεντοι ψυχην αφαιρειται των κεκτημενων.
εκβαλε εκ συνεδριου λοιμον, και συνεξελευσεται αυτω νεικος, ὁταν γαρ καθιση εν συνεδριω παντας ατιμαζει.
αγαπα κυριος ὁσιας καρδιας, δεκτοι δε αυτω παντες αμωμοι· χειλεσι ποιμαινει βασιλευς.
οἱ δε οφθαλμοι κυριου διατηρουσιν αισθησιν, φαυλιζει δε λογους παρανομος.
προφασιζεται, και λεγει οκνηρος, λεων εν ταις ὁδοις, εν δε ταις πλατειαις φονευται.
βοθρος βαθυς στομα παρανομου, ὁ δε μισηθεις ὑπο κυριου εμπεσειται εις αυτον.
εισιν ὁδοι κακαι ενωπιον ανδρος, και ουκ αγαπα του αποστρεψαι απʼ αυτων, αποστρεφειν δε δει απο ὁδου σκολιας και κακης.
ανοια εξηπται καρδιας νεου, ῥαβδος δε και παιδεια μακραν απʼ αυτου.
ὁ συκοφαντων πενητα, πολλα ποιει τα ἑαυτου, διδωσι δε πλουσιω επʼ ελασσονι.
λογοις σοφων παραβαλλε σον ους, και ακουε εμον λογον, την δε σην καρδιαν επιστησον, ἱνα γνως ὁτι καλοι εισι·
και εαν εμβαλης αυτους εις την καρδιαν σου, ευφρανουσι σε ἁμα επι σοις χειλεσιν·
ἱνα σου γενηται επι κυριον ἡ ελπις, και γνωριση σοι την ὁδον σου.
και συ δε απογραψαι αυτα σεαυτω τρισσως, εις βουλην και γνωσιν επι το πλατος της καρδιας σου.
διδασκω ουν σε αληθη λογον, και γνωσιν αγαθην ὑπακουειν, του αποκρινεσθαι σε λογους αληθειας τοις προβαλλομενοις σοι.
μη αποβιαζου πενητα, πτωχος γαρ εστι, και μη ατιμασης ασθενη εν πυλαις.
ὁ γαρ κυριος κρινει αυτου την κρισιν, και ῥυση σην ασυλον ψυχην.
μη ισθι ἑταιρος ανδρι θυμωδει, φιλω δε οργιλω μη συναυλιζου·
μηποτε μαθης των ὁδων αυτου, και λαβης βροχους τη ση ψυχη.
μη διδου σεαυτον εις εγγυην αισχυνομενος προσωπον·
εαν γαρ μη εχη ποθεν αποτισης, ληψονται το στρωμα το ὑπο τας πλευρας σου.
μη μεταιρε ὁρια αιωνια, ἁ εθεντο οἱ πατερες σου.
ὁρατικον ανδρα και οξυν εν τοις εργοις αυτου βασιλευσι δει παρεσταναι, και μη παρεσταναι ανδρασι νωθροις.
23
εαν καθισης δειπνειν επι τραπεζης δυναστου, νοητως νοει τα παρατιθεμενα σοι.
και επιβαλλε την χειρα σου, ειδως ὁτι τοιαυτα σε δει παρασκευασαι· ει δε απληστοτερος ει,
μη επιθυμει των εδεσματων αυτου, ταυτα γαρ εχεται ζωης ψευδους.
μη παρεκτεινου πενης ων πλουσιω, τη δε ση εννοια αποσχου.
εαν επιστησης το σον ομμα προς αυτον, ουδαμου φανειται· κατεσκευασται γαρ αυτω πτερυγες ὡσπερ αετου, και ὑποστρεφει εις τον οικον του προεστηκοτος αυτου.
μη συνδειπνει ανδρι βασκανω, μηδε επιθυμει των βρωματων αυτου,
ὁν τροπον γαρ ει τις καταπιοι τριχα, οὑτως εσθιει και πινει· μηδε προς σε εισαγαγης αυτον, και φαγης τον ψωμον σου μετʼ αυτου,
εξεμεσει γαρ αυτον, και λυμανειται τους λογους σου τους καλους.
εις ωτα αφρονος μηδεν λεγε, μηποτε μυκτηριση τους συνετους λογους σου.
μη μεταθης ὁρια αιωνια, εις δε κτημα ορφανων μη εισελθης·
ὁ γαρ λυτρουμενος αυτους κυριος, κραταιος εστι, και κρινει την κρισιν αυτων μετα σου.
δος εις παιδειαν την καρδιαν σου, τα δε ωτα σου ἑτοιμασον λογοις αισθησεως.
μη αποσχη νηπιον παιδευειν, ὁτι εαν παταξης αυτον ῥαβδω, ου μη αποθανη.
συ μεν γαρ παταξεις αυτον ῥαβδω, την δε ψυχην αυτου εκ θανατου ῥυση.
υἱε, εαν σοφη γενηται σου ἡ καρδια, ευφρανεις και την εμην καρδιαν,
και ενδιατριψει λογοις τα σα χειλη προς τα εμα χειλη εαν ορθα ωσι.
μη ζηλουτω ἡ καρδια σου ἁμαρτωλους, αλλα εν φοβω κυριου ισθι ὁλην την ἡμεραν.
εαν γαρ τηρησης αυτα, εσται σοι εκγονα, ἡ δε ελπις σου ουκ αποστησεται.
ακουε υἱε, και σοφος γινου, και κατευθυνε εννοιας σης καρδιας.
μη ισθι οινοποτης, μηδε εκτεινου συμβολαις, κρεων τε αγορασμοις.
πας γαρ μεθυσος και πορνοκοπος πτωχευσει, και ενδυσεται διερῥηγμενα και ῥακωδη πας ὑπνωδης.
ακουε, υἱε, πατρος του γεννησαντος σε, και μη καταφρονει ὁτι γεγηρακε σου ἡ μητηρ.
καλως εκτρεφει πατηρ δικαιος, επι δε υἱω σοφω ευφραινεται ἡ ψυχη αυτου.
ευφραινεσθω ὁ πατηρ και ἡ μητηρ επι σοι, και χαιρετω ἡ τεκουσα σε.
δος μοι υἱε σην καρδιαν, οἱ δε σοι οφθαλμοι εμας ὁδους τηρειτωσαν.
πιθος γαρ τετρημενος εστιν αλλοτριος οικος, και φρεαρ στενον αλλοτριον.
οὑτος γαρ συντομως απολειται, και πας παρανομος αναλωθησεται.
τινι ουαι; τινι θορυβος; τινι κρισεις; τινι δε αηδιαι και λεσχαι; τινι συντριμματα διακενης; τινος πελιδνοι οἱ οφθαλμοι;
ου των εγχρονιζοντων εν οινοις; ου των ιχνευοντων που ποτοι γινονται; μη μεθυσκεσθε εν οινοις, αλλα ὁμιλειτε ανθρωποις δικαιοις και ὁμιλειτε εν περιπατοις.
εαν γαρ εις τας φιαλας και τα ποτηρια δως τους οφθαλμους σου, ὑστερον περιπατησεις γυμνοτερος ὑπερου.
το δε εσχατον ὡσπερ ὑπο οφεως πεπληγως εκτεινεται, και ὡσπερ ὑπο κεραστου διαχειται αυτω ὁ ιος.
οἱ οφθαλμοι σου ὁταν ιδωσιν αλλοτριαν, το στομα σου τοτε λαλησει σκολια.
και κατακειση ὡσπερ εν καρδια θαλασσης, και ὡσπερ κυβερνητης εν πολλω κλυδωνι.
ερεις δε, τυπτουσι με και ουκ επονεσα, και ενεπαιξαν μοι, εγω δε ουκ ηδειν· ποτε ορθρος εσται, ἱνα ελθων ζητησω μεθʼ ὡν συνελευσομαι;
24
υἱε, μη ζηλωσης κακους ανδρας, μηδε επιθυμησης ειναι μετʼ αυτων.
ψευδη γαρ μελετα ἡ καρδια αυτων, και πονους τα χειλη αυτων λαλει.
μετα σοφιας οικοδομειται οικος, και μετα συνεσεως ανορθουται.
μετα αισθησεως εμπιμπλανται ταμιεια εκ παντος πλουτου τιμιου και καλου.
κρεισσων σοφος ισχυρου, και ανηρ φρονησιν εχων γεωργιου μεγαλου.
μετα κυβερνησεως γινεται πολεμος, βοηθεια δε μετα καρδιας βουλευτικης.
σοφια και εννοια αγαθη εν πυλαις σοφων· σοφοι ουκ εκκλινουσιν εκ στοματος κυριου,
αλλα λογιζονται εν συνεδριοις· απαιδευτοις συναντα θανατος,
αποθνησκει δε αφρων εν ἁμαρτιαις· ακαθαρσια δε ανδρι λοιμω,
εμμολυνθησεται εν ἡμερα κακη, και εν ἡμερα θλιψεως ἑως αν εκλιπη.
ῥυσαι αγομενους εις θανατον, και εκπριου κτεινομενους, μη φειση.
εαν δε ειπης, ουκ οιδα τουτον, γινωσκε, ὁτι κυριος καρδιας παντων γινωσκει· και ὁ πλασας πνοην πασιν, αυτος οιδε παντα, ὁς αποδιδωσιν ἑκαστω κατα τα εργα αυτου.
φαγε μελι υἱε, αγαθον γαρ κηριον, ἱνα γλυκανθη σου ὁ φαρυγξ.
οὑτως αισθητηση σοφιαν τη ση ψυχη· εαν γαρ εὑρης, εσται καλη ἡ τελευτη σου, και ελπις σε ουκ εγκαταλειψει.
μη προσαγαγης ασεβη νομη δικαιων, μηδε απατηθης χορτασια κοιλιας.
ἑπτακις γαρ πεσειται δικαιος και αναστησεται, οἱ δε ασεβεις ασθενησουσιν εν κακοις.
εαν πεση ὁ εχθρος σου, μη επιχαρης αυτω, εν δε τω ὑποσκελισματι αυτου μη επαιρου.
ὁτι οψεται κυριος και ουκ αρεσει αυτω, και αποστρεψει τον θυμον αυτου απʼ αυτου.
μη χαιρε επι κακοποιοις, μηδε ζηλου ἁμαρτωλους.
ου γαρ μη γενηται εκγονα πονηρω, λαμπτηρ δε ασεβων σβεσθησεται.
φοβου τον θεον υἱε, και βασιλεα, και μηθʼ ἑτερω αυτων απειθησης.
εξαιφνης γαρ τισονται τους ασεβεις, τας δε τιμωριας αμφοτερων τις γνωσεται;
λογον φυλασσομενος υἱος απωλειας εκτος εσται, [δεχομενος δε εδεξατο αυτον·
μηδεν ψευδος απο γλωσσης βασιλει λεγεσθω, και ουδεν ψευδος απο γλωσσης αυτου ου μη εξελθη·
μαχαιρα γλωσσα βασιλεως και ου σαρκινη, ὁς δʼ αν παραδοθη συντριβησεται·
εαν γαρ οξυνθη ὁ θυμος αυτου, συν νευροις ανθρωπους αναλισκει,
και οστα ανθρωπων κατατρωγει, και συγκαιει ὡσπερ φλοξ, ὡστε αβρωτα ειναι νεοσσοις αετων·
τους εμους λογους υἱε φοβηθητι, και δεξαμενος αυτους μετανοει.]
αφρονεστατος γαρ ειμι ἁπαντων ανθρωπων, και φρονησις ανθρωπων ουκ εστιν εν εμοι.
θεος δεδιδαχε με σοφιαν, και γνωσιν ἁγιων εγνωκα.
τις ανεβη εις τον ουρανον και κατεβη; τις συνηγαγεν ανεμους εν κολπω; τις συνεστρεψεν ὑδωρ εν ἱματιω; τις εκρατησε παντων των ακρων της γης; τι ονομα αυτω; η τι ονομα τοις τεκνοις αυτου;
παντες γαρ λογοι θεου πεπυρωμενοι, ὑπερασπιζει δε αυτος των ευλαβουμενων αυτον.
μη προσθης τοις λογοις αυτου, ἱνα μη ελεγξη σε, και ψευδης γενη.
δυο αιτουμαι παρα σου, μη αφελης μου χαριν προ του αποθανειν με.
ματαιον λογον και ψευδη μακραν μου ποιησον, πλουτον δε και πενιαν μη μοι δως, συνταξον δε μοι τα δεοντα και τα αυταρκη·
ἱνα μη πλησθεις ψευδης γενωμαι, και ειπω, τις με ὁρα; η πενηθεις κλεψω, και ομοσω το ονομα του θεου.
μη παραδως οικετην εις χειρας δεσποτου, μηποτε καταρασηται σε και αφανισθης.
εκγονον κακον πατερα καταραται, της δε μητερα ουκ ευλογει.
εκγονον κακον δικαιον ἑαυτον κρινει, την δʼ εξοδον αυτου ουκ απενιψεν.
εκγονον κακον ὑψηλους οφθαλμους εχει, τοις δε βλεφαροις αυτου επαιρεται.
εκγονον κακον μαχαιρας τους οδοντας εχει, και τας μυλας, τομιδας, ὡστε αναλισκειν και κατεσθιειν τους ταπεινους απο της γης, και τους πενητας αυτων εξ ανθρωπων.
ταυτα δε λεγω ὑμιν τοις σοφοις επιγινωσκειν· αιδεισθαι προσωπον εν κρισει ου καλον.
ὁ ειπων τον ασεβη, δικαιος εστιν, επικαταρατος λαοις εσται και μισητος εις εθνη.
οἱ δε ελεγχοντες βελτιους φανουνται, επʼ αυτους δε ἡξει ευλογια·
χειλη δε φιλησουσιν αποκρινομενα λογους αγαθους.
ἑτοιμαζε εις την εξοδον τα εργα σου, και παρασκευαζου εις τον αγρον, και πορευου κατοπισθεν μου, και ανοικοδομησεις τον οικον σου.
μη ισθι ψευδης μαρτυς επι σον πολιτην, μηδε πλατυνου σοις χειλεσι.
μη ειπης, ὁν τροπον εχρησατο μοι, χρησομαι αυτω, τισομαι δε αυτον ἁ με ηδικησεν.
ὡσπερ γεωργιον ανηρ αφρων, και ὡσπερ αμπελων ανθρωπος ενδεης φρενων.
εαν αφης αυτον, χερσωθησεται και χορτομανησει ὁλος, και γινεται εκλελειμμενος, οἱ δε φραγμοι των λιθων αυτου κατασκαπτονται.
ὑστερον εγω μετενοησα, επεβλεψα του εκλεξασθαι παιδειαν.
ολιγον νυσταζω, ολιγον δε καθυπνω, ολιγον δε εναγκαλιζομαι χερσι στηθη.
εαν δε τουτο ποιης, ἡξει προπορευομενη ἡ πενια σου, και ἡ ενδεια σου ὡσπερ αγαθος δρομευς.
τη βδελλη τρεις θυγατερες ησαν αγαπησει αγαπωμεναι, και αἱ τρεις αὑται ουκ ενεπιμπλασαν αυτην, και ἡ τεταρτη ουκ ηρκεσθη ειπειν, ἱκανον.
αδης και ερως γυναικος, και γη ουκ εμπιπλαμενη ὑδατος, και ὑδωρ και πυρ ου μη ειπωσιν, αρκει.
οφθαλμον καταγελωντα πατρος, και ατιμαζοντα γηρας μητρος, εκκοψαισαν αυτον κορακες εκ των φαραγγων, και καταφαγοισαν αυτον νεοσσοι αετων.
τρια δε εστιν αδυνατα μοι νοησαι, και το τεταρτον ουκ επιγινωσκω·
ιχνη αετου πετομενου, και ὁδους οφεως επι πετρας, και τριβους νηος ποντοπορουσης, και ὁδους ανδρος εν νεοτητι.
τοιαυτη ὁδος γυναικος μοιχαλιδος, ἡ ὁτʼ αν πραξη απονιψαμενη, ουδεν φησι πεπραχεναι ατοπον.
δια τριων σειεται ἡ γη, το δε τεταρτον ου δυναται φερειν·
εαν οικετης βασιλευση, και αφρων πλησθη σιτιων,
και οικετις εαν εκβαλη την ἑαυτης κυριαν, και μισητη γυνη εαν τυχη ανδρος αγαθου.
τεσσαρα δε ελαχιστα επι της γης, ταυτα δε εστι σοφωτερα των σοφων·
οἱ μυρμηκες οἱς μη εστιν ισχυς, και ἑτοιμαζονται θερους την τροφην·
και οἱ χοιρογρυλλιοι εθνος ουκ ισχυρον, οἱ εποιησαντο εν πετραις τους ἑαυτων οικους·
αβασιλευτον εστιν ἡ ακρις, και στρατευει αφʼ ἑνος κελευσματος ευτακτως·
και καλαβωτης χερσιν ερειδομενος, και ευαλωτος ων, κατοικει εν οχυρωμασι βασιλεων.
τρια δε εστιν ἁ ευοδως πορευεται, και τεταρτον ὁ καλως διαβαινει·
σκυμνος λεοντος ισχυροτερος κτηνων, ὁς ουκ αποστρεφεται, ουδε καταπτησσει κτηνος·
και αλεκτωρ εμπεριπατων θηλειαις ευψυχος, και τραγος ἡγουμενος αιπολιου, και βασιλευς δημηγορων εν εθνει.
εαν προη σεαυτον εν ευφροσυνη, και εκτεινης την χειρα σου μετα μαχης, ατιμασθηση.
αμελγε γαλα, και εσται βουτυρον· εαν δε εκπιεζης μυκτηρας εξελευσεται αἱμα, εαν δε εξελκης λογους, εξελευσονται κρισεις και μαχαι.
οἱ εμοι λογοι ειρηνται ὑπο θεου, βασιλεως χρηματισμος, ὁν επαιδευσεν ἡ μητηρ αυτου.
τι τεκνον τηρησεις; τι; ῥησεις θεου· πρωτογενες σοι λεγω υἱε· τι τεκνον εμης κοιλιας; τι τεκνον εμων ευχων;
μη δως γυναιξι σον πλουτον, και τον σον νουν και βιον εις ὑστεροβουλιαν·
μετα βουλης παντα ποιει, μετα βουλης οινοποτει. οἱ δυνασται θυμωδεις εισιν, οινον δε μη πινετωσαν,
ἱνα μη πιοντες επιλαθωνται της σοφιας, και ορθα κριναι ου μη δυνωνται τους ασθενεις.
διδοτε μεθην τοις εν λυπαις, και οινον πινειν τοις εν οδυναις,
ἱνα επιλαθωνται της πενιας, και των πονων μη μνησθωσιν ετι.
ανοιγε σον στομα λογω θεου, και κρινε παντας ὑγιως.
ανοιγε σον στομα και κρινε δικαιως, διακρινε δε πενητα και ασθενη.
25
αὑται αἱ παιδειαι σαλωμωντος αἱ αδιακριτοι, ἁς εξεγραψαντο οἱ φιλοι εζεκιου του βασιλεως της ιουδαιας.
δοξα θεου κρυπτει λογον, δοξα δε βασιλεως τιμα πραγματα.
ουρανος ὑψηλος, γη δε βαθεια, καρδια δε βασιλεως ανεξελεγκτος.
τυπτε αδοκιμον αργυριον, και καθαρισθησεται καθαρον ἁπαν.
κτεινε ασεβεις εκ προσωπου βασιλεως, και κατορθωσει εν δικαιοσυνη ὁ θρονος αυτου.
μη αλαζονευου ενωπιον βασιλεως, μηδε εν τοποις δυναστων ὑφιστασο·
κρεισσον γαρ σοι το ῥηθηναι, αναβαινε προς με, η ταπεινωσαι σε εν προσωπω δυναστου· ἁ ειδον οἱ οφθαλμοι σου λεγε.
μη προσπιπτε εις μαχην ταχεως, ἱνα μη μεταμεληθης επʼ εσχατων· ἡνικα αν σε ονειδιση ὁ σος φιλος,
αναχωρει εις τα οπισω· μη καταφρονει,
μη σε ονειδιση μεν ὁ φιλος, ἡ δε μαχη σου και ἡ εχθρα ουκ απεσται, αλλα εσται σοι ιση θανατω·
χαρις και φιλια ελευθεροι, ἁς τηρησον σεαυτω, ἱνα μη επονειδιστος γενη, αλλα φυλαξον τας ὁδους σου ευσυναλλακτως.
μηλον χρυσουν εν ὁρμισκω σαρδιου, οὑτως ειπειν λογον.
εις ενωτιον χρυσουν και σαρδιον πολυτελες δεδεται, λογος σοφος εις ευηκοον ους.
ὡσπερ εξοδος χιονος εν αμητω κατα καυμα ωφελει, οὑτως αγγελος πιστος τους αποστειλαντας αυτον· ψυχας γαρ των αυτω χρωμενων ωφελει.
ὡσπερ ανεμοι και νεφη και ὑετοι, επιφανεστατα, οὑτως ὁ καυχωμενος επι δοσει ψευδει.
εν μακροθυμια ευοδια βασιλευσι, γλωσσα δε μαλακη συντριβει οστα.
μελι εὑρων φαγε το ἱκανον, μη ποτε πλησθεις εξεμεσης.
σπανιον εισαγε σον ποδα προς σεαυτου φιλον, μη ποτε πλησθεις σου μισηση σε.
ῥοπαλον και μαχαιρα και τοξευμα ακιδωτον, οὑτως και ανηρ ὁ καταμαρτυρων του φιλου αυτου μαρτυριαν ψευδη.
οδος κακου και πους παρανομου ολειται εν ἡμερα κακη.
ὡσπερ οξος ἑλκει ασυμφορον, οὑτως προσπεσον παθος εν σωματι καρδιαν λυπει·
ὡσπερ σης εν ἱματιω και σκωληξ ξυλω, οὑτως λυπη ανδρος βλαπτει καρδιαν.
εαν πεινα ὁ εχθρος σου, ψωμιζε αυτον, εαν διψα, ποτιζε αυτον·
τουτο γαρ ποιων ανθρακας πυρος σωρευσεις επι την κεφαλην αυτου, ὁ δε κυριος ανταποδωσει σοι αγαθα.
ανεμος βορεας εξεγειρει νεφη, προσωπον δε αναιδες γλωσσαν ερεθιζει·
κρεισσον οικειν επι γωνιας δωματος, η μετα γυναικος λοιδορου εν οικια κοινη.
ὡσπερ ὑδωρ ψυχρον ψυχη διψωση προσηνες, οὑτως αγγελια αγαθη εκ γης μακροθεν.
ὡσπερ ει τις πηγην φρασσοι και ὑδατος εξοδον λυμαινοιτο, οὑτως ακοσμον δικαιον πεπτωκεναι ενωπιον ασεβους.
εσθιειν μελι πολυ ου καλον, τιμαν δε χρη λογους ενδοξους.
ὡσπερ πολις τα τειχη καταβεβλημενη και ατειχιστος, οὑτως ανηρ ὁς ου μετα βουλης τι πρασσει.
26
ὡσπερ δροσος εν αμητω, και ὡσπερ ὑετος εν θερει, οὑτως ουκ εστιν αφρουι τιμη.
ὡσπερ ορνεα πεταται και στρουθοι, οὑτως αρα ματαια ουκ επελευσεται ουδενι.
ὡσπερ μαστιξ ἱππω και κεντρον ονω, οὑτως ῥαβδος εθνει παρανομω.
μη αποκρινου αφρονι προς την εκεινου αφροσυνην, ἱνα μη ὁμοιος γενη αυτω.
αλλα αποκρινου αφρονι κατα την αφροσυνην αυτου, ἱνα μη φαινηται σοφος παρʼ ἑαυτω.
εκ των ὁδων ἑαυτου ονειδος ποιειται ὁ αποστειλας διʼ αγγελου αφρονος λογον.
αφελου πορειαν σκελων, και παρανομιαν εκ στοματος αφρονων.
ὁς αποδεσμευει λιθον εν σφενδονη, ὁμοιος εστι τω διδοντι αφρονι δοξαν.
ακανθαι φυονται εν χειρι μεθυσου, δουλεια δε εν χειρι των αφρονων.
πολλα χειμαζεται πασα σαρξ αφρονων, συντριβεται γαρ ἡ εκστασις αυτων.
ὡσπερ κυων ὁταν επελθη επι τον ἑαυτου εμετον και μισητος γενηται, οὑτως αφρων τη ἑαυτου κακια αναστρεψας επι την ἑαυτου ἁμαρτιαν·
εστιν αισχυνη επαγουσα ἁμαρτιαν, και εστιν αισχυνη δοξα και χαρις.
ειδον ανδρα δοξαντα παρʼ αυτω σοφον ειναι, ελπιδα μεντοι εσχε μαλλον αφρων αυτου.
λεγει οκνηρος αποστελλομενος εις ὁδον, λεων εν ταις εν δε ταις πλατειαις φονευται.
ὡσπερ θυρα στρεφεται επι του στροφιγγος, οὑτως οκνηρος επι της κλινης αυτου.
κρυψας οκνηρος την χειρα εν τω κολπω αυτου, ου δυνησεται επενεγκειν επι στομα.
σοφωτερος ἑαυτω οκνηρος φαινεται, του εν πλησμονη αποκομιζοντος αγγελιαν.
ὡσπερ ὁ κρατων κερκου κυνος, οὑτως ὁ προεστως αλλοτριας κρισεως.
ὡσπερ οἱ ιωμενοι προβαλλουσι λογους εις ανθρωπους, ὁ δε απαντησας τω λογω πρωτος ὑποσκελισθησεται·
οὑτως παντες οἱ ενεδρευοντες τους ἑαυτων φιλους, ὁταν δε ὁραθωσι, λεγουσιν, ὁτι παιζων επραξα.
εν πολλοις ξυλοις θαλλει πυρ, ὁπου δε ουκ εστι διθυμος, ἡσυχαζει μαχη.
εσχαρα ανθραξι και ξυλα πυρι, ανηρ δε λοιδορος εις ταραχην μαχης.
λογοι κερκωπων μαλακοι, οὑτοι δε τυπτουσιν εις ταμιεια σπλαγχνων.
αργυριον διδομενον μετα δολου, ὡσπερ οστρακον ἡγητεον· χειλη λεια καρδιαν καλυπτει λυπηραν.
χειλεσι παντα επινευει αποκλαιομενος εχθρος, εν δε τη καρδια τεκταινεται δολους.
εαν σου δεηται ὁ εχθρος μεγαλη τη φωνη, μη πεισθης, ἑπτα γαρ πονηριαι εν τη ψυχη αυτου.
ὁ κρυπτων εχθραν συνιστησι δολον, εκκαλυπτει δε τας ἑαυτου ἁμαρτιας ευγνωστος εν συνεδριοις.
ὁ ορυσσων βοθρον τω πλησιον, εμπεσειται εις αυτον· ὁ δε κυλιων λιθον, εφʼ ἑαυτον κυλιει.
γλωσσα ψευδης μισει αληθειαν, στομα δε αστεγον ποιει ακαταστασιας.
27
μη καυχω τα εις αυριον, ου γαρ γινωσκεις τι τεξεται ἡ επιουσα.
εγκωμιαζετω σε ὁ πελας και μη το σον στομα, αλλοτριος και μη τα σα χειλη.
βαρυ λιθος και δυσβαστακτον αμμος, οργη δε αφρονος βαρυτερα αμφοτερων.
ανελεημων θυμος και οξεια οργη, αλλʼ ουδεν ὑφισταται ζηλος.
κρεισσους ελεγχοι αποκεκαλυμμενοι κρυπτομενης φιλιας.
αξιοπιστοτερα εστι τραυματα φιλου, η ἑκουσια φιληματα εχθρου.
ψυχη εν πλησμονη ουσα κηριοις εμπαιζει, ψυχη δε ενδεει και τα πικρα γλυκεα φαινεται.
ὡσπερ ὁταν ορνεον καταπετασθη εκ της ιδιας νοσσιας, οὑτως ανθρωπος δουλουται ὁταν αποξενωθη εκ των ιδιων τοπων.
μυροις και οινοις και θυμιαμασι τερπεται καρδια, καταρῥηγνυται δε ὑπο συμπτωματων ψυχη.
φιλον σον η φιλον πατρωον μη εγκαταλιπης, εις δε τον οικον του αδελφου σου μη εισελθης ατυχων· κρεισσων φιλος εγγυς, η αδελφος μακραν οικων.
σοφος γινου υἱε, ἱνα σου ευφραινηται ἡ καρδια, και αποστρεψον απο σου επονειδιστους λογους.
πανουργος κακων επερχομενων απεκρυβη, αφρονες δε επελθοντες ζημιαν τισουσιν.
αφελου το ἱματιον αυτου, παρηλθε γαρ ὑβριστης, ὁστις τα αλλοτρια λυμαινεται.
ὁς αν ευλογη θιλον τοπρωι μεγαλη τη φωνη, καταρωμενου ουδεν διαφερειν δοξει.
σταγονες εκβαλλουσιν ανθρωπον εν ἡμερα χειμερινη εκ του οικου αυτου, ὡσαυτως και γυνη λοιδορος εκ του ιδιου οικου.
βορεας σκληρος ανεμος, ονοματι δε επιδεξιος καλειται.
σιδηρος σιδηρον οξυνει, ανηρ δε παροξυνει προσωπον ἑταιρου.
ὁς φυτευει συκην φαγεται τους καρπους αυτης, ὁς δε φυλασσει τον ἑαυτου κυριον τιμηθησεται.
ὡσπερ ουχ ὁμοια προσωπα προσωποις, οὑτως ουδε αἱ διανοιαι των ανθρωπων.
ἁδης και απωλεια ουκ εμπιμπλανται, ὡσαυτως και οἱ οφθαλμοι των ανθρωπων απληστοι·
βδελυγμα κυριω στηριζων οφθαλμον, και οἱ απαιδευτοι ακρατεις γλωσση.
δοκιμιον αργυριω και χρυσω πυρωσις, ανηρ δε δοκιμαζεται δια στοματος εγκωμιαζοντων αυτον.
καρδια ανομου εκζητει κακα, καρδια δε ευθης ζητει γνωσιν.
εαν μαστιγοις αφρονα εν μεσω συνεδριου ατιμαζων, ου μη περιελης την αφροσυνην αυτου.
γνωστως επιγνωση ψυχας ποιμνιου σου, και επιστησεις καρδιαν σου σαις αγελαις.
ὁτι ουκ εις τον αιωνα ανδρι κρατος και ισχυς, ουδε παραδιδωσιν εκ γενεας εις γενεαν.
επιμελου των εν τω πεδιω χλωρων, και κερεις ποαν, και συναγε χορτον ορεινον,
ἱνα εχης προβατα εις ἱματισμον· τιμα πεδιον, ἱνα ωσι σοι αρνες.
υἱε, παρʼ εμου εχεις ῥησεις ισχυρας εις την ζωην σου, και εις την ζωην σων θεραποντων.
28
φευγει ασεβης μηδενος διωκοντος, δικαιος δε ὡσπερ λεων πεποιθε.
διʼ ἁμαρτιας ασεβων κρισεις εγειρονται, ανηρ δε πανουργος κατασβεσει αυτας.
ανδρειος εν ασεβειαις συκοφαντει πτωχους· ὡσπερ ὑετος λαβρος και ανωφελης,
οὑτως οἱ εγκαταλειποντες τον νομον εγκωμιαζουσιν ασεβειαν· οἱ δε αγαπωντες τον νομον, περιβαλλουσιν ἑαυτοις τειχος.
ανδρες κακοι ου συνησουσι κριμα, οἱ δε ζητουντες τον κυριον συνησουσιν εν παντι.
κρεισσων πτωχος πορευομενος εν αληθεια, πλουσιου ψευδους.
φυλασσει νομον υἱος συνετος, ὁς δε ποιμαινει ασωτιαν ατιμαζει πατερα.
ὁ πληθυνων τον πλουτον αυτου μετα τοκων και πλεονασμων, τω ελεωντι πτωχους συναγει αυτον.
ὁ εκκλινων το ους αυτου μη εισακουσαι νομου, και αυτος την προσευχην αυτου εβδελυκται.
ὁς πλανα ευθεις εν ὁδω κακη, εις διαφθοραν αυτος εμπεσειται· οἱ δε ανομοι διελευσονται αγαθα, και ουκ εισελευσονται εις αυτα.
σοφος παρʼ ἑαυτω ανηρ πλουσιος, πενης δε νοημων καταγνωσεται αυτου.
δια βοηθειαν δικαιων πολλη γινεται δοξα, εν δε τοποις ασεβων ἁλισκονται ανθρωποι.
ὁ επικαλυπτων ασεβειαν ἑαυτου ουκ ευοδωθησεται, ὁ δε εξηγουμενος ελεγχους αγαπηθησεται.
μακαριος ανηρ ὁς καταπτησσει παντα διʼ ευλαβειαν, ὁ δε σκληρος την καρδιαν εμπεσειται κακοις.
λεων πεινων και λυκος διψων, ὁς τυραννει, πτωχος ων, εθνους πενιχρου.
βασιλευς ενδεης προσοδων μεγας συκοφαντης, ὁ δε μισων αδικιαν μακρον χρονον ζησεται.
ανδρα τον εν αιτια φονου ὁ εγγυωμενος, φυγας εσται και ουκ εν ασφαλεια·
παιδευε υἱον και αγαπησει σε, και δωσει κοσμον τη ση ψυχη, ου μη ὑπακουσει εθνει παρανομω.
ὁ πορευομενος δικαιως βεβοηθηται, ὁ δε σκολιαις ὁδοις πορευομενος εμπλακησεται.
ὁ εργαζομενος την ἑαυτου γην πλησθησεται αρτων, ὁ δε διωκων σχολην πλησθησεται πενιας.
ανηρ αξιοπιστος πολλα ευλογηθησεται, ὁ δε κακος ουκ ατιμωρητος εσται.
ὁς ουκ αισχυνεται προσωπα δικαιων, ουκ αγαθος, ὁ τοιουτος ψωμου αρτου αποδωσεται ανδρα.
σπευδει πλουτειν ανηρ βασκανος, και ουκ οιδεν ὁτι ελεημων κρατησει αυτου.
ὁ ελεγχων ανθρωπου ὁδους, χαριτας ἑξει μαλλον του γλωσσοχαριτουντος.
ὁς αποβαλλεται πατερα η μητερα, και δοκει μη ἁμαρτανειν, οὑτος κοινωνος εστιν ανδρος ασεβους.
απιστος ανηρ κρινει εικη, ὁς δε πεποιθεν επι κυριον εν επιμελεια εσται.
ὁς πεποιθε θρασεια καρδια, ὁ τοιουτος αφρων, ὁς δε πορευεται σοφια σωθησεται.
ὁς διδωσι πτωχοις ουκ ενδεηθησεται, ὁς δε αποστρεφει τον οφθαλμον αυτου εν πολλη απορια εσται.
εν τοποις ασεβων στενουσι δικαιοι, εν δε τη εκεινων απωλεια πληθυνθησονται δικαιοι.
29
κρεισσων ανηρ ελεγχων ανδρος σκληροτραχηλου, εξαπινης γαρ φλεγομενου αυτου ουκ εστιν ιασις.
εγκωμιαζομενων δικαιων ευφρανθησονται λαοι, αρχοντων δε ασεβων στενουσιν ανδρες.
ανδρος φιλουντος σοφιαν ευφραινεται πατηρ αυτου, ὁς δε ποιμαινει πορνας απολει πλουτον.
βασιλευς δικαιος ανιστησι χωραν, ανηρ δε παρανομος κατασκαπτει.
ὁς παρασκευαζεται επι προσωπον του ἑαυτου φιλου δικτυον, περιβαλλει αυτο τοις ἑαυτου ποσιν.
ἁμαρτανοντι ανδρι μεγαλη παγις, δικαιος δε εν χαρα και εν ευφροσυνη εσται.
επισταται δικαιος κρινειν πενιχροις, ὁ δε ασεβης ου νοει γνωσιν, και πτωχω ουχ ὑπαρχει νους επιγνωμων.
ανδρες ανομοι εξεκαυσαν πολιν, σοφοι δε απεστρεψαν οργην.
ανηρ σοφος κρινει εθνη, ανηρ δε φαυλος οργιζομενος καταγελαται και ου καταπτησσει.
ανδρες αἱματων μετοχοι μισουσιν ὁσιον, οἱ δε ευθεις εκζητησουσι ψυχην αυτου.
ὁλον τον θυμον αυτου εκφερει αφρων, σοφος δε ταμιευεται κατα μερος.
βασιλεως ὑπακουοντος λογον αδικον, παντες οἱ ὑπʼ αυτον παρανομοι.
δανιστου και χρεωφειλετου αλληλοις συνελθοντων, επισκοπην αμφοτερων ποιειται ὁ κυριος.
βασιλεως εν αληθεια κρινοντος πτωχους, ὁ θρονος αυτου εις μαρτυριον κατασταθησεται.
πληγαι και ελεγχοι διδοασι σοφιαν, παις δε πλανωμενος αισχυνει γονεις αυτου.
πολλων οντων ασεβων πολλαιγινονται ἁμαρτιαι, οἱ δε δικαιοι εκεινων πιπτοντων καταφοβοι γινονται.
παιδευε υἱον σου, και αναπαυσει σε, και δωσει κοσμον τη ψυχη σου.
ου μη ὑπαρξη εξηγητης εθνει παρανομω, ὁ δε φυλασσων τον νομον μακαριστος.
λογοις ου παιδευθησεται οικετης σκληρος· εαν γαρ και νοηση, αλλʼ ουχ ὑπακουσεται.
εαν ιδης ανδρα ταχυν εν λογοις, γινωσκε ὁτι ελπιδα εχει μαλλον ὁ αφρων αυτου.
ὁς κατασπαταλα εκ παιδος, οικετης εσται, εσχατον δε οδυνηθησεται εφʼ ἑαυτω·
ανηρ θυμωδης εγειρει νεικος, ανηρ δε οργιλος εξωρυξεν ἁμαρτιαν.
ὑβρις ανδρα ταπεινοι, τους δε ταπεινοφρονας ερειδει δοξη κυριος.
ὁς μεριζεται κλεπτη, μισει την ἑαυτου ψυχην· εαν δε ὁρκου προτεθεντος ακουσαντες μη αναγγειλωσι,
φοβηθεντες και αισχυνθεντες ανθρωπους ὑπεσκελισθησαν, ὁ δε πεποιθως επι κυριω ευφρανθησεται· ασεβεια ανδρι διδωσι σφαλμα, ὁς δε πεποιθεν επι τω δεσποτη σωθησεται.
πολλοι θεραπευουσι προσωπα ἡγουμενων, παρα δε κυριου γινεται το δικαιον ανδρι.
βδελυγμα δικαιος ανηρ ανδρι αδικω, βδελυγμα δε ανομω κατευθυνουσα ὁδος.
31
γυναικα ανδρειαν τις εὑρησει; τιμιωτερα δε εστι λιθων πολυτελων ἡ τοιαυτη.
θαρσει επʼ αυτη ἡ καρδια του ανδρος αυτης· ἡ τοιαυτη καλων σκυλων ουκ απορησει.
ενεργει γαρ τω ανδρι εις αγαθα παντα τον βιον.
μηρυομενη ερια και λινον, εποιησεν ευχρηστον ταις χερσιν αυτης.
εγενετο ὡσει ναυς εμπορευομενη μακροθεν, συναγει δε αὑτη τον βιον.
και ανισταται εκ νυκτων, και εδωκε βρωματα τω οικω, και εργα ταις θεραπαιναις.
θεωρησασα γεωργιον επριατο, απο δε καρπων χειρων αυτης κατεφυτευσεν κτημα.
αναζωσαμενη ισχυρως την οσφυν αυτης ηρεισε τους βραχιονας αυτης εις εργον.
και εγευσατο ὁτι καλον εστι το εργαζεσθαι, και ουκ αποσβεννυται ὁ λυχνος αυτης ὁλην την νυκτα.
τους πηχεις αυτης εκτεινει επι τα συμφεροντα, τας δε χειρας αυτης ερειδει εις ατρακτον.
χειρας δε αυτης διηνοιξε πενητι, καρπον δε εξετεινεν πτωχω.
ου φροντιζει των εν οικω ὁ ανηρ αυτης ὁταν που χρονιζη, παντες γαρ οἱ παρʼ αυτης ενδεδυμενοι ειαι.
δισσας χλαινας εποιησε τω ανδρι αυτης, εκ δε βυσσου και πορφυρας ἑαυτη ενδυματα.
περιβλεπτος δε γινεται ὁ ανηρ αυτης εν πυλαις, ἡνικα αν καθιση εν συνεδριω μετα των γεροντων κατοικων της γης.
σινδονας εποιησε και απεδοτο περιζωματα τοις χαναναιοις. στομα αυτης διηνοιξε προσεχοντως και εννομως, και ταξιν εστειλατο τη γλωσση αυτης.
ισχυν και ευπρεπειαν ενεδυσατο, και ευφρανθη εν ἡμεραις εσχαταις.
στεγναι διατριβαι οικων αυτης, σιτα δε οκνηρα ουκ εφαγεν.
το στομα δε ανοιγει σοφως και νομοθεσμως. ἡ δε ελεημοσυνη αυτης
ανεστησε τα τεκνα αυτης και επλουτησαν, και ὁ ανηρ αυτης ηνεσεν αυτην.
πολλαι θυγατερες εκτησαντο πλουτον, πολλαι εποιησαν δυναμιν· συ δε ὑπερκεισαι, ὑπερηρας πασας.
ψευδεις αρεσκειαι, και ματαιον καλλος γυναικος· γυνη γαρ συνετη ευλογειται, φοβον δε κυριου αὑτη αινειτω.
δοτε αυτη απο καρπων χειλεων αυτης, και αινεισθω εν πυλαις ὁ ανηρ αυτης.
job
1
ανθρωποσ τις ην εν χωρα τη αυσιτιδι, ὡ ονομα ιωβ, και ην ὁ ανθρωπος εκεινος αληθινος, αμεμπτος, δικαιος, θεοσεβης, απεχομενος απο παντος πονηρου πραγματος.
εγενοντο δε αυτω υἱοι ἑπτα και θυγατερες τρεις.
και ην τα κτηνη αυτου προβατα ἑπτακισχιλια, καμηλοι τρισχιλιαι, ζευγη βοων πεντακοσια, θηλειαι ονοι νομαδες πεντακοσιαι, και ὑπηρεσια πολλη σφοδρα, και εργα μεγαλα ην αυτω επι της γης, και ην ὁ ανθρωπος εκεινος ευγενης των αφʼ ἡλιου ανατολων.
συμπορευομενοι δε οἱ υἱοι αυτου προς αλληλους, εποιουσαν ποτον καθʼ ἑκαστην ἡμεραν, συμπαραλαμβανοντες ἁμα και τας τρεις αδελφας αυτων, εσθιειν και πινειν μετʼ αυτων.
και ὡς αν συνετελεσθησαν αἱ ἡμεραι του ποτου, απεστελλεν ιωβ και εκαθαριζεν αυτους ανισταμενος τοπρωι, και προσεφερε περι αυτων θυσιας, κατα τον αριθμον αυτων, και μοσχον ἑνα περι ἁμαρτιας περι των ψυχων αυτων· ελεγε γαρ ιωβ, μη ποτε οἱ υἱοι μου εν τη διανοια αυτων κακα ενενοησαν προς θεον· οὑτως ουν εποιει ιωβ πασας τας ἡμερας.
και εγενετο ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, και ιδου ηλθον οἱ αγγελοι του θεου παραστηναι ενωπιον του κυριου, και ὁ διαβολος ηλθε μετʼ αυτων.
και ειπεν ὁ κυριος τω διαβολω, ποθεν παραγεγονας; και αποκριθεις ὁ διαβολος τω κυριω, ειπε, περιελθων την γην και εμπεριπατησας την ὑπʼ ουρανον παρειμι.
και ειπεν αυτω ὁ κυριος, προσεσχες τη διανοια σου κατα του παιδος μου ιωβ; ὁτι ουκ εστι κατʼ αυτον επι της γης; ανθρωπος αμεμπτος, αληθινος, θεοσεβης, απεχομενος απο παντος πονηρου πραγματος;
απεκριθη δε ὁ διαβολος, και ειπεν εναντιον του κυριου, μη δωρεαν ιωβ σεβεται τον κυριον;
ου συ περιεφραξας τα εξω αυτου, και τα εσω της οικιας αυτου, και τα εξω παντων των οντων αυτου κυκλω; τα δε εργα των χειρων αυτου ευλογησας; και τα κτηνη αυτου πολλα εποιησας επι της γης;
αλλα αποστειλον την χειρα σου, και ἁψαι παντων ὡν εχει· η μην εις προσωπον σε ευλογησει.
τοτε ειπεν ὁ κυριος τω διαβολω, ιδου παντα ὁσα εστιν αυτω, διδωμι εν τη χειρι σου, αλλʼ αυτου μη ἁψη· και εξηλθεν ὁ διαβολος παρα του κυριου.
και ην ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, οἱ υἱοι ιωβ και αἱ θυγατερες αυτου επινον οινον εν τη οικια του αδελφου αυτων του πρεσβυτερου.
και ιδου αγγελος ηλθε προς ιωβ, και ειπεν αυτω, τα ζευγη των βοων ηροτρια, και αἱ θηλειαι ονοι εβοσκοντο εχομεναι αυτων,
και ελθοντες οἱ αιχμαλωτευοντες ηχμαλωτευσαν αυτας, και τους παιδας απεκτειναν εν μαχαιραις· σωθεις δε εγω μονος ηλθον του απαγγειλαι σοι.
ετι τουτου λαλουντος, ηλθεν ἑτερος αγγελος, και ειπε προς ιωβ, πυρ επεσεν εκ του ουρανου, και κατεκαυσε τα προβατα, και τους ποιμενας κατεφαγεν ὁμοιως· σωθεις δε εγω μονος ηλθον του απαγγειλαι σοι.
ετι τουτου λαλουντος, ηλθεν ἑτερος αγγελος, και ειπεν προς ιωβ, οἱ ἱππεις εποιησαν ἡμιν κεφαλας τρεις, και εκυκλωσαν τας καμηλους, και ηχμαλωτευσαν αυτας, και τους παιδας απεκτειναν εν μαχαιραις· εσωθην δε εγω μονος, και ηλθον του απαγγειλαι σοι.
ετι τουτου λαλουντος, αλλος αγγελος ερχεται λεγων τω ιωβ, των υἱων σου και των θυγατερων σου εσθιοντων και πινοντων παρα τω αδελφω αυτων τω πρεσβυτερω,
εξαιφνης πνευμα μεγα επηλθεν εκ της ερημου, και ἡψατο των τεσσαρων γωνιων της οικιας, και επεσεν ἡ οικια επι τα παιδια σου, και ετελευτησαν· εσωθην δε εγω μονος, και ηλθον του απαγγειλαι σοι.
οὑτως αναστας ιωβ ερῥξε τα ἱματια ἑαυτου, και εκειρατο την κομην της κεφαλης, και πεσων χαμαι, προσεκυνησε, και ειπεν,
αυτος γυμνος εξηλθον εκ κοιλιας μητρος μου, γυμνος και απελευσομαι εκει· ὁ κυριος εδωκεν, ὁ κυριος αφειλατο· ὡς τω κυριω εδοξεν, οὑτως εγενετο· ειη το ονομα κυριου ευλογημενον.
εν τουτοις πασι τοις συμβεβηκοσιν αυτω ουδεν ἡμαρτεν ιωβ εναντιον του κυριου· και ουκ εδωκεν αφροσυνην τω θεω.
2
εγενετο δε ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, και ηλθον οἱ αγγελοι του θεου παραστηναι εναντι κυριου, και ὁ διαβολος ηλθεν εν μεσω αυτων παραστηναι εναντιον του κυριου.
και ειπεν ὁ κυριος τω διαβολω, ποθεν συ ερχη; τοτε ειπεν ὁ διαβολος ενωπιον του κυριου, διαπορευθεις την ὑπʼ ουρανον, και εμπεριπατησας την συμπασαν, παρειμι.
ειπε δε ὁ κυριος προς τον διαβολον, προσεσχες ουν τω θεραποντι μου ιωβ, ὁτι ουκ εστι κατʼ αυτον των επι της γης; ανθρωπος ακακος, αληθινος, αμεμπτος, θεοσεβης, απεχομενος απο παντος κακου, ετι δε εχεται ακακιας· συ δε ειπας ὑπαρχοντα αυτου διακενης απολεσαι.
ὑπολαβων δε ὁ διαβολος ειπε τω κυριω, δερμα ὑπερ δερματος, ὁσα ὑπαρχει ανθρωπω ὑπερ της ψυχης αυτου εκτισει.
ου μην δε αλλα αποστειλας την χειρα σου, ἁψαι των οστων αυτου και των σαρκων αυτου· η μην εις προσωπον σε ευλογησει.
ειπε δε ὁ κυριος τω διαβολω, ιδου παραδιδωμι σοι αυτον· μονον την ψυχην αυτου διαφυλαξον.
εξηλθε δε ὁ διαβολος απο του κυριου· και επαισε τον ιωβ ἑλκει πονηρω απο ποδων ἑως κεφαλης.
και ελαβεν οστρακον, ἱνα τον ιχωρα ξυη, και εκαθητο επι της κοπριας εξω της πολεως.
χρονου δε πολλου προβεβηκοτος, ειπεν αυτω ἡ γυνη αυτου, μεχρι τινος καρτερησεις, λεγων,
ιδου αναμενω χρονον ετι μικρον, προσδεχομενος την ελπιδα της σωτηριας μου;
ιδου γαρ ηφανισται σου το μνημοσυνον απο της γης· υἱοι και θυγατερες, εμης κοιλιας ωδινες και πονοι, οὑς εις το κενον εκοπιασα μετα μοχθων·
συ τε αυτος εν σαπρια σκωληκων καθησαι διανυκτερευων αιθριος,
καγω πλανωμενη και λατρις τοπον εκ τοπου και οικιαν εξ οικιας, προσδεχομενη τον ἡλιον ποτε δυσεται, ἱνα αναπαυσωμαι των μοχθων μου και των οδυνων αἱ με νυν συνεχουσιν·
αλλα ειπον τι ῥημα εις κυριον, και τελευτα.
ὁ δε εμβλεψας, ειπεν αυτη, ὡσπερ μια των αφρονων γυναικων ελαλησας· ει τα αγαθα εδεξαμεθα εκ χειρος κυριου, τα κακα ουχ ὑποισομεν;
ακουσαντες δε οἱ τρεις φιλοι αυτου τα κακα παντα τα επελθοντα αυτω, παρεγενοντο ἑκαστος εκ της ιδιας χωρας προς αυτον· ελιφαζ ὁ θαιμανων βασιλευς, βαλδαδ ὁ σαυχεων τυραννος, σωφαρ μιναιων βασιλευς· και παρεγενοντο προς αυτον ὁμοθυμαδον, του παρακαλεσαι και επισκεψασθαι αυτον.
ιδοντες δε αυτον πορῥωθεν, ουκ επεγνωσαν· και βοησαντες φωνη μεγαλη εκλαυσαν, ῥηξαντες ἑκαστος την ἑαυτου στολην, και καταπασαμενοι γην.
παρεκαθισαν αυτω ἑπτα ἡμερας και ἑπτα νυκτας, και ουδεις αυτων ελαλησεν· ἑωρων γαρ την πληγην δεινην ουσαν και μεγαλην σφοδρα.
3
μετα τουτο ηνοιξεν ιωβ το στομα αυτου,
και κατηρασατο την ἡμεραν αυτου, λεγων,
απολοιτο ἡ ἡμερα εν ἡ εγεννηθην, και ἡ νυξ εκεινη ἡ ειπαν, ιδου αρσεν.
ἡ νυξ εκεινη ειη σκοτος, και μη αναζητησαι αυτην ὁ κυριος ανωθεν, μηδε ελθοι εις αυτην φεγγος·
εκλαβοι δε αυτην σκοτος και σκια θανατου, επελθοι επʼ αυτην γνοφος·
καταραθειη ἡ ἡμερα και ἡ νυξ εκεινη, απενεγκοιτο αυτην σκοτος· μη ειη εις ἡμερας ενιαυτου, μηδε αριθμηθειη εις ἡμερας μηνων.
αλλα ἡ νυξ εκεινη ειη οδυνη, και μη ελθοι επʼ αυτην ευφροσυνη, μηδε χαρμονη·
αλλα καταρασαιτο αυτην ὁ καταρωμενος την ἡμεραν εκεινην, ὁ μελλων το μεγα κητος χειρωσασθαι.
σκοτωθειη τα αστρα της νυκτος εκεινης· ὑπομειναι, και εις φωτισμον μη ελθοι, και μη ιδοι ἑωσφορον ανατελλοντα.
ὁτι ου συνεκλεισε πυλας γαστρος μητρος μου, απηλλαξε γαρ αν πονον απο οφθαλμων μου.
διατι γαρ εν κοιλια ουκ ετελευτησα; εκ γαστρος δε εξηλθον, και ουκ ευθυς απωλομην;
ἱνατι δε συνηντησαν μοι τα γονατα; ἱνατι δε μαστους εθηλασα;
νυν αν κοιμηθεις ἡσυχασα, ὑπνωσας δε ανεπαυσαμην
νυν αν κοιμηθεις ἡσυχασα, ὑπνωσας δε ανεπαυσαμην μετα βασιλεων βουλευτων γης οἱ εγαυριωντο επι ξιφεσιν,
η μετα αρχοντων, ὡν πολυς ὁ χρυσος, οἱ επλησαν τους οικους αυτων αργυριου·
η ὡσπερ εκτρωμα εκπορευομενον εκ μητρας μητρος, η ὡσπερ νηπιοι, οἱ ουκ ειδον φως·
εκει ασεβεις εξεκαυσαν θυμον οργης, εκει ανεπαυσαντο κατακοποι τω σωματι.
ὁμοθυμαδον δε οἱ αιωνιοι ουκ ηκουσαν φωνην φορολογου.
μικρος και μεγας εκει εστι, και θεραπων δεδοικως τον κυριον αυτου.
ἱνατι γαρ δεδοται τοις εν πικρια φως; ζωη δε ταις εν οδυναις ψυχαις,
οἱ ἱμειρονται του θανατου, και ου τυγχανουσιν ανορυσσοντες ὡσπερ θησαυρους,
περιχαρεις δε εγενοντο εαν κατατυχωσι;
θανατος ανδρι αναπαυμα, συνεκλεισεν γαρ ὁ θεος κατʼ αυτου.
προ γαρ των σιτων μου στεναγμος ἡκει, δακρυω δε εγω συνεχομενος φοβω.
φοβος γαρ ὁν εφροντισα ηλθε μοι, και ὁν εδεδοικειν, συνηντησεν μοι.
ουτε ειρηνευσα, ουτε ἡσυχασα, ουτε ανεπαυσαμην, ηλθε δε μοι οργη·
4
ὑπολαβων δε ελιφας ὁ θαιμανιτης, λεγει,
μη πολλακις σοι λελαληται εν κοπω; ισχυν δε ῥηματων σου τις ὑποισει;
ει γαρ συ ενουθετησας πολλους, και χειρας ασθενους παρεκαλεσας,
ασθενουντας τε εξανεστησας ῥημασι, γονασι τε αδυνατουσι θαρσος περιεθηκας.
νυν δε ἡκει επι σε πονος και ἡψατο σου, συ εσπουδασας.
ποτερον ουχ ὁ φοβος σου εστιν εν αφροσυνη, και ἡ ελπις σου και ἡ κακια της ὁδου σου;
μνησθητι ουν, τις καθαρος ων απωλετο, η ποτε αληθινοι ὁλορῥιζοι απωλοντο;
καθʼ ὁν τροπον ειδον τους αροτριωντας τα ατοπα, οἱ δε σπειροντες αυτα οδυνας θεριουσιν ἑαυτοις.
απο προσταγματος κυριου απολουνται, απο δε πνευματος οργης αυτου αφανισθησονται.
σθενος λεοντος, φωνη δε λεαινης, γαυριαμα δε δρακοντων εσβεσθη.
μυρμηκολεων ωλετο παρα το μη εχειν βοραν, σκυμνοι δε λεοντων ελιπον αλληλους.
ει δε τι ῥημα αληθινον εγεγονει εν λογοις σου, ουθεν αν σοι τουτων κακον απηντησε· ποτερον ου δεξεται μου το ους εξαισια παρʼ αυτου;
φοβω δε και ηχω νυκτερινη επιπιπτων φοβος επʼ ανθρωπους,
φρικη μοι συνηντησεν και τρομος, και μεγαλως μου τα οστα διεσεισε,
και πνευμα επι προσωπον μου επηλθεν, εφριξαν δε μου τριχες και σαρκες.
ανεστην και ουκ επεγνων, ειδον και ουκ ην μορφη προ οφθαλμων μου, αλλʼ η αυραν και φωνην ηκουον.
τι γαρ; μη καθαρος εσται βροτος εναντιον του κυριου; η απο των εργων αυτου αμεμπτος ανηρ;
ει κατα παιδων αυτου ου πιστευει, κατα δε αγγελων αυτου σκολιον τι επενοησε.
τους δε κατοικουντας οικιας πηλινας, εξ ὡν και αυτοι εκ του αυτου πηλου εσμεν, επαισεν αυτους σητος τροπον,
και απο πρωιθεν μεχρι ἑσπερας ουκ ετι εισι, παρα το μη δυνασθαι αυτους ἑαυτοις βοηθησαι, απωλοντο.
ενεφυσησε γαρ αυτοις και εξηρανθησαν, απωλοντο παρα το μη εχειν αυτους σοφιαν.
5
επικαλεσαι δε ει τις σοι ὑπακουσεται, η ει τινα αγγελων ἁγιων οψη·
και γαρ αφρονα αναιρει οργη, πεπλανημενον δε θανατοι ζηλος.
εγω δε ἑωρακα αφρονας ῥιζαν βαλλοντας, αλλʼ ευθεως εβρωθη αυτων ἡ διαιτα.
πορῥω γενοιντο οἱ υἱοι αυτων απο σωτηριας, κολαβρισθειησαν δε επι θυραις ἡσσονων, και ουκ εσται ὁ εξαιρουμενος.
ἁ γαρ εκεινοι συνηγαγον, δικαιοι εδονται, αυτοι δε εκ κακων ουκ εξαιρετοι εσονται· εκσιφωνισθειη αυτων ἡ ισχυς.
ου γαρ μη εξελθη εκ της γης κοπος, ουδε εξ ορεων αναβλαστησει πονος.
αλλα ανθρωπος γενναται κοπω, νεοσσοι δε γυπος τα ὑψηλα πετονται.
ου μην δε αλλα εγω δεηθησομαι κυριου, κυριον δε τον παντων δεσποτην επικαλεσομαι,
τον ποιουντα μεγαλα και ανεξιχνιαστα, ενδοξα τε και εξαισια, ὡν ουκ εστιν αριθμος,
τον διδοντα ὑετον επι την γην, αποστελλοντα ὑδωρ επι την ὑπʼ ουρανον,
τον ποιουντα ταπεινους εις ὑψος, και απολωλοτας εξεγειροντα,
διαλλασσοντα βουλας πανουργων, και ου μη ποιησουσιν αἱ χειρες αυτων αληθες·
ὁ καταλαμβανων σοφους εν τη φρονησει, βουλην δε πολυπλοκων εξεστησεν.
ἡμερας συναντησεται αυτοις σκοτος, το δε μεσημβρινον ψηλαφησαισαν ισα νυκτι,
απολοιντο δε εν πολεμω· αδυνατος δε εξελθοι εκ χειρος δυναστου.
ειη δε αδυνατω ελπις, αδικου δε στομα εμφραχθειη.
μακαριος δε ανθρωπος ὁν ηλεγξεν ὁ κυριος, νουθετημα δε παντοκρατορος μη απαναινου.
αυτος γαρ αλγειν ποιει, και παλιν αποκαθιστησιν· επαισε, και αἱ χειρες αυτου ιασαντο.
ἑξακις εξ αναγκων σε εξελειται, εν δε τω ἑβδομω ου μη ἁψηται σου κακον.
εν λιμω ῥυσεται σε εκ θανατου, εν πολεμω δε εκ χειρος σιδηρου λυσει σε.
απο μαστιγος γλωσσης σε κρυψει, και ου μη φοβηθης απο κακων ερχομενων.
αδικων και ανομων καταγελαση· απο δε θηριων αγριων ου μη φοβηθης·
θηρες γαρ αγριοι ειρηνευσουσι σοι.
ειτα γνωση ὁτι ειρηνευσει σου ὁ οικος· ἡ δε διαιτα της σκηνης σου ου μη ἁμαρτη.
γνωση δε ὁτι πολυ το σπερμα σου, τα δε τεκνα σου εσται ὡσπερ το παμβοτανον του αγρου.
ελευση δε εν ταφω ὡσπερ σιτος ὡριμος κατα καιρον θεριζομενος, η ὡσπερ θιμωνια ἁλωνος καθʼ ὡραν συγκομισθεισα.
ιδου ταυτα οὑτως εξιχνιασαμεν· ταυτα εστιν ἁ ακηκοαμεν· συ δε γνωθι σεαυτω, ει τι επραξας.
6
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
ει γαρ τις ἱστων στησαι μου την οργην, τας δε οδυνας μου αραι εν ζυγω ὁμοθυμαδον,
και δη αμμου παραλιας βαρυτερα εσται· αλλʼ ὡς εοικε τα ῥηματα μου εστι φαυλα.
βελη γαρ κυριου εν τω σωματι μου εστιν, ὡν ὁ θυμος αυτων εκπινει μου το αἱμα· ὁταν αρξωμαι λαλειν, κεντουσι με.
τι γαρ; μη διακενης κεκραξεται ονος αγριος, αλλʼ η τα σιτα ζητων; ει δε και ῥηξει φωνην βους επι φατνης εχων τα βρωματα;
ει βρωθησεται αρτος ανευ ἁλος; ει δε και εστι γευμα εν ῥημασι κενοις;
ου δυναται γαρ παυσασθαι μου ἡ οργη· βρομον γαρ ὁρω τα σιτα μου ὡσπερ οσμην λεοντος.
ει γαρ δωη και ελθοι μου ἡ αιτησις, και την ελπιδα μου δωη ὁ κυριος.
αρξαμενος ὁ κυριος τρωσατω με, εις τελος δε μη με ανελετω.
ειη δε μου πολις ταφος, εφʼ ἡς επι τειχεων ἡλλομην, επʼ αυτης ου φεισομαι· ου γαρ εψευσαμην ῥηματα ἁγια θεου μου.
τις γαρ μου ἡ ισχυς, ὁτι ὑπομενω; τις μου ὁ χρονος, ὁτι ανεχεται μου ἡ ψυχη;
μη ισχυς λιθων ἡ ισχυς μου; η αἱ σαρκες μου εισι χαλκεαι;
η ουκ επʼ αυτω επεποιθειν; βοηθεια δε απʼ εμου απεστιν.
απειπατο με ελεος, επισκοπη δε κυριου ὑπερειδε με.
ου προσειδον με οἱ εγγυτατοι μου, ὡσπερ χειμαρῥους εκλειπων, η ὡσπερ κυμα παρηλθον με
οἱτινες με διευλαβουντο, νυν επιπεπτωκασι μοι ὡσπερ χιων η κρυσταλλος πεπηγως·
καθως τακεισα θερμης γενομενης, ουκ επεγνωσθη ὁπερ ην,
οὑτω καγω κατελειφηθν ὑπο παντων, απωλομην δε και εξοικος εγενομην.
ιδετε ὁδους θαιμανων, ατραπους, σαβων οἱ διορωντες.
και αισχυνην οφειλησουσιν, οἱ επι πολεσι και χρημασι πεποιθοτες.
αταρ δε και ὑμεις επεβητε μοι ανελεημονως, ὡστε ιδοντες το εμον τραυμα φοβηθητε.
τι γαρ; μητι ὑμας ητησα, η της παρʼ ὑμων ισχυος επιδεομαι,
ὡστε σωσαι με ἑξ εχθρων, η εκ χειρος δυναστων ῥυσασθαι με;
διδαξατε με, εγω δε κωφευσω· ει τι πεπλανημαι, φρασατε μοι.
αλλʼ ὡς εοικε φαυλα αληθινου ῥηματα, ου γαρ παρʼ ὑμων ισχυν αιτουμαι.
ουδε ελεγχος ὑμων ῥημασι με παυσει, ουδε γαρ ὑμων φθεγμα ῥηματος ανεξομαι.
πλην ὁτι επʼ ορφανω επιπιπτετε, εναλλεσθε δε επι φιλω ὑμων.
νυνι δε εισβλεψας εις προσωπα ὑμων, ου ψευσομαι.
καθισατε δη και μη ειη αδικον, και παλιν τω δικαιω συνερχεσθε.
ου γαρ εστιν εν γλωσση μουαδικον, η ὁ λαρυγξ μου ουχι συνεσιν μελετα.
7
ποτερον ουχι πειρατηριον εστιν ὁ βιος ανθρωπου επι της γης; και ὡσπερ μισθιου αυθημερινου ἡ ζωη αυτου;
η ὡσπερ θεραπων δεδοικως τον κυριον αυτου, και τετευχως σκιας; η ὡσπερ μισθωτος αναμενων τον μισθον αυτου;
οὑτως καγω ὑπεμεινα μηνας κενους, νυκτες δε οδυνων δεδομεναι μοι εισιν.
εαν κοιμηθω, λεγω, ποτε ἡμερα; ὡς δʼ αν αναστω, παλιν, ποτε ἑσπερα; πληρης δε γινομαι οδυνων απο ἑσπερας ἑως πρωι.
φυρεται δε μου το σωμα εν σαπρια σκωληκων, τηκω δε βωλακας γης απο ιχωρος ξυων.
ὁ δε βιος μου εστιν ελαφροτερος λαλιας, απολωλε δε εν κενη ελπιδι.
μνησθητι ουν ὁτι πνευμα μου ἡ ζωη, και ουκ ετι επανελευσεται οφθαλμος μου ιδειν αγαθον.
ου περιβλεψεται με οφθαλμος ὁρωντος με, οἱ οφθαλμοι σου εν εμοι, και ουκ ετι ειμι·
ὡσπερ νεφος αποκαθαρθεν απʼ ουρανου· εαν γαρ ανθρωπος καταβη εις ἁδην, ουκ ετι μη αναβη,
ουδʼ ου μη επιστρεψη εις τον ιδιον οικον, ουδʼ ου μη επιγνω αυτον ετι ὁ τοπος αυτου.
αταρ ουν ουδε εγω φεισομαι τω στοματι μου, λαλησω εν αναγκη ων, ανοιξω πικριαν ψυχης μου συνεχομενος.
ποτερον θαλασσα ειμι η δρακων, ὁτι κατεταξας επʼ εμε φυλακην;
ειπα ὁτι παρακαλεσει με ἡ κλινη μου, ανοισω δε προς εμαυτον ιδια λογον τη κοιτη μου.
εκφοβεις με ενυπνιοις, και ὁραμασι με καταπλησσεις.
απαλλαξεις απο πνευματος μου την ψυχην μου, απο δε θανατου τα οστα μου.
ου γαρ εις τον αιωνα ζησομαι, ἱνα μακροθυμησω· αποστα απʼ εμου, κενος γαρ μου ὁ βιος.
τι γαρ εστιν ανθρωπος, ὁτι εμεγαλυνας αυτον; η ὁτι προσεχεις τον νουν εις αυτον;
η επισκοπην αυτου ποιηση ἑως το πρωι; και εις αναπαυσιν αυτον κρινεις;
ἑως τινος ουκ εας με, ουδε προιη με, ἑως αν καταπιω τον πτυελον μου;
ει εγω ἡμαρτον, τι δυνησομαι πραξαι, ὁ επισταμενος τον νουν των ανθρωπων; διατι εθου με κατεντευκτην σου, ειμι δε επι σοι φορτιον;
διατι ουκ εποιησω της ανομιας μου ληθην, και καθαρισμον της ἁμαρτιας μου; νυνι δε εις γην απελευσομαι, ορθριζων δε ουκ ετι ειμι.
8
ὑπολαβων δε βαλδαδ ὁ σαυχιτης, λεγει,
μεχρι τινος λαλησεις ταυτα, πνευμα πολυρῥημον του στοματος σου;
μη ὁ κυριος αδικησει κρινων; η ὁ τα παντα ποιησας ταραξει το δικαιον;
ει οἱ υἱοι σου ἡμαρτον εναντιον αυτου, απεστειλεν εν χειρι ανομιας αυτων.
συ δε ορθριζε προς κυριον παντοκρατορα δεομενος.
ει καθαρος ει και αληθινος, δεησεως επακουσεται σου, αποκαταστησει δε σοι διαιταν δικαιοσυνης.
εσται ουν τα μεν πρωτα σου ολιγα, τα δε εσχατα σου αμυθητα.
επερωτησον γαρ γενεαν πρωτην, εξιχνιασον δε κατα γενος πατερων·
χθιζοι γαρ εσμεν, και ουκ οιδαμεν· σκια γαρ εστιν ἡμων επι της γης ὁ βιος·
η ουχ οὑτοι σε διδαξουσιν και αναγγελουσι, και εκ καρδιας εξαξουσι ῥηματα;
μη θαλλει παπυρος ανευ ὑδατος, η ὑψωθησεται βουτομον ανευ ποτου;
ετι ον επι ῥιζης, και ου μη θερισθη, προ του πιειν πασα βοτανη ουχι ξηραινεται;
οὑτως τοινυν εσται τα εσχατα παντων των επιλανθανομενων του κυριου· ελπις γαρ ασεβους απολειται·
αοικητος γαρ αυτου εσται ὁ οικος· αραχνη δε αυτου αποβησεται ἡ σκηνη.
εαν ὑπερειση την οικιαν αυτου, ου μη στη· επιλαβομενου δε αυτου, ου μη ὑπομεινη·
ὑγρος γαρ εστιν ὑπο ἡλιου· και εκ σαπριας αυτου ὁ ῥαδαμνος αυτου εξελευσεται.
επι συναγωγην λιθων κοιμαται· εν δε μεσω χαλικων ζησεται.
εαν καταπιη, ὁ τοπος ψευσεται αυτον· ουχ ἑωρακας τοιαυτα,
ὁτι καταστροφη ασεβους τοιαυτη, εκ δε γης αλλον αναβλαστησει.
ὁ γαρ κυριος ου μη αποποιησηται τον ακακον· παν δε δωρον ασεβους ου δεξεται.
αληθινων δε στομα εμπλησει γελωτος, τα δε χειλη αυτων εξομολογησεως.
οἱ δε εχθροι αυτων ενδυσονται αισχυνην, διαιτα δε ασεβους ουκ εσται.
9
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
επʼ αληθειας οιδα, ὁτι οὑτως εστι· πως γαρ εσται δικαιος βροτος παρα κυριω;
εαν γαρ βουληται κριθηναι αυτω, ου μη ὑπακουση αυτω, ἱνα μη αντειπη προς ἑνα λογον αυτου εκ χιλιων.
σοφος γαρ εστι διανοια, κραταιος τε και μεγας· τις σκληρος γενομενος εναντιον αυτου ὑπεμεινεν;
ὁ παλαιων ορη και ουκ οιδασιν, ὁ καταστρεφων αυτα οργη·
ὁ σειων την ὑπʼ ουρανον εκ θεμελιων, οἱ δε στυλοι αυτης σαλευονται·
ὁ λεγων τω ἡλιω και ουκ ανατελλει, κατα δε αστρων κατασφραγιζει·
ὁ τανυσας τον ουρανον μονος, και περιπατων ὡς επʼ εδαφους επι θαλασσης·
ὁ ποιων πλειαδα και ἑσπερον και αρκτουρον, και ταμεια νοτου·
ὁ ποιων μεγαλα και ανεξιχνιαστα, ενδοξα τε και εξαισια, ὡν ουκ εστιν αριθμος.
εαν ὑπερβη με, ου μη ιδω· εαν παρελθη με, ουδʼ ὡς εγνων.
εαν απαλλαξη, τις αποστρεψει; η τις ερει αυτω, τι εποιησας;
αυτος γαρ απεστραπται οργην, ὑπʼ αυτου εκαμφθησαν κητη τα ὑπʼ ουρανον
εαν δε μου ὑπακουσεται, η διακρινει τα ῥηματα μου.
εαν γαρ ω δικαιος, ουκ εισακουσεται μου, του κριματος αυτου δεηθησομαι·
εαν τε καλεσω και μη ὑπακουση, ου πιστευω ὁτι εισακηκοε μου της φωνης.
μη γνοφω με εκτριψη· πολλα δε μου τα συντριμματα πεποιηκε διακενης.
ουκ εα γαρ με αναπνευσαι· ενεπλησε δε με πικριας,
ὁτι μεν γαρ ισχυει κρατει· τις ουν κριματι αυτου αντιστησεται;
εαν γαρ ω δικαιος, το στομα μου ασεβησει· εαν τε ὡ αμεμπτος, σκολιος αποβησομαι.
ειτε γαρ ησεβησα, ουκ οιδα τη ψυχη, πλην αφαιρειται μου ἡ ζωη.
διο ειπον, μεγαν και δυναστην απολλυει οργη,
ὁτι φαυλοι εν θανατω εξαισιω, αλλα δικαιοι καταγελωνται,
παραδεδονται γαρ εις χειρας ασεβους, προσωπα κριτων αυτης συγκαλυπτει· ει δε μη αυτος εστι, τις εστιν;
ὁ δε βιος μου εστιν ελαφροτερος δρομεως· απεδρασαν, και ουκ ειδοσαν.
η και εστι ναυσιν ιχνος ὁδου, η αετου πετομενου ζητουντος βοραν;
εαν τε γαρ ειπω, επιλησομαι λαλων, συγκυψας τω προσωπω στεναξω·
σειομαι πασι τοις μελεσιν, οιδα γαρ ὁτι ουκ αθωον με εασεις.
επειδη δε ειμι ασεβης, δια τι ουκ απεθανον;
εαν γαρ απολουσωμαι χιονι, και αποκαθαρωμαι χερσι καθαραις,
ἱκανως εν ῥυπω με εβαψας, εβδελυξατο δε με ἡ στολη.
ου γαρ ει ανθρωπος κατʼ εμε, ὡ αντικρινουμαι, ἱνα ελθωμεν ὁμοθυμαδον εις κρισιν.
ειθε ην ὁ μεσιτης ἡμων, και ελεγχων, και διακουων αναμεσον αμφοτερων.
απαλλαξατω απʼ εμου την ῥαβδον, ὁ δε φοβος αυτου μη με στροβειτω,
και ου μη φοβηθω, αλλα λαλησω· ου γαρ οὑτω συνεπισταμαι.
10
καμνων τη ψυχη μου, στενων επαφησω επʼ αυτον τα ῥηματα μου· λαλησω πικρια ψυχης μου συνεχομενος,
και ερω προς κυριον, μη με ασεβειν διδασκε· και διατι με οὑτως εκρινας;
η καλον σοι εαν αδικησω; ὁτι απειπω εργα χειρων σου, βουλη δε ασεβων προσεσχες.
η ὡσπερ βροτος ὁρα, καθορας; η καθως ὁρα ανθρωπος, βλεψη;
η ὁ βιος σου ανθρωπινος εστιν, η τα ετη σου ανδρος,
ὁτι ανεζητησας την ανομιαν μου, και τας ἁμαρτιας μου εξιχνιασας;
οιδας γαρ ὁτι ουκ ησεβησα· αλλα τις εστιν ὁ εκ των χειρων σου εξαιρουμενος;
αἱ χειρες σου επλασαν με και εποιησαν με, μετα ταυτα μεταβαλων με επαισας.
μνησθητι, ὁτι πηλον με επλασας, εις δε γην με παλιν αποστρεφεις.
η ουχ ὡσπερ γαλα με ημελξας, ετυρωσας δε με ισα τυρω;
δερμα δε και κρεας με ενεδυσας, οστεοις δε και νευροις με ενειρας.
ζωην δε και ελεος εθου παρʼ εμοι, ἡ δε επισκοπη σου εφυλαξε μου το πνευμα.
ταυτα εχων εν σεαυτω, οιδα ὁτι παντα δυνασαι· αδυνατει δε σοι ουθεν.
εαν τε γαρ ἁμαρτω, φυλασσεις με, απο δε ανομιας ουκ αθωον με πεποιηκας.
εαν τε γαρ ασεβησω, οιμοι· εαν δε ω δικαιος, ου δυναμαι ανακυψαι, πληρης γαρ ατιμιας ειμι.
αγρευομαι γαρ ὡσπερ λεων εις σφαγην· παλιν γαρ μεταβαλων δεινως με ολεκεις,
επανακαινιζων επʼ εμε την ετασιν μου· οργη δε μεγαλη μοι εχρησω, επηγαγες δε επʼ εμε πειρατηρια.
ἱνατι ουν εκ κοιλιας με εξηγαγες, και ουκ απεθανον, οφθαλμος δε με ουκ ειδε,
και ὡσπερ ουκ ων εγενομην; διατι γαρ εκ γαστρος εις μνημα ουκ απηλλαγην;
η ουκ ολιγος εστιν ὁ βιος του χρονου μου; εασον με αναπαυσασθαι μικρον,
προ του με πορευθηναι ὁθεν ουκ αναστρεψω, εις γην σκοτεινην και γνοφεραν,
εις γην σκοτους αιωνιου, οὑ ουκ εστι φεγγος, ουδε ὁραν ζωην βροτων.
11
ὑπολαβων δε σωφαρ ὁ μιναιος, λεγει,
ὁ τα πολλα λεγων, και αντακουσεται· η και ὁ ευλαλος οιεται ειναι δικαιος;
ευλογημενος γεννητος γυναικος ολιγοβιος. μη πολυς εν ῥημασι γινου, ου γαρ εστιν ὁ αντικρινομενος σοι;
μη γαρ λεγε, ὁτι καθαρος ειμι τοις εργοις και αμεμπτος εναντιον αυτου.
αλλα πως αν ὁ κυριος λαλησαι προς σε, και ανοιξει χειλη αυτου μετα σου;
ειτα αναγγελει σοι δυναμιν σοφιας· ὁτι διπλους εσται των κατα σε· και τοτε γνωση, ὁτι αξια σοι απεβη απο κυριου ὡν ἡμαρτηκας.
η ιχνος κυριου εὑρησεις, η εις τα εσχατα αφικου ἁ εποιησεν ὁ παντοκρατωρ;
ὑψηλος ὁ ουρανος, και τι ποιησεις; βαθυτερα δε των εν ἁδου, τι οιδας;
η μακροτερα μετρου γης, η ευρους θαλασσης;
εαν δε καταστρεψη τα παντα, τις ερει αυτω, τι εποιησας;
αυτος γαρ οιδεν εργα ανομων, ιδων δε ατοπα ου παροψεται.
ανθρωπος δε αλλως νηχεται λογοις· βροτος δε γεννητος γυναικος, ισα ονω ερημιτη.
ει γαρ συ καθαραν εθου την καρδιαν σου, ὑπτιαζεις δε χειρας προς αυτον,
ει ανομον τι εστιν εν χερσι σου, πορῥω ποιησον αυτο απο σου, αδικια δε εν διαιτη σου μη αυλισθητω·
οὑτως γαρ αναλαμψει σου το προσωπον, ὡσπερ ὑδωρ καθαρον, εκδυση δε ῥυπον, και ου μη φοβηθηση·
και τον κοπον επιληση, ὡσπερ κυμα παρελθον, και ου πτοηθηση·
ἡ δε ευχη σου ὡσπερ ἑωσφορος, εκ δε μεσημβριας ανατελει σοι ζωη·
πεποιθως τε εση, ὁτι εστι σοι ελπις, εκ δε μεριμνης και φροντιδος αναφανειται σοι ειρηνη·
ἡσυχασεις γαρ, και ουκ εσται ὁ πολεμων σε· μεταβαλομενοι δε πολλοι σου δεηθησονται.
σωτηρια δε αυτους απολειψει· ἡ γαρ ελπις αυτων απωλεια, οφθαλμοι δε ασεβων τακησονται.
12
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
ειτα ὑμεις εστε ανθρωποι, η μεθʼ ὑμων τελευτησει σοφια;
καμοι μεν καρδια καθʼ ὑμας εστι.
δικαιος γαρ ανηρ και αμεμπτος εγεννηθη εις χλευασμα·
εις χρονον γαρ τακτον ἡτοιμαστο πεσειν ὑπο αλλων, οικους τε αυτου εκπορθεισθαι ὑπο ανομων·
ου μην δε αλλα μηδεις πεποιθετω πονηρος ων αθωος εσεσθαι, ὁσοι παροργιζουσι τον κυριον, ὡς ουχι και ετασις αυτων εσται.
αλλα δη ερωτησον τετραποδα εαν σοι ειπωσι, πετεινα δε ουρανου εαν σοι απαγγειλωσιν.
εκδιηγησαι γη, εαν σοι φραση, και εξηγησονται σοι οἱ ιχθυες της θαλασσης.
τις ουν ουκ εγνω εν πασι τουτοις, ὁτι χειρ κυριου εποιησε ταυτα;
ει μη εν χειρι αυτου ψυχη παντων ζωντων, και πνευμα παντος ανθρωπου.
ους μεν γαρ ῥηματα διακρινει, λαρυγξ δε σιτα γευεται.
εν πολλω χρονω σοφια, εν δε πολλω βιω επιστημη.
παρʼ αυτω σοφια και δυναμις, αυτω βουλη και συνεσις.
εαν καταβαλη, τις οικοδομησει; εαν κλειση κατʼ ανθρωπων, τις ανοιξει;
εαν κωλυση το ὑδωρ, ξηρανει την γην· εαν δε επαφη, απωλεσεν αυτην καταστρεψας.
παρʼ αυτω κρατος και ισχυς, αυτω επιστημη και συνεσις.
διαγων βουλευτας αιχμαλωτους, κριτας δε γης εξεστησε.
καθιζανων βασιλεις επι θρονους, και περιεδησε ζωνη οσφυας αυτων.
εξαποστελλων ἱερεις αιχμαλωτους, δυναστας δε γης κατεστρεψε.
διαλλασσων χειλη πιστων, συνεσιν δε πρεσβυτερων εγνω.
εκχεων ατιμιαν επʼ αρχοντας, ταπεινους δε ιασατο.
ανακαλυπτων βαθεα εκ σκοτους, εξηγαγε δε εις φως σκιαν θανατου.
πλανων εθνη και απολλυων αυτα, καταστρωννυων εθνη και καθοδηγων αυτα.
διαλλασσων καρδιας αρχοντων γης· επλανησε δε αυτους εν ὁδω ἡ ουκ ηδεισαν.
ψηλαφησαισαν σκοτος και μη φως, πλανηθειησαν δε ὡσπερ ὁ μεθυων.
13
ιδου ταυτα ἑωρακε μου ὁ οφθαλμος, και ακηκοε μου το ους.
και οιδα ὁσα και ὑμεις επιστασθε, και ουκ ασυνετωτερος ειμι ὑμων.
ου μην δε αλλʼ εγω προς κυριον λαλησω, ελεγξω δε εναντιον αυτου εαν βουληται.
ὑμεις δε εστε ιατροι αδικοι, και ιαται κακων παντες.
ειη δε ὑμιν κωφευσαι, και αποβησεται ὑμιν σοφια.
ακουσατε δε ελεγχον του στοματος μου, κρισιν δε χειλεων μου προσεχετε.
ποτερον ουκ εναντι κυριου λαλειτε, εναντι δε αυτου φθεγγεσθε δολον;
η ὑποστελεισθε; ὑμεις δε αυτοι κριται γινεσθε.
καλον γαρ εαν εξιχνιαση ὑμας, ει γαρ τα παντα ποιουντες προστεθησεσθε αυτω,
ουθεν ἡττον ελεγξει ὑμας· ει δε και κρυφη προσωπα θαυμασεσθε,
ποτερον ουχ ἡ δινα αυτου στροβησει ὑμας; ὁ φοβος δε παρʼ αυτου επιπεσειται ὑμιν,
αποβησεται δε ὑμων το γαυριαμα ισα σποδω, το δε σωμα πηλινον.
κωφευσατε ἱνα λαλησω, και αναπαυσωμαι θυμου,
αναλαβων τας σαρκας μου τοις οδουσι, ψυχην δε μου θησω εν χειρι.
εαν με χειρωσηται ὁ δυναστης, επει και ηρκται, η μην λαλησω και ελεγξω εναντιον αυτου·
και τουτο μοι αποβησεται εις σωτηριαν, ου γαρ εναντιον αυτου δολος εισελευσεται.
ακουσατε ακουσατε τα ῥηματα μου, αναγγελω γαρ ὑμων ακουοντων.
ιδου εγω εγγυς ειμι του κριματος μου, οιδα εγω ὁτι δικαιος αναφανουμαι.
τις γαρ εστιν ὁ κριθησομενος μοι, ὁτι νυν κωφευσω και εκλειψω;
δυειν δε μοι χρηση, τοτε απο του προσωπου σου ου κρυβησομαι.
την χειρα απʼ εμου απεχου, και ὁ φοβος σου μη με καταπλησσετω.
ειτα καλεσεις, εγω δε σοι ὑπακουσομαι, η λαλησεις, εγω δε σοι δωσω ανταποκρισιν·
ποσαι εισιν αἱ ἁμαρτιαι μου και ανομιαι μου; διδαξον με τινες εισι.
διατι απʼ εμου κρυπτη, ἡγησαι δε με ὑπεναντιον σοι;
η ὡς φυλλον κινουμενον ὑπο ανεμου ευλαβηθηση, η ὡς χορτω φερομενω ὑπο πνευματος αντικεισαι μοι;
ὁτι κατεγραψας κατʼ εμου κακα, περιεθηκας δε μοι νεοτητος ἁμαρτιας.
εθου δε μου τον ποδα εν κωλυματι, εφυλαξας δε μου παντα τα εργα, εις δε ῥιζας των ποδων μου αφικου.
ὁ παλαιουται ισα ασκω, η ὡσπερ ἱματιον σητοβρωτον.
14
βροτος γαρ γεννητος γυναικος, ολιγοβιος, και πληρης οργης·
η ὡσπερ ανθος ανθησαν εξεπεσεν, απεδρα δε ὡσπερ σκια, και ου μη στη.
ουχι και τουτου λογον εποιησω, και τουτον εποιησας εισελθειν εν κριματι ενωπιον σου;
τις γαρ καθαρος εσται απο ῥυπου; αλλʼ ουθεις,
εαν και μια ἡμερα ὁ βιος αυτου επι της γης· αριθμητοι δε μηνες αυτου παρʼ αυτου· εις χρονον εθου, και ου μη ὑπερβη.
αποστα απʼ αυτου, ἱνα ἡσυχαση, και ευδοκηση τον βιον, ὡσπερ ὁ μισθωτος.
εστι γαρ δενδρω ελπις, εαν γαρ εκκοπη, ετι επανθησει, και ὁ ῥαδαμνος αυτου ου μη εκλειπη.
εαν γαρ γηραση εν γη ἡ ῥιζα αυτου, εν δε πετρα τελευτηση,
το στελεχος αυτου απο οσμης ὑδατος ανθησει, ποιησει δε θερισμον, ὡσπερ νεοφυτον.
ανηρ δε τελευτησας ωχετο, πεσων δε βροτος ουκ ετι εστι.
χρονω γαρ σπανιζεται θαλασσα, ποταμος δε ερημωθεις εξηρανθη.
ανθρωπος δε κοιμηθεις ου μην αναστη ἑως αν ὁ ουρανος ου μη συρῥαφη, και ουκ εξυπνισθησονται εξ ὑπνου αυτων.
ει γαρ οφελον εν ἁδη με εφυλαξας, εκρυψας δε με ἑως αν παυσηται σου ἡ οργη, και ταξη μοι χρονον εν ὡ μνειαν μου ποιηση.
εαν γαρ αποθανη ανθρωπος, ζησεται συντελεσας ἡμερας του βιου αυτου· ὑπομενω ἑως παλιν γενωμαι;
ειτα καλεσεις, εγω δε σοι ὑπακουσομαι, τα δε εργα των χειρων σου μη αποποιου.
ηριθμησας δε μου τα επιτηδευματα, και ου μη παρελθη σε ουδεν των ἁμαρτιων μου;
εσφραγισας δε μου τας ανομιας εν βαλαντιω, επεσημηνω δε ειτι ακων παρεβην.
και πλην ορος πιπτον διαπεσειται, και πετρα παλαιωθησεται εκ του τοπου αυτης.
λιθους ελεαναν ὑδατα, και κατεκλυσεν ὑδατα ὑπτια του χωματος της γης· και ὑπομονην ανθρωπου απωλεσας.
ωσας αυτον εις τελος, και ωχετο· επεστησας αυτω το προσωπον, και εξαπεστειλας,
πολλων δε γενομενων των υἱων αυτου, ουκ οιδεν· εαν δε ολιγοι γενωνται, ουκ επεσταται.
αλλʼ η αἱ σαρκες αυτου ηλγησαν, ἡ δε ψυχη αυτου επενθησεν.
15
ὑπολαβων δε ελιφαζ ὁ θαιμανιτης, λεγει,
ποτερον σοφος αποκρισιν δωσει συνεσεως πνευμα, και ενεπλησε πονον γαστρος,
ελεγχων εν ῥημασιν οἱς ου δει, και εν λογοις οἱς ουδεν οφελος;
ου και συ απεποιησω φοβον, συνετελεσω δε ῥηματα τοιαυτα εναντι του κυριου;
ενοχος ει ῥημασι στοματος σου, ουδε διεκρινας ῥηματα δυναστων.
ελεγξαι σε το σον στομα και μη εγω, τα δε χειλη σου καταμαρτυρησουσι σου.
τι γαρ; μη πρωτος ανθρωπων εγεννηθης; η προ θινων επαγης;
η συνταγμα κυριου ακηκοας; η συμβουλω σοι εχρησατο ὁ θεος; εις δε σε αφικετο σοφια;
τι γαρ οιδας, ὁ ουκ οιδαμεν; η τι συνιεις συ, ὁ ου και ἡμεις;
και γε πρεσβυτης και γε παλαιος εν ἡμιν, βαρυτερος του πατρος σου ἡμεραις.
ολιγα ὡν ἡμαρτηκας μεμαστιγωσαι, μεγαλως ὑπερβαλλοντως λελαληκας.
τι ετολμησεν ἡ καρδια σου; η τι επηνεγκαν οἱ οφθαλμοι σου,
ὁτι θυμον ερῥηξας εναντι κυριου, εξηγαγες δε εκ στοματος ῥηματα τοιαυτα;
τις γαρ ων βροτος, ὁτι εσται ἁμεμπτος; η ὡς εσομενος δικαιος γεννητος γυναικος;
ει κατα ἁγιων ου πιστευει, ουρανος δε ου καθαρος εναντιον αυτου.
εα δε εβδελυγμενος και ακαθαρτος ανηρ, πινων αδικιας ισα ποτω.
αναγγελω δε σοι, ακουε μου, ἁ δη ἑωρακα, αναγγελω σοι,
ἁ σοφοι ερουσι, και ουκ εκρυψαν πατερες αυτων.
αυτοις μονοις εδοθη ἡ γη, και ουκ επηλθεν αλλογενης επʼ αυτους.
πας ὁ βιος ασεβους εν φροντιδι, ετη δε αριθμητα δεδομενα δυναστη.
ὁ δε φοβος αυτου εν ωσιν αυτου· ὁταν δοκη ηδη ειρηνευειν, ἡξει αυτου ἡ καταστροφη.
μη πιστευετω αποστραφηναι απο σκοτους, εντεταλται γαρ ηδη εις χειρας σιδηρου,
κατατετακται δε εις σιτα γυψιν· οιδε δε εν ἑαυτω ὁτι μενει εις πτωμα· ἡμερα δε σκοτεινη αυτον στροβησει,
αναγκη δε και θλιψις αυτον καθεξει, ὡσπερ στρατηγος πρωτοστατης πιπτων·
ὁτι ηρκε χειρας εναντιον του κυριου, εναντι δε κυριου παντοκρατορος ετραχηλιασεν.
εδραμε δε εναντιον αυτου ὑβρει, εν παχει νωτου ασπιδος αυτου.
ὁτι εκαλυψε το προσωπον αυτου εν στεατι αυτου, και εποιησε περιστομιον επι των μηριων.
αυλισθειη δε πολεις ερημους, εισελθοι δε εις οικους αοικητους· ἁ δε εκεινοι ἡτοιμασαν, αλλοι αποισονται.
ουτε μη πλουτισθη, ουτε μη μεινη αυτου τα ὑπαρχοντα· ου μη βαλη επι την γην σκιαν,
ουδε μη εκφυγη το σκοτος· τον βλαστον αυτου μαραναι ανεμος, εκπεσοι δε αυτου το ανθος.
μη πιστευετω ὁτι ὑπομενει, κενα γαρ αποβησεται αυτω.
ἡ τομη αυτου προ ὡρας φθαρησεται, και ὁ ῥαδαμνος αυτου ου μη πυκαση.
τρυγηθειη δε ὡς ομφαξ προ ὡρας, εκπεσοι δε ὡς ανθος ελαιας.
μαρτυριον γαρ ασεβους θανατος· πυρ δε καυσει οικους δωροδεκτων·
εν γαστρι δε ληψεται οδυνας, αποβησεται δε αυτω κενα, ἡ δε κοιλια αυτου ὑποισει δολον.
16
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
ακηκοα τοιαυτα πολλα, παρακλητορες κακων παντες.
τι γαρ; μη ταξις εστι ῥημασι πνευματος; η τι παρενοχλησει σοι ὁτι αποκρινη;
καγω καθʼ ὑμας λαλησω· ει ὑπεκειτο γε ἡ ψυχη ὑμων αντι της εμης, ειτʼ εναλουμαι ὑμιν ῥημασι· κινησω δε καθʼ ὑμων κεφαλην.
ειη δε ισχυς εν τω στοματι μου, κινησιν δε χειλεων ου φεισομαι.
εαν γαρ λαλησω, ουκ αλγησω το τραυμα· εαν δε και σιωπησω, τι ελαττον τρωθησομαι;
νυν δε κατακοπον με πεποιηκε μωρον σεσηποτα, και επελαβου μου.
εις μαρτυριον εγενηθη, και ανεστη εν εμοι το ψευδος μου, κατα προσωπον μου ανταπεκριθη.
οργη χρησαμενος κατεβαλε με, εβρυξεν επʼ εμε τους οδοντας, βελη πειρατων αυτου επʼ εμοι επεσαν.
ακισιν οφθαλμων ενηλατο, οξει επαισε με εις τα γονατα, ὁμοθυμαδον δε κατεδραμον επʼ εμοι.
παρεδωκε γαρ με ὁ κυριος εις χειρας αδικων, επι δε ασεβεσιν ερῥιψε με.
ειρηνευοντα διεσκεδασε με· λαβων με της κομης διετιλε, κατεστησε με ὡσπερ σκοπον.
εκυκλωσαν με λογχαις βαλλοντες εις νεφρους μου, ου φειδομενοι εξεχεαν εις την γην την χολην μου·
κατεβαλον με πτωμα επι πτωματι, εδραμον προς με δυναμενοι.
σακκον ερῥαψαν επι βυρσης μου, το δε σθενος μου εν γη εσβεσθη.
ἡ γαστηρ μου συγκεκαυται απο κλαυθμου, επι δε βλεφαροις μου σκια.
αδικον δε ουδεν ην εν χερσι μου, ευχη δε μου καθαρα.
γη μη επικαλυψης εφʼ αἱματι της σαρκος μου, μηδε ειη τοπος τη κραυγη μου.
και νυν ιδου εν ουρανοις ὁ μαρτυς μου, ὁ δε συνιστωρ μου εν ὑψιστοις.
αφικοιτο μου ἡ δεησις προς κυριον, εναντι δε αυτου σταζοι μου ὁ οφθαλμος.
ειη δε ελεγχος ανδρι εναντι κυριου, και υἱω ανθρωπου τω πλησιον αυτου.
ετη δε αριθμητα ἡκασιν, ὁδω δε ἡ ουκ επαναστραφησομαι, πορευσομαι.
17
ολεκομαι πνευματι φερομενος, δεομαι δε ταφης, και ου τυγχανω.
λισσομαι καμνων, και τι ποιησας;
εκλεψαν δε μου τα ὑπαρχοντα αλλοτριοι. τις εστιν οὑτος; τη χειρι μου συνδεθητω.
ὁτι καρδιαν αυτων εκρυψας απο φρονησεως, δια τουτο ου μη ὑψωσης αυτους.
τη μεριδι αναγγελει κακιας· οφθαλμοι δε εφʼ υἱοις ετακησαν.
εθου δε με θρυλλημα εν εθνεσι, γελως δε αυτοις απεβην.
πεπωρωνται γαρ απο οργης οἱ οφθαλμοι μου, πεπολιορκημαι μεγαλως ὑπο παντων.
θαυμα εσχεν αληθινους επι τουτω, δικαιος δε επι παρανομω επανασταιη.
σχοιη δε πιστος την ἑαυτου ὁδον, καθαρος δε χειρας αναλαβοι θαρσος.
ου μην δε αλλα παντες ερειδετε και δευτε δη, ου γαρ εὑρισκω εν ὑμιν αληθες.
αἱ ἡμεραι μου παρηλθον εν βρομω, ερῥαγη δε τα αρθρα της καρδιας μου.
νυκτα εις ἡμεραν εθηκα, φως εγγυς απο προσωπου σκοτους.
εαν γαρ ὑπομεινω, ἁδης μου ὁ οικος, εν δε γνοφω εστρωται μου ἡ στρωμνη.
θανατον επεκαλεσαμην πατερα μου ειναι, μητερα δε μου και αδελφην σαπριαν.
που ουν μου ετι εστιν ἡ ελπις, η τα αγαθα μου οψομαι;
η μετʼ εμου εις ἁδην καταβησονται; η ὁμοθυμαδον επι χωματος καταβησομεθα;
18
ὑπολαβων δε βαλδαδ ὁ σαυχιτης, λεγει,
μεχρι τινος ου παυση; επισχες, ἱνα και αυτοι λαλησωμεν.
διατι δε ὡσπερ τετραποδα σεσιωπηκαμεν εναντιον σου;
κεχρηται σοι οργη· τι γαρ εαν συ αποθανης, αοικητος ἡ ὑπʼ ουρανον; η καταστραφησεται ορη εκ θεμελιων;
και φως ασεβων σβεσθησεται, και ουκ αποβησεται αυτων ἡ φλοξ.
το φως αυτου σκοτος εν διαιτη, ὁ δε λυχνος επʼ αυτω σβεσθησεται.
θηρευσαισαν ελαχιστοι τα ὑπαρχοντα αυτου· σφαλαι δε αυτου ἡ βουλη.
εμβεβληται δε ὁ πους αυτου εν παγιδι, εν δικτυω ἑλιχθειη.
ελθοισαν δε επʼ αυτον παγιδες, κατισχυσει επʼ αυτον διψωντας.
κεκρυπται εν τη γη σχοινιον αυτου, και ἡ συλληψις αυτου επι τριβον.
κυκλω ολεσαισαν αυτον οδυναι· πολλοι δε περι ποδα αυτου ελθοισαν εν λιμω στενω·
πτωμα δε αυτω ἡτοιμασται εξαισιον.
βρωθειησαν αυτου κλωνες ποδων, κατεδεται δε αυτου τα ὡραια θανατος.
εκραγειη δε εκ διαιτης αυτου ιασις, σχοιη δε αυτον αναγκη αιτια βασιλικη.
κατασκηνωσει εν τη σκηνη αυτου εν νυκτι αυτου, κατασπαρησονται τα ευπρεπη αυτου θειω.
ὑποκατωθεν αἱ ῥιζαι αυτου ξηρανθησονται, και επανωθεν επιπεσειται θερισμος αυτου.
το μνημοσυνον αυτου απολοιτο εκ γης, και ὑπαρξει ονομα αυτω επι προσωπον εξωτερω.
απωσειεν αυτον εκ φωτος εις σκοτος.
ουκ εσται επιγνωστος εν λαω αυτου, ουδε σεσωσμενος εν τη ὑπʼ ουρανον ὁ οικος αυτου.
αλλʼ εν τοις αυτου ζησονται ἑτεροι· επʼ αυτω εστεναξαν εσχατοι, πρωτους δε εσχε θαυμα.
οὑτοι εισιν οἱ οικοι αδικων, οὑτος δε ὁ τοπος των μη ειδοτων τον κυριον.
19
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
ἑως τινος εγκοπον ποιησετε ψυχην μου, και καθαιρειτε με λογοις; γνωτε μονον ὁτι ὁ κυριος εποιησε με οὑτως.
καταλαλειτε μου, ουκ αισχυνομενοι με επικεισθε μοι.
ναι δη επʼ αληθειας εγω επλανηθην, παρʼ εμοι δε αυλιζεται πλανος·
λαλησαι ῥηματα ἁ ουκ εδει, τα δε ῥηματα μου πλαναται και ουκ επι καιρου.
εα δε, ὁτι επʼ εμοι μεγαλυνεσθε, εναλλεσθε δε μοι ονειδει.
γνωτε ουν ὁτι κυριος εστιν ὁ ταραξας, οχυρωμα δε αυτου επʼ εμε ὑψωσεν.
ιδου γελω ονειδει, ου λαλησω· κεκραξομαι, και ουδαμου κριμα.
κυκλω περιωκοδομημαι, και ου μη διαβω· επι προσωπον μου σκοτος εθετο.
την δε δοξαν απʼ εμου εξεδυσεν, αφειλε δε στεφανον απο κεφαλης μου.
διεσπασε με κυκλω και ωχομην, εξεκοψε δε ὡσπερ δενδρον την ελπιδα μου.
δεινως δε μοι οργη εχρησατο, ἡγησατο δε με ὡσπερ εχθρον.
ὁμοθυμαδον δε ηλθον τα πειρατηρια αυτου επʼ εμοι, ταις ὁδοις μου εκυκλωσαν εγκαθετοι.
απʼ εμου αδελφοι μου απεστησαν, εγνωσαν αλλοτριους η εμε· φιλοι δε μου ανελεημονες γεγονασιν·
ου προσεποιησαντο με οἱ εγγυτατοι μου, και οἱ ειδοτες μου το ονομα επελαθοντο μου.
γειτονες οικιας, θεραπαιναι τε μου, αλλογενης ημην εναντιον αυτων.
θεραποντα μου εκαλεσα, και ουχ ὑπηκουσε· στομα δε μου εδεετο.
και ἱκετευον την γυναικα μου, προσεκαλουμην δε καλακευων υἱους παλλακιδων μου·
οἱ δε εις τον αιωνα με απεποιησαντο, ὁταν αναστω, κατʼ εμου λαλουσιν.
εβδελυξαντο με οἱ ιδοντες με· οὑς δη ηγαπηκειν, επανεστησαν μοι.
εν δερματι μου εσαπησαν αἱ σαρκες μου, τα δε οστα μου εν οδουσιν εχεται.
ελεησατε με, ελεησατε με, ω φιλοι, χειρ γαρ κυριου ἡ ἁψαμενη μου εστι.
διατι με διωκετε ὡσπερ και ὁ κυριος; απο δε σαρκων μου ουκ εμπιπλασθε;
τις γαρ αν δοιη γραφηναι τα ῥηματα μου, τεθηναι δε αυτα εν βιβλιω εις τον αιωνα,
εν γραφειω σιδηρω και μολιβω, η εν πετραις εγγλυφηναι;
οιδα γαρ ὁτι αενναος εστιν ὁ εκλυειν με μελλων,
επι γης αναστησαι το δερμα μου το αναντλουν ταυτα· παρα γαρ κυριου ταυτα μοι συνετελεσθη,
ἁ εγω εμαυτω συνεπισταμαι, ἁ ὁ οφθαλμος μου ἑωρακε, και ουκ αλλος, παντα δε μοι συντετελεσται εν κολπω.
ει δε και ερειτε, τι ερουμεν εναντι αυτου, και ῥιζαν λογου εὑρησομεν εν αυτω;
ευλαβηθητε δη και ὑμεις απο επικαλυμματος, θυμος γαρ επʼ ανομους επελευσεται· και τοτε γνωσονται, που εστιν αυτων ἡ ὑλη
20
ὑπολαβων δε σωφαρ ὁ μιναιος, λεγει,
ουχ οὑτως ὑπελαμβανον αντερειν σε ταυτα, και ουχι συνιετε μαλλον η και εγω.
παιδειαν εντροπης μου ακουσομαι, και πνευμα εκ της συνεσεως αποκρινεται μοι.
μη ταυτα εγνως απο του ετι, αφʼ οὑ ετεθη ανθρωπος επι της γης;
ευφροσυνη δε ασεβων πτωμα εξαισιον, χαρμονη δε παρανομων απωλεια·
εαν αναβη εις ουρανον αυτου τα δωρα, ἡ δε θυσια αυτου νεφων ἁψηται.
ὁταν γαρ δοκη ηδη κατεστηριχθαι, τοτε εις τελος απολειται· οἱ δε ειδοτες αυτον ερουσι, που εστιν;
ὡσπερ ενυπνιον εκπετασθεν ου μη εὑρεθη, επτη δε ὡσπερ φασμα νυκτερινον.
οφθαλμος παρεβλεψε, και ου προσθησει, και ουκ ετι προσνοησει αυτον ὁ τοπος αυτου.
τους υἱους αυτου ολεσαισαν ἡττονες, αἱ δε χειρες αυτου πυρσευσαισαν οδυνας.
οστα αυτου ενεπλησθησαν νεοτητος αυτου, και μετʼ αυτου επι χωματος κοιμηθησεται.
εαν γλυκανθη εν στοματι αυτου κακια, κρυψει αυτην ὑπο την γλωσσαν αυτου,
ου φεισεται αυτης, και ουκ εγκαταλειψει αυτην· και συναξει αυτην εν μεσω του λαρυγγος αυτου,
και ου μη δυνηθη βοηθησαι ἑαυτω· χολη ασπιδος εν γαστρι αυτου.
πλουτος αδικως συναγομενος εξεμεθησεται, εξ οικιας αυτου εξελκυσει αυτον αγγελος.
θυμον δε δρακοντων θηλασειεν, ανελοι δε αυτον γλωσσα οφεως.
μη ιδοι αμελξιν νομαδων, μηδε νομας μελιτος και βουτυρου.
εις κενα και ματαια εκοπιασε, πλουτον εξ οὑ ου γευσεται· ὡσπερ στριφνος αμασητος, ακαταποτος.
πολλων γαρ δυνατων οικους εθλασε· διαιταν δε ἡρπασε, και ουκ εστησεν.
ουκ εστιν αυτου σωτηρια τοις ὑπαρχουσιν, εν επιθυμια αυτου ου σωθησεται.
ουκ εστιν ὑπολειμμα τοις βρωμασιν αυτου, δια τουτο ουκ ανθησει αυτου τα αγαθα.
ὁταν δε δοκη ηδη πεπληρωσθαι, θλιβησεται, πασα δε αναγκη επʼ αυτον επελευσεται.
ει πως ει πληρωσαι γαστερα αυτου, επαποστειλαι επʼ αυτον θυμον οργης, νιψαι επʼ αυτον οδυνας,
και ου μη σωθη εκ χειρος σιδηρου· τρωσαι αυτον τοξον χαλκειον.
διεξελθοι δε δια σωματος αυτου βελος, αστρα δε εν διαιταις αυτου· περιπατησαισαν επʼ αυτω φοβοι,
παν δε σκοτος αυτω ὑπομειναι· κατεδεται αυτον πυρ ακαυστον, κακωσαι δε αυτου επηλυτος τον οικον.
ανακαλυψαι δε αυτου ὁ ουρανος τας ανομιας, γη δε επανασταιη αυτω.
ἑλκυσαι τον οικον αυτου απωλεια εις τελος, ἡμερα οργης επελθοι αυτω.
αὑτη ἡ μερις ανθρωπου ασεβους παρα κυριου, και κτημα ὑπαρχοντων αυτω παρα του επισκοπου.
21
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
ακουσατε ακουσατε μου των λογων, ἱνα μη η μοι παρʼ ὑμων αὑτη ἡ παρακλησις.
αρατε με, εγω δε λαλησω, ειτʼ ου καταγελασετε μου.
τι γαρ; μη ανθρωπου μου ἡ ελεγξις; η δια τι ου θυμωθησομαι;
εισβλεψαντες εις εμε θαυμασετε, χειρα θεντες επι σιαγονι.
εαν τε γαρ μνησθω, εσπουδακα· εχουσι δε μου τας σαρκας οδυναι.
δια τι ασεβεις ζωσι, πεπαλαιωνται δε και εν πλουτω;
ὁ σπορος αυτων κατα ψυχην, τα δε τεκνα αυτων εν οφθαλμοις.
οἱ οικοι αυτων ευθηνουσι, φοβος δε ουδαμου, μαστιξ δε παρα κυριου ουκ εστιν επʼ αυτοις.
ἡ βους αυτων ουκ ωμοτοκησε, διεσωθη δε αυτων εν γαστρι εχουσα και ουκ εσφαλε.
μενουσι δε ὡς προβατα αιωνια, τα δε παιδια αυτων προσπαιζουσιν,
αναλαβοντες ψαλτηριον και κιθαραν, και ευφραινονται φωνη ψαλμου.
συνετελεσαν δε εν αγαθοις τον βιον αυτων, εν δε αναπαυσει ἁδου εκοιμηθησαν.
λεγει δε κυριω, αποστα απʼ εμου, ὁδους σου ειδεναι ου βουλομαι.
τι ἱκανος, ὁτι δουλευσομεν αυτω; και τις ωφελεια, ὁτι απαντησομεν αυτω;
εν χερσι γαρ ην αυτων τα αγαθα, εργα δε ασεβων ουκ εφορα.
ου μην δε αλλα και ασεβων λυχνος σβεσθησεται, επελευσεται δε αυτοις ἡ καταστροφη, ωδινες δε αυτους ἑξουσιν απο οργης.
εσονται δε ὡσπερ αχυρα ὑπʼ ανεμου, η ὡσπερ κονιορτος ὁν ὑφειλετο λαιλαψ.
εκλειποι υἱους τα ὑπαρχοντα αυτου, ανταποδωσει προς αυτον και γνωσεται.
ιδοισαν οἱ οφθαλμοι αυτου την ἑαυτου σφαγην, απο δε κυριου μη διασωθειη.
ὁτι το θελημα αυτου εν οικω αυτου μετʼ αυτου, και αριθμοι μηνων αυτου διηρεθησαν.
ποτερον ουχι ὁ κυριος εστιν ὁ διδασκων συνεσιν και επιστημην; αυτος δε φονους διακρινει;
οὑτος αποθανειται εν κρατει ἁπλοσυνης αυτου, ὁλος δε ευπαθων και ευθηνων.
τα δε εγκατα αυτου πληρη στεατος, μυελος δε αυτου διαχειται.
ὁ δε τελευτα ὑπο πικριας ψυχης, ου φαγων ουδεν αγαθον.
ὁμοθυμαδον δε επι γης κοιμωνται, σαπρια δε αυτους εκαλυψεν.
ὡστε οιδα ὑμας, ὁτι τολμη επικεισθε μοι·
ὡστε ερειτε, που εστιν οικος αρχοντος; και που εστιν ἡ σκεπη των σκηνωματων των ασεβων;
ερωτησατε παραπορευομενους ὁδον, και τα σημεια αυτων ουκ απαλλοτριωσετε.
ὁτι εις ἡμεραν απωλειας κουφιζεται ὁ πονηρος, εις ἡμεραν οργης αυτου απαχθησονται.
τις απαγγελει επι προσωπου αυτου την ὁδον αυτου, και αυτος εποιησε; τις ανταποδωσει αυτω;
και αυτος εις ταφους απηνεχθη, και αυτος επι σωρων ηγρυπνησεν.
εγλυκανθησαν αυτω χαλικες χειμαρῥου, και οπισω αυτου πας ανθρωπος απελευσεται, και εμπροσθεν αυτου αναριθμητοι.
πως δε παρακαλειτε με κενα; το δε εμε καταπαυσασθαι αφʼ ὑμων ουδεν.
22
ὑπολαβων δε ελιφαζ ὁ θαιμανιτης, λεγει,
ποτερον ουχι ὁ κυριος εστιν ὁ διδασκων συνεσιν και επιστημην;
τι γαρ μελει τω κυριω, εαν συ ησθα τοις εργοις αμεμπτος; η ωφελεια, ὁτι απλωσης την ὁδον σου;
η λογον σου ποιουμενος ελεγξεις, και συνεισελευσεται σοι εις κρισιν;
ποτερον ουχ ἡ κακια σου εστι πολλη, αναριθμητοι δε σου εισιν αἱ ἁμαρτιαι;
ηνεχυραζες δε τους αδελφους σου διακενης, αμφιασιν δε γυμνων αφειλου.
ουδε ὑδωρ διψωντας εποτισας, αλλα πεινωντων εστερησας ψωμον·
εθαυμασας δε τινων προσωπον, ωκισας δε τους επι της γης.
χηρας δε εξαπεστειλας κενας, ορφανους δε εκακωσας.
τοιγαρουν εκυκλωσαν σε παγιδες, και εσπουδασε σε πολεμος εξαισιος.
το φως σοι σκοτος απεβη, κοιμηθεντα δε ὑδωρ σε εκαλυψε.
μη ουχι ὁ τα ὑψηλα ναιων εφορα; τους δε ὑβρει φερομενους εταπεινωσε;
και ειπας, τι εγνω ὁ ισχυρος; η κατα του γνοφου κρινει;
νεφελη αποκρυφη αυτου και ουχ ὁραθησεται, και γυρον ουρανου διαπορευεται.
μη τριβον αιωνιον φυλαξεις, ἡν επατησαν ανδρες δικαιοι,
οἱ συνεληφθησαν αωροι; ποταμος επιρῥεων οἱ θεμελιοι αυτων,
οἱ λεγοντες, κυριος τι ποιησει ἡμιν; η τι επαξεται ἡμιν ὁ παντοκρατωρ;
ὁς δε ενεπλησε τους οικους αυτων αγαθων, βουλη δε ασεβων πορῥω απʼ αυτου.
ιδοντες δικαιοι εγελασαν, αμεμπτος δε εμυκτηρισεν.
ει μη ηφανισθη ἡ ὑποστασις αυτων, και το καταλειμμα αυτων καταφαγεται πυρ.
γενου δη σκληρος, εαν ὑπομεινης, ειτα ὁ καρπος σου εσται εν αγαθοις.
εκλαβε δε εκ στοματος αυτου εξηγοριαν, και αναλαβε τα ῥηματα αυτου εν καρδια σου.
εαν δε επιστραφης και ταπεινωσης σεαυτον εναντι κυριου, πορῥω εποιησας απο διαιτης σου αδικον.
θηση επι χωματι εν πετρα, και ὡς πετρα χειμαρῥου σωφιρ.
εσται ουν σου ὁ παντοκρατωρ βοηθος απο εχθρων, καθαρον δε αποδωσει σε ὡσπερ αργυριον πεπυρωμενον.
ειτα παρῥησιασθηση εναντιον κυριου αναβλεψας εις τον ουρανον ἱλαρως.
ευξαμενου δε σου προς αυτον εισακουσεται σου· δωσει δε σοι αποδουναι τας ευχας.
αποκαταστησει δε σοι διαιταν δικαιοσυνης, επι δε ὁδοις σου εσται φεγγος·
ὁτι εταπεινωσας σεαυτον, και ερεις, ὑπερηφανευσατο, και κυφοντα οφθαλμοις σωσει.
ῥυσεται αθωον, και διασωθητι εν καθαραις χερσι σου.
23
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
και δη οιδα ὁτι εκ χειρος μου ἡ ελεγξις εστι, και ἡ χειρ αυτου βαρεια γεγονεν επʼ εμω στεναγμω.
τις δʼ αρα γνοιη, ὁτι εὑροιμι αυτον, και ελθοιμι εις τελος;
ειποιμι δε εμαυτου κριμα, το δε στομα μου εμπλησαι ελεγχων.
γνοιην δε ιαματα ἁ μοι ερει, αισθοιμην δε τινα μοι απαγγελει.
και εν πολλη ισχυι επελευσεται μοι, ειτα εν απειλη μοι ου χρησεται.
αληθεια γαρ και ελεγχος παρʼ αυτου, εξαγαγοι δε εις τελος το κριμα μου.
ει γαρ πρωτος πορευσομαι, και ουκ ετι ειμι, τα δε επʼ εσχατοις, τι οιδα;
αριστερα ποιησαντος αυτου και ου κατεσχον, περιβαλει δεξια και ουκ οψομαι·
οιδε γαρ ηδη ὁδον μου· διεκρινε δε με ὡσπερ το χρυσιον.
εξελευσομαι δε εν ενταλμασιν αυτου, ὁδους γαρ αυτου εφυλαξα, και ου μη εκκλινω απο ενταλματων αυτου,
και ου μη παρελθω, εν δε κολπω μου εκρυψα ῥηματα αυτου.
ει δε και αυτος εκρινεν οὑτως, τις εστιν ὁ αντειπων αυτω; ὁ γαρ αυτος ηθελησε, και εποιησε.
δια τουτο επʼ αυτω εσπουδακα· νουθετουμενος δε, εφροντισα αυτου.
επι τουτω απο προσωπου αυτου κατασπουδασθω· κατανοησω, και πτοηθησομαι εξ αυτου.
κυριος δε εμαλακυνε την καρδιαν μου· ὁ δε παντοκρατωρ εσπουδασε με.
ου γαρ ηδειν ὁτι επελευσεται μοι σκοτος, προ προσωπου δε μου εκαλυψε γνοφος.
24
διατι δε κυριον ελαθον ὡραι,
ασεβεις δε ὁριον ὑπερεβησαν, ποιμνιον συν ποιμενι ἁρπασαντες;
ὑποζυγιον ορφανων απηγαγον, και βουν χηρας ηνεχυρασαν.
εξεκλιναν αδυνατους εξ ὁδου δικαιας, ὁμοθυμαδον δε εκρυβησαν πραεις γης.
απεβησαν δε ὡσπερ ονοι εν αγρω, ὑπερ εμου εξελθοντες την ἑαυτων ταξιν· ἡδυνθη αυτω αρτος εις νεωτερους.
αγρον προ ὡρας ουκ αυτων οντα εθερισαν· αδυνατοι αμπελωνας ασεβων αμισθι και ασιτι ειργασαντο.
γυμνους πολλους εκοιμισαν ανευ ἱματιων, αμφιασιν δε ψυχης αυτων αφειλαντο.
απο ψεκαδων ορεων ὑγραινονται· παρα το μη εχειν ἑαυτους σκεπην, πετραν περιεβαλοντο.
ἡρπασαν ορφανον απο μαστου, εκπεπτωκοτα δε εταπεινωσαν·
γυμνους δε εκοιμισαν αδικως, πεινωντων δε τον ψωμον αφειλαντο.
εν στενοις αδικως ενηδρευσαν, ὁδον δε δικαιαν ουκ ηδεισαν.
οἱ εκ πολεως και οικων ιδιων εξεβαλοντο, ψυχη δε νηπιων εστεναξε μεγα.
αυτος δε διατι τουτων επισκοπην ου πεποιηται; επι γης οντων αυτων και ουκ επεγνωσαν, ὁδον δε δικαιοσυνης ουκ ηδεισαν, ουδε ατραπους αυτων επορευθησαν.
γνους δε αυτων τα εργα, παρεδωκεν αυτους εις σκοτος, και νυκτος εσται ὡς κλεπτης.
και οφθαλμος μοιχου εφυλαξε σκοτος, λεγων, ου προνοησει με οφθαλμος, και αποκρυβην προσωπου εθετο.
διωρυξεν εν σκοτει οικιας, ἡμερας εσφραγισαν ἑαυτους, ουκ επεγνωσαν φως.
ὁτι ὁμοθυμαδον αυτοις το πρωι σκια θανατου, ὁτι επιγνωσεται ταραχος σκιας θανατου.
ελαφρος εστιν επι προσωπον ὑδατος, καταραθειη ἡ μερις αυτων επι γης,
αναφανειη δε τα φυτα αυτων επι γης ξηρα· αγκαλιδα γαρ ορφανων ἡρπασαν.
ειτʼ ανεμνησθη αυτου ἡ ἁμαρτια· ὡσπερ δε ὁμιχλη δροσου αφανης εγενετο· αποδοθειη δε αυτω ἁ επραξε, συντριβειη δε πας αδικος ισα ξυλω ανιατω.
στειραν δε ουκ ευ εποιησε, και γυναιον ουκ ηλεησε.
θυμω δε κατεστρεψεν αδυνατους· αναστας τοιγαρουν, ου μη πιστευση κατα της ἑαυτου ζωης.
μαλακισθεις, μη ελπιζετω ὑγιασθηναι, αλλα πεσειται νοσω.
πολλους γαρ εκακωσε το ὑψωμα αυτου, εμαρανθη δε ὡσπερ μολοχη εν καυματι, η ὡσπερ σταχυς απο καλαμης αυτοματος αποπεσων.
ει δε μη, τις εστιν ὁ φαμενος ψευδη με λεγειν, και θησει εις ουδεν τα ῥηματα μου;
25
ὑπολαβων δε βαλδαδ ὁ σαυχιτης, λεγει,
τι γαρ προοιμιον η φοβος παρʼ αυτου ὁ ποιων την συμπασαν εν ὑψιστω;
μη γαρ τις ὑπολαβοι ὁτι εστι παρελκυσις πειραταις· επι τινας δε ουκ επελευσεται ενεδρα παρʼ αυτου;
πως γαρ εσται δικαιος βροτος εναντι κυριου; η τις αν αποκαθαρισαι αυτον γεννητος γυναικος;
ει σεληνη συντασσει, και ουκ επιφαυσκει, αστρα δε ου καθαρα εναντιον αυτου.
εα δε, ανθρωπος σαπρια, και υἱος ανθρωπου σκωληξ.
26
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει,
τινι προσκεισαι, η τινι μελλεις βοηθειν; ποτερον ουχ ὡ πολλη ισχυς, και ὡ βραχιων κραταιος εστι;
τινι συμβεβουλευσαι; ουχ ὡ πασα σοφια; τινι επακολουθησεις; ουχ ὡ μεγιστη δυναμις;
τινι ανηγγειλας ῥηματα; πνοη δε τινος εστιν ἡ εξελθουσα εκ σου;
μη γιγαντες μαιωθησονται ὑποκατωθεν ὑδατος και των γειτονων αυτου;
γυμνος ὁ ἁδης ενωπιον αυτου, και ουκ εστι περιβολαιον τη απωλεια.
εκτεινων βορεαν επʼ ουδεν, κρεμαζων γην επι ουδενος.
δεσμευων ὑδωρ εν νεφελαις αυτου, και ουκ ερῥαγη νεφος ὑποκατω αυτου·
ὁ κρατων προσωπον θρονου, εκπεταζων επʼ αυτον νεφος αυτου.
προσταγμα εγυρωσεν επι προσωπον ὑδατος, μεχρι συντελειας φωτος μετα σκοτους.
στυλοι ουρανου επετασθησαν, και εξεστησαν απο της επιτιμησεως αυτου.
ισχυι κατεπαυσε την θαλασσαν, επιστημη δε εστρωται το κητος.
κλειθρα δε ουρανου δεδοικασιν αυτον· προσταγματι δε εθανατωσε δρακοντα αποστατην.
ιδου ταυτα μερη ὁδου αυτου, και επι ικμαδα λογου ακουσομεθα εν αυτω· σθενος δε βροντης αυτου, τις οιδεν ὁποτε ποιησει;
27
ετι δε προσθεις ιωβ ειπεν τω προοιμιω,
ζη ὁ θεος, ὁς οὑτω με κεκρικε, και ὁ παντοκρατωρ ὁ πικρανας μου την ψυχην,
ει μην ετι της πνοης μου ενουσης, πνευμα δε θειον το περιον μοι εν ῥινι,
μη λαλησειν τα χειλη μου ονομα, ουδε ἡ ψυχη μου μελετησει αδικα.
μη μοι ειη δικαιους ὑμας αποφηναι ἑως αν αποθανω, ου γαρ απαλλαξω μου την ακακιαν μου.
δικαιοσυνη δε προσεχων ου μην προωμαι, ου γαρ συνοιδα εμαυτω ατοπα πραξας.
ου μην δε αλλα ειησαν οἱ εχθροι μου ὡσπερ ἡ καταστροφη των ασεβων, και οἱ επʼ εμε επανισταμενοι, ὡσπερ ἡ απωλεια των παρανομων.
και τις γαρ εστιν ελπις ασεβει, ὁτι επεχει; πεποιθως επι κυριον αρα σωθησεται;
η την δεησιν αυτου εισακουσεται ὁ θεος; η επελθουσης αυτω αναγκης
μη εχει τινα παρῥησιαν εναντι αυτου; η ὡς επικαλεσαμενου αυτου εισακουσεται αυτου;
αλλα δη αναγγελω ὑμιν τι εστιν εν χειρι κυριου, ἁ εστι παρα παντοκρατορι, ου ψευσομαι.
ιδου παντες οιδατε, ὁτι κενα κενοις επιβαλλετε.
αὑτη ἡ μερις ανθρωπου ασεβους παρα κυριου, κτημα δε δυναστων ελευσεται παρα παντοκρατορος επʼ αυτους.
εαν δε πολλοι γενωνται οἱ υἱοι αυτων, εις σφαγην εσονται· εαν δε και ανδρωθωσι, προσαιτησουσιν.
οἱ δε περιοντες αυτου εν θανατω τελευτησουσι, χηρας δε αυτων ουδεις ελεησει.
εαν συναγαγη ὡσπερ γην αργυριον, ισα δε πηλω ἑτοιμαση χρυσιον,
ταυτα παντα δικαιοι περιποιησονται, τα δε χρηματα αυτου αληθινοι καθεξουσιν.
απεβη δε ὁ οικος αυτου ὡσπερ σητες, και ὡσπερ αραχνη.
πλουσιος κοιμηθησεται και ου προσθησει, οφθαλμους αυτου διηνοιξε και ουκ εστι.
συνηντησαν αυτω ὡσπερ ὑδωρ αἱ οδυναι, νυκτι δε ὑφειλατο αυτον γνοφος.
αναληψεται δε αυτον καυσων και απελευσεται, και λικμησει αυτον εκ του τοπου αυτου.
και επιρῥιψει επʼ αυτον και ου φεισεται, εκ χειρος αυτου φυγη φευξεται.
κροτησει επʼ αυτους χειρας αυτων, και συριει αυτον εκ του τοπου αυτου.
28
εστι γαρ αργυριω τοπος ὁθεν γινεται, τοπος δε χρυσιου ὁθεν διηθειται.
σιδηρος μεν γαρ εκ γης γινεται, χαλκος δε ισα λιθω λατομειται.
ταξιν εθετο σκοτει, και παν περας αυτος εξακριβαζεται, λιθος σκοτια, και σκια θανατου.
διακοπη χειμαρῥου απο κονιας, οἱ δε επιλανθανομενοι ὁδον δικαιαν ησθενησαν, εκ βροτων εσαλευθησαν.
γη, εξ αυτης εξελευσεται αρτος, ὑποκατω αυτης εστραφη ὡσει πυρ.
τοπος σαπφειρου οἱ λιθοι αυτης, και χωμα χρυσιον αυτω.
τριβος, ουκ εγνω αυτην πετεινον, και ου παρεβλεψεν αυτην οφθαλμος γυπος·
και ουκ επατησαν αυτον υἱοι αλαζονων, ου παρηλθεν επʼ αυτης λεων.
εν ακροτομω εξετεινε χειρα αυτου, κατεστρεψε δε εκ ῥιζων ορη.
δινας δε ποταμων διερῥηξε, παν δε εντιμον ειδε μου ὁ οφθαλμος.
βαθη δε ποταμων ανεκαλυψεν, εδειξε δε αυτου δυναμιν εις φως.
ἡ δε σοφια ποθεν εὑρεθη; ποιος δε τοπος εστι της επιστημης;
ουκ οιδε βροτος ὁδον αυτης, ουδε μην εὑρεθη εν ανθρωποις.
αβυσσος ειπεν, ουκ ενεστιν εν εμοι· και ἡ θαλασσα ειπεν, ουκ ενεστι μετʼ εμου.
ου δωσει συνκλεισμον αντʼ αυτης, και ου σταθησεται αργυριον ανταλλαγμα αυτης.
και ου συνβασταχθησεται χρυσιω σωφειρ, εν ονυχι τιμιω και σαπφειρω.
ουκ ισωθησεται αυτη χρυσιον και ὑαλος, και το αλλαγμα αυτης σκευη χρυσα.
μετεωρα και γαβις ου μνησθησεται, και ἑλκυσον σοφιαν ὑπερ τα εσωτατα.
ουκ ισωθησεται αυτη τοπαζιον αιθιοπιας, χρυσιω καθαρω ου συμβασταχθησεται.
ἡ δε σοφια ποθεν εὑρεθη; ποιος δε τοπος εστι της συνεσεως;
λεληθε παντα ανθρωπον, και απο πετεινων του ουρανου εκρυβη.
ἡ απωλεια και ὁ θανατος ειπαν, ακηκοαμεν δε αυτης το κλεος.
ὁ θεος ευ συνεστησεν αυτης την ὁδον, αυτος δε οιδε τον τοπον αυτης.
αυτος γαρ την ὑπʼ ουρανον πασαν εφορα· ειδως τα εν τη γη, παντα
ἁ εποιησεν, ανεμων σταθμον, ὑδατος μετρα ὁτε εποιησεν·
οὑτως ιδων ηριθμησε, και ὁδον εν τιναγματι φωνας.
τοτε ειδεν αυτην, και εξηγησατο αυτην, ἑτοιμασας εξιχνιασεν.
ειπε δε ανθρωπω, ιδου ἡ θεοσεβεια εστι σοφια, το δε απεχεσθαι απο κακων εστιν επιστημη.
29
ετι δε προσθεις ιωβ ειπε τω προοιμιω,
τις αν με θειη κατα μηνα εμπροσθεν ἡμερων, ὡν με ὁ θεος εφυλαξεν;
ὡς ὁτε ηυγει ὁ λυχνος αυτου ὑπερ κεφαλης μου, ὁτε τω φωτι αυτου επορευομην εν σκοτει·
ὁτε ημην επιβριθων ὁδους, ὁτε ὁ θεος επισκοπην εποιειτο του οικου μου·
ὁτε ημην ὑλωδης λιαν, κυκλω δε μου οἱ παιδες·
ὁτε εχεοντο αἱ ὁδοι μου βουτυρω, τα δε ορη μου εχεοντο γαλακτι·
ὁτε εξεπορευομην ορθριος εν πολει, εν δε πλατειαις ετιθετο μου ὁ διφρος.
ιδοντες με νεανισκοι εκρυβησαν, πρεσβυται δε παντες εστησαν.
ἁδροι δε επαυσαντο λαλουντες, δακτυλον επιθεντες επι στοματι.
οἱ δε ακουσαντες εμακαρισαν με, και γλωσσα αυτων τω λαρυγγι αυτων εκολληθη.
ὁτι ους ηκουσε και εμακαρισε με, οφθαλμος δε ιδων με εξεκλινε.
διεσωσα γαρ πτωχον εκ χειρος δυναστου, και ορφανω ὡ ουκ ην βοηθος, εβοηθησα.
ευλογια απολλυμενου επʼ εμε ελθοι, στομα δε χηρας με ευλογησε·
δικαιοσυνην δε ενδεδυκειν, ημφιασαμην δε κριμα ισα διπλοιδι.
οφθαλμος ημην τυφλων, πους δε χωλων.
εγω ημην πατηρ αδυνατων, δικην δε ἡν ουκ ηδειν εξιχνιασα.
συνετριψα δε μυλας αδικων, εκ μεσου των οδοντων αυτων ἁρπαγμα εξηρπασα.
ειπα δε, ἡ ἡλικια μου γηρασει ὡσπερ στελεχος φοινικος, πολυν χρονον βιωσω.
ἡ ῥιζα διηνοικται επι ὑδατος, και δροσος αυλισθησεται εν τω θερισμω μου.
ἡ δοξα μου κενη μετʼ εμου, και το τοξον μου εν χειρι αυτου πορευεται.
εμου ακουσαντες προσεσχον, εσιωπησαν δε επι τη εμη βουλη.
επι τω εμω ῥηματι ου προσεθεντο, περιχαρεις δε εγινοντο ὁποταν αυτοις ελαλουν.
ὡσπερ γη διψωσα προσδεχομενη τον ὑετον, οὑτως οὑτοι την εμην λαλιαν.
εαν γελασω προς αυτους, ου μη πιστευσωσι, και φως του προσωπου μου ουκ απεπιπτεν.
εξελεξαμην ὁδον αυτων, και εκαθισα αρχων, και κατεσκηνουν ὡσει βασιλευς εν μονοζωνοις, ὁν τροπον παθεινους παρακαλων.
30
νυνι δε κατεγελασαν μου ελαχιστοι, νυν νουθετουσι με εν μερει, ὡν εξουδενουν τους πατερας αυτων, οὑς ουχ ἡγησαμην αξιους κυνων των εμων νομαδων.
και γε ισχυς χειρων αυτων ἱνατι μοι; επʼ αυτους απωλετο συντελεια.
εν ενδεια και λιμω αγονος, οἱ φευγοντες ανυδρον εχθες συνοχην και ταλαιπωριαν.
οἱ περικυκλουντες αλιμα επι ηχουντι, οἱτινες αλιμα ην αυτων τα σιτα, ατιμοι δε και πεφαυλισμενοι, ενδεεις παντος αγαθου, οἱ και ῥιζας ξυλων εμασσωντο ὑπο λιμου μεγαλου.
επανεστησαν μοι κλεπται,
ὡν οἱ οικοι αυτων ησαν τρωγλαι πετρων·
αναμεσον ευηχων βοησονται οἱ ὑπο φρυγανα αγρια διητωντο.
αφρονων υἱοι και ατιμων, ονομα και κλεος εσβεσμενον απο γης.
νυνι δε κιθαρα εγω ειμι αυτων, και εμε θρυλλημα εχουσιν.
εβδελυξαντο δε με αποσταντες μακραν, απο δε του προσωπου μου ουκ εφεισαντο πτυελον.
ανοιξας γαρ φαρετραν αυτου εκακωσε με, και χαλινον του προσωπου μου εξαπεστειλεν.
επι δεξιων βλαστου επανεστησαν, ποδα αυτων εξετειναν, και ὡδοποιησαν επʼ εμε· τριβους απωλειας αυτων.
εξετριβησαν τριβοι μου, εξεδυσαν γαρ μου την στολην·
βελεσιν αυτου κατηκοντισε με. κεκριται δε μοι ὡς βουλεται, εν οδυναις πεφυρμαι.
επιστρεφονται μου αἱ οδυναι, ωχετο μου ἡ ελπις ὡσπερ πνευμα, και ὡσπερ νεφος ἡ σωτηρια μου.
και νυν επʼ εμε εκχυθησεται ἡ ψυχη μου, εχουσιν δε με ἡμεραι οδυνων.
νυκτι δε μου τα οστα συγκεχυται, τα δε νευρα μου διαλελυται.
εν πολλη ισχυι επελαβετο μου της στολης, ὡσπερ το περιστομιον του χιτωνος μου περιεσχε με.
ἡγησαι δε με ισα πηλω, εν γη και σποδω μου ἡ μερις.
κεκραγα δε προς σε και ουκ ακουεις μου, εστησαν δε και κατενοησαν με.
επεβησαν δε μοι ανελεημονως, χειρι κραταια με εμαστιγωσας.
εταξας δε με εν οδυναις, και απερῥιψας με απο σωτηριας.
οιδα γαρ ὁτι θανατος με εκτριψει, οικια γαρ παντι θνητω γη.
ει γαρ οφελον δυναιμην εμαυτον χειρωσασθαι, η δεηθεις γε ἑτερου, και ποιησει μοι τουτο.
εγω δε επι παντι αδυνατω εκλαυσα, εστεναξα ιδων ανδρα εν αναγκαις·
εγω δε επεχων αγαθοις, ιδου συνηντησαν μοι μαλλον ἡμεραι κακων.
ἡ κοιλια μου εξεζεσε και ου σιωπησεται, προεφθασαν με ἡμεραι πτωχειας.
στενων πεπορευμαι ανευ φιμου, ἑστηκα δε εν εκκλησια κεκραγως.
αδελφος γεγονα σειρηνων, ἑταιρος δε στρουθων.
το δε δερμα μου εσκοτωται μεγαλως, τα δε οστα μου απο καυματος.
απεβη δε εις πενθος μου ἡ κιθαρα, ὁ δε ψαλμος μου εις κλαυθμον εμοι.
31
διαθηκην εθεμην τοις οφθαλμοις μου, και ου συνησω επι παρθενον.
και τι εμερισεν ὁ θεος ανωθεν, και κληρονομια ἱκανου εξ ὑψιστων;
ουαι, απωλεια τω αδικω, και απαλλοτριωσις τοις ποιουσιν ανομιαν.
ουχι αυτος οψεται ὁδον μου, και παντα τα διαβηματα μου εξαριθμησεται;
ει δε ημην πεπορευμενος μετα γελοιαστων, ει δε και εσπουδασεν ὁ πους μου εις δολον·
ἑσταμαι γαρ εν ζυγω δικαιω, οιδε δε ὁ κυριος την ακακιαν μου·
ει εξεκλινεν ὁ πους μου εκ της ὁδου, ει δε και τω οφθαλμω επηκολουθησεν ἡ καρδια μου, ει δε και ταις χερσι μου ἡψαμην δωρων,
σπειραιμι αρα και αλλοι φαγοισαν, αρῥιζος δε γενοιμην επι γης.
ει εξηκολουθησεν ἡ καρδια μου γυναικι ανδρος ἑτερου, ει και εγκαθετος εγενομην επι θυραις αυτης,
αρεσαι αρα και ἡ γυνη μου ἑτερω, τα δε νηπια μου ταπεινωθειη.
θυμος γαρ οργης ακατασχετος, το μιαναι ανδρος γυναικα.
πυρ γαρ εστι καιομενον επι παντων των μερων, οὑδʼ αν επελθη εκ ῥιζων απωλεσεν.
ει δε και εφαυλισα κριμα θεραποντος μου η θεραπαινης, κρινομενων αυτων προς με,
τι γαρ ποιησω εαν ετασιν μου ποιηται ὁ κυριος; εαν δε και επισκοπην τινα, αποκρισιν ποιησομαι;
ποτερον ουχ ὡς και εγω εγενομην εν γαστρι, και εκεινοι γεγονασι; γεγοναμεν δε εν τη αυτη κοιλια.
αδυνατοι δε χρειαν ἡν ποτε ειχον ουκ απετυχον, χηρας δε τον οφθαλμον ουκ εξετηξα·
ει δε και τον ψωμον μου εφαγον μονος, και ουχι ορφανω μετεδωκα·
ὁτι εκ νεοτητος μου εξετρεφον ὡς πατηρ, και εκ γαστρος μητρος μου ὡδηγησα·
ει δε και ὑπερειδον γυμνον απολλυμενον, και ουκ ημφιασα αυτον·
αδυνατοι δε ει μη ευλογησαν με, απο δε κουρας αμνων μου εθερμανθησαν οἱ ωμοι αυτων·
ει επηρα ορφανω χειρα, πεποιθως ὁτι πολλη μοι βοηθεια περιεστιν·
αποσταιη αρα ὁ ωμος μου απο της κλειδος, ὁ δε βραχιων μου απο του αγκωνος συντριβειη.
φοβος γαρ κυριου συνεσχε με, απο του λημματος αυτου ουχ ὑποισω.
ει εταξα χρυσιον εις χουν μου, ει δε και λιθω πολυτελει επεποιθησα,
ει δε και ευφρανθην πολλου πλουτου μου γενομενου, ει δε και επʼ αναριθμητοις εθεμην χειρα μου·
η ουχ ὁρωμεν ἡλιον τον επιθαυσκοντα εκλειποντα, σεληνην δε φθινουσαν; ου γαρ επʼ αυτοις εστι·
και ει ηπατηθη λαθρα ἡ καρδια μου, ει δε χειρα μου επιθεις επι στοματι μου εφιλησα.
και τουτο μοι αρα ανομια ἡ μεγιστη λογισθειη, ὁτι εψευσαμην εναντιον κυριου του ὑψιστου.
ει δε και επιχαρης εγενομην πτωματι εχθρων μου, και ειπεν ἡ καρδια μου, ευγε.
ακουσαι αρα το ους μου την καταραν μου, θρυληθειην δε αρα ὑπο λαου μου κακουμενος.
ει δε και πολλακις ειπον αἱ θεραπαιναι μου, τις αν δωη ἡμιν των σαρκων αυτου πλησθηναι; λιαν μου χρηστου οντος·
εξω δε ουκ ηυλιζετο ξενος, ἡ δε θυρα μου παντι ελθοντι ανεωκτο·
ει δε και ἁμαρτων ακουσιως εκρυψα την ἁμαρτιαν μου·
ου γαρ διετραπην πολυοχλιαν πληθους, του μη εξαγορευσαι ενωπιον αυτων· ει δε και ειασα αδυνατον εξελθειν θυραν μου κολπω κενω·
τις δωη ακουοντα μου; χειρα δε κυριου ει μη εδεδοικειν· συγγραφην δε ἡν ειχον κατα τινος,
επʼ ωμοις αν περιθεμενος στεφανον ανεγινωσκον,
και ει μη ῥηξας αυτην απεδωκα, ουθεν λαβων παρα χρεωφειλετου·
ει επʼ εμοι ποτε ἡ γη εστεναξεν, ει δε και οἱ αυλακες αυτης εκλαυσαν ὁμοθυμαδον·
ει δε και την ισχυν αυτης εφαγον μονος ανευ τιμης, ει δε και ψυχην κυριου της γης εκλαβων ελυπησα·
αντι πυρου αρα εξελθοι μοι κνιδη, αντι δε κριθης βατος. και επαυσατο ιωβ ῥημασιν.
32
ἡσυχασαν δε και οἱ τρεις φιλοι αυτου ετι αντειπειν ιωβ, ην γαρ ιωβ δικαιος εναντιον αυτων.
ωργισθη δε ελιους ὁ του βαραχιηλ ὁ βουζιτης εκ της συγγενειας ῥαμ, της αυσιτιδος χωρας· ωργισθη δε τω ιωβ σφοδρα, διοτι απεφηνεν ἑαυτον δικαιον εναντιον κυριου·
και κατα των τριων δε φιλων ωργισθη σφοδρα, διοτι ουκ ηδυνηθησαν αποκριθηναι αντιθετα ιωβ, και εθεντο αυτον ειναι ασεβη.
ελιους δε ὑπεμεινε δουναι αποκρισιν ιωβ, ὁτι πρεσβυτεροι αυτου εισιν ἡμεραις.
και ειδεν ελιους, ὁτι ουκ εστιν αποκρισις εν στοματι των τριων ανδρων, και εθυμωθη οργη αυτου.
ὑπολαβων δε ελιους ὁ του βαραχιηλ ὁ βουζιτης, ειπε,
ειπα δε, ὁτι ουχ ὁ χρονος εστιν ὁ λαλων, εν πολλοις δε ετεσιν οιδασι σοφιαν.
αλλα πνευμα εστιν εν βροτοις· πνοη δε παντοκρατορος εστιν ἡ διδασκουσα.
ουχ οἱ πολυχρονιοι εισι σοφοι, ουδʼ οἱ γεροντες οιδασι κριμα.
διο ειπα, ακουσατε μου, και αναγγελω ὑμιν ἁ οιδα.
ενωτιζεσθε μου τα ῥηματα· ερω γαρ ὑμων ακουοντων αχρις οὑ ετασητε λογουις,
και μεχρι ὑμων συνησω, και ιδου ουκ ην τω ιωβ ελεγχων ανταποκρινομενος ῥηματα αυτου εξ ὑμων·
ἱνα μη ειπητε, εὑρομεν σοφιαν κυριω προσθεμενοι.
ανθρωπω δε επετρεψατε λαλησαι τοιαυτα ῥηματα.
επτοηθησαν, ουκ απεκριθησαν ετι, επαλαιωσαν εξ αυτων λογους.
ὑπεμεινα, ου γαρ ελαλησα, ὁτι εστησαν, ουκ απεκριθησαν.
ὑπολαβων δε ελιους, λεγει,
παλιν λαλησω, πληρης γαρ ειμι ῥηματων, ολεκει γαρ με το πνευμα της γαστρος.
ἡ δε γαστηρ μου ὡσπερ ασκος γλευκους ζεων δεδεμενος, η ὡσπερ φυσητηρ χαλκεως ερῥηγως.
λαλησω, ἱνα αναπαυσωμαι ανοιξας τα χειλη,
ανθρωπον γαρ ου μη αισχυνθω, αλλα μην ουδε βροτον ου μη εντραπω.
ου γαρ επισταμαι θαυμασαι προσωπα· ει δε μη, και εμε σητες εδονται.
33
ου μην δε αλλα ακουσου ιωβ τα ῥηματα μου, και λαλιαν ενωτιζου μου.
γαρ ηνοιξα το στομα μου, και ελαλησεν ἡ γλωσσα μου.
καθαρα μου ἡ καρδια ῥημασι, συνεσις δε χειλεων μου καθαρα νοησει.
πνευμα θειον το ποιησαν με, πνοη δε παντοκρατορος ἡ διδασκουσα με.
εαν δυνη, δος μοι αποκρισιν, προς ταυτα ὑπομεινον, στηθι κατʼ εμε, και εγω κατα σε.
εκ πηλου διηρτισαι συ ὡς και εγω, εκ του αυτου διηρτισμεθα.
ουχ ὁ φοβος μου σε στροβησει, ουδε ἡ χειρ μου βαρεια εσται επι σοι.
πλην ειπας εν ωσι μου· φωνην ῥηματων σου ακηκοα·
διοτι λεγεις, καθαρος ειμι ουχ ἁμαρτων, αμεμπτος ειμι, ου γαρ ηνομησα·
μεμψιν δε κατʼ εμου εὑρεν· ἡγηται δε με ὡσπερ ὑπεναντιον.
εθετο δε εν ξυλω τον ποδα μου, εφυλαξε δε μου πασας τας ὁδους.
πως γαρ λεγεις, δικαιος ειμι, και ουκ επακηκοε μου; αιωνιος γαρ εστιν ὁ επανω βροτων.
λεγεις δε, διατι της δικης μου ουκ επακηκοε μου παν ῥημα;
εν γαρ τω ἁπαξ λαλησαι ὁ κυριος, εν δε τω δευτερω.
ενυπνιον η εν μελετη νυκτερινη, ὡς ὁταν επιπιπτη δεινος φοβος επʼ ανθρωπους, επι νυσταγματων επι κοιτης·
τοτε ανακαλυπτει νουν ανθρωπων, εν ειδεσι φοβου τοιουτοις αυτους εξεφοβησεν.
αποστρεψαι ανθρωπον απο αδικιας, το δε σωμα αυτου απο πτωματος ερῥυσατο.
εφεισατο δε της ψυχης αυτου απο θανατου, και μη πεσειν αυτον εν πολεμω.
παλιν δε ηλεγξεν αυτον επι μαλακια επι κοιτης, και πληθος οστων αυτου εναρκησε.
παν δε βρωτον σιτου ου μη δυνηται προσδεξασθαι, και ἡ ψυχη αυτου βρωσιν επιθυμησει·
ἑως αν σαπωσιν αυτου αἱ σαρκες, και αποδειξη τα οστα αυτου κενα.
ηγγισε δε εις θανατον ἡ ψυχη αυτου, ἡ δε ζωη αυτου εν ἁδη·
εαν ωσι χιλιοι αγγελοι θανατηφοροι, εἱς αυτων ου μη τρωση αυτον· εαν νοηση τη καρδια επιστραφηναι προς κυριον, αναγγειλη δε ανθρωπω την ἑαυτου μεμψιν, την δε ανοιαν αυτου δειξη,
ανθεξεται του μη πεσειν εις θανατον· ανανεωσει δε αυτου το σωμα ὡσπερ αλοιφην επι τοιχου, τα δε οστα αυτου εμπλησει μυελου·
ἁπαλυνει δε αυτου τας σαρκας ὡσπερ νηπιου, αποκαταστησει δε αυτον ανδρωθεντα εν ανθρωποις.
ευξαμενος δε προς κυριον και δεκτα αυτω εσται, εισελευσεται προσωπω ἱλαρω συν εξηγορια· αποδωσει δε ανθρωποις δικαιοσυνην.
ειτα τοτε απομεμψεται ανθρωπος αυτος ἑαυτω, λεγων, οἱα συνετελουν; και ουκ αξια ητασε με ὡν ἡμαρτον.
σωσον ψυχην μου του μη ελθειν εις διαφθοραν, και ἡ ζωη μου φως οψεται.
ιδου ταυτα παντα εργαται ὁ ισχυρος ὁδους τρεις μετα ανδρος.
και ερῥυσατο την ψυχην μου εκ θανατου, ἱνα ἡ ζωη μου εν φωτι αινη αυτον.
ενωτιζου ιωβ και ακουε μου· κωφευσον, και εγω ειμι λαλησω.
ει εισι σοι λογοι, αποκριθητι μοι· λαλησον, θελω γαρ δικαιωθηναι σε.
ει μη, συ ακουσον μου, κωφευσον και διδαξω σε.
34
ὑπολαβων δε ελιους, λεγει,
ακουσατε μου σοφοι, επισταμενοι ενωτιζεσθε.
ὁτι ους λογους δοκιμαζει, και λαρυγξ γευεται βρωσιν.
κρισιν ἑλωμεθα ἑαυτοις, γνωμεν αναμεσον ἑαυτων, ὁ, τι καλον.
ὁτι ειρηκεν ιωβ, δικαιος ειμι· ὁ κυριος απηλλαξε μου το κριμα.
εψευσατο δε τω κριματι μου, βιαιον το βελος μου ανευ αδικιας.
τις ανηρ ὡσπερ ιωβ, πινων μυκτηρισμον ὡσπερ ὑδωρ;
ουχ ἁμαρτων ουδε ασεβησας, η ουδʼ ου κοινωνησας μετα ποιουντων τα ανομα, του πορευθηναι μετα ασεβων.
μη γαρ ειπης, ὁτι ουκ εσται επισκοπη ανδρος, και επισκοπη αυτω παρα κυριου.
διο συνετοι καρδιας ακουσατε μου, μη μοι ειη εναντι κυριου ασεβησαι, και εναντι παντοκρατορος ταραξαι το δικαιον.
αλλα αποδιδοι ανθρωπω καθα ποιει ἑκαστος αυτων, και εν τριβω ανδρος εὑρησει αυτον.
οιει δε τον κυριον ατοπα ποιησειν, η ὁ παντοκρατωρ ταραξει κρισιν,
ὁς εποιησε την γην; τις δε εστιν ὁ ποιων την ὑπʼ ουρανον, και τα ενοντα παντα;
ει γαρ βουλοιτο συνεχειν, και το σνευμα παρʼ αυτω κατασχειν,
τελευτησει πασα σαρξ ὁμοθυμαδον, πας δε βροτος εις γην απελευσεται, ὁθεν και επλασθη.
ιδε μη νουθετη, ακουε ταυτα, ενωτιζου φωνην ῥηματων.
ιδε συ τον μισουντα ανομα, και τον ολλυντα τους πονηρους, οντα αιωνιον δικαιον.
ασεβης ὁ λεγων βασιλει, παρανομεις, ασεβεστατε τοις αρχουσιν.
ὁς ουκ επαισχυνθη προσωπον εντιμου, ουδε οιδε τιμην θεσθαι ἁδροις θαυμασθηναι προσωπα αυτων.
κενα δε αυτοις αποβησεται, το κεκραγεναι και δεισθαι ανδρος· εχρησαντο γαρ παρανομως, εκκλινομενων αδυνατων.
αυτος γαρ ὁρατης εστιν εργων ανθρωπων, λεληθε δε αυτον ουδεν ὡν πρασσουσιν.
ουδε εσται τοπος του κρυβηναι τους ποιουντας τα ανομα·
ὁτι ουκ επʼ ανδρα θησει ετι.
ὁ γαρ κυριος παντας εφορα· ὁ καταλαμβανων ανεξιχνιαστα, ενδοξα τε και εξαισια, ὡν ουκ εστιν αριθμος.
ὁ γνωριζων αυτων τα εργα, και στρεψει νυκτα και ταπεινωθησοται.
εσβεσε δε ασεβεις, ὁρατοι δε εναντιον αυτου.
ὁτι εξεκλιναν εκ νομου θεου, δικαιωματα δε αυτου ουκ επεγνωσαν,
του επαγαγειν επʼ αυτον κραυγην πενητων, και κραυγην πτωχων εισακουσεται.
και αυτος ἡσυχιαν παρεξει, και τις καταδικασεται; και κρυψει προσωπον, και τις οψεται αυτον; και κατα εθνους, και κατα ανθρωπου ὁμου.
βασιλευων ανθρωπον ὑποκριτην απο δυσκολιας λαου.
ὁτι προς τον ισχυρον ὁ λεγων, ειληφα, ουκ ενεχυρασω·
ανευ εμαυτου οψομαι· συ δειξον μοι, ει αδικιαν ειργασαμην, ου μη προσθησω.
μη απο σου αποτισει αυτην, ὁτι συ απωση; ὁτι συ εκλεξη και ουκ εγω; και τι εγνως, λαλησον.
διο συνετοι καρδιας ερουσι ταυτα, ανηρ δε σοφος ακηκοε μου το ῥημα.
ιωβ δε ουκ εν συνεσει ελαλησε, τα ῥηματα αυτου ουκ εν επιστημη.
ου μην δε αλλα μαθε ιωβ, μη δως ετι ανταποκρισιν ὡσπερ οἱ αφρονες·
ἱνα μη προσθωμεν εφʼ ἁμαρτιας ἡμων, ανομια δε εφʼ ἡμιν λογισθησεται, πολλα λαλουντων ῥηματα εναντιον του κυριου.
35
ὑπολαβων δε ελιους, λεγει,
τι τουτο ἡγησω εν κρισει; συ τις ει, ὁτι ειπας, δικαιος ειμι εναντι κυριου;
εγω σοι δωσω αποκρισιν, και τοις τρισι φιλοις σου.
αναβλεψον εις τον ουρανον, και ιδε· καταμαθε δε νεφη, ὡς ὑψηλα απο σου.
ει ἡμαρτες, τι πραξεις; ει δε και πολλα ηνομησας, τι δυνασαι ποιησαι;
επει δε ουν δικαιος ει, τι δωσεις αυτω; η τι εκ χειρος σου ληψεται;
ανδρι τω ὁμοιω σου ἡ ασεβεια σου, και υἱω ανθρωπου ἡ δικαιοσυνη σου.
απο πληθους συκοφαντουμενοι κεκραξονται, βοησονται απο βραχιονος πολλων.
και ουκ ειπε, που εστιν ὁ θεος ὁ ποιησας με, ὁ κατατασσων φυλακας νυκτερινας,
ὁ διοριζων με απο τετραποδων γης, απο δε πετεινων ουρανου;
εκει κεκραξονται, και ου μη εισακουση, και απο ὑβρεως πονηρων.
ατοπα γαρ ου βουλεται ιδειν ὁ κυριος, αυτος γαρ ὁ παντοκρατωρ.
ὁρατης εστι των συντελουντων τα ανομα, και σωσει με· κριθητι δε εναντιον αυτου, ει δυνασαι αυτον αινεσαι, ὡς εστι και νυν.
“ὁτι ουκ εστιν επισκεπτομενος οργην αυτου, και ουκ εγνω παραπτωμα τι σφοδρα·
και ιωβ ματαιως ανοιγει το στομα αυτου, εν αγνωσια ῥηματα βαρυνει.
36
προσθεις δε ετι ελιους, λεγει,
μεινον με μικρον ετι, ἱνα διδαξω σε· ετι γαρ εν εμοι εστι λεξις.
αναλαβων την επιστημην μου μακραν, εργοις δε μου δικαια ερω επʼ αληθειας,
και ουκ αδικα ῥηματα αδικως συνιεις.
γινωσκε δε, ὁτι ὁ κυριος ου μη αποποιησηται τον ακακον, δυνατος ισχυι καρδιας
ασεβη ου μη ζωοποιηση, και κριμα πτωχων δωσει.
ουκ αφελει απο δικαιου οφθαλμους αυτου, και μετα βασιλεων εις θρονον, και καθιει αυτους εις νικος, και ὑψωθησονται.
και οἱ πεπεδημενοι εν χειροπεδαις, συσχεθησονται εν σχοινιοις πενιας.
και αναγγελει αυτοις τα εργα αυτων, και τα παραπτωματα αυτων, ὁτι ισχυσουσιν.
αλλα του δικαιου εισακουσεται· και ειπεν ὁτι επιστραφησονται εξ αδικιας.
εαν ακουσωσι, και δουλευσωσι, συντελεσουσι τας ἡμερας αυτων εν αγαθοις, και τα ετη αυτων εν ευπρεπειαις.
ασεβεις δε ου διασωζει, παρα το μη βουλεσθαι αυτους ειδεναι τον κυριον, και διοτι νουθετουμενοι ανηκοοι ησαν.
και ὑποκριται καρδια ταξουσι θυμον, ου βοησονται, ὁτι εδησεν αυτους.
αποθανοι τοινυν εν νεοτητι ἡ ψυχη αυτων, ἡ δε ζωη αυτων τιτρωσκομενη ὑπο αγγελων,
ανθʼ ὡν εθλιψαν ασθενη και αδυνατον, κριμα δε πραεων εκθησει.
και προσεπιηπατησε σε εκ στοματος εχθρου, αβυσσος καταχυσις ὑποκατω αυτης, και κατεβη τραπεζα σου πληρης πιοτητος.
ουχ ὑστερησει δε απο δικαιων κριμα,
θυμος δε επʼ ασεβεις εσται, διʼ ασεβειαν δωρων ὡν εδεχοντο επʼ αδικιαις.
μη σε εκκλινατω ἑκων ὁ νους δεησεως εν αναγκη οντων αδυνατων,
και παντας τους κραταιουντας ισχυν μη εξελκυσης την νυκτα, του αναβηναι λαους αντʼ αυτων,
αλλα φυλαξαι μη πραξης ατοκα· επι τουτων γαρ εξειλω απο πτωχειας.
ιδου ὁ ισχυρος κραταιωσει εν ισχυι αυτου· τις γαρ εστι κατʼ αυτον δυναστης;
τις δε εστιν ὁ εταζων αυτου τα εργα; η τις ὁ ειπων, επραξεν αδικα;
μνησθητι, ὁτι μεγαλα εστιν αυτου τα εργα, ὡν ηρξαν ανδρες.
πας ανθρωπος ειδεν εν ἑαυτω, ὁσοι τιτρωσκομενοι εισι βροτοι.
ιδου ὁ ισχυρος πολυς, και ου γνωσομεθα· αριθμος ετων αυτου και απεραντος.
αριθμηται δε αυτω σταγονες ὑετου, και επιχυθησονται ὑετω εις νεφελην.
ῥυησονται παλαιωματα, εσκιασε δε νεφη επι αμυθητω βροτω·
ὡραν εθετο κτηνεσιν, οιδασι δε κοιτης ταξιν·
επι τουτοις πασιν ουκ εξισταται σου ἡ διανοια, ουδε διαλλασσεται σου ἡ καρδια απο σωματος.
και εαν συνη επεκτασεις νεφελης, ισοτητα σκηνης αυτου,
ιδου εκτενει επʼ αυτον ηδω, και ῥιζωματα της θαλασσης εκαλυψεν.
εν γαρ αυτοις κρινει λαους, δωσει τροφην τω ισχυοντι.
επι χειρων εκαλυψε φως, και ενετειλατο περι αυτης εν απαντωντι.
αναγγελει περι αυτου φιλον αυτου κυριος, κτησι και περι αδικιας.
37
και απο ταυτης εταραχθη ἡ καρδια μου, και απερῥυη εκ του τοπου αυτης.
ακουε ακοην εν οργη θυμου κυριου, και μελετη εκ στοματος αυτου εξελευσεται.
ὑποκατω παντος του ουρανου ἡ αρχη αυτου, και το φως αυτου επι πτερυγων της γης.
οπισω αυτου βοησεται φωνη, βροντησει εν φωνη ὑβρεως αυτου· και ουκ ανταλλαξει αυτους, ὁτι ακουσει φωνην αυτου.
βροντησει ὁ ισχυρος εν φωνη αυτου θαυμασια· εποιησε γαρ μεγαλα ἁ ουκ ηδειμεν,
συντασσων χιονι, γινου επι της, γης, και χειμων ὑετος, και χειμων ὑετων δυναστειας αυτου.
εν χειρι παντος ανθρωπου κατασφραγιζει, ἱνα γνω πας ανθρωπος την ἑαυτου ασθενειαν.
εισηλθε δε θηρια ὑπο την σκεπην, ἡσυχασαν δε επι κοιτης.
εκ ταμιειων επερχονται οδυναι, απο δε ακρωτηριων ψυχος·
και απο πνοης ισχυρου δωσει παγος· οιακιζει δε το ὑδωρ ὡς εαν βουληται,
και εκλεκτον καταπλασσει νεφελη· διασκορπιει νεφος φως αυτου,
και αυτος κυκλωματα διαστρεψει, εν θεεβουλαθωθ, εις εργα αυτων· παντα ὁσα αν εντειληται αυτοις, ταυτα συντετακται παρʼ αυτου επι της γης,
εαν τε εις παιδειαν, εαν εις την γην αυτου, εαν εις ελεος εὑρησει αυτον.
ενωτιζου ταυτα, ιωβ· στηθι νουθετουμενος δυναμιν κυριου.
οιδαμεν ὁτι ὁ θεος εθετο εργα αυτου, φως ποιησας εκ σκοτους.
επισταται δε διακρισιν νεφων, εξαισια δε πτωματα πονηρων.
σου δε ἡ στολη θερμη, ἡσυχαζεται δε επι της γης.
στερεωσεις μετʼ αυτου εις παλαιωματα, ισχυραι ὡς ὁρασις επιχυσεως.
διατι διδαξον με, τι ερουμεν αυτω; και παυσωμεθα πολλα λεγοντες.
μη βιβλος η γραμματευς μοι παρεστηκεν, ἱνα ανθρωπον ἑστηκως κατασιωπησω;
πασι δε ουχ ὁρατον το φως, τηλαυγες εστιν εν τοις παλαιωμασιν, ὡσπερ το παρʼ αυτου επι νεφων.
απο βορῥα νεφη χρυσαυγουντα, επι τουτοις μεγαλη ἡ δοξα και τιμη παντοκρατορος,
και ουχ εὑρισκομεν αλλον ὁμοιον τη ισχυι αυτου· ὁ τα δικαια κρινων, ουκ οιει επακουειν αυτον;
διο φοβηθησονται αυτον οἱ ανθρωποι, φοβηθησονται δε αυτον και οἱ σοφοι καρδια.
38
μετα δε το παυσασθαι ελιουν της λεξεως, ειπεν ὁ κυριος τω ιωβ δια λαιλαπος και νεφων,
τις οὑτος ὁ κρυπτων με βουλην, συνεχεν δε ῥηματα εν καρδια, εμε δε οιεται κρυπτειν;
ζωσαι ὡσπερ ανηρ την οσφυν σου· ερωτησω δε σε, συ δε μοι αποκριθητι.
που ης εν τω θεμελιουν με την γην; απαγγειλον δε μοι ει επιστη συνεσιν.
τις εθετο τα μετρα αυτης, ει οιδας; η τις ὁ επαγαγων σπαρτιον επʼ αυτης;
επι τινος οἱ κρικοι αυτης πεπηγασι; τις δε εστιν ὁ βαλων λιθον γωνιαιον επʼ αυτης;
ὁτε εγενηθησαν αστρα, ηνεσαν με φωνη μεγαλη παντες αγγελοι μου.
εφραξα δε θαλασσαν πυλαις, ὁτε εμαιμασσεν εκ κοιλιας μητρος αυγης εκπορευομενη·
εθεμην δε αυτη νεφος αμφιασιν, ὁμιχλη δε αυτην εσπαργανωσα.
εθεμην δε αυτη ὁρια, περιθεις κλειθρα και πυλας.
ειπα δε αυτη, μεχρι τουτου ελευση, και ουχ ὑπερβηση, αλλʼ εν σεαυτη συντριβησεται σου τα κυματα.
η επι σου συντεταχα φεγγος πρωινον; ἑωσφορος δε ιδε την ἑαυτου ταξιν,
επιλαβεσθαι πτερυγων γης, εκτιναξαι ασεβεις εξ αυτης;
η συ λαβων γην πηλον, επλασας ζωον, και λαλητον αυτον εθου επι γης;
αφειλες δε απο ασεβων το φως, βραχιονα δε ὑπερηφανων συνετριψας;
ηλθες δε επι πηγην θαλασσης, εν δε ιχνεσιν αβυσσου περιεπατησας;
ανοιγονται δε σοι φοβω πυλαι θανατου, πυλωροι δε ἁδου ιδοντες σε επτηξαν;
νενουθετησαι δε το ευρος της ὑπʼ ουρανον; αναγγειλον δη μοι, ποση τις εστι;
ποια δε γη αυλιζεται το φως; σκοτους δε ποιος ὁ τοπος;
ει αγαγοις με εις ὁρια αυτων, ει δε και επιστασαι τριβους αυτων·
οιδα αρα ὁτι τοτε γεγεννησαι, αριθμος δε ετων σου πολυς;
ηλθες δε επι θησαυρους χιονος, θησαυρους δε χαλαζης ἑωρακας;
αποκειται δε σοι εις ὡραν εχθρων, εις ἡμεραν πολεμων και μαχης;
ποθεν δε εκπορευεται παχνη, η διασκεδαννυται νοτος εις την ὑπʼ ουρανον;
τις δε ἡτοιμασεν ὑετω λαβρω ῥυσιν, ὁδον δε κυδοιμων,
του ὑετισαι επι γην οὑ ουκ ανηρ, ερημον οὑ ουχ ὑπαρχει ανθρωπος εν αυτη,
του χορτασαι αβατον και αοικητον, και του εκβλαστησαι εξοδον χλοης;
τις εστιν ὑετου πατηρ; τις δε εστιν ὁ τετοκως βωλους δροσου;
εκ γαστρος δε τινος εκπορευεται ὁ κρυσταλλος; παχνην δε εν ουρανω τις τετοκεν,
ἡ καταβαινει ὡσπερ ὑδωρ ῥεον; προσωπον ασεβους τις επτηξε;
συνηκας δε δεσμον πλειαδος, και φραγμον ωριωνος ηνοιξας;
η διανοιξεις μαζουρωθ εν καιρω αυτου, και ἑσπερον επι κομης αυτου αξεις αυτα;
επιστασαι δε τροπας ουρανου, η τα ὑπʼ ουρανον ὁμοθυμαδον γινομενα;
καλεσεις δε νεφος φωνη, και τρομω ὑδατος λαβρου ὑπακουσεται σου;
αποστελεις δε κεραυνους και πορευσονται; ερουσι δε σοι, τι εστι;
τις δε εδωκε γυναιξιν ὑφασματος σοφιαν, η ποικιλτικην επιστημην;
τις δε ὁ αριθμων νεφη σοφια, ουρανον δε εις γην εκλινε;
κεχυται δε ὡσπερ γη κονια, κεκολληκα δε αυτον ὡσπερ λιθω κυβον.
θηρευσεις δε λεουσι βοραν, ψυχας δε δρακοντων εμπλησεις;
δεδοικασι γαρ εν κοιταις αυτων, καθηνται δε εν ὑλαις ενεδρευοντες.
τις δε ἡτοιμασε κορακι βοραν; νεοσσοι γαρ αυτου προς κυριον κεκραγασι πλανωμενοι, τα σιτα ζητουντες.
39
ει εγνως καιρον τοκετου τραγελαφων πετρας, εφυλαξας δε ωδινας ελαφων,
ηριθμησας δε μηνας αυτων πληρεις τοκετου αυτων, ωδινας δε αυτων ελυσας,
εξεθρεψας δε αυτων τα παιδια εξω φοβου, ωδινας δε αυτων εξαποστελεις,
απορῥηξουσι τα τεκνα αυτων, πληθυνθησονται εν γενγηματι· εξελευσονται, και ου μη ανακαμψουσιν αυτοις.
τις δε εστιν ὁ αφεις ονον αγριον ελευθερον; δεσμους δε αυτου τις ελυσεν;
εθεμην δε την διαιταν αυτου ερημον, και τα σκηνωματα αυτου ἁλμυριδα.
καταγελων πολυοχλιας πολεως, μεμψιν δε φορολογου ουκ ακουων,
κατασκεψεται ορη νομην αυτου, και οπισω παντος χλωρου ζητει.
βουλησεται δε σοι μονοκερως δουλευσαι, η κοιμηθηναι επι φατνης σου;
δησεις δε εν ἱμασι ζυγον αυτου, η ἑλκυσει σου αυλακας εν πεδιω;
πεποιθας δε επʼ αυτω, ὁτι πολλη ἡ ισχυς αυτου, επαφησεις δε αυτω τα εργα σου;
πιστευσεις δε, ὁτι αποδωσει σοι τον σπορον, εισοισει δε σου τον ἁλωνα;
πτερυξ τερπομενων νεελασσα, εαν συλλαβη ἁσιδα και νεσσα·
ὁτι αφησει εις γην τα ωα αυτης, και επι χουν θαλψει,
και επελαθετο, ὁτι πους σκορπιει, και θηρια αγρου καταπατησει.
απεσκληρυνε τα τεκνα ἑαυτης, ὡστε μη ἑαυτην· εις κενον εκοπιασεν ανευ φοβου.
ὁτι κατεσιωπησεν αυτη ὁ θεος σοφιαν, και ουκ επεμερισεν αυτη εν τη συνεσει.
κατα καιρον εν ὑψει ὑψωσει, καταγελασεται ἱππου, και του επιβατου αυτου.
η συ περιεθηκας ἱππω δυναμιν, ενεδυσας δε τραχηλω αυτου φοβον;
περιεθηκας δε αυτω πανοπλιαν; δοξαν δε στηθεων αυτου τολμη.
ανορυσσων εν πεδιω γαυρια, εκπορευεται δε εις πεδιον εν ισχυι.
συναντων βασιλει καταγελα, και ου μην αποστραφη απο σιδηρου.
επʼ αυτω γαυρια τοξον και μαχαιρα,
και οργη αφανιει την γην· και ου μη πιστευσει, ἑως αν σημανη σαλπιγξ.
σαλπιγγος δε σημαινουσης, λεγει, ευγε· πορῥωθεν δε οσφραινεται πολεμου συν ἁλματι και κραυγη.
εκ δε της σης επιστημης ἑστηκεν ἱεραξ, αναπετασας τας πτερυγας, ακινητος, καθορων τα προς νοτον;
επι δε σω προσταγματι ὑψουται αετος, γυψ δε επι νοσσιας αυτου καθεσθεις αυλιζεται,
επʼ εξοχη πετρας, και αποκρυφω,
εκεισε ων ζητει τα σιτα, πορῥωθεν οἱ οφθαλμοι αυτου σκοπευουσι.
νεοσσοι δε αυτου φυρονται εν αἱματι, οὑ δʼ αν ωσι τεθνεωτες, παραχρημα εὑρισκονται.
40
και απεκριθη κυριος ὁ θεος τω ιωβ, και ειπε,
μη κρισιν μετα ἱκανου εκκλινει; ελεγχων δε θεον, αποκριθησεται αυτην.
ὑπολαβων δε ιωβ λεγει τω κυριω,
τι ετι εγω κρινομαι, νουθετουμενος και ελεγχων κυριον, ακουων τοιαυτα ουθεν ων; εγω δε τινα αποκρισιν δω προς ταυτα; χειρα θησω επι στοματι μου.
ἁπαξ λελαληκα, επι δε τω δευτερω ου προσθησω.
ετι δε ὑπολαβων ὁ κυριος, ειπε τω ιωβ εκ του νεφους,
μη, αλλα ζωσαι ὡσπερ ανηρ την οσφυν σου, ερωτησω δε σε, συ δε μοι αποκριναι.
μη αποποιου μου το κριμα· οιει δε με αλλως σοι κεχρηματικεναι, η ἱνα αναφανης δικαιος;
η βραχιων σοι εστι κατα του κυριου, η φωνη κατʼ αυτου βροντας;
αναλαβε δη ὑψος και δυναμιν, δοξαν δε και τιμην αμφιασαι.
αποστειλον δε αγγελους οργη, παντα δε ὑβριστην ταπεινωσον.
ὑπερηφανον δε σβεσον, σηψον δε ασεβεις παραχρημα.
κρυψον δε εις γην ὁμοθυμαδον, τα δε προσωπα αυτων ατιμιας εμπλησον.
ὁμολογησω ὁτι δυναται ἡ δεξια σου σωσαι.
αλλα δη ιδου θηρια παρα σοι, χορτον ισα βουσιν εσθιουσιν.
ιδου δη ἡ ισχυς αυτου επʼ οσφυι, ἡ δε δυναμις αυτου επʼ ομφαλου γαστρος·
εστησεν ουραν ὡς κυπαρισσον, τα δε νευρα αυτου συμπεπλεκται.
αἱ πλευραι αυτου, πλευραι χαλκειαι, ἡ δε ῥαχις αυτου σιδηρος χυτος.
τουτεστιν αρχη πλασματος κυριου· πεποιημενον εγκαταπαιζεσθαι ὑπο των αγγελων αυτου.
επελθων δε επʼ ορος ακροτομον, εποιησε χαρμονην τετραποσιν εν τω ταρταρω.
ὑπο παντοδαπα δενδρα κοιμαται, παρα παπυρον και καλαμον και βουτομον.
σκιαζονται δε εν αυτω δενδρα μεγαλα συν ῥαδαμνοις, και κλωνες αγρου.
εαν γενηται πλημμυρα, ου μη αισθηθη· πεποιθεν, ὁτι προσκρουσει ὁ ιορδανης εις το στομα αυτου.
εν τω οφθαλμω αυτου δεξεται αυτον, ενσκολιευομενος τρησει ῥινα.
αξεις δε δρακοντα εν αγκιστρω, περιθησεις δε φορβαιεαν περι ῥινα αυτου;
η δησεις κρικον εν τω μυκτηρι αυτου, ψελλιω δε τρυπησεις το χειλος αυτου;
λαλησει δε σοι δεησει, ἱκετηρια μαλακως;
θησεται δε μετα σου διαθηκην; ληψη δε αυτον δουλον αιωνιον;
παιξη δε εν αυτω ὡσπερ ορνεω; η δησεις αυτον ὡσπερ στρουθιον παιδιω;
ενσιτουνται δε εν αυτω εθνη, μεριτευονται δε αυτον φοινικων εθνη;
παν δε πλωτον συνελθον ου μη ενεγκωσι βυρσαν μιαν ουρας αυτου, και εν πλοιοις ἁλιεων κεφαλην αυτου.
επιθησεις δε αυτω χειρα, μνησθεις πολεμον τον γινομενον εν στοματι αυτου, και μηκετι γινεσθω.
41
ουχ εωρακας αυτον; ουδε επι τοις λεγομενοις τεθαυμακας;
ου δεδοικας, ὁτι ἡτοιμασται μοι; τις γαρ εστιν ὁ εμοι αντιστας;
η τις αντιστησεται μοι, και ὑπομενει; ει πασα ἡ ὑπʼ ουρανον εμη εστιν,
ου σιωπησομαι διʼ αυτον· και λογον δυναμεως ελεησει τον ισον αυτω.
τις αποκαλυψει προσωπον ενδυσεως αυτου, εις δε πτυξιν θωρακος αυτου τις αν εισελθοι;
πυλας προσωπου αυτου τις ανοιξει; κυκλω οδοντων αυτου φοβος.
τα εγκατα αυτου ασπιδες χαλκεαι. συνδεσμος δε αυτου, ὡσπερ σμυριτης λιθος.
εἱς του ἑνος κολλωνται, πνευμα δε ου μη διελθη αυτον.
ανηρ τω αδελφω αυτου προσκολληθησεται· συνεχονται και ου μη αποσπασθωσιν.
εν πταρμω αυτου επιφαυσκεται φεγγος, οἱ δε οφθαλμοι αυτου ειδος ἑωσφορου.
εκ στοματος αυτου εκπορευονται ὡς λαμπαδες καιομεναι, και διαρῥιπτουνται ἑς εσχαραι πυρος.
εκ μυκτηρων αυτου εκπορευεται καπνος καμινου καιομενης πυρι ανθρακων.
ἡ ψυχη αυτου ανθρακες, φλοξ δε εκ στοματος αυτου εκπορευεται·
εν δε τραχηλω αυτου αυλιζεται δυναμις, εμπροσθεν αυτου τρεχει απωλεια.
σαρκες δε σωματος αυτου κεκολληνται· καταχεει επʼ αυτον, ου σαλευθησεται.
ἡ καρδια αυτου πεπηγεν ὡς λιθος, ἑστηκε δε ὡσπερ ακμων ανηλατος.
στραφεντος δε αυτου, φοβος θηριοις τετραποσιν επι γης ἁλλομενοις.
εαν συναντησωσιν αυτω λογχαι, ουδεν μη ποιησωσι, δορυ, και θωρακα.
ἡγηται μεν γαρ σιδηρον αχυρα, χαλκον δε ὡσπερ ξυλον σαθρον.
ου μη τρωση αυτον τοξον χαλκεον· ἡγηται μεν πετροβολον χορτον.
ὡς καλαμη ελογισθησαν σφυρα, καταγελα δε σεισμου πυρφορου.
ἡ στρωμνη αυτου οβελισκοι οξεις, πας δε χρυσος θαλασσης ὑπʼ αυτον ὡσπερ πηλος αμυθητος.
αναζει την αβυσσον ὡσπερ χαλκειον· ἡγηται δε την θαλασσαν ὡσπερ εξαλειπτρον,
τον δε ταρταρον της αβυσσου ὡσπερ αιχμαλωτον· ελογισατο αβυσσον εις περιπατον.
ουκ εστιν ουδεν επι της γης ὁμοιον αυτω, πεποιημενον εκαταπαιζεσθαι ὑπο των αγγελων μου.
παν ὑψηλον ὁρα· αυτος δε βασιλευς παντων των εν τοις ὑδασιν.
42
ὑπολαβων δε ιωβ, λεγει τω κυριω,
οιδα ὁτι παντα δυνασαι, αδυνατει δε σοι ουδεν.
τις γαρ εστιν ὁ κρυπτων σε βουλην; φειδομενος δε ῥηματων, και σε οιεται κρυπτειν; τις δε αναγγελει μοι ἁ ουκ ηδειν, μεγαλα και θαυμαστα ἁ ουκ επισταμην;
ακουσον δε μου κυριε, ἱνα καγω λαλησω· ερωτησω δε σε, συ δε με διδαξον.
ακοην μεν ωτος ηκουον σου το προτερον, νυνι δε ὁ οφθαλμος μου ἑωρακε σε.
διο εφαυλισα εμαυτον, και ετακην· ἡγημαι δε εμαυτον γην και σποδον.
εγενετο δε μετα το λαλησαι τον κυριον παντα τα ῥηματα ταυτα τω ιωβ, ειπεν ὁ κυριος ελυιφας τω θαιμανυιτη, ἡμαρτες συ, και οἱ δυο φιλοι σου· ου γαρ ελαλησατε ενωπιον μου αληθες ουδεν, ὡσπερ ὁ θεραπων μου ιωβ.
νυν δε λαβετε ἑπτα μοσχους, και ἑπτα κριους, και πορευθητε προς τον θεραποντα μου ιωβ, και ποιησει καρπωσιν ὑπερ ὑμων. ιωβ δε ὁ θεραπων μου ευξεται περι ὑμων, ὁτι ει μη προσωπον αυτου ληψομαι· ει μη γαρ διʼ αυτον, απωλεσα αν ὑμας· ου γαρ ελαλησατε αληθες κατα του θεραποντος μου ιωβ.
επορευθη δε ελιφαζ ὁ θαιμανιτης, και βαλδαδ ὁ σαυχιτης, και σωφαρ ὁ μιναιος, και εποιησαν καθως συνεταξεν αυτοις ὁ κυριος· και ελυσε την ἁμαρτιαν αυτοις δια ιωβ.
ὁ δε κυριος ηυξησε τον ιωβ· ευξαμενου δε αυτου και περι των φιλων αυτου, αφηκεν αυτοις την ἁμαρτιαν· εδωκε δε ὁ κυριος διπλα, ὁσα ην εμπροσθεν ιωβ εις διπλασιασμον.
ηκουσαν δε παντες οἱ αδελφοι αυτου και αἱ αδελφαι αυτου παντα τα συμβεβηκοτα αυτω, και ηλθον προς αυτον, και παντες ὁσοι ηδεισαν αυτον εκ πρωτου· φαγοντες δε και πιοντες παρʼ αυτω παρεκαλεσαν αυτον, και εθαυμασαν επι πασιν οἱς επηγαγεν επʼ αυτω ὁ κυριος· εδωκε δε αυτω ἑκαστος αμναδα μιαν, και τετραδραχμον χρυσου και ασημου.
ὁ δε κυριος ευλογησε τα εσχατα ιωβ, η τα εμπροσθεν· ην δε τα κτηνη αυτου, προβατα μυρια τετρακισχιλια, καμηλοι ἑξακισχιλιαι, ζευγη βοων χιλια, ονοι θηλειαι νομαδες χιλιαι.
γεννωνται δε αυτω υἱοι ἑπτα, και θυγατερες τρεις.
και εκαλεσε την μεν πρωτην, ἡμεραν· την δε δευτεραν, κασιαν· την δε τριτην, αμαλθαιας κερας.
και ουχ εὑρεθησαν κατα τας θυγατερας ιωβ, βελτιους αυτων εν τη ὑπʼ ουρανον· εδωκε δε αυταις ὁ πατηρ κληρονομιαν εν τοις αδελφοις.
εζησε δε ιωβ μετα την πληγην ετη ἑκατον ἑβδομηκοντα· τα δε παντα ετη εζησε, διακοσια τεσσρακοντα· και σιδεν ιωβ τους υἱους αυτου, και τους υἱους των υἱων αυτου, τεταρτην γενεαν.
και ετελευτησεν ιωβ πρεσβυτερος, και πληρης ἡμερων·
γεγραπται δε, αυτον παλιν αναστησεσθαι μεθʼ ὡν ὁ κυριος ανιστησιν.
οὑτος ἑρμηνευεται εκ της συριακης βιβλου, εν μεν γη κατοικων τη αυσιτιδι, επι τοις ὁριοις της ιδουμαιας και αραβιας· προυπηρχε δε αυτω ονομα ιωβαβ·
λαβων δε γυναικα αραβισσαν, γεννα υἱον, ὡ ονομα εννων· ην δε αυτος πατρος μεν ζαρε εκ των ἡσαυ υἱων υἱος, μητρος δε βοσορῥας, ὡστε ειναι αυτον πεμπτον απο ἁβρααμ·
και οὑτοι οἱ βασιλεις οἱ βασιλευσαντες εν εδωμ, ἡς και αυτος ηρξε χωρας· πρωτος βαλακ ὁ του βεωρ, και ονομα τη πολει αυτου δενναβα· μετα δε βαλακ, ιωβαβ ὁ καλουμενος ιωβ· μετα δε τουτον, ασωμ ὁ ὑπαρχων ἡγεμων εκ της θαιμανιτιδος χωρας· μετα δε τουτον, αδαδ υἱος βαραδ, ὁ εκκοψας μαδιαμ εν τω πεδιω μωαβ, και ονομα τη πολει αυτου γεθαιμ·
οἱ δε ελθοντες προς αυτον φιλοι, ελιφας των ἡσαυ υἱων θαιμανων βασιλευς, βαλδαδ ὁ σαυχαιων τυραννος, σωφαρ ὁ μιναιων βασιλευς.
songs
1
ασμα ασματων, ὁ εστι σαλωμων.
φιλησατω με απο φιληματων στοματος αυτου· ὁτι αγαθοι μαστοι σου ὑπερ οινον, και οσμη μυρων σου ὑπερ παντα τα αρωματα·
μυρον εκκενωθεν ονομα σου· δια τουτο νεανιδες ηγαπησαν σε,
εἱλκυσαν σε· οπισω σου εις οσμην μυρων σου δραμουμεν· εισηνεγκε με ὁ βασιλευς εις το ταμειον αυτου· αγαλλιασωμεθα και ευφρανθωμεν εν σοι· αγαπησομεν μαστους σου ὑπερ οινον· ευθυτης ηγαπησε σε.
μελαινα ειμι εγω και καλη, θυγατερες ἱερουσαλημ, ὡς σκηνωματα κηδαρ, ὡς δερῥεις σαλωμων.
μη βλεψητε με ὁτι εγω ειμι μεμελανωμενη, ὁτι παρεβλεψε με ὁ ἡλιος· υἱοι μητρος μου εμαχεσαντο εν εμοι, εθεντο με φυλακισσαν εν αμπελωσιν, αμπελωνα εμον ουκ εφυλαξα.
απαγγειλον μοι ὁν ηγαπησεν ἡ ψυχη μου, που ποιμαινεις, που κοιταζεις εν μεσημβρια, μηποτε γενωμαι ὡς περιβαλλομενη επʼ αγελαις ἑταιρων σου.
εαν μη γνως σεαυτην ἡ καλη εν γυναιξιν, εξελθε συ εν πτερναις των ποιμνιων, και ποιμαινε τας εριφους σου επι σκηνωμασι των ποιμενων.
τη ἱππω μου εν ἁρμασε φαραω ὡμοιωσα σε ἡ πλησιον μου.
τι ὡραιωθησαν σιαγονες σου ὡς τρυγονος, τραχηλος σου ὡς ὁρμισκοι;
ὁμοιωματα χρυσιου ποιησομεν σοι μετα στιγματων του αργυριου.
ἑως οὑ ὁ βασιλευς εν ανακλισει αυτου· ναρδος μου εδωκεν οσμην αυτου.
αποδεσμος της στακτης αδελφιδος μου εμοι, αυαμεσου των μαστων μου αυλισθησεται.
βοτρυς της κυπρου αδελφιδος μου εμοι, εν αμπελωσιν ενγαδδι.
ιδου ει καλη ἡ πλησιον μου, ιδου ει καλη· οφθαλμοι σου περιστεραι.
ιδου ει καλος αδελφιδος μου, και γε ὡραιος προς κλινη ἡμων συσκιος·
δοκοι οικων ἡμων κεδροι, φατνωματα ἡμων κυπαρισσοι.
2
εγω ανθος του πεδιου, κρινον των κοιλαδων.
ὡς κρινον εν μεσω ακανθων, οὑτως ἡ πλησιον μου αναμεσον των θυγατερων.
ὡς μηλον εν τοις ξυλοις του δρυμου, οὑτως αδελφιδος μου αναμεσον των υἱων· εν τη σκια αυτου επεθυμησα, και εκαθισα, και καρπος αυτου γλυκυς εν λαρυγγι μου.
εισαγαγετε με εις οικον του οινου, ταξατε επʼ εμε αγαπην.
στηρισατε με εν μυροις, στοιβασατε με εν μηλοις, ὁτι τετρωμενη αγαπης εγω.
ευωνυμος αυτου ὑπο την κεφαλην μου, και ἡ δεξια αυτου περιληψεται με.
ὡρκισα ὑμας θυγατερες ἱερουσαλημ εν δυναμεσι και εν ισχυσεσι του αγρου· εαν εγειρητε και εξεγειρητε την αγαπην ἑως οὑ θεληση.
φωνη αδελφιδου μου, ιδου οὑτος ἡκει πηδων επι τα ορη, διαλλομενος επι τους βουνους.
ὁμοιος εστιν αδελφιδος μου τη δορκαδι η νεβρω ελαφων επι τα ορη βαιθηλ· ιδου οὑτος οπισω του τοιχου ἡμων, παρακυπτων δια των θυριδων, εκκυπτων δια των δικτυων.
αποκρινεται αδελφιδος μου, και λεγει μοι, αναστα, ελθε ἡ πλησιον μου, καλη μου, περιστερα μου.
ὁτι ιδου ὁ χειμων παρηλθεν, ὁ ὑετος απηλθεν, επορευθη ἑαυτω.
τα ανθη ωφθη εν τη γη, καιρος της τομης εφθακε, φωνη της τρυγονος ηκουσθη εν τη γη ἡμων.
ἡ συκη εξηνεγκεν ολυνθους αυτης, αἱ αμπελοι κυπριζουσιν, εδωκαν οσμην· αναστα, ελθε ἡ πλησιον μου, καλη μου, περιστερα μου, και ελθε.
συ περιστερα μου, εν σκεπη της πετρας, εχομενα του προτειχισματος· δειξον μοι την οψιν σου, και ακουτισον με την φωνην σου, ὁτι ἡ φωνη σου ἡδεια, και ἡ οψις σου ὡραια.
πιασατε ἡμιν αλωπεκας μικρους αφανιζοντας αμπελωνας· και αἱ αμπελοι ἡμων κυπριζουσαι.
αδελφιδος μου εμοι, καγω αυτω· ὁ ποιμαινων εν τοις κρινοις.
ἑως οὑ διαπνευση ἡ ἡμερα, και κινηθωσιν αἱ σκιαι· αποστρεψον, ὁμοιωθητι συ αδελφιδε μου τω δορκωνι η νεβρω ελαφων επι ορη κοιλωματων.
3
επι κοιτην μου εν νυξιν, εζητησα ὁν ηγαπησεν ἡ ψυχη μου· εζητησα αυτον, και ουχ εὑρον αυτον· εκαλεσα αυτον, και ουχ ὑπηκουσε μου.
αναστησομαι δη και κυκλωσω εν τη πολει, εν ταις αγοραις, και εν ταις πλατειαις, και ζητησω ὁν ηγαπησεν ἡ ψυχη μου· εζητησα αυτον, και ουχ εὑρον αυτον.
εὑροσαν με οἱ τηρουντες, οἱ κυκλουντες εν τη πολει. μη ὁν ηγαπησεν ἡ ψυχη μου, ιδετε;
ὡς μικρον ὁτε παρηλθον απʼ αυτων, ἑως οὑ εὑρον ὁν ηγαπησεν ἡ ψυχη μου· εκρατησα αυτον και ουκ αφηκα αυτον, ἑως οὑ εισηγαγον αυτον εις οικον μητρος μου, και εις ταμειον της συλλαβουσης με.
ὡρκισα ὑμας θυγατερες ἱερουσαλημ εν ταις δυναμεσι, και εν ταις ισχυσεσι του αγρου· εαν εγειρητε και εξεγειρητε την αγαπην ἑως αν θεληση.
τις αὑτη ἡ αναβαινουσα απο της ερημου, ὡς στελεχη καπνου τεθυμιαμενη σμυρναν και λιβανον απο παντων κονιορτων μυρεψου;
ιδου ἡ κλινη του σαλωμων, ἑξηκοντα δυνατοι κυκλω αυτης απο δυνατων ισραηλ·
παντες κατεχοντες ῥομφαιαν δεδιδαγμενοι πολεμον· ανηρ ῥομφαια αυτου επι μηρον αυτου απο θαμβους εν νυξι.
φορειον εποιησεν ἑαυτω ὁ βασιλευς σαλωμων απο ξυλων του λιβανου·
στυλους αυτου εποιησεν αργυριον, και ανακλιτον αυτου χρυσεον· επιβασις αυτου πορφυρα, εντος αυτου λιθοστρωτον, αγαπην απο θυγατερων ἱερουσαλημ.
θυγατερες σιων εξελθατε, και ιδετε εν τω βασιλει σαλωμων, εν τω στεφανω ὡ εστεφανωσεν αυτον ἡ μητηρ αυτου, εν ἡμερα νυμφευσεως αυτου, και εν ἡμερα ευφροσυνης καρδιας αυτου.
4
ιδου ει καλη ἡ πλησιον μου, ιδου ει καλη· οφθαλμοι σου περιστεραι, εκτος της σιωπησεως σου· τριχωμα σου ὡς αγελαι των αιγων, αἱ απεκαλυφθησαν απο του γαλααδ.
οδοντες σου ὡς αγελαι των κεκαρμενων, αἱ ανεβησαν απο του λουτρου, αἱ πασαι διδυμευουσαι, και ατεκνουσα ουκ εστιν εν αυταις.
ὡς σπαρτιον το κοκκικον χειλη σου, και ἡ λαλια σου ὡραια, ὡς λεπυρον ῥοας μηλον σου εκτος της σιωπησεως σου.
ὡς πυργος δαυιδ τραχηλος σου, ὁ ωκοδομημενος εις θαλπιωθ· χιλιοι θυρεοι κρεμανται επʼ αυτον, πασαι βολιδες των δυνατων.
δυο μαστοι σου ὡς δυο νεβροι διδυμοι δορκαδος οἱ νεμομενοι εν κρινοις,
ἑως οὑ διαπνευση ἡμερα και κινηθωσιν αἱ σκιαι· πορευσομαι εμαυτω προς το ορος της σμυρνης και προς τον βουνον του λιβανου.
ὁλη καλη ει πλησιον μου, και μωμος ουκ εστιν εν σοι.
δευρο απο λιβανου νυμφη, δευρο απο λιβανου· ελευση και διελευση απο αρχης πιστεως, απο κεφαλης σανιρ και ἑρμων, απο μανδρων λεοντων, απο ορεων παρδαλεων.
εκαρδιωσας ἡμας αδελφη μου νυμφη, εκαρδιωσας ἡμας ἑνι απο οφθαλμων σου, εν μια ενθεματι τραχηλων σου.
τι εκαλλιωθησαν μαστοι σου αδελφη μου, νυμφη; τι εκαλλιωθησαν μαστοι σου απο οινου, και οσμη ἱματιων σου ὑπερ παντα αρωματα;
κηριον αποσταζουσι χειλη σου νυμφη· μελι και γαλα ὑπο την γλωσσαν σου· και οσμη ἱματιων σου, ὡς οσμη λιβανου.
κηπος κεκλεισμενος αδελφη μου νυμφη, κηπος κεκλεισμενος, πηγη εσφραγισμενη·
αποστολαι σου παραδεισος ῥοων μετα καρπου ακροδρυων, κυπροι μετα ναρδων·
ναρδος και κροκος, καλαμος και κινναμωμον, μετα παντων ξυλων του λιβανου, σμυρνα, αλωθ, μετα παντων πρωτων μυρων,
πηγη κηπου, και φρεαρ ὑδατος ζωντος και ῥοιζουντος απο του λιβανου.
εξεγερθητι βορῥα, και ερχου νοτε, και διαπνευσον κηπον μου, και ῥευσατωσαν αρωματα μου.
5
καταβητω αδελφιδος μου εις κηπον αυτου, και φαγετω καρπον ακροδρυων αυτου· εισηλθον εις κηπον μου αδελφη μου νυμφη· ετρυγησα σμυρναν μου μετα αρωματων μου, εφαγον αρτον μου μετα μελιτος μου, επιον οινον μου μετα γαλακτος μου· φαγετε πλησιοι και πιετε, και μεθυσθητε αδελφοι.
εγω καθευδω, και ἡ καρδια μου αγρυπνει. φωνη αδελφιδου μου κρουει επι την θυραν, ανοιξον μοι ἡ πλησιον μου, αδελφη μου, περιστερα μου, τελεια μου· ὁτι ἡ κεφαλη μου επλησθη δροσου, και οἱ βοστρυχοι μου ψεκαδων νυκτος.
εξεδυσαμην τον χιτωνα μου, πως ενδυοσμαι αυτον; ενιψαμην τους ποδας μου, πως μολυνω αυτους;
αδελφιδος μου απεστειλε χειρα αυτου απο της οπης, και ἡ κοιλια μου εθροηθη επʼ αυτον.
ανεστην εγω ανοιξαι τω αδελφιδω μου, χειρες μου εσταξαν σμυρναν, δακτυλοι μου σμυρναν πληρη επι χειρας του κλειθρου.
ηνοιξα εγω τω αδελφιδω μου· αδελφιδος μου παρηλθε· ψυχη μου εξηλθεν εν λογω αυτου· εζητησα αυτον και ουχ εὑρον αυτον, εκαλεσα αυτον και ουχ ὑπηκουσε μου.
εὑροσαν με οἱ φυλακες οἱ κυκλουντες εν τη πολει, επαταξαν με, ετραυματισαν με· ηραν το θεριστρον μου απʼ εμου φυλακες των τειχεων.
ὡρκισα ὑμας θυγατερες ἱερουσαλημ εν ταις δυναμεσι και εν ταις ισχυσεσι του αγρου· εαν εὑρητε τον αδελφιδον μου, τι απαγγειλητε αυτω; ὁτι τετρωμενη αγαπης εγω ειμι.
τι αδελφιδος σου απο αδελφιδου, ἡ καλη εν γυναιξι; τι αδελφιδος σου απο αδελφιδου, ὁτι οὑτως ὡρκισας ἡμας;
αδελφιδος μου λευκος και πυρῥος, εκλελοχισμενος απο μυριαδων.
κεφαλη αυτου χρυσιον κεφαζ, βοστρυχοι αυτου ελαται, μελανες ὡς κοραξ.
οφθαλμοι αυτου ὡς περιστεραι επι πληρωματα ὑδατων, λελουσμεναι εν γαλακτι, καθημεναι επι πληρωματα.
σιαγονες αυτου ὡς φιαλαι του αρωματος φυουσαι μυρεψικα· χειλη αυτου κρινα σταζοντα σμυρναν πληρη.
χειρες αυτου τορευται χρυσαι πεπληρωμεναι θαρσις· κοιλια αυτου πυξιον ελεφαντινον επι λιθου σαπφειρου.
κνημαι αυτου στυλοι μαρμαρινοι τεθεμελιωμενοι επι βασεις χρυσας· ειδος αυτου ὡς λιβανος, εκλεκτος ὡς κεδροι.
φαρυγξ αυτου γλυκασμοι και ὁλος επιθυμια· οὑτος αδελφιδος μου και οὑτος πλησιον μου, θυγατερες ἱερουσαλημ.
6
που απηλθεν ὁ αδελφιδος σου ἡ καλη εν γυναιξι; που απεβλεψεν ὁ αδελφιδος σου; και ζητησομεν αυτον μετα σου.
αδελφιδος μου κατεβη εις κηπον αυτου εις φιαλας του αρωματος, ποιμαινειν εν κηποις, και συλλεγειν κρινα.
εγω τω αδελφιδω μου, και αδελφιδος μου εμοι, ὁ ποιμαινων εν τοις κρινοις.
καλη ει ἡ πλησιον μου, ὡς ευδοκια, ὡραια ὡς ἱερουσαλημ, θαμβος ὡς τεταγμεναι.
αποστρεψον οφθαλμους σου απεναντιον μου, ὁτι αυτοι ανεπτερωσαν με· τριχωμα σου ὡς αγελαι των αιγων, αἱ ανεφανησαν απο του γαλααδ.
οδοντες σου ὡς αγελαι των κεκαρμενων, αἱ ανεβησαν απο του λουτρου, αἱ πασαι διδυμευουσαι, και ατεκνουσα ουκ εστιν εν αυταις· ὡς σπαρτιον το κοκκινον χειλη σου, και ἡ λαλια σου ὡραια.
ὡς λεπυρον ῥοας μηλον σου εκτος της σιωπησεως σου.
ἑξηκοντα εισι βασιλισσαι και ογδοηκοντα παλλακαι, και νεανιδες ὡν ουκ εστιν αριθμος.
μια εστι περιστερα μου, τελεια μου, μια εστι τη μητρι αυτης, εκλεκτη εστι τη τεκουση αυτην· ειδοσαν αυτην θυγατερες και μακαριουσιν αυτην, βασιλισσαι και γε παλλακαι, και αινεσουσιν αυτην.
τις αὑτη ἡ εκκυπτουσα ὡσει ορθρος, καλη ὡς σεληνη, εκλεκτη ὡς ὁ ἡλιος, θαμβος ὡς τεταγμεναι;
εις κηπον καρυας κατεβην ιδειν εν γεννημασι του χειμαρῥου, ιδειν ει ηνθησεν ἡ αμπελος, εξηνθησαν αἱ ῥοαι·
εκει δωσω τους μαστους μου σοι· ουκ εγνω ἡ ψυχη μου· εθετο με ἁρματα αμιναδαβ.
7
επιστρεφε επιστρεφε ἡ σουναμιτις· επιστρεφε επιστρεφε, και οφομεθα εν σοι.
ὡραιωθησαν διαβηματα σου εν ὑποδημασι σου, θυγατερ ναδαβ· ῥυθμοι μηρων ὁμοιοι ὁρμισκοις, εργον τεχνιτου.
ομφαλος σου κρατηρ τορευτος, μη ὑστερουμενος κραμα· κοιλια σου θημωνια σιτου πεφραγμενη εν κρινοις.
δυο μαστοι σου, ὡς δυο νεβροι διδυμοι δορκαδος.
ὁ τραχηλος σου ὡς πυργος ελεφαντινος· οἱ οφθαλμοι σου ὡς λιμναι εν εσεβων, εν πυλαις θυγατρος πολλων· μυκτηρ σου, ὡς πυργος του λιβανου σκοπευων προσωπον δαμασκου.
κεφαλη σου επι σε ὡς καρμηλος, και πλοκιον κεφαλης σου ὡς πορφυρα· βασιλευς δεδεμενος εν παραδρομαις.
τι ὡραιωθης, και τι ἡδυνθης αγαπη;
εν τρυφαις σου τουτο μεγεθος σου· ὡμοιωθης τω φοινικι, και οἱ μαστοι σου τοις βοτρυσιν.
ειπα, αναβησομαι επι τω φοινικι, κρατησω των ὑψεων αυτου· και εσονται δη μαστοι σου ὡς βοτρυες της αμπελου, και οσμη ῥινος σου ὡς μηλα,
και ὁ λαρυγξ σου ὡς οινος ὁ αγαθος, πορευομενος τω αδελφιδω μου εις ευθυτητα, ἱκανουμενος χειλεσι μου και οδουσιν.
εγω τω αδελφιδω μου, και επʼ εμε ἡ επιστροφη αυτου.
ελθε αδελφιδε μου, εξελθωμεν εις αγρον, αυλισθωμεν εν κωμαις.
ορθρισωμεν εις αμπελωνας· ιδωμεν ει ηνθησεν ἡ αμπελος, ηνθησεν ὁ κυπρισμος, ηνθησν αἱ ῥοαι· εκει δωσω τους μαστους μου σοι.
οἱ μανδραγοραι εδωκαν οσμην· και επι θυραις ἡμων παντα ακροδρυα νεα προς παλαια, αδελφιδε μου, ετηρησα σοι.
8
τις δωη σε, αδελφιδε μου, θηλαζοντα μαστους μητρος μου; εὑρουσα σε εξω φιλησω σε, και γε ουκ εξουδενωσουσι μοι.
παραληψομαι σε, εισαξω σε εις οικον μητρος μου και εις ταμειον της συλλαβουσης με· ποτιω σε απο οινου του μυρεψικου, απο ναματος ῥοων μου.
ευωνυμος αυτου ὑπο την κεφαλην μου, και ἡ δεξια αυτου περιληψεται με.
ὡρκισα ὑμας θυγατερες ἱερουσαλημ εν ταις ισχυσεσι του αγρου· εαν εγειρητε και εαν εξεγειρητε την αγαπην ἑως αν θεληση.
τις αὑτη ἡ αναβαινουσα λελευκανθισμενη, επιστηριζομενη επι τον αδελφιδον αυτης; ὑπο μηλον εξηγειρα σε· εκει ωδινησε σε ἡ μητηρ σου, εκει ωδινησε σε ἡ τεκουσα σε.
θες με ὡς σφραγιδα επι την καρδιαν σου, ὡς σφραγιδα επι τον βραχιονα σου· ὁτι κραταια ὡς θανατος αγαπη, σκληρος ὡς ἁδης ζηλος· περιπτερα αυτης περιπτερα πυρος, φλογες αυτης.
ὑδωρ πολυ ου δυνησεται σβεσαι την αγαπην, και ποταμοι ου συνκλυσουσιν αυτην· εαν δω ανηρ παντα τον βιον αυτου εν τη αγαπη, εξουδενωσει εξουδενωσουσιν αυτον.
αδελφη ἡμων μικρα και μαστους ουκ εχει· τι ποιησωμεν τη αδελφη ἡμων, εν ἡμερα ἡ εαν λαληθη εν αυτη;
ει τειχος εστιν, οικοδομησωμεν επʼ αυτην επαλξεις αργυρας· και ει θυρα εστι, διαγραψωμεν επʼ αυτην σανιδα κεδρινην.
εγω τειχος, και μαστοι μου ὡς πυργοι εγω ημην εν οφθαλμοις αυτων ὡς εὑρισκουσα ειρηνην.
αμπελων εγενηθη τω σαλωμων εν βεεθλαμων· εδωκε τον αμπελωνα αυτου τοις τηρουσιν· ανηρ οισει εν καρπω αυτου χιλιους αργυριου.
αμπελων μου εμος ενωπιον μου, οἱ χιλιοι σαλωμων, και οἱ διακοσιοι τοις τηρουσι τον καρπον αυτου.
ὁ καθημενος εν κηποις, ἑταιροι προσεχοντες τη φωνη σου, ακουτισον με.
φυγε αδελφιδε μου, και ὁμοιωθητι τη δορκαδι, η τω νεβρω των ελαφων επι ορη των αρωματων.
ruth
1
και εγενετο εν τω κρινειν τους κριτας, και εγενετο λιμος εν τη γη· και επορευθη ανηρ απο βηθλεεμ ιουδα του παροικησαι εν αγρω μωαβ, αυτος και ἡ γυνη αυτου, και οἱ δυο υἱοι αυτου.
και ονομα τω ανδρι ελιμελεχ, και ονομα τη γυναικι αυτου νωεμιν, και ονομα τοις δυσιν υἱοις αυτου μααλων, και χελαιων, εφραθαιοι εκ βηθλεεμ της ιουδα· και ηλθοσαν εις αγρον μωαβ, και ησαν εκει.
και απεθανεν ελιμελεχ ὁ ανηρ της νωεμιν, και κατελειφθη αὑτη και οἱ δυο υἱοι αυτης.
και ελαβοσαν ἑαυτοις γυναικας μωαβιτιδας· ονομα τη μια, ορφα· και ονομα τη δευτερα, ῥουθ· και κατωκησαν εκει ὡς δεκα ετη.
και απεθανον και γε αμφοτεροι μααλων και χελαιων· και κατελειφθη ἡ γυνη απο του ανδρος αυτης, και απο των δυο υἱων αυτης.
και ανεστη αὑτη και αἱ δυο νυμφαι αυτης, και απεστρεψαν εξ αγρου μωαβ, ὁτι ηκουσεν εν αγρω μωαβ ὁτι επεσκεπται κυριος τον λαον αυτου, δουναι αυτοις αρτους.
και εξηλθεν εκ του τοπου οὑ ην εκει, και αἱ δυο νυμφαι αυτης μετʼ αυτης· και επορευοντο εν τη ὁδω του επιστρεψαι εις την γην ιουδα.
και ειπε νωεμιν, ταις δυσι νυμφαις αυτης, πορευεσθε δη, αποστραφητε ἑκαστη εις οικον μητρος αυτης· ποιησαι κυριος μεθʼ ὑμων ελεος, καθως εποιησατε μετα των τεθνηκοτων και μετʼ εμου·
δωη κυριος ὑμιν και εὑρητε αναπαυσιν ἑκαστη εν οικω ανδρος αυτης· και κατεφιλησεν αυτας· και επηραν την φωνην αυτων, και ελαυσαν.
και ειπαν αυτη, μετα σου επιστρεφομεν εις τον λαον σου.
και ειπε νωεμιν, επιστραφητε δη θυγατερες μου· και ἱνατι πορευεσθε μετʼ εμου; μη ετι μοι υἱοι εν τη κοιλια μου, και εσονται ὑμιν εις ανδρας;
επιστραφητε δη θυγατερες μου, διοτι γεγηρακα του μη ειναι ανδρι· ὁτι ειπα, ὁτι εστι μοι ὑποστασις του γενηθηναι με ανδρι, και τεξομαι υἱους·
μη αυτους προσδεξεσθε ἑως οὑ ἁδρυνθωσιν; η αυτοις κατασχεθησεσθε του μη γενεσθαι ανδρι; μη δη θυγατερες μου, ὁτι επικρανθη μοι ὑπερ ὑμας, ὁτι εξηλθεν εν εμοι χειρ κυριου.
και επηραν την φωνην αυτων, και εκλαυσαν ετι· και κατεφιλησεν ορφα την πενθεραν αυτης, και επεστρεψεν εις τον λαον αυτης· ῥουθ δε ηκολουθησεν αυτη.
και ειπε νωεμιν προς ῥουθ, ιδου ανεστρεψε συννυμφος σου προς λαον αυτης και προς τους θεους αυτης· επιστραφηθι δη και συ οπισω της συννυμφου σου.
ειπε δη ῥουθ, μη απαντησαι μοι του καταλιπειν σε, η αποστρεψαι οπισθεν σου, ὁτι συ ὁπου εαν πορευθης, πορευσομαι, και οὑ εαν αυλισθης, αυλισθησομαι· ὁ λαος σου, λαος μου, και ὁ θεος σου, θεος μου·
και οὑ εαν αποθανης, αποθανουμαι, κακει ταφησομαι· ταδε ποιησαι μοι κυριος, και ταδε προσθειη, ὁτι θανατος διαστελει αναμεσον εμου και σου.
ιδουσα δε νωεμιν ὁτι κραταιουται αυτη του πορευεσθαι μετʼ αυτης, εκοπασε του λαλησαι προς αυτην ετι.
επορευθησαν δε αμφοτεραι, ἑως του παραγενεσθαι αυτας εις βηθλεεμ· και εγενετο εν τω ελθειν αυτας εις βηθλεεμ, και ηχησε πασα ἡ πολις επʼ αυταις, και ειπον, ει αὑτη εστι νωεμιν;
και ειπε προς αυτας, μη δη καλειτε με νωεμιν· καλεσατε με πικραν, ὁτι επικρανθη εν εμοι ὁ ἱκανος σφοδρα.
εγω πληρης επορευθην, και κενην απεστρεψε με ὁ κυριος· και ἱνατι καλειτε με νωεμιν, και κυριος εταπεινωσε με, και ὁ ἱκανος εκακωσε με;
και επεστρεψε νωεμιν και ῥουθ ἡ μωαβιτις ἡ νυμφη αυτης επιστρεφουσαι εξ αγρου μωαβ· αὑται δε παρεγενηθησαν εις βηθλεεμ εν αρχη θερισμου κριθων.
2
και τη νωεμιν ανηρ γνωριμος τω ανδρι αυτης, ὁ δε ανηρ δυνατος ισχυι εκ της συγγενειας ελιμελεχ, και ονομα αυτω βοοζ.
και ειπε ῥουθ ἡ μωαβιτις προς νωεμιν, πορευθω δη εις αγρον, και συναξω εν τοις σταχυσι κατοπισθεν οὑ εαν εὑρω χαριν εν οφθαλμοις αυτου. ειπε δε αυτη, πορευου, θυγατερ.
και επορευθη· και ελθουσα συνελεξεν εν τω αγρω κατοπισθε των θεριζοντων· και περιεπεσε περιπτωματι τη μεριδι του αγρου βοοζ, του εκ της συγγενειας ελιμελεχ.
και ιδου βοοζ ηλθεν εκ βηθλεεμ, και ειπε τοις θεριζουσι, κυριος μεθʼ ὑμων· και ειπον αυτω, ευλογησαι σε κυριος.
και ειπε βοοζ τω παιδαριω αυτου τω εφεστωτι επι τους θεριζοντας, τινος ἡ νεανις αὑτη;
και απεκριθη το παιδαριον το εφεστος επι τους θεριζοντας, και ειπεν, ἡ παις ἡ μωαβιτις εστιν ἡ αποστραφεισα μετα νωεμιν εξ αγρου μωαβ·
και ειπε, συλλεξω δη και συναξω εν τοις δραγμασιν οπισθεν των θεριζοντων· και ηλθε και εστη απο πρωιθεν και ἑως ἑσπερας, ου κατεπαυσεν εν τω αγρω μικρον.
και ειπε βοοζ προς ῥουθ, ουκ ηκουσας θυγατερ; μη πορευθης εν αγρω συλλεξαι ἑτερω· και συ ου πορευση εντευθεν, ὡδε κολληθητι μετα των κορασιων μου.
οἱ οφθαλμοι σου εις τον αγρον οὑ εαν θεριζωσι, και πορευση κατοπισθεν αυτων· ιδου ενετειλαμην τοις παιδαριοις του μη ἁψασθαι σου· και ὁτε διψησεις και πορευθηση εις τα σκευη, και πιεσαι ὁθεν εαν ὑδρευωνται τα παιδαρια.
και επεσεν επι προσωπον αυτης, και προσεκυνησεν επι την γην, και ειπε προς αυτον, τι ὁτι εὑρον χαριν εν οφθαλμοις σου του επιγνωναι με, και εγω ειμι ξενη;
και απεκριθη βοοζ, και ειπεν αυτη, απαγγελια απηγγελη μοι ὁσα πεποιηκας μετα της πενθερας σου μετα το αποθανειν τον ανδρα σου· και πως κατελιπες τον πατερα σου και την μητερα σου, και την γην γενεσεως σου, και επορευθης προς λαον ὁν ουκ ηδεις εχθες και τριτης.
αποτισαι κυριος την εργασιαν σου· γενοιτο ὁ μισθος σου πληρης παρα κυριου θεου ισραηλ, προς ὁν ηλθες πεποιθεναι ὑπο τας πτερυγας αυτου.
ἡ δε ειπεν, εὑροιμι χαριν εν οφθαλμοις σου κυριε, ὁτι παρεκαλεσας με, και ὁτι ελαλησας επι καρδιαν της δουλης σου, και ιδου εγω εσομαι ὡς μια των παιδισκων σου.
και ειπεν αυτη βοοζ, ηδη ὡρα του φαγειν, προσελθε ὡδε και φαγεσαι των αρτων, και βαψεις τον ψωμον σου εν τω οξει· και εκαθισε ῥουθ εκ πλαγιων των θεριζοντων· και εβουνισεν αυτη βοοζ αλφιτον, και εφαγε και ενεπλησθη και κατελιπε,
και ανεστη του συλλεγειν· και ενετειλατο βοοζ τοις παιδαριοις αυτου, λεγων, και γε αναμεσον των δραγματων συλλεγετω, και μη καταισχυνητε αυτην·
και βασταζοντες βαστασατε αυτη, και γε παραβαλλοντες παραβαλειτε αυτη εκ των βεβουνισμενων, και φαγεται, και συλλεξει, και ουκ επιτιμησετε αυτη.
και συνελεξεν εν τω αγρω ἑως ἑσπερας, και ερῥαβδισεν ἁ συνελεξε, και εγενηθη ὡς οιφι κριθων.
και ηρε και εισηλθεν εις την πολιν· και ειδεν ἡ πενθερα αυτης ἁ συνελεξε· και εξενεγκασα ῥουθ εδωκεν αυτη ἁ κατελιπεν εξ ὡν ενεπλησθη.
και ειπεν αυτη ἡ πενθερα αυτης, που συνελεξας σημερον και που εποιησας; ειη ὁ επιγνους σε ευλογημενος· και ανηγγειλε ῥουθ τη πενθερα αυτης που εποιησε, και ειπε, το ονομα του ανδρος μεθʼ οὑ εποιησα σημερον βοοζ.
ειπε δε νωεμιν τη νυμφη αυτης, ευλογητος εστι τω κυριω, ὁτι ουκ εγκατελιπε το ελεος αυτου μετα των ζωντων και μετα των τεθνηκοτων· και ειπεν αυτη νωεμιν, εγγιζει ἡμιν ὁ ανηρ, εκ των αγχιστευοντων ἡμιν εστι.
και ειπε ῥουθ προς την πενθεραν αυτης, και γε ὁτι ειπε προς με, μετα των κορασιων των εμων προσκολληθητι, ἑως αν τελεσωσιν ὁλον τον αμητον ὁς ὑπαρχει μοι.
και ειπε νωεμιν προς ῥουθ την νυμφην αυτης, αγαθον θυγατερ, ὁτι εξηλθες μετα των κορασιων αυτου, και ουκ απαντησονται σοι εν αγρω ἑτερω.
και προσεκολληθη ῥουθ τοις κορασιοις του βοοζ του συλλεγειν, ἑως του συντελεσαι τον θερισμον των κριθων και των πυρων.
3
και εκαθισε μετα της πενθερας αυτης· ειπε δε αυτη νωεμιν ἡ πενθερα αυτης, θυγατερ, ου μη ζητησω σοι αναπαυσιν, ἱνα ευ γενηται σοι;
και νυν ουχι βοοζ γνωριμος ἡμων, οὑ ης μετα των κορασιων αυτου; ιδου αυτος λικμα τον ἁλωνα των κριθων ταυτη τη νυκτι.
συ δε λουση, και αλειψη, και περιθησεις τον ἱματισμον σου επι σε, και αναβηση επι τον ἁλω· μη γνωρισθης τω ανδρι ἑως του συντελεσαι αυτον του φαγειν και πιειν.
και εσται εν τω κοιμηθηναι αυτον, και γνωση τον τοπον ὁπου κοιμαται εκει, και ελευση και αποκαλυψεις τα προς ποδων αυτου, και κοιμηθηση, και αυτος απαγγελει σοι ἁ ποιησεις.
ειπε δε ῥουθ προς αυτην, παντα ὁσα αν ειπης, ποιησω.
και κατεβη εις τον ἁλω, και εποιησε κατα παντα, ὁσα ενετειλατο αυτη ἡ πενθερα αυτης.
και εφαγε βοοζ και επιε, και ηγαθυνθη ἡ καρδια αυτου, και ηλθε κοιμηθηναι εν μεριδι της στοιβης· ἡ δε ηλθεν εν κρυφη, και απεκαλυψε τα προς ποδων αυτου.
εγενετο δε εν τω μεσονυκτιω, και εξεστη ὁ ανηρ, και εταραχθη, και ιδου γυνη κοιμαται προς ποδων αυτου.
ειπε δε, τις ει συ; ἡ δε ειπεν, εγω ειμι ῥουθ ἡ δουλη σου, και περιβαλεις το πτερυγιον σου επι την δουλην σου, ὁτι αγχιστευς ει συ.
και ειπε βοοζ, ευλογημενη συ τω κυριω θεω, θυγατερ, ὁτι ηγαθυνας το ελεος σου το εσχατον ὑπερ το πρωτον, μη πορευθηναι σε οπισω νεανιων, ειτοι πτωχος ειτοι πλουσιος.
και νυν θυγατερ μη φοβου, παντα ὁσα εαν ειπης ποιησω σοι· οιδε γαρ πασα φυλη λαου μου ὁτι γυνη δυναμεως ει συ.
και νυν ὁ αληθως αγχιστευς εγω ειμι· και γε εστιν αγχιστευς εγγιων ὑπερ εμε.
αυλισθητι την νυκτα, και εσται τοπρωι εαν αγχιστευση σε, αγαθον· αγχιστευετω· εαν δε μη βουληται αγχιστευσαι σε, αγχιστευσω σε εγω· ζη κυριος· κοιμηθητι ἑως τοπρωι.
και εκοιμηθη προς ποδων αυτου ἑως πρωι· ἡ δε ανεστη προ του επιγνωναι ανδρα τον πλησιον αυτου· και ειπε βοοζ, μη γνωσθητω, ὁτι ηλθε γυνη εις τον ἁλω.
και ειπεν αυτη, φερε το περιζωμα το επανω σου· και εκρατησεν αυτο, και εμετρησεν ἑξ κριθων, και επεθηκεν επʼ αυτην, και εισηλθεν εις την πολιν.
και ῥουθ εισηλθε προς την πενθερα αυτης· ἡ δε ειπεν αυτη, θυγατερ· και ειπεν αυτη παντα ὁσα εποιησεν αυτη ὁ ανηρ.
και ειπεν αυτη, τα ἑξ των κριθων ταυτα εδωκε μοι, ὁτι ειπε προς με, μη εισελθης κενη προς την πενθεραν σου.
ἡ δε ειπε, καθου θυγατερ, ἑως του επιγνωναι σε πως ου πεσειται ῥημα· ου γαρ μη ἡσυχαση ὁ ανηρ ἑως αν τελεσθη το ῥημα σημερον.
4
και βοοζ ανεβη επι την πυλην, και εκαθισεν εκει, και ιδου ὁ αγχιστευς παρεπορευετο, ὁν ελαλησε βοοζ· και ειπε προς αυτον βοοζ, εκκλινας καθισον ὡδε κρυφιε· και εξεκλινε και εκαθισε.
και ελαβε βοοζ δεκα ανδρας απο των πρεσβυτερων της πολεως, και ειπε, καθισατε ὡδε· και εκαθισαν.
και ειπε βοοζ τω αγχιστει, την μεριδα του αγρου ἡ εστι του αδελφου ἡμων του ελιμελεχ, ἡ δεδοται νωεμιν τη επιστρεφουση εξ αγρου μωαβ,
καγω ειπα, αποκαλυψω το ους σου λεγων, κτησαι εναντιον των καθημενων, και εναντιον των πρεσβυτερων του λαου μου. ει αγχιστευεις, αγχιστευε· ει δε μη αγχιστευεις, αναγγειλον μοι, και γνωσομαι, ὁτι ουκ εστι παρεξ σου του αγχιστευσαι, καγω ειμι μετα σε· ὁ δε ειπεν, εγω ειμι, αγχιστευσαι, καγω ειμι, αγχιστευσω.
και ειπε βοοζ, εν ἡμερα του κτησασθαι σε τον αγρον εκ χειρος νωεμιν και παρα ῥουθ της μωαβιτιδος γυναικος του τεθνηκοτος, και αυτην κτησασθαι σε δει, ὡστε αναστησαι το ονομα του τεθνηκοτος επι της κληρονομιας αυτου.
και ειπεν ὁ αγχιστευς, ου δυνησομαι αγχιστευσαι εμαυτω, μη ποτε διαφθειρω την κληρονομιαν μου· αγχιστευσον σεαυτω την αγχιστειαν μου, ὁτι ου δυνησομαι αγχιστευσαι.
και τουτο το δικαιωμα εμπροσθεν εν τω ισραηλ επι την αγχιστειαν, και επι το ανταλλαγμα του στησαι παντα λογον· και ὑπελυετο ανηρ το ὑποδημα αυτου, και εδιδου τω πλησιον αυτου τω αγχιστευοντι την αγχιστειαν αυτου· και τουτο ην μαρτυριον εν ισραηλ.
και ειπεν ὁ αγχιστευς τω βοοζ, κτησαι σεαυτω την αγχιστειαν μου· και ὑπελυσατο το ὑποδημα αυτου, και εδωκεν αυτω.
και ειπε βοοζ τοις πρεσβυτεροις και παντι τω λαω, μαρτυρες ὑμεις σημερον, ὁτι κεκτημαι παντα τα του ελιμελεχ, και παντα ὁσα ὑπαρχει τω χελαιων και τω μααλων εκ χειρος νωεμιν.
και γε ῥουθ την μωαβιτιν την γυναικα μααλων κεκτημαι εμαυτω εις γυναικα, του αναστησαι το ονομα του τεθνηκοτος επι της κληρονομιας αυτου, και ουκ εξολοθρευθησεται το ονομα του τεθνηκοτος εκ των αδελφων αυτου, και εκ της φυλης λαου αυτου· μαρτυρες ὑμεις σημερον.
και ειποσαν πας ὁ λαος οἱ εν τη πυλη, μαρτυρες· και οἱ πρεσβυτεροι ειποσαν, δωη κυριος την γυναικα σου, την εισπορευομενην εις τον οικον σου, ὡς ῥαχηλ και ὡς λιαν, αἱ ωκοδομησαν αμφοτεραι τον οικον του ισραηλ, και εποιησαν δυναμιν εν εφραθα, και εσται ονομα εν βηθλεεμ.
και γενοιτο οικος σου, ὡς οικος φαρες, ὁν ετεκε θαμαρ τω ιουδα, εκ του σπερματος οὑ δωσει κυριος σοι εκ της παιδισκης ταυτης.
και ελαβε βοοζ την ῥουθ, και εγενηθη αυτω εις γυναικα, και εισηλθε προς αυτην. και εδωκεν αυτη κυριος κυησιν, και ετεκεν υἱον.
και ειπαν αἱ γυναικες προς νωεμιν, ευλογητος κυριος, ὁς ου κατελυσε σοι σημερον τον αγχιστεα, και καλεσαι το ονομα σου ἑν ισραηλ.
και εσται σοι εις επιστρεφοντα ψυχην, και του διαθρεψαι την πολιαν σου, ὁτι ἡ νυμφη ἡ αγαπησασα σε, ετεκεν αυτον, ἡ εστιν αγαθη σοι ὑπερ ἑπτα υἱους.
και ελαβε νωεμιν το παιδιον, και εθηκεν εις τον κολπον αυτης, και εγενηθη αυτω εις τιθηνον.
και εκαλεσαν αυτου αἱ γειτονες ονομα, λεγουσαι, ετεχθη υἱος τη νωεμιν. και εκαλεσαν το ονομα αυτου, ωβηδ· οὑτος πατηρ ιεσσαι πατρος δαυιδ.
και αὑται αἱ γενεσεις φαρες. φαρες εγεννησε τον εσρωμ·
εσρωμ εγεννησε τον αραμ· και αραμ εγεννησε τον αμιναδαβ·
και αμιναδαβ εγεννησε τον ναασσων· και ναασσων εγεννησε τον σαλμων·
και σαλμων εγεννησε τον βοοζ· και βοοζ εγεννησε τον ωβηδ·
και ὡβηδ εγεννησε τον ιεσσαι· και ιεσσαι εγεννησε τον δαυιδ.
lamentations
1
αλεφ. πως εκαθισε μονη ἡ πολις ἡ πεπληθυμμενη λαων; εγενηθη ὡς χηρα, πεπληθυμμενη εν εθνεσιν, αρχουσα εν χωραις εγενηθη εις φορον.
βηθ. κλαιουσα εκλαυσεν εν νυκτι, και τα δακρυα αυτης επι των σιαγονων αυτης, και ουχ ὑπαρχει ὁ παρακαλων αυτην απο παντων των αγαπωντων αυτην· παντες οἱ φιλουντες αυτην ηθετησαν εν αυτη, εγενοντο αυτη εις εχθρους.
γιμελ. μετωκισθη ιουδαια απο ταπεινωσεως αυτης, και απο πληθους δουλειας αυτης· εκαθισεν εν εθνεσιν, ουχ εὑρεν αναπαυσιν· παντες οἱ καταδιωκοντες αυτην, κατελαβον αυτην αναμεσον των θλιβοντων.
δαλεθ. ὁδοι σιων πενθουσι παρα το μη ειναι ερχομενους εν ἑορτη· πασαι αἱ πυλαι αυτης ηφανισμεναι, οἱ ἱερεις αυτης αναστεναζουσιν, αἱ παρθενοι αυτης αγομεναι, και αυτη πικραινομενη εν ἑαυτη.
η. εγενοντο οἱ θλιβοντες αυτην εις κεφαλην, και οἱ εχθροι αυτης ευθηνουσαν, ὁτι κυριος εταπεινωσεν αυτην επι το πληθος των ασεβειων αυτης· τα νηπια αυτης επορευθησαν εν αιχμαλωσια κατα προσωπον θλιβοντος.
ουαυ. και εξηρθη εκ θυγατρος σιων πασα ἡ ευπρεπεια αυτης· εγενοντο οἱ αρχοντες αυτης ὡς κριοι ουχ εὑρισκοντες νομην, και επορευοντο εν ουκ ισχυι κατα προσωπον διωκοντος.
ζαιν. εμνησθη ἱερουσαλημ ἡμερων ταπεινωσεως αυτης, και απωσμων αυτης· παντα τα επιθυμηματα αυτης ὁσα ην εξ ἡμερων αρχαιων, εν τω πεσειν τον λαον αυτης εις χειρας θλιβοντος, και ουκ ην ὁ βοηθων αυτη. ιδοντες οἱ εχθροι αυτης, εγελασαν επι κατοικεσια αυτης.
ηθ. ἁμαρτιαν ἡμαρτεν ἱερουσαλημ, διατουτο εις σαλον εγενετο· παντες οἱ δοξαζοντες αυτην, εταπεινωσαν αυτην· ειδον γαρ την ασχημοσυνην αυτης, και γε αυτη στεναζουσα και απεστραφη οπισω.
τηθ. ακαθαρσια αυτης προ ποδων αυτης· ουκ εμνησθη εσχατα αυτης, και κατεβιβασεν ὑπερογκα· ουκ εστιν ὁ παρακαλων αυτην. ιδε κυριε την ταπεινωσιν μου, ὁτι εμεγαλυνθη ὁ εχθρος.
ιωδ. χειρα αυτου εξεπετασε θλιβων επι παντα τα επιθυμηματα αυτης· ειδε γαρ εθνη εισελθοντα εις το ἁγιασμα αυτης, ἁ ενετειλω μη εισελθειν αυτα εις εκκλησιαν σου.
χαφ. πας ὁ λαος αυτης καταστεναζοντες, ζητουντες αρτον· εδωκαν τα επιθυμηματα αυτης εν βρωσει, του επιστρεψαι ψυχην· ιδε κυριε και επιβλεψον, ὁτι εγενηθη ητιμωμενη.
λαμεδ. οἱ προς ὑμας παντες παραπορευομενοι ὁδον, επιστρεψατε και ιδετε ει εστιν αλγος κατα το αλγος μου, ὁ εγενηθη· φθεγξαμενος εν εμοι εταπεινωσε με κυριος εν ἡμερα οργης θυμου αυτου.
μημ. εξ ὑψους αυτου απεστειλε πυρ, εν τοις οστεοις μου κατηγαγεν αυτο· διεπετασε δικτυον τοις ποσι μου, απεστρεψε με εις τα οπισω· εδωκε με ηφανισμενην, ὁλην την ἡμεραν ωδυνωμενην.
νουν. εγρηγορηθη επι τα ασεβηματα μου, εν χερσι μου συνεπλακησαν· ανεβησαν επι τον τραχηλον μου· ησθενησεν ἡ ισχυς μου· ὁτι εδωκε κυριος εν χερσι μου οδυνας, ου δυνησομαι στηναι.
σαμεχ. εξηρε παντας τους ισχυρους μου ὁ κυριος εκ μεσου μου, εκαλεσεν επʼ εμε καιρον του συντριψαι εκλεκτους μου· ληνον επατησε κυριος παρθενω θυγατρι ιουδα· επι τουτοις εγω κλαιω.
αιν. ὁ οφθαλμος μου κατηγαγεν ὑδωρ, ὁτι εμακρυνθη απʼ εμου ὁ παρακαλων με, ὁ επιστρεφων ψυχην μου· εγενοντο οἱ υἱοι μου ηφανισμενοι, ὁτι εκραταιωθη ὁ εχθρος.
φη. διεπετασε σιων χειρα αυτης, ουκ εστιν ὁ παρακαλων αυτην· ενετειλατο κυριος τω ιακωβ, κυκλω αυτου οἱ θλιβοντες αυτον· εγενηθη ἱερουσαλημ εις αποκαθημενην αναμεσον αυτων.
τσαδη. δικαιος εστι κυριος, ὁτι στομα αυτου παρεπικρανα· ακουσατε δη παντες οἱ λαοι, και ιδετε το αλγος μου· παρθενοι μου και νεανισκοι μου επορευθησαν εν αιχμαλωσια.
κωφ. εκαλεσα τους εραστας μου, αυτοι δε παρελογισαντο με· οἱ ἱερεις μου και οἱ πρεσβυτεροι μου εν τη πολει εξελιπον, ὁτι εζητησαν βρωσιν αυτοις ἱνα επιστρεψωσι ψυχας αυτων, και ουχ εὑρον.
ρηχσ. ιδε, κυριε, ὁτι θλιβομαι, ἡ κοιλια μου εταραχθη, και ἡ καρδια μου εστραφη εν εμοι, ὁτι παραπικραινουσα παρεπικρανθην, εξωθεν ητεκνωσε με μαχαιρα, ὡσπερ θανατος εν οικω.
χσεν. ακουσατε δη, ὁτι στεναζω εγω, ουκ εστιν ὁ παρακαλων με· παντες οἱ εχθροι μου ηκουσαν τα κακα μου, και εχαρησαν, ὁτι συ εποιησας· επηγαγες ἡμεραν, εκαλεσας καιρον, εγενοντο ὁμοιοι εμοι.
θαυ. εισελθοι πασα ἡ κακια αυτων κακα προσωπον σου, και επιφυλλισον αυτοις, ὁν τροπον εποιησαν επιφυλλιδα περι παντων των ἁμαρτηματων μου, ὁτι πολλοι οἱ στεναγμοι μου, και ἡ καρδια μου λυπειται.
2
αλεφ. πως εγνοφωσεν εν οργη αυτου κυριος την θυγατερα σιων; κατερῥιψεν εξ ουρανου εις γην δοξασμα ισραηλ, και ουκ εμνησθη ὑποποδιου ποδων αυτου.
βηθ. εν ἡμερα οργης αυτου κατεποντισε κυριος, ου φεισαμενος· παντα τα ὡραια ιακωβ καθειλεν εν θυμω αυτου, τα οχυρωματα της θυγατρος ιουδα εκολλησεν εις την γην, εβεβηλωσε βασιλεα αυτης, και αρχοντας αυτης.
γιμελ. συνεκλασεν εν οργη θυμου αυτου παν κερας ισραηλ, απεστρεψεν οπισω δεξιαν αυτου απο προσωπου εχθρου, και ανηψεν εν ιακωβ ὡς πυρ φλογα, και κατεφαγε παντα τα κυκλω.
δαλεθ. ενετεινε τοξον αυτου ὡς εχθρος ὑπεναντιος, εστερεωσε δεξιαν αυτου ὡς ὑπεναντιος, και απεκτεινε παντα τα επιθυμηματα των οφθαλμων μου εν σκηνη θυγατρος σιων, εξεχεεν ὡς πυρ τον θυμον αυτου.
η. εγενηθη κυριος ὡς εχθρος, κατεποντισεν ισραηλ, κατεποντισε τας βαρεις αυτης, διεφθειρε τα οχυρωματα αυτου, και επληθυνε τη θυγατρι ιουδα ταπεινουμενην και τεταπεινωμενην.
ουαυ. και διεπετασεν ὡς αμπελον το σκηνωμα αυτου, διεφθειρεν ἑορτην αυτου· επελαθετο κυριος ἁ εποιησεν εν σιων ἑορτης και σαββατου, και παρωξυνεν εμβριμηματι οργης αυτου βασιλεα και ἱερεα και αρχοντα.
ζαιν. απωσατο κυριος θυσιαστηριον αυτου, απετιναξεν ἁγιασμα αυτου, συνετριψεν εν χειρι εχθρου τειχος βαρεων αυτης· φωνην εδωκαν εν οικω κυριου ὡς εν ἡμερα ἑορτης.
ηθ. και επεστρεψε διαφθειραι τειχος θυγατρος σιων· εξετεινε μετρον, ουκ απεστρεψε χειρα αυτου απο καταπατηματος, και επενθησε το προτειχισμα, και τειχος ὁμοθυμαδον ησθενησεν.
τηθ. ενεπαγησαν εις γην πυλαι αυτης, απωλεσε και συνετριψε μοχλους αυτης, βασιλεα αυτης και αρχοντα αυτης εν τοις εθνεσιν· ουκ εστι νομος, και γε προφηται αυτης ουκ ειδον ὁρασιν παρα κυριου.
ιωδ. εκαθισαν εις την γην, εσιωπησαν πρεσβυτεροι θυγατρος σιων, ανεβιβασαν χουν επι την κεφαλην αυτων, περιεζωσαντο σακκους, κατηγαγον εις γην αρχηγους παρθενους εν ἱερουσαλημ.
χαφ. εξελιπον εν δακρυσιν οἱ οφθαλμοι μου, εταραχθη ἡ καρδια μου, εξεχυθη εις την γην ἡ δοξα μου, επι το συντριμμα της θυγατρος λαου μου, εν τω εκλειπειν νηπιον και θηλαζοντα εν πλατειαις πολεως.
λαμεδ. ταις μητρασιν αυτων ειπαν, που σιτος, και οινος; εν τω εκλυεσθαι αυτους ὡς τραυματιας εν πλατειαις πολεως, εν τω εκχεισθαι ψυχας αυτων εις κολπον μητερων αυτων.
μημ. τι μαρτυρησω σοι, η τι ὁμοιωσω σοι, θυγατερ ἱερουσαλημ; τις σωσει και παρακαλεσει σε, παρθενος θυγατερ σιων; ὁτι εμεγαλυνθη ποτηριον συντριβης σου, τις ιασεται σε;
νουν. προφηται σου ειδοσαν σοι ματαια και αφροσυνην, και ουκ απεκαλυψαν επι την αδικιαν σου, του επιστρεψαι αιχμαλωσιαν σου, και ειδοσαν σοι λημματα ματαια και εξωσματα.
σαμεχ. εκροτησαν επι σε χειρας παντες οἱ παραπορευομενοι ὁδον, εσυρισαν και εκινησαν την κεφαλην αυτων επι την θυγατερα ἱερουσαλημ. αὑτη ἡ πολις, ερουσι, στεφανος ευφροσυνης πασης της γης;
αιν. διηνοιξαν επι σε στομα αυτων παντες οἱ εχθροι σου, εσυρισαν και εβρυξαν οδοντας, και ειπαν, κατεπιομεν αυτην· πλην αὑτη ἡ ἡμερα ἡν προσεδοκωμεν, εὑρομεν αυτην, ειδομεν.
φη. εποιησε κυριος ἁ ενεθυμηθη, συνετελεσε ῥημα αυτου, ἁ ενετειλατο εξ ἡμερων αρχαιων· καθειλε, και ουκ εφεισατο, και ηυφρανεν επι σε εχθρον, ὑψωσε κερας θλιβοντος σε.
τσαδη. εβοησε καρδια αυτων προς κυριον, τειχη σιων καταγαγετε ὡς χειμαρῥους δακρυα ἡμερας και νυκτος· μη δως εκνηψιν σεαυτη, μη σιωπησαιτο θυγατηρ οφθαλμων σου.
κωφ. αναστα, αγαλλιασαι εν νυκτι εις αρχας φυλακης σου, εκχεον ὡς ὑδωρ καρδιαν σου απεναντι προσωπου κυριου, αρον προς αυτον χειρας σου περι ψυχης νηπιων σου, των εκλυομενων λιμω επʼ αρχης πασων εξοδων.
ρηχσ. ιδε κυριε και επιβλεψον τινι επεφυλλισας οὑτως· ει φαγονται γυναικες καρπον κοιλιας αυτων; επιφυλλιδα εποιησε μαγειρος, φονευθησονται νηπια θηλαζοντα μαστους; αποκτενεις εν ἁγιασματι κυριου ἱερεα και προφητην;
χσεν. εκοιμηθησαν εις την εξοδον παιδαριον και πρεσβυτης· παρθενοι μου και νεανισκοι μου επορευθησαν εν αιχμαλωσια, εν ῥομφαια και εν λιμω απεκτεινας, εν ἡμερα οργης σου εμαγειρευσας, ουκ εφεισω.
θαυ. εκαλεσεν ἡμεραν ἑορτης παροικιας μου κυκλοθεν, και ουκ εγενοντο εν ἡμερα οργης κυριου ανασωζομενος και καταλελειμμενος, ὡς επεκρατησα, και επληθυνα εχθρους μου παντας.
3
αλεφ. εγω ανηρ ὁ βλεπων πτωχειαν, εν ῥαβδω θυμου αυτου επʼ εμε.
παρελαβε με και απηγαγε με εις σκοτος, και ου φως.
πλην εν εμοι επεστρεψε χειρα αυτου ὁλην την ἡμεραν,
επαλαιωσε σαρκα μου και δερμα μου, οστεα μου συνετριψεν.
βηθ. ανωκοδομησε κατʼ εμου, και εκυκλωσε κεφαλην μου, και εμοχθησεν·
εν σκοτεινοις εκαθισε με ὡς νεκρους αιωνος.
ανωκοδομησε κατʼ εμου, και ουκ εξελευσομαι, εβαρυνε χαλκον μου.
γιμελ. και γε κεκραξομαι και βοησω, απεφραξε προσευχην μου.
δαλεθ. ανωκοδομησεν ὁδους μου, ενεφραξε τριβους μου,
εταραξεν αρκος ενεδρευουσα, αυτος μοι λεων εν κρυφαιοις,
κατεδιωξεν αφεστηκοτα, και κατεπαυσε με, εθετο με ηφανισμενην.
η. ενετεινε τοξον αυτου, και εστηλωσε με ὡς σκοπον εις βελος.
εισηγαγεν εν τοις νεφροις μου ιους φαρετρας αυτου.
εγενηθην γελως παντι λαω μου, ψαλμος αυτων ὁλην την ἡμεραν.
ουαυ. εχορτασε με πικριας, εμεθυσε με χολης,
και εξεβαλε ψηφω οδοντας μου· εψωμισε με σποδον,
και απωσατο εξ ειρηνης ψυχην μου· επελαθομην αγαθα.
και απωλετο νικος μου, και ἡ ελπις μου απο κυριου.
ζαιν. εμνησθην απο πτωχειας μου, και εκ διωγμου πικρια και χολη μου μνησθησεται,
και καταδολεσχησει επʼ εμε ἡ ψυχη μου.
ταυτην ταξω εις την καρδιαν μου, διατουτο ὑπομενω.
ηθ. τα ελεη κυριου, ὁτι ουκ εξελιπε με, ὁτι ου συνετελεσθησαν οἱ οικτιρμοι αυτου· μηνας εις τας πρωιας ελεησον κυριε, ὁτι ου συνετελεσθημεν, ὁτι ου συνετελεσθησαν οἱ οικτιρμοι αυτου.
καινα εις τας πρωιας, πολλη ἡ πιστις σου.
μερις μου κυριος, ειπεν ἡ ψυχη μου· διατουτο ὑπομενω αυτω·
τηθ. αγαθος κυριος τοις ὑπομενουσιν αυτον, ψυχη ἡ ζητησει αυτον, αγαθον·
και ὑπομενει, και ἡσυχασει εις το σωτηριον κυριου.
τηθ. αγαθον ανδρι, ὁταν αρη ζυγον εν νεοτητι αυτου,
καθησεται κατα μονας, και σιωπησεται, ὁτι ηρεν εφʼ ἑαυτω.
ιωδ. δωσει τω παιοντι αυτον σιαγονα, χορτασθησεται ονειδισμων·
ὁτι ουκ εις τον αιωνα απωσεται κυριος.
χαφ. ὁτι ὁ ταπεινωσας οικτειρησει, και κατα το πληθος του ελεους αυτου,
ουκ απεκριθη απο καρδιας αυτου, και εταπεινωσεν υἱους ανδρος.
λαμεδ. του ταπεινωσαι ὑπο τους ποδας αυτου παντας δεσμιους γης,
του εκκλιναι κρισιν ανδρος κατεναντι προσωπου ὑψιστου,
καταδικασαι ανθρωπον εν τω κρινεσθαι αυτον, κυριος ουκ ειπε.
τις οὑτως ειπε, και εγενηθη; κυριος ουκ ενετειλατο.
εκ στοματος ὑψιστου ουκ εξελευσεται τα κακα και το αγαθον.
μημ. τι γογγυσει ανθρωπος ζων, ανηρ περι της ἁμαρτιας αυτου;
νουν. εξηρευνηθη ἡ ὁδος ἡμων και ητασθη, και επιστρεψομεν ἑως κυριου.
αναλαβωμεν καρδιας ἡμων επι χειρων προς ὑψηλον εν ουρανω.
ἡμαρτησαμεν, ησεβησαμεν, και ουχ ἱλασθης.
σαμεχ. επεσκεπασας εν ʼθυμω, και απεδιωξας ἡμας, απεκτεινας, ουκ εφεισω.
επεσκεπασας νεφελην σεαυτω ἑινεκεν προσευχης,
καμμυσαι με και απωσθηναι. αιν. εθηκας ἡμας εν μεσω των λαων.
διηνοιξαν εφʼ ἡμας το στομα αυτων παντες οἱ εχθροι ἡμων.
φοβος και θυμος εγενηθη ἡμιν, επαρσις και συντριβη.
αφεσεις ὑδατων καταξει ὁ οφθαλμος μου επι το συντριμμα της θυγατρος του λαου μου.
φη. ὁ οφθαλμος μου κατεποθη, και ου σιγησομαι του μη ειναι εκνηψιν,
ἑως οὑ διακυψη και ιδη κυριος εξ ουρανου.
ὁ οφθαλμος μου επιφυλλιει επι την ψυχην μου παρα πασας θυγατερας πολεως.
τσαδη. θηρευοντες εθηρευσαν με ὡς στρουθιον· παντες οἱ εχθροι μου δωρεαν
εθανατωσαν εν λακκω ζωην μου, και επεθηκαν λιθον επʼ εμοι.
ὑπερεχυθη ὑδωρ επι την κεφαλην μου· ειπα, απωσμαι.
κωφ. επεκαλεσαμην το ονομα σου, κυριε, εκ λακκου κατωτατου·
φωνην μου ηκουσας· μη κρυψης τα ωτα σου εις την δεησιν μου·
εις την βοηθειαν μου ηγγισας· εν ἡμερα ἡ επεκαλεσαμην σε ειπας μοι, μη φοβου.
ρηχσ. εδικασας, κυριε, τας δικας της ψυχης μου, ελυτρωσω την ζωην μου.
ιδες, κυριε, τας ταραχας μου, εκρινας την κρισιν μου.
ειδες πασαν την εκδικησιν αυτων, εις παντας διαλογισμους αυτων εν εμοι.
χσεν. ηκουσας τον ονειδισμον αυτων, παντας τους διαλογισμους αυτων κατʼ εμου,
χειλη επανισταμενων μοι, και μελετας αυτων κατʼ εμου ὁλην την ἡμεραν,
καθεδραν αυτων, και αναστασιν αυτων· επιβλεψον επι οφθαλμους αυτων.
αποδωσεις αυτοις ανταποδομα, κυριε, κατα τα εργα των χειρων αυτων.
θαυ. αποδωσεις αυτοις ὑπερασπισμον, καρδιας μου μοχθον.
συ αυτους καταδιωξεις εν οργη, και εξαναλωσεις αυτους ὑποκατωθεν του ουρανου, κυριε.
4
αλεφ. πως αμαυρωθησεται χρυσιον, αλλοιωθησεται το αργυριον το αγαθον; εξεχυθησαν λιθοι ἁγιοι επʼ αρχης πασων εξοδων.
βηθ. οἱ υἱοι σιων οἱ τιμιοι, οἱ επηρμενοι εν χρυσιω, πως ελογισθησαν εις αγγεια οστρακινα, εργα χειρων κεραμεως;
γιμελ. και γε δρακοντες εξεδυσαν μαστους, εθηλασαν σκυμνοι αυτων θυγατερας λαου μου εις ανιατον, ὡς στρουθιον εν ερημω.
δαλεθ. εκολληθη ἡ γλωσσα θηλαζοντος προς τον φαρυγγα αυτου εν διψει, νηπια ητησαν αρτον, ὁ διακλων ουκ εστιν αυτοις.
η. οἱ εσθοντες τας τρυφας ηφανισθησαν εν ταις εξοδοις, οἱ τιθηνουμενοι επι κοκκων περιεβαλλοντο κοπριας.
ουαυ. και εμεγαλυνθη ανομια θυγατρος λαου μου ὑπερ ανομιας σοδομων της κατεστραμμενης ὡσπερ σπουδη, και ουκ επονεσαν εν αυτη χειρας.
ζαιν. εκαθαριωθησαν ναζιραιοι αυτης ὑπερ χιονα, ελαμψαν ὑπερ γαλα, επυρωθησαν, ὑπερ λιθου σαπφειρου το αποσπασμα αυτων.
ηθ. εσκοτασεν ὑπερ ασβολην το ειδος αυτων, ουκ επεγνωσθησαν εν ταις εξοδοις· επαγη δερμα αυτων επι τα οστεα αυτων, εξηρανθησαν, εγενηθησαν ὡσπερ ξυλον.
τηθ. καλοι ησαν οἱ τραυματιαι ῥομφαιας, η οἱ τραυματιαι λιμου· επορευθησαν εκκεκεντημενοι απο γεννηματων αγρων.
ιωδ. χειρες γυναικων οικτιρμονων ἡψησαν τα παιδια αυτων, εγενηθησαν εις βρωσιν αυταις, εν τω συντριμματι της θυγατρος του λαου μου.
χαφ. συνετελεσε κυριος θυμον αυτου, εξεχεε θυμον οργης αυτου, και ανηψε πυρ εν σιων, και κατεφαγε τα θεμελια αυτης.
λαμεδ. ουκ επιστευσαν βασιλεις γης, παντες οἱ κατοικουντες την οικουμενην, ὁτι εισελευσεται εχθρος και εκθλιβων δια των πυλων ἱερουσαλημ.
μημ. εξ ἁμαρτιων προφητων αυτης, αδικιων ἱερεων αυτης, των εκχεοντων αἱμα δικαιον εν μεσω αυτης.
νουν. εσαλευθησαν εγρηγοροι αυτης εν ταις εξοδοις, εμολυνθησαν εν αἱματι εν τω μη δυνασθαι αυτους, ἡψαντο ενδυματων αυτων.
σαμεχ. αποστητε ακαθαρτων, καλεσατε αυτους, αποστητε, αποστητε, μη ἁπτεσθε, ὁτι ανηφθησαν, και γε εσαλευθησαν· ειπατε εν τοις εθνεσιν, ου μη προσθωσι του παροικειν.
αιν. προσωπον κυριου μερις αυτων, ου προσθησει επιβλεψαι αυτοις· προσωπον ἱερεων ουκ ελαβον, προφητας ουκ ηλεησαν.
φη. ετι οντων ἡμων εξελιπον οἱ οφθαλμοι ἡμων, εις την βοηθειαν ἡμων ματαια αποσκοπευοντων ἡμων.
τσαδη. απεσκοπευσαμεν εις εθνος ου σωζον, εθηρευσαμεν μικρους ἡμων, του μη πορευεσθαι εν ταις πλατειαις ἡμων.
κωφ. ηγγικεν ὁ καιρος ἡμων, επληρωθησαν αἱ ἡμεραι ἡμων, παρεστιν ὁ καιρος ἡμων. κουφοι εγενοντο οἱ διωκοντες ἡμας ὑπερ αετους ουρανου, επι των ορεων εξεπτησαν, εν ερημω ενηδρευσαν ἡμας.
ρηχσ. πνευμα προσωπου ἡμων χριστος κυριος συνεληφθη εν ταις διαφθοραις αυτων, οὑ ειπαμεν, εν τη σκια αυτου ζησομεθα εν τοις εθνεσι.
χσεν. χαιρε και ευφραινου θυγατερ ιδουμαιας ἡ κατοικουσα επι γης, και γε επι σε διελευσεται το ποτηριον κυριου, μεθυσθηση και αποχεεις.
θαυ. εξελιπεν ἡ ανομια σου θυγατερ σιων, ου προσθησει του αποικισαι σε· επεσκεψατο ανομιας σου θυγατερ εδωμ, απεκαλυψεν επι τα ασεβηματα σου.
5
μνησθητι κυριε, ὁ, τι εγενηθη ἡμιν· επιβλεψον, και ιδε τον ονειδισμον ἡμων.
κληρονομια ἡμων μετεστραθη αλλοτριοις, οἱ οικοι ἡμων ξενοις.
ορφανοι εγενηθημεν, ουχ ὑπαρχει πατηρ, μητερες ἡμων ὡς αἱ χηραι.
ὑδωρ ἡμων εν αργυριω επιομεν, ξυλα ἡμων εν αλλαγματι ηλθεν επι τον τραχηλον ἡμων·
εδιωχθημεν, εκοπιασαμεν, ουκ ανεπαυθημεν.
αιγυπτος εδωκε χειρα, ασσουρ εις πλησμονην αυτων.
οἱ πατερες ἡμων ἡμαρτον, ουχ ὑπαρχουσιν, ἡμεις τα ανομηματα αυτων ὑπεσχομεν.
δουλοι εκυριευσαν ἡμων, λυτρουμενος ουκ εστιν εκ της χειρος αυτων.
εν ταις ψυχαις ἡμων εισοισομεν αρτον ἡμων, απο προσωπου ῥομφαιας της ερημου.
το δερμα ἡμων ὡς κλιβανος επελιωθη, συνεσπασθησαν απο προσωπου καταιγιδων λιμου.
γυναικας εν σιων εταπεινωσαν, παρθενους εν πολεσιν ιουδα.
αρχοντες εν χερσιν αυτων εκρεμασθησαν, πρεσβυτεροι ουκ εδοξασθησαν.
εκλεκτοι κλαυθμον ανελαβον, και νεανισκοι εν ξυλω ησθενησαν.
και πρεσβυται απο πυλης κατεπαυσαν, εκλεκτοι εκ ψαλμων αυτων κατεπαυσαν.
κατελυσε χαρα καρδιας ἡμων, εστραφη εις πενθος ὁ χορος ἡμων·
επεσεν ὁ στεφανος ἡμων της κεφαλης· ουαι δε ἡμιν, ὁτι ἡμαρτομεν.
περι τουτου εγενηθη οδυνη, οδυνηρα ἡ καρδια ἡμων, περι τουτου εσκοτασαν οἱ οφθαλμοι ἡμων.
επʼ ορος σιων, ὁτι ηφανισθη, αλωπεκες διηλθον εν αυτη.
συ δε κυριε εις τον αιωνα κατοικησεις, ὁ θρονος σου εις γενεαν και γενεαν.
ἱνατι εις νικος επιληση ἡμων, καταλειψεις ἡμας εις μακροτητα ἡμερων;
επιστρεψον ἡμας κυριε προς σε, και επιστραφησομεθα· και ανακαινισον ἡμερας ἡμων καθως εμπροσθεν.
ὁτι απωθουμενος απωσω ἡμας, ωργισθης εφʼ ἡμας ἑως σθοδρα.
ecclesiastes
1
ῥηματα εκκλησιαστου υἱου δαυιδ βασιλεως ισραηλ εν ἱερουσαλημ.
ματαιοτης ματαιοτητων, ειπεν ὁ εκκλησιαστης, ματαιοτης ματαιοτητων, τα παντα ματαιοτης.
τις περισσεια τω ανθρωπω εν παντι μοχθω αυτου ὡ μοχθει ὑπο τον ἡλιον;
γενεα πορευεται και γενεα ερχεται, και ἡ γη εις τον αιωνα ἑστηκε.
και ανατελλει ὁ ἡλιος και δυνει ὁ ἡλιος και εις τον τοπον αυτου ἑλκει·
αυτος ανατελλων εκει πορευεται προς νοτον, και κυκλοι προς βορῥαν· κυκλοι κυκλων πορευεται το πνευμα, και επι κυκλους αυτου επιστρεφει το πνευμα.
παντες οἱ χειμαρῥοι πορευονται εις την θαλασσαν, και ἡ θαλασσα ουκ εστιν εμπιμπλαμενη· εις τον τοπον οὑ οἱ χειμαρῥοι πορευονται, εκει αυτοι επιστρεφουσι του πορευθηναι.
παντες οἱ λογοι εγκοποι, ου δυνησεται ανηρ του λαλειν· και ου πλησθησεται οφθαλμος του ὁραν, και ου πληρωθησεται ους απο ακροασεως.
τι το γεγονος; αυτο το γενησομενον· και τι το πεποιημενον; αυτο το ποιηθησομενον· και ουκ εστι παν προσφατον ὑπο τον ἡλιον.
ὁς λαλησει και ερει, ιδε τουτο καινον εστιν; ηδη γεγονεν εν τοις αιωσι τοις γενομενοις απο εμπροσθεν ἡμων.
ουκ εστι μνημη τοις πρωτοις, και γε τοις εσχατοις γενομενοις ουκ εσται αυτων μνημη μετα των γενησομενων εις την εσχατην.
εγω εκκλησιαστης εγενομην βασιλευς επι ισραηλ εν ἱερουσαλημ.
και εδωκα την καρδιαν μου του εκζητησαι και του κατασκεψασθαι εν τη σοφια περι παντων των γινομενων ὑπο τον ουρανον, ὁτι περισπασμον πονηρον εδωκεν ὁ θεος τοις υἱοις των ανθρωπων του περισπασθαι εν αυτω.
ειδον συμπαντα τα ποιηματα τα πεποιημενα ὑπο τον ἡλιον· και ιδου τα παντα ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
διεστραμμενον ου δυνησεται επικοσμηθηναι, και ὑστερημα ου δυνησεται αριθμηθηναι.
ελαλησα εγω εν καρδια μου, τω λεγειν, ιδου εγω εμεγαλυνθην, και προσεθηκα σοφιαν επι πασιν οἱ εγενοντο εμπροσθεν μου εν ἱερουσαλημ· και εδωκα καρδιαν μου του γνωναι σοφιαν και γνωσιν.
και καρδια μου ειδε πολλα, σοφιαν και γνωσιν, παραβολας και επιστημην· εγνων εγω ὁτι και γε τουτο εστι προαιρεσις πνευματος·
ὁτι εν πληθει σοφιας πληθος γνωσεως, και ὁ προστιθεις γνωσιν, προσθησει αλγημα.
2
ειπον εγω εν καρδια μου, δευρο δη πειρασω σε εν ευφροσυνη, και ιδε εν αγαθω· και ιδου και γε τουτο ματαιοτης.
τω γελωτι ειπα, περιφοραν, και τη ευφροσυνη, τι τουτο ποιεις;
και κατεσκεψαμην ει ἡ καρδια μου ἑλκυσει ὡς οινον την σαρκα μου, και καρδια μου ὡδηγησεν εν σοφια, και του κρατησαι επʼ ευφροσυνην, ἑως οὑ ιδω ποιον το αγαθον τοις υἱοις των ανθρωπων, ὁ ποιησουσιν ὑπο τον ἡλιον, αριθμον ἡμερων ζωης αυτων.
εμεγαλυνα ποιημα μου, ωκοδομησα μοι οικους, εφυτευσα μοι αμπελωνας,
εποιησα μοι κηπους και παραδεισους, και εφυτευσα εν αυτοις ξυλον παν καρπου.
εποιησα μοι κολυμβηθρας ὑδατων του ποτισαι απʼ αυτων δρυμον βλαστωντα ξυλα.
εκτησαμην δουλους και παιδισκας, και οικογενεις εγενοντο μοι, και γε κτησις βουκολιου και ποιμνιου πολλη εγενετο μοι ὑπερ παντας τους γενομενους εμπροσθεν μου εν ἱερουσαλημ.
συνηγαγον μοι και γε αργυριον και γε χρυσιον, και περιουσιασμους βασιλεων και των χωρων· εποιησα μοι αδοντας και αδουσας, και εντρυφηματα υἱων ανθρωπων, οινοχοον και οινοχοας.
και εμεγαλυνθην και προσεθηκα παρα παντας τους γενομενους απο εμπροσθεν μου εν ἱερουσαλημ, και γε σοφια μου εσταθη μοι.
και παν ὁ ητησαν οἱ οφθαλμοι μου, ουκ αφειλον απʼ αυτων· ουκ απεκωλυσα την καρδιαν μου απο πασης ευφροσυνης μου, ὁτι καρδια μου ευφρανθη εν παντι μοχθω μου· και τουτο εγενετο μερις μου απο παντος μοχθου μου.
και επεβλεψα εγω εν πασι ποιημασι μου οἱς εποιησαν αἱ χειρες μου, και εν μοχθω ὡ εμοχθησα του ποιειν, και ιδου τα παντα ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος, και ουκ εστι περισσεια ὑπο τον ἡλιον.
και επεβλεψα εγω του ιδειν σοφιαν και παραφοραν και αφροσυνην, ὁτι τις ανθρωπος ὁς επελευσεται οπισω της βουλης; τα ὁσα εποιησεν αυτην.
και ειδον εγω ὁτι εστι περισσεια τη σοφια ὑπερ την αφροσυνην, ὡς περισσεια του φωτος ὑπερ το σκοτος.
του σοφου οἱ οφθαλμοι αυτου εν κεφαλη αυτου, και ὁ αφρων εν σκοτει πορευεται· και εγνων και γε εγω, ὁτι συναντημα ἑν συναντησεται τοις πασιν αυτοις.
και ειπα εγω εν καρδια μου, ὡς συναντημα του αφρονος και γε εμοι συναντησεται μοι, και ἱνατι εσοφισαμην εγω; περισσον ελαλησα εν καρδια μου, ὁτι και γε τουτο ματαιοτης, διοτι ὁ αφρων εκ περισσευματος λαλει·
ὁτι ουκ εστιν ἡ μνημη του σοφου μετα του αφρονος εις τον αιωνα, καθοτι ηδη αἱ ἡμεραι ερχομεναι τα παντα επελησθη· και πως αποθανειται ὁ σοφος μετα του αφρονος;
και εμισησα συν την ζωην· ὁτι πονηρον επʼ εμε το ποιημα το πεποιημενον ὑπο τον ἡλιον, ὁτι παντα ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
και εμισησα εγω συμπαντα μοχθον μου ὁν εγω κοπιω ὑπο τον ἡλιον, ὁτι αφιω αυτον τω ανθρωπω τω γινομενω μετʼ εμε.
και τις ειδεν ει σοφος εσται η αφρων; και ει εξουσιαζεται εν παντι μοχθω μου, ὡ εμοχθησα και ὡ εσοφισαμην ὑπο τον ἡλιον; και γε τουτο ματαιοτης.
και επεστρεψα εγω του αποταξασθαι την καρδιαν μου εν παντι μοχθω μου ὡ εμοχθησα ὑπο τον ἡλιον·
ὁτι εστιν ανθρωπος ὁτι μοχθος αυτου εν σοφια και εν γνωσει και εν ανδρια· και ανθρωπος ὡ ουκ εμοχθησεν εν αυτω, δωσει αυτω μεριδα αυτου· και γε τουτο ματαιοτης και πονηρια μεγαλη.
ὁτι γινεται εν τω ανθρωπω εν παντι μοχθω αυτου και εν προαιρεσει καρδιας αυτου ὡ αυτος μοχθει ὑπο τον ἡλιον.
ὁτι πασαι αἱ ἡμεραι αυτου αλγηματων και θυμου περισπασμος αυτου, και γε εν νυκτι ου κοιμαται ἡ καρδια αυτου· και γε τουτο ματαιοτης εστιν.
ουκ εστιν αγαθον ανθρωπω, ὁ φαγεται και ὁ πιεται και ὁ δειξει τη ψυχη αυτου αγαθον εν μοχθω αυτου· και γε τουτο ειδον εγω ὁτι απο χειρος του θεου εστιν·
ὁτι τις φαγεται και τις πιεται παρεξ αυτου;
ὁτι τω ανθρωπω τω αγαθω προ προσωπου αυτου εδωκε σοφιαν και γνωσιν και ευφροσυνην, και τω ἁμαρτανοντι εδωκε περισπασμον του προσθειναι και του συναγαγειν, του δουναι τω αγαθω προ προσωπου του θεου, ὁτι και γε τουτο ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
3
τοις πασιν ὁ χρονος, και καιρος τω παντι πραγματι ὑπο τον ουρανον.
καιρος του τεκειν και καιρος του αποθανειν, καιρος του φυτευσαι και καιρος του εκτιλαι το πεφυτευμενον·
καιρος του αποκτειναι και καιρος του ιασασθαι, καιρος του καθελειν και καιρος του οικοδομειν·
καιρος του κλαυσαι και καιρος του γελασαι, καιρος του κοψασθαι και καιρος του ορχησασθαι·
καιρος του βαλειν λιθους και καιρος του συναγαγειν λιθους, καιρος του περιλαβειν και καιρος του μακρυνθηναι απο περιληψεως·
καιρος του ζητησαι και καιρος του απολεσαι, καιρος του φυλαξαι και καιρος του εκβαλειν·
καιρος του ῥηξαι και καιρος του ῥαψαι, καιρος του σιγαν και καιρος του λαλειν·
καιρος του φιλησαι και καιρος του μισησαι, καιρος πολεμου και καιρος ειρηνης.
τις περισσεια του ποιουντος εν οἱς αυτος μοχθει;
ειδον συν παντα τον περισπασμον, ὁν εδωκεν ὁ θεος τοις υἱοις των ανθρωπων του περισπασθαι εν αυτω.
τα συμπαντα ἁ εποιησε καλα εν καιρω αυτου· και γε συμπαντα τον αιωνα εδωκεν εν καρδια αυτων, ὁπως μη εὑρη ὁ ανθρωπος το ποιημα ὁ εποιησεν ὁ θεος απʼ αρχης και μεχρι τελους.
εγνων ὁτι ουκ εστιν αγαθον εν αυτοις, ει μη του ευφρανθηναι και του ποιειν αγαθον εν ζωη αυτου·
και γε πας ὁ ανθρωπος ὁς φαγεται και πιεται, και ιδη αγαθον εν παντι μοχθω αυτου, δομα θεου εστιν.
εγνων ὁτι παντα ὁσα εποιησεν ὁ θεος αυτα εσται εις τον αιωνα, επʼ αυτω ουκ εστι προσθειναι, και απʼ αυτου ουκ εστιν αφελειν· και ὁ θεος εποιησεν, ἱνα φοβηθωσιν απο προσωπου αυτου.
το γενομενον ηδη εστι, και ὁσα του γινεσθαι ηδη γεγονε, και ὁ θεος ζητησει τον διωκομενον.
και ετι ειδον ὑπο τον ἡλιον τοπον της κρισεως, εκει ὁ ασεβης· και τοπον του δικαιου, εκει ὁ ευσεβης.
και ειπα εγω εν καρδια μου, συν τον δικαιον και συν τον ασεβη κρινει ὁ θεος, ὁτι καιρος τω παντι πραγματι και επι παντι τω ποιηματι εκει.
ειπα εγω εν καρδια μου, περι λαλιας υἱων του ανθρωπου, ὁτι διακρινει αυτους ὁ θεος, και του δειξαι ὁτι αυτοι κτηνη εισι.
και γε αυτοις συναντημα υἱων του ανθρωπου, και συναντημα του κτηνους, συναντημα ἑν αυτοις· ὡς ὁ θανατος τουτου, οὑτως και ὁ θανατος τουτου· και πνευμα ἑν τοις πασι· και τι επερισσευσεν ὁ ανθρωπος παρα το κτηνος; ουδεν· ὁτι παντα ματαιοτης.
τα παντα εις τοπον ἑνα, τα παντα εγενετο απο του χοος, και τα παντα επιστρεψει εις τον χουν.
και τις ειδε πνευμα υἱων του ανθρωπου, ει αναβαινει αυτο ανω; και το πνευμα του κτηνους, ει καταβαινει αυτο κατω εις γην;
και ειδον ὁτι ουκ εστιν αγαθον ει μη ὁ ευφρανθησεται ὁ ανθρωπος εν ποιημασιν αυτου, ὁτι αυτο μερις αυτου, ὁτι τις αξει αυτον του ιδειν εν ὡ εαν γενηται μετʼ αυτον;
4
και επεστρεψα εγω, και ειδον συμπασας τας συκοφαντιας τας γενομενας ὑπο τον ἡλιον· και ιδου δακρυον των συκοφαντουμενων, και ουκ εστιν αυτοις παρακαλων, και απο χειρος συκοφαντουντων αυτοις ισχυς, και ουκ εστιν αυτοις παρακαλων.
και επηνεσα εγω συμπαντας τους τεθνηκοτας τους ηδη αποθανοντας ὑπερ τους ζωντας, ὁσοι αυτοι ζωσιν ἑως του νυν.
και αγαθος ὑπερ τους δυο τουτους ὁστις ουπω εγενετο, ὁς ουκ ειδε συν παν το ποιημα το πονηρον το πεποιημενον ὑπο τον ἡλιον.
και ειδον εγω συμπαντα τον μοχθον, και συμπασαν ανδριαν του ποιηματος, ὁτι αυτο ζηλος ανδρος απο του ἑταιρου αυτου· και γε τουτο ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
ὁ αφρων περιεβαλε τας χειρας αυτου, και εφαγε τας σαρκας αυτου.
αγαθον πληρωμα δρακος αναπαυσεως ὑπερ πληρωματα δυο δρακων μοχθου και προαιρεσεως πνευματος.
και επεστρεψα εγω, και ειδον ματαιοτητα ὑπο τον ἡλιον.
εστιν εἱς, και ουκ εστι δευτερος· και γε υἱος και γε αδελφος ουκ εστιν αυτω· και ουκ εστι περασμος τω παντι μοχθω αυτου· και γε οφθαλμος αυτου ουκ εμπιμπλαται πλουτου· και τινι εγω μοχθω, και στερισκω την ψυχην μου απο αγαθωσυνης; και γε τουτο ματαιοτης και περισπασμος πονηρος εστιν.
αγαθοι οἱ δυο ὑπερ τον ἑνα, οἱς εστιν αυτοις μισθος αγαθος εν μοχθω αυτων·
ὁτι εαν πεσωσιν, ὁ εἱς εγερει τον μετοχον αυτου· και ουαι αυτω τω ἑνι, ὁταν πεση και μη η δευτερος εγειραι αυτον.
και γε εαν κοιμηθωσι δυο, και θερμη αυτοις, και ὁ εἱς πως θερμανθη;
και εαν επικραταιωθη ὁ εἱς, οἱ δυο στησονται κατεναντι αυτου, και το σπαρτιον το εντριτον ου ταχεως απορῥαγησεται.
αγαθος παις πενης και σοφος ὑπερ βασιλεα πρεσβυτερον και αφρονα, ὁς ουκ εγνω του προσεχειν ετι·
ὁτι εξ οικου των δεσμιων εξελευσεται του βασιλευσαι, ὁτι και γε εν βασιλεια αυτου εγενηθη πενης.
ειδον συμπαντας τους ζωντας τους περιπατουντας ὑπο τον ἡλιον μετα του νεανισκου του δευτερου, ὁς στησεται αντʼ αυτου.
ουκ εστι περασμος τω παντι λαω, τοις πασιν οἱ εγενοντο εμπροσθεν αυτων· και γε οἱ εσχατοι ουκ ευφρανθησονται επʼ αυτω· ὁτι και γε τουτο ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
φυλαξον τον ποδα σου, εν ὡ εαν πορευη εις οικον του θεου· και εγγυς του ακουειν, ὑπερ δομα των αφρονων θυσια σου, ὁτι ουκ εισιν ειδοτες του ποιησαι κακον.
5
μη σπευδε επι στοματι σου, και καρδια σου μη ταχυνατω του εξενεγκαι λογον προ προσωπου του θεου· ὁτι ὁ θεος εν τω ουρανω ανω, και συ επι της γης· δια τουτο εστωσαν οἱ λογοι σου ολιγοι.
ὁτι παραγινεται ενυπνιον εν πληθει πειρασμου, και φωνη αφρονος εν πληθει λογων.
καθως ευξη ευχην τω θεω, μη χρονισης του αποδουναι αυτην· ὁτι ουκ εστι θελημα εν αφροσι· συ ουν ὁσα εαν ευξη, αποδος.
αγαθον το μη ευξασθαι σε, η το ευξασθαι σε και μη αποδουναι.
μη δως το στομα σου του εξαμαρτησαι την σαρκα σου, και μη ειπης προ προσωπου του θεου, ὁτι αγνοια εστιν· ἱνα μη οργισθη ὁ θεος επι φωνη σου, και διαφθειρη τα ποιηματα χειρων σου.
ὁτι εν πληθει ενυπνιων και ματαιοτητων και λογων πολλων, ὁτι συ τον θεον φοβου.
εαν συκοφαντιαν πενητος και ἁρπαγην κριματος και δικαιοσυνης ιδης εν χωρα, μη θαυμασης επι τω πραγματι· ὁτι ὑψηλος επανω ὑψηλου φυλαξαι, και ὑψηλοι επʼ αυτοις.
και περισσεια γης επι παντι εστι, βασιλευς του αγρου ειργασμενου.
αγαπων αργυριον ου πλησθησεται αργυριου· και τις ηγαπησεν εν πληθει αυτων γεννημα; και γε τουτο ματαιοτης.
εν πληθει αγαθωσυνης επληθυνθησαν εσθοντες αυτην· και τι ανδρεια τω παρʼ αυτης; ὁτι αρχη του ὁραν οφθαλμοις αυτου.
γλυκυς ὑπνος του δουλου ει ολιγον και ει πολυ φαγεται, και τω εμπλησθεντι του πλουτησαι, ουκ εστιν αφιων αυτον του ὑπνωσαι.
εστιν αρῥωστια ἡν ειδον ὑπο τον ἡλιον, πλουτον φυλασσομενον τω παρʼ αυτου εις κακιαν αυτω,
και απολειται ὁ πλουτος εκεινος εν περισπασμω πονηρω, και εγεννησεν υἱον, και ουκ εστιν εν χειρι αυτου ουδεν.
καθως εξηλθεν απο γαστρος μητρος αυτου γυμνος, επιστρεψει του πορευθηναι ὡς ἡκει, και ουδεν ου ληψεται εν μοχθω αυτου, ἱνα πορευθη εν χειρι αυτου.
και γε τουτο πονηρα αρῥωστια· ὡσπερ γαρ παρεγενετο, οὑτως και απελευσεται· και τις ἡ περισσεια αυτου ἡ μοχθει εις ανεμον;
και γε πασαι αἱ ἡμεραι αυτου εν σκοτει, και εν πενθει, και θυμω πολλω, και αρῥωστια, και χολω.
ιδου, ειδον εγω αγαθον, ὁ εστι καλον, του φαγειν και του πιειν και του ιδειν αγαθωσυνην εν παντι μοχθω αυτου, ὡ εαν μοχθη ὑπο τον ἡλιον αριθμον ἡμερων ζωης αυτου ὡν εδωκεν αυτω ὁ θεος, ὁτι αυτο μερις αυτου.
και γε πας ανθρωπος ὡ εδωκεν αυτω ὁ θεος πλουτον και ὑπαρχοντα, και εξουσιασεν αυτω φαγειν απʼ αυτου, και λαβειν το μερος αυτου, και του· ευφρανθηναι εν μοχθω αυτου, τουτο δομα θεου εστιν.
ὁτι ου πολλα μνησθησεται τας ἡμερας της ζωης αυτου, ὁτι ὁ θεος περισπα αυτον εν ευφροσυνη καρδιας αυτου.
6
εστι πονηρια ἡν ειδον ὑπο τον ἡλιον, και πολλη εστιν ὑπο τον ανθρωπον·
ανηρ ὡ δωσει αυτω ὁ θεος πλουτον και ὑπαρχοντα και δοξαν, και ουκ εστιν ὑστερων τη ψυχη αυτου απο παντων ὡν επιθυμησει, και ουκ εξουσιασει αυτω ὁ θεος του φαγειν απʼ αυτου, ὁτι ανηρ ξενος φαγεται αυτον· τουτο ματαιοτης και αρῥωστια πονηρα εστιν.
εαν γεννηση ανηρ ἑκατον, και ετη πολλα ζησεται, και πληθος ὁ, τι εσονται αἱ ἡμεραι ετων αυτου, και ψυχη αυτου ου πλησθησεται απο της αγαθωσυνης, και γε ταφη ουκ εγενετο αυτω, ειπα, αγαθον ὑπερ αυτον το εκτρωμα.
ὁτι εν ματαιοτητι ηλθε, και εν σκοτει πορευεται, και εν σκοτει ονομα αυτου καλυφθησεται·
και γε ἡλιον ουκ ειδε, και ουκ εγνω αναπαυσεις, τουτω ὑπερ τουτον·
και εζησε χιλιων ετων καθοδους, και αγαθωσυνην ουκ ειδε, μη ουκ εις τοπον ἑνα πορευεται τα παντα;
πας μοχθος ανθρωπου εις στομα αυτου, και γε ἡ ψυχη ου πληρωθησεται.
ὁτι περισσεια τω σοφω ὑπερ τον αφρονα, διοτι ὁ πενης οιδε πορευθηναι κατεναντι της ζωης.
αγαθον ὁραμα οφθαλμων ὑπερπορευομενον ψυχη· και γε τουτο ματαιοτης και προαιρεσις πνευματος.
ει τι εγενετο, ηδη κεκληται ονομα αυτου, και εγνωσθη ὁ εστιν ανθρωπος, και ου δυνησεται κριθηναι μετα του ισχυροτερου ὑπερ αυτον.
ὁτι εισι λογοι πολλοι πληθυνοντες ματαιοτητα.
τι περισσον τω ανθρωπω; ὁτι τις οιδεν αγαθον τω ανθρωπω εν τη ζωη, αριθμον ζωης ἡμερων ματαιοτητος αυτου; και εποιησεν αυτα εν σκια· ὁτι τις απαγγελει τω ανθρωπω, τι εσται οπισω αυτου ὑπο τον ἡλιον;
7
αγαθον ονομα ὑπερ ελαιον αγαθον, και ἡμερα του θανατου ὑπερ ἡμεραν γεννησεως.
αγαθον πορευθηναι εις οικον πενθους η ὁτι πορευθηναι εις οικον ποτου· καθοτι τουτο τελος παντος ανθρωπου, και ὁ ζων δωσει αγαθον εις καρδιαν αυτου.
αγαθον θυμος ὑπερ γελωτα, ὁτι εν κακια προσωπου αγαθυνθησεται καρδια.
καρδια σοφων εν οικω πενθους, και καρδια αφρονων εν οικω ευφροσυνης.
αγαθον το ακουσαι επιτιμησιν σοφου ὑπερ ανδρα ἁκουοντα ασμα αφρονων.
ὡς φωνη ακανθων ὑπο τον λεβητα, οὑτως γελως των αφρονων· και γε τουτο ματαιοτης.
ὁτι ἡ συκοφαντια περιφερει σοφον, και απολλυσι την καρδιαν ευγενειας αυτου.
αγαθη εσχατη λογων ὑπερ αρχην αυτου, αγαθον μακροθυμος ὑπερ ὑψηλον πνευματι.
μη σπευσης εν πνευματι σου του θυμουσθαι, ὁτι θυμος εν κολπω αφρονων αναπαυσεται.
μη ειπης, τι εγενετο, ὁτι αἱ ἡμεραι αἱ προτεραι ησαν αγαθαι ὑπερ ταυτας; ὁτι ουκ εν σοφια επηρωτησας περι τουτου.
αγαθη σοφια μετα κληρονομιας, και περισσεια τοις θεωρουσι τον ἡλιον.
ὁτι εν σκια αυτης ἡ σοφια ὡς σκια αργυριου, και περισσεια γνωσεως της σοφιας ζωοποιησει τον παρʼ αυτης.
ιδε τα ποιηματα του θεου, ὁτι τις δυνησεται κοσμησαι ὁν αν ὁ θεος διαστρεψη αυτον;
εν ἡμερα αγαθωσυνης ζηθι εν αγαθω, και ιδε εν ἡμερα κακιας· ιδε, και γε συν τουτω συμφωνως τουτο εποιησεν ὁ θεος περι λαλιας, ἱνα μη εὑρη ανθρωπος οπισω αυτου ουδεν.
συμπαντα ειδον εν ἡμεραις ματαιοτητος μου· εστι δικαιος απολλυμενος εν δικαιω αυτου, και εστιν ασεβης μενων εν κακια αυτου.
μη γινου δικαιος πολυ, μηδε σοφιζου περισσα, μη ποτε εκπλαγης.
μη ασεβησης πολυ, και μη γινου σκληρος, ἱνα μη αποθανης εν ου καιρω σου.
αγαθον το αντεχεσθαι σε εν τουτω, και γε απο τουτου μη μιανης την χειρα σου, ὁτι φοβουμενοις τον θεον εξελευσεται τα παντα.
ἡ σοφια βοηθησει τω σοφω ὑπερ δεκα εξουσιαζοντας τους οντας εν τη πολει.
ὁτι ανθρωπος ουκ εστι δικαιος εν τη γη, ὁς ποιησει αγαθον και ουχ ἁμαρτησεται.
και γε εις παντας λογους οὑς λαλησουσιν ασεβεις, μη θης καρδιαν σου, ὁπως μη ακουσης του δουλου σου καταρωμενου σε.
ὁτι πλειστακις πονηρευσεται σε, και καθοδους πολλας κακωσει καρδιαν σου, ὁτι ὡς και γε συ κατηρασω ἑτερους.
παντα ταυτα επειρασα εν σοφια· ειπα, σοφισθησομαι· και αὑτη εμακρυνθη απʼ εμου.
μακραν ὑπερ ὁ ην, και βαθυ βαθος, τις εὑρησει αυτο;
εκυκλωσα εγω και ἡ καρδια μου του γνωναι και του κατασκεψασθαι και του ζητησαι σοφιαν και ψηφον, και του γνωναι ασεβους αφροσυνην και οχληριαν και περιφοραν.
και εὑρισκω εγω αυτην, και ερω πικροτερον ὑπερ θανατον· συν την γυναικα ἡτις εστι θηρευμα, και σαγηναι καρδια αυτης, δεσμος εις χειρας αυτης· αγαθος προ προσωπου του θεου εξαιρεθησεται απʼ αυτης, και ἁμαρτανων συλληφθησεται εν αυτη.
ιδε τουτο εὑρον, ειπεν ὁ εκκλησιαστης· μια τη μια του εὑρειν λογισμον,
ὁν επεζητησεν ἡ ψυχη μου, και ουχ εὑρον· και ανθρωπον ἑνα απο χιλιων εὑρον, και γυναικα εν πασι τουτοις ουχ εὑρον.
πλην ιδε τουτο εὑρον, ὁ εποιησεν ὁ θεος συν τον ανθρωπον ευθη· και αυτοι εζητησαν λογισμους πολλους.
8
σοφια ανθρωπου φωτιει προσωπον αυτου, και αναιδης προσωπω αυτου μισηθησεται.
στομα βασιλεως φυλαξον, και περι λογου ὁρκου θεου.
μη σπουδασης, απο προσωπου αυτου πορευση· μη στης εν λογω πονηρω, ὁτι παν ὁ εαν θεληση ποιησει,
καθως βασιλευς εξουσιαζων. και τις ερει αυτω, τι ποιεις;
ὁ φυλασσων εντολην, ου γνωσεται ῥημα πονηρον, και καιρον κρισεως γινωσκει καρδια σοφου.
ὁτι παντι πραγματι εστι καιρος και κρισις, ὁτι γνωσις του ανθρωπου πολλη επʼ αυτον.
ὁτι ουκ εστι γινωσκων τι το εσομενον, ὁτι καθως εσται, τις αναγγελει αυτω;
ουκ εστιν ανθρωπος εξουσιαζων εν πνευματι, του κωλυσαι συν το πνευμα. και ουκ εστιν εξουσια εν ἡμερα θανατου, και ουκ εστιν αποστολη εν ἡμερα πολεμου, και ου διασωσει ασεβεια τον παρʼ αυτης.
και συμπαν τουτο ειδον, και εδωκα την καρδιαν μου εις παν το ποιημα ὁ πεποιηται ὑπο τον ἡλιον, τα ὁσα εξουσιασατο ὁ ανθρωπος εν ανθρωπω του κακωσαι αυτον.
και τοτε ειδον ασεβεις εις ταφους εισαχθεντας, και εκ του ἁγιου· και επορευθησαν και επηνεθησαν εν τη πολει, ὁτι οὑτως εποιησαν· και γε τουτο ματαιοτης.
ὁτι ουκ εστι γινομενη αντιρῥησις απο των ποιουντων το πονηρον ταχυ, δια τουτο επληροφορηθη καρδια υἱων του ανθρωπου εν αυτοις του ποιησαι το πονηρον.
ὁς ἡμαρτεν εποιησε το πονηρον απο τοτε και απο μακροτητος αυτων· ὁτι και γινωσκω εγω, ὁτι εστιν αγαθον τοις φοβουμενοις τον θεον, ὁπως φοβωνται απο προσωπου αυτου·
και αγαθον ουκ εσται τω ασεβει, και ου μακρυνει ἡμερας εν σκια, ὁς ουκ εστι φοβουμενος απο προσωπου του θεου.
εστι ματαιοτης ἡ πεποιηται επι της γης, ὁτι εισι δικαιοι, ὁτι φθανει επʼ αυτους ὡς ποιημα των ασεβων, και εισιν ασεβεις, ὁτι φθανει προς αυτους ὡς ποιημα των δικαιων· ειπα, ὁτι και γε τουτο ματαιοτης.
και επηνεσα εγω συν την ευφροσυνην, ὁτι ουκ εστιν αγαθον τω ανθρωπω ὑπο τον ἡλιον, ὁτι ει μη φαγειν και του πιειν και του ευφρανθηναι· και αυτο συμπροσεσται αυτω εν μοχθω αυτου ἡμερας ζωης αυτου, ὁσας εδωκεν αυτω ὁ θεος ὑπο τον ἡλιον.
εν οἱς εδωκα την καρδιαν μου του γνωναι την σοφιαν, και του ιδειν τον περισπασμον τον πεποιημενον επι της γης, ὁτι και εν ἡμερα και εν νυκτι ὑπνον οφθαλμοις αυτου ουκ εστι βλεπων.
και ειδον συμπαντα τα ποιηματα του θεου, ὁτι ου δυνησεται ανθρωπος του εὑρειν συν το ποιημα το πεποιημενον ὑπο τον ἡλιον· ὁσα αν μοχθηση ανθρωπος του ζητησαι, και ουχ εὑρησει· και γε ὁσα αν ειπη σοφος του γνωναι, ου δυνησεται του εὑρειν· ὁτι συμπαν τουτο εδωκα εις καρδιαν μου, και καρδια μου συμπαν ειδε τουτο.
9
ὡς οἱ δικαιοι και οἱ σοφοι και αἱ εργασιαι αυτων εν χειρι του θεου, και γε αγαπην και γε μισος ουκ εστιν ειδως ὁ ανθρωπος· τα παντα προ προσωπου αυτων.
ματαιοτης εν τοις πασι· συναντημα ἑν τω δικαιω και τω ασεβει, τω αγαθω και τω κακω, και τω καθαρω και τω ακαθαρτω, και τω θυσιαζοντι και τω μη θυσιαζοντι· ὡς ὁ αγαθος ὡς ὁ ἁμαρτανων, ὡς ὁ ομνυων καθως ὁ τον ὁρκον φοβουμενος.
τουτο πονηρον εν παντι πεποιημενω ὑπο τον ἡλιον, ὁτι συναντημα ἑν τοις πασι· και γε καρδια υἱων του ανθρωπου επληρωθη πονηρου, και περιφερεια εν καρδια αυτων εν ζωη αυτων, και οπισω αυτων προς τους νεκρους.
ὁτι τις ὁς κοινωνει προς παντας τους ζωντας; εστιν ελπις, ὁτι ὁ κυων ὁ ζων αυτος αγαθος ὑπερ τον λεοντα τον νεκρον·
ὁτι οἱ ζωντες γνωσονται ὁτι αποθανουνται, και οἱ νεκροι ουκ εισι γινωσκοντες ουδεν· και ουκ εστιν αυτοις ετι μισθος, ὁτι επελησθη ἡ μνημη αυτων.
και γε αγαπη αυτων, και γε μισος αυτων, και γε ζηλος αυτων ηδη απωλετο· και γε μερις ουκ εστιν αυτοις ετι εις τον αιωνα εν παντι τω πεποιημενω ὑπο τον ἡλιον.
δευρο φαγε εν ευφροσυνη τον αρτον σου, και πιε εν καρδια αγαθη οινον σου, ὁτι ηδη ευδοκησεν ὁ θεος τα ποιηματα σου.
εν παντι καιρω εστωσαν ἱματια σου λευκα, και ελαιον επι κεφαλης σου μη ὑστερησατω.
και ιδε ζωην μετα γυναικος ἡς ηγαπησας πασας τας ἡμερας ζωης ματαιοτητος σου, τας δοθεισας σοι ὑπο τον ἡλιον, ὁτι αυτο μερις σου εν τη ζωη σου, και εν τω μοχθω σου ὡ συ μοχθεις ὑπο τον ἡλιον.
παντα ὁσα αν εὑρη ἡ χειρ σου του ποιησαι, ὡς ἡ δυναμις σου ποιησον, ὁτι ουκ εστι ποιημα και λογισμος και γνωσις και σοφια εν ἁδη, ὁπου συ πορευη εκει.
επεστρεψα και ειδον ὑπο τον ἡλιον, ὁτι ου τοις κουφοις ὁ δρομος, και ου τοις δυνατοις ὁ πολεμος, και γε ου τω σοφω αρτος, και γε ου τοις συνετοις πλουτος, και γε ου τοις γινωσκουσι χαρις, ὁτι καιρος και απαντημα συνατησεται συμπασιν αυτοις.
ὁτι και γε και ουκ εγνω ὁ ανθρωπος τον καιρον αυτου, ὡς οἱ ιχθυες οἱ θηρευομενοι εν αμφιβληστρω κακω, και ὡς ορνεα τα θηρευομενα εν παγιδι· ὡς αυτα παγιδευονται οἱ υἱοι του ανθρωπου εις καιρον πονηρον, ὁταν επιπεση επʼ αυτους αφνω.
και γε τουτο ειδον σοφιαν ὑπο τον ἡλιον, και μεγαλη εστι προς με·
πολις μικρα και ανδρες εν αυτη ολιγοι, και ελθη επʼ αυτην βασιλευς μεγας και κυκλωση αυτην, και οικοδομηση επʼ αυτην χαρακας μεγαλους·
και εὑρη εν αυτη ανδρα πενητα σοφον, και διασωση αυτος την πολιν εν τη σοφια αυτου, και ανθρωπος ουκ εμνησθη συν του ανδρος του πενητος εκεινου.
και ειπα εγω, αγαθη σοφια ὑπερ δυναμιν· και σοφια του πενητος εξουδενωμενη, και οἱ λογοι αυτου ουκ εισακουομενοι.
λογοι σοφων εν αναπαυσει ακουονται ὑπερ κραυγην εξουσιαζοντων εν αφροσυναις.
αγαθη σοφια ὑπερ σκευη πολεμου· και ἁμαρτανων εἱς απολεσει αγαθωσυνην πολλην.
10
μυιαι θανατουσαι σαπριουσι σκευασιαν ελαιου ἡδυσματος· τιμιον ολιγον σοφιας ὑπερ δοξαν αφροσυνης μεγαλην.
καρδια σοφου εις δεξιον αυτου, και καρδια αφρονος εις αριστερον αυτου.
και γε εν ὁδω ὁταν αφρων πορευηται, καρδια αυτου ὑστερησει, και ἁ λογιειται παντα αφροσυνη εστιν.
εαν πνευμα του εξουσιαζοντος αναβη επι σε, τοπον σου μη αφης, ὁτι ιαμα καταπαυσει ἁμαρτιας μεγαλας.
εστι πονηρια ἡν ειδον ὑπο τον ἡλιον, ὡς ακουσιον εξηλθεν απο προσωπου εξουσιαζοντος.
εδοθη ὁ αφρων εν ὑψεσι μεγαλοις, και πλουσιοι εν ταπεινω καθησονται.
ειδον δουλους εφʼ ἱππους, και αρχοντας πορευομενους ὡς δουλους επι της γης.
ὁ ορυσσων βοθρον, εις αυτον εμπεσειται· και καθαιρουντα φραγμον, δηξεται αυτον οφις,
εξαιρων λιθους, διαπονηθησεται εν αυτοις· σχιζων ξυλα, κινδυνευσει εν αυτοις.
εαν εκπεση το σιδηριον, και αυτος προσωπον εταραξε· και δυναμεις δυναμωσει, και περισσεια τω ανδρι ου σοφια.
εαν δακη οφις εν ου ψιθυρισμω, και ουκ εστι περισσεια τω επαδοντι.
λογοι στοματος σοφου χαρις, και χειλη αφρονος καταποντιουσιν αυτον.
αρχη λογων στοματος αυτου αφροσυνη, και εσχατη στοματος αυτου περιφερεια πονηρα,
και ὁ αφρων πληθυνει λογους· ουκ εγνω ανθρωπος τι το γενομενον, και τι το εσομενον, ὁ, τι οπισω αυτου τις αναγγελει αυτω;
μοχθος των αφρονων κακωσει αυτους, ὁς ουκ εγνω του πορευθηναι εις πολιν.
ουαι σοι πολις ἡς ὁ βασιλευς σου νεωτερος, και οἱ αρχοντες σου πρωι εσθιουσι.
μακαρια συ γη, ἡς ὁ βασιλευς σου υἱος ελευθερων, και οἱ αρχοντες σου προς καιρον φαγονται εν δυναμει, και ουκ αισχυνθησονται.
εν οκνηριαις ταπεινωθησεται ἡ δοκωσις, και εν αργια χειρων σταξει ἡ οικια.
εις γελωτα ποιουσιν αρτον, και οινον και ελαιον του ευφρανθηναι ζωντας, και του αργυριου ταπεινωσει επακουσεται τα παντα.
και γε εν συνειδησει σου βασιλεα μη καταραση, και εν ταμιειοις κοιτωνων σου μη καταραση πλουσιον· ὁτι πετεινον του ουρανου αποισει την φωνην σου, και ὁ εχων τας πτερυγας απαγγελει λογον σου.
11
αποστειλον τον αρτον σου επι προσωπον του ὑδατος, ὁτι εν πληθει ἡμερων εὑρησεις αυτον.
δος μεριδα τοις ἑπτα, και γε τοις οκτω, ὁτι ου γινωσκεις τι εσται πονηρον επι την γην.
εαν πλησθωσι τα νεφη ὑετου, επι την γην εκχεουσι· και εαν πεση ξυλον εν τω νοτω, και εαν εν τω βορῥα, τοπω οὑ πεσειται το ξυλον, εκει εσται.
τηρων ανεμον ου σπειρει, και βλεπων εν ταις νεφελαις ου θερισει.
εν οἱς ουκ εστι γινωσκων τις ἡ ὁδος του πνευματος, ὡς οστα εν γαστρι κυοφορουσης, οὑτως ου γνωση τα ποιηματα του θεου, ὁσα ποιησει τα συμπαντα.
εν τω πρωι σπειρον το σπερμα σου, και εν ἑσπερα μη αφετω ἡ χειρ σου, ὁτι ου γινωσκεις ποιον στοιχησει, η τουτο η τουτο, και εαν τα δυο επιτοαυτο αγαθα.
και γλυκυ το φως, και αγαθον τοις οφθαλμοις του βλεπειν συν τον ἡλιον.
ὁτ και εαν ετη πολλα ζησεται ὁ ανθρωπος, εν πασιν αυτοις ευφρανθησεται και μνησθησεται τας ἡμερας του σκοτους, ὁτι πολλαι εσονται· παν το ερχομενον ματαιοτης.
ευφραινου νεανισκε εν νεοτητι σου, και αγαθυνατω σε ἡ καρδια σου εν ἡμεραις νεοτητος σου, και περιπατει εν ὁδοις καρδιας σου αμωμος, και μη εν ὁρασει οφθαλμων σου· και γνωθι ὁτι επι πασι τουτοις αξει σε ὁ θεος εν κρισει.
και αποστησον θυμον απο καρδιας σου, και παραγε πονηριαν απο σαρκος σου, ὁτι ἡ νεοτης και ἡ ανοια ματαιοτης.
12
και μνησθητι του κτισαντος σε εν ἡμεραις νεοτητος σου, ἑως ὁτου μη ελθωσιν αἱ ἡμεραι της κακιας, και φθασουσιν ετη εν οἱς ερεις, ουκ εστι μοι εν αυτοις θελημα.
ἑως οὑ μη σκοτισθη ὁ ἡλιος και το φως, και ἡ σεληνη και οἱ αστερες, και επιστρεψουσι τα νεφη οπισω του ὑετου.
εν ἡμερα ἡ εαν σαλευθωσι φυλακες της οικιας, και διαστραφωσιν ανδρες της δυναμεως, και ηργησαν αἱ αληθουσαι ὁτι ωλιγωθησαν, και σκοτασουσιν αἱ βλεπουσαι εν ταις οπαις·
και κλεισουσι θυρας εν αγορα, εν ασθενεια φωνης της αληθουσης· και αναστησεται εις φωνην του στρουθιου, και ταπεινωθησονται πασαι αἱ θυγατερες του ασματος·
και εις το ὑψος οψονται, και θαμβοι εν τη ὁδω, και ανθηση το αμυγδαλον, και παχυνθη ἡ ακρις, και διασκεδασθη ἡ καππαρις, ὁτι επορευθη ὁ ανθρωπος εις οικον αιωνος αυτου, και εκυκλωσαν εν αγορα οἱ κοπτομενοι.
ἑως ὁτου μη ανατραπη το σχοινιον του αργυριου, και συντριβη το ανθεμιον του χρυσιου, και συντριβη ὑδρια επι τη πηγη, και συντροχαση ὁ τροχος επι τον λακκον·
και επιστρεψη ὁ χους επι την γην ὡς ην, και το πνευμα επιστρεψη προς τον θεον ὁς εδωκεν αυτο.
ματαιοτης ματαιοτητων, ειπεν ὁ εκκλησιαστης, τα παντα ματαιοτης.
και περισσον ὁτι εγενετο εκκλησιαστης σοφος, ὁτι εδιδαξε γνωσιν συν τον ανθρωπον, και ους εξιχνιασεται κοσμιον παραβολων.
πολλα εζητησεν εκκλησιαστης του εὑρειν λογους θεληματος, και γεγραμμενον ευθυτητος, λογους αληθειας.
λογοι σοφων ὡς τα βουκεντρα, και ὡς ἡλοι πεφυτευμενοι, οἱ παρα των συνθεματων εδοθησαν εκ ποιμενος ἑνος.
και περισσον εξ αυτων υἱε μου φυλαξαι· του ποιησαι βιβλια πολλα ουκ εστι περασμος, και μελετη πολλη κοπωσις σαρκος.
τελος λογου, το παν ακουε· τον θεον φοβου, και τας εντολας αυτου φυλασσε· ὁτι τουτο πας ὁ ανθρωπος.
ὁτι συμπαν το ποιημα ὁ θεος αξει εν κρισει, εν παντι παρεωραμενω, εαν αγαθον και εαν πονηρον.
esther
1
“ετουσ δευτερου βασιλευοντος αρταξερξου του μεγαλου βασιλεως τη μια του νισαν, ενυπνιον ειδε μαρδοχαιος ὁ του ιαιρου, του σεμειου, του κισαιου, εκ φυλης βενιαμιν,
ανθρωπος ιουδαιος οικων εν σουσοις τη πολει, ανθρωπος μεγας, θεραπευων εν τη αυλη του βασιλεως.
ην δε εκ της αιχμαλωσιας, ης ηχμαλωτευσε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος εξ ιερουσαλημ, μετα ιεχονιου του βασιλεως της ιουδαιας.
“και τουτο αυτου το ενυπνιον· και ιδου φωναι και θορυβος, βρονται και σεισμυς, ταραχος επι της γης.
και ιδου δυο δρακοντες μεγαλοι, ἑτομοι προηλθον αμφοτεροι παλαιειν· και εγενετο αυτων φωνη μεγαλη,
και τη φωνη αυτων ἡτοιμασθη παν εθνος εις πολεμον, ὡστε πολεμησαι δικαιων εθνος.
και ιδου ἡμερα σκοτους και γνοφου, θλιψις και στενοχωρια, κακωσις και ταραχος μεγας επι της γης.
και εταραχθη παν εθνος δικαιον φοβουμενοι τα ἑαυτων κακα, και ἡτοιμασθησαν απολεσθαι, και εβοησαν προς τον θεον·
απο δε της βοης αυτων εγενετο ὡσανει απο μικρας πηγης ποταμος μεγας, ὑδωρ πολυ.
και φως και ὁ ἡλιος ανετειλε, και οἱ ταπεινοι ὑψωθησαν, και κατεφαγον τους ενδοξους.
“και διεγερθεις μαρδοχαιος ὁ ἑωρακως το ενυπνιον τουτο, και τι ὁ θεος βεβουλευται ποιησαι, ειχεν αυτο εν τη καρδια, και εν παντι λογω ηθελεν επιγνωναι αυτο ἑως της νυκτος.
και ἡσυχασε μαρδοχαιος εν τη αυλη. μετα γαβαθα και θαρῥα των δυο ευνουχων του βασιλεως, των φυλασσοντων την αυλην.
ηκουσε τε αυτων τους λογισμους, και τας μεριμνας αυτων εξηρευνησεν· και εμαθεν, ὁτι ἑτοιμαζουσι τας χειρας επιβαλειν αρταξερξη τω βασιλει· και ὑπεδειξε τω βασιλει περι αυτω.
και εξητασεν ὁ βασιλευς τους δυο ευνουχους, και ὁμολογησαντες σαντες απηχθησαν.
και εγραψεν ὁ βασιλευς τους λογους τουτους εις μνημοσυνον, και μαρδοχαιος εγραψε περι των λογων τουτων.
και επεταξεν ὁ βασιλευς μαρδοχαιω θεραπευειν εν τη αυλη, και εδωκεων αυτω δοματα περι τουτων.
και ην αμαν αμαδαθου βουγαιος ενδοξος ενωπιον του βασιλεως, και εζητησε κακποιησαι τον μαρδοχαιον και τον λαον αυτου, ὑπερ των δυο ευνουχων του βασιλεως.”
και εγενετο μετα τους λογους τουτους εν ταις ἡμεραις αρταξερξου· οὑτος ὁ αρταξερξης απο της ινδικης ἑκατον εικοσιεπτα χωρων εκρατησεν·
εν αυταις ταις ἡμεραις ὁτε εθρονισθη βασιλευς αρταξερξης εν σουσοις τη πολει,
εν τω τριτω ετει βασιλευοντος αυτου, δοχην εποιησε τοις φιλοις και τοις λοιποις εθνεσι, και τοις περσων και μηδων ενδοξοις, και τοις αρχουσι των σατραπων.
και μετα ταυτα μετα το δειξαι αυτοις τον πλουτον της βασιλειας αυτου, και την δοξαν της ευφροσυνης του πλουτου αυτου εν ἡμεραις ἑκατον ογδοηκοντα.
ὁτε δε ανεπληρωθησαν αἱ ἡμεραι του γαμου, εποιησεν ὁ βασιλευς ποτον τοις εθνεσι τοις εὑρεθεισιν εις την πολιν επι ἡμερας ἑξ, εν αυλη οικου του βασιλεως
κεκοσμημενη βυσσινοις και καρπασινοις τεταμενοις επι σχοινιοις βυσσινοις και πορφυροις, επι κυβοις χρυσοις και αργυροις, επι στυλοις παρινοις και λιθινοις· κλιναι χρυσαι και αργυραι επι λιθοστρωτου σμαραγδιτου λιθου, και πιννινου, και παρινου λιθου· και στρωμναι διαφανεις ποικιλως διηνθισμεναι, κυκλω ῥοδα πεπασμενα·
ποτηρια χρυσα και αργυρα, και ανθρακινον κυλικιον προκειμενον απο ταλαντων τρισμυριων· οινος πολυς και ἡδυς, ὁν αυτος ὁ βασιλευς επινεν.
ὁ δε ποτος οὑτος ου κατα προκειμενον νομον εγενετο· οὑτως δε ηθελησεν ὁ βασιλευς, και επεταξε τοις οικονομοις ποιησαι το θελημα αυτου, και των ανθρωπων.
και αστιν ἡ βασιλισσα εποιησε ποτον ταις γυναιξιν εν τοις βασιλειοις, ὁπου ὁ βασιλευς αρταξερξης.
εν δε τη ἡμερα τη ἑβδομη ἡδεως γενομενος ὁ βασιλευς, ειπε τω αμαν, και βαζαν, και θαρῥα, και βωραζι, και ζαθολθα, και αβαταζα, και θαραβα, τοις ἑπτα ευνουχοις τοις διακονοις του βασιλεως αρταξερξου,
εισαγαγειν την βασιλισσαν προς αυτον, βασιλευειν αυτην, και περιθειναι αυτη το διαδημα, και δειξαι αυτην τοις αρχουσι, και τοις εθνεσι το καλλος αυτης, ὁτι καλη ην.
και ουκ εισηκουσεν αυτου αστιν ἡ βασιλισσα ελθειν μετα των ευνουχων· και ελυπηθη ὁ βασιλευς και ωργισθη,
και ειπε τοις φιλοις αυτου, κατα ταυτα ελαλησεν αστιν, ποιησατε ουν περι τουτου νομον και κρισιν.
και προσηλθεν αυτω αρκεσαιος, και σαρσαθαιος, και μαλισεαρ, οἱ αρχοντες περσων και μηδων, οἱ εγγυς του βασιλεως, οἱ πρωτοι παρακαθημενοι τω βασιλει,
και απηγγειλαν αυτω κατα τους νομους, ὡς δει ποιησαι αστιν τη βασιλισση, ὁτι ουκ εποιησε τα ὑπο του βασιλεως προσταχθεντα δια των ευνουχων.
και ειπεν ὁ μουχαιος προς τον βασιλεα και τους αρχοντας, ου τον βασιλεα μονον ηδικησεν αστιν ἡ βασιλισσα, αλλα και παντας τους αρχοντας και τους ἡγουμενους του βασιλεως·
και γαρ διηγησατο αυτοις τα ῥηματα της βασιλισσης, και ὡς αντειπε τω βασιλει· ὡς ουν αντειπε τω βασιλει αρταξερξη,
οὑτω σημερον αἱ τυραννιδες αἱ λοιπαι των αρχοντων περσων και μηδων ακουσασαι τα τω βασιλει λεχθεντα ὑπʼ αυτης, τολμησουσιν ὁμοιως ατιμασαι τους ανδρας αυτων.
ει ουν δοκει τω βασιλει, προσταξατω βασιλικον, και γραφητω κατα τους νομους μηδων και περσων, και μη αλλως χρησασθω, μηδε εισελθατω ετι ἡ βασιλισσα προς αυτον, και την βασιλειαν αυτης δοτω ὁ βασιλευς γυναικι κρειττονι αυτης.
και ακουσθητω ὁ νομος ὁ ὑπο του βασιλεως, ὁν εαν ποιη εν τη βασιλεια αυτου· και οὑτω πασαι αἱ γυναικες περιθησουσι τιμην τοις ανδρασιν ἑαυτων, απο πτωχου ἑως πλουσιου.
και ηρεσεν ὁ λογος τω βασιλει και τοις αρχουσι· και εποιησεν ὁ βασιλευς καθα ελαλησεν ὁ μουχαιος,
και απεστειλεν εις πασαν την βασιλειαν κατα χωραν, κατα την λεξιν αυτων, ὡστε ειναι φοβον αυτοις εν ταις οικιαις αυτων.
2
και μετα τους λογους τουτους εκοπασεν ὁ βασιλευς του θυμου, και ουκ ετι εμνησθη της αστιν, μνημονευων οἱα ελαλησε, και ὡς κατεκρινεν αυτην.
και ειπαν οἱ διακονοι του βασιλεως, ζητηθητω τω βασιλει κορασια αφθορα καλα τω ειδει·
και καταστησει ὁ βασιλευς κωμαρχας εν πασαις ταις χωραις της βασιλειας αυτου· και επιλεξατωσαν κορασια παρθενικα καλα τω ειδει εις σουσαν την πολιν εις τον γυναικωνα· και παραδοθητωσαν τω ευνουχω του βασιλεως τω φυλακι των γυναικων· και δοθητω σμηγμα, και ἡ λοιπη επιμελεια.
και ἡ γυνη ἡ αν αρεση τω βασιλει, βασιλευσει αντι αστιν· και ηρεσε τω βασιλει το πραγμα, και εποιησεν οὑτως.
και ανθρωπος ην ιουδαιος εν σουσοις τη πολει, και ονομα αυτου μαρδοχαιος ὁ του ιαιρου, του σεμειου, του κισαιου, εκ φυλης βενιαμιν,
ὁς ην αιχμαλωτος εξ ἱερουσαλημ, ἡν ηχμαλωτευσε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος.
και ην τουτω παις θρεπτη, θυγατηρ αμιναδαβ αδελφου πατρος αυτου, και ονομα αυτη εσθηρ· εν δε τω μεταλλαξαι αυτης τους γονεις, επαιδευσεν αυτην ἑαυτω εις γυναικα· και ην το κορασιον καλον τω ειδει.
και ὁτε ηκουσθη το του βασιλεως προσταγμα, συνηχθησαν πολλα κορασια εις σουσαν την πολιν ὑπο χειρα γαι, και ηχθη εσθηρ προς γαι τον φυλακα των γυναικων.
και ηρεσεν αυτω το κορασιον, και εὑρε χαριν ενωπιον αυτου· και εσπευσε δουναι αυτη το σμηγμα, και την μεριδα, και τα ἑπτα κορασια τα ὑποδεδειγμενα αυτη εκ βασιλικου· και εχρησατο αυτη καλως και ταις ἁβραις αυτης εν τω γυναικωνι·
και ουχ ὑπεδειξεν εσθηρ το γενος αυτης ουδε την πατριδα· ὁ γαρ μαρδοχαιος ενετειλατο αυτη μη απαγγειλαι.
καθʼ ἑκαστην δε ἡμεραν περιεπατει ὁ μαρδοχαιος κατα την αυλην την γυναικειαν, επισκοπων τι εσθηρ συμβησεται.
οὑτος δε ην καιρος κορασιου εισελθειν προς τον βασιλεα, ὁταν αναπληρωση μηνας δεκαδυο· οὑτως γαρ αναπληρουνται αἱ ἡμεραι της θεραπειας, μηνας ἑξ αλειφομεναις εν σμυρνινω ελαιω, και μηνας ἑξ εν τοις αρωμασι και εν τοις σμηγμασι των γυναικων,
και τοτε εισπορευεται προς τον βασιλεα· και ὡ εαν ειπη, παραδωσει αυτην συνεισερχεσθαι αυτω απο του γυναικωνος ἑως των βασιλειων·
δειλης εισπορευεται, και προς ἡμεραν αποτρεχει εις τον γυναικωνα τον δευτερον, οὑ γαι ὁ ευνουχος του βασιλεως ὁ φυλαξ των γυναικων, και ουκ ετι εισπορευεται προς τον βασιλεα, εαν μη κληθη ονοματι.
εν δε τω αναπληρουσθαι τον χρονον εσθηρ της θυγατρος αμιναδαβ αδελφου πατρος μαρδοχαιου εισελθειν προς τον βασιλεα, ουδεν ηθετησεν ὡν ενετειλατο ὁ ευνουχος ὁ φυλαξ των γυναικων· ην γαρ εσθηρ εὑρισκουσα χαριν παρα παντων των βλεποντων αυτην.
και εισηλθεν εσθηρ προς αρταξερξην τον βασιλεα τω δωδεκατω μηνι, ὁς εστιν αδαρ, τω ἑβδομω ετει της βασιλειας αυτου.
και ηρασθη ὁ βασιλευς εσθηρ, και εὑρε χαριν παρα πασας τας παρθενους, και επεθηκεν αυτη το διαδημα το γυναικειον.
και εποιησεν ὁ βασιλευς ποτον πασι τοις φιλοις αυτου και ταις δυναμεσιν επι ἡμερας ἑπτα, και ὑψωσε τους γαμους εσθηρ, και αφεσιν εποιησε τοις ὑπο την βασιλειαν αυτου.
ὁ δε μαρδοχαιος εθεραπευεν εν τη αυλη.
ἡ δε εσθηρ ουχ ὑπεδειξε την πατριδα αυτης· οὑτως γαρ ενετειλατο αυτη μαρδοχαιος, φοβεισθαι τον θεον, και ποιειν τα προσταγματα αυτου, καθως ην μετʼ αυτου· και εσθηρ ου μετηλλαξε την αγωγην αυτης.
και ελυπηθησαν οἱ δυο ευνουχοι του βασιλεως οἱ αρχισωματοφυλακες, ὁτι προηχθη μαρδοχαιος, και εζητουν αποκτειναι αρταξερξην τον βασιλεα.
και εδηλωθη μαρδοχαιω ὁ λογος, και εσημανεν εσθηρ, και αυτη ενεφανησε τω βασιλει τα της επιβουλης.
ὁ δε βασιλευς ητασε τους δυο ευνουχους, και εκρεμασεν αυτους· και προσεταξεν ὁ βασιλευς καταχωρισαι εις μνημοσυνον εν τη βασιλικη βιβλιοθηκη ὑπερ της ευνοιας μαρδοχαιου, εν εγκωμιω.
3
μετα δε ταυτα εδοξασεν ὁ βασιλευς αρταξερξης αμαν αμαδαθου βουγαιον, και ὑψωσεν αυτον, και επρωτοβαθρει παντων των φιλων αυτου,
και παντες οἱ εν τη αυλη προσεκυνουν αυτω· οὑτως γαρ προσεταξεν ὁ βασιλευς ποιησαι· ὁ δε μαρδοχαιος ου προσεκυνει αυτω.
και ελαλησαν οἱ εν τη αυλη του βασιλεως τω μαρδοχαιω, μαρδοχαιε, τι παρακουεις τα ὑπο του βασιλεως λεγομενα;
καθʼ ἑκαστην ἡμεραν ελαλουν αυτω, και ουχ ὑπηκουεν αυτων· και ὑπεδειξαν τω αμαν, μαρδοχαιον τοις του βασιλεως λογοις αντιτασσομενον, και ὑπεδειξεν αυτοις ὁ μαρδοχαιος ὁτι ιουδαιος εστι.
και επιγνους αμαν ὁτι ου προσκυνει αυτω μαρδοχαιος, εθυμωθη σφοδρα,
και εβουλευσατο αφανισαι παντας τους ὑπο την αρταξερξου βασιλειαν ιουδαιους.
και εποιησε ψηφισμα εν ετει δωδεκατω της βασιλειας αρταξερξου, και εβαλε κληρους ἡμεραν εξ ἡμερας, και μηνα εκ μηνος, ὡστε απολεσαι εν μια ἡμερα το γενος μαρδοχαιου· και επεσεν ὁ κληρος εις την τεσσαρεσκαιδεκατην του μηνος ὁς εστιν αδαρ.
και ελαλησε προς τον βασιλεα αρταξερξην, λεγων, ὑπαρχει εθνος διεσπαρμενον εν τοις εθνεσιν εν παση τη βασιλεια σου, οἱ δε νομοι αυτων εξαλλοι παρα παντα τα εθνη, των δε νομων του βασιλεως παρακουουσι, και ου συμφερει τω βασιλει εασαι αυτους.
ει δοκει τω βασιλει, δογματισατω απολεσαι αυτους, καγω διαγραψω εις το γαζοφυλακιον του βασιλεως αργυριου ταλαντα μυρια.
και περιελομενος ὁ βασιλευς τον δακτυλιον, εδωκεν εις χειρας τω αμαν, σφραγισαι κατα των γεγραμμενων κατα των ιουδαιων.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω αμαν, το μεν αργυριον εχε, τω δε εθνει χρω ὡς βουλει.
και εκληθησαν οἱ γραμματεις του βασιλεως μηνι πρωτω τη τρισκαιδεκατη, και εγραψαν ὡς επεταξεν αμαν τοις στρατηγοις και τοις αρχουσι κατα πασαν χωραν απο ινδικης ἑως της αιθιοπιας, ταις ἑκατον εικοσιεπτα χωραις, τοις τε αρχουσι των εθνων κατα την αυτων λεξιν, δια αρταξερξου του βασιλεως.
και απεσταλη δια βιβλιοφορων εις την αρταξερξου βασιλειαν, αφανισαι το γενος των ιουδαιων εν ἡμερα μια μηνος δωδεκατου, ὁς εστιν αδαρ, και διαρπασαι τα ὑπαρχοντα αυτων.
“της δε επιστολης εστι το αντιγραφον τοδε. βασιλευς μεγας αρταξερξης τοις απο της ινδικης ἑως της αιθιοπιας ἑκατον εικοσιεπτα χωρων αρχουσι και τοπαρχαις ὑποτεταγμενοις ταδε γραφει.
πολλων επαρξας εθνων, και πασης επικρατησας οικουμενης, εβουληθην, μη τω θρασει της εξουσιας επαιρομενος, επιεικεστερον δε και μετα ηπιοτητος αει διεξαγων τους των ὑποτεταγμενων ακυμαντους διαπαντος καταστησαι βιους, την τε βασιλειαν ἡμερον και πορευτην μεχρι περατων παρεξομενος, ανανεωσασθαι τε την ποθουμενην τοις πασιν ανθρωποις ειρηνην.
πυθομενου δε μου των συμβουλων, πως αν αχθειη τουτο επι περας, ὁ σωφροσυνη παρʼ ἡμιν διενεγκας, και εν τη ευνοια απαραλλακτως και βεβαια πιστει αποδεδειγμενος, και δευτερον των βασιλειων γερας απενηνεγμενος αμαν,
επεδειξεν ἡμιν εν πασαις ταις κατα την οικουμενην φυλαις αναμεμιχθαι δυσμενη λαον τινα, τοις νομοις αντιθετον προς παν εθνος, τα τε των βασιλεων παραπεμποντας διηνεκως διαταγματα, προς το μη κατατιθεσθαι την ὑφʼ ἡμων κατευθυνομενην αμεμπτως συναρχιαν.
διειληφοτες ουν τοδε το εθνος μονωτατον εν αντιπαραγωγη παντι διαπαντος ανθρωπω κειμενον, διαγωγην νομων ξενιζουσαν παραλλασσον, και δυσνοουν τοις ἡμετεροις πραγμασι τα χειριστα συντελουν κακα, και προς το μη την βασιλειαν ευσταθειας τυγχανειν·
προστεταχαμεν ουν τους σημαινομενους ὑμιν εν τοις γεγραμμενοις ὑπο αμαν του τεταγμενου επι των πραγματων, και δευτερου πατρος ἡμων, παντας συν γυναιξι και τεκνοις απολεσαι ὁλοριζι, ταις των εχθρων μαχαιραις, ανευ παντος οικτου και φειδους, τη τεσσαρεσκαιδεκατη του δωδεκατου μηνος αδαρ, του ενεστωτος ετους,
ὁπως οἱ παλαι και νυν δυσμενεις εν ἡμερα μια βιαιως εις τον ἁδην κατελθοντες, εις τον μετεπειτα χρονον ευσταθη και αταραχα παρεχωσιν ἡμιν δια τελους τα πραγματα.”
τα δε αντιγραφα των επιστολων εξετιθετο κατα χωραν· και προσεταγη πασι τοις εθνεσιν ἑτοιμους ειναι εις την ἡμεραν ταυτην.
εσπευδετο δε το πραγμα, και εις σουσαν· ὁ δε βασιλευς και αμαν εκωθωνιζοντο· εταρασσετο δε ἡ πολις.
4
ὁ δε μαρδοχαιος επιγνους το συντελουμενον, διερῥηξε τα ἱματια ἑαυτου, και ενεδυσατο σακκον, και κατεπασατο σποδον· και εκπηδησας δια της πλατειας της πολεως, εβοα φωνη μεγαλη, αιρεται εθνος μηδεν ηδικηκος.
και ηλθεν ἑως της πυλης του βασιλεως, και εστη· ου γαρ ην αυτω εξον εισελθειν εις την αυλην, σακκον εχοντι και σποδον.
και εν παση χωρα οὑ εξετιθετο τα γραμματα, κραυγη και κοπετος και πενθος μεγα τοις ιουδαιοις, σακκον και σποδον εστρωσαν ἑαυτοις.
και εισηλθον αἱ ἁβραι και οἱ ευνουχοι της βασιλισσης, και ανηγγειλαν αυτη· και εταραχθη ακουσασα το γεγονος· και απεστειλε στολισαι τον μαρδοχαιον, και αφελεσθαι αυτου τον σακκον· ὁ δε ουκ επεισθη.
ἡ δε εσθηρ προσεκαλεσατο αχραθαιον τον ευνουχον αυτης, ὁς παρειστηκει αυτη, και απεστειλε μαθειν αὑτη παρα του μαρδοχαιου το ακριβες.
ὁ δε μαρδοχαιος ὑπεδειξεν αυτω το γεγονος, και την επαγγελιαν ἡν επηγγειλατο αμαν τω βασιλει εις την γαζαν ταλαντων μυριων, ἱνα απολεση τους ιουδαιους.
και το αντιγραφον το εν σουσοις εκτεθεν ὑπερ του απολεσθαι αυτους, εδωκεν αυτω δειξαι τη εσθηρ· και ειπεν αυτω, εντειλασθαι αυτη εισελθουση παραιτησασθαι τον βασιλεα, και αξιωσαι αυτον περι του λαου, μνησθεισα ἡμερων ταπεινωσεως σου, ὡς ετραφης εν χειρι μου, διοτι αμαν ὁ δευτερευων τω βασιλει ελαλησεν καθʼ ἡμων εις θανατον· επικαλεσαι τον κυριον, και λαλησον τω βασιλει περι ἡμων, ῥυσαι ἡμας εκ θανατου.
εισελθων δε ὁ αχραθαιος ελαλσεν αυτη παντας τους λογους τουτους.
ειπεν δε εσθηρ προς αχραθαιον, πορευθητι προς μαρδοχαιον, και ειπον,
ὁτι τα εθνη παντα της βασιλειας γινωσκει ὁτι πας ανθρωπος η γυνη ὁς εισελευσεται προς τον βασιλεα εις την αυλην την εσωτεραν ακλητος, ουκ εστιν αυτω σωτηρια· πλην ὡ εκτεινη ὁ βασιλευς την χρυσην ῥαβδον, οὑτος σωθησεται· καγω ου κεκλημαι εισελθειν προς τον βασιλεα, εισιν αὑται ἡμεραι τριακοντα.
και απηγγειλεν αχραθαιος μαρδοχαιω παντας τους λογους εσθηρ.
και ειπε μαρδοχαιος προς αχραθαιον, πορευθητι, και ειπον αυτη, εσθηρ, μη ειπης σεαυτη, ὁτι σωθηση μονη εν τη βασιλεια παρα παντας τους ιουδαιους·
ὡς ὁτι εαν παρακουσης εν τουτω τω καιρω, αλλοθεν βοηθεια και σκεπη εσται τοις ιουδαιοις· συ δε και ὁ οικος του πατρος σου απολεισθε· και τις ειδεν, ει εις τον καιρον τουτον εβασιλευσας;
και εξαπεστειλεν εσθηρ τον ἡκοντα προς αυτην, προς μαρδοχαιον, λεγουσα,
βαδισας εκκλησιασον τους ιουδαιους τους εν σουσοις, και νηστευσατε επʼ εμοι, και μη φαγητε μηδε πιητε επι ἡμερας τρεις νυκτα και ἡμεραν· καγω δε και αἱ ἁβραι μου ασιτησομεν· και τοτε εισελευσομαι προς τον βασιλεα παρα τον νομον, εαν και απολεσθαι με δεη.
και βαδισας μαρδοχαιος εποιησεν ὁσα ενετειλατο αυτω εσθηρ·
“και εδεηθη κυριου, μνημονευων παντα τα εργα κυριου, και ειπε,
κυριε κυριε βασιλευ παντων κρατων, ὁτι εν εξουσια σου το παν εστι, και ουκ εστιν ὁ αντιδοξων σοι εν τω θελειν σε σωσαι τον ισραηλ.
ὁτι συ εποιησας τον ουρανον και την γην, και παν θαυμαζομενον εν τη ὑπʼ ουρανον. και κυριος ει παντων, και ουκ εστιν ὁς αντιταξεται σοι τω κυριω.
συ παντα γινωσκεις· συ οιδας, κυριε, ὁτι ουκ εν ὑβρει, ουδε εν ὑπερηφανεια, ουδε εν φιλοδοξια εποιησα τουτο, το μη προσκυνειν τον ὑπερηφανον αμαν. ὁτι ηυδοκουν φιλειν πελματα ποδων αυτου προς σωτηριαν ισραηλ.
αλλʼ εποιησα τουτο, ἱνα μη θω δοξαν ανθρωπου ὑπερανω δοξης θεου· και ου προσκυνησω ουδενα, πλην σου του κυριου μου, και ου ποιησω αυτα εν ὑπερηφανεια.
και νυν, κυριε ὁ θεος ὁ βασιλευς ὁ θεος αβρααμ, φεισαι του λαου σου, ὁτι επιβλεπουσιν ἡμιν εις καταφθοραν, και επεθυμησαν απολεσαι την εξ αρχης κληρονομιαν σου.
μη ὑπεριδης την μεριδα σου, ἡν σεαυτω ελυτρωσω εκ γης αιγυπτου.
επακουσον της δεησεως μου, και ἱλασθητι τω κληρω σου, και στρεψον το πενθος ἡμων εις ευωχιαν, ἱνα ζωντες ὑμνωμεν σου το ονομα κυριε, και μη αφανισης στομα αινουντων σε κυριε.
“και πας ισραηλ εκεκραξεν εξ ισχυος αυτων, ὁτι θανατος αυτων εν οφθαλμοις αυτων.
και εσθηρ ἡ βασιλισσα κατεφυγεν επι τον κυριον εν αγωνι θανατου κατειλημμενη, και αφελομενη τα ἱματια της δοξης αυτης, ενεδυσατο ἱματια στενοχωριας και πενθους, και αντι των ὑπερηφανων ἡδυσματων, σποδου και κοπριων ενεπλησε την κεφαλην αυτης· και το σωμα αυτης εταπεινωσε σφοδρα, και παντα τοπον κοσμου αγαλλιαματος αυτης επλησε στρεπτων τριχων αυτης.
κυριε μου βασιλευς ἡμων συ ει μονος, βοηθησον μοι τη μονη, και μη εχουση βοηθον ει μη σε, ὁτι κινδυνος μου εν χειρι μου.
εγω ηκουον εκ γενετης μου εν φυλη πατριας μου, ὁτι συ κυριε ελαβες τον ισραηλ εκ παντων των εθνων, και τους πατερας ἡμων εκ παντων των προγονων αυτων εις κληρονομιαν αιωνιον, και εποιησας αυτοις ὁσα ελαλησας.
και νυν ἡμαρτομεν ενωπιον σου, και παρεδωκας ἡμας εις χειρας των εχθρων ἡμων, ανθʼ ὡν εδοξασαμεν τους θεους αυτων· δικαιος ει κυριε.
και νυν ουχ ἱκανωθησαν εν πικρασμω δουλειας ἡμων, αλλʼ εθηκαν τας χειρας αυτων επι τας χειρας των ειδωλων αυτων, εξαραι ὁρισμον στοματος σου, και αφανισαι κληρονομιαν σου, και εμφραξαι στομα αινουντων σοι και σβεσαι δοξαν οικου σου και θυσιαστηριον σου,
και ανοιξαι στομα εθνων εις αρετας ματαιων, και θαυμασθηναι βασιλεα σαρκινον εις αιωνα.
“μηπαραδως κυριε το σκηπτρονσουτοις μηουσι, και μη καταγελασατωσαν εν τη πτωσει ἡμων, αλλα στρεψον την βουλην αυτων επʼ αυτους· τον δε αρξαμενον εφʼ ἡμας παραδειγματισον.
μνησθητι κυριε, γνωσθητι εν καιρω θλιψεως ἡμων, και εμε θαρσυνον, βασιλευ των θεων, και πασης αρχης επικρατων.
δος λογον ευρυθμον εις το στομα μου ενωπιον του λεοντος, και μεταθες την καρδιαν αυτου εις μισος του πολεμουντος ἡμας, εις συντελειαν αυτου και των ὁμονοουντων αυτω.
ἡμας δε ῥυσαι εν χειρι σου, και βοηθησον μοι τη μονη, και μη εχουση ει μη σε κυριε·
παντων γνωσιν εχεις, και οιδας ὁτι εμισησα δοξαν ανομων, και βδελυσσομαι κοιτην απεριτμητων, και παντος αλλοτριου.
συ οιδας την αναγκην μου, ὁτι βδελυσσομαι το σημειον της ὑπερηφανιας μου, ὁ εστιν επι της κεφαλης μου εν ἡμεραις ὁπτασιας μου· βδελυσσομαι αυτο ὡς ῥακος καταμηνιων, και ου φορω αυτο εν ἡμεραις ἡσυχιας μου.
και ουκ εφαγεν ἡ δουλη σου τραπεζαν αμαν, και ουκ εδοξασα συμποσιον βασιλεως, ουδε επιον οινον σπονδων.
και ουκ ηυφρανθη ἡ δουλη σου αφʼ ἡμερας μεταβολης μου μεχρι νυν, πλην επι σοι, κυριε ὁ θεος ἁβρααμ.
ὁ θεος ὁ ισχυων επι παντας, εισακουσον φωνην απηλπισμενων, και ῥυσαι ἡμας εκ χειρος των πονηρευομενων, και ῥυσαι με εκ του φοβου μου.
5
“και εγενηθη εν τη ἡμερα τη τριτη ὡς επαυσατο προσευχομενη, εξεδυσατο τα ἱματια της θεραπειας, και περιεβαλλετο την δοξαν αυτης.
και γενηθεισα επιφανης, επικαλεσαμενη τον παντων εποπτην θεον και σωτηρα, παρελαβε τας δυο ἁβρας, και τη μεν μια επηρειδετο ὡς τρυφερευομενη, ἡ δε ἑτερα επηκολουθει κουφιζουσα την ενδυσιν αυτης.
και αυτη ερυθριωσα ακμη καλλους αυτης· και το προσωπον αυτης ἱλαρον, ὡς προσφιλες· ἡ δε καρδια αυτης απεστενωμενη απο του φοβου.
και εισελθουσα πασας τας θυρας, κατεστη ενωπιον του βασιλεως· και αυτος εκαθητο επι του θρονου της βασιλειας αυτου, και πασαν στολην της επιφανειας αυτου ενδεδυκει, ὁλος δια χρυσου και λιθων πολυτελων, και ην φοβερος σφοδρα.
και αρας το προσωπον αυτου πεπυρωμενον δοξη, εν ακμη θυμου εβλεψεν· και επεσεν ἡ βασιλισσα, και μετεβαλε το χρωμα αυτης εν εκλυσει· και κατεπεκυψεν επι την κεφαλην της ἁβρας της προπορευομενης.
και μετεβαλεν ὁ θεος το πνευμα του βασιλεως εις πραυτητα, και αγωνιασας ανεπηδησεν απο του θρονου αυτου, και ανελαβεν αυτην επι τας αγκαλας αυτου, μεχρις οὑ κατεστη· και παρεκαλει αυτην λογοις ειρηνικοις, και ειπεν αυτη,
τι εστιν, εσθηρ; εγω ὁ αδελφος σου, θαρσει, ου μη αποθανης· ὁτι κοινον το προσταγμα ἡμων εστιν, προσελθε.
“και αρας την χρυσην ῥαβδον, επεθηκεν επι τον τραχηλον αυτης, και ησπασατο αυτην, και ειπε, λαλησον μοι.
και ειπεν αυτω, ειδον σε κυριε ὡς αγγελον θεου, και εταραχθη ἡ καρδια μου απο φοβου της δοξης σου, ὁτι θαυμαστος ει κυριε, και το προσωπον σου χαριτων μεστον.
εν δε τω διαλεγεσθαι αυτην, επεσεν απο εκλυσεως. και ὁ βασιλευς εταρασσετο, και πασα ἡ θεραπεια αυτου παρεκαλει αυτην.”
και ειπεν ὁ βασιλευς, τι θελεις, εσθηρ; και τι σου εστι το αξιωμα; ἑως του ἡμισους της βασιλειας μου, και εσται σοι.
ειπε δε εσθηρ, ἡμερα μου επισημος σημερον εστιν· ει ουν δοκει τω βασιλει, ελθατω και αυτος και αμαν εις την δοχην, ἡν ποιησω σημερον.
και ειπεν ὁ βασιλευς, κατασπευσατε αμαν, ὁπως ποιησωμεν τον λογον εσθηρ· και παραγινονται αμφοτεροι εις την δοχην, ἡν ειπεν εσθηρ.
εν δε τω ποτω ειπεν ὁ βασιλευς προς εσθηρ, τι εστι βασιλισσα εσθηρ; και εσται ὁσα αξιοις.
και ειπε, το αιτημα μου, και το αξιωμα·
ει εὑρον χαριν ενωπιον του βασιλεως, ελθατω ὁ βασιλευς και αμαν ετι την αυριον εις την δοχην, ἡν ποιησω αυτοις, και αυριον ποιησω τα αυτα.
και εξηλθεν ὁ αμαν απο του βασιλεως ὑπερχαρης ευφραινομενος· εν δε τω ιδειν αμαν μαρδοχαιον τον ιουδαιον εν τη αυλη, εθυμωθη σφοδρα.
και εισελθων εις τα ιδια, εκαλεσε τους φιλους, και ζωσαραν την γυναικα αυτου,
και ὑπεδειξεν αυτοις τον πλουτον αυτου, και την δοξαν ἡν ὁ βασιλευς αυτω περιεθηκε, και ὡς εποιησεν αυτον πρωτευειν και ἡγεισθαι της βασιλειας.
και ειπεν αμαν, ου κεκληκεν ἡ βασιλισσα μετα του βασιλεως ουδενα εις την δοχην, αλλʼ η εμε, και εις την αυριον κεκλημαι.
και ταυτα μοι ουκ αρεσκει, ὁταν ιδω μαρδοχαιον τον ιουδαιον εν τη αυλη.
και ειπε προς αυτον ζωσαρα ἡ γυνη αυτου, και οἱ φιλοι, κοπητω σοι ξυλον πηχων πεντηκοντα, ορθρου δε ειπον τω βασιλει, και κρεμασθητω μαρδοχαιος επι του ξυλου· συ δε εισελθε εις την δοχην συν τω βασιλει, και ευφραινου· και ηρεσε το ῥημα τω αμαν, και ἡτοιμασθη το ξυλον.
6
ὁ δε κυριος απεστησε τον ὑπνον απο του βασιλεως την νυκτα εκεινην· και ειπε τω διακονω αυτου εισφερειν γραμματα μνημοσυνα των ἡμερων αναγινωσκειν αυτω.
εὑρε δε τα γραμματα τα γραφεντα περι μαρδοχαιου, ὡς απηγγειλεν τω βασιλει περι των δυο ευνουχων του βασιλεως εν τω φυλασσειν αυτους, και ζητησαι επιβαλειν τας χειρας αρταξερξη.
ειπε δε ὁ βασιλευς, τινα δοξαν η χαριν εποιησαμεν τω μαρδοχαιω; και ειπαν οἱ διακονοι του βασιλεως, ουκ εποιησας αυτω ουδεν.
εν δε τω πυνθανεσθαι τον βασιλεα περι της ευνοιας μαρδοχαιου, ιδου αμαν εν τη αυλη· ειπν δε ὁ βασιλευς, τις εν τη αυλη; ὁ δε αμαν εισηλθεν ειπειν τω βασιλει, κρεμασαι τον μαρδοχαιον επι τω ξυλω, ὡ ἡτοιμασε.
και ειπαν οἱ διακονοι του βασιλεως, ιδου αμαν ἑστηκεν εν τη αυλη· και ειπεν ὁ βασιλευς, καλεσατε αυτον.
ειπε δε ὁ βασιλευς τω αμαν, τι ποιησω τω ανθρωπω, ὁν εγω θελω δοξασαι; ειπε δε εν ἑαυτω αμαν, τινα θελει ὁ βασιλευς δοξασαι ει μη εμε;
ειπε δε προς τον βασιλεα, ανθρωπον ὁν ὁ βασιλευς θελει δοξασαι,
ενεγκατωσαν οἱ παιδες του βασιλεως στολην βυσσινην ἡν ὁ βασιλευς περιβαλλεται, και ἱππον εφʼ ὁν ὁ βασιλευς επιβαινει,
και δοτω ἑνι των φιλων του βασιλεως των ενδοξων, και στολισατω τον ανθρωπον, ὁν ὁ βασιλευς αγαπα· και αναβιβασατω αυτον επι τον ἱππον, και κηρυσσετω δια της πλατειας της πολεως, λεγων, οὑτως εσται παντι ανθρωπω ὁν ὁ βασιλευς δοξαζει.
ειπε δε ὁ βασιλευς τω αμαν, καλως ελαλησας· οὑτως ποιησον τω μαρδοχαιω τω ιουδαιω, τω θεραπευοντι εν τη αυλη, και μη παραπεσατω σου λογος ὡν ελαλησας.
ελαβε δε αμαν την στολην και τον ἱππον, και εστολισε τον μαρδοχαιον, και ανεβιβασεν αυτον επι τον ἱππον, και διηλθε δια της πλατειας της πολεως, και εκηρυσσε λεγων, οὑτως εσται παντι ανθρωπω ὁν ὁ βασιλευς θελει δοξασαι.
επεστρεψε δε ὁ μαρδοχαιος εις την αυλην· ἁμαν δε ὑπεστρεψεν εις τα ιδια λυπουμενος κατα κεφαλης.
και διηγησατο αμαν τα συμβεβηκοτα αυτω ζωσαρα τη γυναικι αυτου, και τοις φιλοις· και ειπαν προς αυτον οἱ φιλοι, και ἡ γυνη ει εκ γενους ιουδαιων μαρδοχαιος, ηρξαι ταπεινουσθαι ενωπιον αυτου, πεσων πεση· και ου μη δυνη αυτον αμυνασθαι, ὁτι θεος ζων μετʼ αυτου.
ετι αυτων λαλουντων, παραγινονται οἱ ευνουχοι, επισπευδοντες τον αμαν επι τον ποτον ὁν ἡτοιμασεν εσθηρ.
7
εισηλθε δε ὁ βασιλευς και αμαν, συμπιειν τη βασιλισση.
ειπε δε ὁ βασιλευς εσθηρ τη δευτερα ἡμερα εν τω ποτω, τι εστιν, εσθηρ βασιλισσα, και τι το αιτημα σου; και τι το αξιωμα σου; και εστω σοι ἑως ἡμισους της βασιλειας μου.
και αποκριθεισα, ειπεν, ει εὑρον χαριν ενωπιον του βασιλεως, δοθητω ἡ ψυχη τω αιτηματι μου, και ὁ λαος μου τω αξιωματι μου.
επραθημεν γαρ εγω τε και ὁ λαος μου εις απωλειαν και διαρπαγην και δουλειαν, ἡμεις και τα τεκνα ἡμων εις παιδας και παιδισκας, και παρηκουσα· ου γαρ αξιος ὁ διαβολος της αυλης του βασιλεως.
ειπε δε ὁ βασιλευς, τις οὑτος, ὁστις ετολμησε ποιησαι το πραγμα τουτο;
ειπε δε εσθηρ, ανθρωπος εχθρος αμαν, ὁ πονηρος οὑτος. αμαν δε εταραχθη απο του βασιλεως και της βασιλισσης.
ὁ δε βασιλευς εξανεστη απο του συμποσιου εις τον κηπον· ὁ δε αμαν παρητειτο την βασιλισσαν· ἑωρα γαρ ἑαυτον εν κακοις οντα.
επεστρεψεν δε ὁ βασιλευς εκ του κηπου. αμαν δε επιπεπτωκει επι την κλινην, αξιων την βασιλισσαν· ειπν δε ὁ βασιλευς, ὡστε και την γυναικα βιαζη εν τη οικια μου; αμαν δε ακουσας διετραπη τω προσωπω.
ειπε δε βουγαθαν εἱς των ευνουχων προς τον βασιλεα, ιδου και ξυλον ἡτοιμασεν αμαν μαρδοχαιω τω λαλησαντι περι του βασιλεως, και ωρθωται εν τοις αμαν ξυλον πηχων πεντηκοντα· ειπε δε ὁ βασιλευς, σταυρωθητω επʼ αυτου.
και εκρεμασθη αμαν επι του ξυλου ὁ ἡτοιμασθη μαρδοχαιω· και τοτε ὁ βασιλευς εκοπασε του θυμου.
8
και εν αυτη τη ἡμερα ὁ βασιλευς αρταξερξης εδωρησατο εσθηρ ὁσα ὑπηρχεν αμαν τω διαβολω· και μαρδοχαιος προσεκληθη ὑπο του βασιλεως· ὑπεδειξε γαρ εσθηρ, ὁτι ενοικειωται αυτη.
ελαβε δε ὁ βασιλευς τον δακτυλιον ὁν αφειλατο αμαν, και εδωκεν αυτον μαρδοχαιω· και κατεστησεν εσθηρ μαρδοχαιον επι παντων των αμαν.
και προσθεισα ελαλησε προς τον βασιλεα, και προσεπεσε προς τους ποδας αυτου, και ηξιου αφελειν την αμαν κακιαν, και ὁσα εποιησε τοις ιουδαιοις.
εξετεινε δε ὁ βασιλευς εσθηρ την ῥαβδον την χρυσην· εξηγερθη δε εσθηρ παρεστηκεναι τω βασιλει,
και ειπεν εσθηρ, ει δοκει σοι, και εὑρον χαριν, πεμφθητω αποστραφηναι τα γραμματα τα απεσταλμενα ὑπο αμαν, τα γραφεντα απολεσθαι τους ιουδαιους, οἱ εισιν εν τη βασιλεια σου.
πως γαρ δυνησομαι ιδειν την κακωσιν του λαου μου, και πως δυνησομαι σωθηναι εν τη απωλεια της πατριδος μου;
και ειπεν ὁ βασιλευς προς εσθηρ, ει παντα τα ὑπαρχοντα αμαν εδωκα και εχαρισαμην σοι, και αυτον εκρεμασα επι ξυλου, ὁτι τας χειρας επηνεγκε τοις ιουδαιοις, τι ετι επιζητεις;
γραψατε και ὑμεις εκ του ονοματος μου, ὡς δοκει ὑμιν, και σφραγισατε τω δακτυλιω μου· ὁσα γαρ γραφεται του βασιλεως επιταξαντος, και σφραγισθη τω δακτυλιω μου, ουκ εστιν αυτοις αντειπειν.
εκληθησαν δε οἱ γραμματεις εν τω πρωτω μηνι, ὁς εστι νισαν, τριτη και εικαδι του αυτου ετους, και εγραφη τοις ιουδαιοις, ὁσα ενετειλατο τοις οικονομοις και τοις αρχουσι των σατραπων, απο της ινδικης ἑως της αιθιοπιας, ἑκατον εικοσιεπτα σατραπαις κατα χωραν και χωραν, κατα την αυτων λεξιν.
εγραφη δε δια του βασιλεως, και εσφραγισθη τω δακτυλιω αυτου· και εξαπεστειλαν τα γραμματα δια βιβλιοφορων,
ὡς επεταξεν αυτοις χρησθαι τοις νομοις αυτων εν παση πολει, βοηθησαι τε αὑτοις, και χρησθαι τοις αντιδικοις αυτων και τοις αντικειμενοις αυτων, ὡς βουλονται,
εν ἡμερα μια εν παση τη βασιλεια αρταξερξου, τη τρισκαιδεκατη του δωδεκατου μηνος, ὁς εστιν αδαρ.
ὡν εστιν αντιγραφον της επιστολης τα ὑπογεγραμμενα·
“βασιλευς μεγας αρταξερξης τοις απο της ινδικης ἑως της αιθιοπιας ἑκατον εικοσιεπτα σατραπειαις χωρων αρχουσι, και τοις τα ἡμετερα φρονουσι, χαιρειν.
πολλοι τη πλειστη των ευεργετουντων χρηστοτητι πυκνοτερον τιμωμενοι, μειζον εφρονησαν, και ου μονον τους ὑποτεταγμενους ἡμιν ζητουσι κακοποιειν, τον τε κορον ου δυναμενοι φερειν, και τοις ἑαυτων ευεργεταις επιχειρουσι μηχανασθαι·
και την ευχαριστιαν ου μονον εκ των ανθρωπων ανταναιρουντες, αλλα και τοις των απειραγαθων κομποις επαρθεντες, του τα παντα κατοπτευοντος αει θεου μισοπονηρον ὑπολαμβανουσιν εκφευξεσθαι δικην.
πολλακις δε και πολλους των επʼ εξουσιαις τεταγμενεν των πιστευθεντων χειριζειν φιλων τα πραγματα, παραμυθια μετοχους αἱματων αθωων καταστησασα περιεβαλε συμφοραις ανηκεστοις,
τω της κακοηθειας ψευδει παραλογισμω παραλογισαμενων την των επικρατουντων ακεραιον ευγνωμοσυνην.
σκοπειν δε εξεστιν, ου τοσουτον εκ των παλαιοτερων ὡς παρεδωκαμεν ἱστοριων, ὁσα εστι παρα ποδας ὑμας εκζητουντας ανοσιως συντετελεσμενα τη των αναξια δυναστευοντων λοιμοτητι·
και προσεχειν εις τα μετα ταυτα, εις το την βασιλειαν αταραχον τοις πασιν ανθρωποις μετʼ ειρηνης παρεξομεθα
χρωμενοι ταις μεταβολαις, τα δε ὑπο την οψιν ερχομενα διακρινοντες αει μετʼ επιεικεστερας απαντησεως.
“ὡς γαρ αμαν αμαδαθου μακεδων ταις αληθειαις αλλοτριος του των περσων αἱματος, και πολυ διεστηκως της ἡμετερας χρηστοτητος επιξενωθεις ἡμιν,
ετυχεν ἡς εχομεν προς παν εθνος φιλανθρωπιας επι τοσουτον, ὡστε αναγορευεσθαι ἡμων πατερα, και προσκυνουμενον ὑπο παντων το δευτερον του βασιλικου θρονου προσωπον διατελειν.
ουκ ενεγκας δε την ὑπερηφανιαν, επετηδευσε της αρχης στερησαι ἡμας, και του πνευματος,
τον τε ἡμετερον σωτηρα και διαπαντος ευεργετην μαρδοχαιον, και την αμεμπτον της βασιλειας κοινωνον εσθηρ συν παντι τω τουτων εθνει, πολυπλοκοις μεθοδων παραλογισμοις αιτησαμενος εις απωλειαν.
δια γαρ των τροπων τουτων ωηθη λαβων ἡμας ερημους, την των περσων επικρατησιν εις τους μακεδονας μεταξαι.
ἡμεις δε τους ὑπο του τρισαλιτηριου παραδεδομενους εις αφανισμον ιουδαιους, εὑρισκομεν ου κακουργους οντας δικαιοτατοις δε πολιτευομενους νομοις,
οντας δε υἱους του ὑψιστου μεγιστου ζωντος θεου, του κατευθυνοντος ἡμιν τε και τοις προγονοις ἡμων την βασιλειαν εν τη καλλιστη διαθεσει.
“καλως ουν ποιησετε μη προσχρησαμενοι τοις ὑπο αμαν αμαδαθου αποσταλεισι γραμμασι, δια το αυτον τον ταυτα εξεργασαμενον προς ταις σουσων πυλαις εσταυρωσθαι συν τη πανοικια, την καταξιαν του τα παντα επικρατουντος θεου διαταχους αποδοντος αυτω κρισιν.
το δε αντιγραφον της επιστολης ταυτης εκθεντες εν παντι τοπω μετα παρῥησιας, εαν τους ιουδαιους χρησθαι τοις ἑαυτων νομιμοις, και συνεπισχυειν αυτοις, ὁπως τους εν καιρω θλιψεως επιθεμενους αυτοις, αμυνωνται τη τρισκαιδεκατη του δωδεκατου μηνος αδαρ τη αυτη ἡμερα·
ταυτην γαρ ὁ τα παντα δυναστευων θεος αντʼ ολεθριας του εκλεκτου γενους, εποιησεν αυτοις ευφροσυνην.
“και ὑμεις ουν εν ταις επωνυμοις ὑμων ἑορταις, επισημον ἡμεραν μετα πασης ευωχιας αγετε, ὁπως και νυν και μετα ταυτα σωτηρια η ἡμιν, και τοις ευνοουσι περσαις, τοις δε ἡμιν επιβουλευουσι, μνημοσυνον της απωλειας.
πασα δε πολις η χωρα το συνολον, ἡτις κατα ταυτα μη ποιηση, δορατι και πυρι καταναλωθησεται μετʼ οργης· ου μονον ανθρωποις αβατος, αλλα και θηριοις και πετεινοις εις τον ἁπαντα χρονον εχθιστος κατασταθησεται.”
τα δε αντιγραφα εκτιθεσθωσαν οφθαλμοφανως εν παση τη βασιλεια, ἑτοιμους τε ειναι παντας τους ιουδαιους εις ταυτην την ἡμεραν, πολεμησαι αυτων τους ὑπεναντιους.
οἱ μεν ουν ἱππεις εξηλθον σπευδοντες τα ὑπο του βασιλεως λεγομενα επιτελειν· εξετεθη δε το προσταγμα και εν σουσοις.
ὁ δε μαρδοχαιος εξηλθεγ εστολισμενος την βασιλικην στολην, και στεφανον εχων χρυσουν, και διαδημα βυσσινον πορφυρουν· ιδοντες δε οἱ εν σουσοις εχαρησαν.
τοις δε ιουδαιοις εγενετο φως και ευφροσυνη
κατα πολιν και χωραν, οὑ αν εξετεθη το προσταγμα· οὑ αν εξετεθη το εκθεμα, χαρα και ευφροσυνη τοις ιουδαιοις, κωθων και ευφροσυνη· και πολλοι των εθνων περιετεμοντο, και ιουδαιζον δια τον φοβον των ιουδαιων.
9
εν γαρ τω δωδεκατω μηνι τρισκαιδεκατη του μηνος, ὁς εστιν αδαρ, παρην τα γραμματα τα γραφεντα ὑπο του βασιλεως.
εν αυτη τη ἡμερα απωλοντο οἱ αντικειμενοι τοις ιουδαιοις· ουδεις γαρ αντεστη, φοβουμενος αυτους.
οἱ γαρ αρχοντες των σατραπων, και οἱ τυραννοι, και οἱ βασιλικοι γραμματεις ετιμων τους ιουδαιους· ὁ γαρ φοβος μαρδοχαιου ενεκειτο αυτοις.
προσεπεσε γαρ το προσταγμα του βασιλεως ονομασθηναι εν παση τη βασιλεια.
και εν σουσοις τη πολει απεκτειναν οἱ ιουδαιοι ανδρας πεντακοσιους,
τον τε φαρσαννες, και δελτφων, και φασγα, και φαραδαθα,
και βαρεα, και σαρβακα,
και μαρμασιμα, και ῥουφαιον, και αρσαιον, και ζαβουθαιον,
τους δεκα υἱους αμαν αμαδαθου βουγαιου του εχθρου των ιουδαιων, και διηρπασαν
εν αυτη τη ἡμερα· επεδοθη τε ὁ αριθμος τω βασιλει των απολωλοτων εν σουσοις.
ειπε δε ὁ βασιλευς προς εσθηρ, απωλεσαν οἱ ιουδαιοι εν σουσοις τη πολει ανδρας πεντακοσιους, εν δε τη περιχωρω πως οιει εχρησαντο; τι ουν αξιοις ετι, και εσται σοι;
και ειπεν εσθηρ τω βασιλει, δοθητω τοις ιουδαιοις χρησθαι ὡσαυτως την αυριον, ὡστε τους δεκα υἱους αμαν κρεμασαι.
και επετρεψεν οὑτως γενεσθαι, και εξεθηκε τοις ιουδαιοις της πολεως τα σωματα των υἱων αμαν κρεμασαι·
και συνηχθησαν οἱ ιουδαιοι εν σουσοις τη τεσσαρεσκαιδεκατη του αδαρ, και απεκτειναν ανδρας τριακοσιους, και ουδεν διηρπασαν.
οἱ δε λοιποι των ιουδαιων οἱ εν τη βασιλεια συνηχθησαν, και ἑαυτοις εβοηθουν, και ανεπαυσαντο απο των πολεμιων· απωλεσαν γαρ αυτων μυριους πεντακισχιλιους τη τρισκαιδεκατη του αδαρ, και ουδεν διηρπασαν.
και ανεπαυσαντο τη τεσσαρεσκαιδεκατη του αυτου μηνος, και ηγον αυτην ἡμεραν αναπαυσεως μετα χαρας και ευφροσυνης.
οἱ δε ιουδαιοι εν σουσοις τη πολει συνηχθησαν και τη τεσσαρεσκαιδεκατη, και ανεπαυσαντο· ηγον δε και την πεντεκαιδεκατην μετα χαρας και ευφροσυνης.
δια τουτο ουν οἱ ιουδαιοι οἱ διεσπαρμενοι εν παση χωρα τη εξω, αγουσι την τεσσαρεσκαιδεκατην του αδαρ ἡμεραν αγαθην μετʼ ευφροσυνης, αποστελλοντες μεριδας ἑκαστος τω πλησιον.
εγραψεν δε μαρδοχαιος τους λογους τουτους εις βιβλιον, και εξαπεστειλε τοις ιουδαιοις, ὁσοι ησαν εν τη αρταξερξου βασιλεια τοις εγγυς και τοις μακραν,
στησαι τας ἡμερας ταυτας αγαθας, αγειν τε την τεσσαρεσκαιδεκατην και την πεντεκαιδεκατην του αδαρ.
εν γαρ ταυταις ταις ἡμεραις ανεπαυσαντο οἱ ιουδαιοι απο των εχθρων αυτων· και τον μηνα εν ὡ εστραφη αυτοις, ὁς ην αδαρ, απο πενθους εις χαραν, και απο οδυνης εις αγαθην ἡμεραν, αγειν ὁλον αγαθας ἡμερας γαμων και ευφροσυνης, εξαποστελλοντας μεριδας τοις φιλοις, και τοις πτωχοις.
και προσεδεξαντο οἱ ιουδαιοι, καθως εγραψεν αυτοις ὁ μαρδοχαιος·
πως αμαν αμαδαθου ὁ μακεδων επολεμει αυτους, καθως εθετο ψηφισμα και κληρον αφανισαι αυτους,
και ὡς εισηλθε προς τον βασιλεα, λεγων, κρεμασαι τον μαρδοχαιον· ὁσα δε επεχειρησεν επαξαι επι τους ιουδαιους κακα, επʼ αυτον εγενοντο, και εκρεμασθη αυτος, και τα τεκνα αυτου.
δια τουτο επεκληθησαν αἱ ἡμεραι αὑται φρουραι δια τους κληρους, ὁτι τη διαλεκτω αυτων καλουνται φρουραι· δια τους λογους της επιστολης ταυτης, και ὁσα πεπονθασι δια ταυτα, και ὁσα αυτοις εγενετο,
και εστησε· και προσεδεχοντο οἱ ιουδαιοι εφʼ ἑαυτοις και επι τω σπερματι αυτων και επι τοις προστεθειμενοις επʼ αυτων, ουδε μην αλλως χρησονται. αἱ δε ἡμεραι αὑται μνημοσυνον επιτελουμενον κατα γενεαν και γενεαν, και πολιν, και πατριαν, και χωραν.
αἱ δε ἡμεραι αὑται των φρουραι αχθησονται εις τον ἁπαντα χρονον, και το μνημοσυνον αυτων ου μη εκλιπη εκ των γενεων.
και εγραψεν εσθηρ ἡ βασιλισσα θυγατηρ αμιναδαβ, και μαρδοχαιος ὁ ιουδαιος, ὁσα εποιησαν, το, τε στερεωμα της επιστολης των φρουραι.
και μαρδοχαιος και εσθηρ ἡ βασιλισσα εστησαν ἑαυτοις καθʼ ἑαυτων, και τοτε στησαντες κατα της ὑγιειας ἑαυτων, και την βουλην αυτων.
και εσθηρ λογω εστησεν εις τον αιωνα, και εγραφη εις μνημοσυνον.
10
εγραψε δε ὁ βασιλευς επι την βασιλειαν της τε γης και της θαλασσης.
και την ισχυν αυτου και ανδραγαθιαν, πλουτον τε και δοξαν της βασιλειας αυτου, ιδου γεγραπται εν βιβλιω βασιλεων περσων και μηδων, εις μνημοσυνον.
ὁ δε μαρδοχαιος διεδεχετο τον βασιλεα αρταξερξην, και μεγας ην εν τη βασιλεια, και δεδοξασμενος ὑπο των ιουδαιων· και φιλουμενος διηγειτο την αγωγην παντι τω εθνει αυτου.
“και ειπε μαρδοχαιος, παρα του θεου εγενετο ταυτα.
εμνησθην γαρ περι του ενυπνιου οὑ ειδον περι των λογων τουτων· ουδε γαρ παρηλθεν απʼ αυτων λογος·
ἡ μικρα πηγη ἡ εγενετο ποταμος, και ην φως και ἡλιος και ὑδωρ πολυ. εσθηρ εστιν ὁ ποταμος, ἡν εγαμησεν ὁ βασιλευς, και εποιησε βασιλισσαν.
οἱ δε δυο δρακοντες, εγω ειμι και αμαν.
τα δε εθνη, τα επισυναχθεντα απολεσαι το ονομα των ιουδαιων.
το δε εθνος το εμον, οὑτος εστιν ισραηλ, οἱ βοησαντες προς τον θεον, και σωθεντες· και εσωσε κυριος τον λαον αυτου, και ερῥυσατο κυριος ἡμας εκ παντων των κακων τουτων· και εποιησεν ὁ θεος τα σημεια, και τα τερατα τα μεγαλα, ἁ ου γεγονεν εν τοις εθνεσι.
δια τουτο εποιησε κληρους δυο, ἑνα τω λαω του θεου, και ἑνα πασι τοις εθνεσι.
και ηλθον οἱ δυο κληροι οὑτοι εις ὡραν και καιρον, και εις ἡμεραν κρισεως, ενωπιον του θεου και πασι τοις εθνεσι.
και εμνησθη ὁ θεος του λαου αυτου, και εδικαιωσε την κληρονομιαν αὑτου.
και εσονται αυτοις αἱ ἡμεραι αὑται, εν μηνι αδαρ, τη τεσσαρεσκαιδεκατη και τη πεντεκαιδεκατη του μηνος, μετα συναγωγης και χαρας και ευφροσυνης ενωπιον του θεου, κατα γενεας εις τον αιωνα εν τω λαω αυτου ισραηλ.
“ετους τεταρτου βασιλευοντος πτολεμαιου και κλεοπατρας, εισηνεγκε δοσιθεος, ὁς εφη ειναι ἱερευς και λευιτης, και πτολεμαιος ὁ υἱος αυτου, την προκειμενην επιστολην των φρουραι, ἡν εφασαν ειναι, και ἡρμηνευκεναι λυσιμαχον πτολεμαιου, τον εν ἱερουσαλημ.”
daniel
1
εν ετει τριτω της βασιλειας ιωακειμ βασιλεως ιουδα, ηλθε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς βαβυλωνος εις ἱερουσαλημ, και επολιορκει αυτην.
και εδωκε κυριος εν χειρι αυτου τον ιωακειμ βασιλεα ιουδα, και απο μερους των σκευων οικου του θεου· και ηνεγκεν αυτα εις γην σεννααρ οικου του θεου αυτου, και τα σκευη εισηνεγκεν εις τον οικον θησαυρου του θεου αυτου.
και ειπεν ὁ βασιλευς τω ασφανεζ τω αρχιευνουχω αυτου, εισαγαγειν απο των υἱων της αιχμαλωσιας ισραηλ, και απο του σπερματος της βασιλειας, και απο των φορθομμιν,
νεανισκους, οἱς ουκ εστιν εν αυτοις μωμος, και καλους τη οψει, και συνιεντας εν παση σοφια, και γινωσκοντας γνωσιν, και διανοουμενους φρονησιν, και οἱς εστιν ισχυς εν αυτοις ἑσταναι εν τω οικω ενωπιον του βασιλεως, και διδαξαι αυτους γραμματα και γλωσσαν χαλδαιων.
και διεταξεν αυτοις ὁ βασιλευς το της ἡμερας καθʼ ἡμεραν, απο της τραπεζης του βασιλεως, και απο του οινου του ποτου αυτου, και θρεψαι αυτους ετη τρια, και μετα ταυτα στηναι ενωπιον του βασιλεως.
και εγενετο εν αυτοις εκ των υἱων ιουδα, δανιηλ, και ανανιας, και αζαριας, και μισαηλ.
και επεθηκεν αυτοις ὁ αρχιευνουχος ονοματα· τω δανιηλ βαλτασαρ, και τω ανανια σεδραχ, και τω μισαηλ μισαχ, και τω αζαρια αβδεναγω.
και εθετο δανιηλ εις την καρδιαν αυτου, ὡς ου μη ἁλισγηθη εν τη τραπεζη του βασιλεως, και εν τω οινω απο του ποτου αυτου· και ηξιωσε τον αρχιευνουχον, ὡς ου μη ἁλισγηθη.
και εδωκεν ὁ θεος τον δανιηλ εις ελεον και οικτιρμον ενωπιον του αρχιευνουχου.
και ειπεν ὁ αρχιευνουχος τω δανιηλ, φοβουμαι εγω τον κυριον μου τον βασιλεα, τον εκταξαντα την βρωσιν ὑμων και την ποσιν ὑμων, μηποτε ιδη τα προσωπα ὑμων σκυθρωπα παρα τα παιδαρια τα συνηλικα ὑμων, και καταδικασητε την κεφαλην μου τω βασιλει.
και ειπε δανιηλ προς αμελσαδ, ὁν κατεστησεν ὁ αρχιευνουχος επι δανιηλ, ανανιαν, μισαηλ, αζαριαν,
πειρασον δη τους παιδας σου ἡμερας δεκα, και δοτωσαν ἡμιν απο των σπερματων, και φαγωμεθα, και ὑδωρ πιωμεθα,
και οφθητωσαν ενωπιον σου αἱ ιδεαι ἡμων, και αἱ ιδεαι των παιδαριων των εσθοντων την τραπεζαν του βασιλεως, και καθως εαν ιδης, ποιησον μετα των παιδων σου.
και εισηκουσεν αυτων, και επειρασεν αυτους ἡμερας δεκα.
και μετα το τελος των δεκα ἡμερων, ὡραθησαν αἱ ιδεαι αυτων αγαθαι και ισχυραι ταις σαρξιν ὑπερ τα παιδαρια τα εσθοντα την τραπεζαν του βασιλεως.
και εγενετο αμελσαδ αναιρουμενος το δειπνον αυτων, και τον οινον του ποματος αυτων, και εδιδου αυτοις σπερματα.
και τα παιδαρια ταυτα οἱ τεσσαρες αυτοι, εδωκεν αυτοις ὁ θεος συνεσιν και φρονησιν εν παση γραμματικη και σοφια· και δανιηλ συνηκεν εν παση ὁρασει και ενυπνιοις.
και μετα το τελος των ἡμερων, ὡν ειπεν ὁ βασιλευς εισαγαγειν αυτους, και εισηγαγεν αυτους ὁ αρχιευνουχος εναντιον ναβουχοδονοσορ.
και ελαλησε μετʼ αυτων ὁ βασιλευς· και ουχ εὑρεθησαν εκ παντων αυτων ὁμοιοι δανιηλ, και ανανια, και μισαηλ, και αζαρια· και εστησαν ενωπιον του βασιλεως.
και εν παντι ῥηματι σοφιας και επιστημης ὡν εζητησε παρʼ αυτων ὁ βασιλευς, εὑρεν αυτους δεκαπλασιονας παρα παντας τους επαοιδους και τους μαγους τους οντας εν παση τη βασιλεια αυτου.
και εγενετο δανιηλ ἑως ετους ἑνος κυρου του βασιλεως.
2
εν τω ετει τω δευτερω της βασιλειας, ενυπνιασθη ναβουχοδονοσορ ενυπνιον, και εξεστη το πνευμα αυτου, και ὁ ὑπνος αυτου εγενετο απʼ αυτου.
και ειπεν ὁ βασιλευς καλεσαι τους επαοιδους, και τους μαγους, και τους φαρμακους, και τους χαλδαιους, του αναγγειλαι τω βασιλει τα ενυπνια αυτου· και ηλθαν, και εστησαν ενωπιον του βασιλεως.
και ειπεν αυτοις ὁ βασιλευς, ἑνυπνιασθην, και εξεστη το πνευμα μου, του γνωναι το ενυπνιον.
και ελαλησαν οἱ χαλδαιοι τω βασιλει συριστι, βασιλευ, εις τους αιωνας ζηθι· συ ειπον το ενυπνιον τοις παισι σου, και την συγκρισιν αναγγελουμεν.
απεκριθη ὁ βασιλευς τοις χαλδαιοις, ὁ λογος απʼ εμου απεστη· εαν μη γνωρισητε μοι το ενυπνιον και την συγκρισιν, εις απωλειαν εσεσθε, και οἱ οικοι ὑμων διαρπαγησονται.
εαν δε το ενυπνιον και την συγκρισιν αυτου γνωρισητε μοι, δοματα και δωρεας και τιμην πολλην ληψεσθε παρʼ εμου· πλην το ενυπνιον και την συγκρισιν αυτου απαγγειλατε μοι.
απεκριθησαν δευτερον, και ειπαν, ὁ βασιλευς ειπατω το ενυπνιον τοις παισιν αυτου, και την συγκρισιν αναγγελουμεν.
και απεκριθη ὁ βασιλευς, και ειπεν, επʼ αληθειας οιδα εγω, ὁτι καιρον ὑμεις εξαγοραζετε· καθοτι ιδετε, ὁτι απεστη απʼ εμου το ῥημα.
εαν ουν το ενυπνιον μη αναγγειλητε μοι, οιδα ὁτι ῥημα ψευδες και διεφθαρμενον συνεθεσθε ειπειν ενωπιον μου, ἑως οὑ ὁ καιρος παρελθη· το ενυπνιον μου ειπατε μοι, και γνωσομαι ὁτι και την συγκρισιν αυτου αναγγελειτε μοι.
απεκριθησαν οἱ χαλδαιοι ενωπιον του βασιλεως, και λεγουσιν, ουκ εστιν ανθρωπος επι της ξηρας, ὁστις το ῥημα του βασιλεως δυνησεται γνωρισαι, καθοτι πας βασιλευς μεγας και αρχων ῥημα τοιουτον ουκ επερωτα επαοιδον μαγον και χαλδαιον·
ὁτι ὁ λογος ὁν ὁ βασιλευς επερωτα, βαρυς, και ἑτερος ουκ εστιν ὁς αναγγελει αυτον ενωπιον του βασιλεως, αλλʼ οἱ θεοι, ὡν ουκ εστιν ἡ κατοικια μετα πασης σαρκος.
τοτε ὁ βασιλευς εν θυμω και οργη ειπεν απολεσαι παντας τους σοφους βαβυλωνος.
και το δογμα εξηλθε, και οἱ σοφοι απεκτεννοντο· και εζητησαν δανιηλ και τους φιλους αυτου ανελειν.
τοτε δανιηλ απεκριθη βουλην και γνωμην τω αριωχ τω αρχιμαγειρω του βασιλεως, ὁς εξηλθεν αναιρειν τους σοφους βαβυλωνος,
αρχων του βασιλεως, περι τινος εξηλθεν ἡ γνωμη ἡ αναιδης εκ προσωπου του βασιλεως; εγνωρισε δε ὁ αριωχ το ῥημα τω δανιηλ.
και δανιηλ ηξιωσε τον βασιλεα ὁπως χρονον δω αυτω, και την συγκρισιν αυτου αναγγελη τω βασιλει.
και εισηλθε δανιηλ εις τον οικον αυτου και τω ανανια και τω μισαηλ και τω αζαρια τοις φιλοις αυτου το ῥημα εγνωρισε.
και οικτιρμους εζητουν παρα του θεου του ουρανου ὑπερ του μυστηριου τουτου, ὁπως αν μη απολωνται δανιηλ και οἱ φιλοι αυτου μετα των επιλοιπων σοφων βαβυλωνος.
τοτε τω δανιηλ εν ὁραματι της νυκτος το μυστηριον απεκαλυφθη· και ευλογησε τον θεον του ουρανου δανιηλ, και ειπεν,
ειη το ονομα του θεου ευλογημενον απο του αιωνος και ἑως του αιωνος, ὁτι ἡ σοφια και ἡ συνεσις αυτου εστι.
και αυτος αλλοιοι καιρους και χρονους, καθιστα βασιλεις, και μεθιστα, διδους σοφιαν τοις σοφοις, και φρονησιν τοις ειδοσι συνεσιν,
αυτος αποκαλυπτει βαθεα και αποκρυφα, γινωσκων τα εν τω σκοτει, και το φως μετʼ αυτου εστι·
σοι ὁ θεος των πατερων μου εξομολογουμαι και αινω, ὁτι σοφιαν και δυναμιν δεδωκας μοι, και εγνωρισας μοι ἁ ηξιωσαμεν παρα σου, και το ὁραμα του βασιλεως εγνωρισας μοι.
και ηλθε δανιηλ προς αριωχ, ὁν κατεστησεν ὁ βασιλευς απολεσαι τους σοφους βαβυλωνος, και ειπεν αυτω, τους σοφους βαβυλωνος μη απολεσης, εισαγαγε δε με ενωπιον του βασιλεως, και την συγκρισιν τω βασιλει αναγγελω.
τοτε αριωχ εν σπουδη εισηγαγε τον δανιηλ ενωπιον του βασιλεως, και ειπεν αυτω, εὑρηκα ανδρα εκ των υἱων της αιχμαλωσιας της ιουδαιας, ὁστις το συγκριμα τω βασιλει αναγγελει.
και απεκριθη ὁ βασιλευς, και ειπε τω δανιηλ, οὑ το ονομα βαλτασαρ, ει δυνασαι μοι αναγγειλαι το ενυπνιον ὁ ιδον, και την συγκρισιν αυτου;
και απεκριθη δανιηλ ενωπιον του βασιλεως, και ειπε, το μυστηριον ὁ ὁ βασιλευς επερωτα, ουκ εστι σοφων, μαγων, επαοιδων, γαζαρηνων αναγγειλαι τω βασιλει·
αλλʼ η εστι θεος εν ουρανω αποκαλυπτων μυστηρια, και εγνωρισε τω βασιλει ναβουχοδονοσορ, ἁ δει γενεσθαι επʼ εσχατων των ἡμερων· το ενυπνιον σου και αἱ ὁρασεις της κεφαλης σου επι της κοιτης σου, τουτο εστι,
βασιλευ· οἱ διαλογισμοι σου επι της κοιτης σου ανεβησαν τι δει γενεσθαι μετα ταυτα· και ὁ αποκαλυπτων μυστηρια εγνωρισε σοι ἁ δει γενεσθαι.
και εμοι δε ουκ εν σοφια τη ουση εν εμοι παρα παντας τους ζωντας το μυστηριον τουτο απεκαλυφθη, αλλʼ ἑνεκεν του την συγκρισιν τω βασιλει γνωρισαι, ἱνα τους διαλογισμους της καρδιας σου γνως.
συ βασιλευ εθεωρεις, και ιδου εικων μια, μεγαλη ἡ εικων εκεινη, και ἡ προσοψις αυτης ὑπερφερης, ἑστωσα προ προσωπου σου, και ἡ ὁρασις αυτης φοβερα.
εικων, ἡς ἡ κεφαλη χρυσιου χρηστου, αἱ χειρες και το στηθος και οἱ βραχιονες αυτης αργυροι, ἡ κοιλια και οἱ μηροι χαλκοι,
αἱ κνημαι σιδηραι, οἱ ποδες μερος μεν τι σιδηρουν, και μερος δε τι οστρακινον.
εθεωρεις ἑως απεσχισθη λιθος εξ ορους ανευ χειρων, και επαταξε την εικονα επι τους ποδας τους σιδηρους και οστρακινους, και ελεπτυνεν αυτους εις τελος.
τοτε ελεπτυνθησαν εισαπαξ το οστρακον, ὁ σιδηρος, ὁ χαλκος, ὁ αργυρος, ὁ χρυσος· και εγενετο ὡσει κονιορτος απο ἁλωνος θερινης· και εξηρεν αυτα το πληθος του πνευματος, και τοπος ουχ εὑρεθη αυτοις· και ὁ λιθος ὁ παταξας την εικονα, εγενηθη ορος μεγα, και επληρωσε πασαν την γην.
τουτο εστι το ενυπνιον, και την συγκρισιν αυτου ερουμεν ενωπιον του βασιλεως.
συ βασιλευ βασιλευς βασιλεων, ὡ ὁ θεος του ουρανου βασιλειαν ισχυραν και κραταιαν και εντιμον εδωκεν
εν παντι τοπω, ὁπου κατοικουσιν οἱ υἱοι των ανθρωπων· θηρια τε αγρου, και πετεινα ουρανου, και ιχθυας της θαλασσης εδωκεν εν τη χειρι σου, και κατεστησε σε κυριον παντων· συ ει ἡ κεφαλη ἡ χρυση.
και οπισω σου αναστησεται βασιλεια ἑτερα ἡττων σου, και βασιλεια τριτη, ἡτις εστιν ὁ χαλκος, ἡ κυριευσει πασης της γης,
και βασιλεια τεταρτη, ἡτις εσται ισχυρα ὡς σιδηρος· ὁν τροπον ὁ σιδηρος λεπτυνει και δαμαζει παντα, οὑτως παντα λεπτυνει και δαμασει.
και ὁτι ειδες τους ποδας, και τους δακτυλους, μερος μεν τι οστρακινον, μερος δε τι σιδηρουν, βασιλεια διηρημενη εσται, και απο της ῥιζης της σιδηρας εσται εν αυτη, ὁν τροπον ειδες τον σιδηρον αναμεμιγμενον τω οστρακω.
και οἱ δακτυλοι των ποδων μερος μεν τι σιδηρουν, μερος δε τι οστρακινον, μερος τι της βασιλειας εσται ισχυρον, και απʼ αυτης εσται συντριβομενον.
ὁτι ειδες τον σιδηρον αναμεμιγμενον τω οστρακω, συμμιγεις εσονται εν σπερματι ανθρωπων, και ουκ εσονται προσκολλωμενοι οὑτος μετα τουτου, καθως ὁ σιδηρος ουκ αναμιγνυται μετα του οστρακου.
και εν ταις ἡμεραις των βασιλεων εκεινων, αναστησει ὁ θεος του ουρανου βασιλειαν, ἡτις εις τους αιωνας ου διαφθαρησεται, και ἡ βασιλεια αυτου λαω ἑτερω ουχ ὑπολειφθησεται, λεπτυνει και λικμησει πασας τας βασιλειας, και αὑτη αναστησεται εις τους αιωνας·
ὁν τροπον ειδες, ὁτι απο ορους ετμηθη λιθος ανευ χειρων, και ελεπτυνε το οστρακον, τον σιδηρον, τον χαλκον, τον αργυρον, τον χρυσον· ὁ θεος ὁ μεγας εγνωρισε τω βασιλει ἁ δει γενεσθαι μετα ταυτα· και αληθινον το ενυπνιον, και πιστη ἡ συγκρισις αυτου.
τοτε ὁ βασιλευς ναβουχοδονοσορ επεσεν επι προσωπον, και τω δανιηλ προσεκυνησε, και μαναα και ευωδιας ειπε σπεισαι αυτω.
και αποκριθεις ὁ βασιλευς, ειπε τω δανιηλ, επʼ αληθειας ὁ θεος ὑμων, αυτος εστι θεος θεων, και κυριος των βασιλεων, ὁ αποκαλυπτων μυστηρια, ὁτι ηδυνασθης αποκαλυψαι το μυστηριον τουτο.
και εμεγαλυνεν ὁ βασιλευς τον δανιηλ, και δοματα μεγαλα και πολλα εδωκεν αυτω, και κατεστησεν αυτον επι πασης χωρας βαβυλωνος, και αρχοντα σατραπων επι παντας τους σοφους βαβυλωνος.
και δανιηλ ητησατο παρα του βασιλεως, και κατεστησεν επι τα εργα της χωρας βαβυλωνος τον σεδραχ, μισαχ, και αβδεναγω· και δανιηλ ην εν τη αυλη του βασιλεως.
3
ετους οκτωκαιδεκατου ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς εποιησεν εικονα χρυσην, ὑψος αυτης πηχεων ἑξηκοντα, ευρος αυτης πηχεων ἑξ· και εστησεν αυτην εν πεδιω δεειρα, εν χωρα βαβυλωνος.
και απεστειλε συναγαγειν τους ὑπατους, και τους στρατηγους, και τους τοπαρχας, ἡγουμενους, και τυραννους, και τους επʼ εξουσιων, και παντας τους αρχοντας των χωρων, ελθειν εις τα εγκαινια της εικονος·
και συνηχθησαν οἱ τοπαρχαι, ὑπατοι, στρατηγοι, ἡγουμενοι, τυραννοι μεγαλοι, οἱ επʼ εξουσιων, και παντες οἱ αρχοντες των χωρων, εις τον εγκαινισμον της εικονος, ἡς εστησε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς· και εἱστηκεισαν ενωπιον της εικονος.
και ὁ κηρυξ εβοα εν ισχυι, ὑμιν λεγεται λαοις, φυλαι, γλωσσαι,
ἡ αν ὡρα ακουσητε φωνης σαλπιγγος, συριγγος τε, και κιθαρας, σαμβυκης τε, και ψαλτηριου, και παντος γενους μουσικων, πιπτοντες προσκυνειτε τη εικονι τη χρυση ἡ εστησε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς.
και ὁς αν μη πεσων προσκυνηση, αυτη τη ὡρα εμβληθησεται εις την καμινον του πυρος την καιομενην.
και εγενετο ὁταν ηκουον οἱ λαοι της φωνης της σαλπιγγος, συριγγος τε, και κιθαρας, σαμβυκης τε, και ψαλτηριου, και παντος γενους μουσικων, πιπτοντες παντες οἱ λαοι, φυλαι, γλωσσαι, προσεκυνουν τη εικονι τη χρυση ἡν εστησε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς.
τοτε προσηλθοσαν ανδρες χαλδαιοι, και διεβαλον τους ιουδαιους τω βασιλει·
βασιλευ, εις τους αιωνας ζηθι.
συ βασιλευ εθηκας δογμα, παντα ανθρωπον ὁς αν ακουση της φωνης της σαλπιγγος, συριγγος τε, και κιθαρας, σαμβυκης, και ψαλτηριου, και παντος γενους μουσικων,
και μη πεσων προσκυνηση τη εικονι τη χρυση, εμβληθησηται εις την καμινον του πυρος την καιομενην.
εισιν ανδρες ιουδαιοι, οὑς κατεστησας επι τα εργα της χωρας βαβυλωνος, σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, οἱ ουχ ὑπηκουσαν βασιλευ τω δογματι σου, τοις θεοις σου ου λατρευουσι, και τη εικονι τη χρυση τἡ εστησας ου προσκυνουσι.
τοτε ναβουχοδονοσορ εν θυμω και οργη ειπεν αγαγειν τον σεδραχ, μισαχ, και αβδεναγω· και ηχθησαν ενωπιον του βασιλεως.
και απεκριθη ναβουχοδονοσορ, και ειπεν αυτοις, ει αληθως σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, τοις θεοις μου ου λατρευετε, και τη εικονι τη χρυση ἡ εστησα ου προσκυνειτε;
νυν ουν ει εχετε ἑτοιμως, ἱνα ὡς αν ακουσητε της φωνης της σαλπιγγος, συριγγος τε, και κιθαρας, σαμβυκης τε, και ψαλτηριου, και συμφωνιας, και παντος γενους μουσικων, πεσοντες προσκυνησητε τη εικονι τη χρυση ἡ εποιησα· εαν δε μη προσκυνησητε, αυτη τη ὡρα εμβληθησεσθε εις την καμινον του πυρος την καιομενην· και τις εστι θεος ὁς εξελειται ὑμας εκ χειρος μου;
και απεκριθησαν σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, λεγοντες τω βασιλει ναβουχοδονοσορ, ου χρειαν εχομεν ἡμεις περι του ῥηματος τουτου αποκριθηναι σοι.
εστι γαρ θεος ἡμων εν ουρανοις, ὡ ἡμεις λατρευομεν, δυνατος εξελεσθαι ἡμας εκ της καμινου του πυρος της καιομενης, και εκ των χειρων σου βασιλευ ῥυσεται ἡμας.
και εαν μη, γνωστον εστω σοι, βασιλευ, ὁτι τοις θεοις σου ου λατρευομεν, και τη εικονι ἡ εστησας ου προσκυνουμεν.
τοτε ναβουχοδονοσορ επλησθη θυμου, και ἡ οψις του προσωπου αυτου ηλλοιωθη επι σεδραχ, μισαχ, και αβδεναγω, και ειπεν εκκαυσαι την καμινον επταπλασιως, ἑως οὑ εις τελος εκκαη.
και ανδρας ισχυρους ισχυι ειπε, πεδησαντας τον σεδραχ, μισαχ, και αβδεναγω, εμβαλειν εις την καμινον του πυρος την καιομενην.
τοτε οἱ ανδρες εκεινοι επεδηθησαν συν τοις σαραβαροις αυτων, και τιαραις, και περικνημισι, και εβληθησαν εις το μεσον της καμινου του πυρος της καιομενης,
επει το ῥημα του βασιλεως ὑπερισχυε· και ἡ καμινος εξεκαυθη εκ περισσου.
και οἱ τρεις οὑτοι σεδραχ, μισαχ, και αβδεναγω, επεσον εις μεσον της καμινου της καιομενης πεπεδημενοι,
και περιεπατουν εν μεσω της φλογος, ὑμνουντες τον θεον, και ευλογουντες τον κυριον.
και συστας αζαριας προσηυξατο οὑτως· και ανοιξας το στομα αυτου εν μεσω του πυρος, ειπεν,
ευλογητος ει κυριε ὁ θεος των πατερων ἡμων, και αινετος, και δεδοξασμενον το ονομα σου εις τους αιωνας.
οτι δικαιος ει επι πασιν οις εποιησας, και παντα τα εργα σου αληθινα, και ευθειαι αἱ ὁδοι σου, και πασαι αἱ κρισεις σου αληθεια.
και κριματα αληθειας εποιησας κατα παντα ἁ επηγαγες ἡμιν, και επι την πολιν την ἁγιαν την των πατερων ἡμων ἱερουσαλημ· ὁτι εν αληθεια και κρισει επηγαγες ταυτα παντα δια τας ἁμαρτιας ἡμων.
ὁτι ἡμαρτομεν και ηνομησαμεν αποστηναι απο σου, και εξημαρτομεν εν πασι, και των εντολων σου ουκ ηκουσαμεν,
ουδε συνετηρησαμεν, ουδε εποιησαμεν καθως ενετειλω ἡμιν, ἱνα ευ ἡμιν γενηται.
και παντα ὁσα επηγαγες ἡμιν, και παντα ὁσα εποιησας ἡμιν, εν αληθινη κρισει εποιησας.
και παρεδωκας ἡμας εις χειρας εχθρων ανομων, και εχθιστων αποστατων, και βασιλει αδικω και πονηροτατω παρα πασαν την γην.
και νυν ουκ εστιν ἡμιν ανοιξαι το στομα ἡμων· αισχυνη και ονειδος εγενηθημεν τοις δουλοις σου, και τοις σεβομενοις σε.
μη δη παραδωης ἡμας εις τελος δια το ονομα σου, και μη διασκεδασης την διαθηκην σου,
και μη αποστησης το ελεος σου αφʼ ἡμων, δια ἁβρααμ τον ηγαπημενον ὑπο σου, και δια ισαακ τον δουλον σου, και ισραηλ τον ἁγιον σου,
οἱς ελαλησας πληθυναι το σπερμα αυτων, ὡς τα αστρα του ουρανου, και ὡς την αμμον την παρα το χειλος της θαλασσης.
ὁτι, δεσποτα, εσμικρυνθημεν παρα παντα τα εθνη, και εσμεν ταπεενοι εν παση τη γη σημερον, δια τας ἁμαρτιας ἡμων.
και ουκ εστιν εν τω καιρω τουτω αρχων και προφητης και ἡγουμενος, ουδε ὁλοκαυτωσις, ουδε θυσια, ουδε προσφορα, ουδε θυμιαμα, ουδε τοπος του καρπωσαι εναντιον σου, και εὑρειν ἑλεος.
αλλʼ εν ψυχη συντετριμμενη, και πνευματι ταπεινωσεως προσδεχθειημεν, ὡς εν ὁλοκαυτωσει κριων και ταυρων, και εν μυριασιν αρνων πιονων,
οὑτως γενεσθω ἡ θυσια ἡμων ενωπιον σου σημερον, και εκτελεσαι οπισθεν σου· ὁτι ουκ εσται αισχυνη τοις πεποιθοσιν επι σοι.
και νυν εξακολουθουμεν εν ὁλη καρδια, και φοβουμεθα σε, και ζητουμεν το προσωπον σου. μη καταισχυνης ἡμας,
αλλα ποιησον μεθʼ ἡμων κατα την επιεικειαν σου, και κατα το πληθος του ελεους σου.
και εξελου ἡμας κατα τα θαυμασια σου, και δος δοξαν τω ονοματι σου, κυριε·
και εντραπειησαν παντες οἱ ενδεικνυμενοι τοις δουλοις σου κακα, και καταισχυνθειησαν απο πασης της δυναστειας, και ἡ ισχυς αυτων συντριβειη,
και γνωτωσαν ὁτι συ ει κυριος, θεος μονος, και ενδοξος εφʼ ὁλην την οικουμενην.
και ου διελιπον οἱ εμβαλλοντες αυτους ὑπηρεται του βασιλεως, καιοντες την καμινον ναφθαν και πισσαν και στιππυον και κληματιδα.
και διεχειτο ἡ φλοξ επανω της καμινου επι πηχεις τεσσαρακονταεννεα.
και διωδευσε, και ενεπυρισεν οὑς εὑρε περι την καμινον των χαλδαιων.
ὁ δε αγγελος κυριου συγκατεβη ἁμα τοις περι τον αζαριαν εις την καμινον, και εξετιναξε την φλογα του πυρος εκ της καμινου,
και εποιησε το μεσον της καμινου, ὡς πνευμα δροσου διασυριζον· και ουχ ἡψατο αυτων το καθολου το πυρ; και ουκ ελυπησεν, ουδε παρηνωχλησεν αυτοις.
τοτε οἱ τρεις ὡς εξ ἑνος στοματος ὑμνουν, και εδοξαζον, και ηυλογουν τον θεον εν τη καμινω, λεγοντες,
ευλογητος ει κυριε ὁ θεος των πατερων ἡμων, και αινετος, και ὑπερυψουμενος εις τους αιωνας. και ευλογημενον το ονομα της δοξης σου το ἁγιον, και ὑπεραινετον και ὑπερυψουμενον εις παντας τους αιωνας.
ευλογημενος ει εν τω ναω της ἁγιας δοξης σου, και ὑπερυμνητος και ὑπερενδοξος εις τους αιωνας.
ευλογημενος ει ὁ επιβλεπων αβυσσους, καθημενος επι χερουβιμ, και αινετος και ὑπερυψουμενος εις τους αιωνας.
ευλογημενος ει επι θρονου της βασιλειας σου, και ὑπερυμνητος και ὑπερυμνουμενος εις τους αιωνας.
ευλογητος ει εν τω στερεωματι του ουρανου, και ὑμνητος και δεδοξασμενος εις τους αιωνας.
ευλογειτε παντα τα εργα κυριου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ουρανοι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε αγγελοι κυριου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ὑδατα και παντα τα ὑπερανω του ουρανου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτω πασα ἡ δυναμις κυριου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ἡλιος και σεληνη τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε αστρα του ουρανου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτω πας ομβρος και δροσος τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε παντα τα πνευματα τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε πυρ και καυμα τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε νυκτες και ἡμεραι τον κυριον, ὑμνειτε, και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε φως και σκοτος τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ψυχος και καυμα τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε παχναι και χιονες τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε αστραπαι και νεφελαι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτω ἡ γη τον κυριον, ὑμνειτω και ὑπερυψουτω αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ορη και βουνοι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε παντα τα φυομενα εν τη γη τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε θαλασσα και ποταμοι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε αἱ πηγαι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑμερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε κητη και παντα τα κινουμενα εν τοις ὑδασι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε παντα τα πετεινα του ουρανου τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε παντα τα θηρια και τα κτηνη τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε υἱοι των ανθρωπων τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ισραηλ τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ἱερεις τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε δουλοι τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε πνευματα και ψυχαι δικαιων τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ὁσιοι και ταπεινοι τη καρδια τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας.
ευλογειτε ανανια, αζαρια, μισαηλ τον κυριον, ὑμνειτε και ὑπερυψουτε αυτον εις τους αιωνας· ὁτι εξειλετο ἡμας εξ ἁδου, και εκ χειρος θανατου εσωσεν ἡμας· και ερῥυσατο ἡμας εκ μεσου καμινου καιομενης φλογος, και εκ μεσου πυρος ερῥυσατο ἡμας.
εξομολογεισθε τω κυριω ὁτι χρηστος, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
ευλογειτε παντες οἱ σεβομενοι τον κυριον τον θεον των θεων, ὑμνειτε και εξομολογεισθε, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και ναβουχοδονοσορ ηκουσεν ὑμνουντων αυτων, και εθαυμασε, και εξανεστη εν σπουδη, και ειπε τοις μεγιστασιν αυτου, ουχι ανδρας τρεις εβαλομεν εις το μεσον του πυρος πεπεδημενους; και ειπον τω βασιλει, αληθως βασιλευ.
και ειπεν ὁ βασιλευς, ὁ δε εγω ὁρω ανδρας τεσσαρας λελυμενους, και περιπατουντας εν μεσω του πυρος, και διαφθορα ουκ εστιν εν αυτοις, και ἡ ὁρασις του τεταρτου ὁμοια υἱω θεου.
τοτε προσηλθε ναβουχοδονοσορ προς την θυραν της καμινου του πυρος της καιομενης, και ειπε, σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, οἱ δουλοι του θεου του ὑψιστου, εξελθετε και δευτε· και εξηλθον σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, εκ μεσου του πυρος.
και συναγονται οἱ σατραπαι, και οἱ στρατηγοι, και οἱ τοπαρχαι, και οἱ δυνασται του βασιλεως, και εθεωρουν τους ανδρας, ὁτι ουκ εκυριευσε το πυρ του σωματος αυτων, και ἡ θριξ της κεφαλης αυτων ουκ εφλογισθη, και τα σαραβαρα αυτων ουκ ηλλοιωθη, και οσμη πυρος ουκ ην εν αυτοις.
και απεκριθη ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς, και ειπεν, ευλογητος ὁ θεος του σεδραχ, μισαχ, αβδεσαγω, ὁς απεστειλε τον αγγελον αυτου, και εξειλατο τους παιδας αυτου, ὁτι επεποιθεισαν επʼ αυτω· και το ῥημα του βασιλεως ηλλοιωσαν, και παρεδωκαν τα σωματα αυτων εις πυρ, ὁπως μη λατρευσωσι μηδε προσκυνησωσι παντι θεω, αλλʼ η τω θεω αυτων.
και εγω εκτιθεμαι το δογμα· πας λαος, φυλη, γλωσσα, ἡ εαν ειπη βλασφημιαν κατα του θεου σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, εις απωλειαν εσονται, και οἱ οικοι αυτων εις διαρπαγην, καθοτι ουκ εστι θεος ἑτερος ὁστις δυνησεται ῥυσασθαι οὑτως.
τοτε ὁ βασιλευς κατευθυνε τον σεδραχ, μισαχ, αβδεναγω, εν τη χωρα βαβυλωνος, και ηυξησεν αυτους, και ηξιωσεν αυτους ἡγεισθαι παντων των ιουδαιων, των εν τη βασιλεια αυτου.
4
ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς πασι τοις λαοις, φυλαις, και γλωσσαις, τοις οικουσιν εν παση τη γη, ερηνη ὑμιν πληθυνθειη.
τα σημεια και τα τερατα ἁ εποιησε μετʼ εμου ὁ θεος ὁ ὑψιστος,
ηρεσεν εναντιον εμου αναγγειλαι ὑμιν, ὡς μεγαλα και ισχυρα, ἡ βασιλεια αυτου βασιλεια αιωνιος, και ἡ εξουσια αυτου εις γενεαν και γενεαν.
εγω ναβουχοδονοσορ ευθηνων ημην εν τω οικω μου, και ευθαλων.
ενυπνιον ιδον, και εφοβερισε με, και εταραχθην επι της κοιτης μου, και αἱ ὁρασεις της κεφαλης μου εταραξαν με.
και διʼ εμου ετεθη δογμα του εισαγαγειν ενωπιον μου παντας τους σοφους βαβυλωνος, ὁπως την συγκρισιν του ενυπνιου γνωρισωσι μοι.
και εισπορευοντο οἱ επαοιδοι, μαγοι, γαζαρηνοι, χαλδαιοι· και το ενυπνιον εγω ειπα ενωπιον αυτων· και την συγκρισιν αυτου ουκ εγνωρισαν μοι,
ἑως ηλθε δανιηλ, οὑ το ονομα βαλτασαρ κατα το ονομα του θεου μου, ὁς πνευμα θεου ἁγιον εν ἑαυτω εχει. ὡ ειπα,
βαλτασαρ ὁ αρχων των επαοιδων, ὁν εγω εγνων ὁτι πνευμα θεου ἁγιον εν σοι, και παν μυστηριον ουκ αδυνατει σε, ακουσον την ὁρασιν του ενυπνιου μου, οὑ ιδον, και την συγκρισιν αυτου ειπον μοι.
επι της κοιτης μου εθεωρουν, και ιδου δενδρον εν μεσω της γης, και το ὑψος αυτου πολυ.
εμεγαλυνθη το δενδρον και ισχυσε, και το ὑψος αυτου εφθασεν ἑως του ουρανου, και το κυτος αυτου εις το περας ἁπασης της γης,
τα φυλλα αυτου ὡραια, και ὁ καρπος αυτου πολυς, και τροφη παντων εν αυτω, και ὑποκατω αυτου κατεσκηνουν τα θηρια τα αγρια, και εν τοις κλαδοις αυτου κατωκουν τα ορνεα του ουρανου, και εξ αυτου ετρεφετο πασα σαρξ.
εθεωρουν εν ὁραματι της νυκτος επι της κοιτης μου, και ιδου ειρ, και ἁγιος απʼ ουρανου κατεβη,
και εφωνησεν εν ισχυι, και οὑτως ειπεν, εκκοψατε το δενδρον, και εκτιλατε τους κλαδους αυτου, και εκτιναξατε τα φυλλα αυτου, και διασκορπισατε τον καρπον αυτου· σαλευθητωσαν τα θηρια ὑποκατωθεν αυτου, και τα ορνεα απο των κλαδων αυτου.
πλην την φυην των ῥιζων αυτου εν τη γη εασατε, και εν δεσμω σιδηρω και χαλκω, και εν τη χλοη τη εξω, και εν τη δροσω του ουρανου κοιτασθησεται, και μετα των θηριων ἡ μερις αυτου εν τω χορτω της γης.
ἡ καρδια αυτου απο των ανθρωπων αλλοιωθησεται, και καρδια θηριου δοθησεται αυτω, και ἑπτα καιροι αλλαγησονται επʼ αυτον.
δια συνκριματος ειρ ὁ λογος, και ῥημα ἁγιων το επερωτημα, ἱνα γνωσιν οἱ ζωντες, ὁτι κυριος εστιν ὁ ὑψιστος της βασιλειας των ανθρωπων, και ὡ εαν δοξη δωσει αυτην, και εξουδενωμα ανθρωπων αναστησει επʼ αυτην.
τουτο το ενυπνιον ὁ ιδον εγω ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς, και συ βαλτασαρ το συγκριμα ειπον, ὁτι παντες οἱ σοφοι της βασιλειας μου ου δυνανται το συγκριμα αυτου δηλωσαι μοι· συ δε δανιηλ δυνασαι, ὁτι πνευμα θεου ἁγιον εν σοι.
τοτε δανιηλ, οὑ το ονομα βαλτασαρ, απηνεωθη ὡσει ὡραν μιαν, και οἱ διαλογισμοι αυτου συνεταρασσον αυτον· και απεκριθη βαλτασαρ, και ειπε, κυριε, το ενυπνιον εστω τοις μισουσι σε, και ἡ συγκρισις αυτου τοις εχθροις σου.
το δενδρον ὁ ειδες το μεγαλυνθεν και το ισχυκος, οὑ το ὑψος εφθανεν εις τον ουρανον, και το κυτος αυτου εις πασαν την γην,
και τα φυλλα αυτου ευθαλη, και ὁ καρπος αυτου πολυς, και τροφη πασιν εν αυτω, ὑποκατω αυτου κατωκουν τα θηρια τα αγρια, και εν τοις κλαδοις αυτου κατεσκηνουν τα ορνεα του ουρανου,
συ ει, βασιλευ, ὁτι εμεγαλυνθης και ισχυσας, και ἡ μεγαλωσυνη σου εμεγαλυνθη, και εφθασεν εις τον ουρανον, και ἡ κυρεια σου εις τα περατα της γης.
και ὁτι ειδεν ὁ βασιλευς ειρ, και ἁγιον καταβαινοντα απο του ουρανου, και ειπεν, εκτιλατε το δενδρον, και διαφθειρατε αυτο, πλην την φυην των ῥιζων αυτου εν τη γη εασατε, και εν δεσμω σιδηρω και εν χαλκω, και εν τη χλοη τη εξω, και εν τη δροσω του ουρανου αυλισθησεται, και μετα θηριων αγριων ἡ μερις αυτου, ἑως οὑ ἑπτα καιροι αλλοιωθωσιν επʼ αυτον·
τουτο ἡ συγκρισις αυτου βασιλευ, και συγκριμα ὑψιστου εστιν, ὁ εφθασεν επι τον κυριον μου τον βασιλεα,
και σε εκδιωξουσιν απο των ανθρωπων, και μετα θηριων αγριων εσται ἡ κατοικια σου, και χορτον ὡς βουν ψωμιουσι σε, και απο της δροσου του ουρανου αυλισθηση, και ἑπτα καιροι αλλαγησονται επι σε, ἑως οὑ γνως ὁτι κυριευει ὁ ὑψιστος της βασιλειας των ανθρωπων, και ὡ αν δοξη δωσει αυτην.
και ὁτι ειπαν, εασατε την φυην των ῥιζων του δενδρου· ἡ βασιλεια σου σοι μενει, αφʼ ἡς αν γνως την εξουσιαν την ουρανιον.
διατουτο, βασιλευ, ἡ βουλη μου αρεσατω σοι, και τας ἁμαρτιας σου εν ελεημοσυναις λυτρωσαι, και τας αδικιας, εν οικτιρμοις πενητων· ισως εσται μακροθυμος τοις παραπτωμασι σου ὁ θεος.
ταυτα παντα εφθασεν επι ναβουχοδονοσορ τον βασιλεα.
μετα δωδεκαμηνον, επι τω ναω της βασιλειας αυτου εν βαβυλωνι περιπατων,
απεκριθη ὁ βασιλευς, και ειπεν, ουχ αὑτη εστι βαβυλων ἡ μεγαλη, ἡν εγω ωκοδομησα εις οικον βασιλειας, εν τω κρατει της ισχυος μου, εις τιμην της δοξης μου;
ετι του λογου εν τω στοματι του βασιλεως οντος, φωνη απʼ ουρανου εγενετο, σοι λεγουσι ναβουχοδονοσορ βασιλευ, ἡ βασιλεια παρηλθεν απο σου,
και απο των ανθρωπων σε εκδιωκουσι, και μετα θηριων αγριων ἡ κατοικια σου, και χορτον ὡς βουν ψωμιουσι σε, και ἑπτα καιροι αλλαγησονται επι σε, ἑως γνως ὁτι κυριευει ὁ ὑψιστος της βασιλειας των ανθρωπων, και ὡ αν δοξη δωσει αυτην.
αυτη τη ὡρα ὁ λογος συνετελεσθη επι ναβουχοδονοσορ, και απο των ανθρωπων εξεδιωχθη, και χορτον ὡς βους ησθιε, και απο της δροσου του ουρανου το σωμα αυτου εβαφη, ἑως αἱ τριχες αυτου ὡς λεοντων εμεγαλυνθησαν, και οἱ ονυχες αυτου ὡς ὁρνεων.
και μετα το τελος των ἡμερων εγω ναβουχοδονοσορ τους οφθαλμους μου εις τον ουρανον ανελαβον, και αἱ φρενες μου επʼ εμε επεστραφησαν, και τω ὑψιστω ηυλογησα, και τω ζωντι εις τον αιωνα ηνεσα, και εδοξασα, ὁτι ἡ εξουσια αυτου εξουσια αιωνιος, και ἡ βασιλεια αυτου εις γενεαν και γενεαν,
και παντες οἱ κατοικουντες την γην ὡς ουδεν ελογισθησαν· και κατα το θελημα αυτου ποιει εν τη δυναμει του ουρανου, και εν τη κατοικια της γης· και ουκ εστιν ὁς αντιποιησεται τη χειρι αυτου, και ερει αυτω, τι εποιησας;
αυτω τω καιρω αἱ φρενες μου επεστραφησαν επʼ εμε, και εις την τιμην της βασιλειας μου ηλθον· και ἡ μορφη μου επεστρεψεν επʼ εμε, και οἱ τυραννοι μου, και οἱ μεγιστανες μου εζητουν με, και επι την βασιλειαν μου εκραταιωθην, και μεγαλωσυνη περισσοτερα προσετεθη μοι.
νυν ουν εγω ναβουχοδονοσορ αινω και ὑπερυψω και δοξαζω τον βασιλεα του ουρανου, ὁτι παντα τα εργα αυτου αληθινα, και αἱ τριβοι αυτου κρισεις, και παντας τους πορευομενους εν ὑπερηφανια δυναται ταπεινωσαι.
5
βαλτασαρ ὁ βασιλευς εποιησε δειπνον μεγα τοις μεγιστασιν αυτου χιλιοις, και κατεναντι των χιλιων ὁ οινος,
και πινων βαλτασαρ ειπεν εν τη γευσει του οινου, του ενεγκειν τα σκευη τα χρυσα και τα αργυρα, ἁ εξηνεγκε ναβουχοδονοσορ ὁ πατηρ αυτου εκ του ναου του εν ιερουσαλημ, και πιετωσαν εν αυτοις ὁ βασιλευς, και οἱ μεγιστανες αυτου, και αἱ παλλακαι αυτου, και αἱ παρακοιτοι αυτου.
και ηνεχθησαν τα σκευη τα χρυσα και τα αργυρα, ἁ εξηνεγκεν εκ του ναου του θεου του εν ιερουσαλημ, και επινον εν αυτοις ὁ βασιλευς, και οἱ μεγιστανες αυτου, και αἱ παλλακαι αυτου, και αἱ παρακοιτοι αυτου.
επινον οινον· και ηνεσαν τους θεους τους χρυσους, και αργυρους, και χαλκους, και σιδηρους, και ξυλινους, και λιθινους.
εν αυτη τη ὡρα εξηλθον δακτυλοι χειρος ανθρωπου, και εγραφον κατεναντι της λαμπαδος επι το κονιαμα του τοιχου του οικου του βασιλεως, και ὁ βασιλευς εθεωρει τους αστραγαλους της χειρος της γραφουσης.
τοτε του βασιλεως ἡ μορφη ηλλοιωθη, και οἱ διαλογισμοι αυτου συνεταρασσον αυτον, και οἱ συνδεσμοι της οσφυος αυτου διελυοντο, και τα γονατα αυτου συνεκροτουντο.
και εβοησεν ὁ βασιλευς εν ισχυι, του εισαγαγειν μαγους, χαλδαιους, γαζαρηνους· και ειπε τοις σοφοις βαβυλωνος, ὁς αν αναγνω την γραφην ταυτην, και την συγκρισιν γνωριση μοι, πορφυραν ενδυσεται, και ὁ μανιακης ὁ χρυσους επι τον τραχηλον αυτου, και τριτος εν τη βασιλεια μου αρξει.
και εισεπορευοντο παντες οἱ σοφοι του βασιλεως, και ουκ ηδυναντο την γραφην αναγνωναι, ουδε την συγκρισιν γνωρισαι τω βασιλει.
και ὁ βασιλευς βαλτασαρ εταραχθη, και ἡ μορφη αυτου ηλλοιωθη εν αυτω, και οἱ μεγιστανες αυτου συνεταρασσοντο.
και εισηλθεν ἡ βασιλισσα εις τον οικον του ποτου, και ειπε, βασιλευ, εις τον αιωνα ζηθι· μη ταρασσετωσαν σε οἱ διαλογισμοι σου, και ἡ μορφη σου μη αλλοιουσθω.
εστιν ανηρ εν τη βασιλεια σου, εν ὡ πνευμα θωου· και εν ταις ἡμεραις του πατρος σου, γρηγορησις και συνεσις εὑρεθη εν αυτω, και ὁ βασιλευς ναβουχοδονοσορ ὁ πατηρ σου αρχοντα επαοιδων, μαγων, χαλδαιων, γαζαρηνων, κατεστησεν αυτον,
ὁτι πνευμα περισσον εν αυτω, και φρονησις και συνεσις εν αυτω, συγκρινων ενυπνια, και αναγγελλων κρατουμενα, και λυων συνδεσμους, δανιηλ· και ὁ βασιλευς επεθηκεν ονομα αυτω, βαλτασαρ· νυν ουν κληθητω, και την συγκρισιν αυτου αναγγελει σοι.
τοτε δανιηλ εισηχθη ενωπιον του βασιλεως· και ειπεν ὁ βασιλευς τω δανιηλ, συ ει δανιηλ, ὁ απο των υἱων της αιχμαλωσιας της ιουδαιας, ἡς ηγαγεν ὁ βασιλευς ὁ πατηρ μου;
ηκουσα περι σου ὁτι πνευμα θεου εν σοι, και γρηγορησις, και συνεσις, και σοφια περισση εὑρεθη εν σοι.
και νυν εισηλθον ενωπιον μου οἱ σοφοι, μαγοι, γαζαρηνοι, ἱνα την γραφην ταυτην αναγνωσι, και την συγκρισιν γνωρισωσι μοι, και ουκ ηδυνηθησαν αναγγειλαι μοι.
και εγω ηκουσα περι σου, ὁτι δυνασαι κριματα συγκριναι· νυν ουν εαν δυνηθης την γραφην αναγνωναι, και την συγκρισιν αυτης γνωρισαι μοι, πορφυραν ενδυση, και ὁ μανιακης ὁ χρυσους εσται επι τω τραχηλω σου, και τριτος εν τη βασιλεια μου αρξεις.
και ειπε δανιηλ ενωπιον του βασιλεως, τα δοματα σου σοι εστω, και την δωρεαν της οικιας σου ἑτερω δος, εγω δε την γραφην αναγνωσομαι, και την συγκρισιν αυτης γνωρισω σοι,
βασιλευ· ὁ θεος ὁ ὑψιστος την βασιλειαν, και την μεγαλωσυνην, και την τιμην, και την δοξαν εδωκε ναβουχοδονοσορ τω πατρι σου·
και απο της μεγαλωσυνης ἡς εδωκεν αυτω παντες οἱ λαοι, φυλαι, γλωσσαι ησαν τρεμοντες και φοβουμενοι απο προσωπου αυτου· οὑς ηβουλετο αυτος ανηρει, και οὑς ηβουλετο αυτος ετυπτε, και οὑς ηβουλετο αυτος ὑψου, και οὑς ηβουλετο αυτος εταπεινου.
και ὁτε ὑψωθη ἡ καρδια αυτου, και το πνευμα αυτου εκραταιωθη του ὑπερηφανευσασθαι, κατηνεχθη απο του θρονου της βασιλειας, και ἡ τιμη αφηρεθη απʼ αυτου,
και απο των ανθρωπων εξεδιωχθη, και ἡ καρδια αυτου μετα των θηριων εδοθη, και μετα των οναγρων ἡ κατοικια αυτου, και χορτον ὡς βουν εψωμιζον αυτον, και απο της δροσου του ουρανου το σωμα αυτου εβαφη, ἑως οὑ εγνω ὁτι κυριευει ὁ θεος ὑψιστος της βασιλειας των ανθρωπων, και ὡ αν δοξη δωσει αυτην.
και συ ουν ὁ υἱος αυτου βαλτασαρ ουκ εταπεινωσας την καρδιαν σου κατενωπιον του θεου· ου παντα ταυτα εγνως;
και επι τον κυριον θεον του ουρανου ὑψωθης, και τα σκευη του οικου αυτου ηνεγκαν ενωπιον σου, και συ και οἱ μεγιστανες σου, και αἱ παλλακαι σου, και αἱ παρακοιτοι σου οινον επινετε εν αυτοις· και τους θεους τους χρυσους, και αργυρους, και χαλκους, και σιδηρους, και ξυλινους, και λιθινους, οἱ ου βλεπουσι, και οἱ ουκ ακουουσι, και ου γινωσκουσιν, ηνεσας, και τον θεον οὑ ἡ πνοη σου εν χειρι αυτου και πασαι αἱ ὁδοι σου, αυτον ουκ εδοξασας.
διατουτο εκ προσωπου αυτου απεσταλη αστραγαλος χειρος, και την γραφην ταυτην ενεταξε.
και αὑτη ἡ γραφη εντεταγμενη, μανη, θεκελ, φαρες.
τουτο το συγκριμα του ῥηματος· μανη, εμετρησεν ὁ θεος την βασιλειαν σου, και επληρωσεν αυτην.
θεκελ, εσταθη εν ζυγω, και εὑρεθη ὑστερουσα.
φαρες, διηρηται ἡ βασιλεια σου, και εδοθη μηδοις και περσαις.
και ειπε βαλτασαρ, και ενεδυσαν τον δανιηλ πορφυραν, και τον μανιακην τον χρυσουν περιεθηκαν περι τον τραχηλον αυτου, και εκηρυξε περι αυτου, ειναι αυτον αρχοντα τριτον εν τη βασιλεια.
εν αυτη τη νυκτι ανηρεθη βαλτασαρ ὁ βασιλευς ὁ χαλδαιος,
6
και δαρειος ὁ μηδος παρελαβε την βασιλειαν, ων ετων ἑξηκοντα δυο.
και ηρεσεν ενωπιον δαρειου, και κατεστησεν επι της βασιλειας σατραπας ἑκατον εικοσι, του ειναι αυτους εν ὁλη τη βασιλεια αυτου,
και επανω αυτων τακτικους τρεις, ὁς ην δανιηλ εἱς εξ αυτων, του αποδιδοναι αυτοις τους σατραπας λογον, ὁπως ὁ βασιλευς μη ενοχληται.
και ην δανιηλ ὑπερ αυτους, ὁτι πνευμα περισσον εν αυτω, και ὁ βασιλευς κατεστησεν αυτον εφʼ ὁλης της βασιλειας αυτου.
και οἱ τακτικοι και οἱ σατραπαι εζητουν προφασιν εὑρειν κατα δανιηλ· και πασαν προφασιν και παραπτωμα και αμπλακημα ουχ εὑρον κατʼ αυτου, ὁτι πιστος ην.
και ειπον οἱ τακτικοι, ουχ εὑρησομεν κατα δανιηλ προφασιν, ει μη εν νομιμοις θεου αυτου.
τοτε οἱ τακτικοι και οἱ σατραπαι παρεστησαν τω βασιλει, και ειπαν αυτω, δαρειε βασιλευ, εις τους αιωνας ζηθι.
συνεβουλευσαντο παντες οἱ επι της βασιλειας σου στρατηγοι και σατραπαι, ὑπατοι και τοπαρχαι, του στησαι στασει βασιλικη, και ενισχυσαι ὁρισμον, ὁπως ὁς αν αιτηση αιτημα παρα παντος θεου και ανθρωπου, ἑως ἡμερων τριακοντα, αλλʼ η παρα σου βασιλευ, εμβληθησεται εις τον λακκον των λεοντων.
νυν ουν βασιλευ στησον τον ὁρισμον, και εκθες γραφην, ὁπως μη αλλοιωθη το δογμα περσων και μηδων.
τοτε ὁ βασιλευς δαρειος επεταξε γραφηναι το δογμα.
και δανιηλ ἡνικα εγνω ὁτι ενεταγη το δογμα, εισηλθεν εις τον οικον αυτου· και αἱ θυριδες ανεωγμεναι αυτω εν τοις ὑπερωοις αυτου κατεναντι ἱερουσαλημ, και καιρους τρεις της ἡμερας ην καμπτων επι τα γονατα αυτου, και προσευχομενος και εξομολογουμενος εναντιον του θεου αυτου, καθως ην ποιων εμπροσθεν.
τοτε οἱ ανδρες εκεινοι παρετηρησαν, και εὑρον τον δανιηλ αξιουντα και δεομενον του θεου αυτου.
και προσελθοντες λεγουσι τω βασιλει, βασιλευ, ουχ ὁρισμον εταξας, ὁπως πας ανθρωπος ὁς αν αιτηση παρα παντος θεου και ανθρωπου αιτημα, ἑως ἡμερων τριακοντα, αλλʼ η παρα σου βασιλευ, εμβληθησεται εις τον λακκον των λεοντων; και ειπεν ὁ βασιλευς, αληθινος ὁ λογος, και το δογμα μηδων και περσων ου παρελευσεται.
τοτε απεκριθησαν και λεγουσιν ενωπιον του βασιλεως, δανιηλ, ὁ απο των υἱων της αιχμαλωσιας της ιουδαιας, ουχ ὑπεταγη τω δογματι σου· και καιρους τρεις της ἡμερας αιτει παρα του θεου αυτου τα αιτηματα αυτου.
τοτε ὁ βασιλευς, ὡς το ῥημα ηκουσε, πολυ ελυπηθη επʼ αυτω, και περι του δανιηλ ηγωνισατο του εξελεσθαι αυτον, και ἑως ἑσπερας ην αγωνιζομενος του εξελεσθαι αυτον.
τοτε οἱ ανδρες εκεινοι λεγουσι τω βασιλει, γνωθι βασιλευ, ὁτι το δογμα μηδοις και περσαις, του παν ὁρισμον και στασιν ἡν αν ὁ βασιλευς στηση, ου δει παραλλαξαι.
τοτε ὁ βασιλευς ειπε· και ηγαγον τον δανιηλ, και ενεβαλον αυτον εις τον λακκον των λεοντων· και ειπεν ὁ βασιλευς τω δανιηλ, ὁ θεος σου, ὡ συ λατρευεις ενδελεχως, αυτος εξελειται σε.
και ηνεγκαν λιθον, και επεθηκαν επι το στομα του λακκου, και εσφραγισατο ὁ βασιλευς εν τω δακτυλιω αυτου, και εν τω δακτυλιω των μεγιστανων αυτου, ὁπως μη αλλοιωθη πραγμα εν τω δανιηλ.
και απηλθεν ὁ βασιλευς εις τον οικον αυτου, και εκοιμηθη αδειπνος, και εδεσματα ουκ εισηνεγκαν αυτω· και ὁ ὑπνος απεστη απʼ αυτου· και εκλεισεν ὁ θεος τα στοματα των λεοντων, και ου παρηνωχλησαν τω δανιηλ.
τοτε ὁ βασιλευς ανεστη το πρωι εν τω φωτι, και εν σπουδη ηλθεν επι τον λακκον των λεοντων.
και εν τω εγγιζειν αυτον τω λακκω, εβοησε φωνη ισχυρα, δανιηλ, ὁ δουλος του θεου του ζωντος, ὁ θεος σου ὡ συ λατρευεις ενδελεχως, ει ηδυνηθη εξελεσθαι σε εκ στοματος των λεοντων;
και ειπε δανιηλ τω βασιλει, βασιλευ, εις τους αιωνας ζηθι.
ὁ θεος μου απεστειλε τον αγγελον αυτου, και ενεφραξε τα στοματα των λεοντων, και ουκ ελυμηναντο με, ὁτι κατεναντι αυτου ευθυτης εὑρεθη εμοι, και ενωπιον δε σου βασιλευ παραπτωμα ουκ εποιησα.
τοτε ὁ βασιλευς πολυ ηγαθυνθη επʼ αυτω, και τον δανιηλ ειπεν ανενεγκαι εκ του λακκου· και ανηνεχθη δανιηλ εκ του λακκου· και πασα διαφθορα ουχ εὑρεθη εν αυτω, ὁτι επιστευσεν εν τω θεω αυτου.
και ειπεν ὁ βασιλευς, και ηγαγοσαν τους ανδρας τους διαβαλοντας τον δανιηλ, και εις τον λακκον των λεοντων ενεβληθησαν αυτοι, και οἱ υἱοι αυτων, και αἱ γυναικες αυτων· και ουκ εφθασαν εις το εδαφος του λακκου, ἑως οὑ εκυριευσαν αυτων οἱ λεοντες, και παντα τα οστα αυτων ελεπτυναν.
τοτε δαρειος ὁ βασιλευς εγραψε πασι τοις λαοις, φυλαις, γλωσσαις, τοις οικουσιν εν παση τη γη· ειρηνη ὑμιν πληθυνθειη.
εκ προσωπου μου ετεθη δογμα τουτο εν παση αρχη της βασιλειας μου, ειναι τρεμοντας και φοβουμενους απο προσωπου του θεου δανιηλ, ὁτι αυτος εστι θεος ζων, και μενων εις τους αιωνας, και ἡ βασιλεια αυτου ου διαφθαρησεται, και ἡ κυρεια αυτου ἑως τελους·
αντιλαμβανεται και ῥυεται, και ποιει σημεια και τερατα εν τω ουρανω και επι της γης, ὁστις εξειλατο τον δανιηλ εκ χειρος των λεοντων.
και δανιηλ κατηυθυνεν εν τη βασιλεια δαρειου, και εν τη βασιλεια κυρου του περσου.
7
εν ετει τρωτω τω βαλτασαρ βασιλεως χαλδαιων, δανιηλ ενυπνιον ειδε, και αἱ ὁρασεις της κεφαλης αυτου επι της κοιτης αυτου· και το ενυπνιον αυτου εγραψεν.
εγω δανιηλ εθεωρουν· και ιδου οἱ τεσσαρες ανεμοι του ουρανου προσεβαλον εις την θαλασσαν την μεγαλην·
και τεσσαρα θηρια μεγαλα ανεβαινον εκ της θαλασσης, διαφεροντα αλληλων.
το πρωτον ὡσει λεαινα, και πτερα αυτης ὡς αετου· εθεωρουν ἑως οὑ εξετιλη τα πτερα αυτης· και εξηρθη απο της γης, και επι ποδων ανθρωπου εσταθη, και καρδια ανθρωπου εδοθη αυτη.
και ιδου θηριον δευτερον ὁμοιον αρκτω, και εις μερος ἑν εσταθη, και τρεις πλευραι εν τω στοματι αυτης, αναμεσον των οδοντων αυτης· και οὑτως ελεγον αυτη, αναστηθι, φαγε σαρκας πολλας.
οπισω τουτου εθεωρουν, και ιδου θηριον ἑτερον ὡσει παρδαλις· και αυτη πτερα τεσσαρα πετεινου ὑπερανω αυτης, και τεσσαρες κεφαλαι τω θηριω, και εξουσια εδοθη αυτη.
οπισω τουτου εθεωρουν, και ιδου θηριον τεταρτον φοβερον και εκθαμβον, και ισχυρον περισσως, και οἱ οδοντες αυτου σιδηροι, εσθιον, και λεπτυνον, και τα επιλοιπα τοις ποσιν αυτου συνεπατει, και αυτο διαφορον περισσως παρα παντα τα θηρια τα εμπροσθεν αυτου· και κερατα δεκα αυτω.
προσενοουν τοις κερασιν αυτου, και ιδου κερας ἑτερον μικρον ανεβη εν μεσω αυτων, και τρια κερατα των εμπροσθεν αυτου εξερῥιζωθη απο προσωπου αυτου· και ιδου οφθαλμοι, ὡσει οφθαλμοι ανθρωπου εν τω κερατι τουτω, και στομα λαλουν μεγαλα.
εθεωρουν ἑως ὁτου οἱ θρονοι ετεθησαν, και παλαιος ἡμερων εκαθητο, και το ενδυμα αυτου λευκον ὡσει χιων, και ἡ θριξ της κεφαλης αυτου ὡσει εριον καθαρον, ὁ θρονος αυτου φλοξ πυρος, οἱ τροχοι αυτου πυρ φλεγον.
ποταμος πυρος εἱλκεν εμπροσθεν αυτου· χιλιαι χιλιαδες ελειτουργουν αυτω, και μυριαι μυριαδες παρειστηκεισαν αυτω· κριτηριον εκαθισε, και βιβλοι ηνεωχθησαν.
εθεωρουν τοτε απο φωνης των λογων των μεγαλων, ὡν το κερας εκεινο ελαλει, ἑως ανηρεθη το θηριον, και απωλετο, και το σωμα αυτου εδοθη εις καυσιν πυρος.
και των λοιπων θηριων μετεσταθη ἡ αρχη, και μακροτης ζωης εδοθη αυτοις ἑως καιρου και καιρου.
εθεωρουν εν ὁραματι της νυκτος, και ιδου μετα των νεφελων του ουρανου, ὡς υἱος ανθρωπου ερχομενος, και ἑως του παλαιου των ἡμερων εφθασε, και προσηνεχθη αυτω.
και αυτω εδοθη ἡ αρχη και ἡ τιμη και ἡ βασιλεια, και παντες οἱ λαοι, φυλαι, και γλωσσαι αυτω δουλευσουσιν· ἡ εξουσια αυτου, εξουσια αιωνιος, ἡτις ου παρελευσεται, και ἡ βασιλεια αυτου ου διαφθαρησεται.
εφριξε το πνευμα μου εν τη ἑξει μου, εγω δανιηλ, και αἱ ὁρασεις της κεφαλης μου εταρασσον με.
και προσηλθον ἑνι των ἑστηκοτων, και την ακριβειαν εζητουν παρʼ αυτου μαθειν περι παντων τουτων· και ειπε μοι την ακριβειαν, και την συγκρισιν των λογων εγνωρισε μοι.
ταυτα τα θηρια τα τεσσαρα, τεσσαρες βασιλειαι αναστησονται επι της γης, αἱ αρθησονται·
και παραληψονται την βασιλειαν ἁγιοι ὑψιστου, και καθεξουσιν αυτην ἑως αιωνος των αιωνων.
και εζητουν ακριβως περι του θηοιου του τεταρτου· ὁτι ην διαφερον παρα παν θηριον, φοβερον περισσως, οἱ οδοντες αυτου σιδηροι, και ονυχες αυτου χαλκοι, εσθιον, και λεπτυνον, και τα επιλοιπα τοις ποσιν αυτου συνεπατει·
και περι των κερατων αυτου των δεκα των εν τη κεφαλη αυτου, και του ετερου του αναβαντος, και εκτιναξαντος των πρωτων, ὡ οἱ οφθαλμοι και στομα λαλουν μεγαλα, και ἡ ὁρασις αυτου μειζων των λοιπων.
εθεωρουν, και το κερας εκεινο εποιει πολεμον μετα των ἁγιων, και ισχυσε προς αυτους,
ἑως οὑ ηλθεν ὁ παλαιος ἡμερων, και το κριμα εδωκεν ἁγιοις ὑψιστου· και ὁ καιρος εφθασε, και την βασιλειαν κατεσχον οἱ ἁγιοι.
και ειπε, το θηριον το τεταρτον, βασιλεια τεταρτη εσται εν τη γη, ἡτις ὑπερεξει πασας τας βασιλειας, και καταφαγεται πασαν την γην, και συμπατησει αυτην και κατακοψει.
και τα δεκα κερατα αυτου, δεκα βασιλεις αναστησονται, και οπισω αυτων αναστησεται ἑτερος, ὁς ὑπεροισει κακοις παντας τους εμπροσθεν, και τρεις βασιλεις ταπεινωσει,
και λογους προς τον ὑψιστον λαλησει, και τους ἁγιους ὑψιστου παλαιωσει, και ὑπονοησει του αλλοιωσαι καιρους και νομον, και δοθησεται εν χειρι αυτου ἑως καιρου και καιρων και γε ἡμισυ καιρου.
και το κριτηριον εκαθισε, και την αρχην μεταστησουσι του αφανισαι, και του απολεσαι ἑως τελους.
και ἡ βασιλεια και ἡ εξουσια και ἡ μεγαλωσυνη των βασιλεων των ὑποκατω παντος του ουρανου, εδοθη ἁγιοις ὑψιστου· και ἡ βασιλεια αυτου, βασιλεια αιωνιος, και πασαι αἱ αρχαι αυτω δουλευσουσι και ὑπακουσονται.
εγω δανιηλ, οἱ διαλογισμοι μου επι πολυ συνεταρασσον με, και ἡ μορφη μου ηλλοιωθη, και το ῥημα εν τη καρδια μου διετηρησα.
8
εν ετει τριτω της βασιλειας βαλτασαρ του βασιλεως ὁρασις ωφθη προς με· εγω δανιηλ μετα την οφθεισαν μοι την αρχην,
και ημην εν σουσοις τη βαρει, ἡ εστιν εν χωρα αιλαμ· και ημην επι του ουβαλ.
και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον· και ιδου κριος εἱς ἑστηκως προ του ουβαλ· και αυτω κερατα ὑψηλα· και το ἑν ὑψηλοτερον του ἑτερου, και το ὑψηλον ανεβαινεν επʼ εσχατων.
και ιδον τον κριον κερατιζοντα κατα θαλασσαν, και βορῥαν, και νοτον· και παντα τα θηρια ου στησεται ενωπιον αυτου· και ουκ ην ὁ εξαιρουμενος εκ χειρος αυτου, και εποιησε κατα το θελημα αυτου και εμεγαλυνθη.
και εγω ημην συνιων, και ιδου τραγος αιγων ηρχετο απο λιβος επι προσωπον πασης της γης, και ουκ ην ἁπτομενος της γης· και τω τραγω κερας μεσον των οφθαλμων αυτου.
και ηλθεν ἑως του κριου του τα κερατα εχοντος, οὑ ιδον ἑστως ενωπιον του ουβαλ, και εδραμε προς αυτον εν ὁρμη της ισχυος αυτου.
και ιδον αυτον φθανοντα ἑως του κριου, και εξηγριανθη προς αυτον, και επαισε τον κριον, και συνετριψεν αμφοτερα τα κερατα αυτου· και ουκ ην ισχυς τω κριω, του στηναι ενωπιον αυτου· και ερῥιψεν αυτον επι την γην, και συνεπατησεν αυτον, και ουκ ην ὁ εξαιρουμενος τον κριον εκ χειρος αυτου.
και ὁ τραγος των αιγων εμεγαλυνθη ἑως σφοδρα· και εν τω ισχυσαι αυτον, συνετριβη το κερας αυτου το μεγα· και ανεβη ἑτερα τεσσαρα ὑποκατω αυτου εις τους τεσσαρας ανεμους του ουρανου.
και εκ του ἑνος αυτων εξηλθε κερας ἑν ισχυρον, και εμεγαλυνθη περισσως προς τον νοτον, και προς την δυναμιν,
και εμεγαλυνθη ἑως της δυναμεως του ουρανου· και επεσεν επι την γην απο της δυναμεως του ουρανου και απο των αστρων, και συνεπατησαν αυτα.
και ἑως οὑ ὁ αρχιστρατηγος ῥυσηται την αιχμαλωσιαν, και διʼ αυτον θυσια εταραχθη, και κατευωδωθη αυτω· και το ἁγιον ερημωθησεται.
και εδοθη επι την θυσιαν ἁμαρτια, και ερῥριφη χαμαι ἡ δικαιοσυνη· και εποιησε, και ευωδωθη.
και ηκουσα ἑνος ἁγιου λαλουντος· και ειπεν εἱς ἁγιος τω φελμουνι τω λαλουντι, ἑως ποτε ἡ ὁρασις στησεται, ἡ θυσια ἡ αρθεισα, και ἡ ἁμαρτια ερημωσεως ἡ δοθεισα, και το ἁγιον και ἡ δυναμις συμπατηθησεται;
και ειπεν αυτω, ἑως ἑσπερας και πρωι ἡμεραι δισχιλιαι και τετρακοσιαι, και καθαρισθησεται το ἁγιον.
και εγενετο εν τω ιδειν με, εγω δανιηλ, την ὁρασιν, και εζητουν συνεσιν, και ιδου εστη ενωπιον εμου ὡς ὁρασις ανδρος.
και ηκουσα φωνην ανδρος αναμεσον του ουβαλ, και εκαλεσε, και ειπε, γαβριηλ συνετισον εκεινον την ὁρασιν.
και ηλθε, και εστη εχομενος της στασεως μου· και εν τω ελθειν αυτον εθαμβηθην, και πιπτω επι προσωπον μου· και ειπε προς με, συνες υἱε ανθρωπου· ετι γαρ εις καιρου περας ἡ ὁρασις·
και εν τω λαλειν αυτον μετʼ εμου, πιπτω επι προσωπον μου επι την γην, και ἡψατο μου, και εστησε με επι ποδας,
και ειπεν, ιδου εγω γνωριζω σοι τα εσομενα επʼ εσχατων της οργης· ετι γαρ εις καιρου περας ἡ ὁρασις.
ὁ κριος ὁν ειδες, ὁ εχων τα κερατα, βασιλευς μηδων και περσων.
ὁ τραγος των αιγων, βασιλευς ἑλληνων· και το κερας το μεγα ὁ ην αναμεσον των οφθαλμων αυτου, αυτος εστιν ὁ βασιλευς ὁ πρωτος.
και του συντριβεντος οὑ εστησαν τεσσαρα κερατα ὑποκατω, τεσσαρες βασιλεις εκ του εθνους αυτου αναστησονται, και ουκ εν τη ισχυι αυτων.
και επʼ εσχατων της βασιλειας αυτων, πληρουμενων των ἁμαρτιων αυτων, αναστησεται βασιλευς αναιδης προσωπω, και συνιων προβληματα·
και κραταια ἡ ισχυς αυτου, και θαυμαστα διαφθερει, και κατευθυνει, και ποιησει, και διαφθερει ισχυρους, και λαον ἁγιον.
και ζυγος του κλοιου αυτου κατευθυνει, δολος εν τη χειρι αυτου, και εν καρδια αυτου μεγαλυνθησεται, και δολω διαφθερει πολλους, και επι απωλειας πολλων στησεται· και ὡς ωα χειρι συντριψει.
και ἡ ὁρασις της ἑσπερας και της πρωιας της ῥηθεισης αληθως εστι· και συ σφραγισον την ὁρασιν, ὁτι εις ἡμερας πολλας.
και εγω δανιηλ εκοιμηθην, και εμαλακισθην, και ανεστην, και εποιουν τα εργα του βασιλεως, και εθαυμαζον την ὁρασιν, και ουκ ην ὁ συνιων.
9
εν τω πρωτω ετει δαρειου του υἱου ασουηρου, απο του σπερματος των μηδων, ὁς εβασιλευσεν επι βασιλειαν χαλδαιων,
εγω δανιηλ συνηκα εν ταις βιβλοις τον αριθμον των ετων, ὁς εγενηθη λογος κυριου προς ἱερεμιαν τον προφητην, εις συμπληρωσιν ερημωσεως ἱερουσαλημ ἑβδομηκοντα ετη.
και εδωκα το προσωπον μου προς κυριον τον θεον, του εκζητησαι προσευχην και δεησεις εν νηστειαις και σακκω.
και προσευξαμην προς κυριον τον θεον μου, και εξωμολογησαμην, και ειπα, κυριε ὁ θεος ὁ μεγας και θαυμαστος, ὁ φυλασσων την διαθηκην σου, και το ελεος τοις αγαπωσι σε σου και τοις φυλασσουσι, τας εντολας σου,
ἡμαρτομεν, ηδικησαμεν, ηνομησαμεν, και απεστημεν και εξεκλιναμεν απο των εντολων σου, και απο των κριματων σου,
και ουκ εισηκουσαμεν των δουλων σου των προφητων οἱ ελαλουν εν τω ονοματι σου προς τους βασιλεις ἡμων, και αρχοντας ἡμων, και πατερας ἡμων, και προς παντα τον λαον της γης.
σοι κυριε ἡ δικαιοσυνη και ἡμιν ἡ αισχυνη του προσωπου, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, ανδρι ιουδα, και τοις ενοικουσιν εν ἱερουσαλημ, και παντι ισραηλ, τοις εγγυς και τοις μακραν εν παση τη γη, οὑ διεσπειρας αυτους εκει, εν αθεσια αυτων ἡ ηθετησαν.
εν σοι κυριε εστιν ἡμων ἡ δικαιοσυνη, και ἡμιν ἡ αισχυνη του προσωπου, και τοις βασιλευσιν ἡμων, και τοις αρχουσιν ἡμων, και τοις πατρασιν ἡμων, οἱτινες ἡμαρτομεν.
σοι κυρι τω θεω ἡμων οἱ οικτιρμοι και οἱ ἱλασμοι, ὁτι απεστημεν,
και ουκ εισηκουσαμεν της φωνης κυριου του θεου ἡμων, πορευεσθαι εν τοις νομοις αυτου, οἱς εδωκε κατα προσωπον ἡμων εν χερσι των δουλων αυτου των προφητων.
και πας ισραηλ παρεβησαν τον νομον σου, και εξεκλιναν του μη ακουσαι της φωνης σου· και επηλθεν εφʼ ἡμας ἡ καταρα, και ὁ ὁρκος ὁ γεγραμμενος εν νομω μωυσεως δουλου του θεου, ὁτι ἡμαρτομεν αυτω.
και εστησε τους λογους αυτου οὑς ελαλησεν εφʼ ἡμας, και επι τους κριτας ἡμων, οἱ εκρινον ἡμας, επαγαγειν εφʼ ἡμας κακα μεγαλα, οἱα ου γεγονεν ὑποκατω παντος του ουρανου, κατα τα γενομενα εν ἱερουσαλημ,
καθως γεγραπται εν τω νομω μωυση· παντα τα κακα τουτα ηλθεν εφʼ ἡμας· και ουκ εδεηθημεν του προσωπου κυριου του θεου ἡμων, αποστρεψαι απο των αδικιων ἡμων, και του συνιεναι εν παση αληθεια σου.
και εγρηγορησε κυριος, και επηγαγεν αυτα εφʼ ἡμας, ὁτι δικαιος κυριος ὁ θεος ἡμων επι πασαν την ποιησιν αυτου ἡν εποιησε, και ουκ εισηκουσαμεν της φωνης αυτου.
και νυν κυριε ὁ θεος ἡμων, ὁς εξηγαγες τον λαον σου εκ γης αιγυπτου εν χειρι κραταια, και εποιησας σεαυτω ονομα ὡς ἡ ἡμερα αὑτη, ἡμαρτομεν, ηνομησαμεν.
κυριε εν πασιν ελεημοσυνη σου, αποστραφητω δη ὁ θυμος σου, και ἡ οργη σου απο της πολεως σου ἱερουσαλημ ορους ἁγιου σου, ὁτι ἡμαρτομεν, και εν ταις αδικιαις ἡμων, και των πατερων ἡμων, ἱερουσαλημ, και ὁ λαος σου εις ονειδισμον εγενετο εν πασι τοις περικυκλω ἡμων.
και νυν εισακουσον κυριε ὁ θεος ἡμων της προσευχης του δουλου σου και των δεησεων αυτου, και επιφανον το προσωπον σου επι το ἁγιασμα σου το ερημον, ενεκεν σου κυριε,
κλινον ὁ θεος μου το ους σου, και ακουσον· ανοιξον τους οφθαλμους σου, και ιδε τον αφανισμον ἡμων, και της πολεως σου εφʼ ἡς επικεκληται το ονομα σου επʼ αυτης· ὁτι ουκ επι ταις δικαιοσυναις ἡμων ῥιπτουμεν τον οικτιρμον ἡμων ενωπιον σου, αλλʼ επι τους οικτιρμους σου τους πολλους κυριε.
εισακουσον κυριε, ἱλασθητι κυριε, προσχες κυριε· μη χρονισης ἑνεκεν σου ὁ θεος μου, ὁτι το ονομα σου επικεκληται επι την πολιν σου, και επι τον λαον σου.
και ετι εμου λαλουντος, και προσευχομενου, και εξαγορευοντος τας ἁμαρτιας μου, και τας ἁμαρτιας του λαου μου ισραηλ, και ῥιπτουντος τον ελεον μου εναντιον του κυριου του θεου μου περι του ορους του ἁγιου,
και ετι εμου λαλουντος εν τη προσευχη, και ιδου ανηρ γαβριηλ, ὁν ιδον εν τη ὁρασει εν τη αρχη, πετομενος, και ἡψατο μου, ὡσει ὡραν θυσιας ἑσπερινης.
και συνετισε με, και ελαλησε μετʼ εμου, και ειπε, δανιηλ, νυν εξηλθον συμβιβασαι σε συνεσιν
εν αρχη της δεησεως σου, εξηλθε λογος, και εγω ηλθον του αναγγειλαι σοι, ὁτι ανηρ επιθυμιων ει συ, και εννοηθητι εν τω ῥηματι, και συνες εν τη οπτασια.
ἑβδομηκοντα ἑβδομαδες συνετμηθησαν επι τον λαον σου, και επι την πολιν την ἁγιαν, του συντελεσθηναι ἁμαρτιαν, και του σφραγισαι ἁμαρτιας, και απαλειψαι τας αδικιας, και του εξιλασασθαι αδικιας, και του αγαγειν δικαιοσυνην αιωνιον, και του σφραγισαι ὁρασιν και προφητην, και του χρισαι ἁγιον ἁγιων.
και γνωση και συνησεις απο εξοδου λογου του αποκριθηναι, και του οικοδομησαι ἱερουσαλημ, ἑως χριστου ἡγουμενου ἑβδομαδες ἑπτα, και ἑβδομαδες ἑξηκονταδυο· και επιστρεψει, και οικοδομηθησεται πλατεια, και τειχος, και εκκενωθησονται οἱ καιροι.
και μετα τας ἑβδομαδας τας ἑξηκονταδυο, εξολοθρενθησεται χρισμα, και κριμα ουκ εστιν εν αυτω· και την πολιν, και το ἁγιον διαφθερει συν τω ἡγουμενω τω ερχομενω, εκκοπησονται εν κατακλυσμω, και ἑως τελους πολεμου συντετμημενου ταξει, αφανισμοις.
και δυναμωσει διαθηκην πολλοις ἑβδομας μια· και εν τω ἡμισει της ἑβδομαδος αρθησεται μου θυσια και σπονδη, και επι το ἱερον βδελυγμα των ερημωσεων, και ἑως της συντελειας καιρου συντελεια δοθησεται επι την ερημωσιν.
10
εν ετει τριτω κυρου βασιλεως περσων λογος απεκαλυφθη τω δανιηλ, οὑ το ονομα επεκληθη βαλτασαρ· και αληθινος ὁ λογος, και δυναμις μεγαλη και συνεσις εδοθη αυτω εν τη οπτασια.
εν ταις ἡμεραις εκειναις εγω δανιηλ ημην πενθων τρεις ἑβδομαδας ἡμερων,
αρτον επιθυμιων ουκ εφαγον, και κρεας και οινος ουκ εισηλθεν εις το στομα μου, και αλειμμα ουκ ηλειψαμην, ἑως πληρωσεως τριων ἑβδομαδων ἡμερων.
εν ἡμερα εικοστη τεταρτη του μηνος του πρωτου, και εγω ημην εχομενα του ποταμου του μεγαλου, αυτος εστι τιγρις εδδεκελ.
και ηρα τους οφθαλμους μου, και ιδον, και ιδου ανηρ εἱς ενδεδυμενος βαδδιν, και ἡ οσφυς αυτου περιεζωσμενη εν χρυσιω ωφαζ,
και το σωμα αυτου ὡσει θαρσις, και το προσωπον αυτου ὡς ἡ ὁρασις αστραπης, και οἱ οφθαλμοι αυτου ὡσει λαμπαδες πυρος, και οἱ βραχιονες αυτου και τα σκελη ὡς ὁρασις χαλκου στιλβοντος, και ἡ φωνη των λογων αυτου ὡς φωνη οχλου.
και ιδον εγω δανιηλ μονος την οπτασιαν, και οἱ ανδρες οἱ μετʼ εμου ουκ ιδον την οπτασιαν, αλλʼ η εκστασις μεγαλη επεπεσεν επʼ αυτους, και εφυγον εν φοβω.
και εγω ὑπελειφθην μονος, και ιδον την οπτασιαν την μεγαλην ταυτην, και ουχ ὑπελειφθη εν εμοι ισχυς, και ἡ δοξα μου μετεστραφη εις διαφθοραν· και ουκ εκρατησα ισχυος.
και ηκουσα την φωνην των λογων αυτου· και εν τω ακουσαι με αυτου, ημην κατανενυγμενος, και το προσωπον μου επι την γην.
και ιδου χειρ ἁπτομενη μου, και ηγειρε με επι τα γονατα μου.
και ειπε προς με, δανιηλ ανηρ επιθυμιων, συνες εν τοις λογοις οἱς εγω λαλω προς σε, και στηθι επι τη στασει σου, ὁτι νυν απεσταλην προς σε· και εν τω λαλησαι αυτον προς με τον λογον τουτον, ανεστην εντρομος.
και ειπε προς με, μη φοβου δανιηλ, ὁτι απο της πρωτης ἡμερας ἡς εδωκας την καρδιαν σου του συνειναι, και κακωθηναι εναντιον κυριου του θεου σου, ηκουσθησαν οἱ λογοι σου, και εγω ηλθον εν τοις λογοις σου.
και ὁ αρχων βασιλειας περσων εἱστηκει εξεναντιας μου εικοσι και μιαν ἡμεραν· και ιδου μιχαηλ εἱς των αρχοντων ηλθε βοηθησαι μοι, και αυτον κατελιπον εκει μετα του αρχοντος βασιλειας περσων,
και ηλθον συνετισαι σε ὁσα απαντησεται τω λαω σου επʼ εσχατων των ἡμερων, ὁτι ετι ἡ ὁρασις εις ἡμερας.
και εν τω λαλησαι αυτον μετʼ εμου κατα τους λογους τουτους, εδωκα το προσωπον μου επι την γην, και κατενυγην.
και ιδου ὡς ὁμοιωσις υἱου ανθρωπου ἡψατο των χειλεων μου· και ηνοιξα το στομα μου, και ελαλησα, και ειπα προς τον ἑστωτα εναντιον μου, κυριε, εν τη οπτασια σου εστραφη τα εντος μου εν εμοι, και ουκ εσχον ισχυν.
και πως δυνησεται ὁ παις σου κυριε λαλησαι μετα του κυριου μου τουτου; και εγω, απο του νυν ου στησεται εν εμοι ισχυς, και πνευμα ουχ ὑπελειφθη εν εμοι.
και προσεθετο, και ἡψατο μου ὡς ὁρασις ανθρωπου, και ενισχυσε με,
και ειπε μοι, μη φοβου ανηρ επιθυμιων, ειρηνη σοι· ανδριζου και ισχυε· και εν τω λαλησαι αυτον μετʼ εμου, ισχυσα, και ειπα λαλειτω ὁ κυριος μου, ὁτι ενισχυσας με.
και ειπεν, ει οιδας, ἱνατι ηλθον προς σε; και νυν επιστρεψω του πολεμησαι μετα του αρχοντος περσων· και εγω εισεπορευομην, και ὁ αρχων των ἑλληνων ηρχετο.
αλλʼ η αναγγελω σοι το εντεταγμενον εν γραφη αληθειας, και ουκ εστιν εἱς αντεχομενος μετʼ εμου περι τουτων, αλλʼ η μιχαηλ ὁ αρχων ὑμων.
11
και εγω εν ετει πρωτω κυρου εστην εις κρατος και ισχυν.
και νυν αληθειαν αναγγελω σοι· ιδου ετι τρεις βασιλεις αναστησονται εν τη περσιδι, και ὁ τεταρτος πλουτησει πλουτον μεγαν παρα παντας· και μετα το κρατησαι αυτον του πλουτου αυτου, επαναστησεται πασαις βασιλειαις ἑλληνων.
και αναστησεται βασιλευς δυνατος, και κυριευσει κυρειας πολλης, και ποιησει κατα το θελημα αυτου.
και ὡς αν στη ἡ βασιλεια αυτου, συντριβησεται, και διαιρεθησεται εις τους τεσσαρας ανεμους του ουρανου, και ουκ εις τα εσχατα αυτου, ουδε κατα την κυρειαν αυτου, ἡν εκυριευσεν, ὁτι εκτιλησεται ἡ βασιλεια αυτου, και ἑτεροις εκτος τουτων.
και ενισχυσει ὁ βασιλευς του νοτου· και εἱς των αρχοντων αυτων ενισχυσει επʼ αυτον, και κυριευσει κυριαν πολλην.
και μετα τα ετη αυτου συμμιγησονται, και θυγατηρ βασιλεως του νοτου εισελευσεται προς βασιλεα του βορῥα, του ποιησαι συνθηκας μετʼ αυτου, και ου κρατησει ισχυος βραχιονος, και ου στησεται το σπερμα αυτου, και παραδοθησεται αὑτη, και οἱ φεροντες αυτην, και ἡ νεανις, και ὁ κατισχυων αυτην εν τοις καιροις.
αναστησεται εκ του ανθους της ῥιζης αυτης, της ἑτοιμασιας αυτου, και ἡξει προς την δυναμιν, και εισελευσεται εις τα ὑποστηριγματα του βασιλεως του βορῥα, και ποιησει εν αυτοις, και κατισχυσει.
και γε τους θεους αυτων μετα των χωνευτων αυτων, παν σκευος επιθυμητον αυτων, αργυριου και χρυσιου, μετα αιχμαλωσιας οισει εις αιγυπτον, και αυτος στησεται ὑπερ βασιλεα του βορῥα.
και εισελευσεται εις την βασιλειαν του βασιλεως του νοτου, και αναστρεψει εις την γην αυτου.
και οἱ υἱοι αυτου συναξουσιν οχλον αναμεσον πολλων· και ελευσεται ερχομενος και κατακλυζων, και παρελευσεται, και καθιεται, και συμπροσπλακησεται ἑως της ισχυος αυτου.
και αγριανθησεται βασιλευς του νοτου, και εξελευσεται, και πολεμησει μετα του βασιλεως του βορῥα, και στησει οχλον πολυν, και παραδοθησεται ὁ οχλος εν χειρι αυτου,
και ληψεται τον οχλον, και ὑψωθησεται ἡ καρδια αυτου, και καταβαλει μυριαδας, και ου κατισχυσει.
και επιστρεψει ὁ βασιλευς του βορῥα, και αξει οχλον πολυν ὑπερ τον προτερον· και εις το τελος των καιρων ενιαυτων επελευσεται εισοδια εν δυναμει μεγαλη, και εν ὑπαρξει πολλη.
και εν τοις καιροις εκεινοις πολλοι επαναστησονται επι βασιλεα του νοτου, και οἱ υἱοι των λοιμων του λαου σου επαρθησονται, του στησαι ὁρασιν, και ασθενησουσι.
και εισελευσεται βασιλευς του βορῥα, και εκχεει προσχωμα, και συλληψεται πολεις οχυρας, και οἱ βραχιονες του βασιλεως του νοτου στησονται, και αναστησονται οἱ εκλεκτοι αυτου, και ουκ εσται ισχυς του στηναι.
και ποιησει ὁ εισπορευομενος προς αυτον κατα το θελημα αυτου, και ουκ εστιν ἑστως κατα προσωπον αυτου· και στησεται εν τη γη του σαβει, και τελεσθησεται εν τη χειρι αυτου.
και ταξει το προσωπον αυτου εισελθειν εν ισχυι πασης της βασιλειας αυτου, και ευθεια παντα μετʼ αυτου ποιησει· και θυγατερα των γυναικων δωσει αυτω διαφθειραι αυτην, και ου μη παραμεινη, και ουκ αυτω εσται.
και επιστρεψει το προσωπον αυτου εις τας νησους, και συλληψεται πολλας, και καταπαυσει αρχοντας ονειδισμου αυτων, πλην ονειδισμος αυτου επιστρεψει αυτω.
και επιστρεψει το προσωπον αυτου εις την ισχυν της γης αυτου, και ασθενησει, και πεσειται, και ουκ εὑρεθησεται.
και αναστησεται εκ της ῥιζης αυτου φυτον της βασιλειας επι την ἑτοιμασιαν αυτου παραβιβαζων, πρασσων δοξαν βασιλειας· και εν ταις ἡμεραις εκειναις ετι συντριβησεται, και ουκ εν προσωποις, ουδε εν πολεμω.
στησεται επι την ἑτοιμασιαν αυτου, εξουδενωθη, και ουκ εδωκαν επʼ αυτον δοξαν βασιλειας· και ἡξει εν ευθηνια, και κατισχυσει βασιλειας εν ολισθημασι,
και βραχιονες του κατακλυζοντος κατακλυσθησονται απο προσωπου αυτου, και συντριβησονται, και ἡγουμενος διαθηκης·
και απο των συναναμιξεων προς αυτον ποιησει δολον, και αναβησεται, και ὑπερισχυσει αυτους εν ολιγω εθνει.
και εν ευθηνια, και εν πιοσι χωραις ἡξει, και ποιησει ἁ ουκ εποιησαν οἱ πατερες αυτου και τατερες των πατερων αυτου· προνομην και σκυλα και ὑπαρξιν αυτοις διασκορπιει, και επʼ αιγυπτον λογιειται λογισμους και ἑως καιρου.
και εξεγερθησεται ἡ ισχυς αυτου, και ἡ καρδια αυτου επι βασιλεα του νοτου εν δυναμει μεγαλη· και ὁ βασιλευς του νοτου συναψει πολεμον εν δυναμει μεγαλη και ισχυρα σφοδρα, και ου στησονται, ὁτι λογιουνται επʼ αυτον λογισμους,
και φαγονται τα δεοντα αυτου, και συντριψουσιν αυτον, και δυναμεις κατακλυσει, και πεσουνται τραυματιαι πολλοι.
και αμφοτεροι οἱ βασιλεις, αἱ καρδιαι αυτων εις πονηριαν, και επι τραπεζη μια ψευδη λαλησουσι, και ου κατευθυνει, ὁτι ετι περας εις καιρον.
και επιστρεψει εις την γην αυτου εν ὑπαρξει πολλη, και ἡ καρδια αυτου επι διαθηκην ἁγιαν, και ποιησει, και επιστρεψει εις την γην αυτου.
εις τον καιρον επιστρεψει, και ἡξει εν τω νοτω, και ουκ εσται ὡς ἡ πρωτη και ἡ εσχατη.
και εισελευσονται εν αυτω οἱ εκπορευομενοι κιτιοι, και ταπεινωθησεται, και επιστρεψει, και θυμωθησεται επι διαθηκην ἁγιαν· και ποιησει, και επιστρεψει, και συνησει επι τους καταλιποντας διαθηκην ἁγιαν.
και σπερματα εξ αυτου αναστησονται, και βεβηλωσουσι το ἁγιασμα της δυναστειας, και μεταστησουσι τον ενδελεχισμον, και δωσουσι βδελυγμα ηφανισμενον.
και οἱ ανομουντες διαθηκην επαξουσιν εν ολισθημασι· και λαος γινωσκοντες θεον αυτου κατισχυσουσι, και ποιησουσι,
και οἱ συνετοι του λαου συνησουσιν εις πολλα, και ασθενησουσιν εν ῥομφαια, και εν φλογι, και εν αιχμαλωσια, και εν διαρπαγη ἡμερων.
και εν τω ασθενησαι αυτους, βοηθησονται βοηθειαν μικραν, και προστεθησονται προς αυτους πολλοι εν ολισθημασι.
και απο των συνιεντων ασθενησουσι, του πυρωσαι αυτους, και του εκλεξασθαι, και του αποκαλυφθηναι ἑως καιρου περας, ὁτι ετι εις καιρον.
και ποιησει κατα το θελημα αυτου· και ὁ βασιλευς ὑψωθησεται και μεγαλυνθησεται επι παντα θεον, και λαλησει ὑπερογκα, και κατευθυνει μεχρις οὑ συντελεσθη ἡ οργη, εις γαρ συντελειαν γινεται.
και επι παντος θεους των πατερων αυτου ου συνησει, και επιθυμια γυναικων, και επι παν θεον ου συνησει, ὁτι επι παντας μεγαλυνθησεται.
και θεον μαωζειμ επι τοπου αυτου δοξασει, και θεον ὁν ουκ εγνωσαν οἱ πατερες αυτου, δοξασει εν χρυσω και αργυρω και λιθω τιμιω, και εν επιθυμημασι.
και ποιησει τοις οχυρωμασι των καταφυγων μετα θεου αλλοτριου, και πληθυνει δοξαν, και ὑποταξει αυτοις πολλους, και γην διελει εν δωροις.
και εν καιρου περατι συγκερατισθησεται μετα του βασιλεως του νοτου· και συναχθησεται επʼ αυτον βασιλευς του βορῥα εν ἁρμασι και εν ἱππευσι και εν ναυσι πολλαις, και εισελευσονται εις την γην, και συντριψει, και παρελευσεται,
και εισελευσεται εις την γην του σαβαειμ, και πολλοι ασθενησουσι· και οὑτοι διασωθησονται εκ χειρος αυτου, εδωμ, και μωαβ, και αρχη υἱων αμμων.
και εκτενει την χειρα επι την γην, και γη αιγυπτου ουκ εσται εις σωτηριαν.
και κυριευσει εν τοις αποκρυφοις του χρυσου και του αργυρου, και εν πασιν επιθυμητοις αιγυπτου, και λιβυων, και αιθιοπων, εν τοις οχυρωμασιν αυτων.
και ακοαι και σπουδαι ταραξουσιν αυτον εξ ανατολων και απο βορῥα· και ἡξει εν θυμω πολλω, του αφανισαι πολλους.
και πηξει την σκηνην αυτου εφαδανω, αναμεσον των θαλασσων εις ορος σαβαειν ἁγιον, ἡξει ἑως μερους αυτου, και ουκ εστιν ὁ ῥυομενος αυτον.
12
και εν τω καιρω εκεινω αναστησεται μιχαηλ ὁ αρχων ὁ μεγας, ὁ ἑστηκως επι τους υἱους του λαου σου· και εσται καιρος θλιψεως, θλιψις οἱα ου γεγονεν αφʼ οὑ γεγενηται εθνος εν τη γη, ἑως του καιρου εκεινου· εν τω καιρω εκεινω σωθησεται ὁ λαος σου πας ὁ γεγραμμενος εν τη βιβλω.
και πολλοι των καθευδοντων εν γης χωματι εξεγερθησονται, οὑτοι εις ζωην αιωνιον, και οὑτοι εις ονειδισμον και εις αισχυνην αιωνιον.
και οἱ συνιεντες λαμψουσιν ὡς ἡ λαμπροτης του στερεωματος, και απο των δικαιων των πολλων ὡς οἱ αστερες εις τους αιωνας, και ετι.
και συ δανιηλ εμφραξον τους λογους, και σφραγισον το βιβλιον ἑως καιρου συντελειας, ἑως διδαχθωσι πολλοι και πληθυνθη ἡ γνωσις.
και ιδον εγω δανιηλ, και ιδου δυο ἑτεροι εἱστηκεισαν, εἱς εντευθεν του χειλους του ποταμου, και εἱς εντευθεν του χειλους του ποταμου.
και ειπε τω ανδρι τω ενδεδυμενω τα βαδδιν, ὁς ην επανω του ὑδατος του ποταμου, ἑως ποτε το περας ὡν ειρηκας των θαυμασιων;
και ηκουσα του ανδρος του ενδεδυμενον τα βαδδιν, ὁς ην επανω του ὑδατος του ποταμου· και ὑψωσε την δεξιαν αυτου και την αριστεραν αυτου εις τον ουρανον, και ωμοσεν εν τω ζωντι εις τον αιωνα, ὁτι εις καιρον καιρων και ἡμισυ καιρου, εν τω συντελεσθηναι διασκορπισμον γνωσονται παντα ταυτα.
και εγω ηκουσα, και ου συνηκα· και ειπα, κυριε, τι τα εσχατα τουτων;
και ειπε, δευρο δανιηλ, ὁτι εμπεφραγμενοι και εσφραγισμενοι οἱ λογοι ἑως καιρου περας.
εκλεγωσι, και εκλευκανθωσι, και πυρωθωσι, και ἁγιασθωσι πολλο· και ανομησωσιν ανομοι, και ου συνησουσι παντες ανομοι, και οἱ νοημονες συνησουσι.
και απο καιρου παραλλαξεως του ενδελεχισμου, και δοθησεται το βδελυγμα ερημωσεως, ἡμεραι χιλιαι διακοσιαι εννενηκοντα.
μακαριος ὁ ὑπομενων και φθασας εις ἡμερας χιλιας τριακοσιας τριακονταπεντε.
και συ δευρο, και αναπαυου· ετι γαρ ἡμεραι και ὡραι εις αναπληρωσιν συντελειας, και αναστηση εις τον κληρον σου εις συντελειαν ἡμερων.
ezra
1
και εν τω πρωτω ετει κυρου του βασιλεως περσων, του τελεσθηναι λογον κυριου απο στοματος ἱερεμιου, εξηγειρε κυριος το πνευμα κυρου βασιλεως περσων, και παρηγγειλε φωνην εν παση βασιλεια αυτου, και γε εν γραπτω, λεγων,
οὑτως ειπε κυρος βασιλευς περσων, πασας τας βασιλειας της γης εδωκε μοι κυριος ὁ θεος του ουρανου, και αυτος επεσκεψατο επʼ εμε του οικοδομησαι οικον αυτω εν ἱερουσαλημ τη εν τη ιουδαια.
τις εν ὑμιν απο παντος του λαου αυτου; και εσται ὁ θεος αυτου μετʼ αυτου, και αναβησεται εις ἱερουσαλημ την εν τη ιουδαια, και οικοδομησατω τον οικον θεου ισραηλ· αυτος ὁ θεος ὁ εν ἱερουσαλημ.
και πας ὁ καταλιπομενος απο παντων των τοπων οὑ αυτος παροικει εκει, και ληψονται αυτον ανδρες του τοπου αυτου εν αργυριω, και χρυσιω, και αποσκευη, και κτηνεσι μετα του ἑκουσιου εις οικον του θεου τον εν ἱερουσαλημ.
και ανεστησαν αρχοντες των πατριων των ιουδα και βενιαμειν, και οἱ ἱερεις και οἱ λευειται, παντων ὡν εξηγειρεν ὁ θεος το πνευμα αυτων του αναβηναι οικοδομησαι τον οικον κυριου τον εν ἱερουσαλημ.
και παντες οἱ κυκλοθεν ενισχυσαν εν χερσιν αυτων εν σκευεσιν αργυριου, εν χρυσω, εν αποσκευη, και εν κτηνεσι, και εν ξενιοις, παρεξ των ἑκουσιων.
και ὁ βασιλευς κυρος εξηνεγκε τα σκευη οικου κυριου, ἁ ελαβε ναβουχοδονοσορ απο ἱερουσαλημ και εδωκεν αυτα εν οικω θεου αυτου·
και εξηνεγκεν αυτα κυρος ὁ βασιλευς περσων επι χειρα μιθραδατου γασβαρηνου, και ηριθμησεν αυτα τω σασαβασαρ τω αρχοντι του ιουδα.
και οὑτος ὁ αριθμος αυτων· ψυκτηρες χρυσοι τριακοντα, και ψυκτηρες αργυροι χιλιοι, παρηλλαγμενα εννεα και εικοσι, κεφουρης χρυσοι τριακοντα, και αργυροι διπλοι τετρακοσια δεκα,
και σκευη ἑτερα χιλια.
παντα τα σκευη τω χρυσω και τω αργυρω πεντακισχιλια τετρακοσια, τα παντα αναβαινοντα μετα σασαβασαρ απο της αποικιας εκ βαβυλωνος εις ἱερουσαλημ.
2
και οὑτοι οἱ υἱοι της χωρας οἱ αναβαινοντες απο της αιχμαλωσιας της αποικιας, ἡς απωκισε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος εις βαβυλωνα, και επεστρεψαν εις ἱερουσαλημ και ιουδα ανηρ εις πολιν αυτου·
οἱ ηλθον μετα ζοροβαβελ, ιησους, νεεμιας, σαραιας, ῥεελιας, μαρδοχαιος, βαλασαν, μασφαρ, βαγουαι, ῥεουμ, βαανα· ανδρων αριθμος λαου ισραηλ.
υἱοι φαρες, δισχιλιοι ἑκατον ἑβδομηκονταδυο.
υἱοι σαφατια, τριακοσιοι ἑβδομηκονταδυο.
υἱοι αρες, ἑπτακοσιοι ἑβδομηκονταπεντε.
υἱοι φααθ μωαβ τοις υἱοις ιησουε ιωαβ, δισχιλιοι οκτακοσιοι δεκαδυο.
υἱοι αιλαμ, χιλιοι διακοσιοι πεντηκοντατεσσαρες.
υἱοι ζατθουα, εννακοσιοι τεσσαρακονταπεντε.
υἱοι ζακχου, ἑπτακοσιοι ἑξηκοντα.
υἱοι βανουι, ἑξακοσιοι τεσσαρακονταδυο.
υἱοι βαβαι, ἑξακοσιοι εικοσιτρεις.
υἱοι ασγαδ, χιλιοι διακοσιοι εικοσιδυο.
υἱοι αδωνικαμ, ἑξακοσιοι ἑξηκονταεξ.
υἱοι βαγουε, δισχιλιοι πεντηκονταεξ.
υἱοι αδδιν, τετρακοσιοι πεντηκοντατεσσαρες.
υἱοι ατηρ τω εζεκια, εννενηκονταοκτω.
υἱοι βασσου, τριακοσιοι εικοσιτρεις.
υἱοι ιωρα, ἑκατον δεκαδυο.
υἱοι ασουμ, διακοσιοι εικοσιτρεις.
υἱοι γαβερ, εννενηκονταπεντε.
υἱοι βεθλαεμ, ἑκατον εικοσιτρεις.
υἱοι νετωφα, πεντηκονταεξ.
υἱοι αναθωθ, ἑκατον εικοσιοκτω.
υἱοι αζμωθ, τεσσαρακοντατρεις.
υἱοι καριαθιαριμ, χαφιρα, και βηρωθ, ἑπτακοσιοι τεσσαρακοντατρεις.
υἱοι της ῥαμα και γαβαα, ἑξακοσιοι εικοσιεις.
ανδρες μαχμας, ἑκατον εικοσιδυο.
ανδρες βαιθηλ και αια, τετρακοσιοι εικοσιτρεις.
υἱοι ναβου, πεντηκονταδυο.
υἱοι μαγεβις, ἑκατον πεντηκονταεξ.
υἱοι ηλαμαρ, χιλιοι διακοσιοι πεντηκοντατεσσαρες.
υἱοι ηλαμ, τριακοσιοι εικοσι.
υἱοι λοδαδι και ωνω, ἑπτακοσιοι εικοσιπεντε.
υἱοι ἱεριχω, τριακοσιοι τεσσαρακονταπεντε.
υἱοι σεναα, τρισχιλιοι ἑξακοσιοι τριακοντα.
και οἱ ἱερεις υἱοι ιεδουα τω οικω ιησοι, εννακοσιοι ἑβδομηκοντατρεις.
υἱοι εμμηρ, χιλιοι πεντηκονταδυο.
υἱοι φασσουρ, χιλιοι διακοσιοι τεσσαρακονταεπτα.
υἱοι ηρεμ, χιλιοι ἑπτα.
και οἱ λευιται υἱοι ιησου και καδμιηλ τοις υἱοις ωδουια, ἑβδομηκοντατεσσαρες.
οἱ αδοντες υἱοι ασαφ, ἑκατον εικοσιοκτω.
υἱοι των πυλωρων, υἱοι σελλουμ, υἱοι ατηρ, υἱοι τελμων, υἱοι ακουβ, υἱοι ατιτα, υἱοι σωβαι, οἱ παντες ἑκατον τριακονταεννεα.
οἱ ναθινιμ, υἱοι σουθια, υἱοι ασουφα, υἱοι ταβαωθ,
υἱοι καδης, υἱοι σιαα, υἱοι φαδων,
υἱοι λαβανω, υἱοι αγαβα, υἱοι ακουβ,
υἱοι αγαβ, υἱοι σελαμι, υἱοι αναν,
υἱοι γεδδηλ, υἱοι γααρ, υἱοι ῥαια,
υἱοι ῥασων, υἱοι νεκωδα, υἱοι γαζεμ,
υἱοι αζω, υἱοι φαση, υἱοι βασι,
υἱοι ασενα, υἱοι μοουνιμ, υἱοι νεφουσιμ,
υἱοι βακβουκ, υἱοι ακουφα, υἱοι αρουρ,
υἱοι βασαλωθ, υἱοι μαουδα, υἱοι αρσα,
υἱοι βαρκος, υἱοι σισαρα, υἱοι θεμα,
υἱοι νασθιε, υἱοι ατουφα·
υἱοι δουλων σαλωμων, υἱοι σωται, υἱοι σεφηρα, υἱοι φαδουρα,
υἱοι ιεηλα, υἱοι δαρκων, υἱοι γεδηλ,
υἱοι σαφατια, υἱοι ατιλ, υἱοι φαχεραθ, υἱοι ασεβωειμ, υἱοι ἡμει.
παντες οἱ ναθανιμ, και υἱοι αβδησελμα, τριακοσιοι εννενηκονταδυο.
και οὑτοι οἱ αναβαντες απο θελμελεχ, θελαρησα, χερουβ, ἡδαν, εμμηρ· και ουκ εδυνασθησαν του αναγγειλαι οικον πατριας αυτων και σπερμα αυτων, ει εξ ισραηλ εισιν·
υἱοι δαλαια, υἱοι βουα, υἱοι τωβιου, υἱοι νεκωδα, ἑξακοσιοι πεντηκονταδυο.
και απο των υἱων των ἱερεων υἱοι λαβεια, υἱοι ακκους, υἱοι βερζελλαι, ὁς ελαβεν απο των θυγατερων βερζελλαι του γαλααδιτου γυναικα, και εκληθη επι τω ονοματι αυτων.
οὑτοι εζητησαν γραφην αυτων οἱ μεθωεσιμ, και ουχ εὑρεθησαν, και ηγχιστευθησαν απο της ἱερατειας.
και ειπεν αθερσασθα αυτοις του μη φαγειν απο του ἁγιου των ἁγιων, ἑως αναστη ἱερευς τοις φωτιζουσι και τοις τελειοις.
πασα δε ἡ εκκλησια ὁμου ὡσει τεσσαρες μυριαδες δισχιλιοι τριακοσιοι ἑξηκοντα,
χωρις δουλων αυτων και παιδισκων αυτων, οὑτοι ἑπτακισχιλιοι τριακοσιοι τριακονταεπτα· και οὑτοι αδοντες και αδουσαι διακοσιοι.
ἱπποι αυτων, ἑπτακοσιοι τριακονταεξ· ἡμιονοι αυτων, διακοσιοι τεσσαρακονταπεντε·
καμηλοι αυτων, τετρακοσιοι τριακονταπεντε· ονοι αυτων, ἑξακισχιλιοι ἑπτακοσιοι εικοσι.
και απο αρχοντων πατριων εν τω εισελθειν αυτους εις οικον κυριου τον εν ἱερουσαλημ, ἡκουσιασαντο εις οικον του θεου, του στησαι αυτον επι την ἑτοιμασιαν αυτου·
ὡς ἡ δυναμις αυτων, εδωκαν εις θησαυρον του εργου χρυσιον καθαρον μναι ἑξ μυριαδες και χιλιαι, και αργυριου μνας πεντακισχιλιας, και κοθωνοι των ἱερεων ἑκατον.
και εκαθισαν οἱ ἱερεις, και οἱ λευιται, και οἱ απο του λαου, και οἱ αδοντες, και οἱ πυλωροι, και οἱ ναθινιμ εν πολεσιν αυτων, και πας ισραηλ εν πολεσιν αυτων.
3
και εφθασεν ὁ μην ὁ ἑβδομος, και οἱ υἱοι ισραηλ εν πολεσιν αυτων, και συνηχθη ὁ λαος ὡς ανηρ εἱς εις ἱερουσαλημ.
και ανεστη ιησους ὁ του ιωσεδεκ και οἱ αδελφοι αυτου ἱερεις, και ζοροβαβελ ὁ του σαλαθιηλ και οἱ αδελφοι αυτου, και ωκοδομησαν το θυσιαστηριον θεου ισραηλ, του ανενεγκαι επʼ αυτο ὁλοκαυτωσεις, κατα τα γεγραμμενα εν νομω μωυση ανθρωπου του θεου.
και ἡτοιμασαν το θυσιαστηριον επι την ἑτοιμασιαν αυτου, ὁτι εν καταπληξει επʼ αυτους απο των λαων των γαιων· και ανεβη επʼ αυτο ὁλοκαυτωσις τω κυριω τοπρωι και εις ἑσπεραν.
και εποιησαν την ἑορτην των σκηνων κατα το γεγραμμενον, και ὁλοκαυτωσεις ἡμεραν εν ἡμερα εν αριθμω ὡς ἡ κρισις, λογον ἡμερας εν ἡμερα αυτου·
και μετα τουτο ὁλοκαυτωσεις ενδελεχισμου, και εις τας νουμηνιας και εις πασας ἑορτας τω κυριω τας ἡγιασμενας, και παντι ἑκουσιαζομενω ἑκουσιον τω κυριω.
εν ἡμερα μια του μηνος του ἑβδομου ηρξαντο αναφερειν ὁλοκαυτωσεις τω κυριω, και ὁ οικος του κυριου ουκ εθεμελιωθη.
και εδωκαν αργυριον τοις λατομοις και τοις τεκτοσι, και βρωματα και ποτα, και ελαιον τοις σιδωνιοις και τοις τυριοις, ενεγκαι ξυλα κεδρινα απο του λιβανου προς θαλασσαν ιοππης, κατʼ επιχωρησιν κυρου βασιλεως περσων επʼ αυτους.
και εν τω ετει τω δευτερω του ελθειν αυτους εις οικον του θεου εν ἱερουσαλημ, εν μηνι τω δευτερω ηρξατο ζοροβαβελ ὁ του σαλαθιηλ και ιησους ὁ του ιωσεδεκ, και οἱ καταλοιποι των αδελφων αυτων οἱ ἱερεις και οἱ λευιται, και παντες οἱ ερχομενοι απο της αιχμαλωσιας εις ἱερουσαλημ, και εστησαν τους λευιτας απο εικοσαετους και επανω επι τους ποιουντας τα εργα εν οικω κυριου.
και εστη ιησους και οἱ υἱοι αυτου και οἱ αδελφοι αυτου, καδμιηλ και οἱ υἱοι αυτου υἱοι ιουδα επι τους ποιουντας τα εργα εν οικω του θεου· υἱοι ηναδαδ, υἱοι αυτων και οἱ αδελφοι αυτων οἱ λευιται.
και εθεμελιωσαν του οικοδομησαι τον οικον κυριου· και εστησαν οἱ ἱερεις εστολισμενοι εν σαλπιγξι, και οἱ λευιται υἱοι ασαφ εν κυμβαλοις του αινειν τον κυριον επι χειρας δαυιδ βασιλεως ισραηλ.
και απεκριθησαν εν αινω και ανθομολογησει τω κυριω, ὁτι αγαθον, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου επι ισραηλ· και πας ὁ λαος εσημαινε φωνη μεγαλη αινειν τω κυριω επι τη θεμελιωσει του οικου κυριου.
και πολλοι απο των ἱερεων και των λευιτων και αρχοντες των πατριων οἱ πρεσβυτεροι οἱ ειδοσαν τον οικον τον πρωτον εν θεμελιωσει αυτου, και τουτον τον οικον εν οφθαλμοις αυτων, εκλαιον φωνη μεγαλη· και ὁ οχλος εν σημασια μετʼ ευφροσυνης του ὑψωσαι ωδην.
και ουκ ην ὁ λαος επιγινωσκων φωνην σημασιας της ευφροσυνης απο της φωνης του κλαυθμου του λαου, ὁτι ὁ λαος εκραυγασε φωνη μεγαλη, και ἡ φωνη ηκουετο ἑως απο μακροθεν.
4
και ηκουσαν οἱ θλιβοντες ιουδα και βενιαμιν, ὁτι υἱοι της αποικιας οικοδομουσιν οικον τω κυριω θεω ισραηλ,
και ηγγισαν προς ζοροβαβελ και προς τους αρχοντας των πατριων, και ειπον αυτοις, οικοδομησομεν μεθʼ ὑμων, ὁτι ὡς ὑμεις εκζητουμεν τω θεω ἡμων, και αυτω ἡμεις θυσιαζομεν απο ἡμερων ασαραδαν βασιλεως ασσουρ του ενεγκαντος ἡμας ὡδε.
και ειπε προς αυτους ζοροβαβελ και ιησους και οἱ καταλοιποι των αρχοντων των πατριων του ισραηλ, ουχ ἡμιν και ὑμιν του οικοδομησαι οικον τω θεω ἡμων, ὁτι ἡμεις επι τοαυτο οικοδομησομεν τω κυριω θεω ἡμων, ὡς ενετειλατο ἡμιν κυρος ὁ βασιλευς περσων.
και ην ὁ λαος της γης εκλυων τας χειρας του λαου ιουδα, και ενεποδιζον αυτους οικοδομειν,
και μισθουμενοι επʼ αυτους βουλευομενοι του διασκεδασαι βουλην αυτων πασας τας ἡμερας κυρου βασιλεως περσων, και ἑως βασιλειας δαρειου βασιλειας περσων.
και εν βασιλεια ασσουηρου, και εν αρχη βασιλειας αυτου εγραψαν επιστολην επι οικουντας ιουδα και ἱερουσαλημ.
και εν ἡμεραις αρθασασθα εγραψεν εν ειρηνη μιθραδατη ταβεηλ και τοις λοιποις συνδουλοις· προς αρθασασθα βασιλεα περσων εγραψεν ὁ φορολογος γραφην συριστι και ἡρμηνευμενην.
ῥεουμ βαλταμ και σαμψα ὁ γραμματευς εγραψαν επιστολην μιαν κατα ἱερουσαλημ τω αρθασασθα βασιλει.
ταδε εκρινε ῥεουμ βαλταμ και σαμψα ὁ γραμματευς και οἱ καταλοιποι συνδουλοι ἡμων, δειναιοι, αφαρσαθαχαιοι, ταρφαλαιοι, αφαρσαιοι, αρχυαιοι, βαβυλωνιοι, σουσαναχαιοι, δαυαιοι,
και οἱ καταλοιποι εθνων ὡν απωκισεν ασσεναφαρ ὁ μεγας και ὁ τιμιος, και κατωκισεν αυτους εν πολεσι της σομορων και το καταλοιπον περαν του ποταμου.
αὑτη ἡ διαταγη της επιστολης, ἡς απεστειλαν προς αυτον· προς αρθασασθα βασιλεα παιδες σου ανδρες περαν του ποταμου.
γνωστον εστω τω βασιλει, ὁτι οἱ ιουδαιοι οἱ αναβαντες απο σου προς ἡμας ηλθοσαν εις ἱερουσαλημ την πολιν την αποστατιν και πονηραν, ἡν οικοδομουσι· και τα τειχη αυτης κατηρτισμενα εισι, και θεμελιους αυτης ανυψωσαν.
νυν ουν γνωστον εστω τω βασιλει, ὁτι εαν ἡ πολις εκεινη ανοικοδομηθη, και τα τειχη αυτης καταρτισθωσι, φοροι ουκ εσονται σοι, ουδε δωσουσι· και τουτο βασιλεις κακοποιει,
και ασχημοσυνην βασιλεως ουκ εξεστιν ἡμιν ιδειν· δια τουτο επεμψαμεν και εγνωρισαμεν τω βασιλει,
ἱνα επισκεψηται εν βιβλω ὑπομνηματισμου των πατερων σου, και εὑρησεις, και γνωση, ὁτι ἡ πολις εκεινη πολις αποστατις, και κακοποιουσα βασιλεις και χωρας, και φυγαδειαι δουλων γινονται εν μεσω αυτης απο ἡμερων αιωνος, δια ταυτα ἡ πολις αὑτη ηρημωθη.
γνωριζομεν ουν ἡμεις τω βασιλει, ὁτι αν ἡ πολις εκεινη οικοδομηθη, και τα τειχη αυτης καταρτισθη, ουκ εστι σοι ειρηνη.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς προς ῥεουμ βαλταμ και σαμψα γραμματεα και τους καταλοιπους συνδουλους αυτων τους οικουντας εν σαμαρεια και τους καταλοιπους περαν του ποταμου, ειρηνην· και φησιν,
ὁ φορολογος ὁν απεστειλατε προς ἡμας, εκληθη εμπροσθεν εμου·
και παρʼ εμου ετεθη γνωμη, και επεσκεψαμεθα και εὑραμεν, ὁτι ἡ πολις εκεινη αφʼ ἡμερων αιωνος επι βασιλεις επαιρεται, και αποστασεις και φυγαδειαι γινονται εν αυτη·
και βασιλεις ισχυροι εγενοντο εν ἱερουσαλημ, και επικρατουντες ὁλης της περαν του ποταμου, και φοροι πληρεις και μερος διδονται αυτοις.
και νυν θετε γνωμην, καταργησαι τους ανδρας εκεινους, και ἡ πολις εκεινη ουκ οικοδομηθησεται ετι· ὁπως απο της γνωμης
πεφυλαγμενοι ητε ανεσιν ποιησαι περι τουτου, μη ποτε πληθυνθη αφανισμος εις κακοποιησιν βασιλευσι.
τοτε ὁ φορολογος του αρθασασθα βασιλεως ανεγνω ενωπιον ῥεουμ βαλταμ και σαμψα γραμματεως και συνδουλων αυτου· και επορευθησαν σπουδη εις ἱερουσαλημ και εν ιουδα, και κατηργησαν αυτους εν ἱπποις και δυναμει.
τοτε ηργησε το εργον οικου του θεου το εν ἱερουσαλημ· και ην αργουν ἑως δευτερου ετους της βασιλειας δαρειου βασιλεως περσων.
5
και προεφητευσεν αγγαιος ὁ προφητης και ζαχαριας ὁ του αδδω προφητειαν επι τους ιουδαιους τους εν ιουδα και ἱερουσαλημ εν ονοματι θεου ισραηλ επʼ αυτους.
τοτε ανεστησαν ζοροβαβελ ὁ του σαλαθιηλ και ιησους υἱος ιωσεδεκ, και ηρξαντο οικοδομησαι τον οικον του θεου τον εν ἱερουσαλημ· και μετʼ αυτων οἱ προφηται του θεου βοηθουντες αυτοις.
εν αυτω τω καιρω ηλθεν επʼ αυτους θανθαναι επαρχος περαν του ποταμου, και σαθαρβουζαναι, και οἱ συνδουλοι αυτων, και τοιαδε ειπαν αυτοις, τις εθηκεν ὑμιν γνωμην του οικοδομησαι τον οικον τουτον, και την χορηγιαν ταυτην καταρτισασθαι;
τοτε ταυτα ειποσαν αυτοις, τινα εστι τα ονοματα των ανδρων των οικοδομουντων την πολιν ταυτην;
και οἱ οφθαλμοι του θεου επι την αιχμαλωσιαν ιουδα, και ου κατηργησαν αυτους ἑως γνωμη τω δαρειω απηνεχθη· και τοτε απεσταλη τω φορολογω ὑπερ τουτου
διασαφησις επιστολης, ἡς απεστειλε θανθαναι, ὁ επαρχος του περαν του ποταμου, και σαθαρβουζαναι και οἱ συνδουλοι αυτων αφαρσαχαιοι οἱ εν τω περαν του ποταμου, δαρειω τω βασιλει·
ῥημασιν απεστειλαν προς αυτον· και ταδε γεγραπται εν αυτω·
δαρειω τω βασιλει ειρηνη πασα. γνωστον εστω τω βασιλει, ὁτι επορευθημεν εις την ιουδαιαν χωραν εις οικον του θεου του μεγαλου, και αυτος οικοδομειται λιθοις εκλεκτοις, και ξυλα εντιθεται εν τοις τοιχοις, και το εργον εκεινο επιδεξιον γινεται, και ευοδουται εν ταις χερσιν αυτων.
τοτε ηρωτησαμεν τους πρεσβυτερους εκεινους, και οὑτως ειπαμεν αυτοις, τις εθηκεν ὑμιν γνωμην τον οικον τουτον οικοδομησαι, και την χορηγιαν ταυτην καταρτισασθαι;
και τα ονοματα αυτων ηρωτησαμεν αυτους γνωρισαι σοι, ὡστε γραψαι σοι τα ονοματα των ανδρων των αρχοντων αυτων.
και τοιουτο το ῥημα απεκριθησαν ἡμιν, λεγοντες, ἡμεις εσμεν δουλοι του θεου του ουρανου και της γης, και οικοδομουμεν τον οικον ὁς ην ωκοδομημενος προ τουτου ετη πολλα, και βασιλευς του ισραηλ μεγας ωκοδομησεν αυτον, και κατηρτισατο αυτον αυτοις.
αφοτε δε παρωργισαν οἱ πατερες ἡμων τον θεον του ουρανου, εδωκεν αυτους εις χειρας ναβουχοδονοσορ βασιλεως βαβυλωνος του χαλδαιου, και τον οικον τουτον κατελυσε, και τον λαον απωκισεν εις βαβυλωνα.
αλλʼ εν ετει πρωτω κυρου του βασιλεως, κυρος ὁ βασιλευς εθετο γνωμην τον οικον του θεου τουτον οικοδομηθηναι·
και τα σκευη του οικου του θεου τα χρυσα και τα αργυρα, ἁ ναβουχοδονοσορ εξηνεγκεν απο του οικου του εν ἱερουσαλημ, και απηνεγκεν αυτα εις τον ναον του βασιλεως, εξηνεγκεν αυτα κυρος ὁ βασιλευς απο του ναου του βασιλεως, και εδωκε τω σαβανασαρ τω θησαυροφυλακι, τω επι του θησαυρου,
και ειπεν αυτω, παντα τα σκευη λαβε και πορευου, θες αυτα εν τω οικω τω εν ἱερουσαλημ εις τον τοπον αυτων.
τοτε σαβανασαρ εκεινος ηλθε και εδωκε θεμελιους του οικου του θεου εν ἱερουσαλημ, και απο τοτε ἑως του νυν ωκοδομηθη, και ουκ ετελεσθη.
και νυν ει επι τον βασιλεα αγαθον επισκεπητω εν τω οικω της γαζης του βασιλεως βαβυλωνος, ὁπως γνως ὁτι απο βασιλεως κυρου ετεθη γνωμη οικοδομησαι τον οικον του θεου εκεινον τον εν ἱερουσαλημ· και γνους ὁ βασιλευς περι τουτου, πεμψατω προς ἡμας.
6
τοτε δαρειος ὁ βασιλευς εθηκε γνωμην, και επεσκεψατο εν ταις βιβλιοθηκαις ὁπου ἡ γαζα κειται εν βαβυλωνι.
και εὑρεθη εν πολει εν τη βαρει κεφαλις μια, και τουτο γεγραμμενον εν αυτη ὑπομνημα.
εν ετει πρωτω κυρου βασιλεως, κυρος ὁ βασιλευς εθηκε γνωμην περι οικου ἱερου θεου του εν ἱερουσαλημ· οικος οικοδομηθητω, και τοπος οὑ θυσιαζουσι τα θυσιασματα· και εθηκεν επαρμα ὑψος πηχεις ἑξηκοντα, πλατος αυτου πηχεων ἑξηκοντα·
και δομοι λιθινοι κραταιοι τρεις, και δομος ξυλινος εἱς, και ἡ δαπανη εξ οικου του βασιλεως δοθησεται.
και τα σκευη οικου του θεου τα αργυρα και τα χρυσα, ἁ ναβουχοδονοσορ εξηνεγκεν απο του οικου του εν ἱερουσαλημ, και εκομισεν εις βαβυλωνα, και δοθητω και απελθετω εις τον ναον τον εν ἱερουσαλημ επι τοπου οὑ ετεθη εν οικω του θεου.
νυν δωσετε επαρχοι περαν του ποταμου σαθαρβουζαναι, και οἱ συνδουλοι αυτων αφαρσαχαιοι οἱ εν τω περαν του ποταμου μακραν οντες εκειθεν,
νυν αφετε το εργον οικου του θεου· οἱ αφηγουμενοι των ιουδαιων και οἱ πρεσβυτεροι των ιουδαιων οικον του θεου εκεινον οικοδομειτωσαν επι του τοπου αυτου.
και απʼ εμου γνωμη ετεθη, μη ποτε τι ποιησητε μετα των πρεσβυτερων των ιουδαιων του οικοδομηθηναι οικον του θεου εκεινον· και απο ὑπαρχοντων βασιλεως των φορων περαν του ποταμου επιμελως δαπανη εστω διδομενη τοις ανδρασιν εκεινοις το μη καταργηθηναι.
και ὁ αν ὑστερημα, και υἱους βοων και κριων, και αμνους εις ὁλοκαυτωσεις τω θεω του ουρανου, πυρους, ἁλας, οινον, ελαιον, κατα το ῥημα ἱερεων των εν ἱερουσαλημ εστω διδομενον αυτοις, ἡμεραν εν ἡμερα, ὁ εαν αιτησωσιν,
ἱνα ωσιν ευωδιας προσφεροντες τω θεω του ουρανου, και προσευχωνται εις ζωην του βασιλεως και υἱων αυτου.
και απʼ εμου ετεθη γνωμη, ὁτι πας ανθρωπος ὁς αλλαξει το ῥημα τουτο, καθαιρεθησεται ξυλον εκ της οικιας αυτου, και ωρθωμενος πληγησεται επʼ αυτου, και ὁ οικος αυτου το κατʼ εμε ποιηθησεται.
και ὁ θεος οὑ κατασκηνοι το ονομα εκει, καταστρεψαι παντα βασιλεα και λαον ὁς εκτενει την χειρα αυτου αλλαξαι η αφανισαι τον οικον του θεου τον εν ἱερουσαλημ· εγω δαρειος εθηκα γνωμην, επιμελως εσται.
τοτε θανθαναι ὁ επαρχος περαν του ποταμου, σαθαρβουζαναι, και οἱ συνδουλοι αυτου, προς ὁ απεστειλε δαρειος βασιλευς, οὑτως εποιησαν επιμελως.
και οἱ πρεσβυτεροι των ιουδαιων ωκοδομουσαν και οἱ λευιται εν προφητεια αγγαιου του προφητου, και ζαχαριου υἱου αδδω· και ανωκοδομησαν και κατηρτισαντο απο γνωμης θεου ισραηλ, και απο γνωμης κυρου, και δαρειου, και αρθασασθα βασιλεων περσων.
και ετελεσαν τον οικον τουτον ἑως ἡμερας τριτης μηνος αδαρ, ὁ εστιν ετος ἑκτον της βασιλειας δαρειου του βασιλεως.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ, οἱ ἱερεις και οἱ λευιται, και οἱ καταλοιποι υἱων αποικεσιας εγκαινια του οικου του θεου εν ευφροσυνη.
και προσηνεγκαν εις τα εγκαινια του οικου του θεου μοσχους ἑκατον, κριους διακοσιους, αμνους τετρακοσιους, χιμαρῥους αιγων ὑπερ ἁμαρτιας ὑπερ παντος ισραηλ δωδεκα εις αριθμον φυλων ισραηλ.
και εστησαν τους ἱερεις εν διαιρεσεσιν αυτων, και τους λευιτας εν μερισμοις αυτων, επι δουλειας θεου εν ἱερουσαλημ, κατα την γραφην βιβλου μωυση.
και εποιησαν οἱ υἱοι της αποικεσιας το πασχα τη τεσσαρεσκαιδεκατη του μηνος του πρωτου.
ὁτι εκαθαρισθησαν οἱ ἱερεις και λευιται, ἑως εἱς παντες καθαροι· και εσφαξαν το πασχα τοις πασιν υἱοις της αποικεσιας και τοις αδελφοις αυτων τοις ἱερευσι και ἑαυτοις.
και εφαγον υἱοι ισραηλ το πασχα, οἱ απο της αποικεσιας, και πας ὁ χωριζομενος της ακαθαρσιας εθνων της γης προς αυτους, του εκζητησαι κυριον θεον ισραηλ.
και εποιησαν την ἑορτην των αζυμων ἑπτα ἡμερας εν ευφροσυνη, ὁτι ευφρανεν αυτους κυριος, και επεστρεψε καρδιαν βασιλεως ασσουρ επʼ αυτους κραταιωσαι τας χειρας αυτων εν εργοις οικου του θεου ισραηλ.
7
και μετα τα ῥηματα ταυτα εν βασιλεια αρθασασθα βασιλεως περσων, ανεβη εσδρας υἱος σαραιου, υἱου αζαριου, υἱου χελκια,
υἱου σελουμ, υἱου σαδδουκ, υἱου αχιτωβ,
υἱου σαμαρια, υἱου εσρια, υἱου μαρεωθ,
υἱου ζαραια, υἱου οζιου, υἱου βοκκι,
υἱου αβισουε, υἱου φινεες, υἱου ελεαζαρ, υἱου ααρων του ἱερεως του πρωτου·
αυτος εσδρας ανεβη εκ βαβυλωνος, και αυτος γραμματευς ταχυς εν νομω μωυση, ὁν εδωκε κυριος ὁ θεος ισραηλ· και εδωκεν αυτω ὁ βασιλευς, ὁτι χειρ κυριου θεου αυτου επʼ αυτον εν πασιν οἱς εζητει αυτος.
και ανεβησαν απο των υἱων ισραηλ, και απο των ἱερεων, και απο των λευιτων. και οἱ αδοντες, και οἱ πυλωροι, και οἱ ναθινιμ, εις ἱερουσαλημ εν ετει ἑβδομω τω αρθασασθα τω βασιλει.
και ηλθοσαν εις ἱερουσαλημ τω μηνι τω πεμπτω, τουτο το ετος ἑβδομον τω βασιλει·
ὁτι εν μια του μηνος του πρωτου αυτος εθεμελιωσε την αναβασιν την απο βαβυλωνος· εν δε τη πρωτη του μηνος του πεμπτου ηλθοσαν εις ἱερουσαλημ, ὁτι χειρ θεου αυτου ην αγαθη επʼ αυτον.
ὁτι εσδρας εδωκεν εν καρδια αυτου ζητησαι τον νομον, και ποιειν και διδασκειν εν ισραηλ προσταγματα και κριματα.
και αὑτη ἡ διασαφησις του διαταγματος, οὑ εδωκεν αρθασασθα τω εσδρα τω ἱερει τω γραμματει βιβλιου λογων εντολων κυριου και προσταγματων αυτου επι τον ισραηλ.
αρθασασθα βασιλευς βασιλεων εσδρα γραμματει νομου κυριου του θεου του ουρανου· τετελεσθω λογος και ἡ αποκρισις.
απʼ εμου ετεθη γνωμη, ὁτι πας ὁ ἑχουσιαζομενος εν βασιλεια μου απο λαου ισραηλ και ἱερεων και λευιτων πορευθηναι εις ἱερουσαλημ, μετα σου πορευθηναι.
απο προσωπου του βασιλεως και των ἑπτα συμβουλων απεσταλη επισκεψασθαι επι την ιουδαιαν και εις ἱερουσαλημ νομω θεου αυτων τω εν χειρι σου·
και εις οικον κυριου, αργυριον και χρυσιον, ὁ ὁ βασιλευς και οἱ συμβουλοι ἑκουσιασθησαν τω θεω του ισραηλ τω εν ἱερουσαλημ κατασκηνουντι.
και παν αργυριον και χρυσιον, ὁ, τι εαν εὑρης εν παση χωρα βαβυλωνος μετα ἑκουσιασμου του λαου, και ἱερεων των ἑκουσιαζομενων εις οικον θεου τον εν ἱερουσαλημ.
και παντα προσπορευομενον τουτον ἑτοιμως ενταξον εν βιβλιω τουτω, μοσχους, κριους, αμνους, και θυσιας αυτων, και σπονδας αυτων· και προσοισεις αυτα επι του θυσιαστηριου του οικου του θεου ὑμων του εν ἱερουσαλημ.
και ει τι επι σε και τους αδελφους σου αγαθυνθη εν καταλοιπω του αργυριου και του χρυσιου ποιησαι, ὡς αρεστον τω θεω ὑμων ποιησατε.
και τα σκευη τα διδομενα σοι εις λειτουργιαν οικου θεου, παραδος ενωπιον του θεου εν ἱερουσαλημ.
και καταλοιπον χρειας οικου θεου σου, ὁ αν φανη σοι δουναι, δωσεις απο οικων γαζης βασιλεως και απʼ εμου.
εγω αρθασασθα βασιλευς εθηκα γνωμην πασαις ταις γαζαις ταις εν περα του ποταμου, ὁτι παν ὁ αν αιτηση ὑμας εσδρας ὁ ἱερευς και γραμματευς του θεου του ουρανου, ἑτοιμως γινεσθω·
ἑως αργυριου ταλαντων ἑκατον, και ἑως πυρου κορων ἑκατον, και ἑως οινου βατων ἑκατον, και ἑως ελαιου βατων ἑκατον, και ἁλας οὑ ουκ εστι γραφη.
παν ὁ εστιν εν γνωμη θεου του ουρανου, γινεσθω· προσεχετε μητις επιχειρηση εις τον οικον θεου του ουρανου, μη ποτε γενηται οργη επι την βασιλειαν του βασιλεως και των υἱων αυτου.
και ὑμιν εγνωρισται εν πασι τοις ἱερευσι, και τοις λευιταις, αδουσι, πυλωροις, ναθινιμ, και λειτουργοις οικου θεου τουτο, φορος μη εστω σοι, ουκ εξουσιασεις καταδουλουσθαι αυτους.
και συ εσδρα, ὡς ἡ σοφια του θεου εν χειρι σου, καταστησον γραμματεις και κριτας, ἱνα ωσι κρινοντες παντι τω λαω τω εν περα του ποταμου πασι τοις ειδοσι νομον του θεου σου, και τω μη ειδοτι γνωριειτε.
και πας ὁς αν μη η ποιων νομον του θεου και νομον του βασιλεως ἑτοιμως, το κριμα εσται γινομενον εξ αυτου, εαν τε εις θανατον, εαν τε εις παιδειαν, εαν τε εις ζημιαν του βιου. εαν τε εις παραδοσιν.
ευλογητος κυριος ὁ θεος των πατερων ἡμων, ὁς εδωκεν εν καρδια του βασιλεως οὑτως, του δοξασαι τον οικον κυριου τον εν ἱερουσαλημ,
και επʼ εμε εκλινεν ελεος εν οφθαλμοις του βασιλεως και των συμβουλων αυτου, και παντων των αρχοντων του βασιλεως, των επηρμενων· και εγω εκραταιωθην ὡς χειρ θεου ἡ αγαθη επʼ εμε, και συνηξα απο ισραηλ αρχοντας αναβηναι μετʼ εμου.
8
και οὑτοι οἱ αρχοντες πατριων αυτων οἱ ὁδηγοι αναβαινοντες μετʼ εμου εν βασιλεια αρθασασθα του βασιλεως βαβυλωνος.
απο υἱων φινεες, γηρσων· απο υἱων ιθαμαρ, δανιηλ· απο υἱων δαυιδ, αττους.
απο υἱων σαχανια, και απο υἱων φορος, ζαχαριας, και μετ αυτου το συστρεμμα ἑκατον και πεντηκοντα.
απο υἱων φααθ μωαβ, ελιανα υἱος σαραια, και μετʼ αυτου διακοσιοι τα αρσενικα.
και απο υἱων ζαθοης, σεχενιας υἱος αζιηλ, και μετʼ αυτου τριακοσια τα αρσενικα.
και απο των υἱων αδιν, ωβηθ υἱος ιωναθαν, και μετʼ αυτου πεντηκοντα τα αρσενικα.
και απο υἱων ηλαμ, ισαιας υἱος αθελια, και μετʼ αυτου ἑβδομηκοντα τα αρσενικα.
και απο υἱων σαφατια, ζαβαδιας υἱος μιχαηλ, και μετʼ αυτου ογδοηκοντα τα αρσενικα.
και απο υἱων ιωαβ, αβαδια υἱος ιειηλ, και μετʼ αυτου διακοσιοι δεκαοκτω τα αρσενικα.
και απο των υἱων βαανι, σελιμουθ υἱος ιωσεφια, και μετʼ αυτου ἑκατον ἑξηκοντα τα αρσενικα.
και απο υἱων βαβι, ζαχαριας υἱος βαβι, και μετʼ αυτου εικοσιοκτω τα αρσενικα.
και απο υἱων ασγαδ, ιωαναν υἱος ακκαταν, και μετʼ αυτου ἑκατον δεκα τα αρσενικα.
και απο υἱων αδωνικαμ εσχατοι, και ταυτα τα ονοματα αυτων, ελιφαλατ, ιεηλ, και σαμαια, και μετʼ αυτων ἑξηκοντα τα αρσενικα.
και απο υἱων βαγουαι, ουθαι και ζαβουδ, και μετʼ αυτου ἑβδομηκοντα τα αρσενικα.
και συνηξα αυτους προς τον ποταμον τον ερχομενον προς τον ευι, και παρενεβαλομεν εκει ἡμερας τρεις· και συνηκα εν τω λαω και εν τοις ἱερευσι, και απο υἱων λευι ουχ εὑρον εκει.
και απεστειλα τω ελεαζαρ, τω αριηλ, τω σεμεια, και τω αλωναμ, και τω ιαριβ, και τω ελναθαμ, και τω ναθαν, και τω ζαχαρια, και τω μεσολλαμ, και τω ιωαριμ, και τω ελναθαν, συνιεντας.
και εξηνεγκα αυτους επι αρχοντας εν αργυριω του τοπου, και εθηκα εν στοματι αυτων λογους λαλησαι προς τους αδελφους αυτων των αθινειμ εν αργυριω του τοπου, του ενεγκαι ἡμιν αδοντας εις οικον θεου ἡμων.
και ηλθοσαν ἡμιν ὡς χειρ θεου ἡμων αγαθη εφʼ ἡμας, ανηρ σαχων απο υἱων μοολι, υἱου λευι, υἱου ισραηλ· και αρχην ηλθον οἱ υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαοκτω·
και τον ασεβια, και τον ισαια απο των υἱων μεραρι, αδελφοι αυτου και υἱοι αυτου εικοσι.
και απο των ναθινιμ, ὡν εδωκε δαυιδ και οἱ αρχοντες εις δουλειαν των λευιτων, ναθινιμ διακοσιοι εικοσι, παντες συνηχθησαν εν ονομασι.
και εκαλεσα εκει νηστειαν επι τον ποταμον αουε, του ταπεινωθηναι ενωπιον του θεου ἡμων, ζητησαι παρʼ αυτου ὁδον ευθειαν ἡμιν και τοις τεκνοις ἡμων και παση τη κτησει ἡμων·
ὁτι ησχυνθην αιτησασθαι παρα του βασιλεως δυναμιν και ἱππεις σωσαι ἡμας απο εχθρου εν τη ὁδω, ὁτι ειπαμεν τω βασιλει, λεγοντες, χειρ του θεου ἡμων επι παντας τους ζητουντας αυτον εις αγαθον· και κρατος αυτου, και θυμος αυτου, επι παντας τους εγκαταλειποντας αυτον.
και ενηστευσαμεν, και εζητησαμεν παρα του θεου ἡμων περι τουτου, και επηκουσεν ἡμιν.
και διεστειλα απο αρχοντων των ἱερεων δωδεκα, τω σαραια, τω ασαβια, και μετʼ αυτων απο αδελφων αυτων δεκα.
και εστησα αυτοις το αργυριον και το χρυσιον και τα σκευη απαρχης οικου θεου ἡμων, ἁ ὑψωσεν ὁ βασιλευς και οἱ συμβουλοι αυτου και οἱ αρχοντες αυτου, και πας ισραηλ οἱ εὑρισκομενοι.
και εστησα επι χειρας αυτων αργυριου ταλαντα ἑξακοσια πεντηκοντα, και σκευη αργυρα ἑκατον, και ταλαντα χρυσιου ἑκατον,
και χαφουρη χρυσοι εικοσι εις την ὁδον χιλιοι, και σκευη χαλκου στιλβοντος αγαθου διαφορα επιθυμητα εν χρυσιω.
και ειπα προς αυτους, ὑμεις ἁγιοι τω κυριω, και τα σκευη ἁγια, και το αργυριον και το χρυσιον ἑκουσια τω κυριω θεω πατερων ἡμων.
αγρυπνειτε και τηρειτε ἑως στητε ενωπιον αρχοντων των ἱερεων και των λευιτων και των αρχοντων των πατριων εν ἱερουσαλημ εις σκηνας οικου κυριου.
και εδεξαντο οἱ ἱερεις και οἱ λευιται σταθμον του αργυριου και του χρυσιου και των σκευων, ενεγκειν εις ἱερουσαλημ εις οικον θεου ἡμων.
και εξηραμεν απο του ποταμου του αουε εν τη δωδεκατη του μηνος του πρωτου του ελθειν εις ἱερουσαλημ· και χειρ θεου ἡμων ην εφʼ ἡμιν, και ερῥυσατο ἡμας απο χειρος εχθρου και πολεμιου εν τη ὁδω.
και ηλθομεν εις ἱερουσαλημ, και εκαθισαμεν εκει ἡμερας τρεις.
και εγενηθη τη ἡμερα τη τεταρτη εστησαμεν το αργυριον και το χρυσιον και τα σκευη εν οικω θεου ἡμων επι χειρα μεριμωθ υἱου ουρια του ἱερεως, και μετʼ αυτου ελεαζαρ υἱος φινεες, και μετʼ αυτων ιωζαβαδ υἱος ιησου, και νωαδια υἱος βαναια οἱ λευιται.
εν αριθμω και εν σταθμω τα παντα, και εγραφη πας ὁ σταθμος.
εν τω καιρω εκεινω οἱ ελθοντες εκ της αιχμαλωσιας υἱοι της παροικιας, προσηνεγκαν ὁλοκαυτωσεις τω θεω ισραηλ, μοσχους δωδεκα περι παντος ισραηλ, κριους εννενηκανταεξ, αμνους ἑβδομηκονταεπτα, χιμαρους περι ἁμαρτιας δωδεκα, τα παντα ὁλοκαυτωματα τω κυριω·
και εδωκαν το νομισμα του βασιλεως τοις διοικηταις του βασιλεως και επαρχοις περαν του ποταμου· και εδοξασαν τον λαον και τον οικον του θεου.
9
και ὡς ετελεσθη ταυτα, ηγγισαν προς με οἱ αρχοντες, λεγοντες, ουκ εχωρισθη ὁ λαος ισραηλ και οἱ ἱερεις και οἱ λευιται απο λαων των γαιων εν μακρυμμασιν αυτων, τω χανανι ὁ εθι, ὁ φερεζι, ὁ ιεβουσι, ὁ αμμωνι, ὁ μωαβι, και ὁ μοσερι, και ὁ αμορῥι,
ὁτι ελαβοσαν απο θυγατερων αυτων ἑαυτοις και τοις υἱοις αυτων· και παρηχθη σπερμα το ἁγιον εν λαοις των γαιων, και χειρ των αρχοντων εν τη ασυνθεσια ταυτη εν αρχη.
και ὡς ηκουσα τον λογον τουτον, διερῥηξα τα ἱματια μου, και επαλλομην, και ετιλλον απο των τριχων της κεφαλης μου και απο του πωγωνος μου, και εκαθημην ηρεμαζων.
και συνηχθησαν προς με πας ὁ διωκων λογον θεου ισραηλ επι ασυνθεσια της αποικιας· καγω καθημενος ηρεμαζων ἑως της θυσιας της ἑσπερινης.
και εν θυσια τη ἑσπερινη ανεστην απο ταπεινωσεως μου· και εν τω διαρῥηξαι με τα ἱματια μου, και επαλλομην, και κλινω επι τα γονατα μου, και εκπεταζω τας χειρας μου προς κυριον τον θεον,
και ειπα, κυριε, ησχυνθην και ενετραπην του ὑψωσαι, θεε μου, το προσωπον μου προς σε, ὁτι αἱ ανομιαι ἡμων επληθυνθησαν ὑπερ κεφαλης ἡμων, και αἱ πλημμελειαι ἡμων εμεγαλυνθησαν ἑως εις τον ουρανον.
απο ἡμερων πατερων ἡμων εσμεν εν πλημμελεια μεγαλη ἑως της ἡμερας ταυτης· και εν ταις ανομιαις ἡμων παρεδοθημεν ἡμεις και οἱ βασιλεις ἡμων και οἱ υἱοι ἡμων εν χειρι βασιλεων των εθνων εν ῥομφαια, και εν αιχμαλωσια, καιι εν διαρπαγη, και εν αισχυνη προσωπου ἡμων, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν επιεικευσατο ἡμιν ὁ θεος ἡμων του καταλιπειν ἡμιν εις σωτηριαν, και δουναι ἡμιν στηριγμα εν τοπω ἁγιασματος αυτου, του φωτισαι οφθαλμους ἡμων, και δουναι ζωοποιησιν μικραν εν τη δουλεια ἡμων.
ὁτι δουλοι εσμεν, και εν τη δουλεια ἡμων ουκ εγκατελιπεν ἡμας κυριος ὁ θεος ἡμων· και εκλινεν εφʼ ἡμας ελεος ενωπιον βασιλεων περσων, δουναι ἡμιν ζωοποιησιν του ὑψωσαι αυτους τον οικον του θεου ἡμων, και αναστησαι τα ερημα αυτης, και του δουναι ἡμιν φραγμον εν ιουδα και ἱερουσαλημ.
τι ειπωμεν ὁ θεος ἡμων μετα τουτο; ὁτι εγκατελιπομεν εντολας σου,
ἁς εδωκας ἡμιν εν χειρι δουλων σου των προφητων, λεγων, ἡ γη εις ἡν εισπορευεσθε κληρονομησαι αυτην, γη μετακινουμενη εστιν εν μετακινησει λαων των εθνων εν μακρυμμασιν αυτων, ὡν επλησαν αυτην απο στοματος επι στομα εν ακαθαρσιαις αυτων.
και νυν τας θυγατερας ὑμων μη δοτε τοις υἱοις αυτων, και απο των θυγατερων αυτων μη λαβητε τοις υἱοις ὑμων, και ουκ εκζητησετε ειρηνην αυτων και αγαθον αυτων ἑως αιωνος, ὁπως ενισχυσητε, και φαγητε τα αγαθα της γης, και κληροδοτησητε τοις υἱοις ὑμων ἑως αιωνος.
και μετα παν το ερχομενον εφʼ ἡμας εν ποιημασιν ἡμων τοις πονηροις και εν πλημμελεια ἡμων τη μεγαλη, ὁτι ουκ εστιν ὡς ὁ θεος ἡμων, ὁτι εκουφισας ἡμων τας ανομιας, και εδωκας ἡμιν σωτηριαν·
ὁτι επεστρεψαμεν διασκεδασαι εντολας σου, και επιγαμβρευσαι τοις λαοις των γαιων· μη παροξυνθης εν ἡμιν ἑως συντελειας, του μη ειναι εγκαταλειμμα και διασωζομενον.
κυριε ὁ θεος ισραηλ, δικαιος συ, ὁτι κατελειφθημεν διασωζομενοι, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη· ιδου ἡμεις εναντιον σου εν πλημμελειαις ἡμων, ὁτι ουκ εστι στηναι ενωπιον σου επι τουτω.
10
και ὡς προσηυξατο εσδρας, και ὡς εξηγορευσε κλαιων και προσευχομενος ενωπιον οικου του θεου, συνηχθησαν προς αυτον απο ισραηλ εκκλησια πολλη σφοδρα, ανδρες και γυναικες και νεανισκοι, ὁτι εκλαυσαν ὁ λαος, και ὑψωσε κλαιων.
και απεκριθη σεχενιας υἱος ιεηλ απο υἱων ηλαμ, και ειπε τω εσδρα, ἡμεις ησυνθετησαμεν τω θεω ἡμων, και εκαθισαμεν γυναικας αλλοτριας απο των λαων της γης· και νυν εστιν ὑπομονη τω ισραηλ επι τουτω.
και νυν διαθωμεθα διαθηκην τω θεω ἡμων εκβαλειν πασας τας γυναικας, και τα γενομενα εξ αυτων, ὡς αν βουλη· αναστηθι, και φοβερισον αυτους εν εντολαις θεου ἡμων, και ὡς ὁ νομος, γενηθητω.
αναστα, ὁτι επι σε το ῥημα, και ἡμεις μετα σου· κραταιου και ποιησον.
και ανεστη εσδρας, και ὡρκισε τους αρχοντας, τους ἱερεις, και λευειτας, και παντα ισραηλ, του ποιησαι κατα το ῥημα τουτο· και ωμοσαν.
και ανεστη εσδρας απο προσωπου οικου του θεου, και επορευθη εις γαζοφυλακιον ιωαναν υἱου ελισουβ, και επορευθη εκει· αρτον ουκ εφαγε, και ὑδωρ ουκ επιεν, ὁτι επενθει επι τη ασυνθεσια της αποικιας.
και παρηνεγκαν φωνην εν ιουδα και εν ἱερουσαλημ πασι τοις υἱοις της αποικιας, του συναθροισθηναι εις ἱερουσαλημ.
πας ὁς αν μη ελθη εις τρεις ἡμερας, ὡς ἡ βουλη των αρχοντων και των πρεσβυτερων, αναθεματισθησεται πασα ἡ ὑπαρξις αυτου, και αυτος διασταλησεται απο εκκλησιας της αποικιας.
και συνηχθησαν παντες ανδρες ιουδα και βενιαμιν εις ἱερουσαλημ εις τας τρεις ἡμερας· οὑτος ὁ μην ὁ εννατος· εν εικαδι του μηνος εκαθισε πας ὁ λαος εν πλατεια οικου του θεου απο θορυβου αυτων περι του ῥηματος, και απο του χειμωνος.
και ανεστη εσδρας ὁ ἱερευς, και ειπε προς αυτους, ὑμεις ησυνθετηκατε, και εκαθισατε γυναικας αλλοτριας του προσθειναι επι πλημμελειαν ισραηλ.
και νυν δοτε αινεσιν κυριω θεω των πατερων ἡμων, και ποιησατε το αρεστον ενωπιον αυτου, και διασταλητε απο λαων της γης και απο των γυναικων των αλλοτριων.
και απεκριθησαν πασα ἡ εκκλησια, και ειπαν, μεγα τουτο το ῥημα σου εφʼ ἡμας ποιησαι.
αλλα ὁ λαος πολυς, και ὁ καιρος χειμερινος, και ουκ εστι δυναμις στηναι εξω· και το εργον ουκ εις ἡμεραν μιαν και ουκ εις δυο, ὁτι επληθυναμεν του αδικησαι εν τω ῥηματι τουτω·
στητωσαν δη αρχοντες ἡμων, και πασι τοις εν πολεσιν ἡμων ὁς εκαθισε γυναικας αλλοτριας, ελθετωσαν εις καιρους απο συνταγων, και μετʼ αυτων πρεσβυτεροι πολεως και πολεως, και κριται, του αποστρεψαι οργην θυμου θεου ἡμων εξ ἡμων, περι του ῥηματος τουτου.
πλην ιωναθαν υἱος ασηλ, και ιαζιας υἱος θεκωε μετʼ εμου περι τουτου· και μεσουλλαμ, και σαββαθαι ὁ λευιτης βοηθων αυτοις.
και εποιησαν οὑτως υἱοι της αποικιας· και διεσταλησαν εσρας ὁ ἱερευς, και ανδρες αρχοντες πατριων τω οικω, και παντες εν ονομασιν, ὁτι επεστρεψαν εν ἡμερα μια του μηνος του δεκατου εκζητησαι το ῥημα.
και ετελεσαν εν πασιν ανδρασιν οἱ εκαθισαν γυναικας αλλοτριας, ἑως ἡμερας μιας του μηνος του πρωτου.
και εὑρεθη απο υἱων των ἱερεων οἱ εκαθισαν γυναικας αλλοτριας, απο υἱων ιησου υἱου ιωσεδεκ, και αδελφοι αυτου μαασια, και ελιεζερ, και ιαριβ, και γαδαλια.
και εδωκαν χειρα αυτων του εξενεγκαι γυναικας ἑαυτων, και πλημμελειας κριον εκ προβατων περι πλημμελησεως αυτων.
και απο υἱων εμμηρ, ανανι, και ζαβδια.
και απο υἱων ηραμ, μασαηλ, και ελια, και σαμαια, και ιεηλ, και οζια.
και απο υἱων φασουρ, ελιωναι, μαασια, και ισμαηλ, και ναθαναηλ, και ιωζαβαδ, και ηλασα.
και απο των λευιτων, ιωζαβαδ, και σαμου, και κωλια, αυτος κωλιτας, και φεθεια, και ιουδας, και ελιεζερ.
και απο των αδοντων, ελισαβ· και απο των πυλωρων, σολμην, και τελμην, και ωδουθ.
και απο ισραηλ, απο υἱων φορος, ῥαμια, και αζια, και μελχια, και μεαμιν, και ελεαζαρ, και ασαβια, και βαναια.
και απο υἱων ἡλαμ, ματθανια, και ζαχαρια, και ιαιηλ, και αβδια, και ιαριμωθ, και ηλια.
και απο υἱων ζαθουα, ελιωναι, ελισουβ, ματθαναι, και αρμωθ, και ζαβαδ, και οζιζα.
και απο υἱων βαβει, ιωαναν, ανανια, και ζαβου, και θαλι.
και απο υἱων βανουι, μοσολλαμ, μαλουχ, αδαιας, ιασουβ, και σαλουια, και ῥημωθ.
και απο υἱων φααθ μωαβ, εδνε, και χαληλ, και βαναια, μαασια, ματθανια, βεσελεηλ, και βανουι, και μανασση·
και απο υἱων ηραμ, ελιεζερ, ιεσια, μελχια, σαμαιας, σεμεων,
βενιαμιν, βαλουχ, σαμαρια.
και απο υἱων ασημ, μετθανια, ματθαθα, ζαδαβ, ελιφαλετ, ἱεραμι, μανασση, σεμει.
και απο υἱων βανι, μοοδια, αμραμ, ουηλ,
βαναια, βαδαια, χελκια,
ουουανια, μαριμωθ, ελιασιφ,
ματθανια, ματθαναι· και εποιησαν
οἱ υἱοἱ βανουι, και οἱ υἱοι σεμει,
και σελεμια, και ναθαν, και αδαια,
μαχαδναβου, σεσει, σαριου,
εζριηλ, και σελεμια, και σαμαρια,
και σελλουμ, αμαρεια, ιωσηφ.
απο υἱων ναβου, ιαηλ, ματθανιας, ζαβαδ, ζεβεννας, ιαδαι, και ιωηλ, και βαναια.
παντες οὑτοι ελαβοσαν γυναικας αλλοτριας, και εγεννησαν εξ αυτων υἱους.
nehemiah
1
λογοι νεεμια υἱου χελκια. και εγενετο εν μηνι χασελευ ετους εικοστου, και εγω ημηνν εν σουσαν αβιρα·
και ηλθεν ανανι εἱς απο αδελφων μου, αυτος και ανδρες ιουδα· και ηρωτησα αυτους περι των σωθεντων, οἱ κατελειθησαν απο της αιχμαλωσιας, και περι ἱερουσαλημ.
και ειποσαν προς με, οἱ καταλειπομενοι οἱ καταλειφθεντες απο της αιχμαλωσιας εκει εν τη χωρα, εν πονηρια μεγαλη και εν ονειδισμω, και τειχη ἱερουσαλημ καθηρημενα, και αἱ πυλαι αυτης ενεπρησθησαν εν πυρι.
και εγενετο εν τω ακουσαι με τους λογους τουτους, εκαθισα και εκλαυσα και επενθησα ἡμερας, και ημην νηστευων και προσευχομενος ενωπιον του θεου του ουρανου.
και ειπα, μη δη κυριε ὁ θεος του ουρανου, ὁ ισχυρος, ὁ μεγας και φοβερος, φυλασσων την διαθηκην και το ελεος σου τοις αγαπωσιν αυτον και τοις φυλασσουσι τας εντολας αυτου·
εστω δη το ους σου προσεχον, και οἱ οφθαλμοι σου ανεωγμενοι, του ακουσαι προσευχην του δουλου σου, ἡν εγω προσευχομαι ενωπιον σου σημερον ἡμεραν και νυκτα περι υἱων ισραηλ δουλων σου· και εξαγορευω επι ἁμαρτιαις υἱων ισραηλ αἱς ἡμαρτομεν σοι· και εγω και ὁ οικος πατρος μου ἡμαρτομεν.
διαλυσει διελυσαμεν προς σε, και ουκ εφυλαξαμεν τας εντολας και τα προσταγματα και τα κριματα, ἁ ενετειλω τω μωυση παιδι σου.
μνησθητι δη τον λογον ὁν ενετειλω τω μωυση παιδι σου, λεγων, ὑμεις εαν ασυνθετησητε, εγω διασκορπιω ὑμας εν τοις λαοις·
και εαν επιστρεψητε προς με, και φυλαξητε τας εντολας μου, και ποιησητε αυτας, εαν η ἡ διασπορα ὑμων απʼ ακρου του ουρανου, εκειθεν συναξω αυτους, και εισαξω αυτους εις τον τοπον, ὁν εξελεξαμην κατασκηνωσαι το ονομα μου εκει.
και αυτοι παιδες σου και λαος σου, οὑς ελυτρωσω εν τη δυναμει σου τη μεγαλη, και εν τη χειρι σου τη κραταια.
μη δη κυριε, αλλα εστω το ους σου προσεχον εις την προσευχην του δουλου σου, και εις την προσευχην παιδων σου των θελοντων φοβεισθαι το ονομα σου· και ευοδωσον δη τω παιδι σου σημερον, και δος αυτον εις οικτιρμους ενωπιον του ανδρος τουτου· και εγω ημην οινοχοος τω βασιλει.
2
και εγενετο εν μηνι νισαν ετους εικοστου αρθασασθα βασιλει, και ην ὁ οινος ενωπιον εμου· και ελαβον τον οινον, και εδωκα τω βασιλει· και ουκ ην ἑτερος ενωπιον αυτου.
και ειπε μοι ὁ βασιλευς, δια τι το προσωπον σου πονηρον, και ουκ ει μετριαζων; και ουκ εστι τουτο, ει μη πονηρια καρδιας· και εφοβηθην πολυ σφοδρα,
και ειπα τω βασιλει, ὁ βασιλευς εις τον αιωνα ζητω· δια τι ου μη γενηται πονηρον το προσωπον μου, διοτι ἡ πολις οικος μνημειων πατερων μου ηρημωθη, και αἱ πυλαι αυτης κατεβρωθησαν εν πυρι;
και ειπε μοι ὁ βασιλευς, περι τινος τουτο συ ζητεις; και προσηυξαμην προς τον θεον του ουρανου,
και ειπα τω βασιλει, ει επι τον βασιλεα αγαθον, και ει αγαθυνθησεται ὁ παις σου ενωπιον σου, ὡστε πεμψαι αυτον εν ιουδα εις πολιν μνημειων πατερων μου, και ανοικοδομησω αυτην.
και ειπε μοι ὁ βασιλευς, και ἡ παλλακη ἡ καθημενη εχομενα αυτου, ἑως ποτε εσται ἡ πορεια σου, και ποτε επιστρεψεις; και ηγαθυνθη ενωπιον του βασιλεως, και απεστειλε με, και εδωκα αυτω ὁρον.
και ειπα τω βασιλει, ει επι τον βασιλεα αγαθον, δοτω μοι επιστολας προς τους επαρχους περαν του ποταμου, ὡστε παραγαγειν με ἑως ελθω επι ιουδαν,
και επιστολην επι ασαφ φυλακα του παραδεισου ὁς εστι τω βασιλει, ὡστε δουναι μοι ξυλα στεγασαι τας πυλας, και εις το τειχος της πολεως, και εις οικον ὁν εισελευσομαι εις αυτον· και εδωκε μοι ὁ βασιλευς ὡς χειρ θεου ἡ αγαθη.
και ηλθον προς τους επαρχους περαν του ποταμου, και εδωκα αυτοις τας επιστολας του βασιλεως· και απεστειλε μετʼ εμου ὁ βασιλευς αρχηγους δυναμεως και ἱππεις.
και ηκουσε σαναβαλλατ ὁ αρωνι, και τωβια ὁ δουλος αμμωνι, και πονηρον αυτοις εγενετο, ὁτι ἡκει ὁ ανθρωπος ζητησαι αγαθον τοις υἱοις ισραηλ.
και ηλθον εις ἱερουσαλημ, και ημην εκει ἡμερας τρεις.
και ανεστην νυκτος εγω και ανδρες ολιγοι μετʼ εμου, και ουκ απηγγειλα ανθρωπω τι ὁ θεος διδωσιν εις καρδιαν μου του ποιησαι μετα του ισραηλ, και κτηνος ουκ εστι μετʼ εμου, ει μη το κτηνος ὡ εγω επιβαινω επʼ αυτω.
και εξηλθον εν πυλη του γωληλα, και προς στομα πηγης των συκων, και εις πυλην της κοπριας· και ημην συντριβων εν τω τειχει ἱερουσαλημ ὁ αυτοι καθαιρουσι, και πυλαι αυτης κατεβρωθησαν πυρι.
και παρηλθον επι πυλην του αιν, και εις κολυμβηθραν του βασιλεως, και ουκ ην τοπος τω κτηνει παρελθειν ὑποκατω μου.
και ημην αναβαινων εν τω τειχει χειμαρῥου νυκτος, και ημην συντριβων εν τω τειχει, και ημην εν πυλη της φαραγγος, και επεστρεψα.
και οἱ φυλασσοντες ουκ εγνωσαν τι επορευθην, και τι εγω ποιω· και τοις ιουδαιοις, και τοις ἱερευσι, και τοις εντιμοις, και τοις στρατηγοις, και τοις καταλοιποις τοις ποιουσι τα εργα, ἑως τοτε ουκ απηγγειλα.
και ειπα προς αυτους, ὑμεις βλεπετε την πονηριαν ταυτην, εν ἡ εσμεν εν αυτη, πως ἱερουσαλημ ερημος, και αἱ πυλαι αυτης εδοθησαν πυρι· δευτε, και διοικοδομησωμεν το τειχος ἱερουσαλημ, και ουκ εσομεθα ετι ονειδος.
και απηγγειλα αυτοις την χειρα του θεου ἡ εστιν αγαθη επʼ εμε, και προς τους λογους του βασιλεως οὑς ειπε μοι· και ειπα, αναστωμεν, και οικοδομησωμεν· και εκραταιωθησαν αἱ χειρες αυτων εις το αγαθον.
και ηκουσε σαναβαλλατ ὁ αρωνι, και τωβια ὁ δουλος ὁ αμμωνι, και γησαμ ὁ αραβι, και εξεγελασαν ἡμας, και ηλθον εφʼ ἡμας, και ειπον, τι το ῥημα τουτο ὁ ὑμεις ποιειτε; η επι τον βασιλεα ὑμεις αποστατειτε;
και επεστρεψα αυτοις λογον, και ειπα αυτοις, ὁ θεος του ουρανου αυτος ευοδωσει ἡμιν, και ἡμεις δουλοι αυτου καθαροι, και οικοδομησομεν· και ὑμιν ουκ εστι μερις και δικαιοσυνη και μνημοσυνον εν ἱερουσαλημ.
3
και ανεστη ελιασουβ ὁ ἱερευς ὁ μεγας, και οἱ αδελφοι αυτου οἱ ἱερεις, και ωκοδομησαν την πυλην την προβατικην· αυτοι ἡγιασαν αυτην, και εστησαν θυρας αυτης, και ἑως πυργου των ἑκατον ἡγιασαν ἑως πυργου αναμεηλ.
και επι χειρας ανδρων υἱων ἱεριχω, και επι χειρας υἱων ζακχουρ, υἱου αμαρι.
και την πυλην την ιχθυηραν ωκοδομησαν υἱοι ασανα· αυτοι εστεγασαν αυτην, και εστεγασαν θυρας αυτης και κλειθρα αυτης και μοχλους αυτης.
και επι χειρα αυτων κατεσχεν επι ῥαμωθ υἱου ουρια, υἱου ακκως· και επι χειρα αυτων κατεσχε μοσολλαμ υἱος βαραχιου, υἱου μαζεβηλ· και επι χειρα αυτων κατεσχε σαδωκ υἱος βαανα.
και επι χειρα αυτων κατεσχοσαν οἱ θεκωιμ, και αδωριμ ουκ εισηνεγκαν τραχηλον αυτων εις δουλειαν αυτων.
και την πυλην ιασαναι εκρατησαν ιωιδα υἱος φασεκ, και μεσουλαμ υἱος βασωδια· αυτοι εστεγασαν αυτην, και εστησαν θυρας αυτης και κλειθρα αυτης και μοχλους αυτης.
και επι χειρα αυτων εκρατησαν μαλτιας ὁ γαβαωνιτης, και ευαρων ὁ μηρωνωθιτης, ανδρες της γαβαων και της μασφα ἑως θρονου του αρχοντος του περαν του ποταμου.
και παρʼ αυτον παρησφαλισατο οζιηλ υἱος αραχιου πυρωτων· και επι χειρα αυτων εκρατησεν ανανιας υἱος του ῥωκειμ, και κατελιπον ἱερουσαλημ ἑως του τειχους του πλατεος.
και επι χειρα αυτων εκρατησε ῥαφαια υἱος σουρ, αρχων ἡμισους περιχωρου ἱερουσαλημ.
και επι χειρα αυτων εκρατησεν ιεδαια υἱος ἑρωμαφ, και κατεναντι οικιας αυτου· και επι χειρα αυτου εκρατησεν αττουθ υἱος ασαβανια.
και δευτερος εκρατησε μελχιας υἱος ἡραμ, και ασουβ υἱος φαατ μωαβ, και ἑως πυργου των θανουριμ.
και επι χειρα αυτου εκρατησε σαλλουμ υἱος αλλωης, αρχων ἡμισους περιχωρου ἱερουσαλημ, αυτος και αἱ θυγατερες αυτου.
την πυλην της φαραγγος εκρατησαν ανουν και οἱ κατοικουντες ζανω· αυτοι ωκοδομησαν αυτην, και εστησαν θυρας αυτης και κλειθρα αυτης και μοχλους αυτης, και χιλιους πηχεις εν τω τειχει ἑως της πυλης της κοπριας.
και την πυλην της κοπριας εκρατησε μελχια υἱος ῥηχαβ, αρχων περιχωρου βηθακχαριμ, αυτος και υἱοι αυτου· και εσκεπασαν αυτην, και εστησαν θυρας αυτης και κλειθρα αυτης και μοχλους αυτης.
την δε πυλην της πηγης ησφαλισατο σαλωμων υἱος χολεζε, αρχων μερους της μασφα· αυτος εζωκοδομησεν αυτην και εστεγασεν αυτην, και εστησε τας θυρας αυτης και μοχλους αυτης· και το τειχος κολυμβηθρας των κωδιων τη κουρα του βασιλεως, και ἑως των κλιμακων των καταβαινουσων απο πολεως δαυιδ.
οπισω αυτου εκρατησε νεεμιας υἱος αζαβουχ, αρχων ἡμισους περιχωρου βηθσουρ, ἑως κηπου ταφου δαυιδ, και ἑως της κολυμβηθρας της γεγονυιας, και ἑως βηθαγγαριμ.
οπισω αυτου εκρατησαν οἱ λευιται, ῥαουμ υἱος βανι· επι χειρα αυτου εκρατησεν ασαβια αρχων ἡμισους περιχωρου κειλα τω περιχωρω αυτου.
και μετʼ αυτον εκρατησαν αδελφοι αυτων βενει υἱος ηναδαδ, αρχων ἡμισους περιχωρου κειλα.
και εκρατησεν επι χειρα αυτου αζουρ υἱος ιησου, αρχων του μασφαι, μετρον δευτερον πυργου αναβασεως της συναπτουσης της γωνιας.
μετʼ αυτον εκρατησε βαρουχ υἱος ζαβου, μετρον δευτερον απο της γωνιας ἑως θυρας βηθελιασουβ του ἱερεως του μεγαλου.
μετʼ αυτον εκρατησε μεραμωθ υἱος ουρια, υἱου ακκως, μετρον δευτερον απο θυρας βηθελιασουβ ἑως εκλειψεως βηθελιασουβ.
και μετʼ αυτον εκρατησαν οἱ ἱερεις ανδρες εκχεχαρ.
και μετʼ αυτον εκρατησε βενιαμιν και ασουβ κατεναντι οικου αυτων· και μετʼ αυτον εκρατησεν αζαριας υἱος μαασιου, υἱου ανανια εχομενα οικου αυτου.
μετʼ αυτον εκρατησε βανι υἱος αδαδ, μετρον δευτερον απο
βηθαζαρια ἑως της γωνιας, και ἑως της καμπης φαλαχ υἱου ευζαι εξεναντιας της γωνιας, και ὁ πυργος ὁ εξεχων εκ του οικου του βασιλεως ὁ ανωτερος ὁ της αυλης της φυλακης· και μετʼ αυτον φαδαια υἱος φορος.
και οἱ ναθινιμ ησαν οικουντες εν τω ωφαλ, ἑως κηπου πυλης του ὑδατος εις ανατολας, και ὁ πυργος ὁ εξεχων.
και μετʼ αυτον εκρατησαν οἱ θεκωιμ, μετρον δευτερον εξεναντιας του πυργου του μεγαλου του εξεχοντος, και ἑως του τειχους του οφλα.
ανωτερον πυλης των ἱππων εκρατησαν οἱ ἱερεις, ανηρ εξεναντιας οικου ἑαυτου.
και μετʼ αυτον εκρατησε σαδδουκ υἱος εμμηρ εξεναντιας οικου ἑαυτου· και μετʼ αυτον εκρατησε σαμαια υἱος σεχενια φυλαξ της πυλης της ανατολης.
μετʼ αυτον εκρατησεν ανανια υἱος σελεμια, και ανωμ υἱος σελεφ ὁ ἑκτος, μετρον δευτερον· μετʼ αυτον εκρατησε μεσουλαμ υἱος βαραχια εξεναντιας γαζοφυλακιου αυτου.
μετʼ αυτον εκρατησε μελχια υἱος του σαρεφι ἑως βηθαν ναθινιμ, και οἱ ῥωποπωλαι απεναντι πυλης του μαφεκαδ και ἑως αναβασεως της καμπης.
και αναμεσον της πυλης της προβατικης εκρατησαν οἱ χαλκεις και οἱ ῥωποπωλαι.
και εγενετο ἡνικα ηκουσε σαναβαλλατ, ὁτι ἡμεις οικοδομουμεν το τειχος, και πονηρον αυτω εφανη, και ωργισθη επι πολυ, και εξεγελα επι τοις ιουδαιοις.
και ειπεν ενωπιον των αδελφων αυτου, αὑτη ἡ δυναμις σομορων, ὁτι οἱ ιουδαιοι οὑτοι οικοδομουσι την ἑαυτων πολιν; αρα θυσιαζουσιν; αρα δυνησονται; και σημερον ιασονται τους λιθους, μετα το χωμα γενεσθαι γης καυθεντας;
και τωβιας ὁ αμμανιτης εχομενα αυτου ηλθε, και ειπε προς αυτους, μη θυσιαζουσιν η φαγονται επι του τοπου αυτων; ουχι αναβησεται αλωπηξ και καθελει το τειχος λιθων αυτων;
ακουσον ὁ θεος ἡμων, ὁτι εγενηθημεν εις μυκτηρισμον, και επιστρεψον ονειδισμον αυτων εις κεφαλην αυτων, και δος αυτους εις μυκτηρισμον εν γη αιχμαλωσιας,
και μη καλυψης επι ανομιαν.
4
και εγενετο ὡς ηκουσε σαναβαλλατ και τωβια και οἱ αραβες και οἱ αμμανιται, ὁτι ανεβη ἡ φυη τοις τειχεσιν ἱερουσαλημ, ὁτι ηρξαντο αἱ διασφαγαι αναφρασσεσθαι, και πονηρον αυτοις εφανη σφοδρα.
και συνηχθησαν παντες επιτοαυτο, ελθειν παραταξασθαι εν ἱερουσαλημ και ποιησαι αυτην αφανη.
και προσηυξαμεθα προς τον θεον ἡμων, και εστησαμεν προφυλακας επʼ αυτους ἡμερας και νυκτος απο προσωπου αυτων.
και ειπεν ιουδας, συνετριβη ἡ ισχυς των εχθρων, και ὁ χους πολυς, και ἡμεις ου δυνησομεθα οικοδομειν εν τω τειχει.
και ειπαν οἱ θλιβοντες ἡμας, ου γνωσονται και ουκ οψονται, ἑως ὁτου ελθωμεν εις μεσον αυτων, και φονευσωμεν αυτους και καταπαυσωμεν το εργον.
και εγενετο ὡς ηλθοσαν οἱ ιουδαιοι οἱ οικουντες εχομενα αυτων, και ειποσαν ἡμιν, αναβαινουσιν εκ παντων των τοπων εφʼ ἡμας.
και εστησα εις τα κατωτατα του τοπου κατοπισθεν του τειχους εν τοις σκεπεινοις, και εστησα τον λαον κατα δημους μετα ῥομφαιων αυτων, λογχας αυτων, και τοξα αυτων.
και ειδον και ανεστην, και ειπα προς τους εντιμους και προς τους στρατηγους και προς τους καταλοιπους του λαου, μη φοβηθητε απο προσωπου αυτων, μνησθητε του θεου ἡμων του μεγαλου και φοβερου, και παραταξασθε περι των αδελφων ὑμων, υἱων ὑμων, θυγατερων ὑμων, γυναικων ὑμων, και οικων ὑμων.
και εγενετο ἡνικα ηκουσαν οἱ εχθροι ἡμων ὁτι εγνωσθη ἡμιν, και διεσκεδασεν ὁ θεος την βουλην αυτων· και επεστρεψαμεν παντες ἡμεις εις το τειχος, ανηρ εις το εργον αυτου.
και εγενετο απο της ἡμερας εκεινης ἡμισυ των εκτετιναγμενων εποιουν το εργον, και ἡμισυ αυτων αντειχοντο, και λογχαι και θυρεοι και τοξα και θωρακες και οἱ αρχοντες οπισω παντος οικου ιουδα των οικοδομουντων εν τω τειχει,
και οἱ αιροντες εν τοις αρτηρσιν εν ὁπλοις· εν μια χειρι εποιει αυτου το εργον, και εν μια εκρατει την βολιδα.
και οἱ οικοδομοι ανηρ ῥομφαιαν αυτου εζωσμενος επι την οσφυν αυτου, και ωκοδομουσαν· και ὁ σαλπιζων εν τη κερατινη εχομενα αυτου.
και ειπα προς τους εντιμους και προς τους αρχοντας και προς τους καταλοιπους του λαου, το εργον πλατυ και πολυ, και ἡμεις σκορπιζομεθα επι του τειχους μακραν ανηρ απο του αδελφου αυτου.
εν τοπω οὑ εαν ακουσητε την φωνην της κερατινης, εκει συναχθησεσθε προς ἡμας, και ὁ θεος ἡμων πολεμησει περι ἡμων.
και ἡμεις ποιουντες το εργον, και ἡμισυ αυτων κρατουντες τας λογχας απο αναβασεως του ορθρου ἑως εξοδου των αστρων.
και εν τω καιρω εκεινω ειπα τω λαω, ἑκαστος μετα του νεανισκου αυτου αυλισθητε εν μεσω ἱερουσαλημ· και εστω ὑμιν ἡ νυξ προφυλακη, και ἡ ἡμερα εργον.
και ημην εγω και οἱ ανδρες της προφυλακης οπισω μου, και ουκ ην εξ ἡμων εκδιδυσκομενος ανηρ τα ἱματια αυτου.
5
και ἡ κραυγη του λαου και γυναικων αυτων μεγαλη προς τους αδελφους αυτων τους ιουδαιους.
και ησαν τινες λεγοντες, εν υἱοις ἡμων και εν θυγατρασιν ἡμων ἡμεις πολλοι, και λημψομεθα σιτον και φαγομεθα και ζησομεθα.
και εισι τινες λεγοντες, αγροι ἡμων και αμπελωνες ἡμων και οικιαι ἡμων, ἡμεις διεγγυωμεν και ληψομεθα σιτον και φαγομεθα.
και εισι τινες λεγοντες, εδανεισαμεθα αργυριον εις φορους του βασιλεως, αγροι ἡμων και αμπελωνες ἡμων και οικιαι ἡμων.
και νυν ὡς σαρξ αδελφων ἡμων, σαρξ ἡμων· ὡς υἱοι αυτων, υἱοι ἡμων· και ιδου ἡμεις καταδυναστευομεν τους υἱους ἡμων και τας θυγατερας ἡμων εις δουλους, και εισιν απο θυγατερων ἡμων καταδυναστευομεναι, και ουκ εστι δυναμις χειρων ἡμων, και αγροι ἡμων και αμπελωνες ἡμων τοις εντιμοις.
και ελυπηθην σφοδρα καθως ηκουσα την κραυγην αυτων και τους λογους τουτους.
και εβουλευσατο καρδια μου επʼ εμε· και εμαχεσαμην προς τους εντιμους και τους αρχοντας, και ειπα αυτοις, απαιτησει ανηρ τον αδελφον αυτου, ἁ ὑμεις απαιτειτε; και εδωκα επʼ αυτους εκκλησιαν μεγαλην,
και ειπα αυτοις, ἡμεις κεκτημεθα τους αδελφους ἡμων τους ιουδαιους τους πωλουμενους τοις εθνεσιν εν ἑκουσιω ἡμων· και ὑμεις πωλειτε τους αδελφους ὑμων, και παραδοθησονται ἡμιν; και ἡσυχασαν, και ουχ εὑροσαν λογον.
και ειπα, ουκ αγαθος ὁ λογος ὁν ὑμεις ποιειτε· ουχ οὑτως εν φοβω θεου ἡμων απελευσεσθε απο ονειδισμου των εθνων των εχθρων ἡμων.
και οἱ αδελφοι μου και οἱ γνωστοι μου και εγω εθηκαμεν αυτοις αργυριον και σιτον· εγκατελιπωμεν δη την απαιτησιν ταυτην.
επιστρεψατε δη αυτοις ὡς σημερον αγρους αυτων και αμπελωνας αυτων και ελαιωνας αυτων και οικιας αυτων, και απο του αργυριου τον σιτον και τον οινον και το ελαιον εξενεγκατε ἑαυτοις.
και ειπαν, αποδωσομεν, και παρʼ αυτων ου ζητησομεν, οὑτως ποιησομεν καθως συ λεγεις· και εκαλεσα τους ἱερεις και ὡρκισα αυτους ποιησαι ὡς το ῥημα τουτο.
και την αναβολην μου εξετιναξα, και ειπα, οὑτως εκτιναξαι ὁ θεος παντα ανδρα, ὁς ου στησει τον λογον τουτον, εκ του οικου αυτου και εκ κοπου αυτου, και εσται οὑτως εκτετιναγμενος και κενος· και ειπε πασα ἡ εκκλησια, αμην· και ηνεσαν τον κυριον· και εποιησεν ὁ λαος το ῥημα τουτο.
απο ἡμερας ἡς ενετειλατο μοι ειναι εις αρχοντα αυτων εν γη ιουδα, απο ετους εικοστου και ἑως ετους τριακοστου και δευτερου τω αρθασασθα ετη δωδεκα, εγω και οἱ αδελφοι μου βιαν αυτων ουκ εφαγον.
και τας βιας τας πρωτας ἁς προ εμου εβαρυναν επʼ αυτους, και ελαβοσαν παρʼ αυτων εν αρτοις και εν οινω εσχατον αργυριον διδραχμα τεσσαρακοντα· και οἱ εκτετιναγμενοι αυτων εξουσιαζονται επι τον λαον· καγω ουκ εποιησα οὑτως απο προσωπου φοβου θεου.
και εν εργω του τειχους τουτων ουκ εκρατησα, αγρον ουκ εκτησαμην, και παντες οἱ συνηγμενοι εκει επι το εργον.
και οἱ ιουδαιοι ἑκατον και πεντηκοντα ανδρες, και ερχομενοι προς ἡμας απο των εθνων των κυκλω ἡμων επι τραπεζαν μου.
και ην γινομενον εις ἡμεραν μιαν μοσχος εἱς, και προβατα ἑξ εκλεκτα και χιμαρος εγινοντο μοι· και αναμεσον δεκα ἡμερων εν πασιν οινος τω πληθει· και συν τουτοις αρτους της βιας ουκ εζητησα, ὁτι βαρεια ἡ δουλεια επι τον λαον τουτον.
μνησθητι μου ὁ θεος εις αγαθον παντα ὁσα εποιησα τω λαω τουτω.
6
και εγενετο καθως ηκουσθη τω σαναβαλλατ, και τωβια, και τω γησαμ τω αραβι, και τοις καταλοιποις εχθρων ἡμων, ὁτι ωκοδομησα το τειχος, και ου κατελειφθη εν αυτοις πνοη· ἑως του καιρου εκεινου θυρας ουκ επεστησα εν ταις πυλαις.
και απεστειλε σαναβαλλατ και γησαμ προς με, λεγων, δευρο και συναχθωμεν επιτοαυτο εν ταις κωμαις εν πεδιω ωνω· και αυτοι λογιζομενοι ποιησαι μοι πονηριαν.
και απεστειλα επʼ αυτους αγγελους, λεγων, εργον μεγα εγω ποιω, και ου δυνησομαι καταβηναι, μη ποτε καταπαυση το εργον· ὡς αν τελειωσω αυτο, καταβησομαι προς ὑμας.
και απεστειλαν προς με ὡς το ῥημα τουτο· και απεστειλα αυτοις κατα ταυτα.
και απεστειλε προς με σαναβαλλατ τον παιδα αυτου, και επιστολην ανεωγμενην εν χειρι αυτου.
και ην γεγραμμενον εν αυτη, εν εθνεσιν ηκουσθη ὁτι συ και οἱ ιουδαιοι λογιζεσθε αποστατησαι, δια τουτο συ οικοδομεις το τειχος, και συ εση αυτοις εις βασιλεα.
και προς τουτοις προφητας εστησας σεαυτω, ἱνα καθισης εν ιερουσαλημ εις βασιλεα επι ιουδα· και νυν απαγγελησονται τω βασιλει οἱ λογοι οὑτοι· και νυν δευρο βουλευσωμεθα επιτοαυτο.
και απεστειλα προς αυτον, λεγων, ουκ εγενηθη ὡς οἱ λογοι οὑτοι ὡς συ λεγεις, ὁτι απο καρδιας σου συ ψευδη αυτους.
ὁτι παντες φοβεριζουσιν ἡμας, λεγοντες, εκλυθησονται χειρες αυτων απο του εργου τουτου, και ου ποιηθησεται· και νυν εκραταιωσα τας χειρας μου.
καγω εισηλθον εις οικον σεμει υἱου δαλαια υἱου μεταβεηλ, και αυτος συνεχομενος· και ειπε, συναχθωμεν εις οικον του θεου εν μεσω αυτου, και κλεισωμεν τας θυρας αυτου, ὁτι ερχονται νυκτος φονευσαι σε.
και ειπα, τις εστιν ὁ ανηρ ὁς εισελευσεται εις τον οικον, και ζησεται;
και επεγνων, και ιδου ὁ θεος ουκ απεστειλεν αυτον, ὁτι ἡ προφητεια λογος κατʼ εμου·
και τωβιας και σαναβαλλατ εμισθωσαντο επʼ εμε οχλον ὁπως φοβηθω, και ποιησω οὑτως, και ἁμαρτω, και γενωμαι αυτοις εις ονομα πονηρον, ὁπως ονειδισωσι με.
μνησθητι ὁ θεος τωβια και σαναβαλλατ, ὡς τα ποιηματα αυτου ταυτα, και τω νωαδια τω προφητη, και καταλοιποις των προφητων οἱ ησαν φοβεριζοντες με.
και ετελεσθη το τειχος πεμπτη και εικαδι του ελουλ μηνος εις πεντηκοντα και δυο ἡμερας.
και εγενετο ἡνικα ηκουσαν παντες οἱ εχθροι ἡμων, και εφοβηθησαν παντα τα εθνη τα κυκλω ἡμων, και επεπεσε φοβος σφοδρα εν οφθαλμοις αυτων, και εγνωσαν ὁτι παρα του θεου ἡμων εγενηθη τελειωθηναι το εργον τουτο.
και εν ταις ἡμεραις εκειναις απο πολλων εντιμων ιουδα επιστολαι επορευοντο προς τωβιαν, και αἱ τωβια ηρχοντο προς αυτους·
ὁτι πολλοι εν ιουδα ενορκοι ησαν αυτω, ὁτι γαμβρος ην του σεχενια υἱου ἡραε· και ιωναν υἱος αυτου ελαβε την θυγατερα μεσουλαμ υἱου βαραχια εις γυναικα.
και τους λογους αυτου ησαν λεγοντες προς με, και λογους μου ησαν εκφεροντες αυτω· και επιστολας απεστειλε τωβιας φοβερισαι με.
7
και εγενετο ἡνικα ωκοδομηθη το τειχος, και εστησα τας θυρας, και επεσκεπησαν οἱ πυλωροι, και οἱ αδοντες, και οἱ λευιται,
και ενετειλαμην τω ανανια αδελφω μου, και τω ανανια αρχοντι της βιρα εν ἱερουσαλημ, ὁτι αυτος ὡς ανηρ αληθης και φοβουμενος τον θεον παρα πολλους.
και ειπα αυτοις, ουκ ανοιγησονται πυλαι ἱερουσαλημ ἑως ἁμα τω ἡλιω· και ετι αυτων γρηγορουντων, κλειεσθωσαν αἱ θυραι, και σφηνουσθωσαν· και στησον προφυλακας οικουντων εν ἱερουσαλημ, ανηρ εν προφυλακη αυτου, και ανηρ απεναντι οικιας αυτου.
και ἡ πολις πλατεια και μεγαλη, και ὁ λαος ολιγος εν αυτη, και ουκ ησαν οικιαι ωκοδομημεναι.
και εδωκεν ὁ θεος εις την καρδιαν μου, και συνηξα τους εντιμους και τους αρχοντας και τον λαον εις συνοδιας· και εὑρον βιβλιον της συνοδιας οἱ ανεβησαν εν πρωτοις· και εὑρον γεγραμμενον εν αυτω,
και οὑτοι υἱοι της χωρας οἱ αναβαντες απο αιχμαλωσιας της αποικιας ἡς απωκισε ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και επεστρεψεν εις ἱερουσαλημ και εις ιουδα ανηρ εις την πολιν αυτου μετα ζοροβαβελ,
και ιησου, και νεεμια, αζαρια, και ῥεελμα, ναεμανι, μαρδοχαιος, βαλσαν, μασφαραθ, εσδρα, βογουια, ιναουμ, βαανα, μασφαρ, ανδρες λαου ισραηλ.
γἱοι φορος, δισχιλιοι ἑκατον ἑβδομηκονταδυο.
γἱοι σαφατια, τριακοσιοι ἑβδομηκονταδυο.
γἱοι ηρα, ἑξακοσιοι πεντηκονταδυο.
γἱοι φααθ μωαβ τοις υἱοις ιησου και ιωαβ, δισχιλιοι ἑξακοσιοι δεκαοκτω.
γἱοι αιλαμ, χιλιοι διακοσιοι πεντηκοντατεσσαρες.
γἱοι ζαθουια, οκτακοσιοι τεσσαρακονταπεντε.
γἱοι ζακχου, ἑπτακοσιοι ἑξηκοντα.
γἱοι βανουι, ἑξακοσιοι τεσσαρακονταοκτω.
γἱοι βηβι, ἑξακοσιοι εικοσιοκτω.
γἱοι ασγαδ, δισχιλιοι τριακοσιοι εικοσιδυο.
γἱοι αδωνικαμ, ἑξακοσιοι ἑξηκονταεπτα.
γἱοι βαγοι, δισχιλιοι ἑξηκονταεπτα.
γἱοι ηδιν, ἑξακοσιοι πεντηκονταπεντε.
γἱοι ατηρ τω εζεκια, εννενηκονταοκτω.
γἱοι ησαμ, τριακοσιοι εικοσιοκτω.
γἱοι βεσει, τριακοσιοι εικοσιτεσσαρες.
γἱοι αριφ, ἑκατον δωδεκα· υἱοι ασεν, διακοσιοι εικοσιτρεις.
γἱοι γαβαων, εννενηκονταπεντε.
γἱοι βαιθαλεμ, ἑκατον εικοσιτρεις· υἱοι ατωφα, πεντηκονταεξ.
γἱοι αναθωθ, ἑκατον εικοσιοκτω.
ανδρες βηθασμωθ, τεσσαρακονταδυο.
ανδρες καριαθαριμ, καφιρα, και βηρωθ, ἑπτακοσιοι τεσσαρακοντατρεις.
ανδρες αραμα, και γαβαα, ἑξακοσιοι εικοσι.
ανδρες μαχεμας, ἑκατον εικοσιδυο.
ανδρες βαιθηλ και αι, ἑκατον εικοσιτρεις.
ανδρες ναβια, εκατον πεντηκονταδυο.
ανδρες ηλαμααρ, χιλιοι διακοσιοι πεντηκονταδυο.
γἱοι ηραμ, τριακοσιοι εικοσι.
γἱοι ἱεριχω, τριακοσιοι τεσσαρακονταπεντε.
γἱοι λοδαδιδ και ωνω, ἑπτακοσιοι εικοσιεις.
γἱοι σανανα, τρισχιλιοι εννακοσιοι τριακοντα.
οἱ ἱερεις υἱοι ιωδαε εις οικον ιησου, εννακοσιοι ἑβδομηκοντατρεις.
υἱοι εμμηρ, χιλιοι πεντηκονταδυο.
υἱοι φασεουρ, χιλιοι διακοσιοι τεσσαρακονταεπτα.
γἱοι ηραμ, χιλιοι δεκαεπτα.
οἱ λευιται, υἱοι ιησου του καδμιηλ τοις υἱοις του ουδουια, ἑβδομηκοντατεσσαρες.
οἱ αδοντες, υἱοι ασαφ, ἑκατον τεσσαρακονταοκτω.
οἱ πυλωροι, υἱοι σαλουμ, υἱοι ατηρ, υἱοι τελμων, υἱοι ακουβ, υἱοι ατιτα, υἱοι σαβι, ἑκατον τριακονταοκτω.
οἱ ναθινιμ, υἱοι σηα, υἱοι ασφα, υἱοι ταβαωθ,
υἱοι κιρας, υἱοι ασουια, υἱοι φαδων,
υἱοι λαβανα, υἱοι αγαβα, υἱοι σελμει,
υἱοι αναν, υἱοι γαδηλ, υἱοι γααρ,
υἱοι ῥααια, υἱοι ῥασσων, υἱοι νεκωδα,
υἱοι γηζαμ, υἱοι οζι, υἱοι φεση,
υἱοι βησι, υἱοι μεινων, υἱοι νεφωσασι,
υἱοι βακβουκ, υἱοι αχιφα, υἱοι αρουρ,
υἱοι βασαλωθ, υἱοι μιδα, υἱοι αδασαν,
υἱοι βαρκουε, υἱοι σισαραθ, υἱοι θημα,
υἱοι νισια, υἱοι ατιφα.
γἱοι δουλων σαλωμων, υἱοι σουτει, υἱοι σαφαρατ, υἱοι φεριδα,
υἱοι ιεληλ, υἱοι δορκων, υἱοι γαδαηλ,
υἱοι σαφατια, υἱοι εττηλ, υἱοι φακαραθ, υἱοι σαβαιμ, υἱοι ημιμ.
παντες οἱ ναθινιμ, και υἱοι δουλων σαλωμων, τριακοσιοι εννενηκονταδυο.
και οὑτοι ανεβησαν απο θελμελεθ, θελαρησα, χαρουβ, ηρων, ιεμηρ, και ουκ εδυνασθησαν απαγγειλαι οικους πατριων αυτων και σπερμα αυτων, ει απο ισραηλ εισιν·
γἱοι δαλαια, υἱοι τωβια, υἱοι νεκωδα, ἑξακοσιοι τεσσαρακονταδυο.
και απο των ἱερεων, υἱοι εβια, υἱοι ακως, υἱοι βερζελλι, ὁτι ελαβον απο θυγατερων βερζελλι του γαλααδιτου γυναικας, και εκληθησαν επʼ ονοματι αυτων.
οὑτοι εζητησαν γραφην αυτων της συνοδιας, και ουχ εὑρεθη· και ηγχιστευθησαν απο της ἱερατειας.
και ειπεν αθερσασθα, ἱνα μη φαγωσιν απο του ἁγιου των ἁγιων, ἑως αναστη ἱερευς φωτισων.
και εγενετο πασα ἡ εκκλησια ὡσει τεσσαρες μυριαδες δισχιλιοι τριακοσιοι εξηκοντα,
παρεκ δουλων αυτων και παιδισκων αυτων· οὑτοι ἑπτακισχιλιοι τριακοσιοι τριακονταεπτα· και αδοντες και αδουσαι, διακοσιοι τεσσαρακονταπεντε.
ονοι δισχιλιοι ἑπτακοσιοι.
και απο μερους αρχηγων των πατριων εδωκαν εις το εργον τω νεεμια εις θησαυρον χρυσους χιλιους, φιαλας πεντηκοντα, και χωθωνωθ των ἱερεων τριακοντα.
και απο αρχηγων των πατριων εδωκαν εις θησαυρους του εργου χρυσου νομισματος δυο μυριαδας, και αργυριου μνας δισχιλιας τριακοσιας.
και εδωκαν οἱ καταλοιποι του λαου χρυσιου δυο μυριαδας, και αργυριου μνας δισχιλιας διακοσιας, και χωθωνωθ των ἱερεων ἑξηκονταεπτα.
και εκαθισαν οἱ ἱερεις, και λευιται, και οἱ πυλωροι, και οἱ αδοντες, και οἱ απο του λαου, και οἱ ναθινιμ, και πας ισραηλ εν πολεσιν αυτων.
8
και εφθασεν ὁ μην ὁ ἑβδομος, και οἱ υἱοι ισραηλ εν πολεσιν αυτων· και συνηχθησαν πας ὁ λαος ὡς ανηρ εἱς εις το πλατος το εμπροσθεν πυλης του ὑδατος· και ειπαν τω εσδρα τω γραμματει, ενεγκαι το βιβλιον νομου μωυση, ὁν ενετειλατο κυριος τω ισραηλ.
και ηνεγκεν εσδρας ὁ ἱερευς τον νομον ενωπιον της εκκλησιας απο ανδρος ἑως γυναικος, και πας ὁ συνιων, ακουειν εν ἡμερα μια του μηνος του ἑβδομου.
και ανεγνω εν αυτω απο της ὡρας του διαφωτισαι τον ἡλιον ἑως ἡμισους της ἡμερας, απεναντι των ανδρων και των γυναικων, και αυτοι συνιεντες· και ωτα παντος του λαου εις το βιβλιον του νομου.
και εστη εσδρας ὁ γραμματευς επι βηματος ξυλινου, και εστησαν εχομενα αυτου ματθαθιας, και σαμαιας, και ανανιας, και ουριας, και χελκια, και μαασια εκ δεξιων αυτου, και εξ αριστερων φαδαιας, και μισαηλ, και μελχιας, και ασωμ, και ασαβαδμα, και ζαχαριας, και μεσολλαμ.
και ηνοιξεν εσδρας το βιβλιον ενωπιον παντος του λαου, ὁτι αυτος ην επανω του λαου· και εγενετο ἡνικα ηνοιξεν αυτο, εστη πας ὁ λαος.
και ηυλογησεν εσδρας κυριον τον θεον τον μεγαν· και απεκριθη πας ὁ λαος, και ειπαν, αμην, επαραντες τας χειρας αυτων· και εκυψαν και προσεκυνησαν τω κυριω επι προσωπον επι την γην.
και ιησους, και βαναιας, και σαραβιας ησαν συνετιζοντες τον λαον εις τον νομον· και ὁ λαος εν τη στασει αυτου.
και ανεγνωσαν εν βιβλιω νομου του θεου, και εδιδασκεν εσδρας, και διεστελλεν εν επιστημη κυριου, και συνηκεν ὁ λαος εν τη αναγνωσει.
και ειπε νεεμιας και εσδρας ὁ ἱερευς και γραμματευς, και οἱ λευιται, και οἱ συνετιζοντες τον λαον, και ειπαν παντι τω λαω, ἡμερα ἁγια εστι τω κυριω θεω ἡμων, μη πενθειτε μηδε κλαιετε· ὁτι εκλαιε πας ὁ λαος ὡς ηκουσαν τους λογους του νομου.
και ειπεν αυτοις, πορευεσθε, φαγετε λιπασματα, και πιετε γλυκασματα, και αποστειλατε μεριδας τοις μη εχουσιν, ὁτι ἁγια εστιν ἡ ἡμερα τω κυριω ἡμων· και μη διαπεσητε, ὁτι εστι κυριος ισχυς ἡμων.
και οἱ λευιται κατεσιωπων παντα τον λαον, λεγοντες, σιωπατε, ὁτι ἡμερα ἁγια, και μη καταπιπτετε.
και απηλθε πας ὁ λαος φαγειν και πιειν, και αποστελλειν μεριδας, και ποιησαι ευφροσυνην μεγαλην, ὁτι συνηκαν εν τοις λογοις οἱς εγνωρισεν αυτοις.
και εν τη ἡμερα τη δευτερα συνηχθησαν οἱ αρχοντες των πατριων συν τω παντι λαω, οἱ ἱερεις και οἱ λευιται προς εσδραν τον γραμματεα, επιστησαι προς παντας τους λογους του νομου.
και εὑροσαν γεγραμμενον εν τω νομω, ὡ ενετειλατο κυριος τω μωυση, ὁπως κατοικησωσιν οἱ υἱοι ισραηλ εν σκηναις εν ἑορτη εν μηνι τω ἑβδομω,
και ὁπως σημανωσι σαλπιγξιν εν πασαις ταις πολεσιν αυτων και εν ἱερουσαλημ· και ειπεν εσδρας, εξελθετε εις το ορος, και ενεγκατε φυλλα ελαιας, και φυλλα ξυλων κυπαρισσινων, και φυλλα μυρσινης, και φυλλα φοινικων, και φυλλα ξυλου δασεος, ποιησαι σκηνας κατα το γεγραμμενον.
και εξηλθεν ὁ λαος, και ηνεγκαν, και εποιησαν ἑαυτοις σκηνας ανηρ επι του δωματος αυτου, και εν ταις αυλαις αυτων, και εν ταις αυλαις οικου του θεου, και εν πλατειαις της πολεως, και ἑως πυλης εφραιμ.
και εποιησαν πασα ἡ εκκλησια, οἱ επιστρεψαντες απο της αιχμαλωσιας, σκηνας, και εκαθισαν εν σκηναις· ὁτι ουκ εποιησαν απο ἡμερων ιησου υἱου ναυη οὑτως οἱ υἱοι ισραηλ ἑως της ἡμερας εκεινης· και εγενετο ευφροσυνη μεγαλη.
και ανεγνω εν βιβλιω νομου του θεου ἡμεραν εν ἡμερα απο της ἡμερας της πρωτης ἑως της ἡμερας της εσχατης· και εποιησαν ἑορτην ἑπτα ἡμερας, και τη ἡμερα τη ογδοη εξοδιον κατα το κριμα.
9
και εν ἡμερα εικοστη και τεταρτη του μηνος τουτου συνηχθησαν οἱ υἱοι ισραηλ εν νηστεια και εν σακκοις και σποδω επι κεφαλης αυτων.
και εχωρισθησαν οἱ υἱοι ισραηλ απο παντος υἱου αλλοτριου, και εστησαν και εξηγορευσαν τας ἁμαρτιας αυτων, και τας ανομιας των πατερων αυτων.
και εστησαν επι τη στασει αυτων, και ανεγνωσαν εν βιβλιω νομου κυριου θεου αυτων· και ησαν εξαγορευοντες τω κυριω και προσκυνουντες τω κυριω θεω αυτων.
και εστη επι αναβασει των λευιτων ιησους, και οἱ υἱοι καδμιηλ, σεχενια υἱος σαραβια, υἱοι χωνενι· και εβοησαν φωνη μεγαλη προς κυριον τον θεον αυτων.
και ειποσαν οἱ λευιται ιησους και καδμιηλ, αναστητε, ευλογειτε κυριον τον θεον ἡμων απο του αιωνος και ἑως του αιωνος· και ευλογησουσιν ονομα δοξης σου, και ὑψωσουσιν επι παση ευλογια και αινεσει.
και ειπεν εσδρας, συ ει αυτος κυριος μονος, συ εποιησας τον ουρανον και τον ουρανον του ουρανου, και πασαν την στασιν αυτων, την γην και παντα ὁσα εστιν εν αυτη, τας θαλασσας και παντα τα εν αυταις· και συ ζωοποιεις τα παντα, και σοι προσκυνουσιν αἱ στρατιαι των ουρανων·
συ ει κυριος ὁ θεος, συ εξελεξω εν ἁβραμ και εξηγαγες αυτον εκ της χωρας των χαλδαιων, και επεθηκας αυτω ονομα ἁβρααμ·
και εὑρες την καρδιαν αυτου πιστην ενωπιον σου, και διεθου προς αυτον διαθηκην δουναι αυτω την γην των χαναναιων, και χετταιων, και αμορῥαιων, και φερεζαιων, και ιεβουσαιων, και γεργεσαιων, και τω σπερματι αυτου· και εστησας τους λογους σου, ὁτι δικαιος συ.
και ειδες την ταπεινωσιν των πατερων ἡμων εν αιγυπτω, και την κραυγην αυτων ηκουσας επι θαλασσαν ερυθραν.
και εδωκας σημεια και τερατα εν αιγυπτω εν φαραω, και εν πασι τοις παισιν αυτου, και εν παντι τω λαω της γης αυτου, ὁτς εγνως ὁτι ὑπερηφανησαν επʼ αυτους και εποιησας σεαυτω ονομα ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και την θαλασσαν εῥῥηξας ενωπιον αυτων, και παρηλθοσαν εν μεσω της θαλασσης εν ξηρασια, και τους καταδιωξοντας αυτους ερῥιψας εις βυθον, ὡσει λιθον εν ὑδατι σφοδρω.
και εν στυλω νεφελης ὡδηγησας αυτους ἡμερας, και εν στυλω πυρος την νυκτα, του φωτισαι αυτοις την ὁδον εν ἡ πορευσονται εν αυτη.
και επι ορος σινα κατεβης, και ελαλησας προς αυτους εξ ουρανου, και εδωκας αυτοις κριματα ευθεα, και νομους αληθειας, προσταγματα, και εντολας αγαθας.
και το σαββατον σου το ἁγιον εγνωρισας αυτοις, εντολας και προσταγματα και νομον ενετειλω αυτοις εν χειρι μωυση δουλου σου.
και αρτον εξ ουρανου εδωκας αυτοις εις σιτοδοτιαν αυτων, και ὑδωρ εκ πετρας εξηνεγκας αυτοις εις διψαν αυτων· και ειπας αυτοις εισελθειν κληρονομησαι την γην εφʼ ἡν εξετεινας την χειρα σου δουναι αυτοις.
και αυτοι και οἱ πατερες ἡμων ὑπερηφανευσαντο, και εσκληρυναν τον τραχηλον αυτων, και ουκ ηκουσαν των εντολων σου,
και ανενευσαν του εισακουσαι, και ουκ εμνησθησαν των θαυμασιων σου ὡν εποιησας μετʼ αυτων· και εσκληρυναν τον τραχηλον αυτων, και εδωκαν αρχην επιστρεψαι εις δουλειαν αυτων εν αιγυπτω· και συ ὁ θεος ελεημων και οικτιρμων, μακροθυμος και πολυελεος, και ουκ εγκατελιπες αυτους.
ετι δε και εποιησαν ἑαυτοις μοσχον χωνευτον, και ειπαν, οὑτοι οἱ θεοι οἱ εξαγαγοντες ἡμας εξ αιγυπτου· και εποιησαν παροργισμους μεγαλους.
και συ εν οικτιρμοις σου τοις πολλοις ουκ εγκατελιπες αυτους εν τη ερημω, τον στυλον της νεφελης ουκ εξεκλινας απʼ αυτων ἡμερας, ὁδηγησαι αυτους εν τη ὁδω, και τον στυλον του πυρος την νυκτα, φωτιζειν αυτοις την ὁδον εν ἡ πορευσονται εν αυτη.
και το πνευμα σου το αγαθον εδωκας συνετισαι αυτους· και το μαννα σου ουκ αφυστερησας απο στοματος αυτων, και ὑδωρ εδωκας αυτοις εν τω διψει αυτων.
και τεσσαρακοντα ετη διεθρεψας αυτους εν τη ερημω, ουχ ὑστερησας αυτοις ουδεν· ἱματια αυτων ουκ επαλαιωθησαν, και ποδες αυτων ου διερῥαγησαν.
και εδωκας αυτοις βασιλειας, και λαους εμερισας αυτοις· και εκληρονομησαν την γην σηων βασιλεως εσεβων, και την γην ωγ βασιλεως του βασαν.
και τους υἱους αυτων επληθυνας ὡς τους αστερας του ουρανου, και εισηγαγες αυτους εις την γην ἡν ειπας τοις πατρασιν αυτων, και εκληρονομησαν αυτην·
και εξετριψας ενωπιον αυτων τους κατοικουντας την γην των χαναναιων, και εδωκας αυτους εις τας χειρας αυτων και τους βασιλεις αυτων και τους λαους της γης, ποιησαι αυτοις ὡς αρεστον ενωπιον αυτων.
και κατελαβοσαν πολεις ὑψηλας, και εκληρονομησαν οικιας πληρεις παντων αγαθων, λακκους λελατομημενους, αμπελωνας και ελαιωνας, και παν ξυλον βρωσιμον εις πληθος· και εφαγοσαν και ενεπλησθησαν και ελιπανθησαν, και ετρυφησαν εν αγαθωσυνη σου τη μεγαλη.
και ηλλαξαν, και απεστησαν απο σου, και ερῥιψαν τον νομον σου οπισω σωματος αυτων· και τους προφητας σου απεκτειναν, οἱ διεμαρτυραντο εν αυτοις επιστρεψαι αυτους προς σε· και εποιησαν παροργισμους μεγαλους.
και εδωκας αυτους εν χειρι θλιβοντων αυτους, και εθλιψαν αυτους· και ανεβοησαν προς σε εν καιρω θλιψεως αυτων, και συ εξ ουρανου σου ηκουσας, και εν οικτιρμοις σου τοις μεγαλοις εδωκας αυτοις σωτηρας, και εσωσας αυτους εκ χειρος θλιβοντων αυτους.
και ὡς ανεπαυσαντο, επεστρεψαν ποιησαι το πονηρον ενωπιον σου· και εγκατελιπες αυτους εις χειρας εχθρων αυτων, και κατηρξαν εν αυτοις· και παλιν ανεβοησαν προς σε, και συ εξ ουρανου εισηκουσας, και ερῥυσω αυτους εν οικτιρμοις σου πολλοις.
και επεμαρτυρω αυτοις επιστρεψαι αυτους εις τον νομον σου· και ουκ ηκουσαν, αλλʼ εν ταις εντολαις σου και κριμασι σου ἡμαρτοσαν, ἁ ποιησας αυτα ανθρωπος ζησεται εν αυτοις· και εδωκαν νωτον απειθουντα, και τραχηλον αυτων εσκληρυναν και ουκ ηκουσαν.
και εἱλκυσας επʼ αυτους ετη πολλα, και επεμαρτυρω αυτοις εν πνευματι σου εν χειρι προφητων σου, και ουκ ενωτισαντο, και εδωκας αυτους εν χειρι λαων της γης.
και συ εν οικτιρμοις σου τοις πολλοις ουκ εποιησας αυτους εις συντελειαν, και ουκ εγκατελιπες αυτους, ὁτι ισχυρος ει και ελεημων και οικτιρμων.
και νυν ὁ θεος ἡμων ὁ ισχυρος ὁ μεγας ὁ κραταιος και ὁ φοβερος, φυλασσων την διαθηκην σου και το ελεος σου, μη ολιγωθητω ενωπιον σου πας ὁ μοχθος ὁς εὑρεν ἡμας, και τους βασιλεις ἡμων, και τους αρχοντας ἡμων, και τους ἱερεις ἡμων, και τους προφητας ἡμων, και τους πατερας ἡμων, και εν παντι τω λαω σου απο ἡμερων βασιλεων ασσουρ και ἑως της ἡμερας ταυτης.
και συ δικαιος επι πασι τοις ερχομενοις εφʼ ἡμας, ὁτι αληθειαν εποιησας· και ἡμεις εξημαρτομεν,
και οἱ βασιλεις ἡμων, και οἱ αρχοντες ἡμων, και οἱ ἱερεις ἡμων, και οἱ πατερες ἡμων ουκ εποιησαν τον νομον σου, και ου προσεσχον των εντολων σου, και τα μαρτυρια σου ἁ διεμαρτυρω αυτοις.
και αυτοι εν βασιλεια σου και εν αγαθωσυνη σου τη πολλη ἡ εδωκας αυτοις, και εν τη γη τη πλατεια και λιπαρα ἡ εδωκας ενωπιον αυτων, ουκ εδουλευσαν σοι, και ουκ απεστρεψαν απο επιτηδευματων αυτων των πονηρων.
ιδου σημερον εσμεν δουλοι, και ἡ γη ἡν εδωκας τοις πατρασιν ἡμων φαγειν τον καρπον αυτης και τα αγαθα αυτης, ιδου εσμεν δουλοι επʼ αυτης, και οἱ καρποι αυτης πολλοι
τοις βασιλευσιν οἱς εδωκας εφʼ ἡμας εν ἁμαρτιαις ἡμων, και επι τα σωματα ἡμων εξουσιαζουσι, και εν κτηνεσιν ἡμων, ὡς αρεστον αυτοις, και εν θλιψει μεγαλη εσμεν.
10
και εν πασι τουτοις ἡμεις διατιθεμεθα πιστιν, και γραφομεν, και επισφραγιζουσιν αρχοντες ἡμων, αευιται ἡμων, ἱερεις ἡμων.
και επι των σφραγιζοντων νεεμιας αρτασασθα υἱος αχαλια, και σεδεκιας
υἱος αραια, και αζαρια, και ἱερεμια,
φασουρ, αμαρια, μελχια,
αττους, σεβανι, μαλουχ,
ιραμ, μεραμωθ, αβδια,
δανιηλ, γανναθων, βαρουχ,
μεσουλαμ, αβια, μιαμιν,
μααζια, βελγαι, σαμαια οὑτοι ἱερεις.
και οἱ λευιται, ιησους υἱος αζανια, βαναιου απο υἱων ηναδαδ, καδμιηλ
και οἱ αδελφοι αυτου, σαβανια, ωδουια, καλιταν,
φελια, αναν, μιχα, ῥοωβ,
ασεβιας, ζακχωρ, σαραβια, σεβανια,
ωδουμ· υἱοι βανουαι
αρχοντες του λαου φορος, φααθ μωαβ, ηλαμ, ζαθουια·
υἱοι βανι, ασγαδ, βηβαι,
αδανια, βαγοι, ἡδιν,
ατηρ, εζεκια, αζουρ,
ωδουια, ησαμ, βησι,
αριφ, αναθωθ, νωβαι,
μεγαφης, μεσουλλαμ, ηζιρ,
μεσωζεβηλ, σαδουκ, ισδδουα,
φαλτια, αναν, αναια,
ωσηε, ανανια, ασουβ,
αλωης, φαλαι, σωβηκ,
ῥεουμ, εσσαβανα, μαασια,
και αια, αιναν, ηναμ,
μαλουχ, ηραμ, βαανα,
και οἱ καταλοιποι του λαου, οἱ ἱερεις, οἱ λευιται, οἱ πυλωροι, οἱ αδοντες, οἱ ναθινιμ, και πας ὁ προσπορευομενος απο λαων της γης προς νομον του θεου, γυναικες αυτων, υἱοι αυτων, θυγατερες αυτων· πας ὁ ειδως και συνιων,
ενισχυον επι τους αδελφους αυτων, και κατηρασαντο αυτους, και εισηλθοσαν εν αρα και εν ὁρκω του πορευεσθαι εν νομω του θεου, ὁς εδοθη εν χειρι μωυση δουλου του θεου, φυλασσεσθαι και ποιειν πασας τας εντολας κυριου, και τα κριματα αυτου, και τα προσταγματα αυτου·
και του μη δουναι θυγατερας ἡμων τοις λαοις τοις γης, και τας θυγατερας αυτων ου ληψομεθα τοις υἱοις ἡμων·
και λαοι της γης οἱ φεροντες τους αγορασμους και πασαν πρασιν εν ἡμερα του σαββατου αποδοσθαι, ουκ αγορωμεν παρʼ αυτων εν σαββατω και εν ἡμερα ἁγια· και ανησομεν το ετος το ἑβδομον, και απαιτησιν πασης χειρος.
και στησομεν εφʼ ἡμας εντολας δουναι εφʼ ἡμας τριτον του διδραχμου κατʼ ενιαυτον εις δουλειαν οικου του θεου ἡμων,
εις αρτους του προσωπου, και θυσιαν του ενδελεχισμου και εις ὁλοκαυτωμα του ενδελεχισμου των σαββατων, των νουμηνιων, εις τας ἑορτας και εις τα ἁγια, και τα περι ἁμαρτιας, εξιλασασθαι περι ισραηλ, και εις εργα οικου του θεου ἡμων.
και κληρους εβαλομεν περι κληρου ξυλοφοριας, οἱ ἱερεις και οἱ λευιται και ὁ λαος, ενεγκαι εις οικον θεου ἡμων, εις οικον πατριων ἡμων, εις καιρους απο χρονων, ενιαυτον κατʼ ενιαυτον, εκκαυσαι ἑπι το θυσιαστηριον κυριου θεου ἡμων, ὡς γεγραπται εν τω νομω·
και ενεγκαι τα πρωτογενηματα της γης ἡμων, και πρωτογεννηματα καρπου παντος ξυλου ενιαυτον κατʼ ενιαυτον εις οικον κυριου,
και τα πρωτοτοκα υἱων ἡμων και κτηνων ἡμων, ὡς γεγραπται εν τω νομω, και τα πρωτοτοκα των βοων ἡμων και ποιμνιων ἡμων ενεγκαι εις οικον θεου ἡμων, τοις ἱερευσι τοις λειτουργουσιν εν οικω θεου ἡμων.
και την απαρχην σιτων ἡμων, και τον καρπον παντος ξυλου, οινου, και ελαιου, οισομεν τοις ἱερευσιν εις το γαζοφυλακιον οικου του θεου, και δεκατην γης ἡμων τοις λευιταις· και αυτοι οἱ λευιται δεκατουντες εν πασαις πολεσι δουλειας ἡμων.
και εσται ὁ ἱερευς υἱος ααρων μετα του λευιτου εν τη δεκατη του λευιτου, και οἱ λευιται ανοισουσι την δεκατην της δεκαδος εις οικον θεου ἡμων εις τα γαζοφυλακια εις οικον του θεου.
ὁτι εις τους θησαυρους εισοισουσιν οἱ υἱοι ισραηλ και οἱ υἱοι του λευι τας απαρχας του σιτου, και του οινου, και του ελαιου, και εκει σκευη τα ἁγια, και οἱ ἱερεις και οἱ λειτουργοι και οἱ πυλωροι και οἱ αδοντες· και ουκ εγκαταλειψομεν τον οικον του θεου ἡμων.
11
και εκαθισαν οἱ αρχοντες του λαου εν ἱερουσαλημ· και οἱ καταλοιποι του λαου εβαλοσαν κληρους ενεγκαι ἑνα απο των δεκα καθισαι εν ἱερουσαλημ πολει τη ἁγια, και εννεα μερη εν ταις πολεσι.
και ευλογησεν ὁ λαος τους παντας ανδρας τους ἑκουσιαζομενους καθισαι εν ἱερουσαλημ.
και οὑτοι οἱ αρχοντες της χωρας οἱ εκαθισαν εν ἱερουσαλημ και εν πολεσιν ιουδα· εκαθισαν ανηρ εν κατασχεσει αυτου εν πολεσιν αυτων ισραηλ, οἱ ἱερεις, και οἱ λευιται, και οἱ ναθιναοι, και οἱ υἱοι δουλων σαλωμων·
και εν ἱερουσαλημ εκαθισαν απο υἱων ιουδα, και απο υἱων βενιαμιν· απο υἱων ιουδα, αθαια υἱος αζια, υἱος ζαχαρια, υἱος σαμαρια, υἱος σαφατια, υἱος μαλελεηλ· και απο των υἱων φαρες,
και μαασια υἱος βαρουχ, υἱος χαλαζα, υἱος οζια, υἱος αδαια, υἱος ιωαριβ, υἱος ζαχαριου, υἱος του σηλωνι.
παντες υἱοι φαρες οἱ καθημενοι εν ἱερουσαλημ, τετρακοσιοι ἑξηκονταοκτω ανδρες δυναμεως.
και οὑτοι υἱοι βενιαμιν, σηλω υἱος μεσουλαμ, υἱος ιωαδ, υἱος φαδαια, υἱος κωλεια, υἱος μαασιου, υἱος εθιηλ, υἱος ιεσια,
και οπισω αυτου γηβε, σηλι, εννακοσιοι εικοσιοκτω.
και ιωηλ υἱος ζεχρι επισκοπος επʼ αυτους· και ιουδα υἱος ασανα απο της πολεως, δευτερος.
απο των ἱερεων· και ιαδια υἱος ιωαριβ, ιαχιν.
σαραια υἱος ελχια, υἱος μεσουλαμ, υἱος σαδδουκ, υἱος μαριωθ, υἱος αιτωθ, απεναντι οικου του θεου.
και οἱ αδελφοι αυτων ποιουντες το εργον του οικου, οκτακοσιοι εικοσιδυο· και αδαια υἱος ἱεροαμ, υἱου φαλαλια, υἱου αμασι, υἱος ζαχαρια, υἱος φασσουρ, υἱος μελχια,
και αδελφοι αυτου αρχοντες πατριων, διακοσιοι τεσσαρακονταδυο· και αμασια υἱος εσδριηλ, υἱου μεσαριμιθ, υἱου εμμηρ,
και αδελφοι αυτου δυνατοι παραταξεως, εκατον εικοσιοκτω· και επισκοπος βαδιηλ υἱος των μεγαλων.
και απο των λευιτων, σαμαια υἱος εσρικαμ, ματθανιας υἱος μιχα,
και ιωβηβ υἱος σαμουι,
διακοσιοι ογδοηκοντατεσσαρες.
και οἱ πυλωροι, ακουβ, τελαμιν, και οἱ αδελφοι αυτων, ἑκατον ἑβδομηκονταδυο.
και επισκοπος λευιτων υἱος βανι, υἱος οζι, υἱος ασαβια, υἱος μιχα· απο υἱων ασαφ, των αδοντων απεναντι εργου οικου του θεου·
ὁτι εντολη του βασιλεως εις αυτους.
και φαθαια υἱος βασηζα προς χειρα του βασιλεως εις παν χρημα τω λαω,
και προς τας επαυλεις εν αγρω αυτων· και απο υἱων ιουδα εκαθισαν εν καριαθαρβοκ,
και εν ιησου,
και εν βηρσαβεε,
και επαυλεις αυτων λαχις και αγροι αυτης· και παρενεβαλοσαν εν βηρσαβεε.
και οἱ υἱοι βενιαμιν απο γαβαα μαχμας.
και απο των λευιτων μεριδες ιουδα τω βενιαμιν.
12
και οὑτοι οἱ ἱερεις και οἱ λευιται οἱ αναβαντες μετα ζοροβαβελ υἱου σαλαθιηλ και ιησου· σαραια, ἱερεμια, εσδρα,
αμαρια, μαλουχ,
σεχενια·
οὑτοι οἱ αρχοντες των ἱερεων, και αδελφοι αυτων εν ἡμεραις ιησοι·
και οἱ λευιται, ιησου, βανουι, καδμιηλ, σαραβια, ιωδαε, ματθανια, επι των χειρων αυτος, και οἱ αδελφοι αυτων
εις τας εφημεριας.
και ιησους εγεννησε τον ιωακιμ, και ιωακιμ εγεννησε τον ελιασιβ, και ελιασιβ τον ιωδαε,
και ιωδαε εγεννησε τον ιωναθαν, και ιωναθαν εγεννησε τον ιαδου.
και εν ἡμεραις ιωακιμ αδελφοι αυτου οἱ ἱερεις και οἱ αρχοντες των πατριων, τω σαραια, αμαρια· τω ἱερεμια, αυανια·
τω εσδρα μεσουλαμ· τω αμαρια, ιωαναν·
τω αμαλουχ, ιωναθαν· τω σεχενια, ιωσηφ·
τω αρε, μαννας· τω μαριωθ, ελκαι·
τω αδαδαι, ζαχαρια· τω γαναθωθ, μεσολαμ·
τω αβια, ζεχρι· τω μιαμιν, μααδαι· τω φελετι, τω βαλγας, σαμουε· τω σεμια, ιωναθαν·
τω ιωαριβ,
ματθαναι τω εδιω, οζι.
τω σαλαι, καλλαι· τω αμεκ, αβεδ·
τω ελκια, ασαβιας· τω ισδειου, ναθαναηλ
οἱ λευιται εν ἡμεραις ελιασιβ, ιωαδα, και ιωα, και ιωαναν, και ιδουα, γεγραμμενοι αρχοντες τωυ πατριων, και οἱ ἱερεις εν βασιλεια δαρειου του περσου.
υἱοι δε λυει αρχοντες των πατριων γεγραμμενοι επι βιβλιω λογων των ἡμερων, και ἑως ἡμερων ιωαναν υἱου ελισουε.
και οἱ αρχοντες των λευιτων, ασαβια, και σαραβια, και ιησου· και υἱοι καδμιηλ και αδελφοι αυτων κατεναντιον αυτων εις ὑμνον αινειν εν εντολη δαυιδ ανθρωπου του θεου εφημεριαν προς εφημεριαν.
εν τω συναγαγειν με τους πυλωρους
εν ἡμεραις ιωακιμ υἱου ιησου, υἱου ιωσεδεκ, και εν ἡμεραις νεεμια, και εσδρας ὁ ἱερευς γραμματευς.
και εν εγκαινιοις τειχους ἱερουσαλημ εζητησαν τους λευιτας εν τοις τοποις αυτων του ενεγκαι αυτους εις ἱερουσαλημ, ποιησαι εγκαινια και ευφροσυνην εν θωδαθα, και εν ωδαις κυμβαλιζοντες, και ψαλτηρια, και κινυραι.
και συνηχθησαν οἱ υἱοι των αδοντων και απο της περιχωρου κυκλοθεν εις ἱερουσαλημ, και απο επαυλεων,
και απο αγρων, ὁτι επαυλεις ωκοδομησαν ἑαυτοις οἱ αδοντες εν ιερουσαλημ.
και εκαθαρισθησαν οἱ ἱερεις και οἱ λευιται, και εκαθαρισαν τον λαον και τους πυλωρους και το τειχος.
και ανηνεγκαν τους αρχοντας ιουδα επανω του τειχους· και εστησαν δυο περι αινεσεως μεγαλους, και διηλθον εκ δεξιων επανω του τειχους της κοπριας.
και επορευθησαν οπισω αυτων ωσαια και ἡμισυ αρχοντων ιουδα,
και αζαριας, και εσδρας, και μεσολλαμ,
και ιουδα, και βενιαμιν, και σαμαιας, και ἱερεμια.
και απο των υἱων των ἱερεων εν σαλπιγξι, ζαχαριας υἱος ιωναθαν, υἱος σαμαια, υἱος ματθανια, υἱος μιχαια, υἱος ζακχουρ, υἱος ασαφ·
και αδελφοι αυτου, σαμαια, και οζιηλ, γελωλ, ιαμα, αια, ναθαναηλ, και ιουδα, ανανι, του αινειν εν ωδαις δαυιδ ανθρωπου του θεου· και εσδρας ὁ γραμματευς εμπροσθεν αυτων επι πυλης,
του αινειν κατεναντι αυτων· και ανεβησαν επι κλιμακας πολεως δαυιδ εν αναβασει του τειχους επανωθεν του οικου δαυιδ, και ἑως της πυλης του ὑδατος
εφραιμ, και επι την πυλην ιχθυραν, και πυργω ἁναμεηλ, και ἑως πυλης της προβατικης.
και ηκουσθησαν οἱ αδοντες, και επεσκεπησαν.
και εθυσαν εν τη ἡμερα εκεινη θυσιασματα μεγαλα, και ηυφρανθησαν, ὁτι ὁ θεος ηυφρανεν αυτους μεγαλως· και αἱ γυναικες αυτων και τα τεκνα αυτων ηυφρανθησαν, και ηκουσθη ἡ ευφροσυνη εν ἱερουσαλημ απο μακροθεν.
και κατεστησαν εν τη ἡμερα εκεινη ανδρας επι των γαζοφυλακιων, τοις θησαυροις, ταις απαρχαις, και ταις δεκαταις, και τοις συνηγμενοις εν αυτοις αρχουσι των πολεων, μεριδας τοις ἱερευσι και τοις λευιταις, ὁτι ευφροσυνη εν ιουδα επι τους ἱερεις, και επι τους λευιτας τους ἑστωτας.
και εφυλαξαν φυλακας θεου αυτων, και φυλακας του καθαρισμου, και τους αδοντας, και τους πυλωρους, ὡς εντολαι δαυιδ και σαλωμων υἱου αυτου.
ὁτι εν ἡμεραις δαυιδ ασαφ απʼ αρχης πρωτος των αδοντων, και ὑμνον και αινεσιν τω θεω,
και πας ισραηλ εν ἡμεραις ζοροβαβελ και εν ταις ἡμεραις νεεμιου, διδοντες μεριδας των αδοντων και των πυλωρων, λογον ἡμερας εν ἡμερα αυτου, και ἁγιαζοντες τοις λευιταις, και οἱ λευιται ἁγιαζοντες τοις υἱοις ααρων.
13
εν τη ἡμερα εκεινη ανεγνωσθη εν βιβλιω μωυση εν ωσι του λαου· και εὑρεθη γεγραμμενον εν αυτω, ὁπως μη εισελθωσιν αμμανιται και μωαβιται εν εκκλησια θεου ἑως αιωνος,
ὁτι ου συνηντησαν τοις υἱοις ισραηλ εν αρτω και ὑδατι, και εμισθωσαντο επʼ αυτον τον βαλααμ καταρασασθαι· και επεστρεψεν ὁ θεος ἡμων την καταραν εις ευλογιαν.
και εγενετο ὡς ηκουσαν τον νομον, και εχωρισθησαν πας επιμικτος εν ισραηλ.
και προ τουτου ελιασιβ ὁ ἱερευς οικων εν γαζοφυλακιω οικου θεου ἡμων, εγγιων τωβια.
και εποιησεν ἑαυτω γαζοφυλακιον μεγα και εκει ησαν προτερον διδοντες την μαναα και τον λιβανον και τα σκευη, και την δεκατην του σιτου και του οινου και του ελαιου, εντολην των λευιτων και των αδοντων και των πυλωρων, και απαρχας των ἱερεων.
και εν παντι τουτω ουκ ημην εν ἱερουσαλημ· ὁτι εν ετει τριακοστω και δευτερω του αρθασασθα βασιλεως βαβυλωνος ηλθον προς τον βασιλεα, και μετα το τελος των ἡμερων ητησαμην παρα του βασιλεως,
και ηλθον εις ἱερουσαλημ· και συνηκα εν τη πονηρια ἡ εποιησεν ελιασιβ τω τωβια, ποιησαι αυτω γαζοφυλακιον εν αυλη οικου του θεου.
και πονηρον μοι εφανη σφοδρα· και ερῥιψα παντα τα σκευη οικου τωβια εξω απο του γαζοφυλακιου.
και ειπα, και εκαθαρισαν τα γαζοφυλακια· και επεστρεψα εκει σκευη οικου του θεου, την μαναα και τον λιβανον.
και εγνων ὁτι μεριδες των λευιτων ουκ εδοθησαν· και εφυγοσαν ανηρ εις αγρον αυτου, οἱ λευιται και οἱ αδοντες ποιουντες το εργον.
και εμαχεσαμην τοις στρατηγοις, και ειπα, δια τι εγκατελειφθη ὁ οικος του θεου; και συνηγαγον αυτους, και εστησα αυτους επι τη στασει αυτων.
και πας ιουδα ηνεγκαν δεκατην του πυρου και του οινου και του ελαιου εις τους θησαυρους
επι χειρα σελεμια του ἱερεως, και σαδωκ του γραμματεως, και φαδαια απο των λευιτων· και επι χειρα αυτων αναν υἱος ζακχουρ, υἱος ματθανιου, ὁτι πιστοι ελογισθησαν, επʼ αυτους μεριζειν τοις αδελφοις αυτων.
μνησθητι μου ὁ θεος εν ταυτη, και μη εξαλειφθητω ελεος μου ὁ εποιησα εν οικω κυριου του θεου.
εν ταις ἡμεραις εκειναις ειδον εν ιουδα πατουντας ληνους εν τω σαββατω, και φεροντας δραγματα, και επιγεμιζοντας επι τους ονους και οινον και σταφυλην και συκα και παν βασταγμα, και φεροντας εις ἱερουσαλημ εν ἡμερα του σαββατου· και επεμαρτυραμην εν ἡμερα πρασεως αυτων.
και εκαθισαν εν αυτη φεροντες ιχθυν, και πασαν πρασιν πωλουντες τω σαββατω τοις υἱοις ιουδα και εν ἱερουσαλημ.
και εμαχεσαμην τοις υἱοις ιουδα τοις ελευθεροις, και ειπα αυτοις, τις ὁ λογος οὑτος ὁ πονηρος, ὁν ὑμεις ποιειτε, και βεβηλουτε την ἡμεραν του σαββατου;
ουχι οὑτως εποιησαν οἱ πατερες ὑμων, και ηνεγκεν επʼ αυτους ὁ θεος ἡμων και εφʼ ἡμας παντα τα κακα ταυτα και επι την πολιν ταυτην; και ὑμεις προστιθετε οργην επι ισραηλ βεβηλωσαι το σαββατον;
και εγενετο ἡνικα κατεστησαν πυλαι εν ἱερουσαλημ προ του σαββατου, και ειπα, και εκλεισαν τας πυλας· και ειπα, ὡστε μη ανοιγηναι αυτας ἑως οπισω του σαββατου· και εκ των παιδαριων μου εστησα επι τας πυλας, ὡστε μη αιρειν βασταγματα εν ἡμερα του σαββατου.
και ηυλισθησαν παντες, και εποιησαν πρασιν εξω ιερουσαλημ ἁπαξ και δις.
και επεμαρτυραμην εν αυτοις, και ειπα προς αυτους, δια τι ὑμεις αυλιζεσθε απεναντι του τειχους; εαν δευτερωσητε, εκτενω χειρα μου εν ὑμιν· απο του καιρου εκεινου ουκ ηλθοσαν εν σαββατω.
και ειπα τοις λευιταις, οἱ ησαν καθαριζομενοι, και ερχομενοι φυλασσοντες τας πυλας, ἁγιαζειν την ἡμεραν του σαββατου.
και εν ταις ἡμεραις εκειναις ειδον τους ιουδαιους οἱ εκαθισαν γυναικας αζωτιας, αμμανιτιδας, μωαβιτιδας·
και οἱ υἱοι αυτων ἡμισυ λαλουντες αζωτιστι, και ουκ εισιν επιγινωσκοντες λαλειν ιουδαιστι.
και εμαχεσαμην μετʼ αυτων, και καταρασαμην αυτους· και επαταξα εν αυτοις ανδρας, και εμαδαρωσα αυτους, και ωρκισα αυτους εν τω θεω, εαν δωτε τας θυγατερας ὑμων τοις υἱοις αυτων, και εαν λαβητε απο των θυγατερων αυτων τοις υἱοις ὑμων.
ουχ οὑτως ἡμαρτε σαλωμων βασιλευς ισραηλ; και εν εθνεσι πολλοις ουκ ην βασιλευς ὁμοιος αυτω, και αγαπωμενος τω θεω ην, και εδωκεν αυτον ὁ θεος εις βασιλεα επι παντα ισραηλ, και τουτον εξεκλιναν αἱ γυναικες αἱ αλλοτριαι.
και ὑμων μη ακουσωμεθα ποιησαι πασαν πονηριαν ταυτην, ασυνθετησαι εν τω θεω ἡμων, καθισαι γυναικας αλλοτριας.
και απο υἱων ιωαδα του ελισουβ του ἱερεως του μεγαλου νυμφιου του σαναβαλλατ του ουρανιτου, και εξεβρασα αυτον απʼ εμου.
μνησθητι αυτοις ὁ θεος επι αλχιστεια της ἱερατειας, και διαθηκη της ἱερατειας, και τους λευιτας.
και εκαθαρισα αυτους απο πασης αλλοτριωσεως, και εστησα εφημεριας τοις ἱερευσι και τοις λευιταις, ανηρ ὡς το εργον αυτου.
και το δωρον των ξυλοφορων εν καιροις απο χρονων, και εν τοις βακχουριοις. μνησθητι μου ὁ θεος ἡμων εις αγαθωσυνην.
1_chronicles
1
αδαμ, σηθ, ενως,
και καιναν, μαλελεηλ, ιαρεδ,
ενωχ, μαθουσαλα, λαμεχ,
νωε· υἱοι νωε, σημ, χαμ, ιαφεθ.
υἱοι ιαφεθ, γαμερ, μαγωγ, μαδαιμ, ιωυαν, ἑλισα, θοβελ, μοσοχ, και θιρας.
και οἱ υἱοι γαμερ, ασχαναζ, και ῥιφαθ, και θοργαμα.
και οἱ υἱοι ιωυαν, ἑλισα, και θαρσις, κιτιοι, και ῥοδιοι.
και υἱοι χαμ, χους, και μεσραιμ, φουδ, και χανααν.
και υἱοι χους, σαβα, και ευιλα, και σαβαθα, και ῥεγμα, και σεβεθαχα· και υἱοι ῥεγμα, σαβα, και δαδαν.
και χους εγεννησε τον νεβρωδ· οὑτος ηρξατο ειναι γιγας κυνηγος επι της γης.
υἱοι σημ, αιλαμ, και ασσουρ,
και αρφαξαδ, σαλα,
εβερ, φαλεγ, ῥαγαν,
σερουχ, ναχωρ, θαρῥα,
ἁβρααμ·
υἱοι δε ἁβρααμ, ισαακ, και ισμαηλ.
αὑται δε αἱ γενεσεις αυτων· πρωτοτοκος ισμαηλ, ναβαιωθ, και κηδαρ, ναβδεηλ, μασσαμ,
μασμα, ιδουμα, μασση, χονδαν, θαιμαν,
ιεττουρ, ναφες, κεδμα· οὑτοι υἱοι ισμαηλ.
και υἱοι χεττουρας παλλακης ἁβρααμ· και ετεκεν αυτω τον ζεμβραμ, ιεξαν, μαδιαμ, μαδαμ, σοβακ, σωε· και υἱοι ιεξαν, δαιδαν, και σαβαι.
και υἱοι μαδιαμ, γεφαρ, και οφερ, και ενωχ, και αβιδα, και ελδαδα· παντες οὑτοι υἱοι χεττουρας.
και εγεννησεν ἁβρααμ τον ισαακ· και υἱοι ισαακ, ιακωβ, και ἡσαυ.
υἱοι ἡσαυ, ελιφαζ, και ῥαγουηλ, και ιεουλ, και ιεγλομ, και κορε.
υἱοι ελιφαζ, θαιμαν, και ωμαρ, σωφαρ, και γοωθαμ, και κενεζ, και θαμνα, και αμαληκ.
και υἱοι ῥαγουηλ, ναχες, ζαρε, σομε, και μοζε.
υἱοι σηιρ, λωταν, σωβαλ, σεβεγων, ανα, δησων, ωσαρ, και δισαν.
και υἱοι λωταν, χορῥι, και αιμαν· αδελφη δε λωταν θαμνα. υἱοι σωβαλ, αλων, μαχαναθ, ταιβηλ, σωφι, και ωναν·
υἱοι δε σεβεγων, αιθ, και σωναν.
υἱοι σωναν. δαισων· υἱοι δε δαισων, εμερων, και ασεβων, και ιεθραμ, και χαρῥαν.
και υἱοι ὡσαρ, βαλααμ, και ζουκαμ, και ακαν· υἱοι δισαν, ως και αραν.
και οὑτοι οἱ βασιλεις αυτων· βαλακ υἱος βεωρ, και ονομα τη πολει αυτου δενναβα.
και απεθανε βαλακ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου ιωβαβ υἱος ζαρα εκ βοσορῥας.
και απεθανεν ιωβαβ και εβασιλευσεν αντʼ αυτου ἁσομ εκ γης θαιμανων.
και απεθανεν ἁσομ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου αδαδ υἱος βαραδ, ὁ παταξας μαδιαμ εν τω πεδιω μωαβ· και ονομα τη πολει αυτου γεθαιμ.
και απεθανεν ἁδαδ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου σεβλα εκ μασεκκας.
και απεθανε σεβλα, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου σαουλ εκ ῥωβωθ της παρα ποταμον.
και απεθανε σαουλ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου βαλαεννωρ υἱος αχωβωρ.
και απεθανε βαλαεννωρ, και εβασιλευσεν αντʼ αυτου αδαδ υἱος βαραδ, και ονομα τη πολει αυτου, φογωρ.
ἡγεμονες εδωμ· ἡγεμων θαμνα, ἡγεμων γωλαδα, ἡγεμων ιεθερ,
ἡγεμων ελιβαμας, ἡγεμων ηλας, ἡγεμων φινων,
ἡγεμων κενεζ, ἡγεμων θαιμαν, ἡγεμων βαβσαρ,
ἡγεμων μαγεδιηλ, ἡγεμων ζαφωιν· οὑτοι ἡγεμονες εδωμ.
2
ταυτα τα ονοματα των υἱων ισραηλ· ῥουβην, συμεων, λευι, ιουδα, ισσαχαρ, ζαβουλων,
δαν, ιωσηφ, βενιαμιν, νεφθαλι, γαδ, ασηρ.
υἱοι ιουδα, ηρ, αυναν, σηλωμ· τρεις εγεννηθησαν αυτω εκ της θυγατρος σαυας της χανανιτιδος· και ην ηρ ὁ πρωτοτοκος ιουδα πονηρος εναντιον κυριου, και απεκτεινεν αυτον·
και θαμαρ ἡ νυμφη αυτου ετεκεν αυτω τον φαρες, και τον ζαρα· παντες υἱοι ιουδα πεντε.
υἱοι φαρες, εσρωμ, και ιεμουηλ.
και υἱοι ζαρα, ζαμβρι, και αιθαμ, και αιμουαν, και καλχαλ, και δαραδ, παντες πεντε.
και υἱοι χαρμι, αχαρ ὁ εμποδοστατης ισραηλ, ὁς ηθετησεν εις το αναθεμα.
και υἱοι αιθαμ, αζαριας.
και υἱοι εσρωμ οἱ ετεχθησαν αυτω, ὁ ἱεραμεηλ, και ὁ αραμ, και ὁ χαλεβ.
και αραμ εγεννησε τον αμιναδαβ, και αμιναδαβ εγεννησε τον ναασσων αρχοντα οικου ιουδα,
και ναασσων εγεννησε τον σαλμων, και σαλμων εγεννησε τον βοοζ,
και βοοζ εγεννησε τον ωβηδ, και ωβηδ εγεννησε τον ιεσσαι,
και ιεσσαι εγεννησε τον πρωτοτοκον αυτου τον ελιαβ, αμιναδαβ ὁ δευτερος, σαμαα ὁ τριτος,
ναθαναηλ ὁ τεταρτος, ζαβδαι ὁ πεμπτος,
ασαμ ὁ ἑκτος, δαυιδ ὁ ἑβδομος.
και ἡ αδελφη αυτων σαρουια, και αβιγαια· και υἱοι σαρουια, αβισα, και ιωαβ, και ασαηλ, τρεις.
και αβειγαια εγεννησε τον αμεσσαβ· και πατηρ αμεσσαβ ιοθορ ὁ ισμαηλιτης.
και χαλεβ υἱος εσρωμ ελαβε την γαζουβα γυναικα, και την ιεριωθ· και οὑτοι υἱοι αυτης, ιασαρ, και σουβαβ, και αρδων.
και απεθανε γαζουβα, και ελαβεν ἑαυτω χαλεβ την εφραθ, και ετεκεν αυτω τον ὡρ.
και ὡρ εγεννησε τον ουρι· και ουρι εγεννησε τον βεσελεηλ.
και μετα ταυτα εισηλθεν εσρων προς την θυγατερα μαχιρ πατρος γαλααδ, και αυτος ελαβεν αυτην, και αυτος ἑξηκονταπεντε ετων ην· και ετεκεν αυτω τον σερουχ.
και σερουχ εγεννησε τον ιαιρ. και ησαν αυτω εικοσι και τρεις πολεις εν τη γαλααδ.
και ελαβε γεδσουρ και αραμ τας κωμας ιαιρ εξ αυτων, την καναθ και τας κωμας αυτης, ἑξηκοντα πολεις· πασαι αὑται υἱων μαχιρ πατρος γαλααδ.
και μετα το αποθανειν εσρων, ηλθε χαλεβ εις εφραθα· και ἡ γυνη εσρων αβια· και ετεκεν αυτω τον ασχω πατερα θεκωε.
και ησαν οἱ υἱοι ἱεραμεηλ πρωτοτοκου εσρων, ὁ πρωτοτοκος ῥαμ, και βαναα, και αραμ, και ασαν αδελφος αυτου.
και ην γυνη ἑτερα τω ἱεραμεηλ, και ονομα αυτη αταρα· αὑτη εστι μητηρ οζομ.
και ησαν υἱοι ῥαμ πρωτοτοκου ἱεραμεηλ, μαας, και ιαμιν, και ακορ.
και ησαν υἱοι οζομ, σαμαι, και ιαδαε· και υἱοι σαμαι, ναδαβ και αβισουρ.
και ονομα της γυναικος αβισουρ, αβιχαια· και ετεκεν αυτω τον αχαβαρ, και τον μωηλ.
και υἱοι ναδαβ, σαλαδ, και απφαιν· και απεθανε σαλαδ ουκ εχων τεκνα.
και υἱοι απφαιν, ισεμιηλ· και υἱοι ισεμιηλ, σωσαν· και υἱοι σωσαν, δαδαι.
και υἱοι δαδαι, αχισαμας, ιεθερ, ιωναθαν· και απεθανεν ιεθερ ουκ εχων τεκνα.
και υἱοι ιωναθαν, φαλεθ, και ὁζαμ· οὑτοι ησαν υἱοι ἱεραμεηλ.
και ουκ ησαν τω σωσαν υἱοι, αλλʼ η θυγατερες· και τω σωσαν παις αιγυπτιος, και ονομα αυτω ιωχηλ.
και εδωκε σωσαν την θυγατερα αυτου τω ιωχηλ παιδι αυτου εις γυναικα, και ετεκεν αυτω τον εθι,
και εθι εγεννησε τον ναθαν, και ναθαν εγεννησε τον ζαβεδ,
και ζαβεδ εγεννησε τον αφαμηλ, και αφαμηλ εγεννησε τον ωβηδ,
και ωβηδ εγεννησε τον ιηου, και ιηου εγεννησε τον αζαριαν,
και αζαριας εγεννησε τον χελλης, και χελλης εγεννησε τον ελεασα,
και ελεασα εγεννησε τον σοσομαι, και σοσομαι εγεννησε τον σαλουμ,
και σαλουμ εγεννησε τον ιεχεμιαν, και ιεχεμιας εγεννησε τον ελισαμα, και ελισαμα εγεννησε τον ισμαηλ.
και υἱοι χαλεβ αδελφου ἱεραμεηλ, μαρισα ὁ πρωτοτοκος αυτου· οὑτος πατηρ ζιφ· και υἱοι μαρισα πατρος χεβρων.
και υἱοι χεβρων, κορε, και θαπφους, και ῥεκομ, και σαμαα.
και σαμαα εγεννησε τον ῥαεμ πατερα ιεκλαν, και ιεκλαν εγεννησε τον σαμαι.
και υἱος αυτου μαων· και μαων πατηρ βαιθσουρ.
και γαιφα ἡ παλλακη χαλεβ εγεννησε τον αραμ, και τον μοσα, και τον γεζουε.
και υἱοι αδδαι, ῥαγεμ, και ιωαθαμ, και σωγαρ, και φαλεκ, και γαιφα, και σαγαε.
και ἡ παλλακη χαλεβ μωχα εγεννησε τον σαβερ, και τον θαραμ.
και εγεννησε σαγαε πατερα μαδμηνα, και τον σαου πατερα μαχαβηνα, και πατερα γαιβαλ· και θυγατηρ χαλεβ, ασχα.
οὑτοι ησαν υἱοι χαλεβ· υἱοι ωρ πρωτοτοκου εφραθα· σωβαλ πατηρ καριαθιαριμ,
σαλωμων πατηρ βαιθα, λαμμων πατηρ βαιθαλαεμ, και αριμ πατηρ βεθγεδωρ.
και ησαν υἱοι τω σωβαλ πατρι καριαθιαριμ αραα, και αισι, και αμμανιθ,
και ουμασφαε, πολεις ιαιρ, αιθαλιμ, και μιφιθιμ, και ἡσαμαθιμ, και ἡμασαραιμ· εκ τουτων εξηλθοσαν οἱ σαραθαιοι, και υἱοι εσθααμ.
υἱοι σαλωμων βαιθαλαεμ, ὁ νετωφατι, αταρωθ οικου ιωαβ, και ἡμισυ της μαλαθι, ησαρι·
πατριαι γραμματεων κατοικουντες εν ιαβις θαργαθιιμ, και σαμαθιιμ, και σωχαθιμ· οὑτοι οἱ κιναιοι οἱ ελθοντες εξ αἱμαθ πατρος οικου ῥηχαβ.
3
και οὑτοι ησαν υἱοι δαυιδ οἱ τεχθεντες αυτω εν χεβρων· ὁ πρωτοτοκος αμνων τη αχινααμ τη ιεζραηλιτιδι· ὁ δευτερος δαμνιηλ τη αβιγαια τη καρμηλια·
ὁ τριτος αβεσσαλωμ, υἱος μωχα θυγατρος θολμαι βασιλεως γεδσουρ· ὁ τεταρτος αδωνια υἱος αγγιθ·
ὁ πεμπτος σαφατια της αβιταλ· ὁ ἑκτος ιεθρααμ τη αγλα γυναικι αυτου.
ἑξ εγεννηθησαν αυτω εν χεβρων· και εβασιλευσεν εκει ἑπτα ετη, και ἑξαμηνον· και τριακοντα και τρια ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και οὑτοι ετεχθησαν αυτω εν ἱερουσαλημ· σαμαα, σωβαβ, ναθαν, και σαλωμων· τεσσαρες τη βηρσαβεε θυγατρι αμιηλ·
και εβααρ, και ελισα, και ελιφαληθ,
και ναγαι, και ναφεκ, και ιαφιε,
και ἑλισαμα, και ελιαδα, και ελιφαλα, εννεα.
παντες υἱοι δαυιδ, πλην των υἱων των παλλακων, και θημαρ αδελφη αυτων.
υἱοι σαλωμων, ῥοβοαμ, αβια υἱος αυτου, ασα υἱος αυτου, ιωσαφατ υἱος αυτου,
ιωραμ υἱος αυτου, οχοζιας υἱος αυτου, ιωας υἱος αυτου,
αμασιας υἱος αυτου, αζαριας υἱος αυτου, ιωαθαν υἱος αυτου,
αχαζ υἱος αυτου, εζεκιας υἱος αυτου, μανασσης υἱος αυτου,
αμων υἱος αυτου, ιωσια υἱος αυτου.
και υἱοι ιωσια, πρωτοτοκος ιωαναν, ὁ δευτερος ιωακειμ, ὁ τριτος σεδεκιας, ὁ τεταρτος σαλουμ.
και υἱοι ιωακειμ, ιεχονιας υἱος αυτου, σεδεκιας υἱος αυτου.
και υἱοι ιεχονια, ασιρ, σαλαθιηλ υἱος αυτου,
μελχειραμ, και φαδαιας, και σανεσαρ, και ιεκιμια, και ὡσαμαθ, και ναβαδιας.
και υἱοι φαδαιας, ζοροβαβελ, και σεμει· και υἱοι ζοροβαβελ, μοσολλαμ, και ανανια, και σαλωμεθι αδελφη αυτων,
και ασουβε, και οολ, και βαραχια, και ασαδια, και ασοβεδ, πεντε.
και υἱοι ανανια, φαλεττια, και ιεσιας υἱος αυτου, ῥαφαλ υἱος αυτου, ορνα υἱος αυτου, αβδια υἱος αυτου, σεχενιας υἱος αυτου.
και υἱος σεχενια, σαμαια· και υἱοι σαμαια, χαττους, και ιωηλ, και βερῥι, και νωαδια, και σαφαθ, ἑξ.
και υἱοι νωαδια, ελιθεναν, και εζεκια, και εζρικαμ, τρεις.
και υἱοι ελιθεναν, οδολια, και ἑλιασεβων, και φαδαια, και ακουβ, και ιωαναν, και δαλααια, και αναν, ἑπτα.
4
και υἱοι ιουδα, φαρες, εσρωμ, και χαρμι, και ωρ, σουβαλ,
και ῥαδα υἱος αυτου· και σουβαλ εγεννησε τον ιεθ· και ιεθ εγεννησε τον αχιμαι, και τον λααδ· αὑται αἱ γενεσεις του αραθι.
και οὑτοι υἱοι αιταμ, ιεζραηλ, και ιεσμαν, και ιεβδας· και ονομα αδελφης αυτων εσηλεββων.
και φανουηλ πατηρ γεδωρ, και ιαζηρ πατηρ ωσαν· οὑτοι υἱοι ωρ του πρωτοτοκου εφραθα πατρος βαιθαλαεν.
και τω ασουρ πατρι θεκωε ησαν δυο γυναικες, αωδα, και θοαδα.
και ετεκεν αυτω αωδα τον ωχαια, και τον ηφαλ, και τον θαιμαν, και τον αασθηρ· παντες οὑτοι υἱοι αωδας.
και υἱοι θοαδας, σερεθ, και σααρ, και εσθαναμ.
και κωε εγεννησε τον ενωβ, και τον σαβαθα· και γεννησεις αδελφου ῥηχαβ, υἱου ιαριν.
και ην ιγαβης ενδοξος ὑπερ τους αδελφους αυτου· και ἡ μητηρ εκαλεσε το ονομα αυτου ιγαβης, λεγουσα, ετεκον ὡς γαβης.
και επεκαλεσατο ιγαβης τον θεον ισραηλ, λεγων, εαν ευλογων ευλογησης με, και πληθυνης τα ὁρια μου, και η ἡ χειρ σου μετʼ εμου, και ποιησης γνωσιν του μη ταπεινωσαι με· και επηγαγεν ὁ θεος παντα ὁσα ητησατο.
και χαλεβ πατηρ ασχα εγεννησε τον μαχιρ· οὑτος πατηρ ασσαθων.
εγεννησε τον βαθραιαν, και τον βεσσηε, και τον θαιμαν πατερα πολεως ναας αδελφου εσελωμ του κενεζι· οὑτοι ανδρες ῥηχαβ.
και υἱοι κενεζ, γοθονιηλ, και σαραια· και υἱοι γοθονιηλ, αθαθ.
και μαναθι εγεννησε τον γοφερα. και σαραια εγεννησε τον ιωβαβ, πατερα αγεαδδαιρ, ὁτι τεκτονες ησαν.
και υἱοι χαλεβ υἱου ιεφοννη, ηρ, αδα, και νοομ· και υἱοι αδα, κενεζ.
και υἱοι αλεηλ, ζιβ, και ζεφα, και θιρια, και εσερηλ.
και υἱοι εσρι, ιεθερ, μωραδ, και αφερ, και ιαμων· και εγεννησεν ιεθερ τον μαρων, και τον σεμει, και τον ιεσβα πατερα εσθαιμων·
και ἡ γυνη αυτου αὑτη αδια, ετεκε τον ιαρεδ πατερα γεδωρ, και τον αβερ πατερα σωχων, και τον χετιηλ πατερα ζαμων· και οὑτοι υἱοι βετθια θυγατρος φαραω, ἡν ελαβε μωρηδ.
και υἱοι γυναικος της ιδουιας αδελφης ναχαιμ πατρος κειλα, γαρμι, και εσθαιμων νωχαθι.
και υἱοι σεμων, αμνων, και ανα υἱος φανα, και ινων· και υἱοι σει, ζωαν, και υἱοι ζωαβ.
υἱοι σηλωμ υἱου ιουδα, ηρ πατηρ ληχαβ, και λααδα πατηρ μαρισα· και γενεσεις οικειων εφραθαβακ τω οικω εσοβα,
και ιωακιμ, και ανδρες χωζηβα, και ιωας, και σαραφ, οἱ κατωκησαν εν μωαβ· και απεστρεψεν αυτος αβεδηριν, αθουκιιμ·
οὑτοι κεραμεις οἱ κατοικουντες εν αταιμ και γαδιρα μετα του βασιλεως, εν τη βασιλεια αυτου ενισχυσαν, και κατωκησαν εκει.
υἱοι σεμεων, ναμουηλ, και ιαμιν, ιαριβ, ζαρες, σαουλ,
σαλεμ υἱος αυτου, μαβασαμ υἱος αυτου, μασμα υἱος αυτου,
σεμει υἱος αυτου·
τω σεμει υἱοι ἑκκαιδεκα, και θυγατερες ἑξ· και τοις αδελφοις αυτων ουκ ησαν υἱοι πολλοι· και πασαι αἱ πατριαι αυτων ουκ επλεονασαν ὡς υἱοι ιουδα.
και κατωκησαν εν βηρσαβεε, και μωλαδα, και εν ἑσερσουαλ,
και εν βαλαα, και εν αισεμ, και εν θωλαδ,
και εν ἑρμα, και εν σικελαγ,
και εν βαιθμαριμωθ, και ἡμισουσεωσιν, και οικου βαρουσεωριμ· αὑται αἱ πολεις αυτων ἑως βασιλεως δαυιδ.
και επαυλεις αυτων αιταν, και ην, ῥεμνων, και θοκκα, και αισαρ, πολεις πεντε.
και πασαι επαυλεις αυτων κυκλω των πολεων τουτων ἑως βααλ· αὑτη κατασχεσις αυτων, και ὁ καταλοχισμος αυτων.
και μοσωβαβ, και ιεμολοχ, και ιωσια υἱος αμασια,
και ιωηλ, και ιηου υἱος ασαβια, υἱος σαραυ, υἱος ασιηλ,
και ελιωναι, και ιωκαβα, και ιασουια, και ασαια, και ιεδιηλ, και ισμαηλ, και βαναιας, και ζουζα υἱος σαφαι,
υἱου αλων, υἱου ιεδια, υἱου σεμρι, υἱου σαμαιου.
οὑτοι οἱ διελθοντες εν ονομασιν αρχοντων εν ταις γενεσεσιν αυτων, και εν οικοις πατριων αυτων επληθυνθησαν εις πληθος.
και επορευθησαν ἑως του ελθειν γεραρα ἑως των ανατολων της γαι, του ζητησαι νομας τοις κτηνεσιν αυτων.
και εὑρον νομας πλειονας και αγαθας· και ἡ γη πλατεια εναντιον αυτων, και ειρηνη και ἡσυχια, ὁτι εκ των υἱων χαμ των κατοικουντων εκει εμπροσθεν.
και ηλθοσαν οὑτοι οἱ γεγραμμενοι επʼ ονοματος εν ἡμεραις εζεκιου βασιλεως ιουδα, και επαταξαν τους οικους αυτων και τους μιναιους οὑς εὑροσαν εκει, και ανεθεματισαν αυτους ἑως της ἡμερας ταυτης· και ωκησαν αντʼ αυτων, ὁτι νομαι τοις κτηνεσιν αυτων εκει.
και εξ αυτων απο των υἱων συμεων επορευθησαν εις ορος σηιρ ανδρες πεντακοσιοι, και φαλαεττια, και νωαδια, και ῥαφαια, και οζιηλ υἱοι ιεσι αρχοντες αυτων.
και επαταξαν τους καταλοιπους τους καταλειφθεντας του αμαληκ ἑως ἡμερας ταυτης.
5
και υἱοι ῥουβην πρωτοτοκου ισραηλ· ὁτι οὑτος ὁ πρωτοτοκος, και εν τω αναβηναι επι την κοιτην του πατρος αυτου εδωκεν ευλογιαν αυτου τω υἱω αυτου ιωσηφ υἱω ισραηλ, και ουκ εγενεαλογηθη εις πρωτοτοκεια,
ὁτι ιουδας δυνατος ισχυι και εν τοις αδελφοις αυτου, και εις ἡγουμενον εξ αυτου, και ἡ ευλογια του ιωσηφ·
υἱοι ῥουβην πρωτοτοκου ισραηλ, ενωχ, και φαλλους, ασρωμ, και χαρμι.
υἱοι ιωηλ, σεμει, και βαναια υἱος αυτου· και υἱοι γουγ υἱου σεμει,
υἱος αυτου μιχα, υἱος αυτου ῥηχα, υἱος αυτου ιωηλ,
υἱος αυτου βεηλ, ὁν μετωκισε θαγλαφαλλασαρ βασιλευς ασσουρ· οὑτος αρχων των ῥουβην.
και αδελφοι αυτου τη πατριδι αυτου εν τοις καταλοχισμοις αυτων κατα γενεσεις αυτων, ὁ αρχων ιωηλ, και ζαχαρια,
και βαλεκ υἱος αζουζ, υἱος σαμα, υἱος ιωηλ· οὑτος κατωκησεν εν αροηρ, και επι ναβαυ, και βεελμασσων.
και προς ανατολας κατωκησεν ἑως ερχομενων της ερημου, απο του ποταμου ευφρατου, ὁτι κτηνη αυτων πολλα εν γη γαλααδ.
και εν ἡμεραις σαουλ εποιησαν πολεμον προς τους παροικους, και επεσον εν χερσιν αυτων κατοικουντες εν σκηναις αυτων παντες κατʼ ανατολας της γαλααδ.
υἱοι γαδ κατεναντι αυτων κατωκησαν εν γη βασαν ἑως σελα·
ιωηλ πρωτοτοκος, και σαφαμ ὁ δευτερος, και ιανιν ὁ γραμματευς εν βασαν.
και οἱ αδελφοι αυτων κατʼ οικους πατριων αυτων, μιχαηλ, μοσολλαμ, και σεβεε, και ιωρεε, και ιωαχαν, και ζουε, και ωβηδ, ἑπτα.
οὑτοι υἱοι αβιχαια υἱου ουρι, υἱου ιδαι, υἱου γαλααδ, υἱου μιχαηλ, υἱου ιεσαι, υἱου ιεδδαι, υἱου βουζ αδελφου
υἱου αβδιηλ, υἱου γουνι, αρχων οικου πατριων.
κατωκουν εν γαλααδ, εν βασαν, και εν ταις κωμαις αυτων, και παντα τα περιχωρα σαρων ἑως εξοδου.
παντων ὁ καταλοχισμος εν ἡμεραις ιωαθαμ βασιλεως ιουδα, και εν ἡμεραις ἱεροβοαμ βασιλεως ισραηλ.
υἱοι ῥουβην και γαδ και ἡμισυ φυλης μανασση εξ υἱων δυναμεως, ανδρες αιροντες ασπιδας και μαχαιραν, και τεινοντες τοξον, και δεδιδαγμενοι πολεμον, τεσσαρακοντα και τεσσαρες χιλιαδες και ἑπτακοσιοι και ἑξηκοντα εκπορευομενοι εις παραταξιν.
και εποιουν πολεμον μετα των αγαρηνων, και ιτουραιων, και ναφισαιων, και ναδαβαιων,
και κατισχυσαν επʼ αυτων· και εδοθησαν εις χειρας αυτων αγαραιοι, και παντα τα σκηνωματα αυτων, ὁτι προς τον θεον εβοησαν εν τω πολεμω, και επηκουσεν αυτοις, ὁτι ηλπισαν επʼ αυτον.
και ηχμαλωτευσαν την αποσκευην αυτων, καμηλους πεντακισχιλιας, και προβατων διακοσιας πεντηκοντα χιλιαδας, ονους δισχιλιους, και ψυχας ανδρων ἑκατον χιλιαδας.
ὁτι τραυματιαι πολλοι επεσον, ὁτι παρα του θεου ὁ πολεμος· και κατωκησαν αντʼ αυτων ἑως μετοικεσιας.
και οἱ ἡμισεις φυλης μανασση κατωκησαν απο βασαν ἑως βααλ, ερμων, και σανιρ, και ορος αερμων· και εν τω λιβανω αυτοι επλεονασθησαν.
και οὑτοι αρχηγοι οικου πατριων αυτων· οφερ, και σει, και ελιηλ, και ἱερεμια, και ωδουια, και ιεδιηλ· ανδρες ισχυροι δυναμει, ανδρες ονομαστοι, αρχοντες των οικων πατριων αυτων.
και ηθετησαν εν θεω πατερων αυτων, και επορνευσαν οπισω θεων των λαων της γης, οὑς εξηρεν ὁ θεος απο προσωπου αυτων.
και επηγειρεν ὁ θεος ισραηλ το πνευμα φαλωχ βασιλεως ασσουρ, και το πνευμα θαγλαφαλλασαρ βασιλεως ασσουρ, και μετωκισε τον ῥουβην, και τον γαδδι, και το ἡμισυ φυλης μανασση, και ηγαγεν αυτους εις χααχ, και χαβωρ, και επι ποταμον γωζαν ἑως της ἡμερας ταυτης.
υἱοι λευι, γεδσων, κααθ, και μεραρι.
και υἱοι κααθ, αμβραμ, και ισσααρ, χεβρων, και οζιηλ.
και υἱοι αμβραμ, ααρων, και μωυσης, και μαριαμ· και υἱοι ααρων, ναδαβ, και αβιουδ, ελεαζαρ, και ιθαμαρ.
ελεαζαρ εγεννησε τον φινεες, φινεες εγεννησε τον αβισου,
αβισου εγεννησεν τον βοκκι, και βοκκι εγεννησε τον οζι,
οζι εγεννησε τον ζαραια, ζαραια εγεννησε τον μαριηλ,
και μαριηλ εγεννησε τον αμαρια, και αμαρια εγεννησε τον αχιτωβ,
και αχιτωβ εγεννησε τον σαδωκ, και σαδωκ εγεννησε τον αχιμαας,
και αχιμαας εγεννησε τον αζαριαν, και αζαριας εγεννησε τον ιωαναν,
και ιωαναν εγεννησε τον αζαριαν, οὑτος ἱερατευσεν εν τω οικω ὡ ωκοδομησε σαλωμων εν ἱερουσαλημ.
και εγεννησεν αζαριας τον αμαρια, και αμαρια εγεννησε τον αχιτωβ,
και αχιτωβ εγεννησε τον σαδωκ, και σαδωκ εγεννησε τον σαλωμ,
και σαλωμ εγεννησε τον χελκιαν, και χελκιας εγεννησε τον αζαριαν,
και αζαριας εγεννησε τον σαραια, και σαραιας εγεννησε τον ιωσαδακ.
και ιωσαδακ επορευθη εν τη μετοικια μετα ιουδα και ἱερουσαλημ εν χειρι ναβουχοδονοσορ.
6
υἱοι λευι, γεδσων, κααθ, και μεραρι.
και ταυτα τα ονοματα των υἱων γεδσων, λοβενι, και σεμει.
υἱοι κααθ, αμβραμ, και ισσααρ, χεβρων, και οζιηλ.
υἱοι μεραρι, μοολι, και ὁ μουσι· και αὑται αἱ πατριαι του λευι κατα πατριας αυτων.
τω γεδσων, τω λοβενι υἱω αυτου, ιεθ υἱος αυτου, ζαμμαθ υἱος αυτου,
ιωαβ υἱος αυτου, αδδι υἱος αυτου, ζαρα υἱος αυτου, ιεθρι υἱος αυτου.
υἱοι κααθ, αμιναδαβ υἱος αυτου, κορε υἱος αυτου, ασηρ υἱος αυτου,
ἑλκανα υἱος αυτου, αβισαφ υἱος αυτου, ασηρ υἱος αυτου,
θααθ υἱος αυτου, ουριηλ υἱος αυτου, οζια υἱος αυτου, σαουλ υἱος αυτου.
και υἱοι ἑλκανα, αμεσσι, και αχιμωθ,
ἑλκανα υἱος αυτου, σουφι υἱος αυτου, καινααθ υἱος αυτου,
ελιαβ υἱος αυτου, ιεροβοαμ υἱος αυτου, ἑλκανα υἱος αυτου.
υἱοι σαμουηλ, ὁ πρωτοτοκος σανι, και αβια.
υἱοι μεραρι, μοολι, λοβενι υἱος αυτου, σεμει υἱος αυτου, οζα υἱος αυτου,
σαμαα υἱος αυτου, αγγια υἱος αυτου, ασαιας υἱος αυτου.
και οὑτοι οὑς κατεστησε δαυιδ επι χειρας αδοντων εν οικω κυριου εν τη καταπαυσει της κιβωτου.
και ησαν λειτουργουντες εναντιον της σκηνης του μαρτυριου εν οργανοις, ἑως οὑ ωκοδομησε σαλωμων τον οικον κυριου εν ἱερουσαλημ· και εστησαν κατα την κρισιν αυτων επι τας λειτουργιας αυτων.
και οὑτοι οἱ ἑστηκοτες, και υἱοι αυτων εκ των υἱων του κααθ, αιμαν ὁ ψαλτωδος υἱος ιωηλ, υἱου σαμουηλ,
υἱου ἑλκανα, υἱου ἱεροβοαμ, υἱου ελιηλ, υἱου θοου,
υἱου σουφ, υἱου ἑλκανα, υἱου μααθ, υἱου αμαθι,
υἱου ἑλκανα, υἱου ιωηλ, υἱου αζαρια, υἱου σαφανια,
υἱου θααθ, υἱου ασηρ, υἱου αβιασαφ, υἱου κορε,
υἱου ισααρ, υἱου κααθ, υἱου λευι, υἱου ισραηλ.
και ὁ αδελφος αυτου ασαρ ὁ ἑστηκως εν δεξια αυτου· ασαρ υἱος βαραχια, υἱου σαμαα,
υἱου μιχαηλ, υἱου βαασια, υἱου μελχια,
υἱου αθανι, υἱου ζααραι, υἱου αδαι,
υἱου αιθαμ, υἱου ζαμμαμ, υἱου σεμει,
υἱου ιεεθ, υἱου γεδσων, υἱου λευι.
και υἱοι μεραρι οἱ αδελφοι αυτων εξ αριστερων· αιθαμ υἱος κισα, υἱου αβαι, υἱου μαλωχ,
υἱου ασεβι, υἱου αμεσσια,
υἱου βανι, υἱου σεμηρ,
υἱου μοολι, υἱου μουσι, υἱου μεραρι, υἱου λευι.
και οἱ αδελφοι αυτων κατʼ οικους πατριων αυτων, οἱ λευιται οἱ δεδομενοι εις πασαν εργασιαν λειτουργιας σκηνης οικου του θεου.
και ααρων και υἱοι αυτου θυμιωντες επι το θυσιαστηριον των ὁλοκαυτωματων, και επι το θυσιαστηριον των θυμιαματων εις πασαν εργασιαν ἁγια των ἁγιων, και εξιλασκεσθαι περι ισραηλ, κατα παντα ὁσα ενετειλατο μωυσης παις του θεου.
και οὑτοι υἱοι ααρων· ελεαζαρ υἱος αυτου, φινεες υἱος αυτου, αβισου υἱος αυτου,
βοκκι υἱος αυτου, οζι υἱος αυτου, σαραια υἱος αυτου,
μαριηλ υἱος αυτου, αμαρια υἱος αυτου, αχιτωβ υἱος αυτου,
σαδωκ υἱος αυτου, αχιμαας υἱος αυτου.
και αὑται αἱ κατοικιαι αυτων εν ταις κωμαις αυτων, εν τοις ὁριοις αυτων, τοις υἱοις ααρων τη πατρια αυτων τοις κααθι, ὁτι αυτοις εγενετο ὁ κληρος.
και εδωκαν αυτοις την χεβρων εν γη ιουδα, και τα περισπορια αυτης κυκλω αυτης.
και τα πεδια της πολεως, και τας κωμας αυτης εδωκαν τω χαλεβ υἱω ιεφοννη.
και τοις υἱοις ααρων εδωκαν τας πολεις των φυγαδευτηριων, την χεβρων, και την λοβνα και τα περισπορια αυτης, και την σελνα και τα περισπορια αυτης, και την εσθαμω και τα περισπορια αυτης,
και την ιεθαρ και τα περισπορια αυτης, και την δαβιρ και τα περισπορια αυτης,
και την ασαν και τα περισπορια αυτης, και την βαιθσαμυς και τα περισπορια αυτης·
και εκ φυλης βενιαμιν την γαβαι και τα περισπορια αυτης, και την γαλεμαθ και τα περισπορια αυτης, και την αναθωθ και τα περισπορια αυτης· πασαι αἱ πολεις αυτων τρισκαιδεκα πολεις κατα πατριας αυτων.
και τοις υἱοις κααθ τοις καταλοιποις εκ των πατριων εκ της φυλης εκ του ἡμισους φυλης μανασση, κληρω πολεις δεκα.
και τοις υἱοις γεδσων κατα πατριας αυτων εκ φυλης ισσαχαρ, εκ φυλης ασηρ, απο φυλης νεφθαλι, εκ φυλης μανασση εν τη βασαν, πολεις τρισκαιδεκα.
και τοις υἱοις μεραρι κατα πατριας αυτων εκ φυλης ῥουβην, εκ φυλης γαδ, εκ φυλης ζαβουλων, κληρω πολεις δεκαδυο.
και εδωκαν οἱ υἱοι ισραηλ τοις λευιταις τας πολεις και τα περισπορια αυτων.
και εδωκαν εν κληρω εκ φυλης υἱων ιουδα, και εκ φυλης υἱων συμεων, και εκ φυλης υἱων βενιαμιν τας πολεις ταυτας ἁς εκαλεσαν αυτας επʼ ονοματος.
και απο των πατριων υἱων κααθ, και εγενοντο πολεις των ὁριων αυτων εκ φυλης εφραιμ.
και εδωκαν αυτοις τας πολεις των φυγαδευτηριων, την συχεμ και τα περισπορια αυτης εν ορει εφραιμ, και την γαζερ και τα περισπορια αυτης,
και την ιεκμααν και τα περισπορια αυτης, και την βαιθωρων και τα περισπορια αυτης,
και την αιλων και τα περισπορια αυτης, και την γεθρεμμων και τα περισπορια αυτης·
και απο του ἡμισους φυλης μανασση την αναρ και τα περισπορια αυτης, και την ιεμβλααν και τα περισπορια αυτης, κατα πατριαν τοις υἱοις κααθ τοις καταλοιποις.
τοις υἱοις γεδσων απο πατριων ἡμισους φυλης μανασση την γωλαν εκ της βασαν και τα περιπολια αυτης, και την ασηρωθ και τα περιπολια αυτης·
και εκ φυλης ισσαχαρ την κεδες και τα περισπορια αυτης, και την δεβερι και τα περισπορια αυτης, και την δαβωρ και τα περισπορια αυτης,
και την ῥαμωθ, και την αιναν και τα περισπορια αυτης.
και εκ φυλης ασηρ την μαασαλ και τα περισπορια αυτης, και την αβδων και τα περισπορια αυτης,
και την ακακ και τα περισπορια αυτης, και την ῥοωβ και τα περισπορια αυτης·
και απο φυλης νεφθαλι την κεδες εν τη γαλιλαια και τα περισπορια αυτης, και την χαμωθ και τα περισπορια αυτης, και την καριαθαιμ και τα περισπορια αυτης.
τοις υἱοις μεραρι τοις καταλοιποις εκ φυλης ζαβουλων την ῥεμμων και τα περισπορια αυτης, και την θαβωρ και τα περισπορια αυτης,
εκ του περαν του ιορδανου την ἱεριχω κατα δυσμας του ιορδανου· εκ φυλης ῥουβην την βοσορ εν τη ερημω και τα περισπορια αυτης, και την ιασα και τα περισπορια αυτης,
και την καδμωθ και τα περισπορια αυτης, και την μαεφλα και τα περισπορια αυτης·
εκ φυλης γαδ την ῥαμμωθ γαλααδ και τα περισπορια αυτης, και την μααναιμ και τα περισπορια αυτης,
και την εσεβων και τα περισπορια αυτης, και την ιαζηρ και τα περισπορια αυτης.
7
και τοις υἱοις ισσαχαρ, θωλα, και φουα, και ιασουβ, και σεμερων, τεσσαρες.
και υἱοι θωλα, οζι, ῥαφαια, και ʼιεριηλ, και ʼιαμαι, και ʼιεμασαν, και σαμουηλ, αρχοντες οικων πατριων αυτων τω θωλα, ισχυροι δυναμει κατα γενεσεις αυτων, ὁ αριθμος αυτων εν ἡμεραις δαυιδ, εικοσι και δυο χιλιαδες και ἑξακοσιοι.
και υἱοι ʼοζι, ʼιεζραια· και υἱοι ʼιεζραι, μιχαηλ, ʼαβδιου, και ʼιωηλ, και ʼιεσια, πεντε, αρχοντες παντες.
και επʼ αυτων, κατα γενεσεις αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων, ισχυροι παραταξασθαι εις πολεμον, τριακοντα και ἑξ χιλιαδες, ὁτι επληθυναν γυναικας και υἱους.
και αδελφοι αυτων εις πασας πατριας ισσαχαρ, και ισχυροι δυναμει, ογδοηκοντα και ἑπτα χιλιαδες, ὁ αριθμος αυτων των παντων.
υἱοι βενιαμιν, και βαλε, και βαχιρ, και ʼιεδιηλ, τρεις.
και υἱοι βαλε, ʼεσεβων, και οζι, και οζιηλ, και ιεριμουθ, και ουρι, πεντε, αρχοντες οικων πατρικων ισχυροι δυναμει· και ὁ αριθμος αυτων, εικοσι και δυο χιλιαδες και τριακοντατεσσαρες.
και υἱοι βαχιρ, ζεμιρα, και ιωας, και ελιεζερ, και ελιθεναν, και αμαρια, και ʼιεριμουθ, και αβιουδ, και αναθωθ, και ʼεληεμεθ· παντες οὑτοι υἱοι βαχιρ.
και ὁ αριθμος αυτων κατα γενεσεις αυτων, αρχοντες οικων πατριων αυτων ισχυροι δυναμει, εικοσι χιλιαδες και διακοσιοι.
και υἱοι ʼιεδιηλ, βαλααν· και υἱοι βαλααν, ιαους, και βενιαμιν, και αωθ, και χανανα, και ζαιθαν, και θαρσι, και αχισααρ.
παντες οὑτοι υἱοι ʼιεδιηλ, αρχοντες των πατριων ισχυροι δυναμει, ἑπτα καιδεκα χιλιαδες και διακοσιοι, εκπορευομενοι δυναμει πολεμειν.
και σαπφιν, και απφιν, και υἱοι ωρ, ʼασωμ, υἱος αυτου αορ.
υἱοι νεφθαλι, ιασιηλ, γωνι, και ασηρ, και σελλουμ, υἱοι αυτου, βαλαμ υἱος αυτου.
υἱοι μανασση, εσριηλ, ὁν ετεκεν ἡ παλλακη αυτου ἡ συρα, ετεκε δε αυτω και μαχιρ πατερα γαλααδ.
και μαχιρ ελαβε γυναικα τω απφιν και σαπφιν· και ονομα αδελφης αυτου μοωχα, και ονομα τω δευτερω σαπφααδ· εγεννηθησαν δε τω σαπφααδ θυγατερες.
και ετεκε μοωχα γυνη μαχιρ υἱον, και εκαλεσε το ονομα αυτου φαρες· και ονομα αδελφου αυτου σουρος· υἱοι αυτου ουλαμ, και ʼροκομ.
και υἱοι ουλαμ, βαδαμ· οὑτοι υἱοι γαλααδ, υἱου μαχιρ, υἱου μανασση.
και ἡ αδελφη αυτου ἡ μαλεχεθ ετεκε τον ισουδ, και τον αβιεζερ, και τον μαελα.
και ησαν υἱοι σεμιρα, ʼαιμ, και συχεμ, και λακιμ, και ανιαν.
και υἱοι εφραιμ, σωθαλαθ, και βαραδ υἱος αυτου, και θααθ υἱος αυτου, ʼελαδα υἱος αυτου, σααθ υἱος αυτου,
και ζαβαδ υἱος αυτου, σωθελε υἱος αυτου, και ʼαζερ, και ʼελεαδ· και απεκτειναν αυτους οἱ ανδρες γεθ οἱ τεχθεντες εν τη γη, ὁτι κατεβησαν του λαβειν τα κτηνη αυτων.
και επενθησεν εφραιμ ὁ πατηρ αυτων ἡμερας πολλας· και ηλθον αδελφοι αυτου του παρακαλεσαι αυτον.
και εισηλθε προς την γυναικα αυτου, και ελαβεν εν γαστρι, και ετεκεν υἱον· και εκαλεσε το ονομα αυτου βερια, ὁτι εν κακοις εγενετο εν οικω μου.
και ἡ θυγατηρ αυτου σαραα· και εν εκεινοις τοις καταλοιποις· και ωκοδομησε την βαιθωρων την κατω και την ανω· και υἱοι οζαν σεηρα,
και ῥαφη υἱος αυτου, σαραφ και θαλεες υἱοι αυτου, θαεν υἱος αυτου.
τω λααδαν υἱω αυτου υἱος αμιουδ, υἱος ελισαμαι,
υἱος νουν, υἱος ιησουε, υἱοι αυτου.
και κατασχεσις αυτων και κατοικια αυτων βαιθηλ και αἱ κωμαι αυτης, κατʼ ανατολας νοαραν, προς δυσμαις γαζερ και αἱ κωμαι αυτης, και συχεμ και αἱ κωμαι αυτης ἑως γαζης, και αἱ κωμαι αυτης,
και ἑως ὁριων υἱων μανασση, βαιθσααν και αἱ κωμαι αυτης, θαναχ και αἱ κωμαι αυτης, μαγεδδω και αἱ κωμαι αυτης, δωρ και αἱ κωμαι αυτης· εν ταυτη κατωκησαν υἱοι ιωσηφ υἱου ισραηλ.
υἱοι ασηρ, ιεμνα, και σουια, και ισουι, και βερια, και σορε αδελφη αυτων.
και υἱοι βερια, χαβερ, και μελχιηλ· οὑτος πατηρ βερθαιθ.
και χαβερ εγεννησε τον ιαφλητ, και τον σαμηρ, και τον χωθαν, και την σωλα αδελφην αυτων.
και υἱοι ιαφλητ, φασεκ, και βαμαηλ, και ασιθ· οὑτοι υἱοι ιαφλητ.
και υἱοι σεμμηρ, αχιρ, και ῥοογα, και ʼιαβα, και αραμ,
και βανη ʼελαμ αδελφου αυτου σωφα, και ʼιμανα, και σελλης, και ʼαμαλ.
υἱοι σωφας, σουε, και ἁρναφαρ, και σουδα, και βαριν, και ʼιμραν,
και βασαν, και ʼωα, και σαμα, και σαλισα, και ʼιεθρα, και βεηρα.
και υἱοι ιεθηρ, ιεφινα, και φασφα, και αρα.
και υἱοι ʼολα, ορεχ, ανιηλ, και ῥασια.
παντες οὑτοι υἱοι ασηρ, παντες αρχοντες πατριων, εκλεκτοι ισχυροι δυναμει, αρχοντες ἡγουμενοι· ὁ αριθμος αυτων εις παραταξιν του πολεμειν, αριθμος αυτων ανδρες εικοσιεξ χιλιαδες.
8
και βενιαμιν εγεννησε βαλε πρωτοτοκον αυτου, και ʼασβηλ τον δευτερον, ααρα τον τριτον,
νωα τον τεταρτον, και ῥαφα τον πεμπτον.
και ησαν υἱοι τω βαλε, αδιρ, και γηρα, και αβιουδ,
και αβεσσουε, και νοαμα, και αχια,
και γερα, και σεφουφαμ, και ουραμ.
οὑτοι υἱοι αωδ, οὑτοι εισιν αρχοντες πατριων τοις κατοικουσι γαβεε· και μετωκισαν αυτους εις μαχαναθι,
και νοομα, και αχια, και γηρα· οὑτος ιεγλααμ, και εγεννησε τον ʼαζα, και τον ιαχιχω.
και σααριν εγεννησεν εν τω πεδιω μωαβ μετα το αποστειλαι αυτον ʼωσιν και την βααδα γυναικα αυτου.
και εγεννησεν εκ της ʼαδα γυναικος αυτου τον ιωλαβ, και τον σεβια, και τον μισα, και τον μελχας,
και τον ιεβους, και τον ζαβια και τον μαρμα· οὑτοι αρχοντες πατριων.
και εκ της ωσιν εγεννησε τον αβιτωλ, και τον αλφααλ.
και υἱοι αλφααλ, ωβηδ, μισααλ, σεμμηρ· οὑτος ωκοδομησε την ωναν, και την λωδ και τας κωμας αυτης·
και βερια, και σαμα· οὑτοι αρχοντες των πατριων τοις κατοικουσιν αιλαμ, και οὑτοι εξεδιωξαν τους κατοικουντας γεθ.
και αδελφος αυτου σωσηκ, και ʼαριμωθ,
και ζαβαδια, και ωρηδ, και εδερ,
και μιχαηλ, και ʼιεσφα, και ιωδα, υἱοι βερια.
και ζαβαδια, και μοσολλαμ, και αζακι, και αβαρ,
και ισαμαρι, και ιεξλιας, και ιωβαβ, υἱοι ελφααλ.
και ιακιμ, και ζαχρι, και ζαβδι,
και ελιωναι, και σαλαθι, και ελιηλι,
και αδαια, και βαραια, και σαμαραθ, υἱοι σαμαιθ.
και ιεσφαν, και ωβηδ, και ελεηλ,
και αβδων, και ζεχρι, και αναν,
και ανανια, και αμβρι, και αιλαμ, και αναθωθ,
και ιαθιν, και ιεφαδιας, και φανουηλ, υἱοι σωσηκ.
και σαμσαρι, και σααριας, και γοθολια,
και ιαρασια, και ερια, και ζεχρι υἱος ιροαμ.
οὑτοι αρχοντες πατριων κατα γενεσεις αυτων αρχοντες· οὑτοι κατωκησαν εν ἱερουσαλημ.
και εν γαβαων κατωκησε πατηρ γαβαων· και ονομα γυναικι αυτου μοαχα.
και ὁ υἱος αυτης ὁ πρωτοτοκος αβδων, και σουρ, και κις, και βααλ, και ναδαβ,
και νηρ, και γεδουρ και αδελφος αυτου, και ζακχουρ, και μακελωθ.
και μακελωθ εγεννησε τον σαμαα· και γαρ οὑτοι κατεναντι των αδελφων αυτων κατωκησαν εν ἱερουσαλημ μετα των αδελφων αυτων.
και νηρ εγεννησε τον κις, και κις εγεννησε τον σαουλ, και σαουλ εγεννησε τον ιωναθαν, και τον μελχισουε, και τον αμιναδαβ, και τον ασαβαλ.
και υἱος ιωναθαν μεριβααλ· και μεριβααλ εγεννησε τον μιχα.
και υἱοι μιχα, φιθων, και μελαχ, και θαραχ, και αχαζ.
και αχαζ εγεννησε τον ιαδα· και ιαδα εγεννησε τον σαλαιμαθ, και τον ασμωθ, και τον ζαμβρι· και ζαμβρι εγεννησε τον μαισα.
και μαισα εγεννησε τον βαανα· ῥαφαια υἱος αυτου, ελασα υἱος αυτου, εσηλ υἱος αυτου.
και τω εσηλ ἑξ υἱοι· και ταυτα τα ονοματα αυτων· εζρικαμ πρωτοτοκος αυτου, και ισμαηλ, και σαραια, και αβδια, και αναν, και ασα· παντες οὑτοι υἱοι εσηλ.
και υἱοι ασηλ αδελφου αυτου, αιλαμ πρωτοτοκος αυτου, και ιας ὁ δευτερος, και ελιφαλετ ὁ τριτος.
και ησαν υἱοι αιλαμ ισχυροι ανδρες δυναμει, τεινοντες τοξον, και πληθυνοντες υἱους και υἱους των υἱων, ἑκατον πεντηκοντα· παντες οὑτοι εξ υἱων βενιαμιν.
9
και πας ισραηλ ὁ συλλοχισμος αυτων· και οὑτοι καταγεγραμμενοι εν βιβλιω των βασιλεων ισραηλ και ιουδα, μετα των αποικισθεντων εις βαβυλωνα εν ταις ανομιαις αυτων,
και οἱ κατοικουντες προτερον εν ταις κατασχεσεσιν αυτων εν ταις πολεσιν ισραηλ, οἱ ἱερεις, οἱ λευιται, και οἱ δεδομενοι.
και εν ἱερουσαλημ κατωκησαν απο των υἱων ιουδα, και απο των υἱων βενιαμιν, και απο των υἱων εφραιμ, και μανασση.
και γνωθι, και υἱος σαμιουδ, υἱου αμρι, υἱου αμβραιμ, υἱου βουνι, υἱου υἱων φαρες, υἱου ιουδα.
και εκ των σηλωνι, ασαια πρωτοτοκος αυτου, και ὁ ὑοι αυτου.
εκ των υἱων ζαρα, ιεηλ, και αδελφοι αυτων ἑξακοσιοι και εννενηκοντα.
και εκ των υἱων βενιαμιν σαλωμ υἱος μοσλλαμ, υἱου ωδουια, υἱου ασινου,
και ιεμναα υἱος ἱεροβοαμ, και ηλω· οὑτοι υἱοι οζι υἱου μαχιρ· και μοσολλαμ υἱος σαφατια, υἱου ῥαγουηλ, υἱου ιεμναι,
και αδελφοι αυτων κατα γενεσεις αυτων εννακοσιοι πεντηκονταεξ, παντες οἱ ανδρες αρχοντες πατριων κατʼ οικους πατριων αυτων.
και απο των ἱερεων, ιωδαε, και ιωαριμ, και ιαχιν,
και αζαρια υἱος χελκια υἱου μοσολλαμ, υἱου σαδωκ, υἱου μαραιωθ, υἱου αχιτωβ ἡγουμενου οικου του θεου,
και αδαια υἱος ιρααμ, υἱου φασχωρ, υἱου μελχια, και μαασαια υἱος αδιηλ, υἱου εζιρα, υἱου μοσολλαμ, υἱου μασελμωθ, υἱου εμμηρ,
και αδελφοι αυτων αρχοντες οικων πατριων αυτων, χιλιοι και ἑπτακοσιοι και ἑξηκοντα, ισχυροι δυναμει εις εργασιαν λειτουργιας οικου του θεου.
και εκ των λευιτων, σαμαια υἱος ασωβ, υἱου εζρικαμ, υἱου ασαβια, εκ των υἱων μεραρι.
και βακβακαρ, και αρης, και γαλααλ, και ματθανιας υἱος μιχα, υἱου ζεχρι, υἱου ασαφ.
και αβδια υἱος σαμια, υἱου γαλααλ, υἱου ιδιθουν, και βαραχια υἱος οσσα, υἱου ἑλκανα, ὁ κατοικων εν ταις κωμαις νωτεφατι.
οἱ πυλωροι, σαλωμ, ακουμ, τελμων, και διμαν, και αδελφοι αυτων· σαλωμ ὁ αρχων,
και ἑως ταυτης εν τη πυλη του βασιλεως κατʼ ανατολας· αὑται αἱ πυλαι των παρεμβολων υἱων λευι.
και σελλουμ υἱος κορε, υἱου αβιασαφ, υἱου κορε· και οἱ αδελφοι αυτου εις οικον πατρος αυτου, οἱ κοριται επι των εργων της λειτουργιας φυλασσοντες τας φυλακας της σκηνης· και πατερες αυτων επι της παρεμβολης κυριου φυλασσοντες την εισοδον.
και φινεες υἱος ελεαζαρ ἡγουμενος ην επʼ αυτων εμπροσθεν κυριου, και οὑτοι μετʼ αυτου.
ζαχαριας υἱος μοσολλαμι πυλωρος της θυρας της σκηνης του μαρτυριου.
παντες οἱ εκλεκτοι επι της πυλης εν ταις πυλαις διακοσιοι και δεκαδυο· οὑτοι εν ταις αυλαις αυτων, ὁ καταλοχισμος αυτων· τουτους εστησε δαυιδ και σαμουηλ ὁ βλεπων τη πιστει αυτων.
και οὑτοι και οἱ υἱοι αυτων επι των πυλων εν οικω κυριου, και εν οικω της σκηνης του φυλασσειν.
κατα τους τεσσαρας ανεμους ησαν αἱ πυλαι, κατα ανατολας, θαλασσαν, βορῥαν, νοτον.
και αδελφοι αυτων εν ταις αυλαις αυτων του εισπορευεσθαι κατα ἑπτα ἡμερας απο καιρου εις καιρον μετα τουτων·
ὁτι εν πιστει εισι τεσσαρες δυνατοι των πυλων· και οἱ λευιται ησαν επι των παστοφοριων, και επι των θησαυρων οικου του θεου παρεμβαλλουσιν,
ὁτι επʼ αυτους ἡ φυλακη· και οὑτοι επι των κλειδων τοπρωι πρωι ανοιγειν τας θυρας του ἱερου.
και εξ αυτων επι τα σκευη της λειτουργιας, ὁτι εν αριθμω εισοισουσι, και εν αριθμω εξοσουσι.
και εξ αυτων καθεσταμενοι επι τα σκευη, και επι παντα σκευη τα ἁγια, και επι της σεμιδαλεως, του οινου, του ελαιου, του λιβανωτου, και των αρωματων.
και απο των υἱων των ἱερεων ησαν μυρεψοι του μυρου, και εις τα αρωματα.
και ματθαθιας εκ των λευιτων, οὑτος ὁ πρωτοτοκος τω σαλωμ τω κορειτη, εν τη πιστει επι τα εργα της θυσιας του τηγανου του μεγαλου ἱερεως.
και βαναιας ὁ κααθιτης εκ των αδελφων αυτων επι των αρτων της προθεσεως, του ἑτοιμασαι σαββατον κατα σαββατον.
και οὑτοι ψαλτωδοι αρχοντες των πατριων των λευιτων διατεταγμεναι εφημεριαι, ὁτι ἡμερα και νυξ επʼ αυτοις εν τοις εργοις.
οὑτοι αρχοντες των πατριων των λευιτων κατα γενεσεις αυτων, αρχοντες οὑτοι κατωκησαν εν ἱερουσαλημ.
και εν γαβαων κατωκησε πατηρ γαβαων ιεηλ· και ονομα γυναικος αυτου μοωχα.
και υἱος αυτου ὁ πρωτοτοκος αβδων, και σουρ, και κις, και βααλ, και νηρ, και ναδαβ,
και γεδουρ και αδελφος, και ζακχουρ, και μακελωθ.
και μακελωθ εγεννησε τον σαμαα· και οὑτοι εν μεσω των αδελφων αυτων κατωκησαν εν ἱερουσαλημ, εν μεσω των αδελφων αυτων.
και νηρ εγεννησε τον κις, και κις εγεννησε τον σαουλ, και σαουλ εγεννησε τον ιωναθαν, και τον μελχισουε, και τον αμιναδαβ, και τον ασαβαλ.
και υἱος ιωναθαν μεριβαλ· και μεριβααλ εγεννησε τον μιχα.
και υἱοι μιχα φιθων, και μαλαχ, και θαραχ.
και αχαζ εγεννησε τον ιαδα· και ιαδα εγεννησε τον γαλεμεθ, και τον γαζμωθ, και τον ζαμβρι· και ζαμβρι εγεννησε τον μασσα.
και μασσα εγεννησε τον βαανα, και ῥαφαια υἱος αυτου, ελασα υἱος αυτου, εσηλ υἱος αυτου.
και τω εσηλ ἑξ υἱοι· και ταυτα τα ονοματα αυτων· εζρικαμ πρωτοτοκος αυτου, και ισμαηλ, και σαραια, και αβδια, και αναν, και ασα· οὑτοι υἱοι εσηλ.
10
και αλλοφυλοι επολεμησαν προς τον ισραηλ, και εφυγον απο προσωπου αλλοφυλων, και επεσον τραυματιαι εν ορει γελβουε.
και κατεδιωξαν οἱ αλλοφυλοι οπισω σαουλ και οπισω των υἱων αυτου· και επαταξαν αλλοφυλοι τον ιωναθαν, και τον αμιναδαβ, και τον μελχισουε, υἱους σαουλ.
και εβαρυνθη ὁ πολεμος επι σαουλ· και εὑρον αυτον οἱ τοξοται εν τοξοις και πονοις, και επονεσαν απο των τοξων.
και ειπε σαουλ τω αιροντι τα σκευη αυτου, σπασαι την ῥομφαιαν σου, και εκκεντησον με εν αυτη, μη ελθωσιν οἱ απεριτμητοι οὑτοι και εμπαιξωσι μοι· και ουκ εβουλετο ὁ αιρων τα σκευη αυτου, ὁτι εφοβειτο σφοδρα· και ελαβε σαουλ την ῥομφαιαν, και επεπεσεν επʼ αυτην.
και ειδεν ὁ αιρων τα σκευη αυτου, ὁτι απεθανε σαουλ, και επεσε και αυτος επι την ῥομφαιαν αυτου.
και απεθανε σαουλ, και τρεις υἱοι αυτου εν τη ἡμερα εκεινη· και πας ὁ οικος αυτου επι το αυτο απεθανε.
και ειδε πας ανηρ ισραηλ ὁ εν τω αυλωνι ὁτι εφυγεν ισραηλ, και ὁτι απεθανε σαουλ και οἱ υἱοι αυτου, και κατελιπον τας πολεις αυτων και εφυγον· και ηλθον αλλοφυλοι, και κατωκησαν εν αυταις.
και εγενετο τη εχομενη, και ηλθον αλλοφυλοι του σκυλευειν τους τραυματιας, και εὑρον τον σαουλ και τους υἱους αυτου πεπτωκοτας εν τω ορει γελβουε.
και εξεδυσαν αυτον, και ελαβον την κεφαλην αυτου και τα σκευη αυτου, και απεστειλαν εις γην αλλοφυλων κυκλω του ευαγγελισασθαι τοις ειδωλοις αυτων, και τω λαω·
και εθηκαν τα σκευη αυτων εν οικω θεου αυτων· και την κεφαλην αυτου εθηκαν εν οικω δαγων.
και ηκουσαν παντες οἱ κατοικουντες γαλααδ ἁπαντα ἁ εποιησαν οἱ αλλοφυλοι τω σαουλ και τω ισραηλ.
και ηγερθησαν εκ γαλααδ πας ανηρ δυνατος, και ελαβον το σωμα σαουλ και το σωμα των υἱων αυτου, και ηνεγκαν αυτα εις ιαβις, και εθαψαν τα οστα αυτων ὑπο την δρυν εν ιαβις· και ενηστευσαν ἑπτα ἡμερας.
και απεθανε σαουλ εν ταις ανομιαις αυτου, αἱς ηνομησε τω θεω κατα τον λογον κυριου, διοτι ουκ εφυλαξεν, ὁτι επηρωτησε σαουλ εν τω εγγαστριμυθω του ζητησαι, και απεκρινατο αυτω σαμουηλ ὁ προφητης,
και ουκ εζητησε κυριον· και απεκτεινεν αυτον, και επεστρεψε την βασιλειαν τω δαυιδ υἱω ιεσσαι.
11
και ηλθε πας ισραηλ προς δαυιδ εν χεβρων, λεγοντες, ιδου οστα σου και σαρκες σου ἡμεις,
και εχθες και τριτην οντος σαουλ βασιλεως, συ ησθα ὁ εξαγων και εισαγων τον ισραηλ· και ειπεν ισραηλ κυριος σοι, συ ποιμανεις τον λαον μου τον ισραηλ, και συ εση εις ἡγουμενον επι ισραηλ.
και ηλθον παντες πρεσβυτεροι ισραηλ προς τον βασιλεα εις χεβρων· και διεθετο αυτοις ὁ βασιλευς δαυιδ διαθηκην εν χεβρων εναντι κυριου· και εχρισαν τον δαυιδ εις βασιλεα επι ισραηλ κατα τον λογον κυριου δια χειρος σαμουηλ.
και επορευθη ὁ βασιλευς και ανδρες αυτου εις ἱερουσαλημ, αὑτη ιεβους, και εκει οἱ κατοικουντες την γην ειπον τω δανιδ, ουκ εισελευση ὡδε·
και προκατελαβετο την περιοχην σιων· αὑτη ἡ πολις δαυιδ.
και ειπε δαυιδ, πας τυπτων ιεβουσαιον εν πρωτοις, και εσται εις αρχοντα και εις στρατηγον· και ανεβη επʼ αυτην εν πρωτοις ιωαβ υἱος σαρουια, και εγενετο εις αρχοντα.
και εκαθισε δαυιδ εν τη περιοχη· δια τουτο εκαλεσεν αυτην πολιν δαυιδ.
και ωκοδομησε την πολιν κυκλω.
και επορευετο δαυιδ πορευομενος και μεγαλυνομενος, και κυριος παντοκρατωρ μετʼ αυτου.
και οὑτοι οἱ αρχοντες των δυνατων, οἱ ησαν τω δαυιδ, οἱ κατισχυοντες μετʼ αυτου εν τη βασιλεια αυτου μετα παντος ισραηλ, του βασιλευσαι αυτον κατα τον λογον κυριου επι ισραηλ.
και οὑτος ὁ αριθμος των δυνατων του δαυιδ· ιεσεβαδα υἱος ʼαχαμαν πρωτος των τριακοντα· οὑτος εσπασατο την ῥομφαιαν αυτου ἁπαξ επι τριακοσιους τραυματιας εν καιρω ἑνι.
και μετʼ αυτον ελεαζαρ υἱος δωδαι ὁ αχωχι· οὑτος ην εν τοις τρισι δυνατοις.
οὑτος ην μετα δαυιδ εν φασσδαμιν, και οἱ αλλοφυλοι συνηχθησαν εκει εις πολεμον, και ην μερις του αγρου πληρης κριθων, και ὁ λαος εφυγεν απο προσωπου αλλοφυλων.
και εστη εν μεσω της μεριδος, και εσωσεν αυτην, και επαταξε τους αλλοφυλους, και εποιησε κυριος σωτηριαν μεγαλην.
και κατεβησαν τρεις εκ των τριακοντα αρχοντων εις την πετραν προς δαυιδ εις το σπηλαιον οδολλαμ, και παρεμβολη των αλλοφυλων εν τη κοιλαδι των γιγαντων.
και δαυιδ τοτε εν τη περιοχη, και το συστημα των αλλοφυλων τοτε εν βηθλεεμ.
και επεθυμησε δαυιδ, και ειπε, τις ποτιει με ὑδωρ εκ του λακκου βηθλεεμ του εν τη πυλη;
και διερῥηξαν οἱ τρεις την παρεμβολην των αλλοφυλων· και ὑδρευσαντο ὑδωρ εκ του λακκου του εν βηθλεεμ, ὁς ην εν τη πυλη, και ελαβον και ηλθον προς δαυιδ· και ουκ ηθελησε δαυιδ του πιειν αυτο, και εσπεισεν αυτο τω κυριω,
και ειπεν, ἱλεως μοι ὁ θεος του ποιησαι το ῥημα τουτο· ει αἱμα ανδρων τουτων πιομαι εν ψυχαις αυτων; ὁτι εν ψυχαις αυτων ηνεγκαν· και ουκ εβουλετο πιειν αυτο· ταυτα εποιησαν οἱ τρεις δυνατοι.
και αβισα αδελφος ιωαβ, οὑτος ην αρχων των τριων· οὑτος εσπασατο την ῥομφαιαν αυτου επι τριακοσιους τραυματιας εν καιρω ἑνι, και οὑτος ην ονομαστος εν τοις τρισιν.
απο των τριων ὑπερ τους δυο ενδοξος, και ην αυτοις εις αρχοντα, και ἑως των τριων ουκ ηρχετο.
και βαναια υἱος ιωδαε υἱος ανδρος δυνατου, πολλα εργα αυτου ὑπερ καβασαηλ· οὑτος επαταξε τους δυο αριηλ μωαβ, και οὑτος κατεβη και επαταξε τον λεοντα εν τω λακκω εν ἡμερα χιονος.
και οὑτος επαταξε τον ανδρα τον αιγυπτιον, ανδρα ὁρατον πενταπηχυν, και εν χειρι του αιγυπτιου δορυ ὡς αντιον ὑφαινοντων· και κατεβη επʼ αυτον βαναια εν ῥαβδω, και αφειλατο εκ της χειρος του αιγυπτιου το δορυ, και απεκτεινεν αυτον εν τω δορατι αυτου.
ταυτα εποιησε βαναια υἱος ιωδαε, και τουτω ονομα εν τοις τρισι τοις δυνατοις. ὑπερ τους τριακοντα ην ενδοξος οὑτος, και προς τους τρεις ουκ ηρχετο· και κατεστησεν αυτον δαυιδ επι την πατριαν αυτου.
ὑπερ τους τριακοντα ην ενδοξος οὑτος, και προς τους τρεις ουκ ηρχετο· και κατεστησεν αυτον δαυειδ επι την πατριαν αυτου.
και δυνατοι των δυναμεων, ασαηλ αδελφος ιωαβ, ελεαναν υἱος δωδωε εκ βηθλεεμ,
σαμαωθ ὁ ʼαρωρι, χελλης ὁ φελωνι,
ωρα υἱος εκκις ὁ θεκωι, αβιεζερ ὁ αναθωθι,
σοβοχαι ὁ ουσαθι, ηλι ὁ αχωνι,
μαραι ὁ νετωφαθι, χθαοδ υἱος νοοζα ὁ νετωφαθι,
αιρει υἱος ῥεβιε εκ βουνου βενιαμιν, βαναιας ὁ φαραθωνι,
ουρι εκ ναχαλι γαας, αβιηλ ὁ γαραβαιθι,
αζβων ὁ βαρμι, ελιαβα ὁ σαλαβωνι,
υἱος ασαμ του γιζωνιτου, ιωναθαν υἱος σωλα ὁ αραρι,
αχιμ υἱος αχαρ ὁ ʼαραρι, ελφατ υἱος θυροφαρ
ὁ μεχωραθρι, αχια ὁ φελλωνι,
ʼησερε ὁ χαρμαδαι, νααραι υἱος αζοβαι,
ιωηλ υἱος ναθαν, μεβααλ υἱος ʼαγαρι,
σελη ὁ αμμωνι, ναχωρ ὁ βηρωθι, αιρων σκευη υἱω σαρουια,
ιρα ὁ ιεθρι, γαβηρ ὁ ιεθρι,
ουρια ὁ χεττι, ζαβετ υἱος αχαια,
αδινα υἱος σαιζα του ῥουβην αρχων, και επʼ αυτω τριακοντα,
ʼαναν υἱος μοωχα, και ιωσαφατ ὁ ματθανι,
οζια ὁ ασταρωθι, σαμαθα και ιειηλ υἱοι χωθαν του αραρι,
ιεδιηλ υἱος σαμερι, και ιωζαε ὁ αδελφος αυτου ὁ θωσαι,
ελιηλ ὁ μαωι, και ιαριβι, και ιωσια υἱος αυτου, ελλααμ, και ιεθαμα ὁ μωαβιτης,
δαλιηλ, και ωβηθ, και ιεσσειηλ ὁ μεσωβια.
12
και οὑτοι οἱ ελθοντες προς δαυιδ εις σικελαγ, ετι συνεχομενου απο προσωπου σαουλ υἱου κις· και οὑτοι εν τοις δυνατοις βοηθουντες εν πολεμω,
και τοξω εκ δεξιων και εκ αριστερων, και σφενδονηται εν λιθοις και τοξοις· εκ των αδελφων σαουλ εκ βενιαμιν
ὁ αρχων αχιεζερ, και ιωας υἱος ασμα του γαβαθιτου, και ιωηλ, και ιωφαλητ υἱοι ασμωθ, και βερχια, και ιηουλ ὁ αναθωθι,
και σαμαιας ὁ γαβαωνειτης δυνατος εν τοις τριακοντα, και επι των τριακοντα
ἱερεμια, και ιεζιηλ, και ιωαναν, και ιωαζαβαθ ὁ γαδαραθιιμ,
αζαι, και αριμουθ, και βααλια, και σαμαραια, και σαφατιας ὁ χαραιφιηλ,
ἑλκανα, και ιησουνι, και οζριηλ, και ιωζαρα, και σοβοκαμ, και οἱ κοριται,
και ιελια και ζαβαδια υἱοι ʼιροαμ, και οἱ του γεδωρ.
και απο του γαδδι εχωρισθησαν προς δαυιδ απο της ερημου ισχυροι δυνατοι ανδρες παραταξεως πολεμου, αιροντες θυρεους και δορατα, και προσωπον λεοντος τα προσωπα αυτων, και κουφοι ὡς δορκαδες επι των ορεων τω ταχει·
ʼαζα ὁ αρχων, αβδια ὁ δευτερος, ελιαβ ὁ τριτος,
μασμανα ὁ τεταρτος, ἱερεμιας ὁ πεμπτος,
ιεθι ὁ ἑκτος, ελιαβ ὁ ἑβδομος,
ιωαναν ὁ ογδοος, ελιαζερ ὁ εννατος,
ἱερεμια ὁ δεκατος, μελχαβαναι ὁ ἑνδεκατος.
οὑτοι εκ των υἱων γαδ αρχοντες της στρατιας, εἱς τοις ἑκατον μικρος, και μεγας τοις χιλιοις.
οὑτοι οἱ διαβαντες τον ιορδανην εν τω μηνι τω πρωτω· και οὑτος πεπληρωκως επι πασαν κρηπιδα αυτου· και εξεδιωξαν παντας τους κατοικουντας αυλωνας απο ανατολων ἑως δυσμων.
και ηλθον απο των υἱων βενιαμιν και ιουδα εις βοηθειαν του δαυιδ.
και δαυιδ εξηλθεν εις απαντησιν αυτων, και ειπεν αυτοις, ει εις ειρηνην ἡκατε προς με, ειη μοι καρδια καθʼ ἑαυτην εφʼ ὑμας· και ει του παραδουναι με τοις εχθροις μου ουκ εν αληθεια χειρος, ιδοι ὁ θεος των πατερων ὑμων και ελεγξαιτο.
και πνευμα ενεδυσε τον αμασαι αρχοντα των τριακοντα, και ειπε, πορευου και ὁ λαος σου δαυιδ υἱος ιεσσαι, ειρηνη ειρηνη σοι, και ειρηνη τοις βοηθοις σου, ὁτι εβοηθησε σοι ὁ θεος σου· και προσεδεξατο αυτους δαυιδ, και κατεστησεν αυτους αρχοντας των δυναμεων.
και απο μανασση προσεχωρησαν προς δαυιδ εν τω ελθειν τους αλλοφυλους επι σαουλ εις πολεμον· και ουκ εβοηθησεν αυτοις, ὁτι εν βουλη εγενετο παρα των στρατηγων των αλλοφυλων λεγοντων, εν ταις κεφαλαις των ανδρων εκεινων επιστρεψει προς τον κυριον αυτου σαουλ.
εν τω πορευθηναι τον δαυιδ εις σικελαγ προσεχωρησαν αυτω απο μανασση, εδνα, και ιωζαβαθ, και ῥωδιηλ, και μιχαηλ, και ιωσαβαιθ, και ελιμουθ, και σεμαθι· αρχηγοι χιλιαδων εισι του μανασση.
και αυτοι συνεμαχησαν τω δαυιδ επι τον γεδδουρ, ὁτι δυνατοι ισχυος παντες· και ησαν ἡγουμενοι εν τη στρατια εν τη δυναμει,
ὁτι ἡμεραν εξ ἡμερας ηρχοντο προς δαυιδ εις δυναμιν μεγαλην ὡς δυναμις του θεου.
και ταυτα τα ονοματα των αρχοντων της στρατιας, οἱ ελθοντες προς δαυιδ εις χεβρων του αποστρεψαι την βασιλειαν σαουλ προς αυτον κατα τον λογον κυριου.
υἱοι ιουδα θυρεοφοροι και δορατοφοροι, ἑξ χιλιαδες και οκτακοσιοι δυνατοι παραταξεως.
των υἱων συμεων, δυνατοι ισχυος εις παραταξιν, ἑπτα χιλιαδες και ἑκατον.
των υἱων λευι, τετρακισχιλιοι και ἑξακοσιοι.
και ιωαδας ὁ ἡγουμενος τω ααρων, και μετʼ αυτου τρεις χιλιαδες και ἑπτακοσιοι.
και σαδωκ νεος δυνατος ισχυι, και της πατρικης οικιας αυτου αρχοντες εικοσιδυο.
και των υἱων βενιαμιν των αδελφων σαουλ, τρεις χιλιαδες· και ετι το πλειστον αυτων απεσκοπει την φυλακην οικου σαουλ.
και απο υἱων εφραιμ, εικοσι χιλιαδες και οκτακοσιοι, δυνατοι ισχυι ανδρες ονομαστοι κατʼ οικους πατριων αυτων.
και απο του ἡμισους φυλης μανασση, δεκαοκτω χιλιαδες, και οἱ ωνομασθησαν εν ονοματι του βασιλευσαι τον δαυιδ.
και απο των υἱων ισσαχαρ γινωσκοντες συνεσιν εις τους καιρους, γινωσκοντες τι ποιησαι ισραηλ, διακοσιοι, και παντες αδελφοι αυτων μετʼ αυτων.
και απο ζαβουλων εκπορευομενοι εις παραταξιν πολεμου εν πασι σκευεσι πολεμικοις πεντηκοντα χιλιαδες βοηθησαι τω δαυιδ ου χεροκενως.
και απο νεφθαλι αρχοντες χιλιοι, και μετʼ αυτων εν θυρεοις και δορασι, τριακονταεπτα χιλιαδες.
και απο των δανιτων παρατασσομενοι εις πολεμον, εικοσιοκτω χιλιαδες και οκτακοσιοι.
και απο του ασηρ εκπορευομενοι βοηθησαι εις πολεμον, τεσσαρακοντα χιλιαδες.
και εκ περαν του ιορδανου απο ῥουβην, και γαδδι, και απο του ἡμισους φυλης μανασση εν πασι σκευεσι πολεμικοις, ἑκατον εικοσι χιλιαδες.
παντες οὑτοι ανδρες πολεμισται παρατασσομενοι παραταξιν εν ψυχη ειρηνικη· και ηλθον εις χεβρων του βασιλευσαι τον δαυιδ επι παντα ισραηλ· και ὁ καταλοιπος ισραηλ ψυχη μια του βασιλευσαι τον δαυιδ.
και ησαν εκει ἡμερας τρεις εσθιοντες και πινοντες, ὁτι ἡτοιμασαν οἱ αδελφοι αυτων.
και οἱ ὁμορουντες αυτοις ἑως ισσαχαρ και ζαβουλων και νεφθαλι, εφερον αυτοις επι των καμηλων και των ονων και των ἡμιονων και επι των μοσχων βρωματα, αλευρα, παλαθας, σταφιδας, οινον, και ελαιον, μοσχους και προβατα εις πληθος, ὁτι ευφροσυνη εν ισραηλ.
13
και εβουλευσατο δαυιδ μετα των χιλιαρχων και των ἑκατονταρχων, παντι ἡγουμενω.
και ειπε δαυιδ παση εκκλησια ισραηλ, ει εφʼ ὑμιν αγαθον, και παρα κυριου του θεου ἡμων ευοδωθη, αποστειλωμεν προς τους αδελφους ἡμων τους ὑπολελειμμενους εν παση γη ισραηλ, και μετʼ αυτων οἱ ἱερεις οἱ λευιται εν πολεσι κατασχεσεως αυτων, και συναχθησονται προς ἡμας,
και μετενεγκωμεν την κιβωτον του θεου ἡμων προς ἡμας, ὁτι ουκ εζητησαν αυτην αφʼ ἡμερων σαουλ.
και ειπε πασα ἡ εκκλησια του ποιησαι οὑτως, ὁτι ευθυς ὁ λογος εν οφθαλμοις παντος του λαου.
και εξεκκλησιασε δαυιδ τον παντα ισραηλ απο ὁριων αιγυπτου και ἑως εισοδου ἡμαθ του εισενεγκαι την κιβωτον του θεου εκ πολεως ιαριμ.
και ανηγαγεν αυτην δαυιδ· και πας ισραηλ ανεβη εις πολιν δαυιδ, ἡ ην του ιουδα, του αναγαγειν εκειθεν την κιβωτον του θεου κυριου καθημενου επι χερουβιμ, οὑ επεκληθη ονομα αυτου.
και επεθηκαν την κιβωτον του θεου εφʼ ἁμαξαν καινην εξ οικου αμιναδαβ· και οζα και οἱ αδελφοι αυτου ηγον την ἁμαξαν.
και δαυιδ και πας ισραηλ παιζοντες εναντιον του θεου εν παση δυναμει, και εν ψαλτωδοις, και εν κινυραις, και εν ναβλαις, εν τυμπανοις, και εν κυμβαλοις, και εν σαλπιγξι.
και ηλθοσαν ἑως της ἁλωνος· και εξετεινεν οζα την χειρα αυτου του κατασχειν την κιβωτον, ὁτι εξεκλινεν αυτην ὁ μοσχος.
και εθυμωθη κυριος οργη επι οζα, και επαταξεν αυτον εκει δια το εκτειναι την χειρα αὑτου επι την κιβωτον, και απεθανεν εκει απεναντι του θεου·
και ηθυμησε δαυιδ, ὁτι διεκοψε κυριος διακοπην εν οζα, και εκαλεσε τον τοπον εκεινον, διακοπη οζα, ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εφοβηθη δαυιδ τον θεον εν τη ἡμερα εκεινη, λεγων, πως εισοισω την κιβωτον του θεου προς εμαυτον;
και ουκ απεστρεψε δαυιδ την κιβωτον προς ἑαυτον εις πολιν δαυιδ, και εξεκλινεν αυτην εις οικον αβεδδαρα του γεθαιου.
και εκαθισεν ἡ κιβωτος του θεου εν οικω αβεδδαρα τρεις μηνας· και ευλογησεν ὁ θεος αβεδδαρα, και παντα τα αυτου.
14
και απεστειλε χειραμ βασιλευς τυρου αγγελους προς δαυιδ, και ξυλα κεδρινα, και οικοδομους, και τεκτονας ξυλων, του οικοδομησαι αυτω οικον.
και εγνω δαυιδ ὁτι ἡτοιμασεν αυτον κυριος εις βασιλεα επι ισραηλ, ὁτι ηυξηθη εις ὑψος ἡ βασιλεια αυτου δια τον λαον αυτου ισραηλ.
και ελαβε δαυιδ ετι γυναικας εν ἱερουσαλημ· και ετεχθησαν δαυιδ ετι υἱοι και θυγατερες.
και ταυτα τα ονοματα αυτων των τεχθεντων, οἱ ησαν αυτω εν ἱερουσαλημ· σαμαα, σωβαβ, ναθαν, και σαλωμων,
και βααρ, και ελισα, και ελιφαληθ,
και ναγεθ, και ναφαθ, και ιαφιε,
και ελισαμαε, και ελιαδε, και ελιφαλα.
και ηκουσαν αλλοφυλοι ὁτι εχρισθη δαυιδ βασιλευς επι παντα ισραηλ· και ανεβησαν παντες οἱ αλλοφυλοι ζητησαι τον δαυιδ· και ηκουσε δαυιδ, και εξηλθεν εις απαντησιν αυτοις·
και αλλοφυλοι ηλθον, και συνεπεσον εν τη κοιλαδι των γιγαντων.
και επηρωτησε δαυιδ δια του θεου, λεγων, ει αναβω επι τους αλλοφυλους, και δωσεις αυτους εις τας χειρας μου; και ειπεν αυτω κυριος, αναβηθι, και δωσω αυτους εις τας χειρας σου.
και ανεβη εις βααλ φαρασιν, και επαταξεν αυτους εκει δανιδ· και ειπε δαυιδ, διεκοψεν ὁ θεος τους εχθρους μου εν χειρι μου, ὡς διακοπην ὑδατος· δια τουτο εκαλεσε το ονομα του τοπου εκεινου, διακοπη φαρσιν.
και εγκατελιπον εκει τους θεους αυτων οἱ αλλοφυλοι· και ειπε δαυιδ κατακαυσαι εν πυρι.
και προσεθεντο ετι αλλοφυλοι, και συνεπεσαν ετι εν τη κοιλαδι των γιγαντων.
και ηρωτησε δαυιδ ετι εν θεω· και ειπεν αυτω ὁ θεος, ου πορευση οπισω αυτων· αποστρεφου απʼ αυτων, και παρεση αυτοις πλησιον των απιων.
και εσται εν τω ακουσαι σε την φωνην του συσσεισμου αυτων ακρων των απιων, τοτε εισελευση εις τον πολεμον, ὁτι εξηλθεν ὁ θεος εμπροσθεν σου του παταξαι την παρεμβολην των αλλοφυλων.
και εποιησε καθως ενετειλατο αυτω ὁ θεος· και επαταξε την παρεμβολην των αλλοφυλων απο γαβαων ἑως γαζηρα.
και εγενετο ονομα δαυιδ εν παση τη γη, και κυριος εδωκε τον φοβον αυτου επι παντα τα εθνη.
15
και εποιησεν αυτω οικιας εν πολει δαυιδ, και ἡτοιμασε τον τοπον τη κιβωτω του θεου, και εποιησεν αυτη σκηνην.
τοτε ειπε δαυιδ, ουκ εστιν αραι την κιβωτον του θεου, αλλʼ η τους λευιτας, ὁτι αυτους εξελεξατο κυριος αιρειν την κιβωτον κυριου, και λειτουργειν αυτω ἑως αιωνος.
και εξεκκλησιασε δαυιδ τον παντα ισραηλ εν ἱερουσαλημ, του ανενεγκαι την κιβωτον κυριου εις τον τοπον ὁν ἡτοιμασεν αυτη.
και συνηγαγε δαυιδ τους υἱους ααρων τους λευιτας.
των υἱων κααθ, ουριηλ ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, ἑκατον εικοσι.
των υἱων μεραρι, ασαια ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, διακοσιοι εικοσι.
των υἱων γεδσων, ιωηλ ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, ἑκατον τριακοντα·
των υἱων ελισαφατ, σεμει ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, διακοσιοι.
των υἱων χεβρωμ, ελιηλ ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, ογδοηκοντα.
των υἱων οζιηλ, αμιναδαβ ὁ αρχων και οἱ αδελφοι αυτου, ἑκατον δεκαδυο.
και εκαλεσε δαυιδ τον σαδωκ και αβιαθαρ τους ἱερεις, και τους λευιτας, τον ουριηλ, ασαιαν, και ιωηλ, και σεμαιαν, και ελιηλ, και αμιναδαβ,
και ειπεν αυτοις, ὑμεις αρχοντες πατριων των λευιτων, ἁγνισθητε ὑμεις και οἱ αδελφοι ὑμων, και ανοισετε την κιβωτον του θεου ισραηλ, οὑ ἡτοιμασα αυτη·
ὁτι ουκ εν τω προτερον ὑμας ειναι, διεκοψεν ὁ θεος ἡμων εν ἡμιν, ὁτι ουκ εξεζητησαμεν εν κριματι.
και ἡγνισθησαν οἱ ἱερεις και οἱ λευιται, του ανενεγκαι την κιβωτον θεου ισραηλ.
και ελαβον οἱ υἱοι των λευιτων την κιβωτον του θεου, ὡς ενετειλατο μωυσης εν λογω θεου κατα την γραφην, εν αναφορευσιν επʼ αυτους.
και ειπε δανιδ τοις αρχουσι των λευιτων, στησατε τους αδελφους αυτων τους ψαλτωδους εν οργανοις, ναβλαις, κινυραις, και κυμβαλοις του φωνησαι εις ὑψος εν φωνη ευφροσυνης.
και εστησαν οἱ λευιται τον αιμαν υἱον ιωηλ· εκ των αδελφων αυτου ασαφ υἱος βαραχια· και εκ των νἱων μεραρι αδελφων αυτου αιθαν υἱος κισαιου·
και μετʼ αυτων οἱ αδελφοι αυτων οἱ δευτεροι, ζαχαριας, και οζιηλ, και σεμιραμωθ, και ιειηλ, και ελιωηλ, και ελιαβ, και βαναια, και μαασαια, και ματθαθια, και ελιφενα, και μακελλια, και αβδεδομ, και ιειηλ, και οζιας, οἱ πυλωροι.·
και οἱ ψαλτωδοι, αιμαν, ασαφ, και αιθαν εν κυμβαλοις χαλκοις του ακουσθηναι ποιησαι.
ζαχαριας, και οζιηλ, σεμιραμωθ, ιειηλ, ωνι, ελιαβ, μαασαιας, βαναιας εν ναβλαις επι αλαιμωθ.
και ματταθιας, και ελιφαλου, και μακενια, και αβδεδομ, και ιειηλ, και οζιας εν κινυραις ἁμασενιθ του ενισχυσαι.
και χωνενια αρχων των λευιτων αρχων των ωδων, ὁτι συνετος ην.
και βαραχια και ελκανα πυλωροι της κιβωτου.
και σομνια, και ιωσαφατ, και ναθαναηλ, και αμασαι, και ζαχαρια, και βαναια, και ελιεζερ οἱ ἱερεις σαλπιζοντες ταις σαλπιγξιν εμπροσθεν της κιβωτου του θεου· και αβδεδομ και ιεια πυλωροι της κιβωτου του θεου.
και ην δαυιδ και οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ και οἱ χιλιαρχοι οἱ πορευομενοι του αναγαγειν την κιβωτον της διαθηκης εξ οικου αβδεδομ εν ευφροσυνη.
και εγενετο εν τω κατισχυσαι τον θεον τους λευιτας αιροντας την κιβωτον της διαθηκης κυριου, και εθυσαν ανʼ ἑπτα μοσχους, και ανʼ ἑπτα κριους.
και δαυιδ περιεζωσμενος εν στολη βυσσινη, και παντες οἱ λευιται αιροντες την κιβωτον διαθηκης κυριου, και οἱ ψαλτωδοι, και χωνενιας ὁ αρχων των ωδων των αδοντων, και επι δαυιδ στολη βυσσινη.
και πας ισραηλ αναγοντες την κιβωτον διαθηκης κυριου εν σημασια, και εν φωνη σωφερ, και εν σαλπιγξι, και εν κυμβαλοις, αναφωνουντες εν ναβλαις και εν κινυραις.
και εγενετο ἡ κιβωτος διαθηκης κυριου, και ηλθεν ἑως πολεως δαυιδ· και μελχολ ἡ θυγατηρ σαουλ παρεκυψε δια της θυριδος, και ειδε τον βασιλεα δαυιδ ορχουμενον και παιζοντα, και εξουδενωσεν αυτον εν τη ψυχη αυτης.
16
και εισηνεγκαν την κιβωτον του θεου, και απηρεισαντο αυτην εν μεσω της σκηνης ἡς επηξεν αυτη δαυιδ, και προσηνεγκαν ὁλοκαυτωματα και σωτηριου εναντιον του θεου.
και συνετελεσε δαυιδ αναφερων ὁλοκαυτωματα και σωτηριου, και ευλογησε τον λαον εν ονοματι κυριου.
και διεμερισε παντι ανδρι ισραηλ απο ανδρος και ἑως γυναικος, τω ανδρι αρτον ἑνα αρτοκοπικον, και αμορειτην.
και εταξε κατα προσωπον της κιβωτου διαθηκης κυριου εκ των λευιτων λειτουργουντας αναφωνουντας, και εξομολογεισθαι και αινειν κυριον τον θεον ισραηλ·
ασαφ ὁ ἡγουμενος, και δευτερευων αυτω ζαχαριας, ιειηλ, σεμιραμωθ, και ιειηλ, ματταθιας, ελιαβ, και βαναιας, και αβδεδομ· και ιειηλ εν οργανοις, ναβλαις, κινυραις, και ασαφ εν κυμβαλοις αναφωνων·
και βαναιας και οζιηλ οἱ ἱερεις εν ταις σαλπιγξι διαπαντος εναντιον της κιβωτου της διαθηκης του θεου.
εν τη ἡμερα εκεινη. τοτε εταξε δαυιδ εν αρχη του αινειν τον κυριον εν χειρι ασαφ και των αδελφων αυτου.
ωδη. εξομολογεισθε τω κυριω, επικαλεισθε αυτον εν ονοματι αυτου, γνωρισατε εν λαοις τα επιτηδευματα αυτου.
ασατε αυτω και ὑμνησατε αυτω, διηγησασθε πασι τα θαυμασια αυτου, ἁ εποιησε κυριος.
αινειτε εν ονοματι ἁγιω αυτου, ευφρανθησεται καρδια ζητουσα την ευδοκιαν αυτου.
ζητησατε τον κυριον και ισχυσατε, ζητησατε το προσωπον αυτου διαπαντος.
μνημονευετε τα θαυμασια αυτου ἁ εποιησε, τερατα και κριματα του στοματος αυτου.
σπερμα ισραηλ παιδες αυτου, υἱοι ιακωβ εκλεκτοι αυτου.
αυτος κυριος ὁ θεος ἡμων, εν παση τη γη τα κριματα αυτου.
μνημονευωμεν εις αιωνα διαθηκης αυτου, λογον αυτου ὁν ενετειλατο εις χιλιας γενεας,
ὁν διεθετο τω ἁβρααμ, και τον ὁρκον αυτου τω ισαακ.
εστησεν αυτον τω ιακωβ εις προσταγμα, τω ισραηλ διαθηκην αιωνιον,
λεγων, σοι δωσω την γην χανααν σχοινισμα κληρονομιας ὑμων.
εν τω γενεσθαι αυτους ολιγοστους αριθμω, ὡς εσμικρυνθησαν, και παρωκησαν εν αυτη,
και επορευθησαν απο εθνους εις εθνος, και απο βασιλειας εις λαον ἑτερον,
ουκ αφηκεν ανδρα του δυναστευσαι αυτους, και ηλεγξε περι αυτων βασιλεις.
μη ἁψησθε των χριστων μου, και εν τοις προφηταις μου μη πονηρευεσθε.
ασατε τω κυριω πασα ἡ γη, αναγγειλατε εξ ἡμερας εις ἡμεραν σωτηριαν αυτου.
εξηγεισθε εν τοις εθνεσι την δοξαν αυτου, εν πασι τοις λαοις τα θαυμασια αυτου.
ὁτι μεγας κυριος και αινετος σφοδρα, φοβερος εστιν επι παντας τους θεους.
ὁτι παντες οἱ θεοι των εθνων ειδωλα, και ὁ θεος ἡμων ουρανους εποιησε.
δοξα και επαινος κατα προσωπον αυτου, ισχυς και καυχημα εν τοπω αυτου.
δοτε τω κυριω αἱ πατριαι των εθνων, δοτε τω κυριω δοξαν και ισχυν,
δοτε τω κυριω δοξαν ονοματι αυτου· λαβετε δωρα και ενεγκατε κατα προσωπον αυτου, και προσκυνησατε κυριω εν αυλαις ἁγιαις αυτου.
φοβηθητω απο προσωπου αυτου πασα ἡ γη, κατορθωθητω ἡ γη, και μη σαλευθητω.
ευφρανθητω ὁ ουρανος, και αγαλλιασθω ἡ γη, και ειπατωσαν εν τοις εθνεσι, κυριος βασιλευων.
βομβησει ἡ θαλασσα συν τω πληρωματι, και ξυλον αγρου και παντα τα εν αυτω
τοτε ευφρανθησεται τα ξυλατου δρυμου απο προσωπου κυριου, ὁτι ηλθε κριναι την γην.
εξομολογεισθε τω κυριω, ὁτι αγαθον, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και ειπατε, σωσον ἡμας, ὁ θεος της σωτηριας ἡμων και αθροισον ἡμας. και εξελου ἡμας εκ των εθνων, του αινειν το ονομα το ἁγιον σου, και καυχασθαι εν ταις αινεσεσι σου.
ευλογημενος κυριος ὁ θεος ισραηλ απο του αιωνος και ἑως του αιωνος·
και κατελιπον εκει εναντι της κιβωτου διαθηκης κυριου τον ασαφ και τους αδελφους αυτου, του λειτουργειν εναντιον της κιβωτου διαπαντος το της ἡμερας εις ἡμεραν.
και αβδεδομ και οἱ αδελφοι αυτου, ἑξηκοντα και οκτω· και αβδεδομ υἱος ιδιθουν, και οσα, εις τους πυλωρους.
και τον σαδωκ τον ἱερεα και τους αδελφους αυτου τους ἱερεις εναντιον της σκηνης κυριου εν βαμα τη εν γαβαων,
του αναφερειν ὁλοκαυτωματα τω κυριω επι του θυσιαστηριου των ὁλοκαυτωματων διαπαντος τοπρωι και τοεσπερας, και κατα παντα τα γεγραμμενα εν νομω κυριου ὁσα ενετειλατο εφʼ υἱοις ισραηλ εν χειρι μωυση του θεραποντος του θεου.
και μετʼ αυτου αιμαν και ιδιθουν, και οἱ λοιποι εκλεγεντες επʼ ονοματος του αινειν τον κυριον, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και μετʼ αυτων σαλπιγγες και κυμβαλα του αναφωνειν και οργανα των ωδων τοι θεου, οἱ δε υἱοι ιδιθουν εις την πυλην.
και επορευθη πας ὁ λαος ἑκαστος εις τον οικον αυτου, και επεστρεψε δαυιδ του ευλογησαι τον οικον αυτου.
17
και εγενετο ὡς κατωκησε δαυιδ εν οικω αυτου, και ειπε δαυιδ προς ναθαν τον προφητην, ιδου εγω κατοικω εν οικω κεδρινω, και ἡ κιβωτος διαθηκης κυριου ὑποκατω δερῥεων.
και ειπε ναθαν προς δαυιδ, παν το εν τη ψυχη σου ποιει, ὁτι θεος μετα σου.
και εγενετο εν τη νυκτι εκεινη, και εγενετο λογος κυριου προς ναθαν·
πορευου και ειπον προς δαυιδ τον δουλον μου, οὑτως ειπε κυριος, ου συ οικοδομησεις μοι οικον του κατοικησαι με εν αυτω.
ὁτι ου κατωκησα εν οικω απο της ἡμερας ἡς ανηγαγον τον ισραηλ ἑως της ἡμερας ταυτης,
και ημην εν σκηνη και εν καλυμματι εν πασιν οἱς διηλθον εν παντι ισραηλ· ει λαλων ελαλησα προς μιαν φυλην του ισραηλ οἱς ενετειλαμην του ποιμαινειν τον λαον μου, λεγων, ὁτι ουκ ωκοδομησατε μοι οικον κεδρινον;
και νυν οὑτως ερεις τω δουλω μου δαυιδ, ταδε λεγει κυριος παντοκρατωρ, εγω ελαβον σε εκ της μανδρας εξοπισθεν των ποιμνιων του ειναι εις ἡγουμενον επι τον λαον μου ισραηλ·
και ημην μετα σου εν πασιν οἱς επορευθης, και εξωλοθρευσα παντας τους εχθρους σου απο προσωπου σου, και εποιησα σοι ονομα κατα το ονομα των μεγαλων των επι της γης.
και θησομαι τοπον τω λαω μου ισραηλ, και καταφυτευσω αυτον, και κατασκηνωσει καθʼ ἑαυτον, και ου μεριμνησει ετι, και ου προσθησει υἱος αδικιας του ταπεινωσαι αυτον καθως αρχης, και αφʼ ἡμερων ὡν εταξα κριτας επι τον λαον μου ισραηλ·
και εταπεινωσα παντας τους εχθρους σου, και αυξησω σε, και οικον οικοδομησει σοι κυριος.
και εσται ὁταν πληρωθωσιν ἡμεραι σου και κοιμηθηση μετα των πατερων σου, και αναστησω το σπερμα σου μετα σε ὁς εσται εκ της κοιλιας σου, και ἑτοιμασω την βασιλειαν αυτου.
αυτος οικοδομησει μοι οικον, και ανορθωσω τον θρονον αυτου ἑως αιωνος.
εγω εσομαι αυτω εις πατερα, και αυτος εσται μοι εις υἱον· και το ελεος μου ουκ αποστησω απʼ αυτου, ὡς απεστησα απο των οντων εμπροσθεν σου.
και πιστωσω αυτον εν οικω μου και εν βασιλεια αυτου ἑως αιωνος, και ὁ θρονος αυτου εσται ανωρθωμενος ἑως αιωνος.
κατα παντας τους λογους τουτους, και κατα πασαν την ὁρασιν ταυτην, οὑτως ελαλησε ναθαν προς δαυιδ.
και ηλθεν ὁ βασιλευς δαυιδ και εκαθισεν απεναντι κυριου, και ειπε, τις ειμι εγω κυριε ὁ θεος; και τις ὁ οικος μου, ὁτι ηγαπησας με ἑως αιωνος;
και εσμικρυνθη ταυτα ενωπιον σου ὁ θεος, και ελαλησας επι τον οικον του παιδος σου εκ μακρων, και επειδες με ὡς ὁρασις ανθρωπου, και ὑψωσας με κυριε ὁ θεος.
τι προσθησει ετι δαυιδ προς σε του δοξασαι; και συ τον δουλον σου οιδας,
και κατα την καρδιαν σου εποιησας την πασαν μεγαλωσυνην.
κυριε, ουκ εστιν ὁμοιος σοι, και ουκ εστι θεος πλην σου, κατα παντα ὁσα ηκουσαμεν εν ωσιν ἡμων.
και ουκ εστιν ὡς ὁ λαος σου ισραηλ εθνος ετι ετι της γης, ὡς ὡδηγησεν αυτον ὁ θεος του λυτρωσασθαι λαον ἑαυτω, του θεσθαι ἑαυτω ονομα μεγα και επιφανες, του εκβαλειν απο προσωπου λαου σου οὑς ελυτρωσω εξ αιγυπτου εθνη.
και εδωκας τον λαον σου ισραηλ, σεαυτω λαον ἑως αιωνος, και συ κυριος εγενηθης αυτοις εις θεον.
και νυν, κυριε, ὁ λογος σου ὁν ελαλησας προς τον παιδα σου και επι τον οικον αυτου, πιστωθητω ἑως αιωνος· και ποιησον καθως ελαλησας,
και πιστωθητω και μεγαλυνθητω το ονομα σου ἑως αιωνος, λεγοντων, κυριε κυριε παντοκρατωρ θεος ισραηλ, και ὁ οικος δαυιδ παιδος σου ανωρθωμενος εναντιον σου.
ὁτι συ κυριος ὁ θεος μου ηνοιξας το ους του παιδος σου του οικοδομησαι αυτω οικον, δια τουτο εὑρεν ὁ παις σου του προσευξασθαι κατα προσωπον σου.
και νυν, κυριε, συ ει αυτος θεος, και ελαλησας επι τον δουλον σου τα αγαθα ταυτα.
και νυν, ηρξαι του ευλογησαι τον οικον του παιδος σου, του ειναι εις τον αιωνα εναντιον σου· ὁτι συ κυριε εὑλογησας, και ευλογησον εις τον αιωνα.
18
και εγενετο μετα ταυτα, και επαταξε δαυιδ τους αλλοφυλους και ετροπωσατο αυτους, και ελαβε την γεθ και τας κωμας αυτης εκ χειρος αλλοφυλων.
και επαταξε την μωαβ, και ησαν μωαβ παιδες τω δαυιδ φεροντες δωρα·
και επαταξε δαυιδ τον αδρααζαρ βασιλεα σουβα ημαθ, πορευομενου αυτου επιστησαι χειρα αυτου επι ποταμον ευφρατην·
και προκατελαβετο δαυιδ αυτων χιλια ἁρματα και ἑπτα χιλιαδας ἱππων και εικοσι χιλιαδας ανδρων πεζων· και παρελυσεν δαυειδ παντα τα ἁρματα, και ὑπελιπετο εξ αυτων ἑκατον ἁρματα.
και ηλθεν συρος εκ δαμασκου βοηθησαι αδρααζαρ βασιλει σουβα, και επαταξε δαυιδ εν τω συρω εικοσι και δυο χιλιαδας ανδρων.
και εθετο δαυιδ φρουραν εν συρια τη κατα δαμασκον, και ησαν τω δαυειδ εις παιδας φεροντας δωρα· και εσωσε κυριος δαυιδ εν πασιν οἱς επορευετο.
και ελαβεν δαυειδ τους κλοιους τους χρυσους οἱ ησαν επι τους παιδας ἁδρααζαρ, και ηνεγκεν αυτους εις ιερουσαλημ.
και εκ της μαγαβεθ και εκ των εκλεκτων πολεων των αδρααζαρ ελαβε δαυιδ χαλκον πολυν σφοδρα· εξ αυτου εποιησε σαλωμων την θαλασσαν την χαλκην, και τους στυλους και τα σκευη τα χαλκα.
και ηκουσε θωα βασιλευς ημαθ, ὁτι επαταξε δαυιδ την πασαν δυναμιν αδρααζαρ βασιλεως σουβα·
και απεστειλεν τον αδουραμ υἱον αυτου προς τον βασιλεα δαυιδ του ερωτησαι αυτον τα εις ειρηνην, και του ευλογησαι αυτον ὑπερ οὑ επολεμησε τον ἁδρααζαρ, και επαταξεν αυτον, ὁτι ανηρ πολεμιος θωα ην τω ἁδρααζαρ· και παντα τα σκευη τα χρυσα, και τα αργυρα,
και τα χαλκα, και ταυτα ἡγιασεν ὁ βασιλευς δαυιδ τω κυριω, μετα του αργυριου και του χρυσιου οὑ ελαβεν εκ παντων των εθνων, εξ ιδουμαιας, και μωαβ, και εξ υἱων αμμων, και εκ των αλλοφυλων, και εξ αμαληκ.
και αβεσα υἱος σαρουιας επαταξε την ιδουμαιαν εν κοιλαδι των ἁλων, οκτωκαιδεκα χιλιαδας.
και εθετο εν τη κοιλαδι φρουρας, και ησαν παντες οἱ ιδουμαιοι παιδες δαυιδ· και εσωζε κυριος τον δανιδ εν πασιν οἱς επορευετο.
και εβασιλευσε δαυιδ επι παντα ισραηλ, και ην ποιων κριμα και δικαιοσυνην τω παντι λαω αυτου.
και ιωαβ υἱος σαρουιας επι της στρατιας, και ιωσαφατ υἱος αχιλουδ ὁ ὑπομνηματογραφος,
και σαδωκ υἱος αχειτωβ και αχειμελεχ υἱος αβιαθαρ οἱ ἱερεις, και σουσα γραμματευς,
και βαναιας υἱος ιωδαε επι του χερεθι και επι του φελεθι. και υἱοι δαυιδ οἱ πρωτοι διαδοχοι του βασιλεως.
19
και εγενετο μετα ταυτα απεθανε ναας βασιλευς υἱων αμμων, και εβασιλευσεν αναν υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και ειπε δαυιδ, ποιησω ελεος μετα αναν υἱου ναας, ὡς εποιησεν ὁ πατηρ αυτου μετʼ εμου ελεος· και αγγελοους αγγελους δαυιδ του παρακαλεσαι αυτον περι του πατρος αυτου· και ηλθον παιδες δαυιδ εις γην νἱων αμμων προς αναν του παρακαλεσαι αυτον.
και ειπον αρχοντες υἱων αμμων προς αναν, μη δοξαζων δαυιδ τον πατερα σου εναντιον σου απεστειλε σοι παρακαλουντας; ουχ ὁπως εξερενησωσι την πολιν, και του κατασκοπησαι την γην, ηλθον παιδες αυτου προς σε;
και ελαβεν ἁναν τους παιδας ααυιδ, και εξυρησεν αυτους, και αφειλε των μανδυων αυτων το ἡμισυ ἑως της αναβολης, και απεστειλεν αυτους.
και ηλθον απαγγειλαι τω δαυιδ περι των ανδρων· και απεστειλεν εις απαντησιν αυτοις, ὁτι ησαν ητιμωμενοι σφοδρα· και ειπεν ὁ βασιλευς, καθισατε εν ἱερειχω ἑως του ανατειλαι τους πωγωνας ὑμων, και ανακαμψατε.
και ειδον οἱ υἱοι αμμων ὁτι ηπχυνθη λαος δαυιδ, και απεστειλεν ἁναν και οἱ υἱοι αμμων χιλια ταλαντα αργυριου του μισθωσασθαι ἑαυτοις εκ συριας μεσοποταμιας και εκ συριας μααχα και παρα σωβαλ ἁρματα και ἱππεις.
και εμισθωσαντο ἑαυτοις δυο και τριακοντα χιλιαδας ἁρματων, και τον βασιλεα μααχα και τον λαον αυτου· και ηλθον και παρενεβαλον κατεναντι μηδαβα· και οἱ υἱοι αμμων συνηχθησαν εκ των πολεων αυτων, και ηλθον εις το πολεμησαι.
και ηκουσεν δαυιδ, και απεστειλε τον ιωαβ και πασαν την στρατιαν των δυνατων.
και εξηλθον οἱ υἱοι αμμων, και παρατασσονται εις πολεμον παρα τον πυλωνα της πολεως· και οἱ βασιλεις οἱ ελθοντες παρενεβαλον καθʼ ἑαυτους εν τω πεδιω·
και ειδεν ιωαβ ὁτι γεγονασιν αντιπροσωποι του πολεμειν προς αυτον κατα προσωπον και εξοπισθε, και εξελεξατο εκ παντος νεανιου εξ ισραηλ, και παρεταξαντο εναντιον του συρου.
και το καταλοιπον του λαου εδωκεν εν χειρι αβεσσα αδελφου αυτου, και παρεταξαντο εξεναντιας υἱων αμμων.
και ειπεν, εαν κρατηση ὑπερ εμε συρος, και εση μοι εις σωτηριαν· και εαν υἱοι αμμων κρατησωσιν ὑπερ σε, και σωσω σε.
και κυριος το αγαθον ποιησει.
και παρεταξατο ιωαβ και ὁ λαος ὁ μετʼ αυτου κατεναντι συρων εις πολεμον, και εφυγον απʼ αυτου.
και οἱ υἱοι αμμων ειδον ὁτι εφυγον συροι, και εφυγον και αυτοι απο προσωπου ιωαβ και απο προσωπου αδελφου αυτου, και ηλθον εις την πολιν· και ηλθεν ιωαβ εις ιερουσαλημ.
και ειδεν συρος ὁτι ετροπωσατο αυτον ισραηλ, και απεστειλαν αγγελους· και εξηγαγον τον συρον εκ του περαν του ποταμου, και σωφαρ αρχιστρατηγος δυναμεως ἁδρααζαρ εμπροσθεν αυτων.
και απηγγελη τω δαυειδ, και συνηγαγεν τον παντα ισραηλ, και διεβη τον ιορδανην και ηλθεν επʼ αυτους και παρεταξατο επʼ αυτους. και παρατασσεται συρος εξ εναντιας δαυειδ και επολεμησαν αυτον.
και εφυγεν συρος απο προσωπου δαυειδ, και απεκτεινεν δαυειδ απο του συρου επτα χιλιαδας ἁρματων και τεσσερακοντα χιλιαδας πεζων, και τον σαφαθ αρχιστρατηγον δυναμεως απεκτεινεν.
και ειδον παιδες ἁδρααζαρ ὁτι επταικασιν απο προσωπου ισραηλ, και διεθεντο μετα δαυειδ και εδουλευσαν αυτω· και ουκ ηθελησεν συρος του βοηθησαι αμμων ετι.
20
και εγενετο εν τω επιοντι ετει εν τη εξοδω των βασιλεων και ηγαγεν ιωαβ πασαν την δυναμιν της στρατειας, και εφθειραν την χωραν υἱων αμμων· και ηλθεν και περιεκαθισεν την ῥαββαν. και δαυειδ εκαθητο εν ιερουσαλημ· και επαταξεν την ῥαββα και κατεσκαψεν αυτην.
και ελαβεν δαυειδ τον στεφανον μολχολ βασιλεως αυτων απο της κεφαλης αυτου, και εὑρεθη ὁ σταθμος αυτου ταλαντον χρυσιου, και εν αυτω λιθος τιμιος, και ην επι την κεφαλην δαυειδ· και σκυλα της πολεως εξηνεγκεν πολλα σφοδρα.
και τον λαον τον εν αυτη εξηγαγεν και διεπρισεν πριοσιν και εν σκεπαρνοις σιδηροις, και οὑτως εποιησεν δαυειδ τοις παισιν υἱοις αμμων· και ανεστρεψεν δαυειδ και πας ὁ λαος αυτου εις ιερουσαλημ.
και εγενετο μετα ταυτα και εγενετο ετι πολεμος εν γαζερ μετα των αλλοφυλων· τοτε επαταξεν σοβοχαι θωσαθει τον σαφουτ απο των υἱων των γιγαντων και εταπεινωσεν αυτον.
και εγενετο ετι πολεμος μετα των αλλοφυλων, και επαταξεν ελλαν υἱος ιαειρ τον ελεμεε αδελφον γολιαθ του γεθθαιου, και ξυλον δορατος αυτου ὡς αντιον ὑφαινοντων.
και εγενετο ετι πολεμος εν γεθ, και ην ανηρ ὑπερμεγεθης, και δακτυλοι αυτου ἑξ και ἑξ, εικοσι τεσσαρες· και οὑτος ην απογονος γιγαντων.
και ωνειδισεν τον ισραηλ, και επαταξεν αυτον ιωναθαν υἱος σαμαα, υἱος αδελφου δαυειδ.
οὑτος εγενετο ῥαφα εν γεθ· παντες ησαν τεσσαρες γιγαντες, και επεσον εν χειρι δαυειδ και εν χειρι παιδων αυτου.
21
και εστη διαβολος εν τω ισραηλ, και επεσεισεν τον δαυιδ του αριθμησαι τον ισραηλ.
και ειπεν ὁ βασιλευς δαυιδ προς ιωαβ και τους αρχοντας της δυναμεως, πορευθητε, αριθμησατε τον ισραηλ αρο βηρσαβεε και ἑως δαν, και ενεγκατε προς με, και γνωσομαι τον αριθμον αυτων.
και ειπεν ιωαβ, προσθειη κυριος επι τον λαον αυτου, ὡς αυτοι ἑκατονταπλασιως, και οἱ οφθαλμοι του κυριου μυυ του βασιλεως βλεποντες· παντες τω κυριω μου παιδεσ· ἱνατι ζητει κυριος μου τουτο; ἱνα μη γενηται εις ἁμαρτιαν τω ισραηλ.
το δε ρημα του βασιλεως ισχυσεν επι ιωαβ, και εξηλθεν ιωαβ, και διηθεν εν παντι ισραηλ, και ηλθεν εις ιερουσλημ.
και εδωκεν ιωαβ τον αριθμον της επισκεψεως του λαου τω δαυιδ· και ην πας ισραηλ χιλιαι χιλιαδες και ἑκατον χιλιαδες ανδρων εσπασμενων μαχαιραν·
και τον λευι και τον βενιαμειν ουκ ηριθμησεν εν μεσω αυτων, ὁτι κατισχυσν λογος του βασιλεως τον ιωαβ.
και πονηρον εναντιον του θεου περι του πραγματος τουτου, και επαταξεν τον ισραηλ.
και ειπε δαυιδ προς τον θεον, ἡμαρτηκα σφοδρα, ὁτι εποιησα το πραγμα τουτο, και νυν περιελε δη την κακιαν παιδος σου, ὁτι εματαιωθην σφοδρα.
και ελαλησε κυριος προς γαδ τον ὁρωντα,
πορευου και λαλησον προς δαυιδ, λεγων, οὑτως λεγει κυριος, τρια αιρω εγω επι σε, εκλεξαι σεαυτω ἑν εξ αυτων, και ποιησω σοι.
και ηλθεν γαδ προς δαυιδ, και ειπεν αυτω, οὑτως λεγει κυριος, εκλεξαι σεαυτω
η τρια ετη λιμου, η τρεις μηνας φευγειν σε εκ προσωπου εχθρων σου, και μαχαιρα εξ εχθρων σου του εξολεθρευσαι, η τρεις ἡμερας ῥομφαιαν κυριου και θανατον εν τη γη, και αγγελος κυριου εξολεθρευων εν παση κληρονομια ισραηλ· και νυν ιδε τι αποκριθω τω αποστειλαντι λογον.
και ειπεν δαυειδ προς γαδ στενα μοι και τα τρια σφοδρα· εμπεσουμαι δη εις χειρας κυριου, ὁτι πολλοι οἱ οικτειρμοι αυτου σφοδρα, και εις χειρας ανθρωπων ου μη εμπεσω.
και εδωκεν κυριος θανατον εν ισραηλ, και επεσον εξ ισραηλ ἑβδομηκοντα χιλιαδες ανδρων.
και απεστειλεν θεος αγγελο εις ιερουσαλημ του εξολοθρευσαι αυτην. και ὡς εξολοθρευεν, ειδε κυριος, και μετεμεληθη επι τη κακια. και ειπε τω αγγελω τω εξολοθρευονντι, ἱκανουσθω σοι, ανες την χειρα σου· και ὁ αγγελος κυριου ἑστως εν τω ἁλω ορνα του ιεβουσαιου.
και επηρε δαυιδ τους οφθαλμους αυτου, και ειδε τον αγγελον κυριου ἑστωτα αναμεσον της γης και του ουρανου, και ἡ ῥομφαια αυτου εσπασμενη εν τη χειρι αυτου εκτεταμενη επι ιερουσαλημ, και επεσε δαυιδ και οἱ πρεσβυτεροι περιβεβλημενοι εν σακκοις επι προσωπον αυτων.
και ειπεν δαιδ προς τον θθεον, ουκ εγω ειπα του αριθμησαι τω λαω; και εγω ειμι ὁ ἁμαρτων, κακοποιων εκακοποιησα, και ταυτα τα προβατα τι εποιησαν; κυριε ὁ θθεος, γενηθητω ἡ χειρ σου εν εμοι και εν τω οικω του πατρος μου, και μη εν τω λαω σου εις απωλειαν, κυριε.
και αγγελος κυριου ειπε τω γαδ του ειπειν προς δαυιδ ἱνα αναβη του στησαι θυσιαστηριον κυριω εν ἁλω ορνα του ιεβουσαιου.
και ανεβη δαυιδ κατα τον λογον γαδ, ὁν ελαλησεν εν ονοματι κυριου.
και επεστρεψεν ορνα, και ειδε τον βασιλεα και τεσσαρας υἱους αυτου μετʼ αυτου μεθʼ ἁχαβιν· και ορνα ην αλοων πυρους.
και ηλθεν δαυιδ προς ορναν, και ορνα εξηλθεν εκ της ἁλω και προσεκυνησεν τω δαυιδ τω προσωπω επι την γην.
και ειπε δαυιδ προς ορνα, δος μοι τον τοπον σου της ἁλω, και οικοδομησω επʼ αυτω θυσιαστηριον τω κυριω· εν αργυριω αξιω δος μοι αυτον, και παυσεται ἡ πληγη εκ του λαου.
και ειπεν ορνα προς δαυιδ, λαβε σεαυτω, και ποιησατω ὁ κυριος μου ὁ βασιλευς το αγαθον εναντιον εαυτου· ιδε δεδωκα τους μοσχους εις ὁλοκαυτωσιν, και το αροτρον εις ξυλα, και τον σιτον εις θυαιαν, τα παντα δεδωκα.
και ειπεν ὁ βασιλευς δαυιδ τω ορνα, ουχι, ὁτι αγοραζων αγορασω εν αργυριω αξιω, ὁτι ου μη λαβω ἁ εστι σοι κυριω, του ανενεγκαι ὁλοκαυτωσιν δωρεαν κυριω.
και εδωκεν δαυιδ τω ορνα εν τω τοπω αυτου σικλους χρυσιου ὁλκης ἑξακοσιους.
και ωκοδομησεν εκει δανδ θυσιαστηριον κυριω, και ανηνεγκεν ὁλοκαυτωματα και σωτηριου· και εβοησε προς κυριον, και επηκουσεν αυτω εν πυρι εκ του ουρανου επι το θυσιαστηριον της ὁλοκαυτωσεως και καταναλωσεν την ὁλοκαυτωσιν.
και ειπε κυριος προς τον αγγελον· και κατεθηκε την ῥομφαιαν εις τον κολεον αυτης.
εν τω καιρω εκεινω εν τω ιδειν τον δαυιδ ὁτι επηκουσεν αυτω κυριος εν ἁλω ορνα του ιεβουσαιου, και εθυσιασεν εκει.
και σκηνη κυριου ἡν εποιησε μωυσης εν τη ερημω, και θυσιαστηριον των ὁλοκαυτωματων εν τω καιρω εκεινω εν βαμα εν γαβαων.
και ουκ εδυνατο δαυιδ του πορευθηναι εμπροσθεν αυτου του ζητησαι τον θεον, ὁτι ου κατεσπευσεν απο προσωπου της ῥομφαιας αγγελου κυριου.
22
και ειπε δαυιδ, οὑτος εστιν ὁ οικος κυριου του θεου, και τουτο το θυσιαστηριον εις ὁλοκαυτωσιν τω ισραηλ.
και ειπε δαυιδ συναγαγειν παντας τους προσηλυτους τους εν γη ισραηλ, και κατεστησε λατομους λατομησαι λιθους ξυστους του οικοδομησαι οικον τω θεω.
και σιδηρον πολυν εις τους ἡλους των θυρωματων και των πυλων, και τους στροφεις ἡτοιμασε δαυιδ και χαλκον εις πληθος, ουκ ην σταθμος.
και ξυλα κεδρινα, ουκ ην αριθμος· ὁτι εφεροσαν οἱ σιδωνιοι και οἱ τυριοι ξυλα κεδρινα εις πληθος τω δαυιδ.
και ειπε δαυιδ, σαλωμων ὁ υἱος μου παιδαριον ἁπαλον, και ὁ οικος του οικοδομησαι τω κυριω εις μεγαλωσυνην ανω, εις ονομα και εις δοξαν εις πασαν την γην· ἑτοιμασω αυτω· και ἡτοιμασε δαυειδ εις πληθος εμπροσθεν της τελευτης αυτου.
και εκαλεσε σαλωμων τον υἱον αυτου, και ενετειλατο αυτω του οικοδομησαι τον οικον τω κυριω θεω ισραηλ.
και ειπε δαυιδ σαλωμων, τεκνον, εμοι εγενετο επι ψυχη του οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου θεου.
και εγενετο μοι λογος κυριου, λεγων, αἱμα εις πληθος εξεχεας, και πολεμους μεγαλους εποιησας· ουκ οικοδομησεις οικον τω ονοματι μου, ὁτι αἱματα πολλα εξεχεας επι την γην εναντιον εμου.
ιδου υἱος τικτεται σοι, οὑτος εσται ανηρ αναπαυσεως, και αναπαυσω αυτον απο παντων των εχθρων αυτου κυκλοθεν, ὁτι σαλωμων ονομα αυτω, και ειρηνην και ἡσυχιαν δωσω επι ισραηλ εν ταις ἡμεραις αυτου.
οὑτος οικοδομησει οικον τω ονοματι μου, και οὑτος εσται μοι εις υἱον, καγω αυτω εις πατερα, και ανορθωσω θρονον βασιλειας αυτου εν ισραηλ ἑως αιωνος.
και νυν, υἱεμου, εσται μετα σου κυριος, και ευοδωσει, και οικοδομησεις οικον τω κυριω θεω σου. ὡς ελαλησε περι σου.
αλλʼ η δωη σοι σοφιαν και συνεσιν κυριος και κατισχυσαι σε επι ισραηλ, και του φυλασσεσθαι και του ποιειν τον νομον κυριου του θεου σου.
τοτε ευοδωσει εαν φυλαξης του ποιειν τα προσταγματα και τα κριματα ἁ ενετειλατο κυριος τω μωυση επι ισραηλ· ανδριζου και ισχυε, μη φοβου μηδε πτοηθης.
και ιδου εγω κατα την πτωχειαν μου ἡτοιμασα εις οικον κυριου χρυσιου ταλαντων ἑκατον χιλιαδας, και αργυριου ταλαντων χιλιας χιλιαδας, και χαλκον και σιδηρον οὑ ουκ εστι σταθμος, ὁτιι εις πληθος εστι· και ξυλα και λιθους ἡτοιμασα, και προς ταυτα προσθες.
και μετα σου προσθες εις πληθος ποιουντων εργα, τεχνιται και οικοδομοι λιθων, και τεκτονες ξυλων, και πας σοφος εν παντι εργω,
εν παντι εργω, εν χρυσιω και αργυριω, χαλκω και εν σιδηρω, ουκ εστιν αριθμος· αναστηθι και ποιει, και κυριος μετα σου.
και ενετειλατο δαυιδ τοις πασιν αρχουσιν ισραηλ αντιλαβεσθαι τω σαλωμων υἱω αυτου.
ουχι κυριος μεθʼ ὑμων; και ανεπαυσεν ὑμας κυκλοθεν, ὁτι εδωκεν εν ὑμων τους κατοικουντας την γην, και ὑπεταγη ἡ γη εναντιον κυριου και εναντιον λαου αυτου.
νυν δοτε καρδιας ὑμων και ψυχας ὑμων του ζητησαι τω κυριω θεω ὑμων, και εγερθητε και οικοδομησατε ἁγιασμα τω θεω ὑμων, του εισενεγκαι την κιβωτον διαθηκης κυριου, και σκευη τα ἁγια του θεου εις οικον τον οικοδομουμενον τω ονοματι κυριου.
23
και δαυιδ πρεσβυτης και πληρης ἡμερων, και εβασιλευσε σαλωμων τον υἱον αυτου ανθʼ αυτου επι ισραηλ.
και συνηγαγε τους παντας αρχοντας ισραηλ και τους ἱερεις και τους λευειτας.
και ηριθμησαν οἱ λευιται απο τριακονταετους και επανω, και εγενετο ὁ αριθμος αυτων κατα κεφαλην αυτων εις ανδρας τριακοντα και οκτω χιλιαδας.
απο των εργοδιωκτων επι τα εργα οικου κυριου εικοσι τεσσαρες χιλιαδες, και γραμματεις και κριται ἑξακισχιλιοι,
και τεσσαρες χιλιαδες πυλωροι και τωσσαρες χιλιαδες αινουντες τω κυριω εν οργανοιν οἱς εποιησε του αινειν τω κυριω.
και διειλεν αυτους δαυιδ εφημεριας τοις υἱοις λευι, τω γεδσων, κααθ, και μαραρι·
και τω γεδσων, εδαν, και σεμει.
γἱοι τω εδαν, αρχων ιειηλ, και ζηθομ, και ιωηλ, και τρεις.
γἱοι σεμει, σαλωμιθ, ιειηλ, και δαν, τρεις· οὑτοι αρχοντες πατριων των εδαν·
και τοις υἱοις σεμει· ιεθ, και ζιζα, και ιωας, και βερια· οὑτοι υἱοι σεμει, τεσσαρες.
και ην ιεθ ὁ αρχων· και ζιζα ὁ δευτερος· και ιωας και βερια ουκ επληθυναν υἱους, και εγενετο εις οικον πατριας εις επισκεψιν μιαν.
γἱοι κααθ, αμβραμ, ισααρ, χεβρων, οζιηλ, τεσσαρες.
γἱοι αμβραμ, ααρων και μωυσης· και διεσταλη ααρων του ἁγιασθηναι ἁγια ἁγιων, αυτος και οἱ υἱοι αυτου ἑως αιωνος, του θυμιαν εναντιον του κυριου, λειτουργειν και επευχεσθαι επι τω ονοματι αυτου ἑως αιωνος.
και μωυσης ανθρωπος του θεου, υἱοι αυτου εκληθησαν εις φυλην του λευει.
γἱοι μωυση, γηρσαμ, και ελιεζερ.
γἱοι γηρσαμ, σουβαηλ ὁ αρχων.
και ησαν υἱοι τω ελιεζερ, ῥαβια ὁ αρχων· και ουκ ησαν τω ελιεζερ υἱοι ἑτεροι· και υἱοι ῥαβια ηυξηθησαν εις ὑψος.
γἱοι ισααρ, σαλωμωθ ὁ αρχων.
γἱοι χεβρων, ιερια ὁ αρχων, αμαρια ὁ δευτερος, ἱεζιηλ ὁ τριτος, ικεμιας ὁ τεταρτος.
γἱοι οζιηλ, μιχα ὁ αρχων, και ισια ὁ δευτερος.
γἱοι μεραρι, μοολι και ὁ μουσι· υἱοι μοολι, ελεαζαρ, και κεις. και κις.
και απεθανεν ελεαζαρ· και ουκ ησαν αυτω υἱοι, αλλʼ η θυγατερες· και ελαβον αυτας υἱοι κις αδελφοι αυτων.
υἱοι μουσι, μοολι, και εδερ, και ιαριμωθ, τρεις.
οὑτοι υἱοι λευι κατʼ οικους πατριων αυτων, αρχοντες των πατριων αυτων κατα την επισκεψιν αυτων, κατα τον αριθμον ονοματων αυτων, κατα κεφαλην αυτων, ποιουντες τα εργα λειτουργειας οικου κυριου απο εικοσαετους και επανω.
ὁτι ειπε δαυιδ, κατεπαυσε κυριος ὁ θεος ισραηλ τω λαω αυτου, και κατεσκηνωσεν εν ἱερουσαλημ ἑως αιωνος.
και οἱ λευιται ουκ ησαν αιροντες την σκηνην και τα παντα σκευη αυτης εις την λειτουργειαν αυτης·
ὁτι εν τοις λογοις δαυιδ τοις εσχατοις εστιν ὁ αριθμος υἱων λευι απο εικοσαετους και επανω·
ὁτι εστησεν αυτους επι χειρι ααρων, του λειτουργειν εν οικω κυριου επι τας αυλας, και επι τα παστοφορια, και επι τον καθαρισμον των παντων ἁγιων, και επι τα εργα λειτουργειας οικου του θεου,
και εις τους αρτους της προθεσεως, και εις την σεμιδαλιν της θυσιας, και εις τα λαγανα τα αζυμα, και εις τηγανον, και εις την πεφυραμενην, και εις παν μετρον,
και του στηναι πρωι του αινειν και εξομολογεισθαι τω κυριω, και οὑτω τοεσπερας·
και επι παντων των αναφερομενων ὁλοκαυτωματων τω κυριω εν τοις σαββατοις και εν ταις νεομηνιαις και εν ταις ἑορταις, κατα αριθμον, κατα την κρισιν επʼ αυτοις διαπαντος τω κυριω.
και φυλαξουσι τας φυλακας σκηνης του μαρτυριου, και την φυλακην του ἁγιου, και τας φυλακας υἱων ααρων αδελφων αυτων, του λειτουργειν εν οικω κυριου.
24
και τους υἱους ααρων διαιρεσει ναδαβ, και αβιουδ, και ελεαζαρ, και ιθαμαρ.
και απεθανε ναδαβ και αβιουδ εναντιον του πατρος αυτων, και υἱοι ουκ ησαν αυτοις· και ἱερατευσεν ελεαζαρ και ιθαμαρ υἱοι ααρων·
και διειλεν αυτους δαυιδ, και σαδωκ εκ των υἱων ελεαζαρ, και αχιμελεχ εκ των υἱων ιθαμαρ, κατα την επισκεψιν αυτων, κατα την λειτουργειαν αυτων, κατʼ οικους πατριων αυτων.
και εὑρεθησαν οἱ υἱοι ελεαζαρ πλειους εις αρχοντας των δυνατων παρα τους υἱους ιθαμαρ· και διειλεν αυτους, τοις υἱοις ελεαζαρ αρχοντας εις οικους πατριων ἑκκαιδεκα, τοις υἱοις ιθαμαρ κατʼ οικους πατριων οκτω.
και διειλεν αυτους κατα κληρους τουτους προς τουτους, ὁτι ησαν αρχοντες των ἁγιων, και αρχοντες κυριου εν τοις υἱοις ελεαζαρ και εν τοις υἱοις ιθαμαρ.
και εγραψεν αυτους σαμαιας υἱος ναθαναηλ ὁ γραμματευς εκ του λευι κατεναντι του βασιλεως και των αρχοντων, και σαδωκ ὁ ἱερευς, και αχιμελεχ υἱος αβιαθαρ, και αρχοντες των πατριων των ἱερεων και των λευιτων οικου πατριας, εἱς εἱς τω ελεαζαρ, και εἱς εἱς τω ιθαμαρ.
και εξηλθεν ὁ κληρος ὁ πρωτος τω ιωαριμ, τω ιεδια ὁ δευτερος,
τω χαριβ ὁ τριτος, τω σεωριμ ὁ τεταρτος,
τω μελχια ὁ πεμπτος, τω μειαμιν ὁ ἑκτος,
τω κως ὁ ἑβδομος, τω αβια ὁ ογδοος,
τω ιησου ὁ εννατος, τω σεχενια ὁ δεκατος,
τω ελιαβι ὁ ἑνδεκατος, τω ιακιμ ὁ δωδεκατος,
τω οπφα ὁ τρισκαιδεκατος, τω ιεσβααλ ὁ τεσσαρεσκαιδεκατος, τω βελγα ὁ πεντεκαιδεκατος,
τω εμμηρ ὁ ἑκκαιδεκατος, τω χηζιν ὁ ἑπτακαιδεκατος,
τω αφεση ὁ οκτωκαιδεκατος, τω φεταια ὁ εννεακαιδεκατος,
τω εζεκηλ ὁ εικοστος, τω αχιμ ὁ εἱς και εικοστος,
τω γαμουλ ὁ δευτερος και εικοστος, τω αδαλλαι ὁ τριτος και εικοστος,
τω μαασαι ὁ τεταρτος και εικοστος.
αὑτη ἡ επισκεψις αυτων κατα την λειτουργιαν αυτων του εισπορευεσθαι εις οικον κυριου κατα την κρισιν αυτων δια χειρος ααρων πατρος αυτων, ὡς ενετειλατο κυριος ὁ θεος ισραηλ.
και τοις υἱοις λευι τοις καταλοιποις, τοις υἱοις αμβραμ, σωβαηλ· τοις υἱοις σωβαηλ ιεδια.
τω ῥααβια ὁ αρχων.
και τω ισααρι, σαλωμωθ· τοις υἱοις σαλωμωθ, ιαθ.
υἱοι εκδιου, αμαδια ὁ δευτερος, ιαζιηλ ὁ τριτος, ιεκμοαμ ὁ τεταρτος.
τοις υἱοις οζιηλ, μιχα· υἱοι μιχα, σαμηρ·
αδελφος μιχα, ισια· υἱος ισια, ζαχαρια.
υἱοι μεραρι, μοολι και ὁ μουσι·
υἱοι οζια του μεραρι τω οζια· υἱοι αυτου ισοαμ, και σακχουρ, και αβαι.
τω μοολι ελεαζαρ, και ιθαμαρ· και απεθανεν ελεαζαρ και ουκ ησαν αυτω υἱοι.
τω κις, υἱοι του κις ἱεραμεηλ.
και υἱοι του μουσι, μοολι, και εδερ, και ιεριμωθ· οὑτοι υἱοι των λευιτων κατʼ οικους πατριων αυτων.
και ελαβον και αυτοι κληρους καθως οἱ αδελφοι αυτων υἱοι ααρων εναντιον του βασιλεως, και σαδωκ, και αχιμελεχ, και οἱ αρχοντες των πατριων των ἱερεων και των λευειτων πατριαρχαι αρααβ, καθως οἱ αδελφοι αυτου οἱ νεωτεροι.
25
και εστησε δαυειδ ὁ βασιλευς και οἱ αρχοντες της δυναμεως εις τα εργα τους υἱους ασαφ, και αιμαν, και ιδιθουν, τους αποφεγγομενους εν κινυραις, και εν ναβλαις, και εν κυμβαλοις· και εγενετο ὁ αριθμος αυτων κατα κεφαλην αυτων εργαζομενων εν τοις εργοις αυτων.
υἱοι ασαφ, σακχουρ, ιωσηφ, και ναθαυιας, και εραηλ· υἱοι ασαφ εχομενοι του βασιλεως.
τω ιδιθουν, υἱοι ιδιθουν, τοδολιας, και σουρι, και ισεας, και ασαβιας, και ματθαθιας, ἑξ μετα τον πατερα αυτων ιδιθυν, εν κινυρα ανακρουομενοι εξομολογησιν και αινεσιν τω κυριω.
τω αιμαν, υἱοι αιμαν, βουκιας, και ματθανιας, και οζιηλ, και σουβαηλ, και ιεριμωθ, και ανανιας, και αναν, και ἑλιαθα, και γοδολλαθι, και ῥωμετθιεζερ, και ιεσβασακα, και μαλλιθι, και ωθηρι, και μεαζωθ.
παντες οὑτοι υἱοι τω αιμαν τω ανακρουομενω τω βασιλει εν λογοις θεου, ὑψωσαι κερας· και εδωκεν ὁ θεος τω αιμαν υἱους τεσσαρεσκαιδεκα, και θυγατερας τρεις.
παντες οὑτοι μετα του πατρος αυτων ὑμνωδουντες εν οικω θεου, εν κυμβαλοις, και εν ναβλαις, και εν κινυραις εις την δουλειαν οικου του θεου, εχομενα του βασιλεως, και ασαφ, και ιδιθουν, και αἱμαν.
και εγενετο ὁ αριθμος αυτων μετα τους αδελφους αυτων δεδιδαγμενοι αδειν κυριω πας συνιων, διακοσιοι ογδοηκοντα και οκτω.
και εβαλον και αυτοι κληρους εφημεριων κατα τον μικρον και κατα τον μεγαν τελειων και μανθανοντων.
και εξηλθεν ὁ κληρος ὁ πρωτος υἱων αὑτου και αδελφων αυτου τω ασαφ του ιωσηφ, γοδολιας· ὁ δευτερος ἡνεια, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ τριτος ζακχουρ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ τεταρτος ιεσρι, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ πεμπτος ναθαν, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ἑκτος βουκιας, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ἑβδομος ισεριηλ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ογδοος ιωσια, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εννατος ματθανιας, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ δεκατος σεμεια, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ἑνδεκατος ασριηλ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ δωδεκατος ασαβια, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ τρισκαιδεκατος σουβαηλ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ τεσσαρεσκαιδεκατος ματθαθιας, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ πεντεκαιδεκατος ιεριμωθ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ἑκκαιδεκατος ἁνανιας, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ ἑπτακαιδεκατος ιεσβασακα, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ οκτωκαιδεκατος ανανιας, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εννεακαιδεκατος μαλλιθι, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εικοστος ἑλιαθα, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εικοστος πρωτος ωθηρι, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εικοστος δευτερος γοδολλαθι, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εικοστος τριτος μεαζωθ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
ὁ εικοστος τεταρτος ῥωμετθιεζερ, υἱοι αυτου και αδελφοι αυτου δεκαδυο·
26
και εις διαιρεσεις των πυλων, υἱοι κορειμ μοσελλεμια εκ των υἱων ασαφ.
και τω μοσελλαμια υἱος ζαχαριας ὁ πρωτοτοκος, ιαδιηλ ὁ δευτερος, ζαβαδια ὁ τριτος, ιενουηλ ὁ τεταρτος,
ιωλαμ ὁ πεμπτος, ιωναθαν ὁ ἑκτος, ελιωναι ὁ ἑβδομος. αβδεδομ ὁ ογδοος.
και τω αβδεδομ υἱοι, σαμαιας ὁ πρωτοτοκος, ιωζαβαθ ὁ δευτερος, ιωαθ ὁ τριος, σαχαρ ὁ τεταρτος, ναθαναηλ ὁ πεμπτος,
αμιηλ ὁ ἑκτος, ισσαχαρ ὁ ἑβδομος, φελαθι ὁ ογδοος, ὁτι ευλογησεν αυτον ὁ θεος.
και τω σαμαια υἱω αὑτου ετεχθησαν υἱοι του πρωτοτοκου ῥωσαι εις τον οικον τον πατρικον αυτου, ὁτι δυνατοι ησαν.
υἱοι σαμαι, οθνι και ῥαφαηλ, και ωβηδ, και ελζαβαθ, και αχιουδ, υἱοι δυνατοι, ἑλιου, και σαβαχια, και ισβακωμ.
παντες απο των υἱων αβδεδομ, αυτοι και οἱ υἱοι αυτων και οἱ αδελφοι αυτων ποιουντες δυνατως εν τη εργασια, οἱ παντες ἑξηκονταδυο τω αβδεδομ.
και τω μοσελλεμια υἱοι και αδελφοι δεκακαιοκτω δυνατοι.
και τω οσα των υἱων μεραρι υἱοι φυλασσοντες την αρχην, ὁτι ουκ ην πρωτοτοκος· και εποιησεν αυτον ὁ πατηρ αυτου αρχοντα της διαιρεσεως της δευτερας.
χελκιας ὁ δευτερος, ταβλαι ὁ τριτος, ζαχαριας ὁ τεταρτος· παντες οὑτοι υἱοι και αδελφοι τω οσα τρισκαιδεκα.
τουτοις αἱ διαιρεσεις των πυλων τοις αρχουσι των δυνατων εφημεριαι, καθως οἱ αδελφοι αυτων λειτουργειν εν οικω κυριου.
και εβαλον κληρους κατα τον μικρον και κατα τον μεγαν κατʼ οικους πατριων αυτων εις πυλωνα και πυλωνα.
και επεσεν ὁ κληρος των προς ανατολας τω σελεμια, και ζαχαρια· υἱοι σωαζ τω μελχια εβαλον κληρους, και εξηλθεν ὁ κληρος βοῥῥα.
τω αβδεδομ νοτον κατεναντι οικου εσεφιμ.
εις δευτερον τω οσα προς δυσμαις μετα την πυλην παστοφοριου της αναβασεως· φυλακη κατεναντι φυλακης.
προς ανατολας ἑξ την ἡμεραν· βορῥα της ἡμερας τεσσαρες· νοτον της ἡμερας τεσσαρες· και εις τον εσεφιμ δυο
εις διαδεχομενους· και τω οσα προς δυσμαις μετα την πυλην του παστοφοριου τρεις· φυλακη κατεναντι φυλακης της αναβασεως προς ανατολας της ἡμερας ἑξ, και τω βορῥα τεσσαρες, και τω νοτω τεσσαρες, και εσεφιμ δυο εις διαδεχομενους, και προς δυσμαις τεσσαρες, και εις τον τριβον δυο διαδεχομενους.
αὑται αἱ διαιρεσεις των πυλωρων τοις υἱοις του κορε, και τοις υἱοις μεραρι.
και οἱ λευιται αδελφοι αυτων επι των θησαυρων οικου κυριου, και επι των θησαυρων των καθηγιασμενων.
υἱοι λαδαν οὑτοι, υἱοι τω γηρσωνι· τω λαδαν αρχοντες πατριων, τω λαδαν, τω γηρσωνι ιειηλ.
υἱοι ιειηλ ζεθομ και ιωηλ, οἱ αδελφοι επι των θησαυρων οικου κυριου.
τω αμβραμ και ισσααρ, χεβρων, και οζιηλ.
και σουβαηλ ὁ του γηρσαμ του μωυση επι των θησαυρων.
και τω αδελφω αυτου ελιεζερ ῥαβιας υἱος, και ιωσιας, και ιωραμ, και ζεχρι, και σαλωμωθ.
αυτος σαλωμωθ και οἱ αδελφοι αυτου επι παντων των θησαυρων των ἁγιων, οὑς ἡγιασε δαυιδ ὁ βασιλευς και οἱ αρχοντες των πατριων, χιλιαρχοι και ἑκατονταρχοι και αρχηγοι της δυναμεως,
ἁ ελαβεν εκ πολεων και εκ των λαφυρων, και ἡγιασεν απʼ αυτων του μη καθυστερησαι την οικοδομην του οικου του θεου·
και επι παντων των ἁγιων του θεου σαμουηλ του προφητου, και σαουλ του κις, και αβεννηρ του νηρ, και ιωαβ του σαρουια, παν ὁ ἡγιασαν δια χειρος σαλωμωθ και των αδελφων αυτου.
τω ισσααρι χωνενια, και υἱοι της εργασιας της εξω επι τον ισραηλ του γραμματευειν και διακρινειν.
τω χεβρωνι ασαβιας και οἱ αδελφοι αυτου υἱοι δυνατοι χιλιοι και επτακοσιοι επι της επισκεψεως του ισραηλ περαν του ιορδανου προς δυσμαις, εις πασαν λειτουργιαν κυριου και εργασιαν του βασιλεως.
του χεβρωνι ουριας ὁ αρχων των χεβρωνι κατα γενεσεις αυτων, κατα πατριας, εν τω τεσσαρακοστω ετει της βασιλειας αυτου επεσκεπησαν, και εὑρεθη ανηρ δυνατος εν αυτοις εν ιαζηρ της γαλααδιτιδος·
και οἱ αδελφοι αυτου υἱοι δυνατοι δισχιλιοι ἑπτακοσιοι οἱ αρχοντες των πατριων, και κατεστησεν αυτους δαυιδ ὁ βασιλευς επι του ῥουβηνι, και γαδδι, και ἡμισους φυλης μανασση εις παν προσταγμα κυριου και λογον βασιλεως.
27
και υἱοι ισραηλ κατα αριθμον αυτων αρχοντες των πατριων, χιλιαρχοι και ἑκατονταρχοι, και γραμματεις οἱ λειτουργουντες τω βασιλει και εις παν λογον του βασιλεως κατα διαιρεσεις, παν λογον του εισπορευομενου και εκπορευομενου μηνα εκ μηνος, εις παντας τους μηνας του ενιαυτου, διαιρεσις μια εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
και επι της διαιρεσεως της πρωτης του μηνος του πρωτου, ισβοαζ ὁ του ζαβδιηλ, επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες·
απο των υἱων φαρες, αρχων παντων των αρχοντων της δυναμεως του μηνος του πρωτου.
και επι της διαιρεσεως του μηνος του δευτερου δωδια ὁ εκχωκ, και επι της διαιρεσεως αυτου, και μακελλωθ ὁ ἡγουμενος, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες αρχοντες δυναμεως.
ὁ τριτος τον μηνα τον τριτον βαναιας ὁ του ιωδαε ὁ ἱερευς ὁ αρχων, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
αυτος βαναιας ὁ δυνατωτερος των τριακοντα και επι των τριακοντα· και επι της διαιρεσεως αυτου ζαβαδ ὁ υἱος αυτου.
ὁ τεταρτος εις τον μηνα τον τεταρτον ασαηλ ὁ αδελφος ιωαβ, και ζαβαδιας υἱος αυτου, και οἱ αδελφοι, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ πεμπτος τω μηνι τω πεμπτω ὁ ἡγουμενος σαμαωθ ὁ ιεσραε, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ ἑκτος τω μηνι τω ἑκτω ὁδουιας ὁ του εκκης ὁ θεκωιτης, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ ἑβδομος τω μηνι τω εβδομω χελλης ὁ εκ φαλλους απο των υἱων εφραιμ, και ἑπι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ ογδοος τω μηνι τω ογδοω σοβοχαι ὁ ουσαθι τω ζαραι, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ εννατος τω μηνι τω εννατω αβιεζερ ὁ εξ αναθωθ ὁ εκ γης βενιαμιν, και επι της διαιρεσεως αυτου τεσσαρες και εικοσι χιλιαδες.
ὁ δεκατος τω μηνι τω δεκατω μεηρα ὁ εκ νετωφαθι τω ζαραι, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ ἑνδεκατος τω μηνι τω ἑνδεκατω βαναιας ὁ εκ φαραθων εκ των υἱων εφραιμ, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
ὁ δωδεκατος εις τον μηνα τον δωδεκατον χολδια ὁ εκ νετωφαθι τω γοθονιηλ, και επι της διαιρεσεως αυτου εικοσι και τεσσαρες χιλιαδες.
και επι των φυλων ισραηλ, τω ῥουβην ἡγουμενος ελιεζερ ὁ του ζεχρι· τω συμεων, σαφατιας ὁ του μααχα.
τω λευι, ασαβιας ὁ του καμουηλ· τω ααρων, σαδωκ.
τω ιουδα, ελιαβ των αδελφων δαυιδ· τω ισσαχαρ, αμβρι ὁ του μιχαηλ.
τω ζαβουλων, σαμαιας ὁ του αβδιου· τω νεφθαλι, ιεριμωθ ὁ του οζιηλ.
τω εφραιμ, ωση ὁ του οζιου· τω ἡμισει φυλης μανασση, ιωηλ υἱος φαδαια.
τω ἡμισει φυλης μανασση τω εν γη γαλααδ, ιαδαι ὁ του ζαδαιου· τοις υἱοις βενιαμιν, ιασιηλ ὁ του αβεννηρ.
τω δαν, αζαριηλ ὁ του ιρωαβ· οὑτοι πατριαρχαι των φυλων ισραηλ.
και ουκ ελαβε δαυιδ τον αριθμον αυτων απο εικοσαετους και κατω, ὁτι ειπε κυριος πληθυναι τον ισραηλ ὡς τους αστερας του ουρανου.
και ιωαβ ὁ του σαρουια ηρξατο αριθμειν εν τω λαω, και ου συνετελεσε· και εγενετο εν τουτοις οργη επι ισραηλ· και ου κατεχωρισθη ὁ αριθμος εν βιβλιω λογων των ἡμερων του βασιλεως δαυιδ.
και επι των θησαυρων του βασιλεως, ασμωθ ὁ του οδιηλ, και επι των θησαυρων των εν αγρω και εν ταις κωμαις και εν τοις εποικιοις και εν τοις πυργοις, ιωναθαν ὁ του οζιου.
και επι των γεωργουντων την γην των εργαζομενων, εσδρι ὁ του χελουβ.
και επι των χωριων, σεμει ὁ εκ ῥαηλ, και επι των θησαυρων των εν τοις χωριοις του οινου, ζαβδι ὁ του σεφνι.
και επι των ελαιωνων, και επι των συκαμινων των εν τη πεδινη, βαλλαναν ὁ γεδωριτης· επι δε των θησαυρων του ελαιου, ιωας.
και επι των βοων των νομαδων των εν τω σαρων, σατραι ὁ σαρωνιτης· και επι των βοων των εν τοις αυλωσι, σωφατ, ὁ του αδλι·
επι δε των καμηλων, αβιας ὁ ισμαηλιτης· επι δε των ονων, ιαδιας ὁ εκ μεραθων.
και επι των προβατων, ιαζιζ ὁ αγαριτης· παντες οὑτοι προσταται ὑπαρχοντων δαυιδ του βασιλεως.
και ιωναθαν ὁ πατραδελφος δαυιδ συμβουλος, ανθρωπος συνετος· και ιεηλ ὁ του αχαμι μετα των υἱων του βασιλεως.
αχιτοφελ συμβουλος του βασιλεως, και χουσι ὁ πρωτος φιλος του βασιλεως·
και μετα τουτον αχιτοφελ εχομενος ιωδαε ὁ του βαναιου, και αβιαθαρ· και ιωαβ αρχιστρατηγος του βασιλεως.
28
και εξεκκλησιασε δαυιδ παντας τους αρχοντας ισραηλ, αρχοντας των κριτων, και παντας τους αρχοντας των εφημεριων των περι το σωμα του βασιλεως, και αρχοντας των χιλιαδων και των ἑκατονταδων, και τους γαζοφυλακας, και τους επι των ὑπαρχοντων αυτου, και πασης της κτησεως του βασιλεως, και των υἱων αυτου, συν τοις ευνουχοις, και τους δυναστας, και τους μαχητας της στρατιας εν ἱερουσαλημ.
και εστη δαυιδ εν μεσω της εκκλησιας, και ειπεν, ακουσατε μου αδελφοι μου, και λαος μου· εμοι εγενετο επι καρδιαν οικοδομησαι οικον αναπαυσεως της κιβωτου διαθηκης κυριου, και στασιν ποδων κυριου ἡμων, και ἡτοιμασα τα εις την κατασκηνωσιν επιτηδεια.
και ὁ θεος ειπεν, ουκ οικοδομησεις εμοι οικον του επονομασαι το ονομα μου επʼ αυτω, ὁτι ανθρωπος πολεμιστης ει συ, και αἱμα εξεχεας.
και εξελεξατο κυριος ὁ θεος ισραηλ εν εμοι απο παντος οικου πατρος μου ειναι βασιλεα επι ισραηλ εις τον αιωνα, και εν ιουδα ἡρετικε το βασιλειον, και εξ οικου ιουδα τον οικον του πατρος μου· και εν τοις υἱοις του πατρος μου, εν εμοι ηθελησε του γενεσθαι με εις βασιλεα επι παντι ισραηλ.
και απο παντων των υἱων μου, ὁτι πολλους υἱους εδωκε μοι κυριος, εξελεξατο εν σαλωμων τω υἱω μου καθισαι αυτον επι θρονου βασιλειας κυριου επι τον ισραηλ.
και ειπε μοι ὁ θεος, σαλωμων ὁ υἱος σου οικοδομησει τον οικον μου και την αυλην μου, ὁτι ἡρετικα εν αυτω ειναι μου υἱον, καγω εσομαι αυτω εις πατερα.
και κατορθωσω την βασιλειαν αυτου ἑως αιωνος, εαν ισχυση του φυλαξασθαι τας εντολας μου, και τα κριματα μου, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν κατα προσωπον πασης εκκλησιας κυριου, και εν ωσι θεου ἡμων, φυλαξασθε και ζητησατε πασας τας εντολας κυριου του θεου ἡμων, ἱνα κληρονομησητε την γην την αγαθην, και κατακληρονομησητε τοις υἱοις ὑμων μεθʼ ὑμας ἑως αιωνος.
και νυν σαλωμων υἱε, γνωθι τον θεον των πατερων σου, και δουλευε αυτω εν καρδια τελεια· και ψυχη θελουση, ὁτι πασας καρδιας εταζει κυριος, και παν ενθυμημα γινωσκει· εαν ζητησης αυτον, εὑρεθησεται σοι, και εαν καταλειψης αυτον, καταλειψει σε εις τελος.
ιδε νυν, ὁτι κυριος ἡρετικε σε οικοδομησαι αυτω οικον εις ἁγιασμα, ισχυε και ποιει.
και εδωκε δαυιδ σαλωμων τω υἱω αυτου το παραδειγμα του ναου και των οικων αυτου, και των ζακχων αυτου, και των ὑπερωων, και των αποθηκων των εσωτερων, και του οικου του εξιλασμου,
και το παραδειγμα ὁ ειχεν εν πνευματι αυτου, των αυλων οικου κυριου, και παντων των παστοφοριων των κυκλω των εις τας αποθηκας οικου κυριου, και των αποθηκων των ἁγιων,
και των καταλυματων, και των εφημεριων των ἱερεων και των λευιτων εις πασαν εργασιαν λειτουργιας οικου κυριου, και των αποθηκων των λειτουργησιμων σκευων της λατρειας οικου κυριου.
και τον σταθμον της ὁλκης αυτων των τε χρυσων και αργυρων λυχνιων την ὁλκην εδωκεν αυτω,
και των λυχνων.
εδωκεν αυτω ὁμοιως τον σταθμον των τραπεζων της προθεσεως, ἑκαστης τραπεζης χρυσης, και ὡσαυτως των αργυρων,
και των κρεαγρων και σπονδειων και των φιαλων των χρυσων· και τον σταθμον των χρυσων και των αργυρων, και θυισκων κεφουρε, ἑκαστου σταθμου.
και των του θυσιαστηριου των θυμιαματων εκ χρυσιου δοκιμου σταθμον ὑπεδειξεν αυτω, και το παραδειγμα του ἁρματος των χερουβιμ των διαπεπετασμενων ταις πτερυξι, και σκιαζοντων επι της κιβωτου διαθηκης κυριου·
παντα εν γραφη χειρος κυριου εδωκε δαυιδ σαλωμων, κατα την περιγενηθεισαν αυτω συνεσιν της κατεργασιας του παραδειγματος.
και ειπε δαυιδ σαλωμων τω υἱω αυτου, ισχυε και ανδριζου και ποιει, μη φοβου μηδε πτοηθης, ὁτι κυριος ὁ θεος μου μετα σου, ουκ ανησει σε, και ου μη εγκαταλιπη ἑως του συντελεσαι σε πασαν εργασιαν λειτουργιας οικου κυριου· και ιδου το παραδειγμα του ναου και του οικου αυτου, και ζακχω αυτου, και τα ὑπερωα και τας αποθηκας τας εσωτερας, και τον οικον του ἱλασμου, και το παραδειγμα οικου κυριου.
και ιδου αἱ εφημεριαι των ἱερεων και των λευιτων εις πασαν λειτουργιαν οικου κυριου, και μετα σου εν παση πραγματεια, και πας προθυμος εν σοφια κατα πασαν τεχνην, και οἱ αρχοντες και πας ὁ λαος εις παντας τους λογους σου.
29
και ειπε δαυιδ ὁ βασιλευς παση τη εκκλησια, σαλωμων ὁ υἱος μου, εις ὁν ἡρετικεν εν αυτω κυριος, νεος και ἁπαλος, και το εργον μεγα, ὁτι ουκ ανθρωπω, αλλʼ η κυριω θεω.
κατα πασαν την δυναμιν ἡτοιμακα εις οικον θεου μου χρυσιον, αργυριον, χαλκον, σιδηρον, ξυλα, λιθους σοαμ, και πληρωσεως λιθους πολυτελεις και ποικιλους, και παντα λιθον τιμιον, και παριον πολυν.
και ετι εν τω ευδοκησαι με εν οικω θεου μου, εστι μοι ὁ περιπεποιημαι χρυσιον και αργυριον, και ιδου δεδωκα εις οικον θεου μου εις ὑψος, εκτος ὡν ἡτοιμακα εις τον οικον των ἁγιων,
τρισχιλια ταλαντα χρυσιου του εκ σουφιρ, και ἑπτακισχιλια ταλαντα αργυριου δοκιμου, εξαλειφηναι εν αυτοις τους τοιχους του ἱερου,
εις το χρυσιον τω χρυσιω, και εις το αργυριον τω αργυριω, και εις παν εργον δια χειρος των τεχνιτων· και τις ὁ προθυμουμενος πληρωσαι τας χειρας αυτου σημερον κυριω;
και προεθυμηθησαν αρχοντες πατριων, και οἱ αρχοντες των υἱων ισραηλ, και οἱ χιλιαρχοι και οἱ ἑκατονταρχοι, και οἱ προσταται των εργων, και οἱ οικοδομοι του βασιλεως.
και εδωκαν εις τα εργα του οικου κυριου χρυσιου ταλαντα πεντακισχιλια, και χρυσους μυριους, και αργυριου ταλαντων δεκα χιλιαδας, και χαλκου ταλαντα μυρια οκτακισχιλια, και σιδηρου ταλαντων χιλιαδας ἑκατον.
και οἱς εὑρεθη παρʼ αυτοις λιθος, εδωκαν εις τας αποθηκας οικου κυριου δια χειρος ιειηλ του γεδσωνι.
και ευφρανθη ὁ λαος ὑπερ του προθυμηθηναι, ὁτι εν καρδια πληρει προεθυμηθησαν τω κυριω· και δαυιδ ὁ βασιλευς ευφρανθη μεγαλως.
και ευλογησεν ὁ βασιλευς δαυιδ τον κυριον ενωπιον της εκκλησιας, λεγων,
ευλογητος ει κυριε ὁ θεος ισραηλ, ὁ πατηρ ἡμων, απο του αιωνος και ἑως του αιωνος. σοι κυριε ἡ μεγαλωσυνη, και ἡ δυναμις, και το καυχημα, και ἡ νικη, και ἡ ισχυς, ὁτι συ παντων των εν τω ουρανω και επι της γης δεσποζεις· απο προσωπου σου ταρασσεται πας βασιλευς, και εθνος.
παρα σου ὁ πλουτος και ἡ δοξα, συ παντων αρχεις κυριε, ὁ αρχων πασης αρχης, και εν χειρι σου ισχυς και δυναστεια, και εν χειρι σου παντοκρατωρ μεγαλυναι και κατισχυσαι τα παντα.
και νυν, κυριε εξομολογουμεθα σοι, και αινουμεν το ονομα της καυχησεως σου.
και τις ειμι εγω, και τις ὁ λαος μου ὁτι ισχυσαμεν προθυμηθηναι σοι κατα ταυτα; ὁτι σα τα παντα, και εκ των σων δεδωκαμεν σοι.
ὁτι παροικοι εσμεν εναντιον σου, και παροικουντες ὡς παντες οἱ πατερες ἡμων· ὡς σκια αἱ ἡμεραι ἡμων επι γης, και ουκ εστιν ὑπομονη.
κυριε ὁ θεος ἡμων, προς παν το πληθος τουτο ὁ ἡτοιμακα οικοδομηθηναι οικον τω ονοματι τω ἁγιω σου, εκ χειρος σου εστι, και σοι τα παντα.
και εγνων, κυριε, ὁτι συ ει ὁ εταζων καρδιας, και δικαιοσυνην αγαπας· εν ἁπλοτητι καρδιας προεθυμηθην ταυτα παντα, και νυν τον λαον σου τον εὑρεθεντα ὡδε ειδον εν ευφροσυνη προθυμηθεντα σοι.
κυριε ὁ θεος ἁβρααμ, και ισαακ, και ισραηλ, των πατερων ἡμων, φυλαξον ταυτα εν διανοια καρδιας λαου σου εις τον αιωνα, και κατευθυνον τας καρδιας αυτων προς σε.
και σαλωμων τω υἱω μου δος καρδιαν αγαθην ποιειν τας εντολας σου, και τα μαρτυρια σου, και τα προσταγματα σου, και του επι τελος αγαγειν την κατασκευην του οικου σου.
και ειπε δαυιδ παση τη εκκλησια, ευλογησατε κυριον τον θεον ἡμων· και ευλογησε πασα ἡ εκκλησια κυριον τον θεον των πατερων αυτων· και καμψαντες τα γονατα προσεκυνησαν κυριω, και τω βασιλει.
και εθυσε δαυιδ τω κυριω θυσιας, και ανηνεγκεν ὁλοκαυτωματα τω θεω τη επαυριον της πρωτης ἡμερας μοσχους χιλιους, κριους χιλιους, αρνας χιλιους, και τας σπονδας αυτων, και θυσιας εις πληθος παντι τω ισραηλ.
και εφαγον και επιον εναντιον του κυριου εν εκεινη τη ἡμερα μετα χαρας· και εβασιλευσαν εκ δευτερου τον σαλωμων υἱον δαυιδ, και εχρισαν αυτον τω κυριω εις βασιλεα, και σαδωκ εις ἱερωσυνην.
και εκαθισε σαλωμων επι θρονου δαυιδ του πατρος αυτου, και ευδοκηθη, και ὑπηκουσαν αυτου πας ισραηλ.
οἱ αρχοντες, και οἱ δυνασται, και παντες υἱοι δαυιδ του βασιλεως του πατρος αυτου, ὑπεταγησαν αυτω.
και εμεγαλυνε κυριος τον σαλωμων επανωθεν παντος ισραηλ, και εδωκεν αυτω δοξαν βασιλεως, ὁ ουκ εγενετο επι παντος βασιλεως εμπροσθεν αυτου.
και δαυιδ υἱος ιεσσαι εβασιλευσεν επι ισραηλ
ετη τεσσρακοντα, εν χεβρων ετη ἑπτα, και εν ἱερουσαλημ ετη τριακοντατρια.
και ετελευτησεν εν γηρα καλω, πληρης ἡμερων, πλουτω και δοξη, και εβασιλευσε σαλωμων υἱος αυτου αντʼ αυτου.
οἱ δε λοιποι λογοι του βασιλεως δαυιδ οἱ προτεροι και οἱ ὑστεροι γεγραμμενοι εισιν εν λογοις σαμουηλ του βλεποντος, και επι λογων ναθαν του προφητου, και επι λογων γαδ του βλεποντος,
περι πασης της βασιλειας αυτου, και της δυναστειας αυτου, και οἱ καιροι οἱ εγενοντο επʼ αυτω, και επι τον ισραηλ, και επι πασας βασιλειας της γης.
2_chronicles
1
και ενισχυσε σαλωμων υἱος δαυιδ επι την βασιλειαν αυτου, και κυριος ὁ θεος αυτου μετʼ αυτου, και εμεγαλυνεν αυτον εις ὑψος.
και ειπε σαλωμων προς παντα ισραηλ, τοις χιλιαρχοις, και τοις ἑκατονταρχοις, και τοις κριταις, και πασι τοις αρχουσιν εναντιον ισραηλ τοις αρχουσι των πατριων.
και επορευθη σαλωμων και πασα ἡ εκκλησια εις την ὑψηλην την εν γαβαων, οὑ εκει ην ἡ σκηνη του μαρτυριου του θεου, ἡν εποιησε μωυσης παις κυριου εν τη ερημω.
αλλα κιβωτον του θεου ανηνεγκε δαυιδ εκ πολεως καριαθιαριμ, ὁτι ἡτοιμασεν αυτη δαυιδ, ὁτι επηξεν αυτη σκηνην εν ἱερουσαλημ.
και το θυσιαστηριον το χαλκουν ὁ εποιησε βεσελεηλ υἱος ουριου υἱου ωρ, εκει ην εναντι της σκηνης κυριου· και εξεζητησεν αυτο σαλωμων και ἡ εκκλησια,
και ηνεγκε σαλωμων εκει επι το θυσιαστηριον το χαλκουν ενωπιον κυριου το εν τη σκηνη, και ηνεγκεν επʼ αυτω ὁλοκαυτωσιν χιλιαν.
εν τη νυκτι εκεινη ωφθη θεος τω σαλωμων, και ειπεν αυτω, αιτησαι τι σοι δω.
και ειπε σαλωμων προς τον θεον, συ εποιησας μετα δαυιδ του πατρος μου ελεος μεγα, και εβασιλευσας με αντʼ αυτου.
και νυν, κυριε ὁ θεος, πιστωθητω δη το ονομα σου επι δαυιδ τον πατερα μου, ὁτι συ εβασιλευσας με επι λαον πολυν, ὡς ὁ χοις της γης.
νυν σοφιαν και συνεσιν δος μοι, και εξελευσομαι ενωπιον του λαου τουτου και εισελευσομαι, ὁτι τις κρινει τον λαον σου τον μεγαν τουτον;
και ειπεν ὁ θεος προς σαλωμων, ανθʼ ὡν εγενετο τουτο εν τη καρδια σου, και ουκ ητησω πλουτον χρηματων, ουδε δοξαν, ουδε την ψυχην των ὑπεναντιων, και ἡμερας πολλας ουκ ητησω, και ητησας σεαυτω σοφιαν και συνεσιν, ὁπως κρινης τον λαον μου, εφʼ ὁν εβασιλευσα σε επʼ αυτον,
την σοφιαν και την συνεσιν διδωμι σοι, και πλουτον και χρηματα και δοξαν δωσω σοι, ὡς ουκ εγενηθη ὁμοιος σοι εν τοις βασιλευσι τοις εμπροσθεν σου, και μετα σε ουκ εσται οὑτως.
και ηλθε σαλωμων εκ βαμα της εν γαβαων εις ἱερουσαλημ προ προσωπου της σκηνης του μαρτυριου, και εβασιλευσεν επι ισραηλ.
και συνηγαγε σαλωμων ἁρματα και ἱππεις, και εγενοντο αυτω χιλια και τετρακοσια ἁρματα, και δωδεκα χιλιαδες ἱππεων· και κατελιπεν αυτα εν πολεσι των ἁρματων, και ὁ λαος μετα του βασιλεως εν ἱερουσαλημ.
και εθηκεν ὁ βασιλευς το αργυριον και το χρυσιον εν ἱερουσαλημ ὡς λιθους, και τας κεδρους εν τη ιουδαια ὡς συκαμινους τας εν τη πεδινη εις πληθος.
και ἡ εξοδος των ἱππων σαλωμων εξ αιγυπτου, και ἡ τιμη των εμπορων του βασιλεως πορευεσθαι, και ηγοραζον,
και ενεβαινον και εξηγον εξ αιγυπτου ἁρμα ἑν ἑξακοσιων αργυριου, και ἱππον πεντηκοντα και ἑκατον αργυριου· και οὑτω πασι τοις βασιλευσι των χετταιων και τοις βασιλευσι συριας εν χερσιν αυτων εφερον.
και ειπε σαλωμων του οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου, και οικον τω βασιλεια αυτου.
2
και συνηγαγε σαλωμων ἑβδομηκοντα χιλιαδας ανδρων νωτοφορων, και ογδοηκοντα χιλιαδας λατομων εν τω ορει, και οἱ επισταται επʼ αυτων τρισχιλιοι ἑξακοσιοι.
και απεστειλε σαλωμων προς χιραμ βασιλεα τυρου, λεγων, ὡς εποιησας μετα δαυιδ του πατρος μου, και απεστειλας αυτω κεδρους του οικοδομησαι ἑαυτω οικον κατοικησαι εν αυτω,
και ιδου εγω ὁ υἱος αυτου οικοδομω οικον τω ονοματι κυριου θεου μου, ἁγιασαι αυτον αυτω του θυμιαν απεναντι αυτου θυμιαμα και προθεσιν διαπαντος, και του αναφερειν ὁλοκαυτωματα διαπαντος τοπρωι και τοδειλης, και εν τοις σαββατοις, και εν ταις νουμηνιαις, και εν ταις ἑορταις του κυριου θεου ἡμων· εις τον αιωνα τουτο επι τον ισραηλ.
και ὁ οικος ὁν εγω οικοδομω, μεγας, ὁτι μεγας κυριος ὁ θεος ἡμων παρα παντας τους θεους.
και τις ισχυσει οικοδομησαι αυτω οικον; ὁτι ὁ ουρανος, και ὁ ουρανος του ουρανου ου φερουσι της δοξαν αυτου· και τις εγω οικοδομων αυτω οικον; ὁτι αλλʼ η του θυμιαν κατεναντι αυτου.
και νυν αποστειλον μοι ανδρα σοφον και ειδοτα του ποιησαι εν τω χρυσιω, και εν τω αργυριω, και εν τω χαλκω, και εν τω σιδηρω, και εν τη πορφυρα, και εν τω κοκκινω, και εν τη ὑακινθω, και επισταμενον γλυψαι γλυφην μετα των σοφων των μετʼ εμου εν ιουδα και εν ἱερουσαλημ, ἁ ἡτοιμασε δαυιδ ὁ πατηρ μου.
και αποστειλον μοι ξυλα κεδρινα και αρκευθινα και πευκινα εκ του λιβανου, ὁτι εγω οιδα ὡς οἱ δουλοι σου οιδασι κοπτειν ξυλα εκ του λιβανου· και ιδου οἱ παιδες σου μετα των παιδων μου
πορευσονται ἑτοιμασαι μοι ξυλα εις πληθος, ὁτι ὁ οικος ὁν εγω οικοδομω μεγας και ενδοξος.
και ιδου τοις εργαζομενοις τοις κοπτουσι ξυλα, εις βρωματα δεδωκα σιτον εις δοματα τοις παισι σου κορων πυρου εικοσι χιλιαδας, και κριθων κορων εικοσι χιλιαδας, και οινου μετρων εικοσι χιλιαδας, και ελαιου μετρων εικοσι χιλιαδας.
και ειπε χιραμ βασιλευς τυρου εν γραφη, και ανεστειλε προς σαλωμων, λεγων, εν τω αγαπησαι κυριον τον λαον αυτου, εδωκε σε επʼ αυτους βασιλεα.
και ειπε χιραμ, ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὁς εποιησε τον ουρανον και την γην, ὁς εδωκε τω δαυιδ τω βασιλει υἱον σοφον, και επισταμενον επιστημην και συνεσιν, ὁς οικοδομησει οικον τω κυριω, και οικον τη βασιλεια αυτου.
και νυν απεστειλα σοι ανδρα σοφον και ειδοτα συνεσιν χιραμ τον πατερα μου,
ἡ μητηρ αυτου απο θυγατερων δαν, και ὁ πατηρ αυτου ανηρ τυριος, ειδοτα ποιησαι εν χρυσιω, και εν αργυριω, και εν χαλκω, και εν σιδηρω, και εν λιθοις και ξυλοις, και ὑφαινειν εν τη πορφυρα, και εν τη ὑακινθω, και εν τη βυσσω, και εν τω κοκκινω, και γλυψαι γλυφας, και διανοεισθαι πασαν διανοησιν, ὁσα αν δως αυτω μετα των σοφων σου, και σοφων δαυιδ κυριου μου πατρος σου.
και νυν τον σιτον και την κριθην, και το ελαιον, και τον οινον ἁ ειπεν ὁ κυριος μου, αποστειλατω τοις παισιν αυτου.
και ἡμεις κοψομεν ξυλα εκ του λιβανου κατα πασαν την χρειαν σου, και αξομεν αυτα σχεδιαις επι θαλασσαν ιοππης, και συ αξεις αυτα εις ἱερουσαλημ.
και συνηγαγε σαλωμων παντας τους ανδρας τους προσηλυτους τους εν γη ισραηλ μετα τον αριθμον ὁν ηριθμησεν αυτους δαυιδ ὁ πατηρ αυτου, και εὑρεθησαν ἑκατον πεντηκοντα χιλιαδες και τρισχιλιοι ἑξακοσιοι.
και εποιησεν εξ αυτων ἑβδομηκοντα χιλιαδας νωτοφορων, και ογδοηκοντα χιλιαδας λατομων, και τρισχιλιους ἑξακοσιους εργοδιωκτας επι τον λαον.
3
και ηρξατο σαλωμων του οικοδομειν τον οικον κυριου εν ἱερουσαλημ εν ορει του αμωρια, οὑ ωφθη κυριος τω δαυιδ πατρι αυτου, εν τω τοπω ὡ ἡτοιμασε δαυιδ εν ἁλω ορνα του ιεβουσαιου.
και ηρξατο οικοδομησαι εν τω μηνι τω δευτερω εν τω ετει τω τεταρτω της βασιλειας αυτου.
και ταυτα ηρξατο σαλωμων του οικοδομησαι τον οικον του θεου· μηκος πηχεων ἡ διαμετρησις ἡ πρωτη πηχεων ἑξηκοντα, και ευρος πηχεων εικοσι.
και αιλαμ κατα προσωπον του οικου, μηκος επι προσωπον πλατους του οικου πηχεων εικοσι, και ὑψος πηχεων ἑκατον εικοσι, και κατεχρυσωσεν αυτον εσωθεν χρυσιω καθαρω.
και τον οικον τον μεγαν εξυλωσε ξυλοις κεδρινοις, και κατεχρυσωσε χρυσιω καθαρω, και εγλυψεν επʼ αυτου φοινικας και χαλαστα.
και εκοσμησε τον οικον λιθοις τιμιοις εις δοξαν, και εχρυσωσε χρυσιω χρυσιου του εκ φαρουιμ.
και εχρυσωσε τον οικον, και τους τοιχους αυτου, και τους πυλωνας, και τα οροφωματα, και τα θυρωματα χρυσιω, και εγλυψε χερουβιμ επι των τοιχων.
και εποιησε τον οικον του ἁγιου των ἁγιων, μηκος αυτου επι προσωπον, πλατος του οικου πηχεων εικοσι, και το μηκος πηχεων εικοσι, και εχρυσωσεν αυτον χρυσιω καθαρω εις χερουβιμ εις ταλαντα ἑξακοσια.
και ὁλκη των ἡλων, ὁλκη του ἑνος πεντηκοντα σικλοι χρυσιου, και το ὑπερωον εχρυσωσε χρυσιω.
και εποιησεν εν τω οικω τω ἁγιω των ἁγιων χερουβιμ δυο, εργον εκ ξυλων· και εχρυσωσεν αυτα χρυσιω.
και αἱ πτερυγες των χερουβιμ το μηκος πηχεων εικοσι, και ἡ πτερυξ ἡ μια πηχεων πεντε ἁπτομενη του τοιχου του οικου, και ἡ πτερυξ ἡ ἑτερα πηχεων πεντε ἁπτομενη της πτερυγος του χερουβιμ του ἑτερου.
και αἱ πτερυγες των χερουβιμ τουτων διαπεπετασμεναι πηχεων εικοσι, και αυτα ἑστηκοτα επι τους ποδας αυτων, και τα προσωπα αυτων εις τον οικον.
και εποιησε το καταπετασμα ὑακινθου, και πορφυρας, και κοκκινου, και βυσσου, και ὑφανεν εν αυτω χερουβιμ.
και εποιησεν εμπροσθεν του οικου στυλους δυο, πηχεων τριακονταπεντε το ὑψος, και τας κεφαλας αυτων πηχεων πεντε.
και εποιησε σερσερωθ εν τω δαβιρ, και εδωκεν επι των κεφαλων των στυλων· και εποιησε ῥοισκους ἑκατον, και εθηκεν επι των χαλαστων.
και εστησε τους στυλους κατα προσωπον του ναου, ἑνα εκ δεξιων, και τον ἑνα εξ ευωνυμων· και εκαλεσε το ονομα του εκ δεξιων, κατορθωσις, και το ονομα του εξ αριστερων, ισχυς.
4
και εποιησε θυσιαστηριον χαλκουν, εικοσι πηχεων το μηκος, και εικοσι πηχεων το ευρος, και δεκα πηχεων το ὑψος.
και εποιησε την θαλασσαν χυτην, δεκα πηχεων την διαμετρησιν, στρογγυλην κυκλοθεν, και πεντε πηχεων το ὑψος, και το κυκλωμα τριακοντα πηχεων.
και ὁμοιωμα μοσχων ὑποκατω αυτης, κυκλω κυκλουσιν αυτην· δεκα πηχεις περιεχουσι τον λουτηρα κυκλοθεν· δυο γενη εχωνευσαν τους μοσχους εν τη χωνευσει αυτων
ἡ εποιησαν αυτους δωδεκα μοσχους, οἱ τρεις βλεποντες βορῥαν, και οἱ τρεις δυσμας, και οἱ τρεις νοτον, και οἱ τρεις κατʼ ανατολας, και ἡ θαλασσα επʼ αυτων ανω, ησαν τα οπισθια αυτων εσω.
και το παχος αυτης παλαιστης, και το χειλος αυτης ὡς χειλος ποτηριου, διαγεγλυμμενα βλαστους κρινου, χωρουσαν μετρητας τρισχιλιους· και εξετελεσε.
και εποιησε λουτηρας δεκα, και εθηκε τους πεντε εκ δεξιων και τους πεντε εξ αριστερων, του πλυνειν εν αυτοις τα εργα των ὁλοκαυτωματων, και αποκλυζειν εν αυτοις, και ἡ θαλασσα εις το νιπτεσθαι τους ἱερεις εν αυτη.
και εποιησε τας λυχνιας τας χρυσας δεκα κατα το κριμα αυτων, και εθηκεν εν τω ναω, πεντε εκ δεξιων και πεντε εξ αριστερων.
και εποιησε τραπεζας δεκα, και εθηκεν εν τω ναω, πεντε εκ δεξιων και πεντε εξ ευωνυμων, και εποιησε φιαλας χρυσας ἑκατον,
και εποιησε την αυλην των ἱερεων, και την αυλην την μεγαλην, και θυρας τη αυλη, και θυρωματα αυτων κατακεχαλκωμενα χαλκω.
και την θαλασσαν εθηκεν απο γωνιας του οικου εκ δεξιων ὡς προς ανατολας κατεναντι.
και εποιησε χιραμ τας κρεαγρας, και τα πυρεια, και την εσχαραν του θυσιαστηριου, και παντα τα σκευη αυτου· και συνετελεσε χιραμ ποιησαι πασαν την εργασιαν ἡν εποιησε σαλωμων τω βασιλει εν οικω του θεου,
στυλους δυο, και επʼ αυτων γελαθ τη χωθαρεθ επι των κεφαλων των στυλων δυο, και δικτυα δυο συγκαλυψαι τας κεφαλας των χωθαρεθ ἁ εστιν επι των κεφαλων των στυλων,
και κωδωνας χρυσους τετρακοσιους εις τα δυο δικτυα, και δυο γενη ῥοισκων εν τω δικτυω τω ἑνι του συγκαλυψαι τας δυο γωλαθ των χωθαρεθ ἁ εστιν επανω των στυλων·
και τους μεχωνωθ εποιησε δεκα, και τους λουτηρας εποιησεν επι τους μεχωνωθ,
και την θαλασσαν μιαν, και τους μοσχους τους δωδεκα ὑποκατω αυτης,
και τους ποδιστηρας, και τους αναλημπτηρας, και τους λεβητας, και τας κρεαγρας, και παντα τα σκευη αυτων ἁ εποιησε χιραμ, και ανηνεγκε τω βασιλει σαλωμων εν οικω κυριου, χαλκου καθαρου.
εν τω περιχωρω του ιορδανου εχωνευσεν αυτα ὁ βασιλευς εν τω παχει της γης εν οικω σοκχωθ και αναμεσον σαρηδαθα.
και εποιησε σαλωμων παντα τα σκευη ταυτα εις πληθος σφοδρα, ὁτι ουκ εξελιπεν ὁλκη του χαλκου.
και εποιησε σαλωμων παντα τα σκευη οικου κυριου, και το θυσιαστηριον το χρυσουν, και τας τραπεζας, και επʼ αυτων αρτοι προθεσεως,
και τας λυχνιας, και τους λυχνους του φωτος κατα το κριμα και κατα προσωπον του δαβιρ χρυσιου καθαρου,
και λαβιδες αυτων, και οἱ λυχνοι αυτων, και τας φιαλας, και τας θυισκας, και τα πυρεια χρυσιου καθαρου,
και ἡ θυρα του οικου ἡ εσωτερα εις τα ἁγια των ἁγιων, και τας θυρας του οικου του ναου χρυσας· και συνετελεσθη πασα ἡ εργασια ἡν εποιησε σαλωμων εν οικω κυριου.
5
και εισηνεγκε σαλωμων τα ἁγια δαυιδ του πατρος αυτου, το αργυριον, και το χρυσιον, και τα σκευη, και εδωκεν εις θησαυρον οικου κυριου.
τοτε εξεκκλησιασε σαλωμων παντας τους πρεσβυτερους ισραηλ, και παντας τους αρχοντας των φυλων τους ἡγουμενους πατριων υἱων ισραηλ εις ἱερουσαλημ, του ανενεγκαι κιβωτον διαθηκης κυριου εκ πολεως δαυιδ, αὑτη σιων.
και εξεκκλησιασθησαν προς τον βασιλεα πας ισραηλ εν τη ἑορτη, οὑτος ὁ μην ἑβδομος.
και ηλθον παντες οἱ πρεσβυτεροι ισραηλ, και ελαβον παντες οἱ λευιται την κιβωτον,
και την σκηνην του μαρτυριου, και παντα τα σκευη τα ἁγια τα εν τη σκηνη, και ανηνεγκαν αυτην οἱ ἱερεις και οἱ λευιται.
και ὁ βασιλευς σαλωμων, και πασα συναγωγη ισραηλ, και οἱ φοβουμενοι, και οἱ επισυνηγμενοι αυτων εμπροσθεν της κιβωτου θυοντες μοσχους και προβατα, οἱ ουκ αριθμηθησονται και οἱ ου λογισθησονται απο του πληθους.
και εισηνεγκαν οἱ ἱερεις την κιβωτον διαθηκης κυριου εις τον τοπον αυτης, εις το δαβιρ του οικου εις τα ἁγια των ἁγιων, ὑποκατω των πτερυγων των χερουβιμ.
και ην τα χερουβιμ διαπεπετακοτα τας πτερυγας αυτων επι τον τοπον της κιβωτου, και συνεκαλυπτε τα χερουβιμ επι την κιβωτον, και επι τους αναφορεις αυτης επανωθεν,
και ὑπερειχον οἱ αναφορεις, και εβλεποντο αἱ κεφαλαι των αναφορεων εκ των ἁγιων εις προσωπον του δαβιρ, ουκ εβλεποντο εξω, και ησαν εκει ἑως της ἡμερας ταυτης.
ουκ ην εν τη κιβωτω πλην δυο πλακες ἁς εθηκε μωυσης εν χωρηβ, ἁ διεθετο κυριος μετα των υἱων ισραηλ, εν τω εξελθειν αυτους εκ γης αιγυπτου.
και εγενετο εν τω εξελθειν τους ἱερεις εκ των ἁγιων, ὁτι παντες οἱ ἱερεις οἱ εὑρεθεντες ἡγιασθησαν, ουκ ησαν διατεταγμενοι κατʼ εφημεριαν.
και οἱ λευιται οἱ ψαλτωδοι παντες τοις υἱοις ασαφ τω αιμαν τω ιδιθουν και τοις υἱοις αυτου, και τοις αδελφοις αυτου των ενδεδυμενων στολας βασσινας εν κυμβαλοις και εν ναβλαις και εν κινυραις, ἑστηκοτες κατεναντι του θυσιαστηριου, και μετʼ αυτων ἱερεις ἑκατον εικοσι σαλπιζοντες ταις σαλπιγξι.
και εγενετο μια φωνη εν τω σαλπιζειν και εν τω ψαλτωδειν και εν τω αναφωνειν φωνη μια του εξομολογεισθαι και αινειν τω κυριω· και ὡς ὑψωσαν φωνην εν σαλπιγξι, και εν κυμβαλοις, και εν οργανοις των ωδων, και ελεγον, εξομολογεισθε τω κυριω, ὁτι αγαθον, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου· και ὁ οικος ενεπλησθη νεφελης δοξης κυριου.
και ουκ ηδυναντο οἱ ἱερεις του στηναι λειτουργειν απο προσωπου της νεφελης, ὁτι ενεπλησε δοξα κυριου τον οικον του θεου.
6
τοτε ειπε σαλωμων, κυριος ειπε του κατασκηνωσαι εν γνοφω,
και εγω ωκοδομηκα οικον τω ονοματι σου ἁγιον σοι και ἑτοιμον του κατασκηνωσαι εις τους αιωνας.
και επεστρεψεν ὁ βασιλευς το προσωπον αυτου, και ευλογησε την πασαν εκκλησιαν ισραηλ, και πασα ἡ εκκλησια ισραηλ παρειστηκει,
και ειπεν, ευλογητος κυριος ὁ θεος ισραηλ, ὡς ελαλησεν εν στοματι αυτου προς δαυιδ τον πατερα μου, και εν χερσιν αυτου επληρωσε, λεγων,
απο της ἡμερας ἡς ανηγαγον τον λαον μου εκ γης αιγυπτου, ουκ εξελεξαμην εν πολει απο πασων φυλων ισραηλ, του οικοδομησαι οικον του ειναι το ονομα μου εκει, και ουκ εξελεξαμην εν ανδρι του ειναι εις ἡγουμενον επι τον λαον μου ισραηλ·
και εξελεξαμην την ἱερουσαλημ γενεσθαι το ονομα μου εκει, και εξελεξαμην εν δαυιδ του ειναι επι τον λαον μου ισραηλ.
και εγενετο επι καρδιαν δαυιδ του πατρος μου, του οικοδομησαι οικον τω ονοματι κυριου θεου ισραηλ.
και ειπε κυριος προς δαυιδ πατερα μου, διοτι εγενετο επι καρδιαν σου του οικοδομησαι οικον τω ονοματι μου, καλως εποιησας, ὁτι εγενετο επι την καρδιαν σου.
πλην συ ουκ οικοδομησεις τον οικον, ὁτι ὁ υἱος σου ὁς εξελευσεται εκ της οσφυος σου, οὑτος οικοδομησει τον οικον τω ονοματι μου.
και ανεστησε κυριος τον λογον τουτον, ὁν ελαλησε, και εγενηθην αντι δαυιδ πατρος μου, και εκαθισα επι τον θρονον ισραηλ, καθως ελαλησε κυριος· και ωκοδομησα τον οικον τω ονοματι κυριου θεου ισραηλ,
και εθηκα εκει την κιβωτον εν ἡ εκει διαθηκη κυριου, ἡν διεθετο τω ισραηλ.
και εστη κατεναντι του θυσιαστηριου κυριου εναντι πασης εκκλησιας ισραηλ, και διεπετασε τας χειρας αυτου·
ὁτι εποιησε σαλωμων βασιν χαλκην, και εθηκεν αυτην εν μεσω της αυλης του ἱερου, πεντε πηχεων το μηκος αυτης, και πεντε πηχεων το ευρος αυτης, και τριων πηχεων το ὑψος αυτης· και εστη επʼ αυτης, και επεσεν επι τα γονατα εναντι πασης εκκλησιας ισραηλ, και διεπετασε τας χειρας αυτου εις τον ουρανον,
και ειπε,
ἁ εφυλαξας τω παιδι σου δαυιδ τω πατρι μου, ἁ ελαλησας αυτω, λεγων· και ελαλησας εν στοματι σου, και εν χερσι σου επληρωσας, ὡς ἡ ἡμερα αὑτη.
και νυν, κυριε ὁ θεος ισραηλ, φυλαξον τω παιδι σου τω δαυιδ τω πατρι μου ἁ ελαλησας αυτω, λεγων, ουκ εκλειψει σοι ανηρ απο προσωπου μου καθημενος επι θρονου ισραηλ, πλην εαν φυλαξωσιν οἱ υἱοι σου την ὁδον αυτων του πορευεσθαι εν τω νομω μου, ὡς επορευθης εναντιον μου.
και νυν, κυριε ὁ θεος ισραηλ, πιστωθητω δη το ῥημα σου ὁ ελαλησας τω παιδι σου τω δαυιδ.
ὁτι ει αληθως κατοικησει θεος μετα ανθρωπων επι της γης; ει ὁ ουρανος και ὁ ουρανος του ουρανου ουκ αρκεσουσι σοι, και τις ὁ οικος οὑτος ὁν ωκοδομησα;
και επιβλεψη επι την προσευχην παιδος σου και επι την δεησιν μου, κυριε ὁ θεος, του επακουσαι της δεησεως και της προσευχης ἡς ὁ παις σου προσευχεται εναντιον σου σημερον,
του ειναι οφθαλμους σου ανεωγμενους επι τον οικον τουτον ἡμερας και νυκτος εις τον τοπον τουτον, ὁν ειπας επικληθηναι το ονομα σου εκει, του ακουσαι της προσευχης ἡς προσευχεται ὁ παις σου εις τον τοπον τουτον·
και ακουση της δεησεως του παιδος σου, και λαου σου ισραηλ, ἁ αν προσευξωνται εις τον τοπον τουτον· και συ εισακουση εν τω τοπω της κατοικησεως σου εκ του ουρανου, και ακουση και ἱλεως εση.
εαν ἁμαρτη ανηρ τω πλησιον αυτου και λαβη επʼ αυτον αραν του αρασθαι αυτον, και ελθη και αρασηται κατεναντι του θυσιαστηριου εν τω οικω τουτω,
και συ εισακουση εκ του ουρανου, και ποιησεις, και κρινεις τους δουλους σου, του αποδουναι τω ανομω, και αποδουναι ὁδους αυτου εις κεφαλην αυτου, και του δικαιωσαι δικαιον, του αποδουναι αυτω κατα την δικαιοσυνην αυτου.
και εαν θραυσθη ὁ λαος σου ισραηλ κατεναντι του εχθρου, εαν ἁμαρτωσι σοι, και επιστρεψωσι και εξομολογησωνται τω ονοματι σου, και προσευξωνται και δεηθωσιν εναντιον σου εν τω οικω τουτω,
και συ εισακουση εκ του ουρανου, και ἱλεως εση ταις ἁμαρτιαις λαου σου ισραηλ, και αποστρεψεις αυτους εις την γην ἡν εδωκας αυτοις και τοις πατρασιν αυτων.
εν τω συσχεθηναι τον ουρανον και μη γενεσθαι ὑετον, ὁτι ἁμαρτησονται σοι, και προσευξονται εις τον τοπον τουτον, και αινεσουσι το ονομα σου, και απο των ἁμαρτιων αυτων επιστρεψουσιν, ὁτι ταπεινωσεις αυτους,
και συ εισακουση εκ του ουρανου, και ἱλεως εση ταις ἁμαρτιαις των παιδων και του λαου σου ισραηλ, ὁτι δηλωσεις αυτοις την ὁδον την αγαθην, εν ἡ πορευσονται εν αυτη, και δωσεις ὑετον επι την γην σου, ἡν εδωκας τω λαω σου εις κληρονομιαν.
λιμος εαν γενηται επι της γης, θανατος εαν γενηται, ανεμοφθορια και ικτερος, ακρις και βρουχος εαν γενηται, και εαν θλιψη αυτον ὁ εχθρος κατεναντι των πολεων αυτων, κατα πασαν πληγην και παντα πονον,
και πασα προσευχη, και πασα δεησις ἡ εαν γενηται παντι ανθρωπω και παντι λαω σου ισραηλ, εαν γνω ανθρωπος την ἁφην αυτου και την μαλακιαν αυτου, και διαπεταση τας χειρας αυτου εις τον οικον τουτον,
και συ εισακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου, και ἱλαση, και δωσεις ανδρι κατα τας ὁδους αυτου, ὡς αν γνως την καρδιαν αυτου, ὁτι μονος γινωσκεις την καρδιαν υἱων ανθρωπων,
ὁπως φοβωνται πασας ὁδους σου πασας τας ἡμερας ἁς αυτοι ζωσιν επι προσωπον της γης, ἡς εδωκας τοις πατρασιν ἡμων.
και πας αλλοτριος ὁς ουκ εκ του λαου σου ισραηλ εστιν αυτος, και ελθη εκ γης μακροθεν δια το ονομα σου το μεγα, και την χειρα σου την κραταιαν, και τον βραχιονα σου τον ὑψηλον, και ελθωσι και προσευξωνται εις τον τοπον τουτον,
και συ εισακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου, και ποιησεις κατα παντα ὁσα αν επικαλεσηται σε ὁ αλλοτριος, ὁπως γνωσι παντες οἱ λαοι της γης το ονομα σου, και του φοβεισθαι σε, ὡς ὁ λαος σου ισραηλ, και του γνωναι ὁτι το ονομα σου επικεκληται επι τον οικον τουτον, ὁν ωκοδομησα.
εαν δε εξελθη ὁ λαος σου εις πολεμον επι τους εχθρους αυτου εν ὁδω ἡ αποστελεις αυτους, και προσευξωνται προς σε κατα την ὁδον της πολεως ταυτης ἡν εξελεξω εν αυτη, και οικου οὑ ωκοδομηκα τω ονοματι σου,
και ακουση εκ του ουρανου της προσευχης αυτων και της δεησεως αυτων, και ποιησεις το δικαιωμα αυτων.
ὁτι ἁμαρτησονται σοι, ὁτι ουκ εσται ανθρωπος ὁς ουχ ἁμαρτησεται, και παταξεις αυτους και παραδωσεις αυτους κατα προσωπον εχθρων και αιχμαλωτευσουσιν αυτους οἱ αιχμαλωτευοντες αυτους εις γην εχθρων εις γην μακραν η εγγυς,
και επιστρεψωσι καρδιαν αυτων εν τη γη αυτων οὑ μετηχθησαν εκει, και γε επιστρεψωσι και δεηθωσι σου εν τη αιχμαλωσια αυτων, λεγοντες, ἡμαρτομεν, ηνομησαμεν, ηδικησαμεν,
και επιστρεψωσι προς σε εν ὁλη καρδια και εν ὁλη ψυχη αυτων εν γη αιχμαλωτευσαντων αυτους, ὁπου ηχμαλωτευσαν αυτους, και προσευξωνται ὁδον γης αυτων ἡς εδωκας τοις πατρασιν αυτων, και της πολεως ἡς εξελεξω, και του οικου οὑ ωκοδομησα τω ονοματι σου,
και ακουση εκ του ουρανου εξ ἑτοιμου κατοικητηριου σου της προσευχης αυτων και της δεησεως αυτων, και ποιησεις κριματα, και ἱλεως εση τω λαω τω ἁμαρτωντι σοι.
και νυν κυριε εστωσαν δη οἱ οφθαλμοι σου ανεωγμενοι, και τα ωτα σου επηκοα εις την δεησιν του τοπου τουτου.
και νυν αναστηθι κυριε ὁ θεος εις την καταπαυσιν σου, συ και ἡ κιβωτος της ισχυος σου· ἱερεις σου κυριε ὁ θεος ενδυσαιντο σωτηριαν, και οἱ υἱοι σου ευφρανθητωσαν εν αγαθοις.
κυριε ὁ θεος, μη αποστρεψης το προσωπον του χριστου σου, μνησθητι τα ελεη δαυιδ του δουλου σου.
7
και ὡς συνετελεσε σαλωμων προσευχομενος, και το πυρ κατεβη εκ του ουρανου, και κατεφαγε τα ὁλοκαυτωματα και τας θυσιας, και δοξα κυριου επλησε τον οικον.
και ουκ ηδυναντο οἱ ἱερεις εισελθειν εις τον οικον κυριου εν τω καιρω εκεινω ὁτι επλησε δοξα κυριου τον οικον.
και παντες οἱ υἱοι ισραηλ ἑωρων καταβαινον το πυρ, και ἡ δοξα κυριου επι τον οικον· και επεσον επι προσωπον επι την γην επι το λιθοστρωτον, και προσεκυνησαν και ηνουν τω κυριω, ὁτι αγαθον, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και ὁ βασιλευς και πας ὁ λαος θυοντες θυματα εναντι κυριου.
και εθυσιασεν ὁ βασιλευς σαλωμων την θυσιαν μοσχων εικοσι και δυο χιλιαδας, βοσκηματων ἑκατον και εικοσι χιλιαδας, και ενεκαινισε τον οικον του θεου ὁ βασιλευς και πας ὁ λαος.
και οἱ ἱερεις επι τας φυλακας αυτων ἑστηκοτως, και οἱ λευιται εν οργανοις ωδων κυριου του δαυιδ του βασιλεως, του εξομολογεισθαι εναντι κυριου, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου, εν ὑμνοις δαυιδ δια χειρος αυτων· και οἱ ἱερεις σαλπιζοντες ταις σαλπιγξιν εναντιον αυτων, και πας ισραηλ ἑστηκως.
και ἡγιασε σαλωμων το μεσον της αυλης της εν οικω κυριου, ὁτι εποιησεν εκει τα ὁλοκαυτωματα και τα στεατα των σωτηριων, ὁτι το θυσιαστηριον το χαλκουν ὁ εποιησε σαλωμων, ουκ εξεποιει δεξασθαι τα ὁλοκαυτωματα και τα μαναα και τα στεατα.
και εποιησε σαλωμων την ἑορτην εν τω καιρω εκεινω ἑπτα ἡμερας, και πας ισραηλ μετʼ αυτου, εκκλησια μεγαλη σφοδρα απο εισοδου αιμαθ και ἑως χειμαρῥου αιγυπτου.
και εποιησεν εν τη ἡμερα τη ογδοη εξοδιον, ὁτι εγκαινισμον του θυσιαστηριου εποιησεν ἑπτα ἡμερας ἑορτην.
και εν τη τριτη και εικοστη του μηνος του ἑβδομου απεστειλε τον λαον εις τα σκηνωματα αυτων ευφραινομενους, και αγαθη καρδια επι τοις αγαθοις οἱς εποιησε κυριος τω δαυιδ, και τω σαλωμωντι, και τω ισραηλ λαω αυτου.
και συνετελεσε σαλωμων τον οικον κυριου, και τον οικον του βασιλεως· και παντα ὁσα ηθελησεν εν τη ψυχη σαλωμων του ποιησαι εν οικω κυριου και εν οικω αυτου, ευωδωθη.
και ωφθη κυριος τω σαλωμων την νυκτα, και ειπεν αυτω, ηκουσα την προσευχης σου, και εξελεξαμην εν τω τοπω τουτω εμαυτω εις οικον θυσιας.
εαν συσχω τον ουρανον και μη γενηται ὑετος, και εαν εντειλωμαι τη ακριδι καταφαγειν το ξυλον, και εαν αποστειλω θανατον εν τω λαω μου,
και εαν εντραπη ὁ λαος μου εφʼ οὑς επικεκληται το ονομα μου επʼ αυτους, και προσευξωνται και ζητησωσι το προσωπον μου, και αποστρεψωσιν απο των ὁδων αυτων των πονηρων, και εγω εισακουσομαι εκ του ουρανου, και ἱλεως εσομαι ταις ἁμαρτιαις αυτων, και ιασομαι την γην αυτων.
και νυν οἱ οφθαλμοι μου εσονται ανεωγμενοι, και τα ωτα μου επηκοα τη προσευχη του τοπου τουτου.
και νυν εξελεξαμην και ἡγιακα τον οικον τουτον, του ειναι ονομα μου εκει ἑως αιωνος, και εσονται οἱ οφθαλμοι μου και ἡ καρδια μου εκει πασας τας ἡμερας.
και συ εαν πορευθης εναντιον μου ὡς δαυιδ ὁ πατηρ σου, και ποιησης κατα παντα ἁ ενετειλαμην σοι, και τα προσταγματα μου και τα κριματα μου φυλαξη,
και αναστησω τον θρονον της βασιλειας σου ὡς διεθεμην δαυιδ τω πατρι σου, λεγων, ουκ εξαρθησεται σοι ἡγουμενος ανηρ εν ισραηλ.
και εαν αποστρεψητε ὑμεις, και εγκαταλειπητε τα προσταγματα μου και τας εντολας μου ἁς εδωκα εναντιον ὑμων, και πορευθητε και λατρευσητε θεοις ἑτεροις και προσκυνησητε αυτοις,
και εξαρω ὑμας απο της γης ἡς εδωκα αυτοις· και τον οικον τουτον ὁν ἡγιασα τω ονοματι μου αποστρεψω εκ προσωπου μου, και δωσω αυτον εις παραβολην και εις διηγημα εν πασι τοις εθνεσι.
και ὁ οικος οὑτος ὁ ὑψηλος πας ὁ διαπορευομενος αυτον εκστησεται, και ερει, χαριν τινος εποιησε κυριος τη γη ταυτη και τω οικω τουτω;
και ερουσι, διοτι εγκατελιπον κυριον τον θεον των πατερων αυτων, τον εξαγαγοντα αυτους εκ γης αιγυπτου, και αντελαβοντο θεων ἑτερων, και προσεκυνησαν αυτοις, και εδουλευσαν αυτοις, και δια τουτο επηγαγεν επʼ αυτους πασαν την κακιαν ταυτην.
8
και εγενετο μετα εικοσι ετη εν οἱς ωκοδομησε σαλωμων τον οικον κυριου, και τον οικον αὑτου,
και τας πολεις ἁς εδωκε χιραμ τω σαλωμων, ωκοδομησεν αυτας σαλωμων, και κατωκισεν εκει τους υἱους ισραηλ.
και ηλθε σαλωμων εις βαισωβα, και κατισχυσεν αυτην.
και ωκοδομησε την θοεδμορ εν τη ερημω, και πασας τας πολεις τας οχυρας ἁς ωκοδομησεν εν ημαθ.
και ωκοδομησε την βαιθωρων την ανω και την βαιθωρων την κατω, πολεις οχυρας· τειχη, πυλαι, και μοχλοι·
και την βαλααθ, και πασας τας πολεις τας οχυρας αἱ ησαν τω σαλωμων, και πασας τας πολεις των ἁρματων, και τας πολεις των ἱππεων· και ὁσα επεθυμησε σαλωμων κατα την επιθυμιαν του οικοδομησαι εν ἱερουσαλημ, και εν τω λιβανω, και εν παση τη βασιλεια αυτου.
πας ὁ λαος ὁ καταλειφθεις απο του χετταιου, και του αμοῥῥαιου, και του φερεζαιου, και του ευαιου, και του ιεβουσαιου, οἱ ουκ εισιν εκ του ισραηλ,
αλλʼ ησαν εκ των υἱων αυτων των καταλειφθεντων μετʼ αυτους εν τη γη, οὑς ουκ εξωλοθρευσαν οἱ υἱοι ισραηλ, και ανηγαγεν αυτους σαλωμων εις φορον ἑως της ἡμερας ταυτης.
και εκ των υἱων ισραηλ ουκ εδωκε σαλωμων εις παιδας τη βασιλεια αυτου· ὁτι ιδου ανδρες πολεμισται και αρχοντες, και οἱ δυνατοι και αρχοντες ἁρματων και ἱππεων.
και οὑτοι αρχοντες των προστατων βασιλεως σαλωμων, πεντηκοντα και διακοσιοι εργοδιωκτουντες εν τω λαω.
και την θυγατερα φαραω ανηγαγε σαλωμων εκ πολεως δαυιδ εις τον οικον ὁν ωκοδομησεν αυτη, ὁτι ειπεν, ου κατοικησει ἡ γυνη μου εν πολει δαυιδ του βασιλεως ισραηλ, ὁτι ἁγιος εστιν οὑ εισηλθεν εκει κιβωτος κυριου.
τοτε ανηνεγκε σαλωμων ὁλοκαυτωματα τω κυριω επι το θυσιαστηριον, ὁ ωκοδομησε κυριω απεναντι του ναου
κατα τον λογον ἡμερας εν ἡμερα, του αναφερειν κατα τας εντολας μωυση εν τοις σαββατοις, και εν τοις μησι, και εν ταις ἑορταις, τρεις καιρους του ενιαυτου, εν τη ἑορτη των αζυμων, και εν τη εορτη των εβδομαδων, και εν τη ἑορτη των σκηνων.
και εστησε κατα την κρισιν δαυιδ του πατοος αυτου τας διαιρεσεις των ἱερεων, και κατα τας λειτουργιας αυτων· και οἱ λευιται επι τας φυλακας αυτων, του αινειν και λειτουργειν κατεναντι των ἱερεων κατα τον λογον ἡμερας εν τη ἡμερα· και οἱ πυλωροι κατα τας διαιρεσεις αυτων εις πυλην και πυλην, ὁτι οὑτως εντολαι δαυιδ ανθρωπου του θεου·
ου παρηλθον τας εντολας του βασιλεως περι των ἱερεων και των λευιτων εις παντα λογον, και εις τους θησαυρους.
και ἡτοιμασθη πασα ἡ εργασια αφʼ ἡς ἡμερας εθεμελιωθη ἑως οὑ ετελειωσε σαλωμων τον οικον κυριου.
τοτε ωχετο σαλωμων εις γασιων γαβερ, και εις την αιλαθ την παραθαλασσιαν εν γη ιδουμαια.
και απεστειλε χιραμ εν χειρι παιδων αυτου πλοια και παιδας ειδοτας θαλασσαν, και ωχοντο μετα των παιδων σαλωμων εις σωφιρα, και ελαβον εκειθεν τα τετρακοσια και πεντηκοντα ταλαντα χρυσιου, και ηλθον προς τον βασιλεα σαλωμων.
9
και βασιλισσα σαβα ηκουσε το ονομα σαλωμων, και ηλθε του πειρασαι σαλωμων εν αινιγμασιν εις ἱερουσαλημ εν δυναμει βαρεια σφοδρα, και καμηλοι αιρουσαι αρωματα εις πληθος, και χρυσιον, και λιθον τιμιον· και ηλθε προς σαλωμων, και ελαλησε προς αυτον παντα ὁσα ην εν τη ψυχη αυτης.
και ανηγγειλεν αυτη σαλωμων παντας τους λογους αυτης, και ου παρηλθε λογος απο σαλωμων ὁν ουκ απηγγειλεν αυτη.
και ειδε βασιλισσα σαβα την σοφιαν σαλωμων και τον οικον ὁν ωκοδομησε,
και τα βρωματα των τραπεζων, και καθεδραν παιδων αυτου, και στασιν λειτουργων αυτου, και ἱματισμον αυτων, και οινοχοους αυτου, και στολισμον αυτων, και τα ὁλοκαυτωματα ἁ ανεφερεν εν οικω κυριου, και εξ ἑαυτης εγενετο.
και ειπε προς τον βασιλεα, αληθινος ὁ λογος ὁν ηκουσα εν τη γη μου περι των λογων σου, και περι της σοφιας σου.
και ουκ επιστευσα τοις λογοις ἑως οὑ ηλθον και ειδον οἱ οφθαλμοι μου, και ιδου ουκ απηγγελη μοι ἡμισυ του πληθους της σοφιας σου· προσεθηκας επι την ακοην ἡν ηκουσα.
μακαριοι οἱ ανδρες σου, μακαριοι οἱ παιδες οὑτοι οἱ παρεστηκοτες σοι διαπαντος και ακουοντες της σοφιαν σου.
εστω κυριος ὁ θεος σου ευλογημενος, ὁς ηθελησεν εν σοι του δουναι σε επι θρονον αυτου εις βασιλεα κυριω θεω σου· εν τω αγαπησαι κυριον τον θεον σου τον ισραηλ του στησαι αυτον εις αιωνα, και εδωκε σε επʼ αυτους εις βασιλεα του ποιησαι κριμα και δικαιοσυνην.
και εδωκε τω βασιλει ἑκατον εικοσι ταλαντα χρυσιου, και αρωματα εις πληθος πολυ, και λιθον τιμιον· και ουκ ην κατα τα αρωματα εκεινα ἁ εδωκε βασιλισσα σαβα τω βασιλει σαλωμων.
και οἱ παιδες σαλωμων και οἱ παιδες χιραμ εφερον χρυσιον τω σαλωμων εκ σουφιρ, και ξυλα πευκινα, και λιθον τιμιον.
και εποιησεν ὁ βασιλευς τα ξυλα τα πευκινα αναβασεις τω οικω κυριου, και τω οικω του βασιλεως, και κιθαρας και ναβλας τοις ωδοις· και ουκ ωφθησαν τοιαυτα εμπροσθεν εν γη ιουδα.
και ὁ βασιλευς σαλωμων εδωκε τη βασιλισση σαβα παντα τα θεληματα αυτης ἁ ητησεν, εκτος παντων ὡν ηνεγκε τω βασιλει σαλωμων· και απεστρεψεν εις την γην αυτης.
και ην ὁ σταθμος του χρυσιου του ενεχθεντος τω σαλωμων εν ενιαυτω ἑνι, ἑξακοσια ἑξηκονταεξ ταλαντα χρυσιου,
πλην των ανδρων των ὑποτεταγμενων και των εμπορευομενων ὡν εφερον· και παντων των βασιλεων της αραβιας και σατραπων της γης, παντες εφερον χρυσιον και αργυριον τω βασιλει σαλωμων.
και εποιησεν ὁ βασιλευς σαλωμων διακοσιους θυρεους χρυσους ελατους, ἑξακοσιοι χρυσοι καθαροι επησαν επι τον ἑνα θυρεον.
και τριακοσιας ασπιδας ελατας χρυσας, τριακοσιων χρυσων ανεφερετο επι την ασπιδα ἑκαστην, και εδωκεν αυτας ὁ βασιλευς εν οικω δρυμου του λιβανου.
και εποιησεν ὁ βασιλευς θρονον ελεφαντινων οδοντων μεγαν, και κατεχρυσωσεν αυτον χρυσιω δοκιμω.
και ἑξ αναβαθμοι τω θρονω ενδεδεμενοι χρυσιω, και αγκωνες ενθεν και ενθεν επι του θρονου της καθεδρας, και δυο λεοντες ἑστηκοτες παρα τους αγκωνας,
και δωδεκα λεοντες ἑστηκοτες εκει επι των ἑξ αναβαθμων ενθεν και ενθεν· ουκ εγενηθη οὑτως εν παση τη βασιλεια.
και παντα τα σκευη του βασιλεως σαλωμων χρυσιου, και παντα τα σκευη οικου δρυμου του λιβανου χρυσιω κατειλημμενα· ουκ ην αργυριον λογιζομεμον εν ἡμεραις σαλωμων εις ουθεν.
ὁτι ναυς τω βασιλει επορευετο εις θαρσεις μετα των παιδων χιραμ, ἁπαξ δια τριων ετων ηρχετο πλοια εκ θαρσεις τω βασιλει γεμοντα χρυσιου και αργυριου, και οδοντων ελεφαντινων, και πιθηκων.
και εμεγαλυνθη σαλωμων ὑπερ παντας τους βασιλεις και πλουτω και σοφια.
και παντες οἱ βασιλεις της γης εζητουν το προσωπον σαλωμων ακουσαι της σοφιας αυτου, ἡς εδωκεν ὁ θεος εν καρδια αυτου.
και αυτοι εφερον ἑκαστος τα δωρα αυτου, σκευη αργυρα και σκευη χρυσα, και ἱματισμον, στακτην και ἡδυσματα, ἱππους και ἡμιονους το κατʼ ενιαυτον ενιαυτον.
και ησαν τω σαλωμων τεσσαρες χιλιαδες θηλειαι ἱπποι εις ἁρματα, και δωδεκα χιλιαδες ἱππεων, και εθετο αυτους εν πολεσι των ἁρματων, και μετα του βασιλεως εν ἱερουσαλημ.
και ην ἡγουμενος παντων των βασιλεων απο του ποταμου και ἑως γης αλλοφυλων, και ἑως ὁριων αιγυπτου.
και εδωκεν ὁ βασιλευς το χρυσιον και το αργυριον εν ἱερουσαλημ ὡς λιθους, και τας κερδους ὡς συκαμινους τας εν τη πεδινη εις πληθος.
και ἡ εξοδος των ἱππων εξ αιγυπτου τω σαλωμων και εκ πασης της γης.
και οἱ καταλοιποι λογοι σαλωμων οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι, ιδου οὑτοι γεγραμμενοι επι των λογων ναθαν του προφητου, και επι των λογων αχια του σηλωνιτου, και εν ταις ὁρασεσιν ιωηλ του ὁρωντος περι ἱεροβοαμ υἱου ναβατ.
και εβασιλευσε σαλωμων επι παντα ισραηλ τεσσαρακοντα ετη.
και εκοιμηθη σαλωμων, και εθαψαν αυτον εν πολει δαυιδ του πατρος αυτου, και εβασιλευσε ῥοβοαμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
10
και ηλθε ῥοβοαμ εις συχεμ, ὁτι εις συχεμ ηρχετο πας ισραηλ βασιλευσαι αυτον.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ἱεροβοαμ υἱος ναβατ, και αυτος εν αιγυπτω, ὡς εφυγεν απο προσωπου σαλωμων του βασιλεως, και κατωκησεν ἱεροβοαμ εν αιγυπτω, και απεστρεψεν ἱεροβοαμ εξ αιγυπτου.
και απεστειλαν και εκαλεσαν αυτον· και ηλθεν ἱεροβοαμ και πασα ἡ εκκλησια προς ῥοβοαμ, λεγοντες,
ὁ πατηρ σου εσκληρυνε τον ζυγον ἡμων, και νυν αφες απο της δουλειας του πατρος σου της σκληρας, και απο του ζυγου αυτου του βαρεος, οὑ εδωκεν εφʼ ἡμας, και δουλευσομεν σοι.
και ειπεν αυτοις, πορευεσθε ἑως τριων ἡμερων, και ερχεσθε προς με· και απηλθεν ὁ λαος.
και συνηγαγεν ὁ βασιλευς ῥοβοαμ τους πρεσβυτερους τους ἑστηκοτας εναντιον του σαλωμων του πατρος αυτου εν τω ζην αυτον, λεγων, πως ὑμεις βουλευεσθε του αποκριθηναι τω λαω τουτω λογον;
και ελαλησαν αυτω, λεγοντες, εαν εν τη σημερον γενη εις αγαθον τω λαω τουτω, και ευδοκησης, και λαλησης αυτοις λογους αγαθους, και εσονται σοι παιδες πασας τας ἡμερας.
και κατελιπε την βουλην των πρεσβυτερων, οἱ συνεβουλευσαντο αυτω· και συνεβουλευσατο μετα των παιδαριων των συνεκτραφεντων μετʼ αυτου των ἑστηκοτων εναντιον αυτου.
και ειπεν αυτοις, τι ὑμεις βουλευεσθε, και αποκριθησομαι λογον τω λαω τουτω, οἱ ελαλησαν προς με, λεγοντες, ανες απο του ζυγου οὑ εδωκεν ὁ πατηρ σου εφʼ ἡμας;
και ελαλησαν αυτω τα παιδαρια τα εκτραφεντα μετʼ αυτου, λεγοντες, οὑτως λαλησεις τω λαω τω λαλησαντι προς σε, λεγων, ὁ πατηρ σου εβαρυνε τον ζυγον ἡμων, και συ αφες αφʼ ἡμων· οὑτως ερεις, ὁ μικρος δακτυλος μου παχυτερος της οσφυος του πατρος μου.
και νυν ὁ πατηρ μου επαιδευσεν ὑμας ζυγω βαρει, καγω προσθησω επι τον ζυγον ὑμων· ὁ πατηρ μου επαιδευσεν ὑμας εν μαστιξι, καγω παιδευσω ὑμας εν σκορπιοις.
και ηλθεν ἱεροβοαμ και πας ὁ λαος προς ῥοβοαμ τη ἡμερα τη τριτη, ὡς ελαλησεν ὁ βασιλευς, λεγων, επιστρεψατε προς με εν τη ἡμερα τη τριτη.
και απεκριθη ὁ βασιλευς σκληρα, και εγκατελιπεν ὁ βασιλευς ῥοβοαμ την βουλην των πρεσβυτερων,
και ελαλησε προς αυτους κατα την βουλην των νεωτερων, λεγων, ὁ πατηρ μου εβαρυνε τον ζυγον ὑμων, και εγω προσθησω επʼ αυτον· ὁ πατηρ μου επαιδευσεν ὑμας εν μαστιξι, και εγω παιδευσω ὑμας εν σκορπιοις.
και ουκ ηκουσεν ὁ βασιλευς του λαου, ὁτι ην μεταστροφη παρα του θεου, λεγων, ανεστησε κυριος τον λογον αυτου, ὁν ελαλησεν εν χειρι αχια του σηλωνιτου περι ἱεροβοαμ υἱου ναβατ
και παντος ισραηλ, ὁτι ουκ ηκουσεν ὁ βασιλευς αυτων· και απεκριθη ὁ λαος προς τον βασιλεα, λεγων, τις ἡμων ἡ μερις εν δαυιδ και κληρονομια εν υἱω ιεσσαι; εις τα σκηνωματα σου, ισραηλ· νυν βλεπε τον οικον σου, δαυιδ. και επορευθη πας ισραηλ εις τα σκηνωματα αυτου.
και ανδρες ισραηλ και οἱ κατοικουντες εν πολεσιν ιουδα, και εβασιλευσαν επʼ αυτων ῥοβοαμ.
και απεστειλεν επʼ αυτους ῥοβοαμ ὁ βασιλευς τον αδωνιραμ τον επι του φορου, και ελιθοβολησαν αυτον οἱ υἱοι ισραηλ λιθοις, και απεθανε· και ὁ βασιλευς ῥοβοαμ εσπευσε του αναβηναι εις το ἁρμα, του φυγειν εις ἱερουσαλημ.
και ηθετησεν ισραηλ εν τω οικω δαυιδ ἑως της ἡμερας ταυτης.
11
και ηλθε ῥοβοαμ εις ἱερουσαλημ, και εξεκκλησιασε τον ιουδαν και βενιαμιν ἑκατον ογδοηκοντα χιλιαδας νεανισκων ποιουντων πολεμον, και επολεμει προς ισραηλ του επιστρεψαι την βασιλειαν τω ῥοβοαμ.
και εγενετο λογος κυριου προς σαμαιαν ανθρωπον του θεου, λεγων,
ειπον προς ῥοβοαμ τον του σαλωμων και παντα ιουδαν και βενιαμιν, λεγων,
ταδε λεγει κυριος, ουκ αναβησεσθε, και ου πολεμησεσθε προς τους αδελφους ὑμων· αποστρεφετε ἑκαστος εις τον οικον αυτου, ὁτι παρʼ εμου εγενετο το ῥημα τουτο· και επηκουσαν του λογου κυριου, και απεστραφησαν του μη πορευθηναι επι ἱεροβοαμ.
και κατωκησε ῥοβοαμ εις ἱερουσαλημ, και ωκοδομησε πολεις τειχηρεις εν τη ιουδαια.
και ωκοδομησε την βηθλεεμ, και αιταν, και θεκωε,
και βαιθσουρα, και την σοχωθ, και την οδολλαμ,
και την γεθ, και την μαρισαν, και την ζιφ,
και την αδωραι, και λαχις, και την αζηκα,
και την σαραα, και την αιλωμ, και την χεβρων, ἡ εστι του ιουδα και βενιαμιν, πολεις τειχηρεις.
και ωχυρωσεν αυτας τειχηρεις, και εδωκεν εν αυταις ἡγουμενους, και παραθεσεις βρωματων, ελαιον και οινον,
κατα πολιν και κατα πολιν θυρεους και δορατα, και κατισχυσεν αυτας εις πληθος σφοδρα· και ησαν αυτω ιουδα και βενιαμιν.
και οἱ ἱερεις και οἱ λευιται οἱ ησαν εν παντι ισραηλ συνηχθησαν προς αυτον εκ παντων των ὁριων·
ὁτι εγκατελιπον οἱ λευιται τα σκηνωματα της κατασχεσεως αυτων, και επορευθησαν προς ιουδα εις ἱερουσαλημ, ὁτι εξεβαλεν αυτους ἱεροβοαμ και οἱ υἱοι αυτου μη λειτουργειν κυριω,
και κατεστησεν ἑαυτω ἱερεις των ὑψηλων και τοις ειδωλοις και τοις ματαιοις και τοις μοσχοις, ἁ εποιησεν ἱεροβοαμ.
και εξεβαλεν αυτους απο φυλων ισραηλ, οἱ εδωκαν καρδιαν αυτων του ζητησαι κυριον θεον ισραηλ· και ηλθον εις ἱερουσαλημ θυσαι κυριω θεω των πατερων αυτων.
και κατισχυσαν την βασιλειαν ιουδα· και κατισχυσε ῥοβοαμ τον του σαλωμων εις ετη τρια, ὁτι επορευθη εν ταις ὁδοις δαυιδ και σαλωμων ετη τρια.
και ελαβεν ἑαυτω ῥοβοαμ γυναικα την μοολαθ θυγατερα ἱεριμουθ υἱου δαυιδ, και αβιγαιαν θυγατερα ἑλιαβ του ιεσσαι.
και ετεκεν αυτω υἱους, τον ιεους, και τον σαμαρια, και τον ζααμ.
και μετα ταυτα ελαβεν ἑαυτω την μααχα θυγατερα αβεσσαλωμ, και ετεκεν αυτω τον αβια, και τον ιετθι, και τον ζηζα, και τον σαλημωθ.
και ηγαπησε ῥοβοαμ την μααχα θυγατερα αβεσσαλωμ ὑπερ πασας τας γυναικας αυτου και τας παλλακας αυτου, ὁτι γυναικας δεκαοκτω ειχε και παλλακας ἑξηκοντα· και εγεννησεν υἱους εικοσι και οκτω, και θυγατερας ἑξηκοντα.
και κατεστησεν εις αρχοντα αβια τον της μααχα εις ἡγουμενον εν τοις αδελφοις αυτου, ὁτι βασιλευσαι διενοειτο αυτον.
και ηυξηθη παρα παντας τους υἱους αυτου εν πασι τοις ὁριοις ιουδα και βενιαμιν, και εν ταις πολεσι ταις οχυραις, και εδωκεν αυταις τροφας πληθος πολυ, και ητησατο πληθος γυναικων.
12
και εγενετο ὡς ἡτοιμασθη ἡ βασιλεια ῥοβοαμ, και ὡς κατεκρατηθη, εγκατελιπε τας εντολας κυριου, και πας ισραηλ μετʼ αυτου.
και εγενετο εν τω ετει τω πεμπτω της βασιλειας ῥοβοαμ, ανεβη σουσακιμ βασιλευς αιγυπτου επι ἱερουσαλημ, ὁτι ἡμαρτον εναντιον κυριου,
εν χιλιοις και διακοσιοις ἁρμασι και ἑξηκοντα χιλιασιν ἱππων, και ουκ ην αριθμος του πληθους του ελθοντος μετʼ αυτου εξ αιγυπτου, λιβυες, τρωγοδυται, και αιθιοπες.
και κατεκρατησαν των πολεων των οχυρων, αἱ ησαν εν ιουδα, και ηλθον εις ἱερουσαλημ.
και σαμαιας ὁ προφητης ηλθε προς ῥοβοαμ, και προς τους αρχοντας ιουδα τους συναχθεντας εις ἱερουσαλημ απο προσωπου σουσακιμ, και ειπεν αυτοις, οὑτως ειπε κυριος, ὑμεις εγκατελιπετε με, και εγω εγκαταλειψω ὑμας εν χειρι σουσακιμ.
και ησχυνθησαν οἱ αρχοντες ισραηλ και ὁ βασιλευς, και ειπαν, δικαιος ὁ κυριος.
και εν τω ιδειν κυριον ὁτι ενετραπησαν, και εγενετο λογος κυριου προς σαμαιαν, λεγων, ενετραπησαν, ου καταφθερω αυτους, και δωσω αυτους ὡς μικρον εις σωτηριαν, και ου μη σταξη ὁ θυμος μου εν ἱερουσαλημ·
ὁτι εσονται εις παιδας, και γνωσονται την δουλειαν μου, και την δουλειαν της βασιλειας της γης.
και ανεβη σουσακιμ βασιλευς αιγυπτου επι ἱερουσαλημ, και ελαβε τους θησαυρους τους εν οικω κυριου, και τους θησαυρους τους εν οικω του βασιλεως, τα παντα ελαβε· και ελαβε τους θυρεους τους χρυσους οὑς εποιησε σαλωμων.
και εποιησεν ὁ βασιλευς ῥοβοαμ θυρεους χαλκους αντʼ αυτων· και κατεστησεν επʼ αυτον σουσακιμ αρχοντας παρατρεχοντων, τους φυλασσοντας τον πυλωνα του βασιλεως.
και εγενετο εν τω εισελθειν τον βασιλεα εις οικον κυριου, εισεπορευοντο οἱ φυλασσοντες, και οἱ παρατρεχοντες, και οἱ επιστρεφοντες εις απαντησιν των παρατρεχοντων.
και εν τω εντραπηναι αυτον, απεστραφη απʼ αυτου οργη κυριου, και ουκ εις καταφθοραν εις τελος· και γαρ εν ιουδα ησαν λογοι αγαθοι.
και κατισχυσεν ὁ βασιλευς ῥοβοαμ εν ἱερουσαλημ, και εβασιλευσε· και τεσσαρακοντα και ἑνος ετων ῥοβοαμ εν τω βασιλευσαι αυτον, και ἑπτακαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, εν τη πολει ἡ εξελεξατο κυριος επονομασαι το ονομα αυτου εκει εκ πασων φυλων υἱων ισραηλ, και το ονομα της μητρος αυτου νοομμα ἡ αμμανιτις.
και εποιησε το πονηρον, ὁτι ου κατευθυνε την καρδιαν αυτου εκζητησαι τον κυριον.
και λογοι ῥοβοαμ οἱ πρωτοι και εσχατοι ουκ ιδου γεγραμμενοι εν τοις λογοις σαμαια του προφητου, και αδδω του ὁρωντος, και πραξεις αυτου; και επολεμησε ῥοβοαμ τον ἱεροβοαμ πασας τας ἡμερας.
και απεθανε ῥοβοαμ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ, και εβασιλευσεν αβια υἱος αυτου αντʼ αυτου.
13
εν τω οκτωκαιδεκατω ετει της βασιλειας ἱεροβοαμ εβασιλευσεν αβια επι ιουδαν.
τρια ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου μααχα, θυγατηρ ουριηλ απο γαβαων.
και παρεταξατο αβια εν δυναμει πολεμισταις δυναμεως τετρακοσιαις χιλιασιν ανδρων δυνατων· και ἱεροβοαμ παρεταξατο προς αυτον πολεμον εν οκτακοσιαις χιλιασι, δυνατοι πολεμισται δυναμεως.
και ανεστη αβια απο του ορους σομορων, ὁ εστιν εν τω ορει εφραιμ, και ειπεν, ακουσατε ἱεροβοαμ και πας ισραηλ·
ουχ ὑμιν γνωναι ὁτι κυριος ὁ θεος ισραηλ εδωκε βασιλεα επι τον ισραηλ εις τον αιωνα τω δαυιδ και τοις υἱοις αυτου διαθηκη ἁλος;
και ανεστη ἱεροβοαμ ὁ του ναβατ ὁ παις σαλωμων του δαυιδ, και απεστη απο του κυριου αυτου·
και συνηχθησαν προς αυτον ανδρες λοιμοι υἱοι παρανομοι, και ανεστη προς ῥοβοαμ τον του σαλωμων, και ῥοβοαμ ην νεωτερος και δειλος τη καρδια, και ουκ αντεστη κατα προσωπον αυτου.
και νυν ὑμεις λεγετε αντιστηναι κατα προσωπον βασιλειας κυριου δια χειρος υἱων δαυιδ· και ὑμεις πληθος πολυ, και μεθʼ ὑμων μοσχοι χρυσοι οὑς εποιησεν ὑμιν ἱεροβοαμ εις θεους.
η ουκ εξεβαλετε τους ἱερεις κυριου τους υἱους ααρων και τους λευιτας, και εποιησατε ἑαυτοις ἱερεις εκ του λαου της γης πασης; ὁ προσπορευομενος πληρωσαι τας χειρας εν μοσχω εκ βοων και κριοις ἑπτα, και εγινετο εις ἱερεα τω μη οντι θεω.
και ἡμεις κυριον τον θεον ἡμων ουκ εγκατελιπομεν, και οἱ ἱερεις αυτου λειτουργουσι τω κυριω οἱ υἱοι ααρων και οἱ λευιται, και εν ταις εφημεριαις αυτων
θυμιωσι τω κυριω ὁλοκαυτωμα πρωι και δειλης, και θυμιαμα συνθεσεως, και προθεσεις αρτων επι της τραπεζης της καθαρας, και ἡ λυχνια ἡ χρυση και οἱ λυχνοι της καυσεως αναψαι δειλης· ὁτι φυλασσομεν ἡμεις τας φυλακας κυριου του θεου των πατερων ἡμων, και ὑμεις εγκατελιπετε αυτον.
και ιδου μεθʼ ἡμων εν αρχη κυριος και οἱ ἱερεις αυτου, και αἱ σαλπιγγες της σημασιας του σημαινειν εφʼ ἡμας. οἱ υἱοι του ισραηλ, μη πολεμησητε προς κυριον θεον των πατερων ἡμων, ὁτι ουκ ευοδωσεται ὑμιν.
και ἱεροβοαμ απεστρεψε το ενεδρον ελθειν αυτω εκ των οπισθεν, και εγενετο εμπροσθεν ιουδα, και το ενεδρον εκ των οπισθεν.
και απεστρεψεν ιουδας, και ιδου αυτοις ὁ πολεμος εκ των εμπροσθεν και εκ των οπισθεν, και εβοησαν προς κυριον, και οἱ ἱερεις εσαλπισαν ταις σαλπιγξι.
και εβοησαν ανδρες ιουδα· και εγενετο εν τω βοαν ανδρας ιουδα, και κυριος επαταξε τον ἱεροβοαμ και τον ισραηλ εναντιον αβια και ιουδα.
και εφυγον οἱ υἱοι ισραηλ απο προσωπου ιουδα, και παρεδωκεν αυτους κυριος εις τας χειρας αυτων.
και επαταξεν εν αυτοις αβια και ὁ λαος αυτου πληγην μεγαλην· και επεσον τραυματιαι απο ισραηλ πεντακοσιαι χιλιαδες ανδρες δυνατοι.
και εταπεινωθησαν οἱ υἱοι ισραηλ εν τη ἡμερα εκεινη, και κατισχυσαν οἱ υἱοι ιουδα, ὁτι ηλπισαν επι κυριον θεον των πατερων αυτων.
και κατεδιωξεν αβια οπισω ἱεροβοαμ, και προκατελαβετο παρʼ αυτου τας πολεις, την βαιθηλ και τας κωμας αυτης, και την ιεσυνα και τας κωμας αυτης, και την εφρων και τας κωμας αυτης.
και ουκ εσχεν ισχυν ἱεροβοαμ ετι πασας τας ἡμερας αβια, και επαταξεν αυτον κυριος, και ετελευτησε.
και κατισχυσεν αβια, και ελαβεν ἑαυτω γυναικας δεκατεσσαρας, και εγεννησεν υἱους εικοσιδυο και εκκαιδεκα θυγατερας.
και οἱ λοιποι λογοι αβια και αἱ πραξεις αυτου και οἱ λογοι αυτου γεγραμμενοι επι βιβλιω του προφητου αδδω.
και απεθανεν αβια μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν πολει δαυιδ, και εβασιλευσεν ασα υἱος αυτου αντʼ αυτου. εν ταις ἡμεραις ασα ἡσυχασεν ἡ γη ιουδα δεκα ετη.
14
και εποιησε το καλον και το ευθες ενωπιον κυριου του θεου αυτου.
και απεστησε τα θυσιαστηρια των αλλοτριων και τα ὑψηλα, και συνετριψε τας στηλας, και εξεκοψε τα αλση,
και ειπε τω ιουδα εκζητησαι τον κυριον θεον των πατερων αυτων, και ποιησαι τον νομον και τας εντολας.
και απεστησεν απο πασων πολεων ιουδα τα θυσιαστηρια και τα ειδωλα, και ειρηνευσε πολεις τειχηρεις εν γη ιουδα,
ὁτι ειρηνευσεν ἡ γη, και ουκ ην αυτω πολεμος εν τοις ετεσι τουτοις, ὁτι κατεπαυσε κυριος αυτω.
και ειπε τω ιουδα, οικοδομησωμεν τας πολεις ταυτας, και ποιησωμεν τειχη και πυργους και πυλας και μοχλους, ενωπιον της γης κυριευσομεν· ὁτι καθως εξεζητησαμεν κυριον τον θεον ἡμων, εξεζητησεν ἡμας, και κατεπαυσεν ἡμας κυκλοθεν, και ευωδωσεν ἡμιν.
και εγενετο δυναμις τω ασα ὁπλοφορων αιροντων θυρεους και δορατα εν γη ιουδα τριακοσιαι χιλιαδες, και εν γη βενιαμιν πελτασται και τοξοται διακοσιαι και ογδοηκοντα χιλιαδες, παντες οὑτοι πολεμισται δυναμεως.
και εξηλθεν επʼ αυτους ζαρε ὁ αιθιοψ εν δυναμει εν χιλιαις χιλιασι και ἁρμασι τριακοσιοις, και ηλθεν ἑως μαρησα.
και εξηλθεν ασα εις συναντησιν αυτω, και παρεταξατο πολεμον εν τη φαραγγι κατα βορῥαν μαρησα.
και εβοησεν ασα προς κυριον θεον αυτου, και ειπε, κυριε, ουκ αδυνατει παρα σοι σωζειν εν πολλοις και εν ολιγοις· κατισχυσον ἡμας κυριε ὁ θεος ἡμων, ὁτι επι σοι πεποιθαμεν, και επι τω ονοματι σου ηλθομεν επι το πληθος το πολυ τουτο· κυριε ὁ θεος ἡμων, μη κατισχυσατω προς σε ανθρωπος.
και επαταξε κυριος τους αιθιοπας εναντιον ιουδα, και εφυγον αιθιοπες,
και κατεδιωξεν αυτους ασα και ὁ λαος αυτου ἑως γεδωρ· και επεσον αιθιοπες ὡστε μη ειναι εν αυτοις περιποιησιν, ὁτι συνετριβησαν ενωπιον κυριου και εναντιον της δυναμεως αυτου, και εσκυλευσαν σκυλα πολλα.
και εξεκοψαν τας κωμας αυτων κυκλω γεδωρ, ὁτι εγενηθη εκστασις κυριου επʼ αυτους, και εσκυλευσαν πασας τας πολεις αυτων, ὁτι πολλα σκυλα εγενηθη αυτοις.
και γε σκηνας κτησεων, και τους αλιμαζονεις εξεκοψαν, και ελαβον προβατα πολλα και καμηλους, και επεστρεψαν εις ἱερουσαλημ.
15
και αζαριας υἱος ὡδηδ, εγενετο επʼ αυτον πνευμα κυριου.
και εξηλθεν εις απαντησιν ασα και παντι ιουδα και βενιαμιν, και ειπεν, ακουσατε μου ασα, και πας ιουδα και βενιαμιν· κυριος μεθʼ ὑμων εν τω ειναι ὑμας μετʼ αυτου, και εαν εκζητησητε αυτον εὑρεθησεται ὑμιν, και εαν εγκαταλειπητε αυτον, εγκαταλειψει ὑμας.
και ἡμεραι πολλαι τω ισραηλ εν ου θεω αληθινω, και ουχ ἱερεως ὑποδεικνυντος, και εν ου νομω.
και επιστρεψει αυτους επι κυριον θεον ισραηλ, και εὑρεθησεται αυτοις.
και εν εκεινω τω καιρω ουκ εστιν ειρηνη τω εκπορευομενω και τω εισπορευομενω, ὁτι εκστασις κυριου επι παντας τους κατοικουντας τας χωρας.
και πολεμησει εθνος προς εθνος και πολις προς πολιν, ὁτι ὁ θεος εξεστησεν αυτους εν παση θλιψει.
και ὑμεις ισχυσατε, και μη εκλυεσθωσαν αἱ χειρες ὑμων, ὁτι εστι μισθος τη εργασια ὑμων.
και εν τω ακουσαι τους λογους τουτους και την προφητειαν αδαδ του προφητου, και κατισχυσε και εξεβαλε τα βδελυγματα απο πασης της γης ιουδα και βενιαμιν και απο των πολεων ὡν κατεσχεν ἱεροβοαμ εν ορει εφραιμ, και ενεκαινισε το θυσιαστηριον κυριου, ὁ ην εμπροσθεν του ναου κυριου.
και εξεκκλησιασε τον ιουδαν και βενιαμιν και τους προσηλυτους τους παροικουντας μετʼ αυτου απο εφραιμ και απο μανασση και απο συμεων, ὁτι προσετεθησαν προς αυτον πολλοι του ισραηλ εν τω ιδειν αυτους, ὁτι κυριος ὁ θεος αυτου μετʼ αυτου.
και συνηχθησαν εις ἱερουσαλημ εν τω μηνι τω τριτω εν τω ετει τω πεντεκαιδεκατω της βασιλειας ασα.
και εθυσε τω κυριω εν τη ἡμερα εκεινη απο των σκυλων ὡν ηνεγκαν, μοσχους ἑπτακοσιους και προβατα ἑπτακισχιλια.
και διηλθεν εν διαθηκη ζητησαι κυριον θεον των πατερων αυτων εξ ὁλης της καρδιας και εξ ὁλης της ψυχης αυτων.
και πας ὁς εαν μη εκζητηση τον κυριον θεον του ισραηλ, αποθανειται απο νεωτερου ἑως πρεσβυτερου, απο ανδρος ἑως γυναικος.
και ωμοσαν εν κυριω εν φωνη μεγαλη και εν σαλπιγξι και εν κερατιναις.
και ευφρανθησαν πας ιουδα περι του ὁρκου, ὁτι εξ ὁλης της ψυχης ωμοσαν, και εν παση θελησει εζητησαν αυτον· και εὑρεθη αυτοις, και κατεπαυσε κυριος αυτοις κυκλοθεν.
και την μααχα την μητερα αυτου μετεστησε του μη ειναι τη ασταρτη λειτουργουσαν, και κατεκοψε το ειδωλον, και κατεκαυσεν εν χειμαρῥω κεδρων.
πλην τα ὑψηλα ουκ απεστησαν, ετι ὑπηρχεν εν τω ισραηλ· αλλʼ ἡ καρδια ασα εγενετο πληρης πασας τας ἡμερας αυτου.
και εισηνεγκε τα ἁγια δαυιδ του πατρος αυτου, και τα ἁγια οικου του θεου, αργυριον και χρυσιον και σκευη.
και πολεμος ουκ ην μετʼ αυτου ἑως του πεμπτου και τριακοστου ετους της βασιλειας ασα.
16
και εν τω ογδοω και τριακοστω ετει της βασιλειας ασα, ανεβη βασιλευς ισραηλ επι ιουδαν, και ωκοδομησε την ῥαμα του μη δουναι εξοδον και εισοδον τω ασα βασιλει ιουδα.
και ελαβεν ασα αργυριον και χρυσιον εκ θησαυρων οικου κυριου και οικου του βασιλεως, και απεστειλε προς τον υἱον του αδερ βασιλεως συριας τον κατοικουντα εν δαμασκω, λεγων,
διαθου διαθηκην αναμεσον εμου και σου, και αναμεσον του πατρος μου και αναμεσον του πατρος σου· ιδου απεσταλκα σοι χρυσιον και αργυριον· δευρο και διασκεδασον απʼ εμου τον βαασα βασιλεα ισραηλ, και απελθετω απʼ εμου.
και ηκουσεν υἱος αδερ του βασιλεως ασα, και απεστειλε τους αρχοντας της δυναμεως αυτου επι τας πολεις ισραηλ, και επαταξε την αιων, και την δαν, και την αβελμαιν, και πασας τας περιχωρους νεφθαλι.
και εγενετο εν τω ακουσαι βαασα, απελιπε του μηκετι οικοδομειν την ῥαμα, και κατεπαυσε το εργον αυτου.
και ασα βασιλευς ελαβε παντα τον ιουδαν, και ελαβε τους λιθους της ῥαμα και τα ξυλα αυτης, ἁ ωκοδομησε βαασα, και ωκοδομησεν εν αυτοις την γαβαε και την μασφα.
και εν τω καιρω εκεινω ηλθεν ανανι ὁ προφητης προς ασα βασιλεα ιουδα, και ειπεν αυτω, εν τω πεποιθεναι σε επι βασιλεα συριας, και μη πεποιθεναι σε επι κυριον θεον σου, δια τουτο εσωθη ἡ δυναμις συριας απο της χειρος σου.
ουχ οἱ αιθιοπες και λιβυες ησαν εις δυναμιν πολλην, εις θαρσος, εις ἱππεις, εις πληθος σφοδρα; και εν τω πεποιθεναι σε επι κυριον παρεδωκεν εις τας χειρας σου;
ὁτι οἱ οφθαλμοι κυριου επιβλεπουσιν εν παση τη γη, κατισχυσαι εν παση καρδια πληρει προς αυτον· ηγνοηκας επι τουτω, απο του νυν εσται μετα σου πολεμος.
και εθυμωθη ασα τω προφητη, και παρεθετο αυτον εις φυλακην, ὁτι ωργισθη επι τουτω, και ελυμηνατο ασα εν τω λαω εν τω καιρω εκεινω.
και ιδου οἱ λογοι ασα, οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι, γεγραμμενοι εν βιβλιω βασιλεων ιουδα και ισραηλ.
και εμαλακισθη ασα εν τω ετει τω εννατω και τριακοστω της βασιλειας αυτου τους ποδας, ἑως σφοδρα εμαλακισθη· και εν τη μαλακια αυτου ουκ εζητησε τον κυριον, αλλα τους ιατρους.
και εκοιμηθη ασα μετα των πατερων αυτου, και ετελευτησεν εν τω τεσσαρακοστω ετει της βασιλειας αυτου.
και εθαψαν αυτον εν τω μνηματι, ὡ ωρυξεν ἑαυτω εν πολει δαυιδ, και εκοιμισαν αυτον επι της κλινης, και επλησαν αρωματων και γενη μυρων μυρεψων, και εποιησαν αυτω εκφοραν μεγαλην ἑως σφοδρα.
17
και εβασιλευσεν ιωσαφατ υἱος αυτου αντʼ αυτου, και κατισχυσεν ιωσαφατ επι τον ισραηλ.
και εδωκε δυναμιν εν πασαις ταις πολεσιν ιουδα ταις οχυραις, και κατεστησεν ἡγουμενους εν πασαις ταις πολεσιν ιουδα, και εν πολεσιν εφραιμ, ἁς προκατελαβετο ασα ὁ πατηρ αυτου.
και εγενετο κυριος μετα ιωσαφατ, ὁτι επορευθη εν ὁδοις του πατρος αυτου ταις πρωταις, και ουκ εξεζητησε τα ειδωλα,
αλλα κυριον τον θεον του πατρος αυτου εξεζητησε, και εν ταις εντολαις του πατρος αυτου επορευθη, και ουχ ὡς τα εργα του ισραηλ.
και κατευθυνε κυριος την βασιλειαν εν χειρι αυτου, και εδωκε πας ιουδα δωρα τω ιωσαφατ, και εγενετο αυτω πλουτος και δοξα πολλη.
και ὑψωθη ἡ καρδια αυτου εν ὁδω κυριου, και εξηρε τα ὑψηλα και τα αλση απο της γης ιουδα.
και εν τω ετει τω τριτω ετει της βασιλειας αυτου απεστειλε τους ἡγουμενους αυτου και τους υἱους των δυνατων, τον αβδιαν, και ζαχαριαν, και ναθαναηλ, και μιχαιαν, του διδασκειν εν πολεσιν ιουδα.
και μετʼ αυτων οἱ λευιται, σαμαιας, και ναθανιας, και ζαβδιας, και ασιηλ, και σεμιραμωθ, και ιωναθαν, και αδωνιας, και τωβιας, και τωβαδωνιας, λευιται, και οἱ μετʼ αυτων ελισαμα, και ιωραμ, οἱ ἱερεις.
και εδιδασκον εν ιουδα, και μετʼ αυτων βιβλος νομου κυριου, και διηλθον εν ταις πολεσιν ιουδα, και εδιδασκον τον λαον.
και εγενετο εκστασις κυριου επι πασαις ταις βασιλειαις της γης κυκλω ιουδα, και ουκ επολεμουν προς ιωσαφατ.
και απο των αλλοφυλων εφερον τω ιωσαφατ δωρα και αργυριον και δοματα· και οἱ αραβες εφερον αυτω κριους προβατων ἑπτακισχιλιους ἑπτακοσιους.
και ην ιωσαφατ πορευομενος μειζων ἑως εις ὑψος, και ωκοδομησεν εν τη ιουδαια οικησεις και πολεις οχυρας.
και εργα πολλα εγενετο αυτω εν τη ιουδαια· και ανδρες πολεμισται δυνατοι ισχυοντες εν ἱερουσαλημ.
και οὑτος ὁ αριθμος αυτων κατʼ οικους πατριων αυτων· και τω ιουδα χιλιαρχοι, εδνας ὁ αρχων, και μετʼ αυτου υἱοι δυνατοι δυναμεως τριακοσιαι χιλιαδες·
και μετʼ αυτον, ιωαναν ὁ ἡγουμενος, και μετʼ αυτου διακοσιαι ογδοηκοντα χιλιαδες·
και μετʼ αυτον αμασιας ὁ του ζαρι, ὁ προθυμουμενος τω κυριω, και μετʼ αυτου διακοσιαι χιλιαδες δυνατοι δυναμεως.
και εκ του βενιαμιν δυνατος δυναμεως και ελιαδα, και μετʼ αυτου τοξοται και πελτασται διακοσιαι χιλιαδες·
και μετʼ αυτον ιωζαβαδ, και μετʼ αυτου ἑκατον ογδοηκοντα χιλιαδες δυνατοι πολεμου.
οὑτοι οἱ λειτουργουντες τω βασιλει, εκτος ὡν εδωκεν ὁ βασιλευς εν ταις πολεσι ταις οχυραις εν παση τη ιουδαια.
18
και εγενηθη τω ιωσαφατ ετι πλουτος και δοξα πολλη, και επεγαμβρευσατο εν οικω αχααβ.
και κατεβη δια τελους ετων προς αχααβ εις σαμαρειαν· και εθυσεν αυτω αχααβ προβατα και μοσχους πολλους, και τω λαω τω μετʼ αυτου, και ηγαπα αυτον του συναναβηναι μετʼ αυτου εις ῥαμωθ της γαλααδιτιδος.
και ειπεν αχααβ βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ βασιλεα ιουδα, ει πορευση μετʼ εμου εις ῥαμωθ της γαλααδιτιδος; και ειπεν αυτω, ὡς εγω, οὑτω και συ· ὡς ὁ λαος σου, και ὁ λαος μου μετα σου εις πολεμον.
και ειπεν ιωσαφατ προς βασιλεα ισραηλ, ζητησον δη σημερον τον κυριον.
και συνηγαγεν ὁ βασιλευς ισραηλ τους προφητας τετρακοσιους ανδρας, και ειπεν αυτοις, ει πορευθω εις ῥαμωθ γαλααδ εις πολεμον, η επιοχω; και ειπαν, αναβαινε, και δωσει ὁ θεος εις τας χειρας του βασιλεως.
και ειπεν ιωσαφατ, ουκ εστιν ὡδε προφητης του κυριου ετι, και επιζητησομεν παρʼ αυτου;
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, ετι ανηρ εἱς του ζητησαι τον κυριον διʼ αυτου, και εγω εμισησα αυτον, ὁτι ουκ εστι προφητευων περι εμου εις αγαθα, ὁτι πασαι αἱ ἡμεραι αυτου εις κακα, οὑτος μιχαιας υἱος ιεμβλα· και ειπεν ιωσαφατ, μη λαλειτω ὁ βασιλευς οὑτως.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς ευνουχον ἑνα, και ειπε, ταχος μιχαιαν υἱον ιεμβλα.
και βασιλευς ισραηλ και ιωσαφατ βασιλευς ιουδα καθημενοι ἑκαστος επι θρονου αυτου, και ενδεδυμενοι στολας, καθημενοι εν τω ευρυχωρω θυρας πυλης σαμαρειας, και παντες οἱ προφηται προεφητευον εναντιον αυτων.
και εποιησεν ἑαυτω σεδεκιας υἱος χανααν κερατα σιδηρα, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, εν τουτοις κερατιεις την συριαν ἑως αν συντελεσθη.
και παντες οἱ προφηται προεφητευον οὑτω, λεγοντες, αναβαινε εις ῥαμωθ γαλααδ, και ευοδωθηση, και δωσει κυριος εις χειρας του βασιλεως.
και ὁ αγγελος ὁ πορευθεις του καλεσαι τον μιχαιαν, ελαλησεν αυτω, λεγων, ιδου ελαλησαν οἱ προφηται εν στοματι ἑνι αγαθα περι του βασιλεως, και εστωσαν δη οἱ λογοι σου ὡς ἑνος αυτων, και λαλησεις αγαθα.
και ειπε μιχαιας, ζη κυριος, ὁτι ὁ εαν ειπη ὁ θεος προς με, αυτο λαλησω.
και ηλθε προς τον βασιλεα, και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, μιχαια, ει πορευθω εις ῥαμωθ γαλααδ εις πολεμον, η επισχω; και ειπεν, αναβαινε, και ευοδωσεις, και δοθησονται εις χειρας ὑμων.
και ειπεν αυτω ὁ βασιλευς, ποσακις ὁρκιζω σε ἱνα μη λαλησης προς με πλην την αληθειαν εν ονοματι κυριου;
και ειπεν, ειδον τον ισραηλ διεσπαρμενους εν τοις ορεσιν, ὡς προβατα οἱς ουκ εστι ποιμην· και ειπε κυριος, ουκ εχουσιν ἡγουμενον οὑτοι, αναστρεφετωσαν ἑκαστος εις τον οικον αυτου εν ειρηνη.
και ειπεν ὁ βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, ουκ ειπον σοι, ὁτι ου προφητευει περι εμου αγαθα αλλʼ η κακα;
και ειπεν, ουχ οὑτως· ακουσατε λογον κυριου. ειδον τον κυριον καθημενον επι θρονου αυτου, και πασα δυναμις του ουρανου παρειστηκει εκ δεξιων αυτου και εξ αριστερων αυτου.
και ειπε κυριος, τις απατησει τον αχααβ βασιλεα ισραηλ, και αναβησεται, και πεσειται εν ῥαμωθ γαλααδ; και οὑτος ειπεν οὑτως, και οὑτος ειπεν οὑτως.
και εξηλθε το πνευμα και εστη ενωπιον κυριου, και ειπεν, εγω απατησω αυτον· και ειπε κυριος, εν τινι;
και ειπεν, εξελευσομαι και εσομαι πνευμα ψευδες εν στοματι παντων των προφητων αυτου. και ειπεν, απατησεις και δυνηση, εξελθε και ποιησον οὑτω.
και νυν ιδου εδωκε κυριος πνευμα ψευδες εν στοματι των προφητων σου τουτων, και κυριος ελαλησεν επι σε κακα.
και ηγγισε σεδεκιας υἱος χανααν, και επαταξε τον μιχαιαν επι την σιαγονα, και ειπεν αυτω, ποια τη ὁδω παρηλθε πνευμα κυριου παρʼ εμου του λαλησαι προς σε;
και ειπε μιχαιας, ιδου οψη εν τη ἡμερα εκεινη, εν ἡ εισελευση ταμειον εκ ταμειου του κατακρυβηναι.
και ειπε βασιλευς ισραηλ, λαβετε τον μιχαιαν και αποστρεψατε προς εμηρ αρχοντα της πολεως, και προς ιωας αρχοντα υἱον του βασιλεως,
και ερειτε, οὑτως ειπεν ὁ βασιλευς, αποθεσθε τουτον εις οικον φυλακης, και εσθιετω αρτον θλιψεως και ὑδωρ θλιψεως, ἑως του επιστρεψαι με εν ειρηνη.
και ειπε μιχαιας, εαν επιστρεφων επιστρεψης εν ειρηνη, ουκ ελαλησε κυριος εν εμοι· και ειπεν, ακουσατε λαοι παντες.
και ανεβη βασιλευς ισραηλ, και ιωσαφατ βασιλευς ιουδα, εις ῥαμωθ γαλααδ.
και ειπε βασιλευς ισραηλ προς ιωσαφατ, κατακαλυψον με, και εισελευσομαι εις τον πολεμον, και συ ενδυσαι τον ἱματισμον μου· και συνεκαλυψατο βασιλευς ισραηλ, και εισηλθεν εις τον πολεμον.
και βασιλευς συριας ενετειλατο τοις αρχουσι των ἁρματων τοις μετʼ αυτου, λεγων, μη πολεμειτε τον μικρον και τον μεγαν, αλλʼ η τον βασιλεα ισραηλ μονον.
και εγενετο ὡς ειδον οἱ αρχοντες των ἁρματων τον ιωσαφατ, και αυτοι ειπαν, βασιλευς ισραηλ εστι, και εκυκλωσαν αυτον του πολεμειν· και εβοησεν ιωσαφατ, και κυριος εσωσεν αυτον, και απεστρεψεν αυτους ὁ θεος απʼ αυτου.
και εγενετο ὡς ειδον οἱ αρχοντες των ἁρματων ὁτι ουκ ην βασιλευς ισραηλ, και απεστρεψαν απʼ αυτου.
και ανηρ ετεινε τοξον ευστοχως, και επαταξε τον βασιλεα ισραηλ αναμεσον του πνευμονος και αναμεσον του θωρακος· και ειπε τω ἡνιοχω, επιστρεφε την χειρα σου, εξαγαγε με εκ του πολεμου, ὁτι επονεσα.
και ετροπωθη ὁ πολεμος εν τη ἡμερα εκεινη, και ὁ βασιλευς ισραηλ ην ἑστηκως επι του ἁρματος εξεναντιας συριας ἑως ἑσπερας, και απεθανε δυνοντος του ἡλιου.
19
και επεστρεψεν ιωσαφατ βασιλευς ιουδα εις τον οικον αυτου εις ἱερουσαλημ.
και εξηλθεν εις απαντησιν αυτου ιηου ὁ του ανανι ὁ προφητης, και ειπεν αυτω, βασιλευς ιωσαφατ, ει ἁμαρτωλω συ βοηθεις, η μισουμενω ὑπο κυριου φιλιαζεις; δια τουτο εγενετο επι σε οργη παρα κυριου.
ὁτι αλλʼ η λογοι αγαθοι ηὑρεθησαν εν σοι, ὁτι εξηρας τα αλση απο της γης ιουδα, και κατηυθυνας την καρδιαν σου εκζητησαι τον κυριον.
και κατωκησεν ιωσαφατ εις ἱερουσαλημ· και παλιν εξηλθεν εις τον λαον απο βηρσαβεε ἑως ορους εφραιμ, και επεστρεψεν αυτους επι κυριον θεον των πατερων αυτων.
και κατεστησε τους κριτας εν πασαις ταις πολεσιν ιουδα ταις οχυραις, εν πολει και πολει.
και ειπε τοις κριταις, ιδετε τι ὑμεις ποιειτε, ὁτι ουκ ανθρωπω ὑμεις κρινετε, αλλʼ η τω κυριω, και μεθʼ ὑμων λογοι της κρισεως.
και νυν γενεσθω φοβος κυριου εφʼ ὑμας, και φυλασσετε και ποιησατε, ὁτι ουκ εστι μετα κυριου θεου ἡμων αδικια, ουδε θαυμασαι προσωπον, ουδε λαβειν δωρα.
και γε εν ἱερουσαλημ κατεστησεν ιωσαφατ των ἱερεων και των λευιτων και των πατριαρχων ισραηλ εις κρισιν κυριου, και κρινειν τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ.
και ενετειλατο προς αυτους, λεγων, οὑτω ποιησετε εν φοβω κυριου, εν αληθεια, και εν πληρει καρδια·
πας ανηρ κρισιν την ελθουσαν εφʼ ὑμας των αδελφων ὑμων των κατοικουντων εν ταις πολεσιν αυτων αναμεσον αἱμα αἱματος, και αναμεσον του προσταγματος και εντολης, και δικαιωματα και κριματα, και διαστελεισθε αυτοις, και ουχ ἁμαρτησονται τω κυριω, και ουκ εσται οργη εφʼ ὑμας, και επι τους αδελφους ὑμων· οὑτως ποιησετε, και ουχ ἁμαρτησεσθε.
και ιδου αμαριας ὁ ἱερευς ἡγουμενος εφʼ ὑμας εις παντα λογον κυριου, και ζαβδιας υἱος ισμαηλ ὁ ἡγουμενος εις οικον ιουδα προς παντα λογον βασιλεως, και οἱ γραμματεις και οἱ λευιται προ προσωπου ὑμων· ισχυσατε και ποιησατε, και εσται κυριος μετα του αγαθου.
20
και μετα ταυτα ηλθον οἱ υἱοι μωαβ, και υἱοι αμμων, και μετʼ αυτων εκ των μιναιων προς ιωσαφατ εις πολεμον.
και ηλθον και ὑπεδειξαν τω ιωσαφατ, λεγοντες, ἡκει επι σε πληθος πολυ εκ περαν της θαλασσης απο συριας, και ιδου εισιν εν ασασαν θαμαρ, αὑτη εστιν εγγαδι.
και εφοβηθη, και εδωκε ιωσαφατ προσωπον αυτου εκζητησαι τον κυριον, και εκηρυξε νηστειαν εν παντι ιουδα.
και συνηχθη ιουδα εκζητησαι τον κυριον, και απο πασων των πολεων ιουδα ηλθον ζητησαι τον κυριον.
και ανεστη ιωσαφατ εν εκκλησια ιουδα εν ἱερουσαλημ εν οικω κυριου κατα προσωπον της αυλης της καινης.
και ειπε, κυριε ὁ θεος των πατερων μου, ουχι συ ει θεος εν ουρανω ανω, και συ κυριευεις πασων των βασιλειων των εθνων; και εν τη χειρι σου ισχυς δυναστειας, και ουκ εστι προς σε αντιστηναι;
ουχι συ ὁ κυριος ὁ εξολοθρευσας τους κατοικουντας την γην ταυτην απο προσωπου του λαου σου ισραηλ, και εδωκας αυτην σπερματι ἁβρααμ τω ηγαπημενω σου εις τον αιωνα;
και κατωκησαν εν αυτη, και ωκοδομησαν εν αυτη ἁγιασμα τω ονοματι σου, λεγοντες,
εαν επελθη εφʼ ἡμας κακα, ῥομφαια, κρισις, θανατος, λιμος, στησομεθα εναντιον του οικου τουτου και εναντιον σου, ὁτι το ονομα σου επι τω οικω τουτω, και βοησομεθα προς σε απο της θλιψεως, και ακουση και σωσεις.
και νυν ιδου οἱ υἱοι αμμων, και μωαβ, και ορος σηειρ· εις οὑς ουκ εδωκας τω ισραηλ διελθειν διʼ αυτων, εξελθοντων αυτων εκ γης αιγυπτου, ὁτι εξεκλιναν απʼ αυτων, και ουκ εξωλοθρευσαν αυτους·
και νυν ισου αυτοι επιχειρουσιν εφʼ ἡμας εξελθειν εκβαλειν ἡμας απο της κληρονομιας ἡμων, ἡς εδωκας ἡμιν.
κυριε ὁ θεος ἡμων, ου κρινεις εν αυτοις; ὁτι ουκ εστιν ἡμιν ισχυς του αντιστηναι προς το πληθος το πολυ τουτο το ελθον εφʼ ἡμας, και ουκ οιδαμεν τι ποιησωμεν αυτοις, αλλʼ η επι σοι οἱ οφθαλμοι ἡμων.
και πας ιουδα ἑστηκως εναντι κυριου, και τα παιδια αυτων, και αἱ γυναικες αυτων.
και τω οζιηλ τω του ζαχαριου, των υἱων βαναιου, των υἱων ελειηλ του ματθανιου του λευιτου απο των υἱων ασαφ, εγενετο επʼ αυτον πνευμα κυριου εν τη εκκλησια.
και ειπεν, ακουσατε πας ιουδα και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ και ὁ βασιλευς ιωσαφατ· ταδε λεγει κυριος ὑμιν αυτοις, μη φοβεισθε, μηδε πτοηθητε απο προσωπου του οχλου του πολλου τουτου, ὁτι ουχ ὑμιν εστιν ἡ παραταξις, αλλʼ η τω θεω.
αυριον καταβητε επʼ αυτους· ιδου αναβαινουσι κατα την αναβασιν ασσεις, και εὑρησετε αυτους επʼ ακρου ποταμου της ερημου ιεριηλ.
ουχ ὑμιν εστι πολεμησαι· ταυτα συνετε, και ιδετε την σωτηριαν κυριου μεθʼ ὑμων ιουδα και ἱερουσαλημ· μη φοβηθητε, μηδε πτοηθητε αυριον εξελθειν εις απαντησιν αυτοις, και κυριος μεθʼ ὑμων.
και κυψας ιωσαφατ επι προσωπον αυτου και πας ιουδα και οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, επεσον εναντι κυριου προσκυνησαι κυριω.
και ανεστησαν οἱ λευιται απο των υἱων κααθ, και απο των υἱων κορε, αινειν κυριω θεω ισραηλ εν φωνη μεγαλη εις ὑψος.
και ωρθρισαν πρωι, και εξηλθον εις την ερημον θεκωε· και εν τω εξελθειν αυτους, εστη ιωσαφατ και εβοησε, και ειπεν, ακουσατε μου ιουδα και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ· εμπιστευσατε εν κυριω θεω ἡμων, και εμπιστευθησεσθε· εμπιστευσατε εν προφητη αυτου, και ευοδωθησεσθε.
και εβουλευσατο μετα του λαου, και εστησε ψαλτωδους και αινουντας, εξομολογεισθαι και αινειν τα ἁγια εν τω εξελθειν εμπροσθεν της δυναμεως, και ελεγον, εξομολογεισθε τω κυριω, ὁτι εις τον αιωνα το ελεος αυτου.
και εν τω αρξασθαι αυτους της αινεσεως και της εξομολογησεως, εδωκε κυριος πολεμειν τους υἱους αμμων επι μωαβ και ορος σηειρ τους εξελθοντας επι ιουδαν, και ετροπωθησαν.
και ανεστησαν οἱ υἱοι αμμων και μωαβ επι τους κατοικουντας ορος σηειρ, εξολοθρευσαι και εκτριψαι αυτους· και ὡς συνετελεσαν τους κατοικουντας σηειρ, ανεστησαν εις αλληλους του εξολοθρευθηναι.
και ιουδας ηλθεν επι την σκοπιαν της ερημου, και επεβλεψε, και ειδε το πληθος· και ιδου παντες νεκροι πεπτωκοτες επι της γης, ουκ ην σωζομενος.
και εξηλθεν ιωσαφατ και ὁ λαος αυτου σκυλευσαι τα σκυλα αυτων, και εὑρον κτηνη πολλα, και αποσκευην, και σκυλα, και σκευη επιθυμητα, και εσκυλευσαν εν αυτοις· και εγενοντο ἡμεραι τρεις σκυλευοντων αυτων τα σκυλα, ὁτι πολλα ην.
και εγενετο τη ἡμερα τη τεταρτη επισυνηχθησαν εις τον αυλωνα της ευλογιας, εκει γαρ ηυλογησαν τον κυριον· δια τουτο εκαλεσαν το ονομα του τοπου εκεινου κοιλας ευλογιας, ἑως της ἡμερας ταυτης.
και επεστρεψε πας ανηρ ιουδα εις ἱερουσαλημ, και ιωσαφατ ἡγουμενος αυτων εν ευφροσυνη μεγαλη, ὁτι ευφραινεν αυτους κυριος απο των εχθρων αυτων.
και εισηλθον εις ἱερουσαλημ εν ναβλαις και κινυραις και εν σαλπιγξιν εις οικον κυριου.
και εγενετο εκστασις κυριου επι πασας τας βασιλειας της γης, εν τω ακουσαι αυτους ὁτι κυριος επολεμησε προς τους ὑπεναντιους ισραηλ.
και ειρηνευσεν ἡ βασιλεια ιωσαφατ, και κατεπαυσεν αυτω ὁ θεος αυτου κυκλοθεν.
και εβασιλευσεν ιωσαφατ επι τον ιουδαν, ων ετων τριακονταπεντε εν τω βασιλευσαι αυτον, και εικοσι και πεντε ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου αζουβα, θυγατηρ σαλι.
και επορευθη εν ταις ὁδοις του πατρος αυτου ασα, και ουκ εξεκλινε του ποιησαι το ευθες ενωπιον κυριου.
αλλα και τα ὑψηλα ετι ὑπηρχε, και ετι ὁ λαος ου κατευθυνε την καρδιαν αυτων προς κυριον τον θεον των πατερων αυτων.
και οἱ λοιποι λογοι ιωσαφατ οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι, ιδου γεγραμμενοι εν λογοις ιηου του ανανι, ὁς κατεγραψε βιβλιον βασιλεων ισραηλ.
και μετα ταυτα εκοινωνησεν ιωσαφατ βασιλευς ιουδα προς οχοζιαν βασιλεα ισραηλ, και οὑτος ηνομησεν·
εν τω ποιησαι και πορευθηναι προς αυτον, του ποιησαι πλοια του πορευθηναι εις θαρσεις· και εποιησε πλοια εν γασιων γαβερ.
και προεφητευσεν ελιεζερ ὁ του δωδια απο μαρισης επι ιωσαφατ, λεγων, ὡς εφιλιασας τω οχοζια, εθραυσε κυριος το εργον σου, και συνετριβη τα πλοια σου· και ουκ εδυνασθη πορευθηναι εις θαρσεις.
21
και εκοιμηθη ιωσαφατ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ. και εβασιλευσεν ιωραν υἱος αυτου αντʼ αυτου.
και αυτω αδελφοι υἱοι ιωσαφατ ἑξ, αζαριας, και ιειηλ, και ζαχαριας, και αζαριας, και μιχαηλ, και ζαφατιας· παντες οὑτοι υἱοι ιωσαφατ βασιλεως ιουδα.
και εδωκεν αυτοις ὁ πατηρ αυτων δοματα πολλα, αργυριον και χρυσιον, και ὁπλα μετα των πολεων τετειχισμενων εν ιουδα, και την βασιλειαν εδωκε τω ιωραμ, ὁτι οὑτος ὁ πρωτοτοκος.
και ανεστη ιωραμ επι την βασιλειαν αυτου, και εκραταιωθη, και απεκτεινε παντας τους αδελφους αυτου εν ῥομφαια, και απο των αρχοντων ισραηλ.
οντος αυτου τριακοντα και δυο ετων, κατεστη ιωραμ επι την βασιλειαν αυτου, και οκτω ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και επορευθη εν ὁδω βασιλεων ισραηλ, ὡς εποιησεν οικος αχααβ, ὁτι θυγατηρ αχααβ ην αυτου γυνη, και εποιησε το πονηρον εναντιον κυριου.
και ουκ εβουλετο κυριος εξολοθρευσαι τον οικον δαυιδ, δια την διαθηκην ἡν διεθετο τω δαυιδ, και ὡς ειπεν αυτω δουναι αυτω λυχνον και τοις υἱοις αυτου πασας τας ἡμερας.
εν ταις ἡμεραις εκειναις απεστη εδωμ απο του ιουδα, και εβασιλευσαν εφʼ ἑαυτους βασιλεα.
και ωχετο ιωραμ μετα των αρχοντων, και πασα ἡ ἱππος μετʼ αυτου· και εγενετο και ηγερθη νυκτος, και επαταξεν εδωμ τον κυκλουντα αυτον, και τους αρχοντας των ἁρματων, και εφυγεν ὁ λαος εις τα σκηνωματα αυτων.
και απεστη απο ιουδα εδωμ ἑως της ἡμερας ταυτης· τοτε απεστη λομνα εν τω καιρω εκεινω απο χειρος αυτου, ὁτι εγκατελιπε κυριον τον θεον των πατερων αυτου.
και γαρ αυτος εποιησεν ὑψηλα εν ταις πολεσιν ιουδα, και εξεπορνευσε τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ, και απεπλανησε τον ιουδαν.
και ηλθεν αυτω εν γραφη παρα ηλιου του προφητου, λεγων, ταδε λεγει κυριος θεος δαυιδ του πατρος σου, ανθʼ ὡν ουκ επορευθης εν ὁδω ιωσαφατ του πατρος σου, και εν ὁδοις ασα βασιλεως ιουδα,
και επορευθης εν ὁδοις βασιλεων ισραηλ, και εξεπορνευσας τον ιουδαν και τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ, ὡς εξεπορνευσεν οικος αχααβ, και τους αδελφους σου υἱους του πατρος σου τους αγαθους ὑπερ σε απεκτεινας,
ιδου κυριος παταξει σε πληγην μεγαλην εν τω λαω σου, και εν τοις υἱοις σου, και εν γυναιξι σου, και εν παση τη αποσκευη σου.
και συ εν μαλακια πονηρα, εν νοσω κοιλιας, ἑως οὑ εξελθη ἡ κοιλια σου μετα της μαλακιας εξ ἡμερων εις ἡμερας.
και επηγειρε κυριος επι ιωραμ τους αλλοφυλους, και τους αραβας, και τους ὁμορους των αιθιοπων.
και ανεβησαν επι ιουδαν, και κατεδυναστευον, και απεστρεψαν πασαν την αποσκευην ἡν εὑρον εν οικω του βασιλεως, και τους υἱους αυτου, και τας θυγατερας αυτου, και ου κατελειφθη αυτω υἱος, αλλʼ η οχοζιας ὁ μικροτατος των υἱων αυτου.
και μετα ταυτα παντα επαταξεν αυτον κυριος εις την κοιλιαν μαλακιαν ἡ ουκ εστιν ιατρεια.
και εγενετο εξ ἡμερων εις ἡμερας· και ὡς ηλθε καιρος των ἡμερων ἡμερας δυο, εξηλθεν ἡ κοιλια αυτου μετα της νοσου, και απεθανεν εν μαλακια πονηρα· και ουκ εποιησεν ὁ λαος αυτου εκφοραν, καθως εκφοραν πατερων αυτου.
ην τριακοντα και δυο ετων ὁτε εβασιλευσε, και οκτω ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και επορευθη ουκ εν επαινω, και εταφη εν πολει δαυιδ, και ουκ εν ταφοις των βασιλεων.
22
και εβασιλευσαν οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ τον οχοζιαν υἱον αυτου τον μικρον αντʼ αυτου, ὁτι παντας τους πρεσβυτερους απεκτεινε το επελθον επʼ αυτους ληστηριον, οἱ αραβες και οἱ αλιμαζονεις· και εβασιλευσεν οχοζιας υἱος ιωραμ βασιλεως ιουδα.
ων ετων εικοσι οχοζιας εβασιλευσε, και ενιαυτον ἑνα εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου γοθολια, θυγατηρ αμβρι.
και οὑτος επορευθη εν ὁδω οικου αχααβ, ὁτι μητηρ αυτου ην συμβουλος του ἁμαρτανειν.
και εποιησε το πονηρον εναντιον κυριου ὡς οικος αχααβ, ὁτι αυτοι ησαν αυτω συμβουλοι μετα το αποθανειν τον πατερα αυτου, του εξολοθρευσαι αυτον,
και εν ταις βουλαις αυτων επορευθη· και επορευθη μετα ιωραμ υἱου αχααβ βασιλεως ισραηλ εις πολεμον επι αζαηλ βασιλεα συριας εις ῥαμωθ γαλααδ· και επαταξαν οἱ τοξοται τον ιωραμ.
και επεστρεψεν ιωραμ του ιατρευθηναι εις ιεζραελ απο των πληγων ὡν επαταξαν αυτον οἱ συροι εν ῥαμωθ εν τω πολεμειν αυτον προς αζαηλ βασιλεα συριας.
και παρα του θεου εγενετο καταστροφη οχοζια ελθειν προς ιωραμ· και εν τω ελθειν αυτον, εξηλθε μετʼ αυτου ιωραμ προς ιηου υἱον ναμεσσει χριστον κυριου εις τον οικον αχααβ.
και εγενετο ὡς εξεδικησεν ιηου τον οικον αχααβ, και εὑρε τους αρχοντας ιουδα και τους αδελφους οχοζιου λειτουργουντας τω οχοζια, και απεκτεινεν αυτους.
και ειπε του ζητησαι τον οχοζιαν· και κατελαβον αυτον ιατρευομενον εν σαμαρεια, και ηγαγον αυτον προς ιηου, και απεκτεινεν αυτον· και εθαψαν αυτον, ὁτι ειπαν, υἱος ιωσαφατ εστιν, ὁς εζητησε τον κυριον εν ὁλη τη καρδια αυτου.
και γοθολια ἡ μητηρ οχοζιου ειδεν ὁτι τεθνηκεν ὁ υἱος αυτης, και ηγερθη και απωλεσε παν το σπερμα της βασιλειας εν οικω ιουδα.
και ελαβεν ιωσαβεεθ θυγατηρ του βασιλεως τον ιωας υἱον οχοζιου και εκλεψεν αυτον εκ μεσου υἱων του βασιλεως των θανατουμενων, και εδωκεν αυτον και την τροφον αυτου εις ταμειον των κλινων, και εκρυψεν αυτον ιωσαβεεθ θυγατηρ του βασιλεως ιωραμ αδελφη οχοζιου γυνη ιωδαε του ἱερεως, και εκρυψεν αυτον απο προσωπου της γοθολιας, και ουκ απεκτεινεν αυτον.
και ην μετʼ αυτου εν οικω του θεου κατακεκρυμμενος ἑξ ετη, και γοθολια εβασιλευσεν επι της γης.
23
και εν τω ετει τω ογδοω εκραταιωσεν ιωδαε, και ελαβε τους ἑκατονταρχους, τον αζαριαν υἱον ιωραμ, και τον ισμαηλ υἱον ιωαναν, και τον αζαριαν υἱον ωβηδ, και τον μαασαιαν υἱον αδια, και τον ελισαφαν υἱον ζαχαριου, μεθʼ ἑαυτου εις οικον κυριου.
και εκυκλωσαν τον ιουδαν, και συνηγαγον τους λευιτας εκ πασων των πολεων ιουδα, και αρχοντας πατριων του ισραηλ, και ηλθον εις ἱερουσαλημ.
και διεθεντο πασα ἡ εκκλησια ιουδα διαθηκην εν οικω του θεου μετα του βασιλεως· και εδειξεν αυτοις τον υἱον του βασιλεως, και ειπεν αυτοις, ιδου ὁ υἱος του βασιλεως βασιλευσατω, καθως ελαλησε κυριος επι τον οικον δαυιδ.
νυν ὁ λογος οὑτος, ὁν ποιησετε· το τριτον εξ ὑμων εισπορευεσθωσαν το σαββατον των ἱερεων και των λευιτων και εις τας πυλας των εισοδων,
και το τριτον εν οικω του βασιλεως, και το τριτον εν τη πυλη τη μεση, και πας ὁ λαος εν αυλαις οικου κυριου.
και μη εισελθετω εις οικον κυριου, εαν μη οἱ ἱερεις και οἱ λευιται και οἱ λειτουργουντες των λευιτων· αυτοι εισελευσονται ὁτι ἁγιοι εισι, και πας ὁ λαος φυλασσετω φυλακας κυριου.
και κυκλωσουσιν οἱ λευιται τον βασιλεα κυκλω ανδρος σκευος σκευος εν χειρι αυτου, και ὁ εισπορευομενος εις τον οικον αποθανειται, και εσονται μετα του βασιλεως εκπορευομενου και εισπορευομενου αυτου.
και εποιησαν οἱ λευιται και πας ιουδα κατα παντα ὁσα ενετειλατο αυτοις ιωδαε ὁ ἱερευς· και ελαβον ἑκαστος τους ανδρας αυτου απʼ αρχης του σαββατου ἑως εξοδου του σαββατου, ὁτι ου κατελυσεν ιωδαε ὁ ἱερευς τας εφημεριας.
και εδωκεν ιωδαε τας μαχαιρας και τους θυρεους και τα ὁπλα ἁ ην του βασιλεως δαυιδ εν οικω του θεου.
και εστησε τον λαον παντα ἑκαστον εν τοις ὁπλοις αυτου, απο της ωμιας του οικου της δεξιας ἑως της ωμιας της αριστερας του θυσιαστηριου και του οικου, επι τον βασιλεα κυκλω.
και εξηγαγε τον υἱον του βασιλεως, και εδωκεν επʼ αυτον το βασιλειον και τα μαρτυρια, και εβασιλευσαν και εχρισαν αυτον ιωδαε ὁ ἱερευς και οἱ υἱοι αυτου, και ειπαν, ζητω ὁ βασιλευς.
και ηκουσε γοθολια την φωνην του λαου τρεχοντων, και εξομολογουμενων, και αινουντων τον βασιλεα· και εισηλθε προς τον βασιλεα εις οικον κυριου.
και ειδε, και ιδου ὁ βασιλευς επι της στασεως αυτου, και επι της εισοδου οἱ αρχοντες και οἱ σαλπιγγες· και οἱ αρχοντες περι τον βασιλεα, και πας ὁ λαος της γης ηυφρανθη, και εσαλπισαν ταις σαλπιγξι, και οἱ αδοντες εν τοις οργανοις ωδοι, και ὑμνουντες αινον· και διεῥῥηξε γοθολια την στολην αυτης, και εβοησεν, επιτιθεμενοι επιτιθεσθε.
και εξηλθεν ιωδαε ὁ ἱερευς, και ενετειλατο ιωδαε ὁ ἱερευς τοις ἑκατονταρχοις, και τοις αρχηγοις της δυναμεως, και ειπεν αυτοις, εκβαλετε αυτην εκτος του οικου, και εισελθατε οπισω αυτης, και αποθανετω μαχαιρα, ὁτι ειπεν ὁ ἱερευς, μη αποθανετω εν οικω κυριου.
και εδωκαν αυτη ανεσιν, και διηλθε δια της πυλης των ἱππεων του οικου του βασιλεως, και εθανατωσαν αυτην εκει.
και διεθετο ιωδαε διαθηκην αναμεσον αυτου και του λαου και του βασιλεως, ειναι λαον τω κυριω.
και εισηλθε πας ὁ λαος της γης εις οικον βααλ, και κατεσπασαν αυτον και τα θυσιαστηρια αυτου, και τα ειδωλα αυτου ελεπτυναν, και τον ματθαν ἱερεα βααλ εθανατωσαν εναντιον των θυσιαστηριων αυτου.
και ενεχειρισεν ιωδαε ὁ ἱερευς τα εργα οικου κυριου δια χειρος ἱερεων και λευιτων, και ανεστησε τας εφημεριας των ἱερεων και των λευιτων, ἁς διεστειλε δαυιδ επι τον οικον κυριου, και ανενεγκαι ὁλοκαυτωματα κυριω, καθως γεγραπται εν νομω μωυση, εν ευφροσυνη και εν ωδαις δια χειρος δαυιδ.
και εστησαν οἱ πυλωροι επι τας πυλας οικου κυριου, και ουκ εισελευσεται ακαθαρτος εις παν πραγμα.
και ελαβε τους πατριαρχας, και τους δυνατους, και τους αρχοντας του λαου, και παντα τον λαον της γης, και επεβιβασαν τον βασιλεα εις οικον κυριου, και εισηλθε δια της πυλης της εσωτερας εις τον οικον του βασιλεως, και εκαθισαν τον βασιλεα επι του θρονου της βασιλειας.
και ηυφρανθη πας ὁ λαος της γης, και ἡ πολις ἡσυχασε, και την γοθολιαν εθανατωσαν.
24
ων ετων ἑπτα ιωας εν τω βασιλευειν αυτον, και τεσσαρακοντα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ. και ονομα τη μητρι αυτου σαβια εκ βηρσαβεε.
και εποιησεν ιωας το ευθες ενωπιον κυριου πασας τας ἡμερας ιωδαε του ἱερεως.
και ελαβεν ιωδαε δυο γυναικας ἑαυτω, και εγεννησαν υἱους και θυγατερας.
και εγενετο μετα ταυτα, και εγενετο επι καρδιαν ιωας επισκευασαι τον οικον κυριου.
και συνηγαγε τους ἱερεις και τους λευιτας, και ειπεν αυτοις, εξελθατε εις τας πολεις ιουδα, και συναγαγετε απο παντος ισραηλ αργυριον κατισχυσαι τον οικον κυριου ενιαυτον κατʼ ενιαυτον, και σπευσατε λαλησαι· και ουκ εσπευσαν οἱ λευιται.
και εκαλεσεν ὁ βασιλευς ιωας τον ιωδαε τον αρχοντα, και ειπεν αυτω, διατι ουκ επεσκεψω περι των λευιτων του εισενεγκαι απο ιουδα και ἱερουσαλημ το κεκριμενον ὑπο μωυση ανθρωπου του θεου, ὁτι εξεκκλησιασε τον ισραηλ εις την σκηνην του μαρτυριου;
ὁτι γοθολια ην ἡ ανομος, και οἱ υἱοι αυτης κατεσπασαν τον οικον του θεου· και γαρ τα ἁγια οικου κυριου εποιησαν ταις βααλιμ.
και ειπεν ὁ βασιλευς, γενηθητω γλωσσοκομον, και τεθητω εν πυλη οικου κυριου εξω.
και κηρυξατωσαν εν ιουδα και εν ἱερουσαλημ, εισενεγκαι κυριω καθως ειπε μωυσης παις του θεου επι τον ισραηλ εν τη ερημω.
και εδωκαν παντες αρχοντες και πας ὁ λαος, και εισεφερον και ενεβαλον εις το γλωσσοκομον ἑως οὑ επληρωθη.
και εγενετο ὡς εισεφερον το γλωσσοκομον προς τους προστατας του βασιλεως δια χειρος των λευιτων, και ὡς ειδον ὁτι επλεονασε το αργυριον, και ηλθεν ὁ γραμματευς του βασιλεως και ὁ προστατης του ἱερεως του μεγαλου, και εξεκενωσεν το γλωσσοκομον, και κατεστησαν εις τον τοπον αυτου· οὑτως εποιουν ἡμεραν εξ ἡμερας, και συνηγαγον αργυριον πολυ.
και εδωκεν αυτο ὁ βασιλευς και ιωδαε ὁ ἱερευς τοις ποιουσι τα εργα εις εργασιαν οικου κυριου· και εμισθουντο λατομους και τεκτονας επισκευασαι τον οικον κυριου, και χαλκεις σιδηρου και χαλκου επισκευασαι τον οικον κυριου.
και εποιουν οἱ ποιουντες τα εργα, και ανεβη μηκος των εργων εν χερσιν αυτων, και ανεστησαν τον οικον κυριου επι την στασιν αυτου, και ενισχυσαν.
και ὡς συνετελεσαν, ηνεγκαν προς τον βασιλεα και προς ιωδαε το καταλοιπον του αργυριου, και εποιησαν σκευη εις οικον κυριου, σκευη λειτουργικα ὁλοκαυτωματων, και θυισκας χρυσας και αργυρας, και ανηνεγκαν ὁλοκαυτωσεις εν οικω κυριου διαπαντος πασας τας ἡμερας ιωδαε.
και εγηρασεν ιωδαε πληρης ἡμερων, και ετελευτησεν ων ἑκατον και τριακοντα ετων εν τω τελευταν αυτον.
και εθαψαν αυτον εν πολει δαυιδ μετα των βασιλεων, ὁτι εποιησεν αγαθωσυνην μετα ισραηλ και μετα του θεου και του οικου αυτου.
και εγενετο μετα την τελευτην ιωδαε εισηλθον οἱ αρχοντες ιουδα, και προσεκυνησαν τον βασιλεα· τοτε επηκουσεν αυτοις ὁ βασιλευς.
και εγκατελιπον τον οικον κυριον θεου των πατερων αυτων, και εδουλευον ταις ασταρταις και τοις ειδωλοις, και εγενετο οργη επι ιουδαν και ἑπι ἱερουσαλημ εν τη ἡμερα ταυτη.
και απεστειλε προς αυτους προφητας επιστρεψαι προς κυριον, και ουκ ηκουσαν· και διεμαρτυρατο αυτοις, και ουχ ὑπηκουσαν.
και πνευμα θεου ενεδυσε τον αζαριαν τον του ιωδαε τον ἱερεα, και ανεστη επανω του λαου, και ειπε, ταδε λεγει κυριος, τι παραπορευεσθε τας εντολας κυριου; και ουκ ευοδωθησεσθε· ὁτι εγκατελιπετε τον κυριον, και εγκαταλειψει ὑμας.
και επεθεντο αυτω, και ελιθοβολησαν αυτον διʼ εντολης ιωας του βασιλεως εν αυλη οικου κυριου.
και ουκ εμνησθη ιωας του ελεους οὑ εποιησεν ιωδαε ὁ πατηρ αυτου μετʼ αυτου, και εθανατωσε τον υἱον αυτου· και ὡς απεθνησκεν, ειπεν, ιδοι κυριος και κρινατω.
και εγενετο μετα την συντελειαν του ενιαυτου ανεβη επʼ αυτον δυναμις συριας, και ηλθεν επι ιουδαν και επι ἱερουσαλημ, και κατεφθειραν παντας τους αρχοντας του λαου εν τω λαω, και παντα τα σκυλα αυτων απεστειλαν τω βασιλει δαμασκου.
ὁτι εν ολιγοις ανδρασιν παρεγενετο δυναμις συριας, και ὁ θεος παρεδωκεν εις τας χειρας αυτων δυναμιν πολλην σφοδρα, ὁτι εγκατελιπον κυριον τον θεον των πατερων αυτων· και μετα ιωας εποιησε κριματα.
και μετα το απελθειν αυτους απʼ αυτου, εν τω εγκαταλιπειν αυτον εν μαλακιαις μεγαλαις, και επεθεντο αυτω οἱ παιδες αυτου εν αἱμασιν υἱου ιωδαε του ἱερεως, και εθανατωσαν αυτον επι της κλινης αυτου, και απεθανε· και εθαψαν αυτον εν πολει δαυιδ, και ουκ εθαψαν αυτον εν τω ταφω των βασιλεων.
και οἱ επιθεμενοι επʼ αυτον ζαβεδ ὁ του σαμααθ ὁ αμμανιτης, και ιωζαβεδ ὁ του σαμαρηθ ὁ μωαβιτης,
και οἱ υἱοι αυτου παντες, και προσηλθον αυτω οἱ πεντε· και τα λοιπα ιδου γεγραμμενα επι την γραφην των βασιλεων· και εβασιλευσεν αμασιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
25
ων εικοσι και πεντε ετων εβασιλευσεν αμασιας, και εικοσιεννεα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ιωαδαεν απο ἱερουσαλημ.
και εποιησε το ευθες ενωπιον κυριου, αλλʼ ουκ εν καρδια πληρει.
και εγενετο ὡς κατεστη ἡ βασιλεια εν χειρι αυτου, και εθανατωσε τους παιδας αυτου τους φονευσαντας του βασιλεα πατερα αυτου·
και τους υἱους αυτων ουκ απεκτεινε, κατα την διαθηκην του νομου κυριου, καθως γεγραπται, ὡς ενετειλατο κυριος, λεγων, ουκ αποθανουνται πατερες ὑπερ τεκνων, και υἱοι ουκ αποθανουνται ὑπερ πατερων, αλλʼ η ἑκαστος τη ἑαυτου ἁμαρτια αποθανουνται.
και συνηγαγεν αμασιας τον οικον ιουδα, και ανεστησεν αυτους κατʼ οικους πατριων αυτων εις χιλιαρχους και ἑκατονταρχους εν παντι ιουδα και ἱερουσαλημ· και ηριθμησεν αυτους απο εικοσαετους και επανω, και εὑρεν αυτους τριακοσιας χιλιαδας εξελθειν εις πολεμον δυνατους, κρατουντας δορυ και θυρεον.
και εμισθωσατο απο ισραηλ ἑκατον χιλιαδας δυνατους ισχυι ἑκατον ταλαντων αργυριου.
και ανθρωπος του θεου ηλθε προς αυτον, λεγων, βασιλευ, ου πορευσεται μετα σου δυναμις ισραηλ, ὁτι ουκ εστι κυριος μετα ισραηλ παντων των υἱων εφραιμ.
ὁτι εαν ὑπολαβης κατισχυσαι εν τουτοις, και τροπωσεται σε κυριος εναντιον των εχθρων, ὁτι εστι παρα κυριου και ισχυσαι και τροπωσασθαι.
και ειπεν αμασιας τω ανθρωπω του θεου, και τι ποιησω τα ἑκατον ταλαντα ἁ εδωκα τη δυναμει ισραηλ; και ειπεν ὁ ανθρωπος του θεου, εστι τω κυριω δουναι σοι πλειστα τουτων.
και διεχωρισεν αμασιας τη δυναμει τη ελθουση προς αυτον απο εφραιμ, απελθειν εις τον τοπον αυτων· και εθυμωθησαν σφοδρα επι ιουδαν, και επεστρεψαν εις τον τοπον αυτων εν οργη θυμου.
και αμασιας κατισχυσε και παρελαβε τον λαον αυτου, και επορευθη εις την κοιλαδα των ἁλων, και επαταξεν εκει τους υἱους σηειρ, δεκα χιλιαδας.
και δεκα χιλιαδας εζωγρησαν οἱ υἱοι ιουδα, και εφερον αυτους επι το ακρον του κρημνου, και κατεκρημνιζον αυτους απο του ακρου του κρημνου, και παντες διερῥηγνυντο.
και υἱοι της δυναμεως οὑς απεστρεψεν αμασιας του μη πορευθηναι μετʼ αυτου εις πολεμον, και επεθεντο επι τας πολεις ιουδα απο σαμαρειας ἑως βαιθωρων· και επαταξαν εν αυτοις τρεις χιλιαδας, και εσκυλευσαν σκυλα πολλα.
και εγενετο μετα το ελθειν αμασιαν παταξαντος την ιδουμαιαν, και ηνεγκε προς αυτον τους θεους υἱων σηειρ, και εστησεν αυτους αυτω εις θεους, και εναντιον αυτων προσεκυνει, και αυτος αυτοις εθυε.
και εγενετο οργη κυριου επι αμασιαν, και απεστειλεν αυτω προφητην, και ειπεν αυτω, τι εζητησας τους θεους του λαου, οἱ ουκ εξειλοντο τον λαον ἑαυτων εκ χειρος σου;
και εγενετο εν τω λαλησαι αυτω προς αυτον, και ειπεν αυτω, μη συμβουλον του βασιλεως δεδωκα σε; προσεχε ἱνα μη μαστιγωθης· και εσιωπησεν ὁ προφητης, και ειπεν, ὁτι γινωσκω, ὁτι εβουλετο επι σοι του καταφθειραι σε, ὁτι εποιησας τουτο, και ουκ επηκουσας της συμβουλιας μου.
και εβουλευσατο αμασιας ὁ βασιλευς ιουδα, και απεστειλε προς ιωας υἱον ιωαχαζ υἱου ιηου βασιλεα ισραηλ, λεγων, δευρο, και οφθωμεν προσωποις.
και απεστειλεν ιωας βασιλευς ισραηλ προς αμασιαν βασιλεα ιουδα, λεγων, ὁ ακχουχ ὁ εν τω λιβανω απεστειλε προς την κεδρον την εν τω λιβανω, λεγων, δος την θυγατερα σου τω υἱω μου εις γυναικα, και ιδου ελευσεται τα θηρια του αγρου τα εν τω λιβανω· και ηλθον τα θηρια, και κατεπατησαν τον ακχουχ.
ειπας, ιδου επαταξα την ιδουμαιαν, και επαιρει σε ἡ καρδια σου ἡ βαρεια· νυν καθισον εν οικω σου, και ἱνατι συμβαλλεις εν κακια, και πεση συ και ιουδας μετα σου;
και ουκ ηκουσεν αμασιας, ὁτι παρα κυριου εγενετο του παραδουναι αυτον εις χειρας, ὁτι εξεζητησε τους θεους των ιδουμαιων.
και ανεβη ιωας βασιλευς ισραηλ, και ωφθησαν αλληλοις αυτος και αμασιας βασιλευς ιουδα εν βαιθσαμυς, ἡ εστι του ιουδα.
και ετροπωθη ιουδας κατα προσωπον ισραηλ, και εφυγεν ἑκαστος εις το σκηνωμα αυτου.
και τον αμασιαν βασιλεα ιουδα τον του ιωας υἱου ιωαχαζ κατελαβεν ιωας βασιλευς ισραηλ εν βαιθσαμυς, και εισηγαγεν αυτον εις ἱερουσαλημ· και κατεσπασεν απο του τειχους ἱερουσαλημ απο πυλης εφραιμ ἑως πυλης γωνιας τετρακοσιους πηχεις.
και παν το χρυσιον και το αργυριον, και παντα τα σκευη τα εὑρεθεντα εν οικω κυριου και παρα τω αβδεδομ, και τους θησαυρους οικου του βασιλεως, και τους υἱους των συμμιξεων, και επεστρεψεν εις σαμαρειαν.
και εζησεν αμασιας ὁ του ιωας βασιλευς ιουδα μετα το αποθανειν ιωας τον του ιωαχαζ βασιλεα ισραηλ ετη δεκαπεντε.
και οἱ λοιποι λογοι αμασιου οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι ουκ ιδου γεγραμμενοι επι βιβλιου βασιλεων ιουδα και ισραηλ;
και εν τω καιρω ὡ απεστη αμασιας απο κυριου, και επεθεντο αυτω επιθεσιν, και εφυγεν απο ἱερουσαλημ εις λαχις· και απεστειλαν κατοπισθεν αυτου εις λαχις, και εθανατωσαν αυτον εκει.
και ανελαβον αυτον επι των ἱππων, και εθαψαν αυτον μετα των πατερων αυτου εν πολει δαυιδ.
26
και ελαβε πας ὁ λαος της γης τον οζιαν, και αυτος υἱος ἑκκαιδεκα ετων, και εβασιλευσαν αυτον αντι του πατρος αυτου αμασιου.
αυτος ωκοδομησε την αιλαθ, αυτος επεστρεψεν αυτην τω ιουδα, μετα το κοιμηθηναι τον βασιλεα μετα των πατερων αυτου.
υἱος ἑκκαιδεκα ετων εβασιλευσεν οζιας, και πεντηκοντα και δυο ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου ιεχελια απο ἱερουσαλημ.
και εποιησε το ευθες ενωπιον κυριου κατα παντα ὁσα εποιησεν αμασιας ὁ πατηρ αυτου.
και ην εκζητων τον κυριον εν ταις ἡμεραις ζαχαριου του συνιοντος εν φοβω κυριου, και εν ταις ἡμεραις αυτου εζητησε τον κυριον, και ευωδωσεν αυτω κυριος.
και εξηλθε και επολεμησε προς τους αλλοφυλους, και κατεσπασε τα τειχη γεθ, και τα τειχη ιαβνηρ, και τα τειχη αζωτου, και ωκοδομησε πολεις αζωτου, και εν τοις αλλοφυλοις.
και κατισχυσεν αυτον κυριος επι τους αλλοφυλους, και επι τους αραβας τους κατοικουντας επι της πετρας, και επι τους μιναιους.
και εδωκαν οἱ μιναιοι δωρα τω οζια, και ην το ονομα αυτου ἑως εισοδου αιγυπτου, ὁτι κατισχυσεν ἑως ανω.
και ωκοδομησεν οζιας πυργους εν ἱερουσαλημ, και επι την πυλην της γωνιας και επι την πυλην της φαραγγος, και επι των γενιων, και κατισχυσε.
και ωκοδομησε πυργους εν τη ερημω, και ελατομησε λακκους πολλους, ὁτι κτηνη πολλα ὑπηρχεν αυτω εν σεφηλα· και εν τη πεδινη, και αμπελουργοι εν τη ορεινη και εν τω καρμηλω, ὁτι γεωργος ην.
και εγενετο τω οζια δυναμις ποιουσα πολεμον, και εκπορευομενη εις παραταξιν εις πολεμον και εἱσπορευομενη εις παραταξιν εις αριθμον· και ην ὁ αριθμος αυτων δια χειρος ιειηλ του γραμματεως, και μαασιου του κριτου, δια χειρος ανανιου του διαδοχου του βασιλεως.
πας ὁ αριθμος των πατριαρχων των δυνατων εις πολεμον δισχιλιοι ἑξακοσιοι,
και μετʼ αυτων δυναμις πολεμικη, τριακοσιαι χιλιαδες και ἑπτακισχιλιοι και πεντακοσιοι· οὑτοι οἱ ποιουντες πολεμον εν δυναμει ισχυος βοηθησαι τω βασιλει επι τους ὑπεναντιους.
και ἡτοιμασεν αυτοις οζιας παση τη δυναμει θυρεους και δορατα και περικεφαλαιας και θωρακας και τοξα και εις λιθους σφενδονας·
και εποιησεν εν ἱερουσαλημ μηχανας μεμηχανευμενας λογιστου, του ειναι επι των πυργων και επι των γωνιων, βαλλειν βελεσι και λιθοις μεγαλοις· και ηκουσθη ἡ κατασκευη αυτων ἑως πορῥω· ὁτι εθαυμαστωθη του βοηθηναι ἑως οὑ κατισχυσε.
και ὡς κατισχυσεν, ὑψωθη ἡ καρδια αυτου του καταφθειραι· και ηδικησεν εν κυριω θεω αυτου, και εισηλθεν εις τον ναον κυριου θυμιασαι επι το θυσιαστηριον των θυμιαματων.
και εισηλθεν οπισω αυτου αζαριας ὁ ἱερευς, και μετʼ αυτου ἱερεις του κυριου ογδοηκοντα υἱοι δυνατοι.
και εστησαν επι οζιαν τον βασιλεα, και ειπαν αυτω, ου σοι, οζια, θυμιασαι τω κυριω, αλλʼ η τοις ἱερευσιν υἱοις ααρων τοις ἡγιασμενοις θυσαι· εξελθε εκ του ἁγιασματος, ὁτι απεστης απο κυριου· και ουκ εσται σοι τουτο εις δοξαν παρα κυριου θεου.
και εθυμωθη οζιας, και εν τη χειρι αυτου το θυμιατηριον του θυμιασαι εν τω ναω· και εν τω θυμωθηναι αυτον προς τους ἱερεις, και ἡ λεπρα ανετειλεν εν τω μετωπω αυτου εναντιον των ἱερεων εν οικω κυριου επανω του θυσιαστηριου των θυμιαματων.
και επεστρεψε προς αυτον αζαριας ὁ ἱερευς ὁ πρωτος, και οἱ ἱερεις, και ιδου αυτος λεπρος εν τω μετωπω, και κατεσπευσαν αυτον εκειθεν, και γαρ αυτος εσπευσεν εξελθειν, ὁτι ηλεγξεν αυτον κυριος.
και οζιας ὁ βασιλευς ην λεπρος ἑως ἡμερας της τελευτης αυτου, και εν οικω απφουσωθ εκαθητο λεπρος, ὁτι απεσχισθη απο οικου κυριου· και ιωαθαν ὁ υἱος αυτου επι της βασιλειας αυτου κρινων τον λαον της γης.
και οἱ λοιποι λογοι οζιου οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι, γεγραμμενοι ὑπο ιεσσιου του προφητου.
και εκοιμηθη οζιας μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον μετα των πατερων αυτου εν τω πεδιω της ταφης των βασιλεων, ὁτι ειπαν ὁτι λεπρος εστι· και εβασιλευσεν ιωαθαμ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
27
υἱος εικοσι και πεντε ετων ιωαθαμ εν τω βασιλευσαι αυτον, και ἑκκαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου ἱερουσα θυγατηρ σαδωκ.
και εποιησε το ευθες ενωπιον κυριου, κατα παντα ἁ εποιησεν οζιας ὁ πατηρ αυτου, αλλʼ ουκ εισηλθεν εις τον ναον κυριου. και ετι ὁ λαος κατεφθειρετο.
αυτος ωκοδομησε την πυλην οικου κυριου την ὑψηλην, και εν τειχει οπελ ωκοδομησε πολλα,
εν ορει ιουδα, και εν τοις δρυμοις και οικησεις και πυργους.
αυτος εμαχεσατο προς βασιλεα υἱων αμμων, και κατισχυσεν επʼ αυτον· και εδιδουν αυτω οἱ υἱοι αμμων και κατʼ ενιαυτον ἑκατον ταλαντα αργυριου, και δεκα χιλιαδας κορων πυρου, και κριθων δεκα χιλιαδας· ταυτα εφερεν αυτω βασιλευς υἱων αμμων κατʼ ενιαυτον εν τω πρωτω ετει και εν τω δευτερω και τω τριτω.
κατισχυσεν ιωαθαμ, ὁτι ἡτοιμασεν τας ὁδους αυτου εναντιον κυριου θεου αυτου.
και οἱ λοιποι λογοι ιωαθαμ και ὁ πολεμος και αἱ πραξεις αυτου, ιδου γεγραμμεναι επι βιβλιω βασιλεων ιουδα και ισραηλ.
και εκοιμηθη ιωαθαμ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ, και εβασιλευσεν αχαζ υἱος αυτου αντʼ αυτου.
28
υἱος εικοσι και πεντε ετων ην αχαζ εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑκκαιδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ· και ουκ εποιησε το ευθες ενωπιον κυριου, ὡς δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και επορευθη κατα τας ὁδους βασιλεων ισραηλ· και γαρ γλυπτα εποιησε, και τοις ειδωλοις αυτων
εν γε βενεννομ· και διηγε τα τεκνα αυτου δια πυρος κατα τα βδελυγματα των εθνων, ὡν εξωλοθρευσε κυριος απο προσωπου υἱων ισραηλ.
και εθυμια επι των ὑψηλων, και επι των δωματων, και ὑποκατω παντος ξυλου αλσωδους.
και παρεδωκεν αυτον κυριος ὁ θεος αυτου δια χειρος βασιλεως συριας, και επαταξεν εν αυτω, και ηχμαλωτευσεν εξ αυτων αιχμαλωσιαν πολλην, και ηγαγεν εις δαμασκον· και εις χειρας βασιλεως ισραηλ παρεδωκεν αυτον, και επαταξεν εν αυτω πληγην μεγαλην.
και απεκτεινε φακεε ὁ του ῥομελια βασιλευς ισραηλ εν ιουδα εν μια ἡμερα ἑκατον εικοσι χιλιαδας ανδρων δυνατων ισχυι, εν τω καταλιπειν αυτους κυριον τον θεον των πατερων αυτων.
και απεκτεινε ζεχρι ὁ δυνατος του εφραιμ τον μαασιαν τον υἱον του βασιλεως, και τον εζρικαν ἡγουμενον του οικου αυτου, και τον ελκανα τον διαδοχον του βασιλεως.
και ηχμαλωτισαν οἱ υἱοι ισραηλ απο των αδελφων αυτων τριακοσιας χιλιαδας, γυναικας και υἱους και θυγατερας· και σκυλα πολλα εσκυλευσαν εξ αυτων, και ηνεγκαν τα σκυλα εις σαμαρειαν.
και εκει ην ὁ προφητης του κυριου, ωδηδ ονομα αυτω· και εξηλθεν εις απαντησιν της δυναμεως των ερχομενων εις σαμαρειαν, και ειπεν αυτοις, ιδου οργη κυριου θεου των πατερων ὑμων επι ιουδαν, και παρεδωκεν αυτους εις τας χειρας ὑμων, και απεκτεινατε εν αυτοις εν οργη, και ἑως των ουρανων εφθακε.
και νυν υἱους ιουδα και ἱερουσαλημ ὑμεις λεγετε κατακτησασθαι εις δουλους και δουλας· ουκ ιδου ειμι μεθʼ ὑμων μαρτυρησαι κυριω θεω ὑμων;
και νυν ακουσατε μου, και αποστρεψατε την αιχμαλωσιαν ἡν ηχμαλωτευσατε των αδελφων ὑμων, ὁτι οργη θυμου κυριου εφʼ ὑμιν.
και ανεστησαν αρχοντες απο των υἱων εφραιμ, ουδειας ὁ του ιωανου, και βαραχιας ὁ του μοσολαμωθ, και εζεκιας ὁ του σελλημ, και αμασιας ὁ του ελδαι επι τους ερχομενους απο του πολεμου,
και ειπαν αυτοις, ου μη εισαγαγητε την αιχμαλωσιαν ὡδε προς ἡμας, ὁτι εις το ἁμαρτανειν τω κυριω εφʼ ἡμας, ὑμεις λεγετε προσθειναι επι ταις ἁμαρτιαις ἡμων, και επι την αγνοιαν ἡμων, ὁτι πολλη ἡ ἁμαρτια ἡμων, και οργη θυμου κυριου επι τον ισραηλ.
και αφηκαν οἱ πολεμισται την αιχμαλωσιαν και τα σκυλα εναντιον των αρχοντων και πασης της εκκλησιας.
και ανεστησαν ανδρες οἱ επεκληθησαν εν ονοματι, και αντελαβοντο της αιχμαλωσιας, και παντας τους γυμνους περιεβαλον απο των σκυλων, και ενεδυσαν αυτους και ὑπεδησαν αυτους, και εδωκαν φαγειν και αλειψασθαι, και αντελαβοντο και εν ὑποζυγιοις παντος ασθενουντος, και κατεστησαν αυτους εις ἱεριχω πολιν φοινικων προς τους αδελφους αυτων, και επεστρεψαν εις σαμαρειαν.
εν τω καιρω εκεινω απεστειλεν ὁ βασιλευς αχας προς βασιλεα ασσουρ βοηθησαι αυτω
και εν τουτω, ὁτι οἱ ιδουμαιοι επεθεντο, και επαταξαν εν ιουδα, και ηχμαλωτισαν αιχμαλωσιαν.
και οἱ αλλοφυλοι επεθεντο επι τας πολεις της πεδινης, και απο λιβος του ιουδα, και ελαβον την βαιθσαμυς, και τα εν οικω κυριου, και τα εν οικω του βασιλεως και των αρχοντων, και εδωκαν τω βασιλει την αιλων, και την γαληρω, και την σωχω και τας κωμας αυτης, και την θαμνα και τας κωμας αυτης, και την γαμζω και τας κωμας αυτης· και κατωκησαν εκει.
ὁτι εταπεινωσε κυριος τον ιουδαν δια αχαζ βασιλεα ιουδα, ὁτι απεστη αποστασει απο κυριου.
και ηλθεν επʼ αυτον θαλγαφελλασαρ βασιλευς ασσουρ, και εθλιψεν αυτον.
και ελαβεν αχας τα εν οικω κυριου, και τα εν οικω του βασιλεως και των αρχοντων, και εδωκε τω βασιλει ασσουρ· και ουκ εις βοηθειαν αυτω ην,
αλλʼ η τω θλιβηναι αυτον· και προσεθηκε του αποστηναι απο κυριου, και ειπεν ὁ βασιλευς αχαζ,
εκζητησω τους θεους δαμασκου τους τυπτοντας με· και ειπεν, ὁτι θεοι βασιλεως συριας αυτοι κατισχυσουσιν αυτους, αυτοις τοινυν θυσω, και αντιληψονται μου· και αυτοι εγενοντο αυτω εις σκωλον και παντι ισραηλ.
και απεστησεν αχαζ τα σκευη οικου κυριου, και κατεκοψεν αυτα, και εκλεισε τας θυρας οικου κυριου, και εποιησεν ἑαυτω θυσιαστηρια εν παση γωνια εν ἱερουσαλημ,
και εν παση πολει και πολει εν ιουδα εποιησεν ὑψηλα θυμιαν θεοις αλλοτριοις, και παρωργισαν κυριον τον θεον των πατερων αυτων.
και οἱ λοιποι λογοι αυτου και αἱ πραξεις αυτου αἱ πρωται και εσχαται, ιδου γεγραμμεναι επι βιβλιω βασιλεων ιουδα και ισραηλ.
και εκοιμηθη αχαζ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν πολει δαυιδ, ὁτι ουκ εισηνεγκαν αυτον εις τους ταφους των βασιλεων ισραηλ, και εβασιλευσεν εζεκιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
29
και εζεκιας εβασιλευσεν ων εικοσι και πεντε ετων, και εικοσι εννεα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα τη μητρι αυτου αβια, θυγατηρ ζαχαριου.
και εποιησε το ευθες ενωπιον κυριου κατα παντα ὁσα εποιησε δαυιδ ὁ πατηρ αυτου.
και εγενετο ὡς εστη επι της βασιλειας αυτου, εν τω μηνι τω πρωτω ανεωξε τας θυρας οικου κυριου και επεσκευασεν αυτας.
και εισηγαγε τους ἱερεις και τους λευιτας, και κατεστησεν αυτους εις το κλιτος το προς ανατολας,
και ειπεν αυτοις, ακουσατε οἱ λευιται· νυν ἁγνισθητε, και ἁγνισατε τον οικον κυριου θεου των πατερων ὑμων, και εκβαλετε την ακαθαρσιαν εκ των ἁγιων·
ὁτι απεστησαν οἱ πατερες ἡμων, και εποιησαν το πονηρον εναντιον κυριου θεου ἡμων, και εγκατελιπαν αυτον, και απεστρεψαν το προσωπον αυτων απο της σκηνης κυριου, και εδωκαν αυχενα,
και απεκλεισαν τας θυρας του ναου, και εσβεσαν τους λυχνους, και θυμιαμα ουκ εθυμιασαν, και ὁλοκαυτωματα ου προσηνεγκαν εν τω ἁγιω θεω ισραηλ.
και ωργισθη οργη κυριος επι τον ιουδαν και την ἱερουσαλημ, και εδωκεν αυτους εις εκστασιν και εις αφανισμον και εις συρισμον ὡς ὑμεις ὁρατε τοις οφθαλμοις ὑμων.
και ιδου πεπληγασιν οἱ πατερες ὑμων εν μαχαιρα, και οἱ υἱοι ὑμων και αἱ θυγατερες ὑμων και αἱ γυναικες ὑμων εν αιχμαλωσια εν γη ουκ αυτων, ὁ και νυν εστιν.
επι τουτοις νυν εστιν επι καρδιας διαθεσθαι διαθηκην μου, διαθηκην κυριου θεου ισραηλ, και αποστρεψει την οργην του θυμου αυτου αφʼ ἡμων.
και νυν μη διαλιπητε, ὁτι εν ὑμιν ἡρετικε κυριος στηναι εναντιον αυτου λειτουργειν, και ειναι αυτω λειτουργουντας και θυμιωντας.
και ανεστησαν οἱ λευιται, μααθ ὁ του αμασι, και ιωηλ ὁ του αζαριου εκ των υἱων κααθ· και εκ των υἱων μεραρι, κις ὁ του αβδι, και αζαριας ὁ του ιλαεληλ· και απο των υἱων γεδσωνι, ιωδααδ ὁ του ζεμμαθ, και ιωαδαμ· οὑτοι υἱοι ιωαχα.
και των υἱων ελισαφαν, ζαμβρι, και ιειηλ· και των υἱων ασαφ, ζαχαριας και ματθανιας·
και των υἱων αιμαν, ιειηλ και σεμει· και των υἱων ιδιθουν, σαμαιας, και οζιηλ.
και συνηγαγον τους αδελφους αυτων, και ἡγνισθησαν κατα την εντολην του βασιλεως δια προσταγματος κυριου, καθαρισαι τον οικον κυριου.
και εισηλθον οἱ ἱερεις εσω εις τον οικον κυριου ἁγνισαι, και εξεβαλον πασαν την ακαθαρσιαν την εὑρεθεισαν εν τω οικω κυριου, και εις την αυλην οικου κυριου· και εδεξαντο οἱ λευιται εκβαλειν εις τον χειμαρῥουν κεδρων εξω.
και ηρξατο τη ἡμερα τη πρωτη νουμηνια του πρωτου μηνος ἁγνισαι, και τη ἡμερα τη ογδοη του μηνος εισηλθαν εις τον ναον κυριου, και ἡγνισαν τον οικον κυριου εν ἡμεραις οκτω, και τη ἡμερα τη τρισκαιδεκατη του μηνος του πρωτου συνετελεσαν.
και εισηλθαν εσω προς εξεκιαν τον βασιλεα, και ειπαν, ἡγνισαμεν παντα τα εν οικω κυριου, το θυσιαστηριον της ὁλοκαυτωσεως και τα σκευη αυτου, και την τραπεζαν της προθεσεως και τα σκευη αυτης,
και παντα τα σκευη ἁ εμιανεν ὁ βασιλευς αχαζ εν τη βασιλεια αυτου εν τη αποστασια αυτου, ἡτοιμακαμεν και ἡγνισαμεν· ιδου εστιν εναντιον του θυσιαστηριου κυριου.
και ωρθρισεν εζεκιας ὁ βασιλευς, και συνηγαγε τους αρχοντας της πολεως, και ανεβη εις οικον κυριου.
και ανηνεγκε μοσχους ἑπτα, κριους ἑπτα, αμνους ἑπτα, χιμαρους αιγων ἑπτα περι ἁμαρτιας, περι της βασιλειας, και περι των ἁγιων, και περι ισραηλ· και ειπε τοις υἱοις ααρων τοις ἱερευσιν αναβαινειν επι το θυσιαστηριον κυριου.
και εθυσαν τους μοσχους, και εδεξαντο οἱ ἱερεις το αἱμα, και προσεχεαν επι το θυσιαστηριον· και εθυσαν τους κριους, και προσεχεαν το αἱμα επι το θυσιαστηριον· και εθυσαν τους αμνους, και περιεχεον το αἱμα τω θυσιαστηριω.
και προσηγαγον τους χιμαρους τους περι ἁμαρτιας εναντιον του βασιλεως και της εκκλησιας, και επεθηκαν τας χειρας αυτων επʼ αυτους.
και εθυσαν αυτους οἱ ἱερεις, και εξιλασαντο το αἱμα αυτων προς το θυσιαστηριον, και εξιλασαντο περι παντος ισραηλ, ὁτι ειπεν ὁ βασιλευς, περι παντος ισραηλ ἡ ὁλοκαυτωσις, και τα περι ἁμαρτιας.
και εστησε τους λευιτας εν οικω κυριου εν κυμβαλοις, και εν ναβλαις, και εν κινυραις κατα την εντολην δαυιδ του βασιλεως, και γαδ του ὁρωντος τω βασιλει, και ναθαν του προφητου, ὁτι δια εντολης κυριου το προσταγμα εν χειρι των προφητων.
και εστησαν οἱ λευιται εν οργανοις δαυιδ, και οἱ ἱερεις ταις σαλπιγξι.
και ειπεν εζεκιας ανενεγκαι την ὁλοκαυτωσιν επι το θυσιαστηριον· και εν τω αρξασθαι αναφερειν την ὁλοκαυτωσιν, ηρξαντο αδειν κυριω, και σαλπιγγες προς τα οργανα δαυιδ βασιλεως ισραηλ.
και πασα ἡ εκκλησια προσεκυνει, και οἱ ψαλτωδοι αδοντες, και σαλπιγγες σαλπιζουσαι ἑως οὑ συνετελεσθη ἡ ὁλοκαυτωσις.
και ὡς συνετελεσαν αναφεροντες, εκαμψεν ὁ βασιλευς και παντες οἱ εὑρεθεντες, και προσεκυνησαν.
και ειπεν εζεκιας ὁ βασιλευς και οἱ αρχοντες τοις λευιταις, ὑμνειν τον κυριον εν λογοις δαυιδ και ασαφ του προφητου· και ὑμνουν εν ευφροσυνη, και επεσον και προσεκυνησαν.
και απεκριθη εζεκιας, και ειπε, νυν επληρωσατε τας χειρας ὑμων κυριω, προσαγαγετε και φερετε θυσιας αινεσεως εις οικον κυριου· και ανηνεγκεν ἡ εκκλησια θυσιας και αινεσεις εις οικον κυριου, και πας προθυμος τη καρδια ὁλοκαυτωσεις.
και εγενετο ὁ αριθμος της ὁλοκαυτωσεως ἡς ανηνεγκεν ἡ εκκλησια, μοσχοι ἑβδομηκοντα, κριοι ἑκατον, αμνοι διακοσιοι· εις ὁλοκαυτωσιν κυριω παντα ταυτα.
και οἱ ηγιασμενοι μοσχοι ἑξακοσιοι, προβατα τρισχιλια.
αλλʼ η οἱ ἱερεις ησαν ολιγοι, και ουκ ηδυναντο εκδειραι την ὁλοκαυτωσιν, και αντελαβοντο αυτων οἱ αδελφοι αυτων οἱ λευιται ἑως οὑ συνετελεσθη το εργον, και ἑως οὑ ἡγνισθησαν οἱ ἱερεις· ὁτι οἱ λευιται προθυμως ἡγνισαν παρα τους ἱερεις.
και ἡ ὁλοκαυτωσις πολλη εν τοις στεασι της τελειωσεως του σωτηριου και των σπονδων της ὁλοκαυτωσεως· και κατωρθωθη το εργον εν οικω κυριου.
και ηυφρανθη εζεκιας και πας ὁ λαος, δια το ἡτοιμακεναι τον θεον τω λαω, ὁτι εξαπινα εγενετο ὁ λογος.
30
και απεστειλεν εζεκιας επι παντα ισραηλ και ιουδα, και επιστολας εγραψεν επι τον εφραιμ και μανασση, ελθειν εις οικον κυριου, εις ἱερουσαλημ, ποιησαι το φασεκ τω κυριω θεω ισραηλ.
και εβουλευσατο ὁ βασιλευς και οἱ αρχοντες και πασα ἡ εκκλησια εν ἱερουσαλημ ποιησαι το φασεκ τω μηνι τω δευτερω.
ου γαρ ηδυνασθησαν ποιησαι αυτο εν τω καιρω εκεινω, ὁτι οἱ ἱερεις ουχ ηγνισθησαν ἱκανοι, και ὁ λαος ου συνηχθη εις ἱερουσαλημ.
και ηρεσεν ὁ λογος εναντιον του βασιλεως και εναντιον της εκκλησιας.
και εστησαν λογον διελθειν κηρυγμα εν παντι ισραηλ απο βηρσαβεε ἑως δαν, ελθοντας ποιησαι το φασεκ κυριω θεω ισραηλ εις ἱερουσαλημ, ὁτι πληθος ουκ εποιησεν κατα την γραφην.
και επορευθησαν οἱ τρεχοντες συν ταις επιστολαις παρα του βασιλεως και των αρχοντων εις παντα ισραηλ και ιουδαν κατα το προσταγμα του βασιλεως, λεγοντες, οἱ υἱοι ισραηλ επιστρεψατε προς κυριον θεον ἁβρααμ και ισαακ και ισραηλ, και επιστρεψατε τους ανασεσωσμενους τους καταλειφθεντας απο χειρος βασιλεως ασσουρ.
και μη γινεσθε καθως οἱ πατερες ὑμων και οἱ αδελφοι ὑμων, οἱ απεστησαν απο κυριου θεου πατερων αυτων, και παρεδωκεν αυτους εις ερημωσιν καθως ὑμεις ὁρατε.
και νυν μη σκληρυνητε τας καρδιας ὑμων ὡς οἱ πατερες ὑμων, δοτε δοξαν κυριω τω θεω, και εισελθετε εις το ἁγιασμα αυτου ὁ ἡγιασεν εις τον αιωνα, και δουλευσατε τω κυριω θεω ὑμων, και αποστρεψει αφʼ ὑμων θυμον οργης.
ὁτι εν τω επιστρεφειν ὑμας προς κυριον, οἱ αδελφοι ὑμων και τα τεκνα ὑμων εσονται εν οικτιρμοις εναντι παντων των αιχμαλωτισαντων αυτους, και αποστρεψει εις την γην ταυτην· ὁτι ελεημων και οικτιρμων κυριος ὁ θεος ἡμων, και ουκ αποστρεψει το προσωπον αυτου αφʼ ὑμων, εαν επιστρεψωμεν προς αυτον.
και ησαν οἱ τρεχοντες διαπορευομενοι πολιν εκ πολεως εν τω ορει εφραιμ, και μανασση, και ἑως ζαβουλων· και εγενοντο ὡς καταγελωντες αυτων, και καταμωκωμενοι.
αλλα ανθρωποι ασηρ και απο μανασση και απο ζαβουλων ενετραπησαν, και ηλθον εις ἱερουσαλημ και εις ιουδα.
και εγενετο χειρ κυριου δουναι αυτοις καρδιαν μιαν ελθειν, του ποιησαι κατα τα προσταγματα του βασιλεως και των αρχοντων εν λογω κυριου.
και συνηχθησαν εις ἱερουσαλημ λαος πολυς του ποιησαι την ἑορτην των αζυμων εν τω μηνι τω δευτερω, εκκλησια πολλη σφοδρα.
και ανεστησαν, και καθειλαν τα θυσιαστηρια τα εν ἱερουσαλημ, και παντα εν οἱς εθυμιων τοις ψευδεσι, κατεσπασαν και ερῥιψαν εις τον χειμαρῥουν κεδρων.
και εθυσαν το φασεκ τη τεσσαρεσκαιδεκατη του μηνος του δευτερου· και οἱ ἱερεις και οἱ λευιται ενετραπησαν και ἡγνισαν, και εισηνεγκαν ὁλοκαυτωματα εν οικω κυριου.
και εστησαν επι την στασιν αυτων, κατα το κριμα αυτων, κατα την εντολην μωυση ανθρωπου του θεου· και οἱ ἱερεις εδεχοντο τα αἱματα εκ χειρος των λευιτων.
ὁτι πληθος της εκκλησιας ουχ ἡγνισθη, και οἱ λευιται ησαν του θυειν το φασεκ παντι τω μη δυναμενω ἁγνισθηναι τω κυριω.
ὁτι πλειστον του λαου απο εφραιμ, και μανασση, και ισσαχαρ, και ζαβουλων, ουκ ἡγνισαν, αλλʼ εφαγον το φασεκ παρα την γραφην· τουτο και προσηυξατο εζεκιας περι αυτων, λεγων, κυριος αγαθος εξιλασθω ὑπερ
πασης καρδιας κατευθυνουσης εκζητησαι κυριον τον θεον των πατερων αυτων, και ου κατα την ἁγνειαν των ἁγιων.
και επηκουσε κυριος τω εζεκια, και ιασατο τον λαον.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ οἱ εὑρεθεντες εν ἱερουσαλημ, την ἑορτην των αζυμων ἑπτα ἡμερας εν ευφροσυνη μεγαλη, και καθυμνουντες τω κυριω ἡμεραν καθʼ ἡμεραν, και οἱ ἱερεις και οἱ λευιται εν οργανοις τω κυριω.
και ελαλησεν εζεκιας επι πασαν καρδιαν των λευιτων και των συνιοντων συνεσιν αγαθην τω κυριω· και συνετελεσαν την ἑορτην των αζυμων ἑπτα ἡμερας, θυοντες θυσιαν σωτηριου, και εξομολογουμενοι τω κυριω θεω των πατερων αυτων.
και εβουλευσατο ἡ εκκλησια ἁμα ποιησαι ἑπτα ἡμερας αλλας· και εποιησαν ἑπτα ἡμερας εν ευφροσυνη.
ὁτι εζεκιας απηρξατο τω ιουδα τη εκκλησια χιλιους μοσχους και ἑπτακισχιλια προβατα, και οἱ αρχοντες απηρξαντο τω λαω μοσχους χιλιους και προβατα δεκα χιλιαδας, και τα ἁγια των ἱερεων εις πληθος.
και ηυφρανθη πασα ἡ εκκλησια οἱ ἱερεις και οἱ λευιται, και πασα ἡ εκκλησια ιουδα, και οἱ εὑρεθεντες εξ ἱερουσαλημ, και οἱ προσηλυτοι οἱ ελθοντες απο γης ισραηλ, και οἱ κατοικουντες ιουδα.
και εγενετο ευφροσυνη μεγαλη εν ἱερουσαλημ· απο ἡμερων σαλωμων υἱου δαυιδ βασιλεως ισραηλ ουκ εγενετο τοιαυτη ἑορτη εν ἱερουσαλημ.
και ανεστησαν οἱ ἱερεις οἱ λευιται και ευλογησαν τον λαον· και επηκουσθη ἡ φωνη αυτων, και ηλθεν ἡ προσευχη αυτων εις το κατοικητηριον το ἁγιον αυτου εις τον ουρανον.
31
και ὡς συνετελεσθη παντα ταυτα, εξηλθε πας ισραηλ οἱ εὑρεθεντες εν πολεσιν ιουδα, και συνετριψαν τας στηλας, και εκοψαν τα αλση, και κατεσπασαν τα ὑψηλα και τους βωμους απο πασης της ιουδαιας και βενιαμιν, και εξ εφραιμ, και απο μανασση ἑως εις τελος· και επεστρεψαν πας ισραηλ ἑκαστος εις την κληρονομιαν αυτου, και εις τας πολεις αυτων.
και εταξεν εζεκιας τας εφημεριας των ἱερεων και των λευιτων, και τας εφημεριας ἑκαστου κατα την ἑαυτου λειτουργιαν, τοις ἱερευσι και τοις λευιταις, εις την ὁλοκαυτωσιν, και εις την θυσιαν του σωτηριου, και αινειν, και εξομολογεισθαι, και λειτουργειν εν ταις πυλαις εν ταις αυλαις οικου κυριου.
και μερις του βασιλεως εκ των ὑπαρχοντων αυτου εις τας ὁλοκαυτωσεις την πρωινην και την δειλινην, και ὁλοκαυτωσεις εις τα σαββατα, και εις τας νουμηνιας, και εις τας ἑορτας τας γεγραμμενας εν τω νομω κυριου.
και ειπαν τω λαω τοις κατοικουσιν εν ἱερουσαλημ, δουναι την μεριδα των ἱερεων και των λευιτων, ὁπως κατισχυσωσιν εν τη λειτουργια οικου κυριου.
και ὡς προσεταξεν τον λογον, επλεονασεν ισραηλ απαρχην σιτου, και οινου, και ελαιου, και μελιτος, και παν γεννημα αγρου, και επιδεκατα παντα εις πληθος ηνεγκαν οἱ υἱοι ισραηλ και ιουδα.
και οἱ κατοικουντες εν ταις πολεσιν ιουδα και αυτοι ηνεγκαν επιδεκατα μοσχων και προβατων, και επιδεκατα αιγων, και ἡγιασαν τω κυριω θεω αυτων, και εισηνεγκαν και εθηκαν σωρους σωρους.
εν τω μηνι τω τριτω ηρξαντο οἱ σωροι θεμελιουσθαι, και εν τω μηνι τω ἑβδομω συνετελεσθησαν.
και ηλθεν εζεκιας και οἱ αρχοντες, και ειδον τους σωρους, και ηυλογησαν τον κυριον και τον λαον αυτου ισραηλ·
και επυνθανετο εζεκιας των ἱερεων και των λευιτων ὑπερ των σωρων.
και ειπε προς αυτον αζαριας ὁ ἱερευς ὁ αρχων εις οικον σαδωκ, και ειπεν, εξ οὑ ηρκται ἡ απαρχη φερεσθαι εις οικον κυριου, εφαγομεν και επιομεν και κατελιπομεν ἑως εις πληθος, ὁτι κυριος ηυλογησε τον λαον αυτου, και κατελιπομεν επι το πληθος τουτο.
και ειπεν εζεκιας ετι ἑτοιμασαι παστοφορια εις οικον κυριου· και ἡτοιμασαν,
και ηνεγκαν εκει τας απαρχας και τα επιδεκατα εν πιστει· και επʼ αυτων επιστατης χωνενιας ὁ λευιτης, και σεμει ὁ αδελφος αυτου διαδεχομενος·
και ιειηλ, και οζιας, και ναεθ, και ασαηλ, και ιεριμωθ, και ιωζαβαδ, και ελιηλ, και ὁ σαμαχια, και μααθ, και βαναιας, και οἱ υἱοι αυτου καθεσταμενοι δια χωνενιου και σεμει του αδελφου αυτου, καθως προσεταξεν εζεκιας ὁ βασιλευς και αζαριας ὁ ἡγουμενος οικου κυριου.
και κορη ὁ του ιεμνα ὁ λευιτης ὁ πυλωρος κατα ανατολας επι των δοματων, δουναι τας απαρχας κυριου, και τα ἁγια των ἁγιων,
δια χειρος οδομ, και βενιαμιν, και ιησους, και σεμει, και αμαριας, και σεχονιας, δια χειρος των ἱερεων εν πιστει, δουναι τοις αδελφοις αυτων κατα τας εφημεριας, κατα τον μεγαν και τον μικρον,
εκτος της επιγονης των αρσενικων απο τριετους και επανω, παντι τω εισπορευομενω εις οικον κυριου, εις λογον ἡμερων εις ἡμεραν, εις λειτουργειαν εφημεριαις διαταξεως αυτων·
οὑτος ὁ καταλοχισμος των ἱερεων κατʼ οικους πατριων· και οἱ λευιται εν ταις εφημεριαις αυτων απο εικοσαετους και επανω εν διαταξει,
εγκαταλοχισαι εν παση επιγονη υἱων αυτων και θυγατερων αυτων εις παν πληθος, ὁτι εν πιστει ἡγνισαν το ἁγιον·
τοις υἱοις ααρων τοις ἱερατευουσι, και οἱ απο των πολεων αυτων εν παση πολει και πολει ανδρες οἱ ωνομασθησαν εν ονοματι, δουναι μεριδα παντι αρσενικω εν τοις ἱερευσι, και παντι καταριθμουμενω εν τοις λευιταις.
και εποιησεν οὑτως εζεκιας εν παντι ιουδα, και εποιησε το καλον και το ευθες εναντιον του κυριου θεου αυτου.
και εν παντι εργω ὡ ηρξατο εν εργασια εν οικω κυριου, και εν τω νομω και εν τοις προσταγμασιν, εξεζητησε τον θεον αυτου εξ ὁλης ψυχης αυτου, και εποιησε και ευοδωθη.
32
και μετα τους λογους τουτους και την αληθειαν ταυτην ηλθε σενναχηριμ βασιλευς ασσυριων, και ηλθεν επι ιουδαν, και παρενεβαλεν επι τας πολεις τας τειχηρεις, και ειπε προκαταλαβεσθαι αυτας.
και ειδεν εζεκιας ὁτι ἡκει σενναχηριμ, και το προσωπον αυτου του πολεμησαι επι ἱερουσαλημ.
και εβουλευσατο μετα των πρεσβυτερων αυτου και των δυνατων, εμφραξαι τα ὑδατα των πηγων ἁ ην εξω της πολεως, και συνεπισχυσαν αυτω.
και συνηγαγε λαον πολυν, και ενεφραξε τα ὑδατα των πηγων, και τον ποταμον τον διοριζοντα δια της πολεως, λεγων, μη ελθη βασιλευς ασσουρ, και εὑρη ὑδωρ πολυ, και κατισχυση.
και κατισχυσεν εζεκιας, και ωκοδομησε παν το τειχος το κατεσκαμμενον, και πυργους, και εξω προτειχισμα αλλο, και κατισχυσε το αναλημμα της πολεως δαυιδ, και κατεσκευασεν ὁπλα πολλα.
και εθετο αρχοντας του πολεμου επι τον λαον, και συνηχθησαν προς αυτον επι την πλατειαν της πυλης της φαραγγος, και ελαλησεν επι καρδιαν αυτων, λεγων,
ισχυσατε και ανδριζεσθε, και μη φοβηθητε, μηδε πτοηθητε απο προσωπου βασιλεως ασσουρ, και απο προσωπου παντος του εθνους του μετʼ αυτου, ὁτι μεθʼ ἡμων πλειονες η μετʼ αυτου.
μετα αυτου βραχιονες σαρκινοι, μεθʼ ἡμων δε κυριος ὁ θεος ἡμων του σωζειν και του πολεμειν τον πολεμον ἡμων· και κατεθαρσησεν ὁ λαος επι τοις λογοις εζεκιου βασιλεως ιουδα.
και μετα ταυτα απεστειλε σενναχηριμ βασιλευς ασσυριων τους παιδας ἑαυτου επι ἱερουσαλημ, και αυτος επι λαχις, και πασα ἡ στρατια μετʼ αυτου, και απεστειλε προς εζεκιαν βασιλεα ιουδα, και προς παντα ιουδα τον εν ἱερουσαλημ, λεγων,
οὑτως λεγει σενναχηριμ βασιλευς ασσυριων, επι τι ὑμεις πεποιθατε, και καθησεσθε εν τη περιοχη εν ἱερουσαλημ;
ουχι εζεκιας απατα ὑμας του παραδουναι ὑμας εις θανατον και εις λιμον και εις διψαν, λεγων, κυριος ὁ θεος ἡμων σωσει ἡμας εκ χειρος βασιλεως ασσουρ;
ουχ οὑτος εστιν εζεκιας ὁς περιειλε τα θυσιαστηρια αυτου, και τα ὑψηλα αυτου, και ειπε τω ιουδα και τοις κατοικουσιν εν ἱερουσαλημ, λεγων, κατεναντι του θυσιαστηριου τουτου προσκυνησετε, και επʼ αυτω θυμιασατε;
ου γνωσεσθε ὁ, τι εποιησα εγω και οἱ πατερες μου πασι τοις λαοις των χωρων; μη δυναμενοι ηδυναντο θεοι των εθνων πασης της γης σωσαι τον λαον αυτων εκ χειρος μου;
τις εν πασι τοις θεοις των εθνων τουτων οὑς εξωλοθρευσαν οἱ πατερες μου; μη εδυναντο σωσαι τον λαον αυτων εκ χειρος μου, ὁτι δυνησεται ὁ θεος ὑμων σωσαι ὑμας εκ χειρος μου;
νυν ουν μη απατατω ὑμας εζεκιας, και μη πεποιθεναι ὑμας ποιειτω κατα ταυτα, και μη πιστευετε αυτω, ὁτι ου μη δυνηται ὁ θεος παντος εθνους και βασιλειας του σωσαι τον λαον αυτου εκ χειρος μου και εκ χειρος πατερων μου, ὁτι ὁ θεος ὑμων ου μη σωσει ὑμας εκ χειρος μου.
και ετι ελαλησαν οἱ παιδες αυτου επι τον κυριον θεον, και επι εζεκιαν παιδα αυτου.
και βιβλιον εγραψεν ονειδιζειν τον κυριον θεον ισραηλ, και ειπε περι αυτου, λεγων, ὡς οἱ θεοι των εθνων της γης ουκ εξειλαντο λαους αυτων εκ χειρος μου, οὑτως ου μη εξεληται ὁ θεος εζεκιου λαον αυτου εκ χειρος μου.
και εβοησε φωνη μεγαλη ιουδαιστι επι τον λαον ἱερουσαλημ τον επι του τειχους, του βοηθησαι αυτοις, και κατασπασαι, ὁπως προκαταλαβωνται την πολιν.
και ελαλησεν επι θεον ἱερουσαλημ, ὡς και επι θεους λαων της γης, εργα χειρων ανθρωπων.
και προσηυξατο εζεκιας ὁ βασιλευς, και ἡσαιας υἱος αμως ὁ προφητης περι τουτων, και εβοησαν εις τον ουρανον.
και απεστειλε κυριος αγγελον, και εξετριψε παντα δυνατον και πολεμιστην και αρχοντα και στρατηγον εν τη παρεμβολη βασιλεως ασσουρ· και απεστρεψε μετα αισχυνης προσωπου εις την γην ἑαυτου, και ηλθεν εις οικον θεου αυτου· και των εξελθοντων εκ κοιλιας αυτου κατεβαλον αυτον εν ῥομφαια.
και εσωσε κυριος τον εζεκιαν και τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ εκ χειρος σενναχηριμ βασιλεως ασσουρ, και εκ χειρος παντων, και κατεπαυσεν αυτους κυκλοθεν.
και πολλοι εφερον δωρα τω κυριω εις ἱερουσαλημ, και δοματα τω εζεκια βασιλει ιουδα, και ὑπερηρθη κατʼ οφθαλμους παντων των εθνων μετα ταυτα.
εν ταις ἡμεραις εκειναις ηρῥωστησεν εζεκιας ἑως θανατου, και προσηυξατο προς κυριον· και επηκουσεν αυτω, και σημειον εδωκεν αυτω.
και ου κατα το ανταποδομα ὁ εδωκεν αυτω ανταπεδωκεν εζεκιας, αλλα ὑψωθη ἡ καρδια αυτου, και εγενετο επʼ αυτον οργη και επι ιουδαν και ἱερουσαλημ.
και εταπεινωθη εζεκιας απο του ὑψους της καρδιας αυτου, αυτος και οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, και ουκ επηλθεν επʼ αυτους οργη κυριου εν ταις ἡμεραις εζεκιου.
και εγενετο τω εζεκια πλουτος και δοξα πολλη σφοδρα· και θησαυρους εποιησεν αυτω αργυριου και χρυσιου και του λιθου του τιμιου, και εις τα αρωματα, και ὁπλοθηκας, και εις σκευη επιθυμητα,
και πολεις εις τα γεννηματα του σιτου και οινου και ελαιου, και κωμας και φατνας παντος κτηνους, και μανδρας εις τα ποιμνια,
και πολεις ἁς ωκοδομησεν αυτω, και αποσκευην προβατων και βοων εις πληθος, ὁτι εδωκεν αυτω κυριος αποσκευην πολλην σφοδρα.
αυτος εζεκιας ενεφραξεν την εξοδον του ὑδατος γειων το ανω, και κατηυθυνεν αυτα κατω προς λιβα της πολεως δαυιδ· και ευοδωθη εζεκιας εν πασι τοις εργοις αυτου.
και οὑτως τοις πρεσβευταις των αρχοντων απο βαβυλωνος, τοις αποσταλεισι προς αυτον πυθεσθαι παρʼ αυτου το τερας ὁ εγενετο επι της γης, εγκατελιπεν αυτον κυριος του πειρασαι αυτον, ειδεναι τα εν τη καρδια αυτου.
και τα λοιπα των λογων εζεκιου, και το ελεος αυτου, ιδου γεγραπται εν τη προφητεια ἡσαιου υἱου αμως του προφητου, και επι βιβλιου βασιλεων ιουδα και ισραηλ.
και εκοιμηθη εζεκιας μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν αναβασει ταφων υἱων δαυιδ· και δοξαν και τιμην εδωκαν αυτω εν τω θανατω αυτου πας ιουδα, και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ· και εβασιλευσε μανασσης υἱος αυτου αντʼ αυτου.
33
ων δεκαδυο ετων μανασσης εν τω βασιλευσαι αυτον, και πεντηκονταπεντε ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και εποιησε το πονηρον εναντιον κυριου απο παντων των βδελυγματων των εθνων, οὑς εξωλοθρευσε κυριος απο προσωπου των υἱων ισραηλ.
και επεστρεψε και ωκοδομησε τα ὑψηλα, ἁ κατεσπασεν εζεκιας ὁ πατηρ αυτου, και εστησε στηλας τοις βααλιμ, και εποιησεν αλση, και προσεκυνησεν παση τη στρατια του ουρανου, και εδουλευσεν αυτοις.
και ωκοδομησε θυσιαστηρια εν οικω κυριου, οὑ ειπε κυριος, εν ἱερουσαλημ εσται το ονομα μου εις τον αιωνα.
και ωκοδομησε θυσιαστηρια παση τη στρατια του ουρανου εν ταις δυσιν αυλαις οικου κυριου.
και αυτος διηγαγε τα τεκνα αυτου εν πυρι εν γε βενεννομ· και εκληδονιζετο, και οιωνιζετο, και εφαρμακευετο, και εποιησεν εγγαστριμυθους και επαοιδους, και επληθυνε του ποιησαι το πονηρον εναντιον κυριου του παροργισαι αυτον.
και εθηκε το γλυπτον, το χωνευτον, εικονα ἡν εποιησεν εν οικω θεου, οὑ ειπε θεος προς δαυιδ και προς σαλωμων υἱον αυτου, εν τω οικω τουτω και ἱερουσαλημ ἡν εξελεξαμην εκ πασων φυλων ισραηλ, θησω το ονομα μου εις τον αιωνα.
και ου προσθησω σαλευσαι τον ποδα ισραηλ απο της γης ἡς εδωκα τοις πατρασιν αυτων, πλην εαν φυλασσωνται του ποιησαι παντα ἁ ενετειλαμην αυτοις κατα παντα τον νομον και τα προσταγματα και τα κριματα εν χειρι μωυση.
και επλανησε μανασσης τον ιουδαν και τους κατοικουντας εν ἱερουσαλημ, του ποιησαι το πονηρον ὑπερ παντα τα εθνη ἁ εξηρε κυριος απο προσωπου υἱωι ισραηλ.
και ελαλησε κυριος επι μανασση και επι τον λαον αυτου, και ουκ επηκουσαν.
και ηγαγε κυριος επʼ αυτους τους αρχοντας της δυναμεως του βασιλεως ασσουρ, και κατελαβον τον μανασση εν δεσμοις, και εδησαν αυτον εν πεδαις, και ηγαγον εις βαβυλωνα.
και ὡς εθλιβη, εζητησε το προσωπον θεου του κυριου αυτου, και εταπεινωθη σφοδρα απο προσωπου θεου πατερων αυτου,
και προσηυξατο προς αυτον· και επηκουσεν αυτου και επηκουσε της βοης αυτου, και επεστρεψεν αυτον εις ἱερουσαλημ επι την βασιλειαν αυτου, και εγνω μανασσης ὁτι κυριος αυτος εστι θεος.
και μετα ταυτα ωκοδομησε τειχος εξω της πολεως δαυιδ απο λιβος κατα νοτον εν τω χειμαρῥω, και κατα την εισοδον την δια της πυλης της ιχθυικης εκπορευομενων την πυλην την κυκλοθεν, και εις οπελ, και ὑψωσε σφοδρα, και κατεστησεν αρχοντας της δυναμεως εν πασαις ταις πολεσι ταις τειχηρεσιν εν ιουδα.
και περιειλε τους θεους τους αλλοτριους και το γλυπτον εξ οικου κυριου, και παντα τα θυσιαστηρια, ἁ ωκοδομησεν εν ορει οικου κυριου και εν ἱερουσαλημ, και εξωθεν της πολεως·
και κατωρθωσε το θυσιαστηριον κυριου, και εθυσιασεν επʼ αυτο θυσιαυ σωτηριου και αινεσεως· και ειπε τω ιουδα, του δουλευειν κυριω θεω ισραηλ.
πλην ετι ὁ λαος επι των ὑψηλων εθυσιαζε, πλην κυριω θεω αυτων.
και τα λοιπα των λογων μανασση, και ἡ προσευχη αυτου ἡ προς τον θεον, και λογοι των ὁρωντων των λαλουντων προς αυτον επʼ ονοματι θεου ισραηλ,
ιδου επι λογων προσευχης αυτου, και επηκουσεν αυτου· και πασαι αἱ ἁμαρτιαι αυτου και αποστασεις αυτου, και οἱ τοποι εφʼ οἱς ωκοδομησεν εν αυτοις τα ὑψηλα, και εστησεν εκει αλση και γλυπτα, προ του επιστρεψαι, ιδου γεγραπται επι των λογων των ὁρωντων.
και εκοιμηθη μανασσης μετα των πατερων αυτου, και εθαψαν αυτον εν παραδεισω οικου αυτου· και εβασιλευσεν αντʼ αυτου αμων υἱος αυτου.
ων ετων εικοσι και δυο αμων εν τω βασιλευειν αυτον, και δυο ετη ἑβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου, ὡς εποιησε μανασσης ὁ πατηρ αυτου· και πασι τοις ειδωλοις οἱς εποιησε μανασσης ὁ πατηρ αυτου, εθυεν αμων και εδουλευσεν αυτοις.
και ουκ εταπεινωθη εναντιον κυριου ὡς εταπεινωθη μανασσης ὁ πατηρ αυτου, ὁτι υἱος αυτου αμων επληθυνε πλημμελειαν.
και επεθεντο αυτω οἱ παιδες αυτου, και επαταξαν αυτον εν οικω αυτου.
και επαταξεν ὁ λαος της γης τους επιθεμενους επι τον βασιλεα αμων, και εβασιλευσεν ὁ λαος της γης τον ιωσιαν υἱον αυτου αντʼ αυτου.
34
ων οκτω ετων ιωσιας εν τω βασιλευσαι αυτον, και τριακοντα και ἑν ετος εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και εποιησε το ευθες εναντιον κυριου, και επορευθη εν ὁδοις δαυιδ του πατρος αυτου, και ουκ εξεκλινε δεξια και αριστερα.
και εν τω ογδοω ετει της βασιλειας αυτου, και αυτος ετι παιδαριον ηρξατο του ζητησαι κυριον τον θεον δαυιδ του πατρος αυτου· και εν τω δωδεκατω ετει της βασιλειας αυτου ηρξατο του καθαρισαι τον ιουδαν και την ἱερουσαλημ απο των ὑψηλων, και των αλσεων, και απο των περιβωμιων, και απο των χωνευτων.
και κατεσπασε τα κατα προσωπον αυτου θυσιαστηρια των βααλιμ, και τα ὑψηλα τα επʼ αυτων· και εκοψε τα αλση και τα γλυπτα, και τα χωνευτα συνετριψε, και ελεπτυνε και ερῥιψεν επι προσωπον των μνηματων των θυσιαζοντων αυτοις.
και οστα ἱερεων κατεκαυσεν επι τα θυσιαστηρια, και εκαθαρισε τον ιουδαν και την ἱερουσαλημ,
και εν πολεσι μανασση, και εφραιμ, και συμεων, και νεφθαλι, και τοις τοποις αυτων κυκλω.
και κατεσπασε τα θυσιαστηρια, και τα αλση, και ειδωλα κατεκοψε λεπτα, και παντα τα ὑψηλα εκοψεν απο πασης της γης ισραηλ, και απεστρεψεν εις ἱερουσαλημ.
και εν τω ετει τω οκτωκαιδεκατω της βασιλειας αυτου του καθαρισαι την γην και τον οικον, απεστειλε τον σαφαν υἱον εσελια, και τον μαασα αρχοντα της πολεως, και τον ιουαχ υἱον ιωαχαζ τον ὑπομνηματογραφον αυτου, κραταιωσαι τον οικον κυριου του θεου αυτου.
και ηλθον προς χελκιαν τον ἱερεα τον μεγαν, και εδωκαν το αργυριον το εισενεχθεν εις οικον θεου, ὁ συνηγαγον οἱ λευιται φυλασσοντες την πυλην εκ χειρος μανασση και εφραιμ, και των αρχοντων, και απο παντος καταλοιπου εν ισραηλ, και υἱων ιουδα και βενιαμιν, και οικουντων εν ἱερουσαλημ.
και εδωκαν αυτο επι χειρα ποιουντων τα εργα, οἱ καθεσταμενοι εν οικω κυριου, και εδωκαν αυτο ποιουσι τα εργα οἱ εποιουν εν οικω κυριου, επισκευασαι και κατισχυσαι τον οικον.
και εδωκαν τοις τεκτοσι και τοις οικοδομοις, αγορασαι λιθους τετραπεδους και ξυλα εις δοκους στεγασαι τους οικους, οὑς εξωλοθρευσαν βασιλεις ιουδα.
και οἱ ανδρες εν πιστει επι των εργων· και επʼ αυτων επισκοποι, ιεθ και αβδιας οἱ λευιται εξ υἱων μεραρι, και ζαχαριας και μοσολλαμ εκ των υἱων κααθ επισκοπειν, και πας λευιτης, και πας συνιων εν οργανοις ωδων.
και επι των νωτοφορων, και επι παντων των ποιουντων τα εργα, εργασια και εργασια· και απο των λευιτων γπαμματεις και κριται και πυλωροι.
και εν τω εκφερειν αυτους το αργυριον το εισοδιασθεν εις οικον κυριου, εὑρε χελκιας ὁ ἱερευς βιβλιον νομου κυριου δια χειρος μωυση.
και απεκριθη χελκιας, και ειπε προς σαφαν τον γραμματεα, βιβλιον νομου εὑρον εν οικω κυριου· και εδωκε χελκιας το βιβλιον τω σαφαν.
και εισηνεγκε σαφαν το βιβλιον προς τον βασιλεα, και απεδωκεν ετι τω βασιλει λογον, παν το δοθεν αργυριον εν χειρι των παιδων σον των ποιουντων.
και εχωνευσαν το αργυριον το εὑρεθεν εν οικω κυριου, και εδωκαν επι χειρα των επισκοπων, και επι χειρα των ποιουντων την εργασιαν.
και απηγγειλε σαφαν ὁ γραμματευς τω βασιλει λογον, λεγων, βιβλιον δεδωκε μοι χελκιας ὁ ἱερευς· και ανεγνω αυτο σαφαν εναντιον του βασιλεως.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ὁ βασιλευς τους λοηους του νομου, και διερῥηξε τα ἱματια αυτου.
και ενετειλατο ὁ βασιλευς τω χελκια και τω αχικαμ υἱω σαφαν και τω αβδομ υἱω μιχαια και τω σαφαν τω γραμματει και τω ασαια παιδι του βασιλεως, λεγων,
πορευθητε, ζητησατε τον κυριον περι εμου και περι παντος του καταλειφθεντος εν ισραηλ και ιουδα περι των λογων του βιβλιου του εὑρεθεντος, ὁτι μεγας ὁ θυμος κυριου εκκεκαυται εν ἡμιν, διοτι ουκ εισηκουσαν οἱ πατερες ἡμων των λογων κυριου, του ποιησαι κατα παντα τα γεγραμμενα εν τω βιβλιω τουτω.
και επορευθη χελκιας, και οἱς ειπεν ὁ βασιλευς, προς ολδαν την προφητιν, γυναικα σελλημ υἱου θεκωε υἱου αρας, φυλασσουσαν τας εντολας, και αὑτη κατωκει εν ἱερουσαλημ εν μασαναι, και ελαλησαν αυτη κατα ταυτα.
και ειπεν αυτοις, οὑτως ειπε κυριος ὁ θεος ισραηλ, ειπατε τω ανδρι τω αποστειλαντι ὑμας προς με,
οὑτω λεγει κυριος, ιδου εγω επαγω επι τον τοπον τουτον κακα, τους παντας λογους τους γεγραμμενους εν τω βιβλιω τω ανεγνωσμενω εναντιον του βασιλεως ιουδα,
ανθʼ ὡν εγκατελιπον με και εθυμιασαν θεοις αλλοτριοις, ἱνα παροργισωσιν με εν πασιν τοις εργοις των χειρων αυτων· και εξεκαυθη ὁ θυμος μου εν τω τοπω τουτω, και ου σβεσθησεται.
και επι βασιλεα ιουδα τον αποστειλαντα ὑμας του ζητησαι τον κυριον, οὑτως ερειτε αυτω, οὑτω λεγει κυριος ὁ θεος ισραηλ, τους λογους οὑς ηκουσας,
και ενετραπη ἡ καρδια σου, και εταπεινωθης απο προσωπου μου εν τω ακουσαι σε τους λογους μου επι τον τοπον τουτον και επι τους κατοικουντας αυτον, και εταπεινωθης εναντιον μου, και διερῥηξας τα ἱματια σου, και εκλαυσας κατεναντιον μου, και εγω ηκουσα, φησι κυριος.
ιδου προστιθημι σε προς τους πατερας σου, και προστεθηση προς τα μνηματα σου εν ειρηνη, και ουκ οψονται οἱ οφθαλμοι σου εν πασι τοις κακοις οἱς εγω επαγω επι τον τοπον τουτον, και επι τους κατοικουντας αυτον. και απεδωκαν τω βασιλει λογον.
και απεστειλεν ὁ βασιλευς, και συνηγαγε τους πρεσβυτερους ιουδα και ἱερουσαλημ.
και ανεβη ὁ βασιλευς εις οικον κυριου, και πας ιουδα, και οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ, και οἱ ἱερεις, και οἱ λευιται, και πας ὁ λαος απο μικρου ἑως μεγαλου, και ανεγνω εν ωσιν αυτων παντας λογους βιβλιου της διαθηκης τους εὑρεθεντας εν οικω κυριου.
και εστη ὁ βασιλευς επι τον στυλον, και διεθετο διαθηκην εναντιον κυριου, του πορευθηναι ενωπιον κυριου, του φυλασσειν τας εντολας αυτου, και μαρτυρια, και προσταγματα αυτου εν ὁλη καρδια, και εν ὁλη ψυχη, ὡστε ποιειν τους λογους της διαθηκης τους γεγραμμενους επι τω βιβλιω τουτω.
και εστησε παντας τους εὑρεθεντας εν ἱερουσαλημ και βενιαμιν· και εποιησαν οἱ κατοικουντες ἱερουσαλημ διαθηκην εν οικω κυριου θεου πατερων αυτων.
και περιειλεν ιωσιας τα παντα βδελυγματα εκ πασης της γης, ἡ ην υἱων ισραηλ, και εποιησε παντας τους εὑρεθεντας εν ἱερουσαλημ και εν ισραηλ, του δουλευειν κυριω θεω αυτων πασας τας ἡμερας αυτου· ουκ εξεκλινεν απο οπισθε κυριου θεου πατερων αυτου.
35
και εποιησεν ιωσιας το φασεχ τω κυριω θεω αυτου, και εθυσε το φασεκ τη τεσσαρεσκαιδεκατη ἡμερα του μηνος του πρωτου.
και εστησε τους ἱερεις επι τας φυλακας αυτων, και κατισχυσεν αυτους εις τα εργα οικου κυριου.
και ειπε τοις λευιταις τοις δυνατοις εν παντι ισραηλ, του ἁγιασθηναι αυτους τω κυριω· και εθηκαν την κιβωτον την ἁγιαν εις τον οικον ὁν ωκοδομησε σαλωμων υἱος δαυιδ του βασιλεως ισραηλ. και ειπεν ὁ βασιλευς, ουκ εστιν ὑμιν επʼ ωμων αραι ουδεν· νυν ουν λειτουργησατε τω κυριω θεω ὑμων, και τω λαω αυτου ισραηλ.
και ἑτοιμασθητε κατʼ οικους πατριων ὑμων, και κατα τας εφημεριας ὑμων, κατα την γραφην δαυιδ βασιλεως ισραηλ, και δια χειρος σαλωμων υἱου αυτου.
και στητε εν τω οικω κατα τας διαιρεσεις οικων πατριων ὑμων τοις αδελφοις ὑμων υἱοις του λαου, και μερις οικου πατριας τοις λευιταις.
και θυσατε το φασεκ, και ἑτοιμασατε τοις αδελφοις ὑμων, του ποιησαι κατα τον λογον κυριου δια χειρος μωυση.
και απηρξατο ιωσιας τοις υἱοις του λαου προβατα, και αμνους, και εριφους απο των τεκνων των αιγων, παντα εις το φασεκ, και παντας τους εὑρεθεντας εις αριθμον τριακοντα χιλιαδας, και μοσχων τρεις χιλιαδας, ταυτα απο της ὑπαρξεως του βασιλεως.
και οἱ αρχοντες αυτου απηρξαντο τω λαω και τοις ἱερευσι και τοις λευιταις· εδωκε δε χελκιας και ζαχαριας και ιειηλ οἱ αρχοντες τοις ἱερευσιν οικου θεου, και εδωκαν εις το φασεκ προβατα και αμνους και εριφους διαχιλια ἑξακοσια, και μοσχους τριακοσιους.
και χωνενιας, και βαναιας, και σαμαιας, και ναθαναηλ αδελφος αυτου, και ασαβιας, και ιειηλ, και ιωζαβαδ, αρχοντες των λευιτων, απηρξαντο τοις λευιταις εις το φασεχ προβατα πεντακισχιλια, και μοσχους πεντακοσιους.
και κατωρθωθη ἡ λειτουργεια, και εστησαν οἱ ἱερεις επι την στασιν αυτων, και οἱ λευιται επι τας διαιρεσεις αυτων κατα την εντολην του βασιλεως.
και εθυσαν το φασεκ, και προσεχεαν οἱ ἱερεις το αἱμα εκ χειρος αυτων, και οἱ λευιται εξεδειραν.
και ἡτοιμασαν την ὁλοκαυτωσιν παραδουναι αυτοις κατα την διαιρεσιν κατʼ οικους πατριων τοις υἱοις του λαου, του προσαγειν τω κυριω, ὡς γεγραπται εν βιβλω μωυση· και οὑτως εις το πρωι.
και ωπτησαν το φασεκ εν πυρι κατα την κρισιν, και τα ἁγια ἡψησαν εν τοις χαλκειοις και εν τοις λεβησι, και ευωδωθη, και εδραμον προς παντας τους υἱους του λαου.
και μετα το ἑτοιμασαι αυτοις και τοις ἱερευσιν ὁτι οἱ ἱερεις εν τω αναφερειν τα ὁλοκαυτωματα και τα στεατα ἑως νυκτος, και οἱ λευιται ἡτοιμασαν αυτοις, και τοις αδελφοις αυτων υἱοις ααρων.
και οἱ ψαλτωδοι υἱοι ασαφ επι της στασεως αυτων κατα τας εντολας δαυιδ, και ασαφ, και αιμαν, και ιδιθωμ οἱ προφηται του βασιλεως· και οἱ αρχοντες και οἱ πυλωροι πυλης και πυλης, ουκ ην αυτοις κινεισθαι απο της λειτουργιας των ἁγιων, ὁτι οἱ αδελφοι αυτων οἱ λευιται ἡτοιμασαν αυτοις.
και κατωρθωθη και ἡτοιμασθη πασα ἡ λειτουργια κυριου εν τη ἡμερα εκεινη του ποιησαι το φασεκ, και ενεγκειν τα ὁλοκαυτωματα επι το θυσιαστηριον κυριου κατα την εντολην του βασιλεως ιωσιου.
και εποιησαν οἱ υἱοι ισραηλ οἱ εὑρεθεντες το φασεκ ἑν τω καιρω εκεινω, και την ἑορτην των αζυμων ἑπτα ἡμερας.
και ουκ εγενετο φασεκ ὁμοιον αυτω εν ισραηλ, απο ἡμερων σαμουηλ του προφητου και παντος βασιλεως ισραηλ· ουκ εποιησαν το φασεκ ὁ εποιησεν ιωσιας, και οἱ ἱερεις, και οἱ λευιται, και πας ιουδα και ισραηλ ὁ εὑρεθεις, και οἱ κατοικουντες εν ἱερουσαλημ, τω κυριω.
τω οκτωκαιδεκατω ετει της βασιλειας ιωσιου εποιηθη το φασεκ τουτο· μετα ταυτα παντα ἁ εδρασεν ιωσιας εν τω οικω,
και τους εγγαστριμυθους και τους γνωστας και τα θεραφιν και τα ειδωλα και τα καρησιμ ἁ ην εν γη ιουδα και εν ἱερουσαλημ, ενεπυρισεν ὁ βασιλευς ιωσιας, ἱνα στηση τους λογους του νομου τους γεγραμμενους επι του βιβλιου οὑ εὑρε χελκιας ὁ ἱερευς εν τω οικω κυριου·
ὁμοιος αυτω ουκ εγενηθη εμπροσθεν αυτου, ὁς επεστρεψε προς κυριον εν ὁλη καρδια αυτου και εν ὁλη ψυχη αυτου και εν ὁλη τη ισχυι αυτου κατα παντα τον νομον μωυση, και μετʼ αυτον ουκ ανεστη ὁμοιος·
πλην ουκ απεστραφη κυριος απο οργης θυμου αυτου του μεγαλου, οὑ ωργισθη θυμω κυριος εν τω ιουδα, επι παντα τα παροργισματα αυτου α παρωργισε μανασσης·
και ειπε κυριος, και γε τον ιουδαν αποστησω απο προσωπου μου, καθως απεστησα τον ισραηλ, και απωσαμην την πολιν ἡν εξελεξαμην την ἱερουσαλημ, και τον οικον ὁν ειπα, εσται το ονομα μου εκει.
και ανεβη φαραω νεχαω βασιλευς αιγυπτου επι τον βασιλεα ασσυριων επι τον ποταμον ευφρατην, και επορευθη βασιλευς ιωσιας εις συναντησιν αυτω.
και απεστειλε προς αυτον αγγελους, λεγων, τι εμοι και σοι βασιλευ ιουδα; ουκ επι σε ἡκω σημερον πολεμον πολεμησαι· και ὁ θεος ειπε του κατασπευσαι με· προσεχε απο του θεου του μετʼ εμου, μη καταφθειρη σε.
και ουκ απεστρεψεν ιωσιας το προσωπον αυτου απʼ αυτου, αλλʼ η πολεμειν αυτον εκραταιωθη, και ουκ ηκουσε των λογων νεχαω δια στοματος θεου, και ηλθε του πολεμησαι εν τω πεδιω μαγεδδω.
και ετοξευσαν οἱ τοξοται επι βασιλεα ιωσιαν· και ειπεν ὁ βασιλευς τοις παισιν αυτου, εξαγαγετε με, ὁτι επονεσα σφοδρα.
και εξηγαγον αυτον οἱ παιδες αυτου απο του ἁρματος, και ανεβιβασαν αυτον επι το ἁρμα το δευτερευον ὁ ην αυτω, και ηγαγον αυτον εις ἱερουσαλημ, και απεθανε, και εταφη μετα των πατερων αυτου· και πας ιουδα και ἱερουσαλημ επενθησαν επι ιωσιαν.
και εθρηνησεν ἱερεμιας επι ιωσιαν, και ειπαν παντες οἱ αρχοντες και αἱ αρχουσαι θρηνον επι ιωσιαν ἑως της σημερον· και εδωκαν αυτον εις προσταγμα επι ισραηλ, και ιδου γεγραπται επι των θρηνων.
και ησαν οἱ λοιποι λογοι ιωσιου και ἡ ελπις αυτου γεγραμμενα εν νομω κυριου·
και οἱ λογοι αυτου οἱ πρωτοι και οἱ εσχατοι, ιδου γεγραμμενοι επι βιβλιω βασιλεων ισραηλ και ιουδα.
36
και ελαβεν ὁ λαος της γης τον ιωαχαζ υἱον ιωσιου, και εχρισαν αυτον, και κατεστησαν αυτον αντι του πατρος αυτου εις βασιλεα επι ἱερουσαλημ.
υἱος εικοσι και τριων ετων ιωαχαζ εν τω βασιλευειν αυτον, και τριμηνον εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ,
και ονομα της μητρος αυτου αμιταλ, θυγατηρ ἱερεμιου εκ λοβνα·
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου κατα παντα ἁ εποιησαν οἱ πατερες αυτου·
και εδησεν αυτον φαραω νεχαω εν δεβλαθα εν γη αιμαθ, του μη βασιλευειν αυτον εν ἱερουσαλημ.
και μετηγαγεν αυτον ὁ βασιλευς εις αιγυπτον, και επεβαλε φορον επι την γην, ἑκατον ταλαντα αργυριου και ταλαντον χρυσιου.
και κατεστησε φαραω νεχαω τον ελιακιμ υἱον ιωσιου βασιλεα επι ιουδα αντι ιωσιου του πατρος αυτου, και μετεστρεψε το ονομα αυτου ιωακιμ· και τον ιωαχαζ αδελφον αυτου ελαβε φαραω νεχαω, και εισηγαγεν αυτον εις αιγυπτον, και απεθανεν εκει·
και το αργυριον και το χρυσιον εδωκε τω φαραω· τοτε ηρξατο ἡ γη φορολογεισθαι του δουναι το αργυριον επι στομα φαραω· και ἑκαστος κατα δυναμιν απητει το αργυριον και το χρυσιον παρα του λαου της γης, δουναι φαραω νεχαω.
ων εικοσι και πεντε ετων ιωακιμ εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑνδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και ονομα της μητρος αυτου ζεχωρα, θυγατηρ νηριου εκ ῥαμα. και εποιησε το πονηρον εναντιον κυριου κατα παντα ὁσα εποιησαν οἱ πατερες αυτου.
εν ταις ἡμεραις αυτου ηλθε ναβουχοδονοσορ ὁ βασιλευς βαβυλωνος εις την γην, και ην αυτω δουλευων τρια ετη, και απεστη απʼ αυτου·
και απεστειλε κυριος επʼ αυτους τους χαλδαιους, και ληστηρια συρων, και ληστηρια μωαβιτων, και υἱων αμμων, και της σαμαρειας, και απεστησαν μετα τον λογον τουτον κατα τον λογον κυριου εν χειρι των παιδων αυτου των προφητων·
πλην θυμος κυριου ην επι ιουδαν, του αποστηναι αυτον απο προσωπου αυτου δια τας ἁμαρτιας μανασση εν πασιν οἱς εποιησε,
και εν αἱματι αθωω ὡ εξεχεεν ιωακιμ, και επλησε την ἱερουσαλημ αἱματος αθωου, και ουκ ηθελησε κυριος εξολοθρευσαι αυτους.
και ανεβη επʼ αυτον ναβουχοδονοσορ βασιλευς βαβυλωνος, και εδησεν αυτον εν χαλκαις πεδαις, και απηγαγεν αυτον εις βαβυλωνα.
και μηρος των σκευων σικου κυριου απηνεγκεν εις βαβυλωνα, και εθηκεν αυτα εν τω ναω αυτου εν βαβυλωνι.
και τα λοιπα των λογων ιωακιμ και παντα ἁ εποιησεν, ουκ ιδου ταυτα γεγραμμενα εν βιβλιω λογων των ἡμερων τοις βασιλευσιν ιουδα; και εκοιμηθη ιωακιμ μετα των πατερων αυτου, και εταφη εν γανοζαη μετα των πατερων αυτου, και εβασιλευσεν ιεχονιας υἱος αυτου αντʼ αυτου.
οκτω ετων ιεχονιας εν τω βασιλευειν αυτον, και τριμηνον και δεκα ἡμερας εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ, και εποιησε το πονηρον ενωπιον κυριου.
και επιστρεφοντος του ενιαυτου, απεστειλεν ὁ βασιλευς ναβουχοδονοσορ, και εισηνεγκεν αυτον εις βαβυλωνα μετα των σκευων των επιθυμητων οικου κυριου· και εβασιλευσε σεδεκιαν αδελφον του πατρος αυτου επι ιουδαν και ἱερουσαλημ.
ετων εικοσι υἱος και ἑνος ετου σεδεκιας εν τω βασιλευειν αυτον, και ἑνδεκα ετη εβασιλευσεν εν ἱερουσαλημ.
και εποιησε το πονηρον ενωπιον κοριου θεου αυτου, ουκ ενετραπη απο προσωπου ἱερεμιου του προφητου και εκ στοματος κυριου,
εν τω τα προς τον βασιλεα ναβουχοδονοσορ αθετησαι, ἁ ὡρκισεν αυτον κατα του θεου, και εσκληρυνε τον τραχηλον αυτου και την καρδιαν αυτου κατισχυσε, του μη επιστρεψαι προς κυριον θεον ισραηλ.
και παντες οἱ ενδοξοι ιουδα, και οἱ ἱερεις, και ὁ λαος της γης επληθυναν του αθετησαι αθετηματα βδελυγματων εθνων, και εμιαναν τον οικον κυριου τον εν ἱερουσαλημ.
και εξαπεστειλε κυριος ὁ θεος των πατερων αυτων εν χειρι των προθητων αυτου, ορθριζων και αποστελλων τους αγγελους αυτου, ὁτι ην φειδομενος του λαου αυτου, και του ἁγιασματος αυτου.
και ησαν μυκτηριζοντες τους αγγελους αυτου, και εξουθενουντες τους λογους αυτου, και εμπαιζοντες εν τοις προφηταις αυτου, ἑως ανεβη ὁ θυμος κυριου εν τω λαω αυτου, ἑως ουκ ην ιαμα.
και ηγαγεν επʼ αυτους βασιλεα χαλδαιων, και απεκτεινε τους νεανισκους αυτων εν ῥομφαια εν οικω ἁγιασματος αυτου· και ουκ εφεισατο του σεδεκιου, και τας παρθενους αυτων ουκ ηλεησε, και τους πρεσβυτερους αυτων απηγαγον· τα παντα παρεδωκεν εν χερσιν αυτων.
και παντα τα σκευη οικου του θεου τα μεγαλα και τα μικρα, και τους θησαυρους, οικου και κυριου, και παντας τους θησαυρους του βασιλεως και των μεγιστανων, παντα εισηνεγκεν εις βαβυλωνα.
και ενεπρησε τον οικον κυριου, και κατεσκαψε το τειχος ἱερουσαλημ, και τας βαρεις αυτης ενεπρησεν εν πυρι, και παν σκευος ὡραιον εις αφανισμον.
και απωκισε τους καταλοιπους εις βαβυλωνα, και ησαν αυτω και τοις υἱοις αυτου εις δουλους ἑως βασιλειας μηδων,
του πληρωθηναι λογον κυριου δια στοματος ἱερεμιου, ἑως του προσδεξασθαι την γην τα σαββατα αυτης σαββατισαι, πασας τας ἡμερας ερημωσεως αυτης σαββατισαι εις συμπληρωσιν ετων ἑβδομηκοντα.
ετους πρωτου κυρου βασιλεως περσων, μετα το πληρωθηναι ῥημα κυριου δια στοματος ἱερεμιου, εξηγειρε κυριος το πνευμα κυρου βασιλεως περσων, και παρηγγειλε κηρυξαι εν παση τη βασιλεια αυτου ἑν γραπτω, λεγων,
ταδε λεγει κυρος βασιλευς περσων πασαις ταις βασιλειαις της γης, εδωκε μοι κυριος ὁ θεος του ουρανου, και αυτος ενετειλατο μοι οικοδομησαι οικον αυτω εν ἱερουσαλημ εν τη ιουδαια· τις εξ ὑμων εκ παντος του λαου αυτου; εσται θεος αυτου μετʼ αυτου, και αναβητω.
romans
1
παυλος δουλος ⸂χριστου ιησου⸃, κλητος αποστολος, αφωρισμενος εις ευαγγελιον θεου
ὁ προεπηγγειλατο δια των προφητων αυτου εν γραφαις ἁγιαις
περι του υἱου αυτου, του γενομενου εκ σπερματος δαυιδ κατα σαρκα,
του ὁρισθεντος υἱου θεου εν δυναμει κατα πνευμα ἁγιωσυνης εξ αναστασεως νεκρων, ιησου χριστου του κυριου ἡμων,
δι οὑ ελαβομεν χαριν και αποστολην εις ὑπακοην πιστεως εν πασιν τοις εθνεσιν ὑπερ του ονοματος αυτου,
εν οἱς εστε και ὑμεις κλητοι ιησου χριστου,
πασιν τοις ουσιν εν ῥωμη αγαπητοις θεου, κλητοις ἁγιοις· χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
πρωτον μεν ευχαριστω τω θεω μου δια ιησου χριστου ⸀περι παντων ὑμων, ὁτι ἡ πιστις ὑμων καταγγελλεται εν ὁλω τω κοσμω.
μαρτυς γαρ μου εστιν ὁ θεος, ὡ λατρευω εν τω πνευματι μου εν τω ευαγγελιω του υἱου αυτου, ὡς αδιαλειπτως μνειαν ὑμων ποιουμαι
παντοτε επι των προσευχων μου, δεομενος ει πως ηδη ποτε ευοδωθησομαι εν τω θεληματι του θεου ελθειν προς ὑμας.
επιποθω γαρ ιδειν ὑμας, ἱνα τι μεταδω χαρισμα ὑμιν πνευματικον εις το στηριχθηναι ὑμας,
τουτο δε εστιν συμπαρακληθηναι εν ὑμιν δια της εν αλληλοις πιστεως ὑμων τε και εμου.
ου θελω δε ὑμας αγνοειν, αδελφοι, ὁτι πολλακις προεθεμην ελθειν προς ὑμας, και εκωλυθην αχρι του δευρο, ἱνα τινα καρπον σχω και εν ὑμιν καθως και εν τοις λοιποις εθνεσιν.
ἑλλησιν τε και βαρβαροις, σοφοις τε και ανοητοις οφειλετης ειμι·
οὑτως το κατ εμε προθυμον και ὑμιν τοις εν ῥωμη ευαγγελισασθαι.
ου γαρ επαισχυνομαι το ⸀ευαγγελιον, δυναμις γαρ θεου εστιν εις σωτηριαν παντι τω πιστευοντι, ιουδαιω τε πρωτον και ἑλληνι·
δικαιοσυνη γαρ θεου εν αυτω αποκαλυπτεται εκ πιστεως εις πιστιν, καθως γεγραπται· ὁ δε δικαιος εκ πιστεως ζησεται.
αποκαλυπτεται γαρ οργη θεου απ ουρανου επι πασαν ασεβειαν και αδικιαν ανθρωπων των την αληθειαν εν αδικια κατεχοντων,
διοτι το γνωστον του θεου φανερον εστιν εν αυτοις, ὁ ⸂θεος γαρ⸃ αυτοις εφανερωσεν.
τα γαρ αορατα αυτου απο κτισεως κοσμου τοις ποιημασιν νοουμενα καθοραται, ἡ τε αιδιος αυτου δυναμις και θειοτης, εις το ειναι αυτους αναπολογητους,
διοτι γνοντες τον θεον ουχ ὡς θεον εδοξασαν η ηυχαριστησαν, αλλα εματαιωθησαν εν τοις διαλογισμοις αυτων και εσκοτισθη ἡ ασυνετος αυτων καρδια·
φασκοντες ειναι σοφοι εμωρανθησαν,
και ηλλαξαν την δοξαν του αφθαρτου θεου εν ὁμοιωματι εικονος φθαρτου ανθρωπου και πετεινων και τετραποδων και ἑρπετων.
⸀διο παρεδωκεν αυτους ὁ θεος εν ταις επιθυμιαις των καρδιων αυτων εις ακαθαρσιαν του ατιμαζεσθαι τα σωματα αυτων εν ⸀αυτοις,
οἱτινες μετηλλαξαν την αληθειαν του θεου εν τω ψευδει, και εσεβασθησαν και ελατρευσαν τη κτισει παρα τον κτισαντα, ὁς εστιν ευλογητος εις τους αιωνας· αμην.
δια τουτο παρεδωκεν αυτους ὁ θεος εις παθη ατιμιας· αἱ τε γαρ θηλειαι αυτων μετηλλαξαν την φυσικην χρησιν εις την παρα φυσιν,
ὁμοιως τε και οἱ αρσενες αφεντες την φυσικην χρησιν της θηλειας εξεκαυθησαν εν τη ορεξει αυτων εις αλληλους, αρσενες εν αρσεσιν την ασχημοσυνην κατεργαζομενοι και την αντιμισθιαν ἡν εδει της πλανης αυτων εν ⸀ἑαυτοις απολαμβανοντες.
και καθως ουκ εδοκιμασαν τον θεον εχειν εν επιγνωσει, παρεδωκεν αυτους ὁ θεος εις αδοκιμον νουν, ποιειν τα μη καθηκοντα,
πεπληρωμενους παση ⸀αδικια πονηρια πλεονεξια κακια, μεστους φθονου φονου εριδος δολου κακοηθειας, ψιθυριστας,
καταλαλους, θεοστυγεις, ὑβριστας, ὑπερηφανους, αλαζονας, εφευρετας κακων, γονευσιν απειθεις,
ασυνετους, ασυνθετους, ⸀αστοργους, ανελεημονας·
οἱτινες το δικαιωμα του θεου επιγνοντες, ὁτι οἱ τα τοιαυτα πρασσοντες αξιοι θανατου εισιν, ου μονον αυτα ποιουσιν αλλα και συνευδοκουσιν τοις πρασσουσιν.
2
διο αναπολογητος ει, ω ανθρωπε πας ὁ κρινων· εν ὡ γαρ κρινεις τον ἑτερον, σεαυτον κατακρινεις, τα γαρ αυτα πρασσεις ὁ κρινων·
οιδαμεν δε ὁτι το κριμα του θεου εστιν κατα αληθειαν επι τους τα τοιαυτα πρασσοντας.
λογιζη δε τουτο, ω ανθρωπε ὁ κρινων τους τα τοιαυτα πρασσοντας και ποιων αυτα, ὁτι συ εκφευξη το κριμα του θεου;
η του πλουτου της χρηστοτητος αυτου και της ανοχης και της μακροθυμιας καταφρονεις, αγνοων ὁτι το χρηστον του θεου εις μετανοιαν σε αγει;
κατα δε την σκληροτητα σου και αμετανοητον καρδιαν θησαυριζεις σεαυτω οργην εν ἡμερα οργης και ⸀αποκαλυψεως δικαιοκρισιας του θεου,
ὁς αποδωσει ἑκαστω κατα τα εργα αυτου·
τοις μεν καθ ὑπομονην εργου αγαθου δοξαν και τιμην και αφθαρσιαν ζητουσιν ζωην αιωνιον·
τοις δε εξ εριθειας και ⸀απειθουσι τη αληθεια πειθομενοις δε τη αδικια ⸂οργη και θυμος⸃,
θλιψις και στενοχωρια, επι πασαν ψυχην ανθρωπου του κατεργαζομενου το κακον, ιουδαιου τε πρωτον και ἑλληνος·
δοξα δε και τιμη και ειρηνη παντι τω εργαζομενω το αγαθον, ιουδαιω τε πρωτον και ἑλληνι·
ου γαρ εστιν προσωπολημψια παρα τω θεω.
ὁσοι γαρ ανομως ἡμαρτον, ανομως και απολουνται· και ὁσοι εν νομω ἡμαρτον, δια νομου κριθησονται·
ου γαρ οἱ ακροαται ⸀νομου δικαιοι παρα ⸀τω θεω, αλλ οἱ ποιηται ⸁νομου δικαιωθησονται.
ὁταν γαρ εθνη τα μη νομον εχοντα φυσει τα του νομου ⸀ποιωσιν, οὑτοι νομον μη εχοντες ἑαυτοις εισιν νομος·
οἱτινες ενδεικνυνται το εργον του νομου γραπτον εν ταις καρδιαις αυτων, συμμαρτυρουσης αυτων της συνειδησεως και μεταξυ αλληλων των λογισμων κατηγορουντων η και απολογουμενων,
εν ⸂ἡμερα ὁτε⸃ ⸀κρινει ὁ θεος τα κρυπτα των ανθρωπων κατα το ευαγγελιον μου δια ⸂χριστου ιησου⸃.
⸂ει δε⸃ συ ιουδαιος επονομαζη και επαναπαυη ⸀νομω και καυχασαι εν θεω
και γινωσκεις το θελημα και δοκιμαζεις τα διαφεροντα κατηχουμενος εκ του νομου,
πεποιθας τε σεαυτον ὁδηγον ειναι τυφλων, φως των εν σκοτει,
παιδευτην αφρονων, διδασκαλον νηπιων, εχοντα την μορφωσιν της γνωσεως και της αληθειας εν τω νομω—
ὁ ουν διδασκων ἑτερον σεαυτον ου διδασκεις; ὁ κηρυσσων μη κλεπτειν κλεπτεις;
ὁ λεγων μη μοιχευειν μοιχευεις; ὁ βδελυσσομενος τα ειδωλα ἱεροσυλεις;
ὁς εν νομω καυχασαι, δια της παραβασεως του νομου τον θεον ατιμαζεις;
το γαρ ονομα του θεου δι ὑμας βλασφημειται εν τοις εθνεσιν, καθως γεγραπται.
περιτομη μεν γαρ ωφελει εαν νομον πρασσης· εαν δε παραβατης νομου ης, ἡ περιτομη σου ακροβυστια γεγονεν.
εαν ουν ἡ ακροβυστια τα δικαιωματα του νομου φυλασση, ⸀ουχ ἡ ακροβυστια αυτου εις περιτομην λογισθησεται;
και κρινει ἡ εκ φυσεως ακροβυστια τον νομον τελουσα σε τον δια γραμματος και περιτομης παραβατην νομου.
ου γαρ ὁ εν τω φανερω ιουδαιος εστιν, ουδε ἡ εν τω φανερω εν σαρκι περιτομη·
αλλ ὁ εν τω κρυπτω ιουδαιος, και περιτομη καρδιας εν πνευματι ου γραμματι, οὑ ὁ επαινος ουκ εξ ανθρωπων αλλ εκ του θεου.
3
τι ουν το περισσον του ιουδαιου, η τις ἡ ωφελεια της περιτομης;
πολυ κατα παντα τροπον. πρωτον μεν ⸀γαρ ὁτι επιστευθησαν τα λογια του θεου.
τι γαρ; ει ηπιστησαν τινες, μη ἡ απιστια αυτων την πιστιν του θεου καταργησει;
μη γενοιτο· γινεσθω δε ὁ θεος αληθης, πας δε ανθρωπος ψευστης, ⸀καθως γεγραπται· ὁπως αν δικαιωθης εν τοις λογοις σου και ⸀νικησεις εν τω κρινεσθαι σε.
ει δε ἡ αδικια ἡμων θεου δικαιοσυνην συνιστησιν, τι ερουμεν; μη αδικος ὁ θεος ὁ επιφερων την οργην; κατα ανθρωπον λεγω.
μη γενοιτο· επει πως κρινει ὁ θεος τον κοσμον;
ει ⸀δε ἡ αληθεια του θεου εν τω εμω ψευσματι επερισσευσεν εις την δοξαν αυτου, τι ετι καγω ὡς ἁμαρτωλος κρινομαι,
και μη καθως βλασφημουμεθα και καθως φασιν τινες ἡμας λεγειν ὁτι ποιησωμεν τα κακα ἱνα ελθη τα αγαθα; ὡν το κριμα ενδικον εστιν.
τι ουν; προεχομεθα; ου παντως, προητιασαμεθα γαρ ιουδαιους τε και ἑλληνας παντας ὑφ ἁμαρτιαν ειναι,
καθως γεγραπται ὁτι ουκ εστιν δικαιος ουδε εἱς,
ουκ εστιν ⸀ὁ συνιων, ουκ εστιν ⸁ὁ εκζητων τον θεον·
παντες εξεκλιναν, ἁμα ηχρεωθησαν· ουκ ⸀εστιν ποιων χρηστοτητα, ουκ εστιν ἑως ἑνος.
ταφος ανεωγμενος ὁ λαρυγξ αυτων, ταις γλωσσαις αυτων εδολιουσαν, ιος ασπιδων ὑπο τα χειλη αυτων,
ὡν το στομα αρας και πικριας γεμει·
οξεις οἱ ποδες αυτων εκχεαι αἱμα,
συντριμμα και ταλαιπωρια εν ταις ὁδοις αυτων,
και ὁδον ειρηνης ουκ εγνωσαν.
ουκ εστιν φοβος θεου απεναντι των οφθαλμων αυτων.
οιδαμεν δε ὁτι ὁσα ὁ νομος λεγει τοις εν τω νομω λαλει, ἱνα παν στομα φραγη και ὑποδικος γενηται πας ὁ κοσμος τω θεω·
διοτι εξ εργων νομου ου δικαιωθησεται πασα σαρξ ενωπιον αυτου, δια γαρ νομου επιγνωσις ἁμαρτιας.
νυνι δε χωρις νομου δικαιοσυνη θεου πεφανερωται, μαρτυρουμενη ὑπο του νομου και των προφητων,
δικαιοσυνη δε θεου δια πιστεως ιησου χριστου, εις ⸀παντας τους πιστευοντας, ου γαρ εστιν διαστολη.
παντες γαρ ἡμαρτον και ὑστερουνται της δοξης του θεου,
δικαιουμενοι δωρεαν τη αυτου χαριτι δια της απολυτρωσεως της εν χριστω ιησου·
ὁν προεθετο ὁ θεος ἱλαστηριον ⸀δια πιστεως εν τω αυτου αἱματι εις ενδειξιν της δικαιοσυνης αυτου δια την παρεσιν των προγεγονοτων ἁμαρτηματων
εν τη ανοχη του θεου, προς ⸀την ενδειξιν της δικαιοσυνης αυτου εν τω νυν καιρω, εις το ειναι αυτον δικαιον και δικαιουντα τον εκ πιστεως ιησου.
που ουν ἡ καυχησις; εξεκλεισθη. δια ποιου νομου; των εργων; ουχι, αλλα δια νομου πιστεως.
λογιζομεθα ⸀γαρ ⸂δικαιουσθαι πιστει⸃ ανθρωπον χωρις εργων νομου.
η ιουδαιων ὁ θεος μονον; ⸀ουχι και εθνων; ναι και εθνων,
⸀ειπερ εἱς ὁ θεος, ὁς δικαιωσει περιτομην εκ πιστεως και ακροβυστιαν δια της πιστεως.
νομον ουν καταργουμεν δια της πιστεως; μη γενοιτο, αλλα νομον ⸀ἱστανομεν.
4
τι ουν ερουμεν ⸀εὑρηκεναι αβρααμ τον ⸀προπατορα ⸀ἡμων κατα σαρκα;
ει γαρ αβρααμ εξ εργων εδικαιωθη, εχει καυχημα· αλλ ου ⸀προς θεον,
τι γαρ ἡ γραφη λεγει; επιστευσεν δε αβρααμ τω θεω και ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην.
τω δε εργαζομενω ὁ μισθος ου λογιζεται κατα χαριν αλλα κατα οφειλημα·
τω δε μη εργαζομενω, πιστευοντι δε επι τον δικαιουντα τον ασεβη, λογιζεται ἡ πιστις αυτου εις δικαιοσυνην,
καθαπερ και δαυιδ λεγει τον μακαρισμον του ανθρωπου ὡ ὁ θεος λογιζεται δικαιοσυνην χωρις εργων·
μακαριοι ὡν αφεθησαν αἱ ανομιαι και ὡν επεκαλυφθησαν αἱ ἁμαρτιαι,
μακαριος ανηρ ⸀οὑ ου μη λογισηται κυριος ἁμαρτιαν.
ὁ μακαρισμος ουν οὑτος επι την περιτομην η και επι την ακροβυστιαν; λεγομεν ⸀γαρ· ελογισθη τω αβρααμ ἡ πιστις εις δικαιοσυνην.
πως ουν ελογισθη; εν περιτομη οντι η εν ακροβυστια; ουκ εν περιτομη αλλ εν ακροβυστια·
και σημειον ελαβεν περιτομης, σφραγιδα της δικαιοσυνης της πιστεως της εν τη ακροβυστια, εις το ειναι αυτον πατερα παντων των πιστευοντων δι ακροβυστιας, εις το ⸀λογισθηναι αυτοις την δικαιοσυνην,
και πατερα περιτομης τοις ουκ εκ περιτομης μονον αλλα και τοις στοιχουσιν τοις ιχνεσιν της ⸂εν ακροβυστια πιστεως⸃ του πατρος ἡμων αβρααμ.
ου γαρ δια νομου ἡ επαγγελια τω αβρααμ η τω σπερματι αυτου, το κληρονομον αυτον ⸀ειναι κοσμου, αλλα δια δικαιοσυνης πιστεως·
ει γαρ οἱ εκ νομου κληρονομοι, κεκενωται ἡ πιστις και κατηργηται ἡ επαγγελια·
ὁ γαρ νομος οργην κατεργαζεται, οὑ ⸀δε ουκ εστιν νομος, ουδε παραβασις.
δια τουτο εκ πιστεως, ἱνα κατα χαριν, εις το ειναι βεβαιαν την επαγγελιαν παντι τω σπερματι, ου τω εκ του νομου μονον αλλα και τω εκ πιστεως αβρααμ (ὁς εστιν πατηρ παντων ἡμων,
καθως γεγραπται ὁτι πατερα πολλων εθνων τεθεικα σε), κατεναντι οὑ επιστευσεν θεου του ζωοποιουντος τους νεκρους και καλουντος τα μη οντα ὡς οντα·
ὁς παρ ελπιδα επ ελπιδι επιστευσεν εις το γενεσθαι αυτον πατερα πολλων εθνων κατα το ειρημενον· οὑτως εσται το σπερμα σου·
και μη ασθενησας τη ⸀πιστει κατενοησεν το ἑαυτου ⸀σωμα νενεκρωμενον, ἑκατονταετης που ὑπαρχων, και την νεκρωσιν της μητρας σαρρας,
εις δε την επαγγελιαν του θεου ου διεκριθη τη απιστια αλλα ενεδυναμωθη τη πιστει, δους δοξαν τω θεω
και πληροφορηθεις ὁτι ὁ επηγγελται δυνατος εστιν και ποιησαι.
⸀διο ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην.
ουκ εγραφη δε δι αυτον μονον ὁτι ελογισθη αυτω,
αλλα και δι ἡμας οἱς μελλει λογιζεσθαι, τοις πιστευουσιν επι τον εγειραντα ιησουν τον κυριον ἡμων εκ νεκρων,
ὁς παρεδοθη δια τα παραπτωματα ἡμων και ηγερθη δια την δικαιωσιν ἡμων.
5
δικαιωθεντες ουν εκ πιστεως ειρηνην ⸀εχομεν προς τον θεον δια του κυριου ἡμων ιησου χριστου,
δι οὑ και την προσαγωγην εσχηκαμεν τη πιστει εις την χαριν ταυτην εν ἡ ἑστηκαμεν, και καυχωμεθα επ ελπιδι της δοξης του θεου·
ου μονον δε, αλλα και ⸀καυχωμεθα εν ταις θλιψεσιν, ειδοτες ὁτι ἡ θλιψις ὑπομονην κατεργαζεται,
ἡ δε ὑπομονη δοκιμην, ἡ δε δοκιμη ελπιδα.
ἡ δε ελπις ου καταισχυνει· ὁτι ἡ αγαπη του θεου εκκεχυται εν ταις καρδιαις ἡμων δια πνευματος ἁγιου του δοθεντος ἡμιν.
⸂ετι γαρ⸃ χριστος οντων ἡμων ασθενων ⸀ετι κατα καιρον ὑπερ ασεβων απεθανεν.
μολις γαρ ὑπερ δικαιου τις αποθανειται· ὑπερ γαρ του αγαθου ταχα τις και τολμα αποθανειν·
συνιστησιν δε την ἑαυτου αγαπην εις ἡμας ὁ θεος ὁτι ετι ἁμαρτωλων οντων ἡμων χριστος ὑπερ ἡμων απεθανεν.
πολλω ουν μαλλον δικαιωθεντες νυν εν τω αἱματι αυτου σωθησομεθα δι αυτου απο της οργης.
ει γαρ εχθροι οντες κατηλλαγημεν τω θεω δια του θανατου του υἱου αυτου, πολλω μαλλον καταλλαγεντες σωθησομεθα εν τη ζωη αυτου·
ου μονον δε, αλλα και καυχωμενοι εν τω θεω δια του κυριου ἡμων ιησου χριστου, δι οὑ νυν την καταλλαγην ελαβομεν.
δια τουτο ὡσπερ δι ἑνος ανθρωπου ἡ ἁμαρτια εις τον κοσμον εισηλθεν και δια της ἁμαρτιας ὁ θανατος, και οὑτως εις παντας ανθρωπους ὁ θανατος διηλθεν εφ ὡ παντες ἡμαρτον—
αχρι γαρ νομου ἁμαρτια ην εν κοσμω, ἁμαρτια δε ουκ ελλογειται μη οντος νομου,
αλλα εβασιλευσεν ὁ θανατος απο αδαμ μεχρι μωυσεως και επι τους μη ἁμαρτησαντας επι τω ὁμοιωματι της παραβασεως αδαμ, ὁς εστιν τυπος του μελλοντος.
αλλ ουχ ὡς το παραπτωμα, οὑτως και το χαρισμα· ει γαρ τω του ἑνος παραπτωματι οἱ πολλοι απεθανον, πολλω μαλλον ἡ χαρις του θεου και ἡ δωρεα εν χαριτι τη του ἑνος ανθρωπου ιησου χριστου εις τους πολλους επερισσευσεν.
και ουχ ὡς δι ἑνος ἁμαρτησαντος το δωρημα· το μεν γαρ κριμα εξ ἑνος εις κατακριμα, το δε χαρισμα εκ πολλων παραπτωματων εις δικαιωμα.
ει γαρ τω του ἑνος παραπτωματι ὁ θανατος εβασιλευσεν δια του ἑνος, πολλω μαλλον οἱ την περισσειαν της χαριτος και της δωρεας της δικαιοσυνης λαμβανοντες εν ζωη βασιλευσουσιν δια του ἑνος ιησου χριστου.
αρα ουν ὡς δι ἑνος παραπτωματος εις παντας ανθρωπους εις κατακριμα, οὑτως και δι ἑνος δικαιωματος εις παντας ανθρωπους εις δικαιωσιν ζωης·
ὡσπερ γαρ δια της παρακοης του ἑνος ανθρωπου ἁμαρτωλοι κατεσταθησαν οἱ πολλοι, οὑτως και δια της ὑπακοης του ἑνος δικαιοι κατασταθησονται οἱ πολλοι.
νομος δε παρεισηλθεν ἱνα πλεοναση το παραπτωμα· οὑ δε επλεονασεν ἡ ἁμαρτια, ὑπερεπερισσευσεν ἡ χαρις,
ἱνα ὡσπερ εβασιλευσεν ἡ ἁμαρτια εν τω θανατω, οὑτως και ἡ χαρις βασιλευση δια δικαιοσυνης εις ζωην αιωνιον δια ιησου χριστου του κυριου ἡμων.
6
τι ουν ερουμεν; ⸀επιμενωμεν τη ἁμαρτια, ἱνα ἡ χαρις πλεοναση;
μη γενοιτο· οἱτινες απεθανομεν τη ἁμαρτια, πως ετι ζησομεν εν αυτη;
η αγνοειτε ὁτι ὁσοι εβαπτισθημεν εις χριστον ιησουν εις τον θανατον αυτου εβαπτισθημεν;
συνεταφημεν ουν αυτω δια του βαπτισματος εις τον θανατον, ἱνα ὡσπερ ηγερθη χριστος εκ νεκρων δια της δοξης του πατρος, οὑτως και ἡμεις εν καινοτητι ζωης περιπατησωμεν.
ει γαρ συμφυτοι γεγοναμεν τω ὁμοιωματι του θανατου αυτου, αλλα και της αναστασεως εσομεθα·
τουτο γινωσκοντες ὁτι ὁ παλαιος ἡμων ανθρωπος συνεσταυρωθη, ἱνα καταργηθη το σωμα της ἁμαρτιας, του μηκετι δουλευειν ἡμας τη ἁμαρτια,
ὁ γαρ αποθανων δεδικαιωται απο της ἁμαρτιας.
ει δε απεθανομεν συν χριστω, πιστευομεν ὁτι και συζησομεν αυτω·
ειδοτες ὁτι χριστος εγερθεις εκ νεκρων ουκετι αποθνησκει, θανατος αυτου ουκετι κυριευει·
ὁ γαρ απεθανεν, τη ἁμαρτια απεθανεν εφαπαξ· ὁ δε ζη, ζη τω θεω.
οὑτως και ὑμεις λογιζεσθε ἑαυτους ⸂ειναι νεκρους μεν⸃ τη ἁμαρτια ζωντας δε τω θεω εν χριστω ⸀ιησου.
μη ουν βασιλευετω ἡ ἁμαρτια εν τω θνητω ὑμων σωματι εις το ⸀ὑπακουειν ταις επιθυμιαις αυτου,
μηδε παριστανετε τα μελη ὑμων ὁπλα αδικιας τη ἁμαρτια, αλλα παραστησατε ἑαυτους τω θεω ⸀ὡσει εκ νεκρων ζωντας και τα μελη ὑμων ὁπλα δικαιοσυνης τω θεω.
ἁμαρτια γαρ ὑμων ου κυριευσει, ου γαρ εστε ὑπο νομον αλλα ὑπο χαριν.
τι ουν; ⸀ἁμαρτησωμεν ὁτι ουκ εσμεν ὑπο νομον αλλα ὑπο χαριν; μη γενοιτο·
ουκ οιδατε ὁτι ὡ παριστανετε ἑαυτους δουλους εις ὑπακοην, δουλοι εστε ὡ ὑπακουετε, ητοι ἁμαρτιας εις θανατον η ὑπακοης εις δικαιοσυνην;
χαρις δε τω θεω ὁτι ητε δουλοι της ἁμαρτιας ὑπηκουσατε δε εκ καρδιας εις ὁν παρεδοθητε τυπον διδαχης,
ελευθερωθεντες δε απο της ἁμαρτιας εδουλωθητε τη δικαιοσυνη·
ανθρωπινον λεγω δια την ασθενειαν της σαρκος ὑμων· ὡσπερ γαρ παρεστησατε τα μελη ὑμων δουλα τη ακαθαρσια και τη ανομια εις την ανομιαν, οὑτως νυν παραστησατε τα μελη ὑμων δουλα τη δικαιοσυνη εις ἁγιασμον.
ὁτε γαρ δουλοι ητε της ἁμαρτιας, ελευθεροι ητε τη δικαιοσυνη.
τινα ουν καρπον ειχετε τοτε εφ οἱς νυν επαισχυνεσθε; το γαρ τελος εκεινων θανατος·
νυνι δε, ελευθερωθεντες απο της ἁμαρτιας δουλωθεντες δε τω θεω, εχετε τον καρπον ὑμων εις ἁγιασμον, το δε τελος ζωην αιωνιον.
τα γαρ οψωνια της ἁμαρτιας θανατος, το δε χαρισμα του θεου ζωη αιωνιος εν χριστω ιησου τω κυριω ἡμων.
7
η αγνοειτε, αδελφοι, γινωσκουσιν γαρ νομον λαλω, ὁτι ὁ νομος κυριευει του ανθρωπου εφ ὁσον χρονον ζη;
ἡ γαρ ὑπανδρος γυνη τω ζωντι ανδρι δεδεται νομω· εαν δε αποθανη ὁ ανηρ, κατηργηται απο του νομου του ανδρος.
αρα ουν ζωντος του ανδρος μοιχαλις χρηματισει εαν γενηται ανδρι ἑτερω· εαν δε αποθανη ὁ ανηρ, ελευθερα εστιν απο του νομου, του μη ειναι αυτην μοιχαλιδα γενομενην ανδρι ἑτερω.
ὡστε, αδελφοι μου, και ὑμεις εθανατωθητε τω νομω δια του σωματος του χριστου, εις το γενεσθαι ὑμας ἑτερω, τω εκ νεκρων εγερθεντι ἱνα καρποφορησωμεν τω θεω.
ὁτε γαρ ημεν εν τη σαρκι, τα παθηματα των ἁμαρτιων τα δια του νομου ενηργειτο εν τοις μελεσιν ἡμων εις το καρποφορησαι τω θανατω·
νυνι δε κατηργηθημεν απο του νομου, αποθανοντες εν ὡ κατειχομεθα, ὡστε δουλευειν ἡμας εν καινοτητι πνευματος και ου παλαιοτητι γραμματος.
τι ουν ερουμεν; ὁ νομος ἁμαρτια; μη γενοιτο· αλλα την ἁμαρτιαν ουκ εγνων ει μη δια νομου, την τε γαρ επιθυμιαν ουκ ηδειν ει μη ὁ νομος ελεγεν· ουκ επιθυμησεις·
αφορμην δε λαβουσα ἡ ἁμαρτια δια της εντολης κατειργασατο εν εμοι πασαν επιθυμιαν, χωρις γαρ νομου ἁμαρτια νεκρα.
εγω δε εζων χωρις νομου ποτε· ελθουσης δε της εντολης ἡ ἁμαρτια ανεζησεν,
εγω δε απεθανον, και εὑρεθη μοι ἡ εντολη ἡ εις ζωην αὑτη εις θανατον·
ἡ γαρ ἁμαρτια αφορμην λαβουσα δια της εντολης εξηπατησεν με και δι αυτης απεκτεινεν.
ὡστε ὁ μεν νομος ἁγιος, και ἡ εντολη ἁγια και δικαια και αγαθη.
το ουν αγαθον εμοι ⸀εγενετο θανατος; μη γενοιτο· αλλα ἡ ἁμαρτια, ἱνα φανη ἁμαρτια δια του αγαθου μοι κατεργαζομενη θανατον· ἱνα γενηται καθ ὑπερβολην ἁμαρτωλος ἡ ἁμαρτια δια της εντολης.
οιδαμεν γαρ ὁτι ὁ νομος πνευματικος εστιν· εγω δε ⸀σαρκινος ειμι, πεπραμενος ὑπο την ἁμαρτιαν.
ὁ γαρ κατεργαζομαι ου γινωσκω· ου γαρ ὁ θελω τουτο πρασσω, αλλ ὁ μισω τουτο ποιω.
ει δε ὁ ου θελω τουτο ποιω, συμφημι τω νομω ὁτι καλος.
νυνι δε ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλα ἡ ⸀οικουσα εν εμοι ἁμαρτια.
οιδα γαρ ὁτι ουκ οικει εν εμοι, τουτ εστιν εν τη σαρκι μου, αγαθον· το γαρ θελειν παρακειται μοι, το δε κατεργαζεσθαι το καλον ⸀ου·
ου γαρ ὁ θελω ποιω αγαθον, αλλα ὁ ου θελω κακον τουτο πρασσω.
ει δε ὁ ου ⸀θελω τουτο ποιω, ουκετι εγω κατεργαζομαι αυτο αλλα ἡ οικουσα εν εμοι ἁμαρτια.
εὑρισκω αρα τον νομον τω θελοντι εμοι ποιειν το καλον ὁτι εμοι το κακον παρακειται·
συνηδομαι γαρ τω νομω του θεου κατα τον εσω ανθρωπον,
βλεπω δε ἑτερον νομον εν τοις μελεσιν μου αντιστρατευομενον τω νομω του νοος μου και αιχμαλωτιζοντα με ⸀εν τω νομω της ἁμαρτιας τω οντι εν τοις μελεσιν μου.
ταλαιπωρος εγω ανθρωπος· τις με ῥυσεται εκ του σωματος του θανατου τουτου;
⸀χαρις τω θεω δια ιησου χριστου του κυριου ἡμων. αρα ουν αυτος εγω τω μεν νοι δουλευω νομω θεου, τη δε σαρκι νομω ἁμαρτιας.
8
ουδεν αρα νυν κατακριμα τοις εν χριστω ⸀ιησου·
ὁ γαρ νομος του πνευματος της ζωης εν χριστω ιησου ηλευθερωσεν ⸀σε απο του νομου της ἁμαρτιας και του θανατου.
το γαρ αδυνατον του νομου, εν ὡ ησθενει δια της σαρκος, ὁ θεος τον ἑαυτου υἱον πεμψας εν ὁμοιωματι σαρκος ἁμαρτιας και περι ἁμαρτιας κατεκρινε την ἁμαρτιαν εν τη σαρκι,
ἱνα το δικαιωμα του νομου πληρωθη εν ἡμιν τοις μη κατα σαρκα περιπατουσιν αλλα κατα πνευμα·
οἱ γαρ κατα σαρκα οντες τα της σαρκος φρονουσιν, οἱ δε κατα πνευμα τα του πνευματος.
το γαρ φρονημα της σαρκος θανατος, το δε φρονημα του πνευματος ζωη και ειρηνη·
διοτι το φρονημα της σαρκος εχθρα εις θεον, τω γαρ νομω του θεου ουχ ὑποτασσεται, ουδε γαρ δυναται·
οἱ δε εν σαρκι οντες θεω αρεσαι ου δυνανται.
ὑμεις δε ουκ εστε εν σαρκι αλλα εν πνευματι, ειπερ πνευμα θεου οικει εν ὑμιν. ει δε τις πνευμα χριστου ουκ εχει, οὑτος ουκ εστιν αυτου.
ει δε χριστος εν ὑμιν, το μεν σωμα νεκρον δια ἁμαρτιαν, το δε πνευμα ζωη δια δικαιοσυνην.
ει δε το πνευμα του εγειραντος ⸀τον ιησουν εκ νεκρων οικει εν ὑμιν, ὁ εγειρας ⸂εκ νεκρων χριστον ιησουν⸃ ζωοποιησει και τα θνητα σωματα ὑμων δια ⸂το ενοικουν αυτου πνευμα⸃ εν ὑμιν.
αρα ουν, αδελφοι, οφειλεται εσμεν, ου τη σαρκι του κατα σαρκα ζην,
ει γαρ κατα σαρκα ζητε μελλετε αποθνησκειν, ει δε πνευματι τας πραξεις του σωματος θανατουτε, ζησεσθε.
ὁσοι γαρ πνευματι θεου αγονται, οὑτοι ⸂υἱοι εισιν θεου⸃.
ου γαρ ελαβετε πνευμα δουλειας παλιν εις φοβον, αλλα ελαβετε πνευμα υἱοθεσιας εν ὡ κραζομεν· αββα ὁ πατηρ·
αυτο το πνευμα συμμαρτυρει τω πνευματι ἡμων ὁτι εσμεν τεκνα θεου.
ει δε τεκνα, και κληρονομοι· κληρονομοι μεν θεου, συγκληρονομοι δε χριστου, ειπερ συμπασχομεν ἱνα και συνδοξασθωμεν.
λογιζομαι γαρ ὁτι ουκ αξια τα παθηματα του νυν καιρου προς την μελλουσαν δοξαν αποκαλυφθηναι εις ἡμας.
ἡ γαρ αποκαραδοκια της κτισεως την αποκαλυψιν των υἱων του θεου απεκδεχεται·
τη γαρ ματαιοτητι ἡ κτισις ὑπεταγη, ουχ ἑκουσα αλλα δια τον ὑποταξαντα, ⸀εφ ἑλπιδι
ὁτι και αυτη ἡ κτισις ελευθερωθησεται απο της δουλειας της φθορας εις την ελευθεριαν της δοξης των τεκνων του θεου.
οιδαμεν γαρ ὁτι πασα ἡ κτισις συστεναζει και συνωδινει αχρι του νυν·
ου μονον δε, αλλα ⸂και αυτοι⸃ την απαρχην του πνευματος εχοντες ⸂ἡμεις και⸃ αυτοι εν ἑαυτοις στεναζομεν, υἱοθεσιαν απεκδεχομενοι την απολυτρωσιν του σωματος ἡμων.
τη γαρ ελπιδι εσωθημεν· ελπις δε βλεπομενη ουκ εστιν ελπις, ὁ γαρ βλεπει ⸀τις ελπιζει;
ει δε ὁ ου βλεπομεν ελπιζομεν, δι ὑπομονης απεκδεχομεθα.
ὡσαυτως δε και το πνευμα συναντιλαμβανεται ⸂τη ασθενεια⸃ ἡμων· το γαρ τι ⸀προσευξωμεθα καθο δει ουκ οιδαμεν, αλλα αυτο το πνευμα ⸀ὑπερεντυγχανει στεναγμοις αλαλητοις,
ὁ δε εραυνων τας καρδιας οιδεν τι το φρονημα του πνευματος, ὁτι κατα θεον εντυγχανει ὑπερ ἁγιων.
οιδαμεν δε ὁτι τοις αγαπωσι τον θεον παντα ⸀συνεργει εις αγαθον, τοις κατα προθεσιν κλητοις ουσιν.
ὁτι οὑς προεγνω, και προωρισεν συμμορφους της εικονος του υἱου αυτου, εις το ειναι αυτον πρωτοτοκον εν πολλοις αδελφοις·
οὑς δε προωρισεν, τουτους και εκαλεσεν· και οὑς εκαλεσεν, τουτους και εδικαιωσεν· οὑς δε εδικαιωσεν, τουτους και εδοξασεν.
τι ουν ερουμεν προς ταυτα; ει ὁ θεος ὑπερ ἡμων, τις καθ ἡμων;
ὁς γε του ιδιου υἱου ουκ εφεισατο, αλλα ὑπερ ἡμων παντων παρεδωκεν αυτον, πως ουχι και συν αυτω τα παντα ἡμιν χαρισεται;
τις εγκαλεσει κατα εκλεκτων θεου; θεος ὁ δικαιων·
τις ὁ ⸀κατακρινων. ⸀χριστος ὁ αποθανων, μαλλον ⸀δε ⸀εγερθεις, ὁς ⸀και εστιν εν δεξια του θεου, ὁς και εντυγχανει ὑπερ ἡμων·
τις ἡμας χωρισει απο της αγαπης του χριστου; θλιψις η στενοχωρια η διωγμος η λιμος η γυμνοτης η κινδυνος η μαχαιρα;
καθως γεγραπται ὁτι ἑνεκεν σου θανατουμεθα ὁλην την ἡμεραν, ελογισθημεν ὡς προβατα σφαγης.
αλλ εν τουτοις πασιν ὑπερνικωμεν δια του αγαπησαντος ἡμας.
πεπεισμαι γαρ ὁτι ουτε θανατος ουτε ζωη ουτε αγγελοι ουτε αρχαι ουτε ⸂ενεστωτα ουτε μελλοντα ουτε δυναμεις⸃
ουτε ὑψωμα ουτε βαθος ουτε τις κτισις ἑτερα δυνησεται ἡμας χωρισαι απο της αγαπης του θεου της εν χριστω ιησου τω κυριω ἡμων.
9
αληθειαν λεγω εν χριστω, ου ψευδομαι, συμμαρτυρουσης μοι της συνειδησεως μου εν πνευματι ἁγιω,
ὁτι λυπη μοι εστιν μεγαλη και αδιαλειπτος οδυνη τη καρδια μου·
ηυχομην γαρ ⸂αναθεμα ειναι αυτος εγω⸃ απο του χριστου ὑπερ των αδελφων μου των συγγενων μου κατα σαρκα,
οἱτινες εισιν ισραηλιται, ὡν ἡ υἱοθεσια και ἡ δοξα και αἱ διαθηκαι και ἡ νομοθεσια και ἡ λατρεια και αἱ επαγγελιαι,
ὡν οἱ πατερες, και εξ ὡν ὁ χριστος το κατα σαρκα, ὁ ων επι παντων, θεος ευλογητος εις τους αιωνας· αμην.
ουχ οἱον δε ὁτι εκπεπτωκεν ὁ λογος του θεου. ου γαρ παντες οἱ εξ ισραηλ, οὑτοι ισραηλ·
ουδ ὁτι εισιν σπερμα αβρααμ, παντες τεκνα, αλλ · εν ισαακ κληθησεται σοι σπερμα.
τουτ εστιν, ου τα τεκνα της σαρκος ταυτα τεκνα του θεου, αλλα τα τεκνα της επαγγελιας λογιζεται εις σπερμα·
επαγγελιας γαρ ὁ λογος οὑτος· κατα τον καιρον τουτον ελευσομαι και εσται τη σαρρα υἱος.
ου μονον δε, αλλα και ῥεβεκκα εξ ἑνος κοιτην εχουσα, ισαακ του πατρος ἡμων·
μηπω γαρ γεννηθεντων μηδε πραξαντων τι αγαθον η ⸀φαυλον, ἱνα ἡ κατ εκλογην προθεσις του θεου μενη,
ουκ εξ εργων αλλ εκ του καλουντος, ερρεθη αυτη ὁτι ὁ μειζων δουλευσει τω ελασσονι·
⸀καθως γεγραπται· τον ιακωβ ηγαπησα, τον δε ησαυ εμισησα.
τι ουν ερουμεν; μη αδικια παρα τω θεω; μη γενοιτο·
τω ⸂μωυσει γαρ⸃ λεγει· ελεησω ὁν αν ελεω, και οικτιρησω ὁν αν οικτιρω.
αρα ουν ου του θελοντος ουδε του τρεχοντος αλλα του ελεωντος θεου.
λεγει γαρ ἡ γραφη τω φαραω ὁτι εις αυτο τουτο εξηγειρα σε ὁπως ενδειξωμαι εν σοι την δυναμιν μου, και ὁπως διαγγελη το ονομα μου εν παση τη γη.
αρα ουν ὁν θελει ελεει, ὁν δε θελει σκληρυνει.
ερεις ⸂μοι ουν⸃· τι ⸀ουν ετι μεμφεται; τω γαρ βουληματι αυτου τις ανθεστηκεν;
⸂ω ανθρωπε, μενουνγε⸃ συ τις ει ὁ ανταποκρινομενος τω θεω; μη ερει το πλασμα τω πλασαντι τι με εποιησας οὑτως;
η ουκ εχει εξουσιαν ὁ κεραμευς του πηλου εκ του αυτου φυραματος ποιησαι ὁ μεν εις τιμην σκευος ὁ δε εις ατιμιαν;
ει δε θελων ὁ θεος ενδειξασθαι την οργην και γνωρισαι το δυνατον αυτου ηνεγκεν εν πολλη μακροθυμια σκευη οργης κατηρτισμενα εις απωλειαν,
⸀και ἱνα γνωριση τον πλουτον της δοξης αυτου επι σκευη ελεους, ἁ προητοιμασεν εις δοξαν,
οὑς και εκαλεσεν ἡμας ου μονον εξ ιουδαιων αλλα και εξ εθνων;—
ὡς και εν τω ὡσηε λεγει· καλεσω τον ου λαον μου λαον μου και την ουκ ηγαπημενην ηγαπημενην·
και εσται εν τω τοπω οὑ ερρεθη ⸀αυτοις· ου λαος μου ὑμεις, εκει κληθησονται υἱοι θεου ζωντος.
ησαιας δε κραζει ὑπερ του ισραηλ· εαν η ὁ αριθμος των υἱων ισραηλ ὡς ἡ αμμος της θαλασσης, το ⸀ὑπολειμμα σωθησεται·
λογον γαρ συντελων και ⸀συντεμνων ποιησει κυριος επι της γης.
και καθως προειρηκεν ησαιας· ει μη κυριος σαβαωθ εγκατελιπεν ἡμιν σπερμα, ὡς σοδομα αν εγενηθημεν και ὡς γομορρα αν ὡμοιωθημεν.
τι ουν ερουμεν; ὁτι εθνη τα μη διωκοντα δικαιοσυνην κατελαβεν δικαιοσυνην, δικαιοσυνην δε την εκ πιστεως·
ισραηλ δε διωκων νομον δικαιοσυνης εις ⸀νομον ουκ εφθασεν.
δια τι; ὁτι ουκ εκ πιστεως αλλ ὡς εξ ⸀εργων· ⸀προσεκοψαν τω λιθω του προσκομματος,
καθως γεγραπται· ιδου τιθημι εν σιων λιθον προσκομματος και πετραν σκανδαλου, ⸀και ὁ πιστευων επ αυτω ου καταισχυνθησεται.
10
αδελφοι, ἡ μεν ευδοκια της εμης καρδιας και ἡ ⸀δεησις προς τον θεον ὑπερ ⸀αυτων εις σωτηριαν.
μαρτυρω γαρ αυτοις ὁτι ζηλον θεου εχουσιν· αλλ ου κατ επιγνωσιν,
αγνοουντες γαρ την του θεου δικαιοσυνην, και την ⸀ιδιαν ζητουντες στησαι, τη δικαιοσυνη του θεου ουχ ὑπεταγησαν·
τελος γαρ νομου χριστος εις δικαιοσυνην παντι τω πιστευοντι.
μωυσης γαρ γραφει ⸂ὁτι την δικαιοσυνην την εκ ⸀του νομου⸃ ὁ ⸀ποιησας ανθρωπος ζησεται εν ⸀αυτη.
ἡ δε εκ πιστεως δικαιοσυνη οὑτως λεγει· μη ειπης εν τη καρδια σου· τις αναβησεται εις τον ουρανον; τουτ εστιν χριστον καταγαγειν·
η· τις καταβησεται εις την αβυσσον; τουτ εστιν χριστον εκ νεκρων αναγαγειν.
αλλα τι λεγει; εγγυς σου το ῥημα εστιν, εν τω στοματι σου και εν τη καρδια σου, τουτ εστιν το ῥημα της πιστεως ὁ κηρυσσομεν.
ὁτι εαν ⸀ὁμολογησης εν τω στοματι ⸀σου κυριον ιησουν, και πιστευσης εν τη καρδια σου ὁτι ὁ θεος αυτον ηγειρεν εκ νεκρων, σωθηση·
καρδια γαρ πιστευεται εις δικαιοσυνην, στοματι δε ὁμολογειται εις σωτηριαν·
λεγει γαρ ἡ γραφη· πας ὁ πιστευων επ αυτω ου καταισχυνθησεται.
ου γαρ εστιν διαστολη ιουδαιου τε και ἑλληνος, ὁ γαρ αυτος κυριος παντων, πλουτων εις παντας τους επικαλουμενους αυτον·
πας γαρ ὁς αν επικαλεσηται το ονομα κυριου σωθησεται.
πως ουν ⸀επικαλεσωνται εις ὁν ουκ επιστευσαν; πως δε ⸀πιστευσωσιν οὑ ουκ ηκουσαν; πως δε ⸀ακουσωσιν χωρις κηρυσσοντος;
πως δε ⸀κηρυξωσιν εαν μη αποσταλωσιν; ⸀καθως γεγραπται· ὡς ὡραιοι οἱ ποδες των ⸀ευαγγελιζομενων ⸀τα αγαθα.
αλλ ου παντες ὑπηκουσαν τω ευαγγελιω· ησαιας γαρ λεγει· κυριε, τις επιστευσεν τη ακοη ἡμων;
αρα ἡ πιστις εξ ακοης, ἡ δε ακοη δια ῥηματος ⸀χριστου.
αλλα λεγω, μη ουκ ηκουσαν; μενουνγε· εις πασαν την γην εξηλθεν ὁ φθογγος αυτων, και εις τα περατα της οικουμενης τα ῥηματα αυτων.
αλλα λεγω, μη ⸂ισραηλ ουκ εγνω⸃; πρωτος μωυσης λεγει· εγω παραζηλωσω ὑμας επ ουκ εθνει, επ εθνει ασυνετω παροργιω ὑμας.
ησαιας δε αποτολμα και λεγει· εὑρεθην ⸀εν τοις εμε μη ζητουσιν, εμφανης ⸀εγενομην τοις εμε μη επερωτωσιν.
προς δε τον ισραηλ λεγει· ὁλην την ἡμεραν εξεπετασα τας χειρας μου προς λαον απειθουντα και αντιλεγοντα.
11
λεγω ουν, μη απωσατο ὁ θεος τον λαον αυτου; μη γενοιτο· και γαρ εγω ισραηλιτης ειμι, εκ σπερματος αβρααμ, φυλης βενιαμιν.
ουκ απωσατο ὁ θεος τον λαον αυτου ὁν προεγνω. η ουκ οιδατε εν ηλια τι λεγει ἡ γραφη, ὡς εντυγχανει τω θεω κατα του ⸀ισραηλ.
κυριε, τους προφητας σου απεκτειναν, ⸀τα θυσιαστηρια σου κατεσκαψαν, καγω ὑπελειφθην μονος, και ζητουσιν την ψυχην μου.
αλλα τι λεγει αυτω ὁ χρηματισμος; κατελιπον εμαυτω ἑπτακισχιλιους ανδρας, οἱτινες ουκ εκαμψαν γονυ τη βααλ.
οὑτως ουν και εν τω νυν καιρω λειμμα κατ εκλογην χαριτος γεγονεν·
ει δε χαριτι, ουκετι εξ εργων, επει ἡ χαρις ουκετι γινεται ⸀χαρις.
τι ουν; ὁ επιζητει ισραηλ, τουτο ουκ επετυχεν, ἡ δε εκλογη επετυχεν· οἱ δε λοιποι επωρωθησαν,
⸀καθως γεγραπται· εδωκεν αυτοις ὁ θεος πνευμα κατανυξεως, οφθαλμους του μη βλεπειν και ωτα του μη ακουειν, ἑως της σημερον ἡμερας.
και δαυιδ λεγει· γενηθητω ἡ τραπεζα αυτων εις παγιδα και εις θηραν και εις σκανδαλον και εις ανταποδομα αυτοις,
σκοτισθητωσαν οἱ οφθαλμοι αυτων του μη βλεπειν, και τον νωτον αυτων δια παντος συγκαμψον.
λεγω ουν, μη επταισαν ἱνα πεσωσιν; μη γενοιτο· αλλα τω αυτων παραπτωματι ἡ σωτηρια τοις εθνεσιν, εις το παραζηλωσαι αυτους.
ει δε το παραπτωμα αυτων πλουτος κοσμου και το ἡττημα αυτων πλουτος εθνων, ποσω μαλλον το πληρωμα αυτων.
ὑμιν ⸀δε λεγω τοις εθνεσιν. εφ ὁσον μεν ⸀ουν ειμι εγω εθνων αποστολος, την διακονιαν μου δοξαζω,
ει πως παραζηλωσω μου την σαρκα και σωσω τινας εξ αυτων.
ει γαρ ἡ αποβολη αυτων καταλλαγη κοσμου, τις ἡ προσλημψις ει μη ζωη εκ νεκρων;
ει δε ἡ απαρχη ἁγια, και το φυραμα· και ει ἡ ῥιζα ἁγια, και οἱ κλαδοι.
ει δε τινες των κλαδων εξεκλασθησαν, συ δε αγριελαιος ων ενεκεντρισθης εν αυτοις και συγκοινωνος της ⸀ῥιζης της πιοτητος της ελαιας εγενου,
μη κατακαυχω των κλαδων· ει δε κατακαυχασαι, ου συ την ῥιζαν βασταζεις αλλα ἡ ῥιζα σε.
ερεις ουν· εξεκλασθησαν κλαδοι ἱνα εγω εγκεντρισθω.
καλως· τη απιστια εξεκλασθησαν, συ δε τη πιστει ἑστηκας. μη ⸂ὑψηλα φρονει⸃, αλλα φοβου·
ει γαρ ὁ θεος των κατα φυσιν κλαδων ουκ εφεισατο, ⸀ουδε σου φεισεται.
ιδε ουν χρηστοτητα και αποτομιαν θεου· επι μεν τους πεσοντας ⸀αποτομια, επι δε σε ⸂χρηστοτης θεου⸃, εαν ⸀επιμενης τη χρηστοτητι, επει και συ εκκοπηση.
κακεινοι δε, εαν μη ⸀επιμενωσι τη απιστια, εγκεντρισθησονται· δυνατος γαρ ⸂εστιν ὁ θεος⸃ παλιν εγκεντρισαι αυτους.
ει γαρ συ εκ της κατα φυσιν εξεκοπης αγριελαιου και παρα φυσιν ενεκεντρισθης εις καλλιελαιον, ποσω μαλλον οὑτοι οἱ κατα φυσιν εγκεντρισθησονται τη ιδια ελαια.
ου γαρ θελω ὑμας αγνοειν, αδελφοι, το μυστηριον τουτο, ἱνα μη ⸀ητε ἑαυτοις φρονιμοι, ὁτι πωρωσις απο μερους τω ισραηλ γεγονεν αχρι οὑ το πληρωμα των εθνων εισελθη,
και οὑτως πας ισραηλ σωθησεται· καθως γεγραπται· ἡξει εκ σιων ὁ ⸀ῥυομενος, αποστρεψει ασεβειας απο ιακωβ.
και αὑτη αυτοις ἡ παρ εμου διαθηκη, ὁταν αφελωμαι τας ἁμαρτιας αυτων.
κατα μεν το ευαγγελιον εχθροι δι ὑμας, κατα δε την εκλογην αγαπητοι δια τους πατερας·
αμεταμελητα γαρ τα χαρισματα και ἡ κλησις του θεου.
ὡσπερ ⸀γαρ ὑμεις ποτε ηπειθησατε τω θεω, νυν δε ηλεηθητε τη τουτων απειθεια,
οὑτως και οὑτοι νυν ηπειθησαν τω ὑμετερω ελεει ἱνα και αυτοι ⸀νυν ελεηθωσιν·
συνεκλεισεν γαρ ὁ θεος τους παντας εις απειθειαν ἱνα τους παντας ελεηση.
ω βαθος πλουτου και σοφιας και γνωσεως θεου· ὡς ανεξεραυνητα τα κριματα αυτου και ανεξιχνιαστοι αἱ ὁδοι αυτου.
τις γαρ εγνω νουν κυριου; η τις συμβουλος αυτου εγενετο;
η τις προεδωκεν αυτω, και ανταποδοθησεται αυτω;
ὁτι εξ αυτου και δι αυτου και εις αυτον τα παντα· αυτω ἡ δοξα εις τους αιωνας, αμην.
12
παρακαλω ουν ὑμας, αδελφοι, δια των οικτιρμων του θεου παραστησαι τα σωματα ὑμων θυσιαν ζωσαν ἁγιαν ⸂ευαρεστον τω θεω⸃, την λογικην λατρειαν ὑμων·
και μη ⸀συσχηματιζεσθε τω αιωνι τουτω, αλλα ⸀μεταμορφουσθε τη ανακαινωσει του ⸀νοος, εις το δοκιμαζειν ὑμας τι το θελημα του θεου, το αγαθον και ευαρεστον και τελειον.
λεγω γαρ δια της χαριτος της δοθεισης μοι παντι τω οντι εν ὑμιν μη ὑπερφρονειν παρ ὁ δει φρονειν, αλλα φρονειν εις το σωφρονειν, ἑκαστω ὡς ὁ θεος εμερισεν μετρον πιστεως.
καθαπερ γαρ εν ἑνι σωματι ⸂πολλα μελη⸃ εχομεν, τα δε μελη παντα ου την αυτην εχει πραξιν,
οὑτως οἱ πολλοι ἑν σωμα εσμεν εν χριστω, ⸀το δε καθ εἱς αλληλων μελη.
εχοντες δε χαρισματα κατα την χαριν την δοθεισαν ἡμιν διαφορα, ειτε προφητειαν κατα την αναλογιαν της πιστεως,
ειτε διακονιαν εν τη διακονια, ειτε ὁ διδασκων εν τη διδασκαλια,
ειτε ὁ παρακαλων εν τη παρακλησει, ὁ μεταδιδους εν ἁπλοτητι, ὁ προισταμενος εν σπουδη, ὁ ελεων εν ἱλαροτητι.
ἡ αγαπη ανυποκριτος. αποστυγουντες το πονηρον, κολλωμενοι τω αγαθω·
τη φιλαδελφια εις αλληλους φιλοστοργοι, τη τιμη αλληλους προηγουμενοι,
τη σπουδη μη οκνηροι, τω πνευματι ζεοντες, τω κυριω δουλευοντες,
τη ελπιδι χαιροντες, τη θλιψει ὑπομενοντες, τη προσευχη προσκαρτερουντες,
ταις χρειαις των ἁγιων κοινωνουντες, την φιλοξενιαν διωκοντες.
ευλογειτε τους ⸀διωκοντας, ευλογειτε και μη καταρασθε.
χαιρειν μετα ⸀χαιροντων, κλαιειν μετα κλαιοντων.
το αυτο εις αλληλους φρονουντες, μη τα ὑψηλα φρονουντες αλλα τοις ταπεινοις συναπαγομενοι. μη γινεσθε φρονιμοι παρ ἑαυτοις.
μηδενι κακον αντι κακου αποδιδοντες· προνοουμενοι καλα ενωπιον παντων ανθρωπων·
ει δυνατον, το εξ ὑμων μετα παντων ανθρωπων ειρηνευοντες·
μη ἑαυτους εκδικουντες, αγαπητοι, αλλα δοτε τοπον τη οργη, γεγραπται γαρ· εμοι εκδικησις, εγω ανταποδωσω, λεγει κυριος.
⸂αλλα εαν⸃ πεινα ὁ εχθρος σου, ψωμιζε αυτον· εαν διψα, ποτιζε αυτον· τουτο γαρ ποιων ανθρακας πυρος σωρευσεις επι την κεφαλην αυτου.
μη νικω ὑπο του κακου, αλλα νικα εν τω αγαθω το κακον.
13
πασα ψυχη εξουσιαις ὑπερεχουσαις ὑποτασσεσθω, ου γαρ εστιν εξουσια ει μη ὑπο θεου, αἱ δε ⸀ουσαι ⸀ὑπο θεου τεταγμεναι εισιν.
ὡστε ὁ αντιτασσομενος τη εξουσια τη του θεου διαταγη ανθεστηκεν, οἱ δε ανθεστηκοτες ἑαυτοις κριμα λημψονται.
οἱ γαρ αρχοντες ουκ εισιν φοβος ⸂τω αγαθω εργω⸃ αλλα ⸂τω κακω⸃. θελεις δε μη φοβεισθαι την εξουσιαν; το αγαθον ποιει, και ἑξεις επαινον εξ αυτης·
θεου γαρ διακονος εστιν σοι εις το αγαθον. εαν δε το κακον ποιης, φοβου· ου γαρ εικη την μαχαιραν φορει· θεου γαρ διακονος εστιν, εκδικος εις οργην τω το κακον πρασσοντι.
διο αναγκη ὑποτασσεσθαι, ου μονον δια την οργην αλλα και δια την συνειδησιν,
δια τουτο γαρ και φορους τελειτε, λειτουργοι γαρ θεου εισιν εις αυτο τουτο προσκαρτερουντες.
⸀αποδοτε πασι τας οφειλας, τω τον φορον τον φορον, τω το τελος το τελος, τω τον φοβον τον φοβον, τω την τιμην την τιμην.
μηδενι μηδεν οφειλετε, ει μη το ⸂αλληλους αγαπαν⸃· ὁ γαρ αγαπων τον ἑτερον νομον πεπληρωκεν.
το γαρ· ου μοιχευσεις, ου φονευσεις, ου κλεψεις, ουκ επιθυμησεις, και ει τις ἑτερα εντολη, εν ⸂τω λογω τουτω⸃ ανακεφαλαιουται, ⸂εν τω⸃· αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον.
ἡ αγαπη τω πλησιον κακον ουκ εργαζεται· πληρωμα ουν νομου ἡ αγαπη.
και τουτο ειδοτες τον καιρον, ὁτι ὡρα ⸂ηδη ὑμας⸃ εξ ὑπνου εγερθηναι, νυν γαρ εγγυτερον ἡμων ἡ σωτηρια η ὁτε επιστευσαμεν.
ἡ νυξ προεκοψεν, ἡ δε ἡμερα ηγγικεν. ⸀αποβαλωμεθα ουν τα εργα του σκοτους, ⸂ενδυσωμεθα δε⸃ τα ὁπλα του φωτος.
ὡς εν ἡμερα ευσχημονως περιπατησωμεν, μη κωμοις και μεθαις, μη κοιταις και ασελγειαις, μη εριδι και ζηλω,
αλλα ενδυσασθε τον κυριον ιησουν χριστον, και της σαρκος προνοιαν μη ποιεισθε εις επιθυμιας.
14
τον δε ασθενουντα τη πιστει προσλαμβανεσθε, μη εις διακρισεις διαλογισμων.
ὁς μεν πιστευει φαγειν παντα, ὁ δε ασθενων λαχανα εσθιει.
ὁ εσθιων τον μη εσθιοντα μη εξουθενειτω, ⸂ὁ δε⸃ μη εσθιων τον εσθιοντα μη κρινετω, ὁ θεος γαρ αυτον προσελαβετο.
συ τις ει ὁ κρινων αλλοτριον οικετην; τω ιδιω κυριω στηκει η πιπτει· σταθησεται δε, ⸂δυνατει γαρ⸃ ὁ ⸀κυριος στησαι αυτον.
ὁς ⸀μεν κρινει ἡμεραν παρ ἡμεραν, ὁς δε κρινει πασαν ἡμεραν· ἑκαστος εν τω ιδιω νοι πληροφορεισθω·
ὁ φρονων την ἡμεραν κυριω ⸀φρονει. και ὁ εσθιων κυριω εσθιει, ευχαριστει γαρ τω θεω· και ὁ μη εσθιων κυριω ουκ εσθιει, και ευχαριστει τω θεω.
ουδεις γαρ ἡμων ἑαυτω ζη, και ουδεις ἑαυτω αποθνησκει·
εαν τε γαρ ζωμεν, τω κυριω ζωμεν, εαν τε αποθνησκωμεν, τω κυριω αποθνησκομεν. εαν τε ουν ζωμεν εαν τε αποθνησκωμεν, του κυριου εσμεν.
εις τουτο γαρ ⸀χριστος ⸀απεθανεν και εζησεν ἱνα και νεκρων και ζωντων κυριευση.
συ δε τι κρινεις τον αδελφον σου; η και συ τι εξουθενεις τον αδελφον σου; παντες γαρ παραστησομεθα τω βηματι του ⸀θεου,
γεγραπται γαρ· ζω εγω, λεγει κυριος, ὁτι εμοι καμψει παν γονυ, και ⸂πασα γλωσσα εξομολογησεται⸃ τω θεω.
⸀αρα ἑκαστος ἡμων περι ἑαυτου λογον ⸀δωσει.
μηκετι ουν αλληλους κρινωμεν· αλλα τουτο κρινατε μαλλον, το μη τιθεναι προσκομμα τω αδελφω η σκανδαλον.
οιδα και πεπεισμαι εν κυριω ιησου ὁτι ουδεν κοινον δι ⸀ἑαυτου· ει μη τω λογιζομενω τι κοινον ειναι, εκεινω κοινον.
ει ⸀γαρ δια βρωμα ὁ αδελφος σου λυπειται, ουκετι κατα αγαπην περιπατεις. μη τω βρωματι σου εκεινον απολλυε ὑπερ οὑ χριστος απεθανεν.
μη βλασφημεισθω ουν ὑμων το αγαθον.
ου γαρ εστιν ἡ βασιλεια του θεου βρωσις και ποσις, αλλα δικαιοσυνη και ειρηνη και χαρα εν πνευματι ἁγιω·
ὁ γαρ εν ⸀τουτω δουλευων τω χριστω ευαρεστος τω θεω και δοκιμος τοις ανθρωποις.
αρα ουν τα της ειρηνης διωκωμεν και τα της οικοδομης της εις αλληλους.
μη ἑνεκεν βρωματος καταλυε το εργον του θεου. παντα μεν καθαρα, αλλα κακον τω ανθρωπω τω δια προσκομματος εσθιοντι.
καλον το μη φαγειν κρεα μηδε πιειν οινον μηδε εν ὡ ὁ αδελφος σου προσκοπτει ⸂η σκανδαλιζεται η ασθενει⸃·
συ πιστιν ⸀ἡν εχεις κατα σεαυτον εχε ενωπιον του θεου. μακαριος ὁ μη κρινων ἑαυτον εν ὡ δοκιμαζει·
ὁ δε διακρινομενος εαν φαγη κατακεκριται, ὁτι ουκ εκ πιστεως· παν δε ὁ ουκ εκ πιστεως ἁμαρτια ⸀εστιν.
15
οφειλομεν δε ἡμεις οἱ δυνατοι τα ασθενηματα των αδυνατων βασταζειν, και μη ἑαυτοις αρεσκειν.
ἑκαστος ἡμων τω πλησιον αρεσκετω εις το αγαθον προς οικοδομην·
και γαρ ὁ χριστος ουχ ἑαυτω ηρεσεν· αλλα καθως γεγραπται· οἱ ονειδισμοι των ονειδιζοντων σε επεπεσαν επ εμε.
ὁσα γαρ προεγραφη, ⸀εις την ἡμετεραν διδασκαλιαν ⸀εγραφη, ἱνα δια της ὑπομονης και δια της παρακλησεως των γραφων την ελπιδα εχωμεν.
ὁ δε θεος της ὑπομονης και της παρακλησεως δωη ὑμιν το αυτο φρονειν εν αλληλοις κατα ⸂χριστον ιησουν⸃,
ἱνα ὁμοθυμαδον εν ἑνι στοματι δοξαζητε τον θεον και πατερα του κυριου ἡμων ιησου χριστου.
διο προσλαμβανεσθε αλληλους, καθως και ὁ χριστος προσελαβετο ⸀ὑμας, εις δοξαν ⸀του θεου.
λεγω ⸀γαρ ⸀χριστον διακονον ⸀γεγενησθαι περιτομης ὑπερ αληθειας θεου, εις το βεβαιωσαι τας επαγγελιας των πατερων,
τα δε εθνη ὑπερ ελεους δοξασαι τον θεον· καθως γεγραπται· δια τουτο εξομολογησομαι σοι εν εθνεσι, και τω ονοματι σου ψαλω.
και παλιν λεγει· ευφρανθητε, εθνη, μετα του λαου αυτου.
και παλιν· αινειτε, ⸂παντα τα εθνη, τον κυριον⸃, και ⸀επαινεσατωσαν αυτον παντες οἱ λαοι.
και παλιν ησαιας λεγει· εσται ἡ ῥιζα του ιεσσαι, και ὁ ανισταμενος αρχειν εθνων· επ αυτω εθνη ελπιουσιν.
ὁ δε θεος της ελπιδος πληρωσαι ὑμας πασης χαρας και ειρηνης εν τω πιστευειν, εις το περισσευειν ὑμας εν τη ελπιδι εν δυναμει πνευματος ἁγιου.
πεπεισμαι δε, αδελφοι μου, και αυτος εγω περι ὑμων, ὁτι και αυτοι μεστοι εστε αγαθωσυνης, πεπληρωμενοι ⸀πασης γνωσεως, δυναμενοι και ⸀αλληλους νουθετειν.
⸀τολμηροτερον δε εγραψα ⸀ὑμιν απο μερους, ὡς επαναμιμνησκων ὑμας, δια την χαριν την δοθεισαν μοι ⸀ὑπο του θεου
εις το ειναι με λειτουργον ⸂χριστου ιησου⸃ εις τα εθνη, ἱερουργουντα το ευαγγελιον του θεου, ἱνα γενηται ἡ προσφορα των εθνων ευπροσδεκτος, ἡγιασμενη εν πνευματι ἁγιω.
εχω ουν ⸀την καυχησιν εν χριστω ιησου τα προς τον θεον·
ου γαρ τολμησω ⸂τι λαλειν⸃ ὡν ου κατειργασατο χριστος δι εμου εις ὑπακοην εθνων, λογω και εργω,
εν δυναμει σημειων και τερατων, εν δυναμει ⸀πνευματος· ὡστε με απο ιερουσαλημ και κυκλω μεχρι του ιλλυρικου πεπληρωκεναι το ευαγγελιον του χριστου,
οὑτως δε ⸀φιλοτιμουμενον ευαγγελιζεσθαι ουχ ὁπου ωνομασθη χριστος, ἱνα μη επ αλλοτριον θεμελιον οικοδομω,
αλλα καθως γεγραπται· ⸂οἱς ουκ ανηγγελη περι αυτου οψονται⸃, και οἱ ουκ ακηκοασιν συνησουσιν.
διο και ενεκοπτομην τα πολλα του ελθειν προς ὑμας·
νυνι δε μηκετι τοπον εχων εν τοις κλιμασι τουτοις, επιποθιαν δε εχων του ελθειν προς ὑμας απο ⸀ἱκανων ετων,
ὡς ⸀αν πορευωμαι εις την ⸀σπανιαν, ελπιζω γαρ διαπορευομενος θεασασθαι ὑμας και ὑφ ὑμων προπεμφθηναι εκει εαν ὑμων πρωτον απο μερους εμπλησθω—
νυνι δε πορευομαι εις ιερουσαλημ διακονων τοις ἁγιοις.
ευδοκησαν γαρ μακεδονια και αχαια κοινωνιαν τινα ποιησασθαι εις τους πτωχους των ἁγιων των εν ιερουσαλημ.
ευδοκησαν γαρ, και οφειλεται ⸂εισιν αυτων⸃· ει γαρ τοις πνευματικοις αυτων εκοινωνησαν τα εθνη, οφειλουσιν και εν τοις σαρκικοις λειτουργησαι αυτοις.
τουτο ουν επιτελεσας, και σφραγισαμενος αυτοις τον καρπον τουτον, απελευσομαι δι ὑμων ⸀εις σπανιαν·
οιδα δε ὁτι ερχομενος προς ὑμας εν πληρωματι ⸀ευλογιας χριστου ελευσομαι.
παρακαλω δε ὑμας, αδελφοι, δια του κυριου ἡμων ιησου χριστου και δια της αγαπης του πνευματος συναγωνισασθαι μοι εν ταις προσευχαις ὑπερ εμου προς τον θεον,
ἱνα ῥυσθω απο των απειθουντων εν τη ιουδαια ⸀και ἡ διακονια μου ἡ εις ιερουσαλημ ευπροσδεκτος ⸂τοις ἁγιοις γενηται⸃,
ἱνα εν χαρα ⸀ελθων προς ὑμας δια θεληματος ⸀θεου συναναπαυσωμαι ὑμιν.
ὁ δε θεος της ειρηνης μετα παντων ὑμων· αμην.
16
συνιστημι δε ὑμιν φοιβην την αδελφην ἡμων, ουσαν ⸀και διακονον της εκκλησιας της εν κεγχρεαις,
ἱνα ⸂αυτην προσδεξησθε⸃ εν κυριω αξιως των ἁγιων, και παραστητε αυτη εν ὡ αν ὑμων χρηζη πραγματι, και γαρ αυτη προστατις πολλων εγενηθη και ⸂εμου αυτου⸃.
ασπασασθε πρισκαν και ακυλαν τους συνεργους μου εν χριστω ιησου,
οἱτινες ὑπερ της ψυχης μου τον ἑαυτων τραχηλον ὑπεθηκαν, οἱς ουκ εγω μονος ευχαριστω αλλα και πασαι αἱ εκκλησιαι των εθνων,
και την κατ οικον αυτων εκκλησιαν. ασπασασθε επαινετον τον αγαπητον μου, ὁς εστιν απαρχη της ⸀ασιας εις χριστον.
ασπασασθε ⸀μαριαμ, ἡτις πολλα εκοπιασεν εις ⸀ὑμας.
ασπασασθε ανδρονικον και ⸀ιουνιαν τους συγγενεις μου και συναιχμαλωτους μου, οἱτινες εισιν επισημοι εν τοις αποστολοις, οἱ και προ εμου ⸀γεγοναν εν χριστω.
ασπασασθε ⸀αμπλιατον τον αγαπητον μου εν κυριω.
ασπασασθε ουρβανον τον συνεργον ἡμων εν χριστω και σταχυν τον αγαπητον μου.
ασπασασθε απελλην τον δοκιμον εν χριστω. ασπασασθε τους εκ των αριστοβουλου.
ασπασασθε ἡρωδιωνα τον ⸀συγγενη μου. ασπασασθε τους εκ των ναρκισσου τους οντας εν κυριω.
ασπασασθε τρυφαιναν και τρυφωσαν τας κοπιωσας εν κυριω. ασπασασθε περσιδα την αγαπητην, ἡτις πολλα εκοπιασεν εν κυριω.
ασπασασθε ῥουφον τον εκλεκτον εν κυριω και την μητερα αυτου και εμου.
ασπασασθε ασυγκριτον, φλεγοντα, ⸂ἑρμην, πατροβαν, ἑρμαν⸃ και τους συν αυτοις αδελφους.
ασπασασθε φιλολογον και ιουλιαν, νηρεα και την αδελφην αυτου, και ολυμπαν και τους συν αυτοις παντας ἁγιους.
ασπασασθε αλληλους εν φιληματι ἁγιω. ασπαζονται ὑμας αἱ εκκλησιαι ⸀πασαι του χριστου.
παρακαλω δε ὑμας, αδελφοι, σκοπειν τους τας διχοστασιας και τα σκανδαλα παρα την διδαχην ἡν ὑμεις εμαθετε ποιουντας, και ⸀εκκλινετε απ αυτων·
οἱ γαρ τοιουτοι τω κυριω ⸀ἡμων χριστω ου δουλευουσιν αλλα τη ἑαυτων κοιλια, και δια της χρηστολογιας και ευλογιας εξαπατωσι τας καρδιας των ακακων.
ἡ γαρ ὑμων ὑπακοη εις παντας αφικετο· ⸂εφ ὑμιν ουν χαιρω⸃, θελω δε ὑμας ⸀σοφους ειναι εις το αγαθον, ακεραιους δε εις το κακον.
ὁ δε θεος της ειρηνης συντριψει τον σαταναν ὑπο τους ποδας ὑμων εν ταχει. ἡ χαρις του κυριου ἡμων ιησου ⸀χριστου μεθ ὑμων.
⸀ασπαζεται ὑμας τιμοθεος ὁ συνεργος μου, και λουκιος και ιασων και σωσιπατρος οἱ συγγενεις μου.
ασπαζομαι ὑμας εγω τερτιος ὁ γραψας την επιστολην εν κυριω.
ασπαζεται ὑμας γαιος ὁ ξενος μου και ⸂ὁλης της εκκλησιας⸃. ασπαζεται ὑμας εραστος ὁ οικονομος της πολεως και κουαρτος ὁ αδελφος.
⸂ἡ χαρις του κυριου ἡμων ιησου χριστου μετα παντων ὑμων.⸃ ⸀αμην.
1_corinthians
1
παυλος κλητος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ δια θεληματος θεου και σωσθενης ὁ αδελφος
τη εκκλησια του θεου, ⸂ἡγιασμενοις εν χριστω ιησου, τη ουση εν κορινθω,⸃ κλητοις ἁγιοις, συν πασιν τοις επικαλουμενοις το ονομα του κυριου ἡμων ιησου χριστου εν παντι τοπω ⸀αυτων και ἡμων·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
ευχαριστω τω θεω ⸀μου παντοτε περι ὑμων επι τη χαριτι του θεου τη δοθειση ὑμιν εν χριστω ιησου,
ὁτι εν παντι επλουτισθητε εν αυτω, εν παντι λογω και παση γνωσει,
καθως το μαρτυριον του χριστου εβεβαιωθη εν ὑμιν,
ὡστε ὑμας μη ὑστερεισθαι εν μηδενι χαρισματι, απεκδεχομενους την αποκαλυψιν του κυριου ἡμων ιησου χριστου·
ὁς και βεβαιωσει ὑμας ἑως τελους ανεγκλητους εν τη ἡμερα του κυριου ἡμων ιησου χριστου.
πιστος ὁ θεος δι οὑ εκληθητε εις κοινωνιαν του υἱου αυτου ιησου χριστου του κυριου ἡμων.
παρακαλω δε ὑμας, αδελφοι, δια του ονοματος του κυριου ἡμων ιησου χριστου ἱνα το αυτο λεγητε παντες, και μη η εν ὑμιν σχισματα, ητε δε κατηρτισμενοι εν τω αυτω νοι και εν τη αυτη γνωμη.
εδηλωθη γαρ μοι περι ὑμων, αδελφοι μου, ὑπο των χλοης ὁτι εριδες εν ὑμιν εισιν.
λεγω δε τουτο ὁτι ἑκαστος ὑμων λεγει· εγω μεν ειμι παυλου, εγω δε απολλω, εγω δε κηφα, εγω δε χριστου.
μεμερισται ὁ χριστος; μη παυλος εσταυρωθη ὑπερ ὑμων, η εις το ονομα παυλου εβαπτισθητε;
⸀ευχαριστω ὁτι ουδενα ὑμων εβαπτισα ει μη κρισπον και γαιον,
ἱνα μη τις ειπη ὁτι εις το εμον ονομα ⸀εβαπτισθητε·
εβαπτισα δε και τον στεφανα οικον· λοιπον ουκ οιδα ει τινα αλλον εβαπτισα.
ου γαρ απεστειλεν με χριστος βαπτιζειν αλλα ευαγγελιζεσθαι, ουκ εν σοφια λογου, ἱνα μη κενωθη ὁ σταυρος του χριστου.
ὁ λογος γαρ ὁ του σταυρου τοις μεν απολλυμενοις μωρια εστιν, τοις δε σωζομενοις ἡμιν δυναμις θεου εστιν.
γεγραπται γαρ· απολω την σοφιαν των σοφων, και την συνεσιν των συνετων αθετησω.
που σοφος; που γραμματευς; που συζητητης του αιωνος τουτου; ουχι εμωρανεν ὁ θεος την σοφιαν του ⸀κοσμου.
επειδη γαρ εν τη σοφια του θεου ουκ εγνω ὁ κοσμος δια της σοφιας τον θεον, ευδοκησεν ὁ θεος δια της μωριας του κηρυγματος σωσαι τους πιστευοντας.
επειδη και ιουδαιοι ⸀σημεια αιτουσιν και ἑλληνες σοφιαν ζητουσιν·
ἡμεις δε κηρυσσομεν χριστον εσταυρωμενον, ιουδαιοις μεν σκανδαλον ⸀εθνεσιν δε μωριαν,
αυτοις δε τοις κλητοις, ιουδαιοις τε και ἑλλησιν, χριστον θεου δυναμιν και θεου σοφιαν.
ὁτι το μωρον του θεου σοφωτερον των ανθρωπων εστιν, και το ασθενες του θεου ισχυροτερον των ⸀ανθρωπων.
βλεπετε γαρ την κλησιν ὑμων, αδελφοι, ὁτι ου πολλοι σοφοι κατα σαρκα, ου πολλοι δυνατοι, ου πολλοι ευγενεις·
αλλα τα μωρα του κοσμου εξελεξατο ὁ θεος, ἱνα ⸂καταισχυνη τους σοφους⸃, και τα ασθενη του κοσμου εξελεξατο ὁ θεος, ἱνα καταισχυνη τα ισχυρα,
και τα αγενη του κοσμου και τα εξουθενημενα εξελεξατο ὁ θεος, ⸀τα μη οντα, ἱνα τα οντα καταργηση,
ὁπως μη καυχησηται πασα σαρξ ενωπιον του θεου.
εξ αυτου δε ὑμεις εστε εν χριστω ιησου, ὁς εγενηθη ⸂σοφια ἡμιν⸃ απο θεου, δικαιοσυνη τε και ἁγιασμος και απολυτρωσις,
ἱνα καθως γεγραπται· ὁ καυχωμενος εν κυριω καυχασθω.
2
καγω ελθων προς ὑμας, αδελφοι, ηλθον ου καθ ὑπεροχην λογου η σοφιας καταγγελλων ὑμιν το ⸀μαρτυριον του θεου.
ου γαρ εκρινα ⸂τι ειδεναι⸃ εν ὑμιν ει μη ιησουν χριστον και τουτον εσταυρωμενον·
καγω εν ασθενεια και εν φοβω και εν τρομω πολλω εγενομην προς ὑμας,
και ὁ λογος μου και το κηρυγμα μου ουκ εν ⸂πειθοι σοφιας⸃ αλλ εν αποδειξει πνευματος και δυναμεως,
ἱνα ἡ πιστις ὑμων μη η εν σοφια ανθρωπων αλλ εν δυναμει θεου.
σοφιαν δε λαλουμεν εν τοις τελειοις, σοφιαν δε ου του αιωνος τουτου ουδε των αρχοντων του αιωνος τουτου των καταργουμενων·
αλλα λαλουμεν ⸂θεου σοφιαν⸃ εν μυστηριω, την αποκεκρυμμενην, ἡν προωρισεν ὁ θεος προ των αιωνων εις δοξαν ἡμων·
ἡν ουδεις των αρχοντων του αιωνος τουτου εγνωκεν, ει γαρ εγνωσαν, ουκ αν τον κυριον της δοξης εσταυρωσαν·
αλλα καθως γεγραπται· ἁ οφθαλμος ουκ ειδεν και ους ουκ ηκουσεν και επι καρδιαν ανθρωπου ουκ ανεβη, ⸀ὁσα ἡτοιμασεν ὁ θεος τοις αγαπωσιν αυτον.
ἡμιν ⸀γαρ ⸂απεκαλυψεν ὁ θεος⸃ δια του ⸀πνευματος, το γαρ πνευμα παντα εραυνα, και τα βαθη του θεου.
τις γαρ οιδεν ανθρωπων τα του ανθρωπου ει μη το πνευμα του ανθρωπου το εν αυτω; οὑτως και τα του θεου ουδεις ⸀εγνωκεν ει μη το πνευμα του θεου.
ἡμεις δε ου το πνευμα του κοσμου ελαβομεν αλλα το πνευμα το εκ του θεου, ἱνα ειδωμεν τα ὑπο του θεου χαρισθεντα ἡμιν·
ἁ και λαλουμεν ουκ εν διδακτοις ανθρωπινης σοφιας λογοις, αλλ εν διδακτοις ⸀πνευματος, πνευματικοις πνευματικα συγκρινοντες.
ψυχικος δε ανθρωπος ου δεχεται τα του πνευματος του θεου, μωρια γαρ αυτω εστιν, και ου δυναται γνωναι, ὁτι πνευματικως ανακρινεται·
ὁ δε πνευματικος ανακρινει ⸀τα παντα, αυτος δε ὑπ ουδενος ανακρινεται.
τις γαρ εγνω νουν κυριου, ὁς συμβιβασει αυτον; ἡμεις δε νουν χριστου εχομεν.
3
καγω, αδελφοι, ουκ ηδυνηθην ⸂λαλησαι ὑμιν⸃ ὡς πνευματικοις αλλ ὡς ⸀σαρκινοις, ὡς νηπιοις εν χριστω.
γαλα ὑμας εποτισα, ⸀ου βρωμα, ουπω γαρ εδυνασθε. αλλ ⸀ουδε ετι νυν δυνασθε,
ετι γαρ σαρκικοι εστε. ὁπου γαρ εν ὑμιν ζηλος και ⸀ερις, ουχι σαρκικοι εστε και κατα ανθρωπον περιπατειτε;
ὁταν γαρ λεγη τις· εγω μεν ειμι παυλου, ἑτερος δε· εγω απολλω, ⸂ουκ ανθρωποι⸃ εστε;
⸀τι ουν εστιν ⸂απολλως; τι δε εστιν παυλος⸃; ⸀διακονοι δι ὡν επιστευσατε, και ἑκαστω ὡς ὁ κυριος εδωκεν.
εγω εφυτευσα, απολλως εποτισεν, αλλα ὁ θεος ηυξανεν·
ὡστε ουτε ὁ φυτευων εστιν τι ουτε ὁ ποτιζων, αλλ ὁ αυξανων θεος.
ὁ φυτευων δε και ὁ ποτιζων ἑν εισιν, ἑκαστος δε τον ιδιον μισθον λημψεται κατα τον ιδιον κοπον,
θεου γαρ εσμεν συνεργοι· θεου γεωργιον, θεου οικοδομη εστε.
κατα την χαριν του θεου την δοθεισαν μοι ὡς σοφος αρχιτεκτων θεμελιον ⸀εθηκα, αλλος δε εποικοδομει. ἑκαστος δε βλεπετω πως εποικοδομει·
θεμελιον γαρ αλλον ουδεις δυναται θειναι παρα τον κειμενον, ὁς εστιν ιησους χριστος·
ει δε τις εποικοδομει επι τον ⸀θεμελιον ⸂χρυσον, αργυρον⸃, λιθους τιμιους, ξυλα, χορτον, καλαμην,
ἑκαστου το εργον φανερον γενησεται, ἡ γαρ ἡμερα δηλωσει· ὁτι εν πυρι αποκαλυπτεται, και ἑκαστου το εργον ὁποιον εστιν το πυρ ⸀αυτο δοκιμασει.
ει τινος το εργον μενει ὁ εποικοδομησεν, μισθον λημψεται·
ει τινος το εργον κατακαησεται, ζημιωθησεται, αυτος δε σωθησεται, οὑτως δε ὡς δια πυρος.
ουκ οιδατε ὁτι ναος θεου εστε και το πνευμα του θεου ⸂οικει εν ὑμιν⸃;
ει τις τον ναον του θεου φθειρει, φθερει τουτον ὁ θεος· ὁ γαρ ναος του θεου ἁγιος εστιν, οἱτινες εστε ὑμεις.
μηδεις ἑαυτον εξαπατατω· ει τις δοκει σοφος ειναι εν ὑμιν εν τω αιωνι τουτω, μωρος γενεσθω, ἱνα γενηται σοφος,
ἡ γαρ σοφια του κοσμου τουτου μωρια παρα τω θεω εστιν· γεγραπται γαρ· ὁ δρασσομενος τους σοφους εν τη πανουργια αυτων·
και παλιν· κυριος γινωσκει τους διαλογισμους των σοφων ὁτι εισιν ματαιοι.
ὡστε μηδεις καυχασθω εν ανθρωποις· παντα γαρ ὑμων εστιν,
ειτε παυλος ειτε απολλως ειτε κηφας ειτε κοσμος ειτε ζωη ειτε θανατος ειτε ενεστωτα ειτε μελλοντα, παντα ⸀ὑμων,
ὑμεις δε χριστου, χριστος δε θεου.
4
οὑτως ἡμας λογιζεσθω ανθρωπος ὡς ὑπηρετας χριστου και οικονομους μυστηριων θεου.
⸀ὡδε λοιπον ζητειται εν τοις οικονομοις ἱνα πιστος τις εὑρεθη.
εμοι δε εις ελαχιστον εστιν, ἱνα ὑφ ὑμων ανακριθω η ὑπο ανθρωπινης ἡμερας· αλλ ουδε εμαυτον ανακρινω·
ουδεν γαρ εμαυτω συνοιδα, αλλ ουκ εν τουτω δεδικαιωμαι, ὁ δε ανακρινων με κυριος εστιν.
ὡστε μη προ καιρου τι κρινετε, ἑως αν ελθη ὁ κυριος, ὁς και φωτισει τα κρυπτα του σκοτους και φανερωσει τας βουλας των καρδιων, και τοτε ὁ επαινος γενησεται ἑκαστω απο του θεου.
ταυτα δε, αδελφοι, μετεσχηματισα εις εμαυτον και ⸀απολλων δι ὑμας, ἱνα εν ἡμιν μαθητε το· μη ὑπερ ⸀ἁ ⸀γεγραπται, ἱνα μη εἱς ὑπερ του ἑνος φυσιουσθε κατα του ἑτερου.
τις γαρ σε διακρινει; τι δε εχεις ὁ ουκ ελαβες; ει δε και ελαβες, τι καυχασαι ὡς μη λαβων;
ηδη κεκορεσμενοι εστε, ηδη επλουτησατε, χωρις ἡμων εβασιλευσατε· και οφελον γε εβασιλευσατε, ἱνα και ἡμεις ὑμιν συμβασιλευσωμεν.
δοκω ⸀γαρ, ὁ θεος ἡμας τους αποστολους εσχατους απεδειξεν ὡς επιθανατιους, ὁτι θεατρον εγενηθημεν τω κοσμω και αγγελοις και ανθρωποις.
ἡμεις μωροι δια χριστον, ὑμεις δε φρονιμοι εν χριστω· ἡμεις ασθενεις, ὑμεις δε ισχυροι· ὑμεις ενδοξοι, ἡμεις δε ατιμοι.
αχρι της αρτι ὡρας και πεινωμεν και διψωμεν και γυμνιτευομεν και κολαφιζομεθα και αστατουμεν
και κοπιωμεν εργαζομενοι ταις ιδιαις χερσιν· λοιδορουμενοι ευλογουμεν, διωκομενοι ανεχομεθα,
⸀δυσφημουμενοι παρακαλουμεν· ὡς περικαθαρματα του κοσμου εγενηθημεν, παντων περιψημα ἑως αρτι.
ουκ εντρεπων ὑμας γραφω ταυτα, αλλ ὡς τεκνα μου αγαπητα ⸀νουθετων·
εαν γαρ μυριους παιδαγωγους εχητε εν χριστω, αλλ ου πολλους πατερας, εν γαρ χριστω ιησου δια του ευαγγελιου εγω ὑμας εγεννησα.
παρακαλω ουν ὑμας, μιμηται μου γινεσθε.
δια τουτο επεμψα ὑμιν τιμοθεον, ὁς εστιν ⸂μου τεκνον⸃ αγαπητον και πιστον εν κυριω, ὁς ὑμας αναμνησει τας ὁδους μου τας εν χριστω ⸀ιησου, καθως πανταχου εν παση εκκλησια διδασκω.
ὡς μη ερχομενου δε μου προς ὑμας εφυσιωθησαν τινες·
ελευσομαι δε ταχεως προς ὑμας, εαν ὁ κυριος θεληση, και γνωσομαι ου τον λογον των πεφυσιωμενων αλλα την δυναμιν,
ου γαρ εν λογω ἡ βασιλεια του θεου αλλ εν δυναμει.
τι θελετε; εν ῥαβδω ελθω προς ὑμας, η εν αγαπη πνευματι τε πραυτητος;
5
ὁλως ακουεται εν ὑμιν πορνεια, και τοιαυτη πορνεια ἡτις ουδε εν τοις ⸀εθνεσιν, ὡστε γυναικα τινα του πατρος εχειν.
και ὑμεις πεφυσιωμενοι εστε, και ουχι μαλλον επενθησατε, ἱνα ⸀αρθη εκ μεσου ὑμων ὁ το εργον τουτο ⸀ποιησας.
εγω μεν γαρ, ⸀απων τω σωματι παρων δε τω πνευματι, ηδη κεκρικα ὡς παρων τον οὑτως τουτο κατεργασαμενον
εν τω ονοματι του κυριου ἡμων ⸀ιησου, συναχθεντων ὑμων και του εμου πνευματος συν τη δυναμει του κυριου ἡμων ⸁ιησου,
παραδουναι τον τοιουτον τω σατανα εις ολεθρον της σαρκος, ἱνα το πνευμα σωθη εν τη ἡμερα του ⸀κυριου.
ου καλον το καυχημα ὑμων. ουκ οιδατε ὁτι μικρα ζυμη ὁλον το φυραμα ζυμοι;
εκκαθαρατε την παλαιαν ζυμην, ἱνα ητε νεον φυραμα, καθως εστε αζυμοι. και γαρ το πασχα ⸀ἡμων ετυθη χριστος·
ὡστε ἑορταζωμεν, μη εν ζυμη παλαια μηδε εν ζυμη κακιας και πονηριας, αλλ εν αζυμοις ειλικρινειας και αληθειας.
εγραψα ὑμιν εν τη επιστολη μη συναναμιγνυσθαι πορνοις,
⸀ου παντως τοις πορνοις του κοσμου τουτου η τοις πλεονεκταις ⸀και ἁρπαξιν η ειδωλολατραις, επει ⸀ωφειλετε αρα εκ του κοσμου εξελθειν.
νυν δε εγραψα ὑμιν μη συναναμιγνυσθαι εαν τις αδελφος ονομαζομενος η πορνος η πλεονεκτης η ειδωλολατρης η λοιδορος η μεθυσος η ἁρπαξ, τω τοιουτω μηδε συνεσθιειν.
τι γαρ ⸀μοι τους εξω κρινειν; ουχι τους εσω ὑμεις κρινετε,
τους δε εξω ὁ θεος ⸀κρινει. ⸀εξαρατε τον πονηρον εξ ὑμων αυτων.
6
τολμα τις ὑμων πραγμα εχων προς τον ἑτερον κρινεσθαι επι των αδικων, και ουχι επι των ἁγιων;
⸀η ουκ οιδατε ὁτι οἱ ἁγιοι τον κοσμον κρινουσιν; και ει εν ὑμιν κρινεται ὁ κοσμος, αναξιοι εστε κριτηριων ελαχιστων;
ουκ οιδατε ὁτι αγγελους κρινουμεν, μητιγε βιωτικα;
βιωτικα μεν ουν κριτηρια εαν εχητε, τους εξουθενημενους εν τη εκκλησια, τουτους καθιζετε;
προς εντροπην ὑμιν λεγω. οὑτως ουκ ενι εν ὑμιν ⸂ουδεις σοφος⸃ ὁς δυνησεται διακριναι ανα μεσον του ⸀αδελφου αυτου,
αλλα αδελφος μετα αδελφου κρινεται, και τουτο επι απιστων;
ηδη μεν ⸀ουν ὁλως ἡττημα ὑμιν εστιν ὁτι κριματα εχετε μεθ ἑαυτων· δια τι ουχι μαλλον αδικεισθε; δια τι ουχι μαλλον αποστερεισθε;
αλλα ὑμεις αδικειτε και αποστερειτε, και ⸀τουτο αδελφους.
η ουκ οιδατε ὁτι αδικοι ⸂θεου βασιλειαν⸃ ου κληρονομησουσιν; μη πλανασθε· ουτε πορνοι ουτε ειδωλολατραι ουτε μοιχοι ουτε μαλακοι ουτε αρσενοκοιται
ουτε ⸂κλεπται ουτε πλεονεκται⸃, ⸀ου μεθυσοι, ου λοιδοροι, ουχ ἁρπαγες βασιλειαν ⸀θεου κληρονομησουσιν.
και ταυτα τινες ητε· αλλα απελουσασθε, αλλα ἡγιασθητε, αλλα εδικαιωθητε εν τω ονοματι του κυριου ⸀ιησου και εν τω πνευματι του θεου ἡμων.
παντα μοι εξεστιν· αλλ ου παντα συμφερει. παντα μοι εξεστιν· αλλ ουκ εγω εξουσιασθησομαι ὑπο τινος.
τα βρωματα τη κοιλια, και ἡ κοιλια τοις βρωμασιν· ὁ δε θεος και ταυτην και ταυτα καταργησει. το δε σωμα ου τη πορνεια αλλα τω κυριω, και ὁ κυριος τω σωματι·
ὁ δε θεος και τον κυριον ηγειρεν και ἡμας εξεγερει δια της δυναμεως αυτου.
ουκ οιδατε ὁτι τα σωματα ὑμων μελη χριστου εστιν; αρας ουν τα μελη του χριστου ποιησω πορνης μελη; μη γενοιτο.
⸀η ουκ οιδατε ὁτι ὁ κολλωμενος τη πορνη ἑν σωμα εστιν; εσονται γαρ, φησιν, οἱ δυο εις σαρκα μιαν.
ὁ δε κολλωμενος τω κυριω ἑν πνευμα εστιν.
φευγετε την πορνειαν· παν ἁμαρτημα ὁ εαν ποιηση ανθρωπος εκτος του σωματος εστιν, ὁ δε πορνευων εις το ιδιον σωμα ἁμαρτανει.
η ουκ οιδατε ὁτι το σωμα ὑμων ναος του εν ὑμιν ἁγιου πνευματος εστιν, οὑ εχετε απο θεου; και ουκ εστε ἑαυτων,
ηγορασθητε γαρ τιμης· δοξασατε δη τον θεον εν τω σωματι ⸀ὑμων.
7
περι δε ὡν ⸀εγραψατε, καλον ανθρωπω γυναικος μη ἁπτεσθαι·
δια δε τας πορνειας ἑκαστος την ἑαυτου γυναικα εχετω, και ἑκαστη τον ιδιον ανδρα εχετω.
τη γυναικι ὁ ανηρ την ⸀οφειλην αποδιδοτω, ὁμοιως δε και ἡ γυνη τω ανδρι.
ἡ γυνη του ιδιου σωματος ουκ εξουσιαζει αλλα ὁ ανηρ· ὁμοιως δε και ὁ ανηρ του ιδιου σωματος ουκ εξουσιαζει αλλα ἡ γυνη.
μη αποστερειτε αλληλους, ει μητι αν εκ συμφωνου προς καιρον ἱνα ⸀σχολασητε ⸀τη προσευχη και παλιν επι το αυτο ⸀ητε, ἱνα μη πειραζη ὑμας ὁ σατανας δια την ακρασιαν ὑμων.
τουτο δε λεγω κατα συγγνωμην, ου κατ επιταγην.
θελω ⸀δε παντας ανθρωπους ειναι ὡς και εμαυτον· αλλα ἑκαστος ιδιον ⸂εχει χαρισμα⸃ εκ θεου, ⸀ὁ μεν οὑτως, ⸁ὁ δε οὑτως.
λεγω δε τοις αγαμοις και ταις χηραις, καλον ⸀αυτοις εαν μεινωσιν ὡς καγω·
ει δε ουκ εγκρατευονται, γαμησατωσαν, κρειττον γαρ εστιν ⸀γαμησαι η πυρουσθαι.
τοις δε γεγαμηκοσιν παραγγελλω, ουκ εγω αλλα ὁ κυριος, γυναικα απο ανδρος μη χωρισθηναι—
εαν δε και χωρισθη, μενετω αγαμος η τω ανδρι καταλλαγητω—και ανδρα γυναικα μη αφιεναι.
τοις δε λοιποις ⸂λεγω εγω⸃, ουχ ὁ κυριος· ει τις αδελφος γυναικα εχει απιστον, και αὑτη συνευδοκει οικειν μετ αυτου, μη αφιετω αυτην·
και γυνη ⸂ει τις⸃ εχει ανδρα απιστον, και ⸀οὑτος συνευδοκει οικειν μετ αυτης, μη αφιετω ⸂τον ανδρα⸃.
ἡγιασται γαρ ὁ ανηρ ὁ απιστος εν τη γυναικι, και ἡγιασται ἡ γυνη ἡ απιστος εν τω ⸀αδελφω· επει αρα τα τεκνα ὑμων ακαθαρτα εστιν, νυν δε ἁγια εστιν.
ει δε ὁ απιστος χωριζεται, χωριζεσθω· ου δεδουλωται ὁ αδελφος η ἡ αδελφη εν τοις τοιουτοις, εν δε ειρηνη κεκληκεν ⸀ἡμας ὁ θεος.
τι γαρ οιδας, γυναι, ει τον ανδρα σωσεις; η τι οιδας, ανερ, ει την γυναικα σωσεις;
ει μη ἑκαστω ὡς ⸀εμερισεν ὁ ⸀κυριος, ἑκαστον ὡς κεκληκεν ὁ ⸀θεος, οὑτως περιπατειτω· και οὑτως εν ταις εκκλησιαις πασαις διατασσομαι.
περιτετμημενος τις εκληθη; μη επισπασθω· εν ακροβυστια ⸂κεκληται τις⸃; μη περιτεμνεσθω.
ἡ περιτομη ουδεν εστιν, και ἡ ακροβυστια ουδεν εστιν, αλλα τηρησις εντολων θεου.
ἑκαστος εν τη κλησει ἡ εκληθη εν ταυτη μενετω.
δουλος εκληθης; μη σοι μελετω· αλλ ει και δυνασαι ελευθερος γενεσθαι, μαλλον χρησαι.
ὁ γαρ εν κυριω κληθεις δουλος απελευθερος κυριου εστιν· ⸀ὁμοιως ὁ ελευθερος κληθεις δουλος εστιν χριστου.
τιμης ηγορασθητε· μη γινεσθε δουλοι ανθρωπων.
ἑκαστος εν ὡ εκληθη, αδελφοι, εν τουτω μενετω παρα θεω.
περι δε των παρθενων επιταγην κυριου ουκ εχω, γνωμην δε διδωμι ὡς ηλεημενος ὑπο κυριου πιστος ειναι.
νομιζω ουν τουτο καλον ὑπαρχειν δια την ενεστωσαν αναγκην, ὁτι καλον ανθρωπω το οὑτως ειναι.
δεδεσαι γυναικι; μη ζητει λυσιν· λελυσαι απο γυναικος; μη ζητει γυναικα·
εαν δε και ⸀γαμησης, ουχ ἡμαρτες. και εαν γημη ἡ παρθενος, ουχ ἡμαρτεν. θλιψιν δε τη σαρκι ἑξουσιν οἱ τοιουτοι, εγω δε ὑμων φειδομαι.
τουτο δε φημι, αδελφοι, ὁ καιρος συνεσταλμενος ⸂εστιν· το λοιπον⸃ ἱνα και οἱ εχοντες γυναικας ὡς μη εχοντες ωσιν,
και οἱ κλαιοντες ὡς μη κλαιοντες, και οἱ χαιροντες ὡς μη χαιροντες, και οἱ αγοραζοντες ὡς μη κατεχοντες,
και οἱ χρωμενοι ⸂τον κοσμον⸃ ὡς μη καταχρωμενοι· παραγει γαρ το σχημα του κοσμου τουτου.
θελω δε ὑμας αμεριμνους ειναι. ὁ αγαμος μεριμνα τα του κυριου, πως ⸀αρεση τω κυριω·
ὁ δε γαμησας μεριμνα τα του κοσμου, πως ⸀αρεση τη γυναικι,
⸀και μεμερισται. και ἡ γυνη ⸂ἡ αγαμος⸃ και ἡ ⸀παρθενος μεριμνα τα του κυριου, ἱνα η ἁγια και ⸀τω σωματι και ⸁τω πνευματι· ἡ δε γαμησασα μεριμνα τα του κοσμου, πως ⸀αρεση τω ανδρι.
τουτο δε προς το ὑμων αυτων ⸀συμφορον λεγω, ουχ ἱνα βροχον ὑμιν επιβαλω, αλλα προς το ευσχημον και ⸀ευπαρεδρον τω κυριω απερισπαστως.
ει δε τις ασχημονειν επι την παρθενον αυτου νομιζει εαν η ὑπερακμος, και οὑτως οφειλει γινεσθαι, ὁ θελει ποιειτω· ουχ ἁμαρτανει· γαμειτωσαν.
ὁς δε ἑστηκεν ⸂εν τη καρδια αυτου ἑδραιος⸃ μη εχων αναγκην, εξουσιαν δε εχει περι του ιδιου θεληματος, και τουτο κεκρικεν εν τη ⸂ιδια καρδια⸃, ⸀τηρειν την ἑαυτου παρθενον, καλως ⸀ποιησει·
ὡστε και ὁ ⸀γαμιζων ⸂την παρθενον ἑαυτου⸃ καλως ποιει, ⸂και ὁ⸃ μη ⸁γαμιζων κρεισσον ⸀ποιησει.
γυνη ⸀δεδεται εφ ὁσον χρονον ζη ὁ ανηρ αυτης· εαν ⸀δε κοιμηθη ὁ ανηρ, ελευθερα εστιν ὡ θελει γαμηθηναι, μονον εν κυριω·
μακαριωτερα δε εστιν εαν οὑτως μεινη, κατα την εμην γνωμην, δοκω ⸀δε καγω πνευμα θεου εχειν.
8
περι δε των ειδωλοθυτων, οιδαμεν ὁτι παντες γνωσιν εχομεν. ἡ γνωσις φυσιοι, ἡ δε αγαπη οικοδομει.
⸀ει τις δοκει ⸀εγνωκεναι τι, ⸀ουπω ⸀εγνω καθως δει γνωναι·
ει δε τις αγαπα τον θεον, οὑτος εγνωσται ὑπ αυτου.
περι της βρωσεως ουν των ειδωλοθυτων οιδαμεν ὁτι ουδεν ειδωλον εν κοσμω, και ὁτι ουδεις ⸀θεος ει μη εἱς.
και γαρ ειπερ εισιν λεγομενοι θεοι ειτε εν ουρανω ειτε επι γης, ὡσπερ εισιν θεοι πολλοι και κυριοι πολλοι,
αλλ ἡμιν εἱς θεος ὁ πατηρ, εξ οὑ τα παντα και ἡμεις εις αυτον, και εἱς κυριος ιησους χριστος, δι οὑ τα παντα και ἡμεις δι αυτου.
αλλ ουκ εν πασιν ἡ γνωσις· τινες δε τη ⸀συνηθεια ⸂ἑως αρτι του ειδωλου⸃ ὡς ειδωλοθυτον εσθιουσιν, και ἡ συνειδησις αυτων ασθενης ουσα μολυνεται.
βρωμα δε ἡμας ου ⸀παραστησει τω θεω· ουτε ⸂γαρ εαν φαγωμεν, περισσευομεν, ουτε εαν μη φαγωμεν, ὑστερουμεθα⸃.
βλεπετε δε μη πως ἡ εξουσια ὑμων αὑτη προσκομμα γενηται τοις ⸀ασθενεσιν.
εαν γαρ τις ιδη σε τον εχοντα γνωσιν εν ειδωλειω κατακειμενον, ουχι ἡ συνειδησις αυτου ασθενους οντος οικοδομηθησεται εις το τα ειδωλοθυτα εσθιειν;
⸂απολλυται γαρ⸃ ὁ ασθενων ⸀εν τη ση γνωσει, ⸂ὁ αδελφος⸃ δι ὁν χριστος απεθανεν.
οὑτως δε ἁμαρτανοντες εις τους αδελφους και τυπτοντες αυτων την συνειδησιν ασθενουσαν εις χριστον ἁμαρτανετε.
διοπερ ει βρωμα σκανδαλιζει τον αδελφον μου, ου μη φαγω κρεα εις τον αιωνα, ἱνα μη τον αδελφον μου σκανδαλισω.
9
ουκ ειμι ⸂ελευθερος; ουκ ειμι αποστολος⸃; ουχι ⸀ιησουν τον κυριον ἡμων ἑορακα; ου το εργον μου ὑμεις εστε εν κυριω;
ει αλλοις ουκ ειμι αποστολος, αλλα γε ὑμιν ειμι, ἡ γαρ σφραγις ⸂μου της⸃ αποστολης ὑμεις εστε εν κυριω.
ἡ εμη απολογια τοις εμε ανακρινουσιν ⸂εστιν αὑτη⸃.
μη ουκ εχομεν εξουσιαν φαγειν και ⸀πειν.
μη ουκ εχομεν εξουσιαν αδελφην γυναικα περιαγειν, ὡς και οἱ λοιποι αποστολοι και οἱ αδελφοι του κυριου και κηφας;
η μονος εγω και βαρναβας ουκ εχομεν εξουσιαν ⸀μη εργαζεσθαι;
τις στρατευεται ιδιοις οψωνιοις ποτε; τις φυτευει αμπελωνα και ⸂τον καρπον⸃ αυτου ουκ εσθιει; ⸀τις ποιμαινει ποιμνην και εκ του γαλακτος της ποιμνης ουκ εσθιει;
μη κατα ανθρωπον ταυτα λαλω η ⸂και ὁ νομος ταυτα ου⸃ λεγει;
εν γαρ τω μωυσεως νομω γεγραπται· ου ⸀κημωσεις βουν αλοωντα. μη των βοων μελει τω θεω,
η δι ἡμας παντως λεγει; δι ἡμας γαρ εγραφη, ὁτι ⸂οφειλει επ ελπιδι⸃ ὁ αροτριων αροτριαν, και ὁ αλοων ⸂επ ελπιδι του μετεχειν⸃.
ει ἡμεις ὑμιν τα πνευματικα εσπειραμεν, μεγα ει ἡμεις ὑμων τα σαρκικα θερισομεν;
ει αλλοι της ⸂ὑμων εξουσιας⸃ μετεχουσιν, ου μαλλον ἡμεις; αλλ ουκ εχρησαμεθα τη εξουσια ταυτη, αλλα παντα στεγομεν ἱνα μη ⸂τινα εγκοπην⸃ δωμεν τω ευαγγελιω του χριστου.
ουκ οιδατε ὁτι οἱ τα ἱερα εργαζομενοι ⸀τα εκ του ἱερου εσθιουσιν, οἱ τω θυσιαστηριω ⸀παρεδρευοντες τω θυσιαστηριω συμμεριζονται;
οὑτως και ὁ κυριος διεταξεν τοις το ευαγγελιον καταγγελλουσιν εκ του ευαγγελιου ζην.
εγω δε ⸂ου κεχρημαι ουδενι⸃ τουτων. ουκ εγραψα δε ταυτα ἱνα οὑτως γενηται εν εμοι, καλον γαρ μοι μαλλον αποθανειν η—το καυχημα μου ⸂ουδεις κενωσει⸃.
εαν γαρ ευαγγελιζωμαι, ουκ εστιν μοι καυχημα, αναγκη γαρ μοι επικειται· ουαι ⸀γαρ μοι εστιν εαν μη ⸀ευαγγελισωμαι.
ει γαρ ἑκων τουτο πρασσω, μισθον εχω· ει δε ακων, οικονομιαν πεπιστευμαι.
τις ουν ⸀μου εστιν ὁ μισθος; ἱνα ευαγγελιζομενος αδαπανον θησω το ⸀ευαγγελιον, εις το μη καταχρησασθαι τη εξουσια μου εν τω ευαγγελιω.
ελευθερος γαρ ων εκ παντων πασιν εμαυτον εδουλωσα, ἱνα τους πλειονας κερδησω·
και εγενομην τοις ιουδαιοις ὡς ιουδαιος, ἱνα ιουδαιους κερδησω· τοις ὑπο νομον ὡς ὑπο νομον, ⸂μη ων αυτος ὑπο νομον⸃, ἱνα τους ὑπο νομον κερδησω·
τοις ανομοις ὡς ανομος, μη ων ανομος ⸀θεου αλλ εννομος ⸀χριστου, ἱνα ⸀κερδανω ⸀τους ανομους·
εγενομην τοις ⸀ασθενεσιν ασθενης, ἱνα τους ασθενεις κερδησω· τοις πασιν ⸀γεγονα παντα, ἱνα παντως τινας σωσω.
⸀παντα δε ποιω δια το ευαγγελιον, ἱνα συγκοινωνος αυτου γενωμαι.
ουκ οιδατε ὁτι οἱ εν σταδιω τρεχοντες παντες μεν τρεχουσιν, εἱς δε λαμβανει το βραβειον; οὑτως τρεχετε ἱνα καταλαβητε.
πας δε ὁ αγωνιζομενος παντα εγκρατευεται, εκεινοι μεν ουν ἱνα φθαρτον στεφανον λαβωσιν, ἡμεις δε αφθαρτον.
εγω τοινυν οὑτως τρεχω ὡς ουκ αδηλως, οὑτως πυκτευω ὡς ουκ αερα δερων·
αλλα ὑπωπιαζω μου το σωμα και δουλαγωγω, μη πως αλλοις κηρυξας αυτος αδοκιμος γενωμαι.
10
ου θελω ⸀γαρ ὑμας αγνοειν, αδελφοι, ὁτι οἱ πατερες ἡμων παντες ὑπο την νεφελην ησαν και παντες δια της θαλασσης διηλθον,
και παντες εις τον μωυσην ⸀εβαπτισαντο εν τη νεφελη και εν τη θαλασση,
και παντες το αυτο ⸂πνευματικον βρωμα⸃ εφαγον
και παντες το αυτο ⸂πνευματικον επιον πομα⸃, επινον γαρ εκ πνευματικης ακολουθουσης πετρας, ἡ ⸂πετρα δε⸃ ην ὁ χριστος·
αλλ ουκ εν τοις πλειοσιν αυτων ηυδοκησεν ὁ θεος, κατεστρωθησαν γαρ εν τη ερημω.
ταυτα δε τυποι ἡμων εγενηθησαν, εις το μη ειναι ἡμας επιθυμητας κακων, καθως κακεινοι επεθυμησαν.
μηδε ειδωλολατραι γινεσθε, καθως τινες αυτων· ὡσπερ γεγραπται· εκαθισεν ὁ λαος φαγειν και πειν, και ανεστησαν παιζειν.
μηδε πορνευωμεν, καθως τινες αυτων επορνευσαν, και επεσαν μια ἡμερα εικοσι τρεις χιλιαδες.
μηδε εκπειραζωμεν τον ⸀χριστον, ⸀καθως τινες αυτων επειρασαν, και ὑπο των οφεων ⸀απωλλυντο.
μηδε γογγυζετε, ⸀καθαπερ τινες αυτων εγογγυσαν, και απωλοντο ὑπο του ολοθρευτου.
ταυτα ⸀δε ⸂τυπικως συνεβαινεν⸃ εκεινοις, εγραφη δε προς νουθεσιαν ἡμων, εις οὑς τα τελη των αιωνων ⸀κατηντηκεν.
ὡστε ὁ δοκων ἑσταναι βλεπετω μη πεση,
πειρασμος ὑμας ουκ ειληφεν ει μη ανθρωπινος· πιστος δε ὁ θεος, ὁς ουκ εασει ὑμας πειρασθηναι ὑπερ ὁ δυνασθε, αλλα ποιησει συν τω πειρασμω και την εκβασιν του ⸀δυνασθαι ὑπενεγκειν.
διοπερ, αγαπητοι μου, φευγετε απο της ειδωλολατριας.
ὡς φρονιμοις λεγω· κρινατε ὑμεις ὁ φημι.
το ποτηριον της ευλογιας ὁ ευλογουμεν, ουχι κοινωνια ⸂εστιν του αἱματος του χριστου⸃; τον αρτον ὁν κλωμεν, ουχι κοινωνια του σωματος του χριστου εστιν;
ὁτι εἱς αρτος, ἑν σωμα οἱ πολλοι εσμεν, οἱ γαρ παντες εκ του ἑνος αρτου μετεχομεν.
βλεπετε τον ισραηλ κατα σαρκα· ⸀ουχ οἱ εσθιοντες τας θυσιας κοινωνοι του θυσιαστηριου εισιν;
τι ουν φημι; ὁτι ⸂ειδωλοθυτον τι εστιν, η ὁτι ειδωλον⸃ τι εστιν;
αλλ ὁτι ἁ ⸀θυουσιν, δαιμονιοις ⸂και ου θεω θυουσιν⸃, ου θελω δε ὑμας κοινωνους των δαιμονιων γινεσθαι.
ου δυνασθε ποτηριον κυριου πινειν και ποτηριον δαιμονιων· ου δυνασθε τραπεζης κυριου μετεχειν και τραπεζης δαιμονιων.
η παραζηλουμεν τον κυριον; μη ισχυροτεροι αυτου εσμεν;
⸀παντα εξεστιν· αλλ ου παντα συμφερει. ⸁παντα εξεστιν· αλλ ου παντα οικοδομει.
μηδεις το ἑαυτου ζητειτω αλλα το του ⸀ἑτερου.
παν το εν μακελλω πωλουμενον εσθιετε μηδεν ανακρινοντες δια την συνειδησιν,
του ⸂κυριου γαρ⸃ ἡ γη και το πληρωμα αυτης.
⸀ει τις καλει ὑμας των απιστων και θελετε πορευεσθαι, παν το παρατιθεμενον ὑμιν εσθιετε μηδεν ανακρινοντες δια την συνειδησιν·
εαν δε τις ὑμιν ειπη· τουτο ⸀ἱεροθυτον εστιν, μη εσθιετε δι εκεινον τον μηνυσαντα και την ⸀συνειδησιν·
συνειδησιν δε λεγω ουχι την ἑαυτου αλλα την του ἑτερου· ἱνατι γαρ ἡ ελευθερια μου κρινεται ὑπο αλλης συνειδησεως;
ει εγω χαριτι μετεχω, τι βλασφημουμαι ὑπερ οὑ εγω ευχαριστω;
ειτε ουν εσθιετε ειτε πινετε ειτε τι ποιειτε, παντα εις δοξαν θεου ποιειτε.
απροσκοποι ⸂και ιουδαιοις γινεσθε⸃ και ἑλλησιν και τη εκκλησια του θεου,
καθως καγω παντα πασιν αρεσκω, μη ζητων το εμαυτου ⸀συμφορον αλλα το των πολλων, ἱνα σωθωσιν.
11
μιμηται μου γινεσθε, καθως καγω χριστου.
επαινω δε ⸀ὑμας ὁτι παντα μου μεμνησθε και καθως παρεδωκα ὑμιν τας παραδοσεις κατεχετε.
θελω δε ὑμας ειδεναι ὁτι παντος ανδρος ἡ κεφαλη ὁ χριστος εστιν, κεφαλη δε γυναικος ὁ ανηρ, κεφαλη δε ⸀του χριστου ὁ θεος.
πας ανηρ προσευχομενος η προφητευων κατα κεφαλης εχων καταισχυνει την κεφαλην αυτου·
πασα δε γυνη προσευχομενη η προφητευουσα ακατακαλυπτω τη κεφαλη καταισχυνει την κεφαλην ⸀αυτης, ἑν γαρ εστιν και το αυτο τη εξυρημενη.
ει γαρ ου κατακαλυπτεται γυνη, και κειρασθω· ει δε αισχρον γυναικι το κειρασθαι η ξυρασθαι, κατακαλυπτεσθω.
ανηρ μεν γαρ ουκ οφειλει κατακαλυπτεσθαι την κεφαλην, εικων και δοξα θεου ὑπαρχων· ⸀ἡ γυνη δε δοξα ανδρος εστιν.
ου γαρ εστιν ανηρ εκ γυναικος, αλλα γυνη εξ ανδρος·
και γαρ ουκ εκτισθη ανηρ δια την γυναικα, αλλα γυνη δια τον ανδρα.
δια τουτο οφειλει ἡ γυνη εξουσιαν εχειν επι της κεφαλης δια τους αγγελους.
πλην ουτε ⸂γυνη χωρις ανδρος ουτε ανηρ χωρις γυναικος⸃ εν κυριω·
ὡσπερ γαρ ἡ γυνη εκ του ανδρος, οὑτως και ὁ ανηρ δια της γυναικος· τα δε παντα εκ του θεου.
εν ὑμιν αυτοις κρινατε· πρεπον εστιν γυναικα ακατακαλυπτον τω θεω προσευχεσθαι;
⸀ουδε ⸂ἡ φυσις αυτη⸃ διδασκει ὑμας ὁτι ανηρ μεν εαν κομα, ατιμια αυτω εστιν,
γυνη δε εαν κομα, δοξα αυτη εστιν; ὁτι ἡ κομη αντι περιβολαιου ⸀δεδοται.
ει δε τις δοκει φιλονεικος ειναι, ἡμεις τοιαυτην συνηθειαν ουκ εχομεν, ουδε αἱ εκκλησιαι του θεου.
τουτο δε ⸂παραγγελλων ουκ επαινω⸃ ὁτι ουκ εις το κρεισσον αλλα εις το ἡσσον συνερχεσθε.
πρωτον μεν γαρ συνερχομενων ὑμων εν εκκλησια ακουω σχισματα εν ὑμιν ὑπαρχειν, και μερος τι πιστευω.
δει γαρ και αἱρεσεις εν ὑμιν ειναι, ἱνα ⸀και οἱ δοκιμοι φανεροι γενωνται εν ὑμιν.
συνερχομενων ουν ὑμων επι το αυτο ουκ εστιν κυριακον δειπνον φαγειν,
ἑκαστος γαρ το ιδιον δειπνον προλαμβανει εν τω φαγειν, και ὁς μεν πεινα, ὁς δε μεθυει.
μη γαρ οικιας ουκ εχετε εις το εσθιειν και πινειν; η της εκκλησιας του θεου καταφρονειτε, και καταισχυνετε τους μη εχοντας; τι ⸂ειπω ὑμιν⸃; επαινεσω ὑμας; εν τουτω ουκ επαινω.
εγω γαρ παρελαβον απο του κυριου, ὁ και παρεδωκα ὑμιν, ὁτι ὁ κυριος ιησους εν τη νυκτι ἡ ⸀παρεδιδετο ελαβεν αρτον
και ευχαριστησας εκλασεν και ⸀ειπεν· τουτο μου εστιν το σωμα το ὑπερ ⸀ὑμων· τουτο ποιειτε εις την εμην αναμνησιν.
ὡσαυτως και το ποτηριον μετα το δειπνησαι, λεγων· τουτο το ποτηριον ἡ καινη διαθηκη εστιν εν τω εμω αἱματι· τουτο ποιειτε, ὁσακις ⸀εαν πινητε, εις την εμην αναμνησιν.
ὁσακις γαρ ⸀εαν εσθιητε τον αρτον τουτον και το ⸀ποτηριον πινητε, τον θανατον του κυριου καταγγελλετε, αχρι ⸀οὑ ελθη.
ὡστε ὁς αν εσθιη τον ⸀αρτον η πινη το ποτηριον του κυριου ⸀αναξιως, ενοχος εσται του σωματος και του αἱματος του κυριου.
δοκιμαζετω δε ανθρωπος ἑαυτον, και οὑτως εκ του αρτου εσθιετω και εκ του ποτηριου πινετω·
ὁ γαρ εσθιων και ⸀πινων κριμα ἑαυτω εσθιει και πινει μη διακρινων το ⸀σωμα.
δια τουτο εν ὑμιν πολλοι ασθενεις και αρρωστοι και κοιμωνται ἱκανοι.
ει ⸀δε ἑαυτους διεκρινομεν, ουκ αν εκρινομεθα·
κρινομενοι δε ⸀ὑπο κυριου παιδευομεθα, ἱνα μη συν τω κοσμω κατακριθωμεν.
ὡστε, αδελφοι μου, συνερχομενοι εις το φαγειν αλληλους εκδεχεσθε.
⸀ει τις πεινα, εν οικω εσθιετω, ἱνα μη εις κριμα συνερχησθε. τα δε λοιπα ὡς αν ελθω διαταξομαι.
12
περι δε των πνευματικων, αδελφοι, ου θελω ὑμας αγνοειν.
οιδατε ὁτι ὁτε εθνη ητε προς τα ειδωλα τα αφωνα ὡς αν ηγεσθε απαγομενοι.
διο γνωριζω ὑμιν ὁτι ουδεις εν πνευματι θεου λαλων λεγει· αναθεμα ⸀ιησους, και ουδεις δυναται ειπειν· ⸂κυριος ιησους⸃ ει μη εν πνευματι ἁγιω.
διαιρεσεις δε χαρισματων εισιν, το δε αυτο πνευμα·
και διαιρεσεις διακονιων εισιν, και ὁ αυτος κυριος·
και διαιρεσεις ενεργηματων εισιν, ⸂ὁ δε⸃ ⸀αυτος θεος, ὁ ενεργων τα παντα εν πασιν.
ἑκαστω δε διδοται ἡ φανερωσις του πνευματος προς το συμφερον.
ὡ μεν γαρ δια του πνευματος διδοται λογος σοφιας, αλλω δε λογος γνωσεως κατα το αυτο πνευμα,
⸀ἑτερω πιστις εν τω αυτω πνευματι, ⸀αλλω χαρισματα ιαματων εν τω ⸀ἑνι πνευματι,
⸀αλλω ενεργηματα δυναμεων, ⸁αλλω προφητεια, ⸀1αλλω διακρισεις πνευματων, ⸀ἑτερω γενη γλωσσων, ⸀2αλλω ἑρμηνεια γλωσσων·
παντα δε ταυτα ενεργει το ἑν και το αυτο πνευμα, διαιρουν ιδια ἑκαστω καθως βουλεται.
καθαπερ γαρ το σωμα ἑν εστιν και μελη ⸂πολλα εχει⸃, παντα δε τα μελη του ⸀σωματος πολλα οντα ἑν εστιν σωμα, οὑτως και ὁ χριστος·
και γαρ εν ἑνι πνευματι ἡμεις παντες εις ἑν σωμα εβαπτισθημεν, ειτε ιουδαιοι ειτε ἑλληνες, ειτε δουλοι ειτε ελευθεροι, και ⸀παντες ἑν πνευμα εποτισθημεν.
και γαρ το σωμα ουκ εστιν ἑν μελος αλλα πολλα.
εαν ειπη ὁ πους· ὁτι ουκ ειμι χειρ, ουκ ειμι εκ του σωματος, ου παρα τουτο ουκ εστιν εκ του σωματος;
και εαν ειπη το ους· ὁτι ουκ ειμι οφθαλμος, ουκ ειμι εκ του σωματος, ου παρα τουτο ουκ εστιν εκ του σωματος·
ει ὁλον το σωμα οφθαλμος, που ἡ ακοη; ει ὁλον ακοη, που ἡ οσφρησις;
⸀νυνι δε ὁ θεος εθετο τα μελη, ἑν ἑκαστον αυτων, εν τω σωματι καθως ηθελησεν.
ει δε ην τα παντα ἑν μελος, που το σωμα;
νυν δε πολλα ⸀μεν μελη, ἑν δε σωμα.
ου δυναται δε ὁ οφθαλμος ειπειν τη χειρι· χρειαν σου ουκ εχω, η παλιν ἡ κεφαλη τοις ποσιν· χρειαν ὑμων ουκ εχω·
αλλα πολλω μαλλον τα δοκουντα μελη του σωματος ασθενεστερα ὑπαρχειν αναγκαια εστιν,
και ἁ δοκουμεν ατιμοτερα ειναι του σωματος, τουτοις τιμην περισσοτεραν περιτιθεμεν, και τα ασχημονα ἡμων ευσχημοσυνην περισσοτεραν εχει,
τα δε ευσχημονα ἡμων ου χρειαν ⸀εχει. αλλα ὁ θεος συνεκερασεν το σωμα, τω ⸀ὑστερουντι περισσοτεραν δους τιμην,
ἱνα μη η ⸀σχισμα εν τω σωματι, αλλα το αυτο ὑπερ αλληλων μεριμνωσι τα μελη.
και ⸀ειτε πασχει ἑν μελος, συμπασχει παντα τα μελη· ειτε δοξαζεται ⸀μελος, συγχαιρει παντα τα μελη.
ὑμεις δε εστε σωμα χριστου και μελη εκ μερους.
και οὑς μεν εθετο ὁ θεος εν τη εκκλησια πρωτον αποστολους, δευτερον προφητας, τριτον διδασκαλους, επειτα δυναμεις, ⸀επειτα χαρισματα ιαματων, αντιλημψεις, κυβερνησεις, γενη γλωσσων.
μη παντες αποστολοι; μη παντες προφηται; μη παντες διδασκαλοι; μη παντες δυναμεις;
μη παντες χαρισματα εχουσιν ιαματων; μη παντες γλωσσαις λαλουσιν; μη παντες διερμηνευουσιν;
ζηλουτε δε τα χαρισματα τα ⸀μειζονα. και ετι καθ ὑπερβολην ὁδον ὑμιν δεικνυμι.
13
εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον.
⸂και εαν⸃ εχω προφητειαν και ειδω τα μυστηρια παντα και πασαν την γνωσιν, ⸄και εαν⸅ εχω πασαν την πιστιν ὡστε ορη ⸀μεθισταναι, αγαπην δε μη εχω, ουθεν ειμι.
⸂και εαν⸃ ψωμισω παντα τα ὑπαρχοντα μου, ⸄και εαν⸅ παραδω το σωμα μου, ἱνα ⸀καυθησομαι, αγαπην δε μη εχω, ουδεν ωφελουμαι.
ἡ αγαπη μακροθυμει, χρηστευεται ἡ αγαπη, ου ζηλοι ⸂ἡ αγαπη⸃, ου περπερευεται, ου φυσιουται,
ουκ ασχημονει, ου ζητει τα ἑαυτης, ου παροξυνεται, ου λογιζεται το κακον,
ου χαιρει επι τη αδικια, συγχαιρει δε τη αληθεια·
παντα στεγει, παντα πιστευει, παντα ελπιζει, παντα ὑπομενει.
ἡ αγαπη ουδεποτε ⸀πιπτει. ειτε δε προφητειαι, καταργηθησονται· ειτε γλωσσαι, παυσονται· ειτε γνωσις, καταργηθησεται.
εκ μερους ⸀γαρ γινωσκομεν και εκ μερους προφητευομεν·
ὁταν δε ελθη το τελειον, ⸀το εκ μερους καταργηθησεται.
ὁτε ημην νηπιος, ⸂ελαλουν ὡς νηπιος, εφρονουν ὡς νηπιος, ελογιζομην ὡς νηπιος⸃· ⸀ὁτε γεγονα ανηρ, κατηργηκα τα του νηπιου.
βλεπομεν γαρ αρτι δι εσοπτρου εν αινιγματι, τοτε δε προσωπον προς προσωπον· αρτι γινωσκω εκ μερους, τοτε δε επιγνωσομαι καθως και επεγνωσθην.
νυνι δε μενει πιστις, ελπις, αγαπη· τα τρια ταυτα, μειζων δε τουτων ἡ αγαπη.
14
διωκετε την αγαπην, ζηλουτε δε τα πνευματικα, μαλλον δε ἱνα προφητευητε.
ὁ γαρ λαλων γλωσση ουκ ανθρωποις λαλει ⸀αλλα θεω, ουδεις γαρ ακουει, πνευματι δε λαλει μυστηρια·
ὁ δε προφητευων ανθρωποις λαλει οικοδομην και παρακλησιν και παραμυθιαν.
ὁ λαλων γλωσση ἑαυτον οικοδομει· ὁ δε προφητευων εκκλησιαν οικοδομει.
θελω δε παντας ὑμας λαλειν γλωσσαις, μαλλον δε ἱνα προφητευητε· μειζων ⸀δε ὁ προφητευων η ὁ λαλων γλωσσαις, εκτος ει μη ⸀διερμηνευη, ἱνα ἡ εκκλησια οικοδομην λαβη.
⸀νυν δε, αδελφοι, εαν ελθω προς ὑμας γλωσσαις λαλων, τι ὑμας ωφελησω, εαν μη ὑμιν λαλησω η εν αποκαλυψει η εν γνωσει η εν προφητεια η εν διδαχη;
ὁμως τα αψυχα φωνην διδοντα, ειτε αυλος ειτε κιθαρα, εαν διαστολην τοις φθογγοις μη ⸀δω, πως γνωσθησεται το αυλουμενον η το κιθαριζομενον;
και γαρ εαν αδηλον ⸂φωνην σαλπιγξ⸃ δω, τις παρασκευασεται εις πολεμον;
οὑτως και ὑμεις δια της γλωσσης εαν μη ευσημον λογον δωτε, πως γνωσθησεται το λαλουμενον; εσεσθε γαρ εις αερα λαλουντες.
τοσαυτα ει τυχοι γενη φωνων ⸀εισιν εν κοσμω, και ⸀ουδεν αφωνον·
εαν ουν μη ειδω την δυναμιν της φωνης, εσομαι τω λαλουντι βαρβαρος και ὁ λαλων εν εμοι βαρβαρος.
οὑτως και ὑμεις, επει ζηλωται εστε πνευματων, προς την οικοδομην της εκκλησιας ζητειτε ἱνα περισσευητε.
⸀διο ὁ λαλων γλωσση προσευχεσθω ἱνα διερμηνευη.
εαν γαρ προσευχωμαι γλωσση, το πνευμα μου προσευχεται, ὁ δε νους μου ακαρπος εστιν.
τι ουν εστιν; προσευξομαι τω πνευματι, προσευξομαι δε και τω νοι· ψαλω τω πνευματι, ψαλω δε και τω νοι·
επει εαν ⸀ευλογης ⸀πνευματι, ὁ αναπληρων τον τοπον του ιδιωτου πως ερει το αμην επι τη ση ευχαριστια; επειδη τι λεγεις ουκ οιδεν·
συ μεν γαρ καλως ευχαριστεις, αλλ ὁ ἑτερος ουκ οικοδομειται.
ευχαριστω τω ⸀θεω, παντων ὑμων μαλλον ⸀γλωσσαις ⸀λαλω·
αλλα εν εκκλησια θελω πεντε λογους ⸂τω νοι⸃ μου λαλησαι, ἱνα και αλλους κατηχησω, η μυριους λογους εν γλωσση.
αδελφοι, μη παιδια γινεσθε ταις φρεσιν, αλλα τη κακια νηπιαζετε, ταις δε φρεσιν τελειοι γινεσθε.
εν τω νομω γεγραπται ὁτι εν ἑτερογλωσσοις και εν χειλεσιν ⸀ἑτερων λαλησω τω λαω τουτω, και ουδ οὑτως εισακουσονται μου, λεγει κυριος.
ὡστε αἱ γλωσσαι εις σημειον εισιν ου τοις πιστευουσιν αλλα τοις απιστοις, ἡ δε προφητεια ου τοις απιστοις αλλα τοις πιστευουσιν.
εαν ουν συνελθη ἡ εκκλησια ὁλη επι το αυτο και παντες ⸂λαλωσιν γλωσσαις⸃, εισελθωσιν δε ιδιωται η απιστοι, ουκ ερουσιν ὁτι μαινεσθε;
εαν δε παντες προφητευωσιν, εισελθη δε τις απιστος η ιδιωτης, ελεγχεται ὑπο παντων, ανακρινεται ὑπο παντων,
⸀τα κρυπτα της καρδιας αυτου φανερα γινεται, και οὑτως πεσων επι προσωπον προσκυνησει τω θεω, απαγγελλων ὁτι ⸂οντως ὁ θεος⸃ εν ὑμιν εστιν.
τι ουν εστιν, αδελφοι; ὁταν συνερχησθε, ⸀ἑκαστος ψαλμον εχει, διδαχην εχει, ⸂αποκαλυψιν εχει, γλωσσαν⸃ εχει, ἑρμηνειαν εχει· παντα προς οικοδομην γινεσθω.
ειτε γλωσση τις λαλει, κατα δυο η το πλειστον τρεις, και ανα μερος, και εἱς διερμηνευετω·
εαν δε μη η ⸀διερμηνευτης, σιγατω εν εκκλησια, ἑαυτω δε λαλειτω και τω θεω.
προφηται δε δυο η τρεις λαλειτωσαν, και οἱ αλλοι διακρινετωσαν·
εαν δε αλλω αποκαλυφθη καθημενω, ὁ πρωτος σιγατω.
δυνασθε γαρ καθ ἑνα παντες προφητευειν, ἱνα παντες μανθανωσιν και παντες παρακαλωνται
(και πνευματα προφητων προφηταις ὑποτασσεται,
ου γαρ εστιν ακαταστασιας ὁ θεος αλλα ειρηνης), ὡς εν πασαις ταις εκκλησιαις των ἁγιων.
αἱ ⸀γυναικες εν ταις εκκλησιαις σιγατωσαν, ου γαρ ⸀επιτρεπεται αυταις λαλειν· αλλα ⸀ὑποτασσεσθωσαν, καθως και ὁ νομος λεγει.
ει δε τι ⸀μαθειν θελουσιν, εν οικω τους ιδιους ανδρας επερωτατωσαν, αισχρον γαρ εστιν γυναικι ⸂λαλειν εν εκκλησια⸃.
η αφ ὑμων ὁ λογος του θεου εξηλθεν, η εις ὑμας μονους κατηντησεν;
ει τις δοκει προφητης ειναι η πνευματικος, επιγινωσκετω ἁ γραφω ὑμιν ὁτι κυριου ⸀εστιν·
ει δε τις αγνοει, ⸀αγνοειται.
ὡστε, αδελφοι ⸀μου, ζηλουτε το προφητευειν, και το λαλειν ⸂μη κωλυετε γλωσσαις⸃·
παντα ⸀δε ευσχημονως και κατα ταξιν γινεσθω.
15
γνωριζω δε ὑμιν, αδελφοι, το ευαγγελιον ὁ ευηγγελισαμην ὑμιν, ὁ και παρελαβετε, εν ὡ και ἑστηκατε,
δι οὑ και σωζεσθε, τινι λογω ευηγγελισαμην ὑμιν, ει κατεχετε, εκτος ει μη εικη επιστευσατε.
παρεδωκα γαρ ὑμιν εν πρωτοις, ὁ και παρελαβον, ὁτι χριστος απεθανεν ὑπερ των ἁμαρτιων ἡμων κατα τας γραφας,
και ὁτι εταφη, και ὁτι εγηγερται τη ⸂ἡμερα τη τριτη⸃ κατα τας γραφας,
και ὁτι ωφθη κηφα, ειτα τοις δωδεκα·
επειτα ωφθη επανω πεντακοσιοις αδελφοις εφαπαξ, εξ ὡν οἱ ⸀πλειονες μενουσιν ἑως αρτι, τινες ⸀δε εκοιμηθησαν·
επειτα ωφθη ιακωβω, ειτα τοις αποστολοις πασιν·
εσχατον δε παντων ὡσπερει τω εκτρωματι ωφθη καμοι.
εγω γαρ ειμι ὁ ελαχιστος των αποστολων, ὁς ουκ ειμι ἱκανος καλεισθαι αποστολος, διοτι εδιωξα την εκκλησιαν του θεου·
χαριτι δε θεου ειμι ὁ ειμι, και ἡ χαρις αυτου ἡ εις εμε ου κενη εγενηθη, αλλα περισσοτερον αυτων παντων εκοπιασα, ουκ εγω δε αλλα ἡ χαρις του θεου ⸀ἡ συν εμοι.
ειτε ουν εγω ειτε εκεινοι, οὑτως κηρυσσομεν και οὑτως επιστευσατε.
ει δε χριστος κηρυσσεται ὁτι εκ νεκρων εγηγερται, πως λεγουσιν ⸂εν ὑμιν τινες⸃ ὁτι αναστασις νεκρων ουκ εστιν;
ει δε αναστασις νεκρων ουκ εστιν, ουδε χριστος εγηγερται·
ει δε χριστος ουκ εγηγερται, κενον ⸀αρα το κηρυγμα ἡμων, ⸀κενη και ἡ πιστις ⸀ὑμων,
εὑρισκομεθα δε και ψευδομαρτυρες του θεου, ὁτι εμαρτυρησαμεν κατα του θεου ὁτι ηγειρεν τον χριστον, ὁν ουκ ηγειρεν ειπερ αρα νεκροι ουκ εγειρονται.
ει γαρ νεκροι ουκ εγειρονται, ουδε χριστος εγηγερται·
ει δε χριστος ουκ εγηγερται, ματαια ἡ πιστις ⸀ὑμων, ετι εστε εν ταις ἁμαρτιαις ὑμων.
αρα και οἱ κοιμηθεντες εν χριστω απωλοντο.
ει εν τη ζωη ταυτη ⸂εν χριστω ηλπικοτες εσμεν⸃ μονον, ελεεινοτεροι παντων ανθρωπων εσμεν.
νυνι δε χριστος εγηγερται εκ νεκρων, απαρχη των ⸀κεκοιμημενων.
επειδη γαρ δι ανθρωπου ⸀θανατος, και δι ανθρωπου αναστασις νεκρων·
ὡσπερ γαρ εν τω αδαμ παντες αποθνησκουσιν, οὑτως και εν τω χριστω παντες ζωοποιηθησονται.
ἑκαστος δε εν τω ιδιω ταγματι· απαρχη χριστος, επειτα οἱ του χριστου εν τη παρουσια αυτου·
ειτα το τελος, ὁταν ⸀παραδιδω την βασιλειαν τω θεω και πατρι, ὁταν καταργηση πασαν αρχην και πασαν εξουσιαν και δυναμιν,
δει γαρ αυτον βασιλευειν αχρι ⸀οὑ θη παντας τους εχθρους ὑπο τους ποδας αυτου.
εσχατος εχθρος καταργειται ὁ θανατος,
παντα γαρ ὑπεταξεν ὑπο τους ποδας αυτου. ὁταν δε ειπη ὁτι παντα ὑποτετακται, δηλον ὁτι εκτος του ὑποταξαντος αυτω τα παντα.
ὁταν δε ὑποταγη αυτω τα παντα, ⸀τοτε αυτος ὁ υἱος ὑποταγησεται τω ὑποταξαντι αυτω τα παντα, ἱνα η ὁ θεος ⸀παντα εν πασιν.
επει τι ποιησουσιν οἱ βαπτιζομενοι ὑπερ των νεκρων; ει ὁλως νεκροι ουκ εγειρονται, τι και βαπτιζονται ὑπερ ⸀αυτων.
τι και ἡμεις κινδυνευομεν πασαν ὡραν;
καθ ἡμεραν αποθνησκω, νη την ὑμετεραν ⸀καυχησιν, ἡν εχω εν χριστω ιησου τω κυριω ἡμων.
ει κατα ανθρωπον εθηριομαχησα εν εφεσω, τι μοι το οφελος; ει νεκροι ουκ εγειρονται, φαγωμεν και πιωμεν, αυριον γαρ αποθνησκομεν.
μη πλανασθε· φθειρουσιν ηθη χρηστα ὁμιλιαι κακαι.
εκνηψατε δικαιως και μη ἁμαρτανετε, αγνωσιαν γαρ θεου τινες εχουσιν· προς εντροπην ὑμιν ⸀λαλω.
αλλα ερει τις· πως εγειρονται οἱ νεκροι, ποιω δε σωματι ερχονται;
⸀αφρων, συ ὁ σπειρεις, ου ζωοποιειται εαν μη αποθανη·
και ὁ σπειρεις, ου το σωμα το γενησομενον σπειρεις αλλα γυμνον κοκκον ει τυχοι σιτου η τινος των λοιπων·
ὁ δε θεος ⸂διδωσιν αυτω⸃ σωμα καθως ηθελησεν, και ἑκαστω των σπερματων ⸀ιδιον σωμα.
ου πασα σαρξ ἡ αυτη σαρξ, αλλα αλλη μεν ανθρωπων, αλλη δε σαρξ κτηνων, αλλη δε ⸂σαρξ πτηνων⸃, αλλη δε ⸀ιχθυων.
και σωματα επουρανια, και σωματα επιγεια· αλλα ἑτερα μεν ἡ των επουρανιων δοξα, ἑτερα δε ἡ των επιγειων.
αλλη δοξα ἡλιου, και αλλη δοξα σεληνης, και αλλη δοξα αστερων, αστηρ γαρ αστερος διαφερει εν δοξη.
οὑτως και ἡ αναστασις των νεκρων. σπειρεται εν φθορα, εγειρεται εν αφθαρσια·
σπειρεται εν ατιμια, εγειρεται εν δοξη· σπειρεται εν ασθενεια, εγειρεται εν δυναμει·
σπειρεται σωμα ψυχικον, εγειρεται σωμα πνευματικον. ⸀ει εστιν σωμα ψυχικον, ⸂εστιν και⸃ πνευματικον.
οὑτως και γεγραπται· εγενετο ὁ πρωτος ανθρωπος αδαμ εις ψυχην ζωσαν· ὁ εσχατος αδαμ εις πνευμα ζωοποιουν.
αλλ ου πρωτον το πνευματικον αλλα το ψυχικον, επειτα το πνευματικον.
ὁ πρωτος ανθρωπος εκ γης χοικος, ὁ δευτερος ⸀ανθρωπος εξ ουρανου.
οἱος ὁ χοικος, τοιουτοι και οἱ χοικοι, και οἱος ὁ επουρανιος, τοιουτοι και οἱ επουρανιοι·
και καθως εφορεσαμεν την εικονα του χοικου, ⸀φορεσομεν και την εικονα του επουρανιου.
τουτο δε φημι, αδελφοι, ὁτι σαρξ και αἱμα βασιλειαν θεου κληρονομησαι ου ⸀δυναται, ουδε ἡ φθορα την αφθαρσιαν κληρονομει.
ιδου μυστηριον ὑμιν λεγω· ⸀παντες ου κοιμηθησομεθα παντες δε αλλαγησομεθα,
εν ατομω, εν ῥιπη οφθαλμου, εν τη εσχατη σαλπιγγι· σαλπισει γαρ, και οἱ νεκροι εγερθησονται αφθαρτοι, και ἡμεις αλλαγησομεθα.
δει γαρ το φθαρτον τουτο ενδυσασθαι αφθαρσιαν και το θνητον τουτο ενδυσασθαι αθανασιαν.
ὁταν δε το ⸂φθαρτον τουτο ενδυσηται αφθαρσιαν και το⸃ θνητον τουτο ενδυσηται ⸀αθανασιαν, τοτε γενησεται ὁ λογος ὁ γεγραμμενος· κατεποθη ὁ θανατος εις νικος.
που σου, θανατε, το ⸂νικος; που σου, θανατε, το κεντρον⸃;
το δε κεντρον του θανατου ἡ ἁμαρτια, ἡ δε δυναμις της ἁμαρτιας ὁ νομος·
τω δε θεω χαρις τω διδοντι ἡμιν το νικος δια του κυριου ἡμων ιησου χριστου.
ὡστε, αδελφοι μου αγαπητοι, ἑδραιοι γινεσθε, αμετακινητοι, περισσευοντες εν τω εργω του κυριου παντοτε, ειδοτες ὁτι ὁ κοπος ὑμων ουκ εστιν κενος εν κυριω.
16
περι δε της λογειας της εις τους ἁγιους, ὡσπερ διεταξα ταις εκκλησιαις της γαλατιας, οὑτως και ὑμεις ποιησατε.
κατα μιαν ⸀σαββατου ἑκαστος ὑμων παρ ἑαυτω τιθετω θησαυριζων ὁ τι ⸀εαν ευοδωται, ἱνα μη ὁταν ελθω τοτε λογειαι γινωνται.
ὁταν δε παραγενωμαι, οὑς ⸀εαν δοκιμασητε δι επιστολων, τουτους πεμψω απενεγκειν την χαριν ὑμων εις ιερουσαλημ·
εαν δε ⸂αξιον η⸃ του καμε πορευεσθαι, συν εμοι πορευσονται.
ελευσομαι δε προς ὑμας ὁταν μακεδονιαν διελθω, μακεδονιαν γαρ διερχομαι,
προς ὑμας δε τυχον ⸀παραμενω η ⸀και παραχειμασω, ἱνα ὑμεις με προπεμψητε οὑ εαν πορευωμαι.
ου θελω γαρ ὑμας αρτι εν παροδω ιδειν, ελπιζω ⸀γαρ χρονον τινα επιμειναι προς ὑμας, εαν ὁ κυριος ⸀επιτρεψη.
⸀επιμενω δε εν εφεσω ἑως της πεντηκοστης·
θυρα γαρ μοι ανεωγεν μεγαλη και ενεργης, και αντικειμενοι πολλοι.
εαν δε ελθη τιμοθεος, βλεπετε ἱνα αφοβως γενηται προς ὑμας, το γαρ εργον κυριου εργαζεται ὡς ⸀καγω·
μη τις ουν αυτον εξουθενηση. προπεμψατε δε αυτον εν ειρηνη, ἱνα ελθη προς ⸀με, εκδεχομαι γαρ αυτον μετα των αδελφων.
περι δε απολλω του αδελφου, πολλα παρεκαλεσα αυτον ἱνα ελθη προς ὑμας μετα των αδελφων· και παντως ουκ ην θελημα ἱνα νυν ελθη, ελευσεται δε ὁταν ευκαιρηση.
γρηγορειτε, στηκετε εν τη πιστει, ανδριζεσθε, κραταιουσθε.
παντα ὑμων εν αγαπη γινεσθω.
παρακαλω δε ὑμας, αδελφοι· οιδατε την οικιαν στεφανα, ὁτι εστιν απαρχη της αχαιας και εις διακονιαν τοις ἁγιοις εταξαν ἑαυτους·
ἱνα και ὑμεις ὑποτασσησθε τοις τοιουτοις και παντι τω συνεργουντι και κοπιωντι.
χαιρω δε επι τη παρουσια στεφανα και φορτουνατου και αχαικου, ὁτι το ⸀ὑμετερον ὑστερημα οὑτοι ανεπληρωσαν,
ανεπαυσαν γαρ το εμον πνευμα και το ὑμων. επιγινωσκετε ουν τους τοιουτους.
ασπαζονται ὑμας αἱ εκκλησιαι της ασιας. ⸀ασπαζεται ὑμας εν κυριω πολλα ακυλας και ⸀πρισκα συν τη κατ οικον αυτων εκκλησια.
ασπαζονται ὑμας οἱ αδελφοι παντες. ασπασασθε αλληλους εν φιληματι ἁγιω.
ὁ ασπασμος τη εμη χειρι παυλου.
ει τις ου φιλει τον ⸀κυριον, ητω αναθεμα. ⸂μαρανα θα⸃.
ἡ χαρις του κυριου ⸀ιησου μεθ ὑμων.
ἡ αγαπη μου μετα παντων ὑμων εν χριστω ⸀ιησου.
2_corinthians
1
παυλος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ δια θεληματος θεου και τιμοθεος ὁ αδελφος τη εκκλησια του θεου τη ουση εν κορινθω, συν τοις ἁγιοις πασιν τοις ουσιν εν ὁλη τη αχαια·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
ευλογητος ὁ θεος και πατηρ του κυριου ἡμων ιησου χριστου, ὁ πατηρ των οικτιρμων και θεος πασης παρακλησεως,
ὁ παρακαλων ἡμας επι παση τη θλιψει ἡμων, εις το δυνασθαι ἡμας παρακαλειν τους εν παση θλιψει δια της παρακλησεως ἡς παρακαλουμεθα αυτοι ὑπο του θεου.
ὁτι καθως περισσευει τα παθηματα του χριστου εις ἡμας, οὑτως δια του χριστου περισσευει και ἡ παρακλησις ἡμων.
ειτε δε θλιβομεθα, ὑπερ της ὑμων παρακλησεως και σωτηριας· ⸂ειτε παρακαλουμεθα, ὑπερ της ὑμων παρακλησεως⸃ της ενεργουμενης εν ὑπομονη των αυτων παθηματων ὡν και ἡμεις πασχομεν,
και ἡ ελπις ἡμων βεβαια ὑπερ ⸀ὑμων· ειδοτες ὁτι ⸀ὡς κοινωνοι εστε των παθηματων, οὑτως και της παρακλησεως.
ου γαρ θελομεν ὑμας αγνοειν, αδελφοι, ⸀ὑπερ της θλιψεως ἡμων της ⸀γενομενης εν τη ασια, ὁτι καθ ὑπερβολην ⸂ὑπερ δυναμιν εβαρηθημεν⸃, ὡστε εξαπορηθηναι ἡμας και του ζην·
αλλα αυτοι εν ἑαυτοις το αποκριμα του θανατου εσχηκαμεν, ἱνα μη πεποιθοτες ωμεν εφ ἑαυτοις αλλ επι τω θεω τω εγειροντι τους νεκρους·
ὁς εκ τηλικουτου θανατου ερρυσατο ἡμας και ⸀ῥυσεται, εις ὁν ηλπικαμεν ὁτι και ετι ῥυσεται,
συνυπουργουντων και ὑμων ὑπερ ἡμων τη δεησει, ἱνα εκ πολλων προσωπων το εις ἡμας χαρισμα δια πολλων ευχαριστηθη ὑπερ ⸀ἡμων.
ἡ γαρ καυχησις ἡμων αὑτη εστιν, το μαρτυριον της συνειδησεως ἡμων, ὁτι εν ⸀ἁγιοτητι και ειλικρινεια ⸀του θεου, ⸀ουκ εν σοφια σαρκικη αλλ εν χαριτι θεου, ανεστραφημεν εν τω κοσμω, περισσοτερως δε προς ὑμας·
ου γαρ αλλα γραφομεν ὑμιν αλλ η ἁ αναγινωσκετε η και επιγινωσκετε, ελπιζω δε ⸀ὁτι ἑως τελους επιγνωσεσθε,
καθως και επεγνωτε ἡμας απο μερους, ὁτι καυχημα ὑμων εσμεν καθαπερ και ὑμεις ἡμων εν τη ἡμερα του κυριου ⸀ἡμων ιησου.
και ταυτη τη πεποιθησει εβουλομην ⸂προτερον προς ὑμας ελθειν⸃, ἱνα δευτεραν ⸀χαριν ⸀σχητε,
και δι ὑμων διελθειν εις μακεδονιαν, και παλιν απο μακεδονιας ελθειν προς ὑμας και ὑφ ὑμων προπεμφθηναι εις την ιουδαιαν.
τουτο ουν ⸀βουλομενος μητι αρα τη ελαφρια εχρησαμην; η ἁ βουλευομαι κατα σαρκα βουλευομαι, ἱνα η παρ εμοι το ναι ναι και το ου ου;
πιστος δε ὁ θεος ὁτι ὁ λογος ἡμων ὁ προς ὑμας ουκ ⸀εστιν ναι και ου.
ὁ ⸂του θεου γαρ⸃ υἱος ⸂ιησους χριστος⸃ ὁ εν ὑμιν δι ἡμων κηρυχθεις, δι εμου και σιλουανου και τιμοθεου, ουκ εγενετο ναι και ου, αλλα ναι εν αυτω γεγονεν·
ὁσαι γαρ επαγγελιαι θεου, εν αυτω το ναι· ⸀διο και ⸂δι αυτου⸃ το αμην τω θεω προς δοξαν δι ἡμων.
ὁ δε βεβαιων ἡμας συν ὑμιν εις χριστον και χρισας ἡμας θεος,
ὁ και σφραγισαμενος ἡμας και δους τον αρραβωνα του πνευματος εν ταις καρδιαις ἡμων.
εγω δε μαρτυρα τον θεον επικαλουμαι επι την εμην ψυχην, ὁτι φειδομενος ὑμων ουκετι ηλθον εις κορινθον.
ουχ ὁτι κυριευομεν ὑμων της πιστεως, αλλα συνεργοι εσμεν της χαρας ὑμων, τη γαρ πιστει ἑστηκατε.
2
εκρινα ⸀γαρ εμαυτω τουτο, το μη παλιν εν λυπη προς ὑμας ελθειν·
ει γαρ εγω λυπω ὑμας, και ⸀τις ὁ ευφραινων με ει μη ὁ λυπουμενος εξ εμου;
και ⸀εγραψα τουτο αυτο ἱνα μη ελθων λυπην ⸀σχω αφ ὡν εδει με χαιρειν, πεποιθως επι παντας ὑμας ὁτι ἡ εμη χαρα παντων ὑμων εστιν.
εκ γαρ πολλης θλιψεως και συνοχης καρδιας εγραψα ὑμιν δια πολλων δακρυων, ουχ ἱνα λυπηθητε, αλλα την αγαπην ἱνα γνωτε ἡν εχω περισσοτερως εις ὑμας.
ει δε τις λελυπηκεν, ουκ εμε λελυπηκεν, αλλα απο μερους ἱνα μη επιβαρω παντας ὑμας.
ἱκανον τω τοιουτω ἡ επιτιμια αὑτη ἡ ὑπο των πλειονων,
ὡστε τουναντιον ⸀μαλλον ὑμας χαρισασθαι και παρακαλεσαι, μη πως τη περισσοτερα λυπη καταποθη ὁ τοιουτος.
διο παρακαλω ὑμας κυρωσαι εις αυτον αγαπην·
εις τουτο γαρ και εγραψα ἱνα γνω την δοκιμην ὑμων, ει εις παντα ὑπηκοοι εστε.
ὡ δε τι χαριζεσθε, καγω· και γαρ εγω ⸂ὁ κεχαρισμαι, ει τι⸃ κεχαρισμαι, δι ὑμας εν προσωπω χριστου,
ἱνα μη πλεονεκτηθωμεν ὑπο του σατανα, ου γαρ αυτου τα νοηματα αγνοουμεν.
ελθων δε εις την τρωαδα εις το ευαγγελιον του χριστου και θυρας μοι ανεωγμενης εν κυριω,
ουκ εσχηκα ανεσιν τω πνευματι μου τω μη εὑρειν με τιτον τον αδελφον μου, αλλα αποταξαμενος αυτοις εξηλθον εις μακεδονιαν.
τω δε θεω χαρις τω παντοτε θριαμβευοντι ἡμας εν τω χριστω και την οσμην της γνωσεως αυτου φανερουντι δι ἡμων εν παντι τοπω·
ὁτι χριστου ευωδια εσμεν τω θεω εν τοις σωζομενοις και εν τοις απολλυμενοις,
οἱς μεν οσμη ⸀εκ θανατου εις θανατον, οἱς δε οσμη ⸁εκ ζωης εις ζωην. και προς ταυτα τις ἱκανος;
ου γαρ εσμεν ὡς οἱ ⸀πολλοι καπηλευοντες τον λογον του θεου, αλλ ὡς εξ ειλικρινειας, αλλ ὡς εκ θεου ⸀κατεναντι θεου εν χριστω λαλουμεν.
3
αρχομεθα παλιν ἑαυτους ⸀συνιστανειν. ⸀η μη χρηζομεν ὡς τινες συστατικων επιστολων προς ὑμας η εξ ⸀ὑμων.
ἡ επιστολη ἡμων ὑμεις εστε, εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ἡμων, γινωσκομενη και αναγινωσκομενη ὑπο παντων ανθρωπων·
φανερουμενοι ὁτι εστε επιστολη χριστου διακονηθεισα ὑφ ἡμων, εγγεγραμμενη ου μελανι αλλα πνευματι θεου ζωντος, ουκ εν πλαξιν λιθιναις αλλ εν πλαξιν καρδιαις σαρκιναις.
πεποιθησιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χριστου προς τον θεον.
ουχ ὁτι ⸂αφ ἑαυτων ἱκανοι εσμεν⸃ λογισασθαι τι ὡς εξ ⸀αὑτων, αλλ ἡ ἱκανοτης ἡμων εκ του θεου,
ὁς και ἱκανωσεν ἡμας διακονους καινης διαθηκης, ου γραμματος αλλα πνευματος, το γαρ γραμμα αποκτεννει, το δε πνευμα ζωοποιει.
ει δε ἡ διακονια του θανατου εν ⸀γραμμασιν ⸀εντετυπωμενη λιθοις εγενηθη εν δοξη, ὡστε μη δυνασθαι ατενισαι τους υἱους ισραηλ εις το προσωπον μωυσεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου την καταργουμενην,
πως ουχι μαλλον ἡ διακονια του πνευματος εσται εν δοξη;
ει γαρ ⸂τη διακονια⸃ της κατακρισεως δοξα, πολλω μαλλον περισσευει ἡ διακονια της ⸀δικαιοσυνης δοξη.
και γαρ ου δεδοξασται το δεδοξασμενον εν τουτω τω μερει ⸀εἱνεκεν της ὑπερβαλλουσης δοξης·
ει γαρ το καταργουμενον δια δοξης, πολλω μαλλον το μενον εν δοξη.
εχοντες ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρησια χρωμεθα,
και ου καθαπερ μωυσης ετιθει καλυμμα επι το προσωπον ⸀αυτου, προς το μη ατενισαι τους υἱους ισραηλ εις το τελος του καταργουμενου.
αλλα επωρωθη τα νοηματα αυτων. αχρι γαρ της σημερον ⸀ἡμερας το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης μενει μη ανακαλυπτομενον, ⸀ὁτι εν χριστω καταργειται,
αλλ ἑως σημερον ἡνικα ⸂αν αναγινωσκηται⸃ μωυσης καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται·
ἡνικα ⸂δε εαν⸃ επιστρεψη προς κυριον, περιαιρειται το καλυμμα.
ὁ δε κυριος το πνευμα εστιν· οὑ δε το πνευμα ⸀κυριου, ελευθερια.
ἡμεις δε παντες ανακεκαλυμμενω προσωπω την δοξαν κυριου κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξης εις δοξαν, καθαπερ απο κυριου πνευματος.
4
δια τουτο, εχοντες την διακονιαν ταυτην καθως ηλεηθημεν, ουκ ⸀εγκακουμεν,
αλλα απειπαμεθα τα κρυπτα της αισχυνης, μη περιπατουντες εν πανουργια μηδε δολουντες τον λογον του θεου, αλλα τη φανερωσει της αληθειας ⸀συνιστανοντες ἑαυτους προς πασαν συνειδησιν ανθρωπων ενωπιον του θεου.
ει δε και εστιν κεκαλυμμενον το ευαγγελιον ἡμων, εν τοις απολλυμενοις εστιν κεκαλυμμενον,
εν οἱς ὁ θεος του αιωνος τουτου ετυφλωσεν τα νοηματα των απιστων εις το μη ⸀αυγασαι τον φωτισμον του ευαγγελιου της δοξης του χριστου, ὁς εστιν εικων του θεου.
ου γαρ ἑαυτους κηρυσσομεν αλλα ⸂χριστον ιησουν⸃ κυριον, ἑαυτους δε δουλους ὑμων δια ιησουν.
ὁτι ὁ θεος ὁ ειπων· εκ σκοτους φως ⸀λαμψει, ὁς ελαμψεν εν ταις καρδιαις ἡμων προς φωτισμον της γνωσεως της δοξης του θεου εν προσωπω ⸀χριστου.
εχομεν δε τον θησαυρον τουτον εν οστρακινοις σκευεσιν, ἱνα ἡ ὑπερβολη της δυναμεως η του θεου και μη εξ ἡμων·
εν παντι θλιβομενοι αλλ ου στενοχωρουμενοι, απορουμενοι αλλ ουκ εξαπορουμενοι,
διωκομενοι αλλ ουκ εγκαταλειπομενοι, καταβαλλομενοι αλλ ουκ απολλυμενοι,
παντοτε την νεκρωσιν ⸀του ιησου εν τω σωματι περιφεροντες, ἱνα και ἡ ζωη του ιησου εν τω σωματι ἡμων φανερωθη·
αει γαρ ἡμεις οἱ ζωντες εις θανατον παραδιδομεθα δια ιησουν, ἱνα και ἡ ζωη του ιησου φανερωθη εν τη θνητη σαρκι ἡμων.
ὡστε ⸀ὁ θανατος εν ἡμιν ενεργειται, ἡ δε ζωη εν ὑμιν.
εχοντες δε το αυτο πνευμα της πιστεως, κατα το γεγραμμενον· επιστευσα, διο ελαλησα, και ἡμεις πιστευομεν, διο και λαλουμεν,
ειδοτες ὁτι ὁ εγειρας ⸀τον ιησουν και ἡμας ⸀συν ιησου εγερει και παραστησει συν ὑμιν.
τα γαρ παντα δι ὑμας, ἱνα ἡ χαρις πλεονασασα δια των πλειονων την ευχαριστιαν περισσευση εις την δοξαν του θεου.
διο ουκ ⸀εγκακουμεν, αλλ ει και ὁ εξω ἡμων ανθρωπος διαφθειρεται, αλλ ὁ ⸂εσω ἡμων⸃ ανακαινουται ἡμερα και ἡμερα.
το γαρ παραυτικα ελαφρον της θλιψεως ⸀ἡμων καθ ὑπερβολην εις ὑπερβολην αιωνιον βαρος δοξης κατεργαζεται ἡμιν,
μη σκοπουντων ἡμων τα βλεπομενα αλλα τα μη βλεπομενα, τα γαρ βλεπομενα προσκαιρα, τα δε μη βλεπομενα αιωνια.
5
οιδαμεν γαρ ὁτι εαν ἡ επιγειος ἡμων οικια του σκηνους καταλυθη, οικοδομην εκ θεου εχομεν οικιαν αχειροποιητον αιωνιον εν τοις ουρανοις.
και γαρ εν τουτω στεναζομεν, το οικητηριον ἡμων το εξ ουρανου επενδυσασθαι επιποθουντες,
⸂ει γε⸃ και ⸀ενδυσαμενοι ου γυμνοι εὑρεθησομεθα.
και γαρ οἱ οντες εν τω σκηνει στεναζομεν βαρουμενοι εφ ὡ ου θελομεν εκδυσασθαι αλλ επενδυσασθαι, ἱνα καταποθη το θνητον ὑπο της ζωης.
ὁ δε κατεργασαμενος ἡμας εις αυτο τουτο θεος, ⸀ὁ δους ἡμιν τον αρραβωνα του πνευματος.
θαρρουντες ουν παντοτε και ειδοτες ὁτι ενδημουντες εν τω σωματι εκδημουμεν απο του κυριου,
δια πιστεως γαρ περιπατουμεν, ου δια ειδους—
θαρρουμεν δε και ευδοκουμεν μαλλον εκδημησαι εκ του σωματος και ενδημησαι προς τον κυριον·
διο και φιλοτιμουμεθα, ειτε ενδημουντες ειτε εκδημουντες, ευαρεστοι αυτω ειναι.
τους γαρ παντας ἡμας φανερωθηναι δει εμπροσθεν του βηματος του χριστου, ἱνα κομισηται ἑκαστος τα δια του σωματος προς ἁ επραξεν, ειτε αγαθον ειτε ⸀φαυλον.
ειδοτες ουν τον φοβον του κυριου ανθρωπους πειθομεν, θεω δε πεφανερωμεθα· ελπιζω δε και εν ταις συνειδησεσιν ὑμων πεφανερωσθαι.
⸀ου παλιν ἑαυτους συνιστανομεν ὑμιν, αλλα αφορμην διδοντες ὑμιν καυχηματος ὑπερ ἡμων, ἱνα εχητε προς τους εν προσωπω καυχωμενους και ⸂μη εν⸃ καρδια.
ειτε γαρ εξεστημεν, θεω· ειτε σωφρονουμεν, ὑμιν.
ἡ γαρ αγαπη του χριστου συνεχει ἡμας, κριναντας τουτο ⸀ὁτι εἱς ὑπερ παντων απεθανεν· αρα οἱ παντες απεθανον·
και ὑπερ παντων απεθανεν ἱνα οἱ ζωντες μηκετι ἑαυτοις ζωσιν αλλα τω ὑπερ αυτων αποθανοντι και εγερθεντι.
ὡστε ἡμεις απο του νυν ουδενα οιδαμεν κατα σαρκα· ⸀ει και εγνωκαμεν κατα σαρκα χριστον, αλλα νυν ουκετι γινωσκομεν.
ὡστε ει τις εν χριστω, καινη κτισις· τα αρχαια παρηλθεν, ιδου γεγονεν ⸀καινα·
τα δε παντα εκ του θεου του καταλλαξαντος ἡμας ἑαυτω ⸀δια χριστου και δοντος ἡμιν την διακονιαν της καταλλαγης,
ὡς ὁτι θεος ην εν χριστω κοσμον καταλλασσων ἑαυτω, μη λογιζομενος αυτοις τα παραπτωματα αυτων, και θεμενος εν ἡμιν τον λογον της καταλλαγης.
ὑπερ χριστου ουν πρεσβευομεν ὡς του θεου παρακαλουντος δι ἡμων· δεομεθα ὑπερ χριστου, καταλλαγητε τω θεω.
⸀τον μη γνοντα ἁμαρτιαν ὑπερ ἡμων ἁμαρτιαν εποιησεν, ἱνα ἡμεις γενωμεθα δικαιοσυνη θεου εν αυτω.
6
συνεργουντες δε και παρακαλουμεν μη εις κενον την χαριν του θεου δεξασθαι ὑμας·
λεγει γαρ· καιρω δεκτω επηκουσα σου και εν ἡμερα σωτηριας εβοηθησα σοι· ιδου νυν καιρος ευπροσδεκτος, ιδου νυν ἡμερα σωτηριας·
μηδεμιαν εν μηδενι διδοντες προσκοπην, ἱνα μη μωμηθη ἡ διακονια,
αλλ εν παντι ⸀συνιστανοντες ἑαυτους ὡς θεου διακονοι· εν ὑπομονη πολλη, εν θλιψεσιν, εν αναγκαις, εν στενοχωριαις,
εν πληγαις, εν φυλακαις, εν ακαταστασιαις, εν κοποις, εν αγρυπνιαις, εν νηστειαις,
εν ἁγνοτητι, εν γνωσει, εν μακροθυμια, εν χρηστοτητι, εν πνευματι ἁγιω, εν αγαπη ανυποκριτω,
εν λογω αληθειας, εν δυναμει θεου· δια των ὁπλων της δικαιοσυνης των δεξιων και αριστερων,
δια δοξης και ατιμιας, δια δυσφημιας και ευφημιας· ὡς πλανοι και αληθεις,
ὡς αγνοουμενοι και επιγινωσκομενοι, ὡς αποθνησκοντες και ιδου ζωμεν, ὡς παιδευομενοι και μη θανατουμενοι,
ὡς λυπουμενοι αει δε χαιροντες, ὡς πτωχοι πολλους δε πλουτιζοντες, ὡς μηδεν εχοντες και παντα κατεχοντες.
το στομα ἡμων ανεωγεν προς ὑμας, κορινθιοι, ἡ καρδια ἡμων πεπλατυνται·
ου στενοχωρεισθε εν ἡμιν, στενοχωρεισθε δε εν τοις σπλαγχνοις ὑμων·
την δε αυτην αντιμισθιαν, ὡς τεκνοις λεγω, πλατυνθητε και ὑμεις.
μη γινεσθε ἑτεροζυγουντες απιστοις· τις γαρ μετοχη δικαιοσυνη και ανομια, ⸂η τις⸃ κοινωνια φωτι προς σκοτος;
τις δε συμφωνησις ⸀χριστου προς βελιαρ, η τις μερις πιστω μετα απιστου;
τις δε συγκαταθεσις ναω θεου μετα ειδωλων; ⸂ἡμεις γαρ ναος θεου εσμεν⸃ ζωντος· καθως ειπεν ὁ θεος ὁτι ενοικησω εν αυτοις και εμπεριπατησω, και εσομαι αυτων θεος, και αυτοι εσονται ⸀μου λαος.
διο εξελθατε εκ μεσου αυτων, και αφορισθητε, λεγει κυριος, και ακαθαρτου μη ἁπτεσθε· καγω εισδεξομαι ὑμας·
και εσομαι ὑμιν εις πατερα, και ὑμεις εσεσθε μοι εις υἱους και θυγατερας, λεγει κυριος παντοκρατωρ.
7
ταυτας ουν εχοντες τας επαγγελιας, αγαπητοι, καθαρισωμεν ἑαυτους απο παντος μολυσμου σαρκος και πνευματος, επιτελουντες ἁγιωσυνην εν φοβω θεου.
χωρησατε ἡμας· ουδενα ηδικησαμεν, ουδενα εφθειραμεν, ουδενα επλεονεκτησαμεν.
⸂προς κατακρισιν ου⸃ λεγω, προειρηκα γαρ ὁτι εν ταις καρδιαις ἡμων εστε εις το συναποθανειν και συζην.
πολλη μοι παρρησια προς ὑμας, πολλη μοι καυχησις ὑπερ ὑμων· πεπληρωμαι τη παρακλησει, ὑπερπερισσευομαι τη χαρα επι παση τη θλιψει ἡμων.
και γαρ ελθοντων ἡμων εις μακεδονιαν ουδεμιαν ⸀εσχηκεν ανεσιν ἡ σαρξ ἡμων, αλλ εν παντι θλιβομενοι—εξωθεν μαχαι, εσωθεν φοβοι—
αλλ ὁ παρακαλων τους ταπεινους παρεκαλεσεν ἡμας ὁ θεος εν τη παρουσια τιτου·
ου μονον δε εν τη παρουσια αυτου, αλλα και εν τη παρακλησει ἡ παρεκληθη εφ ὑμιν, αναγγελλων ἡμιν την ὑμων επιποθησιν, τον ὑμων οδυρμον, τον ὑμων ζηλον ὑπερ εμου, ὡστε με μαλλον χαρηναι.
ὁτι ει και ελυπησα ὑμας εν τη επιστολη, ου μεταμελομαι· ει και μετεμελομην (⸀βλεπω ὁτι ἡ επιστολη εκεινη ει και προς ὡραν ελυπησεν ὑμας),
νυν χαιρω, ουχ ὁτι ελυπηθητε, αλλ ὁτι ελυπηθητε εις μετανοιαν, ελυπηθητε γαρ κατα θεον, ἱνα εν μηδενι ζημιωθητε εξ ἡμων.
ἡ γαρ κατα θεον λυπη μετανοιαν εις σωτηριαν αμεταμελητον ⸀εργαζεται· ἡ δε του κοσμου λυπη θανατον κατεργαζεται.
ιδου γαρ αυτο τουτο το κατα θεον ⸀λυπηθηναι ποσην κατειργασατο ὑμιν σπουδην, αλλα απολογιαν, αλλα αγανακτησιν, αλλα φοβον, αλλα επιποθησιν, αλλα ζηλον, αλλα εκδικησιν· εν παντι συνεστησατε ἑαυτους ἁγνους ⸀ειναι τω πραγματι.
αρα ει και εγραψα ὑμιν, ουχ ⸀ἑνεκεν του αδικησαντος, ⸀ουδε ⸁ἑνεκεν του αδικηθεντος, αλλ ⸀1ἑνεκεν του φανερωθηναι την σπουδην ὑμων την ὑπερ ἡμων προς ὑμας ενωπιον του θεου.
δια τουτο παρακεκλημεθα. επι δε τη παρακλησει ⸀ἡμων περισσοτερως μαλλον εχαρημεν επι τη χαρα τιτου, ὁτι αναπεπαυται το πνευμα αυτου απο παντων ὑμων·
ὁτι ει τι αυτω ὑπερ ὑμων κεκαυχημαι, ου κατησχυνθην, αλλ ὡς παντα εν αληθεια ελαλησαμεν ὑμιν, οὑτως και ἡ καυχησις ἡμων ⸀ἡ επι τιτου αληθεια εγενηθη.
και τα σπλαγχνα αυτου περισσοτερως εις ὑμας εστιν αναμιμνησκομενου την παντων ὑμων ὑπακοην, ὡς μετα φοβου και τρομου εδεξασθε αυτον.
χαιρω ὁτι εν παντι θαρρω εν ὑμιν.
8
γνωριζομεν δε ὑμιν, αδελφοι, την χαριν του θεου την δεδομενην εν ταις εκκλησιαις της μακεδονιας,
ὁτι εν πολλη δοκιμη θλιψεως ἡ περισσεια της χαρας αυτων και ἡ κατα βαθους πτωχεια αυτων επερισσευσεν εις ⸂το πλουτος⸃ της ἁπλοτητος αυτων·
ὁτι κατα δυναμιν, μαρτυρω, και ⸀παρα δυναμιν, αυθαιρετοι
μετα πολλης παρακλησεως δεομενοι ἡμων, την χαριν και την κοινωνιαν της διακονιας της εις τους ἁγιους—
και ου καθως ηλπισαμεν αλλ ἑαυτους εδωκαν πρωτον τω κυριω και ἡμιν δια θεληματος θεου,
εις το παρακαλεσαι ἡμας τιτον ἱνα καθως προενηρξατο οὑτως και επιτελεση εις ὑμας και την χαριν ταυτην·
αλλ ὡσπερ εν παντι περισσευετε, πιστει και λογω και γνωσει και παση σπουδη και τη εξ ⸂ἡμων εν ὑμιν⸃ αγαπη, ἱνα και εν ταυτη τη χαριτι περισσευητε.
ου κατ επιταγην λεγω αλλα δια της ἑτερων σπουδης και το της ὑμετερας αγαπης γνησιον δοκιμαζων·
γινωσκετε γαρ την χαριν του κυριου ἡμων ιησου χριστου, ὁτι δι ὑμας επτωχευσεν πλουσιος ων, ἱνα ὑμεις τη εκεινου πτωχεια πλουτησητε.
και γνωμην εν τουτω διδωμι· τουτο γαρ ὑμιν συμφερει, οἱτινες ου μονον το ποιησαι αλλα και το θελειν προενηρξασθε απο περυσι·
νυνι δε και το ποιησαι επιτελεσατε, ὁπως καθαπερ ἡ προθυμια του θελειν οὑτως και το επιτελεσαι εκ του εχειν.
ει γαρ ἡ προθυμια προκειται, καθο εαν ⸀εχη ευπροσδεκτος, ου καθο ουκ εχει.
ου γαρ ἱνα αλλοις ανεσις, ⸀ὑμιν θλιψις· αλλ εξ ισοτητος
εν τω νυν καιρω το ὑμων περισσευμα εις το εκεινων ὑστερημα, ἱνα και το εκεινων περισσευμα γενηται εις το ὑμων ὑστερημα, ὁπως γενηται ισοτης·
καθως γεγραπται· ὁ το πολυ ουκ επλεονασεν, και ὁ το ολιγον ουκ ηλαττονησεν.
χαρις δε τω θεω τω ⸀διδοντι την αυτην σπουδην ὑπερ ὑμων εν τη καρδια τιτου,
ὁτι την μεν παρακλησιν εδεξατο, σπουδαιοτερος δε ὑπαρχων αυθαιρετος εξηλθεν προς ὑμας.
συνεπεμψαμεν δε μετ αυτου τον αδελφον οὑ ὁ επαινος εν τω ευαγγελιω δια πασων των εκκλησιων—
ου μονον δε αλλα και χειροτονηθεις ὑπο των εκκλησιων συνεκδημος ἡμων ⸀συν τη χαριτι ταυτη τη διακονουμενη ὑφ ἡμων προς την ⸀αυτου του κυριου δοξαν και προθυμιαν ἡμων—
στελλομενοι τουτο μη τις ἡμας μωμησηται εν τη ἁδροτητι ταυτη τη διακονουμενη ὑφ ἡμων,
⸂προνοουμεν γαρ⸃ καλα ου μονον ενωπιον κυριου αλλα και ενωπιον ανθρωπων.
συνεπεμψαμεν δε αυτοις τον αδελφον ἡμων ὁν εδοκιμασαμεν εν πολλοις πολλακις σπουδαιον οντα, νυνι δε πολυ σπουδαιοτερον πεποιθησει πολλη τη εις ὑμας.
ειτε ὑπερ τιτου, κοινωνος εμος και εις ὑμας συνεργος· ειτε αδελφοι ἡμων, αποστολοι εκκλησιων, δοξα χριστου.
την ουν ενδειξιν της αγαπης ὑμων και ἡμων καυχησεως ὑπερ ὑμων εις αυτους ⸀ενδεικνυμενοι εις προσωπον των εκκλησιων.
9
περι μεν γαρ της διακονιας της εις τους ἁγιους περισσον μοι εστιν το γραφειν ὑμιν,
οιδα γαρ την προθυμιαν ὑμων ἡν ὑπερ ὑμων καυχωμαι μακεδοσιν ὁτι αχαια παρεσκευασται απο περυσι, και ⸀το ὑμων ζηλος ηρεθισε τους πλειονας.
επεμψα δε τους αδελφους, ἱνα μη το καυχημα ἡμων το ὑπερ ὑμων κενωθη εν τω μερει τουτω, ἱνα καθως ελεγον παρεσκευασμενοι ητε,
μη πως εαν ελθωσιν συν εμοι μακεδονες και εὑρωσιν ὑμας απαρασκευαστους καταισχυνθωμεν ἡμεις, ἱνα μη ⸀λεγωμεν ὑμεις, εν τη ὑποστασει ⸀ταυτη.
αναγκαιον ουν ἡγησαμην παρακαλεσαι τους αδελφους ἱνα προελθωσιν ⸀εις ὑμας και προκαταρτισωσι την ⸀προεπηγγελμενην ευλογιαν ὑμων, ταυτην ἑτοιμην ειναι οὑτως ὡς ευλογιαν και μη ὡς πλεονεξιαν.
τουτο δε, ὁ σπειρων φειδομενως φειδομενως και θερισει, και ὁ σπειρων επ ευλογιαις επ ευλογιαις και θερισει.
ἑκαστος καθως ⸀προηρηται τη καρδια, μη εκ λυπης η εξ αναγκης· ἱλαρον γαρ δοτην αγαπα ὁ θεος.
⸀δυνατει δε ὁ θεος πασαν χαριν περισσευσαι εις ὑμας, ἱνα εν παντι παντοτε πασαν αυταρκειαν εχοντες περισσευητε εις παν εργον αγαθον·
(καθως γεγραπται· εσκορπισεν, εδωκεν τοις πενησιν, ἡ δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα·
ὁ δε επιχορηγων ⸀σπορον τω σπειροντι και αρτον εις βρωσιν ⸀χορηγησει και ⸀πληθυνει τον σπορον ὑμων και ⸀αυξησει τα γενηματα της δικαιοσυνης ὑμων·)
εν παντι πλουτιζομενοι εις πασαν ἁπλοτητα, ἡτις κατεργαζεται δι ἡμων ευχαριστιαν τω θεω—
ὁτι ἡ διακονια της λειτουργιας ταυτης ου μονον εστιν προσαναπληρουσα τα ὑστερηματα των ἁγιων, αλλα και περισσευουσα δια πολλων ευχαριστιων τω θεω—
δια της δοκιμης της διακονιας ταυτης δοξαζοντες τον θεον επι τη ὑποταγη της ὁμολογιας ὑμων εις το ευαγγελιον του χριστου και ἁπλοτητι της κοινωνιας εις αυτους και εις παντας,
και αυτων δεησει ὑπερ ὑμων επιποθουντων ὑμας δια την ὑπερβαλλουσαν χαριν του θεου εφ ὑμιν.
⸀χαρις τω θεω επι τη ανεκδιηγητω αυτου δωρεα.
10
αυτος δε εγω παυλος παρακαλω ὑμας δια της πραυτητος και επιεικειας του χριστου, ὁς κατα προσωπον μεν ταπεινος εν ὑμιν, απων δε θαρρω εις ὑμας·
δεομαι δε το μη παρων θαρρησαι τη πεποιθησει ἡ λογιζομαι τολμησαι επι τινας τους λογιζομενους ἡμας ὡς κατα σαρκα περιπατουντας.
εν σαρκι γαρ περιπατουντες ου κατα σαρκα στρατευομεθα—
τα γαρ ὁπλα της στρατειας ἡμων ου σαρκικα αλλα δυνατα τω θεω προς καθαιρεσιν οχυρωματων—λογισμους καθαιρουντες
και παν ὑψωμα επαιρομενον κατα της γνωσεως του θεου, και αιχμαλωτιζοντες παν νοημα εις την ὑπακοην του χριστου,
και εν ἑτοιμω εχοντες εκδικησαι πασαν παρακοην, ὁταν πληρωθη ὑμων ἡ ὑπακοη.
τα κατα προσωπον βλεπετε. ει τις πεποιθεν ἑαυτω χριστου ειναι, τουτο λογιζεσθω παλιν ⸀εφ ἑαυτου ὁτι καθως αυτος χριστου οὑτως και ⸀ἡμεις.
εαν ⸀τε ⸀γαρ περισσοτερον τι καυχησωμαι περι της εξουσιας ἡμων, ἡς εδωκεν ὁ ⸀κυριος εις οικοδομην και ουκ εις καθαιρεσιν ὑμων, ουκ αισχυνθησομαι,
ἱνα μη δοξω ὡς αν εκφοβειν ὑμας δια των επιστολων·
ὁτι αἱ ⸂επιστολαι μεν⸃, φησιν, βαρειαι και ισχυραι, ἡ δε παρουσια του σωματος ασθενης και ὁ λογος εξουθενημενος.
τουτο λογιζεσθω ὁ τοιουτος, ὁτι οἱοι εσμεν τω λογω δι επιστολων αποντες, τοιουτοι και παροντες τω εργω.
ου γαρ τολμωμεν εγκριναι η συγκριναι ἑαυτους τισιν των ἑαυτους συνιστανοντων· αλλα αυτοι εν ἑαυτοις ἑαυτους μετρουντες και συγκρινοντες ἑαυτους ἑαυτοις ου συνιασιν.
ἡμεις δε ⸀ουκ εις τα αμετρα καυχησομεθα, αλλα κατα το μετρον του κανονος οὑ εμερισεν ἡμιν ὁ θεος μετρου, εφικεσθαι αχρι και ὑμων—
ου γαρ ὡς μη εφικνουμενοι εις ὑμας ὑπερεκτεινομεν ἑαυτους, αχρι γαρ και ὑμων εφθασαμεν εν τω ευαγγελιω του χριστου—
ουκ εις τα αμετρα καυχωμενοι εν αλλοτριοις κοποις, ελπιδα δε εχοντες αυξανομενης της πιστεως ὑμων εν ὑμιν μεγαλυνθηναι κατα τον κανονα ἡμων εις περισσειαν,
εις τα ὑπερεκεινα ὑμων ευαγγελισασθαι, ουκ εν αλλοτριω κανονι εις τα ἑτοιμα καυχησασθαι.
ὁ δε καυχωμενος εν κυριω καυχασθω·
ου γαρ ὁ ἑαυτον ⸀συνιστανων, εκεινος εστιν δοκιμος, αλλα ὁν ὁ κυριος συνιστησιν.
11
οφελον ανειχεσθε μου μικρον ⸀τι ⸀αφροσυνης· αλλα και ανεχεσθε μου.
ζηλω γαρ ὑμας θεου ζηλω, ἡρμοσαμην γαρ ὑμας ἑνι ανδρι παρθενον ἁγνην παραστησαι τω χριστω·
φοβουμαι δε μη πως, ὡς ὁ οφις ⸂εξηπατησεν εὑαν⸃ εν τη πανουργια αυτου, ⸀φθαρη τα νοηματα ὑμων απο της ἁπλοτητος ⸂και της ἁγνοτητος⸃ της εις τον χριστον.
ει μεν γαρ ὁ ερχομενος αλλον ιησουν κηρυσσει ὁν ουκ εκηρυξαμεν, η πνευμα ἑτερον λαμβανετε ὁ ουκ ελαβετε, η ευαγγελιον ἑτερον ὁ ουκ εδεξασθε, καλως ⸀ανεχεσθε.
λογιζομαι γαρ μηδεν ὑστερηκεναι των ὑπερλιαν αποστολων·
ει δε και ιδιωτης τω λογω, αλλ ου τη γνωσει, αλλ εν παντι ⸀φανερωσαντες εν πασιν εις ὑμας.
η ἁμαρτιαν εποιησα εμαυτον ταπεινων ἱνα ὑμεις ὑψωθητε, ὁτι δωρεαν το του θεου ευαγγελιον ευηγγελισαμην ὑμιν;
αλλας εκκλησιας εσυλησα λαβων οψωνιον προς την ὑμων διακονιαν,
και παρων προς ὑμας και ὑστερηθεις ου κατεναρκησα ουθενος· το γαρ ὑστερημα μου προσανεπληρωσαν οἱ αδελφοι ελθοντες απο μακεδονιας· και εν παντι αβαρη ⸂εμαυτον ὑμιν⸃ ετηρησα και τηρησω.
εστιν αληθεια χριστου εν εμοι ὁτι ἡ καυχησις αὑτη ου φραγησεται εις εμε εν τοις κλιμασι της αχαιας.
δια τι; ὁτι ουκ αγαπω ὑμας; ὁ θεος οιδεν.
ὁ δε ποιω και ποιησω, ἱνα εκκοψω την αφορμην των θελοντων αφορμην, ἱνα εν ὡ καυχωνται εὑρεθωσιν καθως και ἡμεις.
οἱ γαρ τοιουτοι ψευδαποστολοι, εργαται δολιοι, μετασχηματιζομενοι εις αποστολους χριστου·
και ου ⸀θαυμα, αυτος γαρ ὁ σατανας μετασχηματιζεται εις αγγελον φωτος·
ου μεγα ουν ει και οἱ διακονοι αυτου μετασχηματιζονται ὡς διακονοι δικαιοσυνης, ὡν το τελος εσται κατα τα εργα αυτων.
παλιν λεγω, μη τις με δοξη αφρονα ειναι—ει δε μη γε, καν ὡς αφρονα δεξασθε με, ἱνα καγω μικρον τι καυχησωμαι·
ὁ λαλω ου ⸂κατα κυριον λαλω⸃, αλλ ὡς εν αφροσυνη, εν ταυτη τη ὑποστασει της καυχησεως.
επει πολλοι καυχωνται ⸀κατα σαρκα, καγω καυχησομαι.
ἡδεως γαρ ανεχεσθε των αφρονων φρονιμοι οντες·
ανεχεσθε γαρ ει τις ὑμας καταδουλοι, ει τις κατεσθιει, ει τις λαμβανει, ει τις επαιρεται, ει τις ⸂εις προσωπον ὑμας⸃ δερει.
κατα ατιμιαν λεγω, ὡς ὁτι ἡμεις ⸀ησθενηκαμεν· εν ὡ δ αν τις τολμα, εν αφροσυνη λεγω, τολμω καγω.
ἑβραιοι εισιν; καγω. ισραηλιται εισιν; καγω. σπερμα αβρααμ εισιν; καγω.
διακονοι χριστου εισιν; παραφρονων λαλω, ὑπερ εγω· εν κοποις περισσοτερως, εν ⸂φυλακαις περισσοτερως, εν πληγαις ὑπερβαλλοντως⸃, εν θανατοις πολλακις·
ὑπο ιουδαιων πεντακις τεσσερακοντα παρα μιαν ελαβον,
τρις εραβδισθην, ἁπαξ ελιθασθην, τρις εναυαγησα, νυχθημερον εν τω βυθω πεποιηκα·
ὁδοιποριαις πολλακις, κινδυνοις ποταμων, κινδυνοις ληστων, κινδυνοις εκ γενους, κινδυνοις εξ εθνων, κινδυνοις εν πολει, κινδυνοις εν ερημια, κινδυνοις εν θαλασση, κινδυνοις εν ψευδαδελφοις,
⸀κοπω και μοχθω, εν αγρυπνιαις πολλακις, εν λιμω και διψει, εν νηστειαις πολλακις, εν ψυχει και γυμνοτητι·
χωρις των παρεκτος ἡ ⸀επιστασις ⸀μοι ἡ καθ ἡμεραν, ἡ μεριμνα πασων των εκκλησιων.
τις ασθενει, και ουκ ασθενω; τις σκανδαλιζεται και ουκ εγω πυρουμαι;
ει καυχασθαι δει, τα της ασθενειας μου καυχησομαι.
ὁ θεος και πατηρ του κυριου ⸀ιησου οιδεν, ὁ ων ευλογητος εις τους αιωνας, ὁτι ου ψευδομαι.
εν δαμασκω ὁ εθναρχης ἁρετα του βασιλεως εφρουρει την ⸂πολιν δαμασκηνων⸃ πιασαι ⸀με,
και δια θυριδος εν σαργανη εχαλασθην δια του τειχους και εξεφυγον τας χειρας αυτου.
12
καυχασθαι ⸀δει· ου ⸂συμφερον μεν⸃, ελευσομαι ⸀δε εις οπτασιας και αποκαλυψεις κυριου.
οιδα ανθρωπον εν χριστω προ ετων δεκατεσσαρων—ειτε εν σωματι ουκ οιδα, ειτε εκτος του σωματος ουκ οιδα, ὁ θεος οιδεν—ἁρπαγεντα τον τοιουτον ἑως τριτου ουρανου.
και οιδα τον τοιουτον ανθρωπον—ειτε εν σωματι ειτε ⸀χωρις του σωματος ουκ οιδα, ὁ θεος οιδεν—
ὁτι ἡρπαγη εις τον παραδεισον και ηκουσεν αρρητα ῥηματα ἁ ουκ εξον ανθρωπω λαλησαι.
ὑπερ του τοιουτου καυχησομαι, ὑπερ δε εμαυτου ου καυχησομαι ει μη εν ταις ⸀ασθενειαις.
εαν γαρ θελησω καυχησασθαι, ουκ εσομαι αφρων, αληθειαν γαρ ερω· φειδομαι δε, μη τις εις εμε λογισηται ὑπερ ὁ βλεπει με η ακουει ⸀τι εξ εμου,
και τη ὑπερβολη των αποκαλυψεων. ⸀διο ἱνα μη ὑπεραιρωμαι, εδοθη μοι σκολοψ τη σαρκι, αγγελος ⸀σατανα, ἱνα με κολαφιζη, ⸂ἱνα μη ὑπεραιρωμαι⸃.
ὑπερ τουτου τρις τον κυριον παρεκαλεσα ἱνα αποστη απ εμου·
και ειρηκεν μοι· αρκει σοι ἡ χαρις μου· ἡ γαρ ⸀δυναμις εν ασθενεια ⸀τελειται. ἡδιστα ουν μαλλον καυχησομαι εν ταις ασθενειαις ⸀μου, ἱνα επισκηνωση επ εμε ἡ δυναμις του χριστου.
διο ευδοκω εν ασθενειαις, εν ὑβρεσιν, εν αναγκαις, εν διωγμοις ⸀και στενοχωριαις, ὑπερ χριστου· ὁταν γαρ ασθενω, τοτε δυνατος ειμι.
γεγονα ⸀αφρων· ὑμεις με ηναγκασατε· εγω γαρ ωφειλον ὑφ ὑμων συνιστασθαι. ουδεν γαρ ὑστερησα των ὑπερλιαν αποστολων, ει και ουδεν ειμι·
τα μεν σημεια του αποστολου κατειργασθη εν ὑμιν εν παση ⸀ὑπομονη, σημειοις ⸀τε και τερασιν και δυναμεσιν.
τι γαρ εστιν ὁ ⸀ἡσσωθητε ὑπερ τας λοιπας εκκλησιας, ει μη ὁτι αυτος εγω ου κατεναρκησα ὑμων; χαρισασθε μοι την αδικιαν ταυτην.
ιδου τριτον ⸀τουτο ἑτοιμως εχω ελθειν προς ὑμας, και ου ⸀καταναρκησω· ου γαρ ζητω τα ὑμων αλλα ὑμας, ου γαρ οφειλει τα τεκνα τοις γονευσιν θησαυριζειν, αλλα οἱ γονεις τοις τεκνοις.
εγω δε ἡδιστα δαπανησω και εκδαπανηθησομαι ὑπερ των ψυχων ὑμων. ⸀ει περισσοτερως ὑμας ⸀αγαπων, ἡσσον αγαπωμαι;
εστω δε, εγω ου κατεβαρησα ὑμας· αλλα ὑπαρχων πανουργος δολω ὑμας ελαβον.
μη τινα ὡν απεσταλκα προς ὑμας, δι αυτου επλεονεκτησα ὑμας;
παρεκαλεσα τιτον και συναπεστειλα τον αδελφον· μητι επλεονεκτησεν ὑμας τιτος; ου τω αυτω πνευματι περιεπατησαμεν; ου τοις αυτοις ιχνεσιν;
⸀παλαι δοκειτε ὁτι ὑμιν απολογουμεθα; ⸀κατεναντι θεου εν χριστω λαλουμεν. τα δε παντα, αγαπητοι, ὑπερ της ὑμων οικοδομης,
φοβουμαι γαρ μη πως ελθων ουχ οἱους θελω εὑρω ὑμας, καγω εὑρεθω ὑμιν οἱον ου θελετε, μη πως ⸀ερις, ⸀ζηλος, θυμοι, εριθειαι, καταλαλιαι, ψιθυρισμοι, φυσιωσεις, ακαταστασιαι·
μη παλιν ⸂ελθοντος μου⸃ ⸀ταπεινωση ⸀με ὁ θεος μου προς ὑμας, και πενθησω πολλους των προημαρτηκοτων και μη μετανοησαντων επι τη ακαθαρσια και πορνεια και ασελγεια ἡ επραξαν.
13
τριτον τουτο ερχομαι προς ὑμας· επι στοματος δυο μαρτυρων και τριων σταθησεται παν ῥημα.
προειρηκα και προλεγω ὡς παρων το δευτερον και απων ⸀νυν, τοις προημαρτηκοσιν και τοις λοιποις πασιν, ὁτι εαν ελθω εις το παλιν ου φεισομαι,
επει δοκιμην ζητειτε του εν εμοι λαλουντος χριστου· ὁς εις ὑμας ουκ ασθενει αλλα δυνατει εν ὑμιν,
και ⸀γαρ εσταυρωθη εξ ασθενειας, αλλα ζη εκ δυναμεως θεου. και γαρ ἡμεις ασθενουμεν εν αυτω, αλλα ⸀ζησομεν συν αυτω εκ δυναμεως θεου εις ὑμας.
ἑαυτους πειραζετε ει εστε εν τη πιστει, ἑαυτους δοκιμαζετε· η ουκ επιγινωσκετε ἑαυτους ὁτι ⸂ιησους χριστος⸃ εν ⸀ὑμιν. ει μητι αδοκιμοι εστε.
ελπιζω δε ὁτι γνωσεσθε ὁτι ἡμεις ουκ εσμεν αδοκιμοι.
⸀ευχομεθα δε προς τον θεον μη ποιησαι ὑμας κακον μηδεν, ουχ ἱνα ἡμεις δοκιμοι φανωμεν, αλλ ἱνα ὑμεις το καλον ποιητε, ἡμεις δε ὡς αδοκιμοι ωμεν.
ου γαρ δυναμεθα τι κατα της αληθειας, αλλα ὑπερ της αληθειας.
χαιρομεν γαρ ὁταν ἡμεις ασθενωμεν, ὑμεις δε δυνατοι ητε· ⸀τουτο και ευχομεθα, την ὑμων καταρτισιν.
δια τουτο ταυτα απων γραφω, ἱνα παρων μη αποτομως χρησωμαι κατα την εξουσιαν ἡν ⸂ὁ κυριος εδωκεν μοι⸃, εις οικοδομην και ουκ εις καθαιρεσιν.
λοιπον, αδελφοι, χαιρετε, καταρτιζεσθε, παρακαλεισθε, το αυτο φρονειτε, ειρηνευετε, και ὁ θεος της αγαπης και ειρηνης εσται μεθ ὑμων.
ασπασασθε αλληλους εν ἁγιω φιληματι. ασπαζονται ὑμας οἱ ἁγιοι παντες.
ἡ χαρις του κυριου ιησου χριστου και ἡ αγαπη του θεου και ἡ κοινωνια του ἁγιου πνευματος μετα παντων ⸀ὑμων.
galatians
1
παυλος αποστολος, ουκ απ ανθρωπων ουδε δι ανθρωπου αλλα δια ιησου χριστου και θεου πατρος του εγειραντος αυτον εκ νεκρων,
και οἱ συν εμοι παντες αδελφοι, ταις εκκλησιαις της γαλατιας·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ⸂και κυριου ἡμων⸃ ιησου χριστου,
του δοντος ἑαυτον ⸀ὑπερ των ἁμαρτιων ἡμων ὁπως εξεληται ἡμας εκ του ⸂αιωνος του ενεστωτος⸃ πονηρου κατα το θελημα του θεου και πατρος ἡμων,
ὡ ἡ δοξα εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.
θαυμαζω ὁτι οὑτως ταχεως μετατιθεσθε απο του καλεσαντος ὑμας εν χαριτι χριστου εις ἑτερον ευαγγελιον,
ὁ ουκ εστιν αλλο· ει μη τινες εισιν οἱ ταρασσοντες ὑμας και θελοντες μεταστρεψαι το ευαγγελιον του χριστου.
αλλα και εαν ἡμεις η αγγελος εξ ουρανου ⸀ευαγγελιζηται ⸀ὑμιν παρ ὁ ευηγγελισαμεθα ὑμιν, αναθεμα εστω.
ὡς προειρηκαμεν, και αρτι παλιν λεγω, ει τις ὑμας ευαγγελιζεται παρ ὁ παρελαβετε, αναθεμα εστω.
αρτι γαρ ανθρωπους πειθω η τον θεον; η ζητω ανθρωποις αρεσκειν; ⸀ει ετι ανθρωποις ηρεσκον, χριστου δουλος ουκ αν ημην.
γνωριζω ⸀γαρ ὑμιν, αδελφοι, το ευαγγελιον το ευαγγελισθεν ὑπ εμου ὁτι ουκ εστιν κατα ανθρωπον·
ουδε γαρ εγω παρα ανθρωπου παρελαβον αυτο, ⸀ουτε εδιδαχθην, αλλα δι αποκαλυψεως ιησου χριστου.
ηκουσατε γαρ την εμην αναστροφην ποτε εν τω ιουδαισμω, ὁτι καθ ὑπερβολην εδιωκον την εκκλησιαν του θεου και επορθουν αυτην,
και προεκοπτον εν τω ιουδαισμω ὑπερ πολλους συνηλικιωτας εν τω γενει μου, περισσοτερως ζηλωτης ὑπαρχων των πατρικων μου παραδοσεων.
ὁτε δε ⸀ευδοκησεν ὁ αφορισας με εκ κοιλιας μητρος μου και καλεσας δια της χαριτος αυτου
αποκαλυψαι τον υἱον αυτου εν εμοι ἱνα ευαγγελιζωμαι αυτον εν τοις εθνεσιν, ευθεως ου προσανεθεμην σαρκι και αἱματι,
ουδε ανηλθον εις ἱεροσολυμα προς τους προ εμου αποστολους, αλλα απηλθον εις αραβιαν, και παλιν ὑπεστρεψα εις δαμασκον.
επειτα μετα ⸂ετη τρια⸃ ανηλθον εις ἱεροσολυμα ἱστορησαι ⸀κηφαν, και επεμεινα προς αυτον ἡμερας δεκαπεντε·
ἑτερον δε των αποστολων ουκ ειδον, ει μη ιακωβον τον αδελφον του κυριου.
ἁ δε γραφω ὑμιν, ιδου ενωπιον του θεου ὁτι ου ψευδομαι.
επειτα ηλθον εις τα κλιματα της συριας και της κιλικιας.
ημην δε αγνοουμενος τω προσωπω ταις εκκλησιαις της ιουδαιας ταις εν χριστω,
μονον δε ακουοντες ησαν ὁτι ὁ διωκων ἡμας ποτε νυν ευαγγελιζεται την πιστιν ἡν ποτε επορθει,
και εδοξαζον εν εμοι τον θεον.
2
επειτα δια δεκατεσσαρων ετων παλιν ανεβην εις ἱεροσολυμα μετα βαρναβα συμπαραλαβων και τιτον·
ανεβην δε κατα αποκαλυψιν· και ανεθεμην αυτοις το ευαγγελιον ὁ κηρυσσω εν τοις εθνεσιν, κατ ιδιαν δε τοις δοκουσιν, μη πως εις κενον τρεχω η εδραμον.
αλλ ουδε τιτος ὁ συν εμοι, ἑλλην ων, ηναγκασθη περιτμηθηναι·
δια δε τους παρεισακτους ψευδαδελφους, οἱτινες παρεισηλθον κατασκοπησαι την ελευθεριαν ἡμων ἡν εχομεν εν χριστω ιησου, ἱνα ἡμας ⸀καταδουλωσουσιν.
οἱς ουδε προς ὡραν ειξαμεν τη ὑποταγη, ἱνα ἡ αληθεια του ευαγγελιου διαμεινη προς ὑμας.
απο δε των δοκουντων ειναι τι—ὁποιοι ποτε ησαν ουδεν μοι διαφερει· προσωπον ⸀θεος ανθρωπου ου λαμβανει—εμοι γαρ οἱ δοκουντες ουδεν προσανεθεντο,
αλλα τουναντιον ιδοντες ὁτι πεπιστευμαι το ευαγγελιον της ακροβυστιας καθως πετρος της περιτομης,
ὁ γαρ ενεργησας πετρω εις αποστολην της περιτομης ενηργησεν και εμοι εις τα εθνη,
και γνοντες την χαριν την δοθεισαν μοι, ιακωβος και κηφας και ιωαννης, οἱ δοκουντες στυλοι ειναι, δεξιας εδωκαν εμοι και βαρναβα κοινωνιας, ἱνα ⸀ἡμεις εις τα εθνη, αυτοι δε εις την περιτομην·
μονον των πτωχων ἱνα μνημονευωμεν, ὁ και εσπουδασα αυτο τουτο ποιησαι.
ὁτε δε ηλθεν ⸀κηφας εις αντιοχειαν, κατα προσωπον αυτω αντεστην, ὁτι κατεγνωσμενος ην·
προ του γαρ ελθειν τινας απο ιακωβου μετα των εθνων συνησθιεν· ὁτε δε ⸀ηλθον, ὑπεστελλεν και αφωριζεν ἑαυτον, φοβουμενος τους εκ περιτομης.
και συνυπεκριθησαν αυτω ⸀και οἱ λοιποι ιουδαιοι, ὡστε και βαρναβας συναπηχθη αυτων τη ὑποκρισει.
αλλ ὁτε ειδον ὁτι ουκ ορθοποδουσιν προς την αληθειαν του ευαγγελιου, ειπον τω ⸀κηφα εμπροσθεν παντων· ει συ ιουδαιος ὑπαρχων εθνικως ⸂και ⸀ουκ ιουδαικως ζης⸃, ⸀πως τα εθνη αναγκαζεις ιουδαιζειν;
ἡμεις φυσει ιουδαιοι και ουκ εξ εθνων ἁμαρτωλοι,
ειδοτες ⸀δε ὁτι ου δικαιουται ανθρωπος εξ εργων νομου εαν μη δια πιστεως ⸂ιησου χριστου⸃, και ἡμεις εις χριστον ιησουν επιστευσαμεν, ἱνα δικαιωθωμεν εκ πιστεως χριστου και ουκ εξ εργων νομου, ⸂ὁτι εξ εργων νομου ου δικαιωθησεται⸃ πασα σαρξ.
ει δε ζητουντες δικαιωθηναι εν χριστω εὑρεθημεν και αυτοι ἁμαρτωλοι, αρα χριστος ἁμαρτιας διακονος; μη γενοιτο·
ει γαρ ἁ κατελυσα ταυτα παλιν οικοδομω, παραβατην εμαυτον ⸀συνιστανω.
εγω γαρ δια νομου νομω απεθανον ἱνα θεω ζησω· χριστω συνεσταυρωμαι·
ζω δε ουκετι εγω, ζη δε εν εμοι χριστος· ὁ δε νυν ζω εν σαρκι, εν πιστει ζω τη του ⸂υἱου του θεου⸃ του αγαπησαντος με και παραδοντος ἑαυτον ὑπερ εμου.
ουκ αθετω την χαριν του θεου· ει γαρ δια νομου δικαιοσυνη, αρα χριστος δωρεαν απεθανεν.
3
ω ανοητοι γαλαται, τις ὑμας ⸀εβασκανεν, οἱς κατ οφθαλμους ιησους χριστος ⸀προεγραφη εσταυρωμενος;
τουτο μονον θελω μαθειν αφ ὑμων, εξ εργων νομου το πνευμα ελαβετε η εξ ακοης πιστεως;
οὑτως ανοητοι εστε; εναρξαμενοι πνευματι νυν σαρκι επιτελεισθε;
τοσαυτα επαθετε εικη; ει γε και εικη.
ὁ ουν επιχορηγων ὑμιν το πνευμα και ενεργων δυναμεις εν ὑμιν εξ εργων νομου η εξ ακοης πιστεως;
καθως αβρααμ επιστευσεν τω θεω, και ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην.
γινωσκετε αρα ὁτι οἱ εκ πιστεως, οὑτοι ⸂υἱοι εισιν⸃ αβρααμ.
προιδουσα δε ἡ γραφη ὁτι εκ πιστεως δικαιοι τα εθνη ὁ θεος προευηγγελισατο τω αβρααμ ὁτι ενευλογηθησονται εν σοι παντα τα εθνη.
ὡστε οἱ εκ πιστεως ευλογουνται συν τω πιστω αβρααμ.
ὁσοι γαρ εξ εργων νομου εισιν ὑπο καταραν εισιν, γεγραπται γαρ ⸀ὁτι επικαταρατος πας ὁς ουκ ⸀εμμενει πασιν τοις γεγραμμενοις εν τω βιβλιω του νομου του ποιησαι αυτα.
ὁτι δε εν νομω ουδεις δικαιουται παρα τω θεω δηλον, ὁτι ὁ δικαιος εκ πιστεως ζησεται,
ὁ δε νομος ουκ εστιν εκ πιστεως, αλλ · ὁ ποιησας ⸀αυτα ζησεται εν αυτοις.
χριστος ἡμας εξηγορασεν εκ της καταρας του νομου γενομενος ὑπερ ἡμων καταρα, ⸂ὁτι γεγραπται⸃· επικαταρατος πας ὁ κρεμαμενος επι ξυλου,
ἱνα εις τα εθνη ἡ ευλογια του αβρααμ γενηται εν ⸂χριστω ιησου⸃, ἱνα την επαγγελιαν του πνευματος λαβωμεν δια της πιστεως.
αδελφοι, κατα ανθρωπον λεγω· ὁμως ανθρωπου κεκυρωμενην διαθηκην ουδεις αθετει η επιδιατασσεται.
τω δε αβρααμ ερρεθησαν αἱ επαγγελιαι και τω σπερματι αυτου· ου λεγει· και τοις σπερμασιν, ὡς επι πολλων, αλλ ὡς εφ ἑνος· και τω σπερματι σου, ὁς εστιν χριστος.
τουτο δε λεγω· διαθηκην προκεκυρωμενην ὑπο του ⸀θεου ὁ μετα ⸂τετρακοσια και τριακοντα ετη⸃ γεγονως νομος ουκ ακυροι, εις το καταργησαι την επαγγελιαν.
ει γαρ εκ νομου ἡ κληρονομια, ουκετι εξ επαγγελιας· τω δε αβρααμ δι επαγγελιας κεχαρισται ὁ θεος.
τι ουν ὁ νομος; των παραβασεων χαριν προσετεθη, αχρις ⸀οὑ ελθη το σπερμα ὡ επηγγελται, διαταγεις δι αγγελων εν χειρι μεσιτου·
ὁ δε μεσιτης ἑνος ουκ εστιν, ὁ δε θεος εἱς εστιν.
ὁ ουν νομος κατα των επαγγελιων του θεου; μη γενοιτο· ει γαρ εδοθη νομος ὁ δυναμενος ζωοποιησαι, οντως ⸂εκ νομου αν⸃ ην ἡ δικαιοσυνη.
αλλα συνεκλεισεν ἡ γραφη τα παντα ὑπο ἁμαρτιαν ἱνα ἡ επαγγελια εκ πιστεως ιησου χριστου δοθη τοις πιστευουσιν.
προ του δε ελθειν την πιστιν ὑπο νομον εφρουρουμεθα ⸀συγκλειομενοι εις την μελλουσαν πιστιν αποκαλυφθηναι.
ὡστε ὁ νομος παιδαγωγος ἡμων γεγονεν εις χριστον, ἱνα εκ πιστεως δικαιωθωμεν·
ελθουσης δε της πιστεως ουκετι ὑπο παιδαγωγον εσμεν.
παντες γαρ υἱοι θεου εστε δια της πιστεως εν χριστω ιησου.
ὁσοι γαρ εις χριστον εβαπτισθητε, χριστον ενεδυσασθε·
ουκ ενι ιουδαιος ουδε ἑλλην, ουκ ενι δουλος ουδε ελευθερος, ουκ ενι αρσεν και θηλυ· ⸀παντες γαρ ὑμεις εἱς εστε εν χριστω ιησου.
ει δε ὑμεις χριστου, αρα του αβρααμ σπερμα εστε, ⸀κατ επαγγελιαν κληρονομοι.
4
λεγω δε, εφ ὁσον χρονον ὁ κληρονομος νηπιος εστιν, ουδεν διαφερει δουλου κυριος παντων ων,
αλλα ὑπο επιτροπους εστι και οικονομους αχρι της προθεσμιας του πατρος.
οὑτως και ἡμεις, ὁτε ημεν νηπιοι, ὑπο τα στοιχεια του κοσμου ⸀ημεθα δεδουλωμενοι·
ὁτε δε ηλθεν το πληρωμα του χρονου, εξαπεστειλεν ὁ θεος τον υἱον αυτου, γενομενον εκ γυναικος, γενομενον ὑπο νομον,
ἱνα τους ὑπο νομον εξαγοραση, ἱνα την υἱοθεσιαν απολαβωμεν.
ὁτι δε εστε υἱοι, εξαπεστειλεν ὁ θεος το πνευμα του υἱου αυτου εις τας καρδιας ⸀ἡμων, κραζον· αββα ὁ πατηρ.
ὡστε ουκετι ει δουλος αλλα υἱος· ει δε υἱος, και κληρονομος ⸂δια θεου⸃.
αλλα τοτε μεν ουκ ειδοτες θεον εδουλευσατε τοις ⸂φυσει μη⸃ ουσι θεοις·
νυν δε γνοντες θεον, μαλλον δε γνωσθεντες ὑπο θεου, πως επιστρεφετε παλιν επι τα ασθενη και πτωχα στοιχεια, οἱς παλιν ανωθεν ⸀δουλευειν θελετε;
ἡμερας παρατηρεισθε και μηνας και καιρους και ενιαυτους.
φοβουμαι ὑμας μη πως εικη κεκοπιακα εις ὑμας.
γινεσθε ὡς εγω, ὁτι καγω ὡς ὑμεις, αδελφοι, δεομαι ὑμων. ουδεν με ηδικησατε·
οιδατε δε ὁτι δι ασθενειαν της σαρκος ευηγγελισαμην ὑμιν το προτερον,
και τον πειρασμον ⸀ὑμων εν τη σαρκι μου ουκ εξουθενησατε ουδε εξεπτυσατε, αλλα ὡς αγγελον θεου εδεξασθε με, ὡς χριστον ιησουν.
⸀που ⸀ουν ὁ μακαρισμος ὑμων; μαρτυρω γαρ ὑμιν ὁτι ει δυνατον τους οφθαλμους ὑμων ⸀εξορυξαντες εδωκατε μοι.
ὡστε εχθρος ὑμων γεγονα αληθευων ὑμιν;
ζηλουσιν ὑμας ου καλως, αλλα εκκλεισαι ὑμας θελουσιν, ἱνα αυτους ζηλουτε.
καλον ⸀δε ζηλουσθαι εν καλω παντοτε, και μη μονον εν τω παρειναι με προς ὑμας,
⸀τεκνα μου, οὑς παλιν ωδινω ⸀μεχρις οὑ μορφωθη χριστος εν ὑμιν·
ηθελον δε παρειναι προς ὑμας αρτι, και αλλαξαι την φωνην μου, ὁτι απορουμαι εν ὑμιν.
λεγετε μοι, οἱ ὑπο νομον θελοντες ειναι, τον νομον ουκ ακουετε;
γεγραπται γαρ ὁτι αβρααμ δυο υἱους εσχεν, ἑνα εκ της παιδισκης και ἑνα εκ της ελευθερας·
αλλ ὁ μεν εκ της παιδισκης κατα σαρκα γεγεννηται, ὁ δε εκ της ελευθερας ⸀δι επαγγελιας.
ἁτινα εστιν αλληγορουμενα· αὑται γαρ εισιν δυο διαθηκαι, μια μεν απο ορους σινα, εις δουλειαν γεννωσα, ἡτις εστιν ἁγαρ,
το ⸀δε ἁγαρ σινα ορος εστιν εν τη αραβια, συστοιχει δε τη νυν ιερουσαλημ, δουλευει ⸀γαρ μετα των τεκνων αυτης·
ἡ δε ανω ιερουσαλημ ελευθερα εστιν, ἡτις εστιν ⸀μητηρ ἡμων·
γεγραπται γαρ· ευφρανθητι, στειρα ἡ ου τικτουσα, ῥηξον και βοησον, ἡ ουκ ωδινουσα· ὁτι πολλα τα τεκνα της ερημου μαλλον η της εχουσης τον ανδρα.
⸂ὑμεις δε, αδελφοι, κατα ισαακ επαγγελιας τεκνα εστε⸃·
αλλ ὡσπερ τοτε ὁ κατα σαρκα γεννηθεις εδιωκε τον κατα πνευμα, οὑτως και νυν.
αλλα τι λεγει ἡ γραφη; εκβαλε την παιδισκην και τον υἱον αυτης, ου γαρ μη ⸀κληρονομησει ὁ υἱος της παιδισκης μετα του υἱου της ελευθερας.
⸀διο, αδελφοι, ουκ εσμεν παιδισκης τεκνα αλλα της ελευθερας.
5
τη ελευθερια ⸂ἡμας χριστος ηλευθερωσεν· στηκετε ουν⸃ και μη παλιν ζυγω δουλειας ενεχεσθε.
ιδε εγω παυλος λεγω ὑμιν ὁτι εαν περιτεμνησθε χριστος ὑμας ουδεν ωφελησει.
μαρτυρομαι δε παλιν παντι ανθρωπω περιτεμνομενω ὁτι οφειλετης εστιν ὁλον τον νομον ποιησαι.
κατηργηθητε ⸀απο χριστου οἱτινες εν νομω δικαιουσθε, της χαριτος εξεπεσατε.
ἡμεις γαρ πνευματι εκ πιστεως ελπιδα δικαιοσυνης απεκδεχομεθα.
εν γαρ χριστω ιησου ουτε περιτομη τι ισχυει ουτε ακροβυστια, αλλα πιστις δι αγαπης ενεργουμενη.
ετρεχετε καλως· τις ὑμας ενεκοψεν ⸀τη αληθεια μη πειθεσθαι;
ἡ πεισμονη ουκ εκ του καλουντος ὑμας.
μικρα ζυμη ὁλον το φυραμα ζυμοι.
εγω πεποιθα εις ὑμας εν κυριω ὁτι ουδεν αλλο φρονησετε· ὁ δε ταρασσων ὑμας βαστασει το κριμα, ὁστις ⸀εαν η.
εγω δε, αδελφοι, ει περιτομην ετι κηρυσσω, τι ετι διωκομαι; αρα κατηργηται το σκανδαλον του σταυρου.
οφελον και αποκοψονται οἱ αναστατουντες ὑμας.
ὑμεις γαρ επ ελευθερια εκληθητε, αδελφοι· μονον μη την ελευθεριαν εις αφορμην τη σαρκι, αλλα δια της αγαπης δουλευετε αλληλοις·
ὁ γαρ πας νομος εν ἑνι λογω ⸀πεπληρωται, εν τω· αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς ⸀σεαυτον.
ει δε αλληλους δακνετε και κατεσθιετε, βλεπετε μη ὑπ αλληλων αναλωθητε.
λεγω δε, πνευματι περιπατειτε και επιθυμιαν σαρκος ου μη τελεσητε.
ἡ γαρ σαρξ επιθυμει κατα του πνευματος, το δε πνευμα κατα της σαρκος, ταυτα ⸀γαρ ⸂αλληλοις αντικειται⸃, ἱνα μη ἁ ⸀εαν θελητε ταυτα ποιητε.
ει δε πνευματι αγεσθε, ουκ εστε ὑπο νομον.
φανερα δε εστιν τα εργα της σαρκος, ἁτινα ⸀εστιν πορνεια, ακαθαρσια, ασελγεια,
ειδωλολατρια, φαρμακεια, εχθραι, ⸂ερις, ζηλος⸃, θυμοι, εριθειαι, διχοστασιαι, αἱρεσεις,
⸀φθονοι, μεθαι, κωμοι, και τα ὁμοια τουτοις, ἁ προλεγω ὑμιν ⸀καθως προειπον ὁτι οἱ τα τοιαυτα πρασσοντες βασιλειαν θεου ου κληρονομησουσιν.
ὁ δε καρπος του πνευματος εστιν αγαπη, χαρα, ειρηνη, μακροθυμια, χρηστοτης, αγαθωσυνη, πιστις,
πραυτης, εγκρατεια· κατα των τοιουτων ουκ εστιν νομος.
οἱ δε του ⸀χριστου την σαρκα εσταυρωσαν συν τοις παθημασιν και ταις επιθυμιαις.
ει ζωμεν πνευματι, πνευματι και στοιχωμεν.
μη γινωμεθα κενοδοξοι, αλληλους προκαλουμενοι, αλληλοις φθονουντες.
6
αδελφοι, εαν και προλημφθη ανθρωπος εν τινι παραπτωματι, ὑμεις οἱ πνευματικοι καταρτιζετε τον τοιουτον εν πνευματι πραυτητος, σκοπων σεαυτον, μη και συ πειρασθης.
αλληλων τα βαρη βασταζετε, και οὑτως ⸀αναπληρωσετε τον νομον του χριστου.
ει γαρ δοκει τις ειναι τι μηδεν ων, ⸂φρεναπατα ἑαυτον⸃·
το δε εργον ἑαυτου δοκιμαζετω ἑκαστος, και τοτε εις ἑαυτον μονον το καυχημα ἑξει και ουκ εις τον ἑτερον,
ἑκαστος γαρ το ιδιον φορτιον βαστασει.
κοινωνειτω δε ὁ κατηχουμενος τον λογον τω κατηχουντι εν πασιν αγαθοις.
μη πλανασθε, θεος ου μυκτηριζεται· ὁ γαρ ⸀εαν σπειρη ανθρωπος, τουτο και θερισει·
ὁτι ὁ σπειρων εις την σαρκα ἑαυτου εκ της σαρκος θερισει φθοραν, ὁ δε σπειρων εις το πνευμα εκ του πνευματος θερισει ζωην αιωνιον.
το δε καλον ποιουντες μη ⸀εγκακωμεν, καιρω γαρ ιδιω θερισομεν μη εκλυομενοι.
αρα ουν ὡς καιρον ⸀εχομεν, εργαζωμεθα το αγαθον προς παντας, μαλιστα δε προς τους οικειους της πιστεως.
ιδετε πηλικοις ὑμιν γραμμασιν εγραψα τη εμη χειρι.
ὁσοι θελουσιν ευπροσωπησαι εν σαρκι, οὑτοι αναγκαζουσιν ὑμας περιτεμνεσθαι, μονον ⸀ἱνα τω σταυρω του ⸀χριστου ⸀μη διωκωνται·
ουδε γαρ οἱ ⸀περιτεμνομενοι αυτοι νομον φυλασσουσιν, αλλα θελουσιν ὑμας περιτεμνεσθαι ἱνα εν τη ὑμετερα σαρκι καυχησωνται.
εμοι δε μη γενοιτο καυχασθαι ει μη εν τω σταυρω του κυριου ἡμων ιησου χριστου, δι οὑ εμοι κοσμος εσταυρωται ⸀καγω κοσμω.
⸂ουτε γαρ⸃ περιτομη τι ⸀εστιν ουτε ακροβυστια, αλλα καινη κτισις.
και ὁσοι τω κανονι τουτω στοιχησουσιν, ειρηνη επ αυτους και ελεος, και επι τον ισραηλ του θεου.
του λοιπου κοπους μοι μηδεις παρεχετω, εγω γαρ τα στιγματα ⸀του ιησου εν τω σωματι μου βασταζω.
ἡ χαρις του κυριου ἡμων ιησου χριστου μετα του πνευματος ὑμων, αδελφοι· αμην.
ephesians
1
παυλος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ δια θεληματος θεου τοις ἁγιοις τοις ουσιν ⸂εν εφεσω⸃ και πιστοις εν χριστω ιησου·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
ευλογητος ὁ θεος και πατηρ του κυριου ἡμων ιησου χριστου, ὁ ευλογησας ἡμας εν παση ευλογια πνευματικη εν τοις επουρανιοις εν χριστω,
καθως εξελεξατο ἡμας εν αυτω προ καταβολης κοσμου, ειναι ἡμας ἁγιους και αμωμους κατενωπιον αυτου εν αγαπη,
προορισας ἡμας εις υἱοθεσιαν δια ιησου χριστου εις αυτον, κατα την ευδοκιαν του θεληματος αυτου,
εις επαινον δοξης της χαριτος αυτου ⸀ἡς εχαριτωσεν ἡμας εν τω ηγαπημενω,
εν ὡ εχομεν την απολυτρωσιν δια του αἱματος αυτου, την αφεσιν των παραπτωματων, κατα ⸂το πλουτος⸃ της χαριτος αυτου
ἡς επερισσευσεν εις ἡμας εν παση σοφια και φρονησει
γνωρισας ἡμιν το μυστηριον του θεληματος αυτου, κατα την ευδοκιαν αυτου ἡν προεθετο εν αυτω
εις οικονομιαν του πληρωματος των καιρων, ανακεφαλαιωσασθαι τα παντα εν τω χριστω, τα επι τοις ουρανοις και τα επι της γης· εν αυτω,
εν ὡ και εκληρωθημεν προορισθεντες κατα προθεσιν του τα παντα ενεργουντος κατα την βουλην του θεληματος αυτου,
εις το ειναι ἡμας εις επαινον δοξης αυτου τους προηλπικοτας εν τω χριστω·
εν ὡ και ὑμεις ακουσαντες τον λογον της αληθειας, το ευαγγελιον της σωτηριας ὑμων, εν ὡ και πιστευσαντες εσφραγισθητε τω πνευματι της επαγγελιας τω ἁγιω,
⸀ὁ εστιν αρραβων της κληρονομιας ἡμων, εις απολυτρωσιν της περιποιησεως, εις επαινον της δοξης αυτου.
δια τουτο καγω, ακουσας την καθ ὑμας πιστιν εν τω κυριω ιησου και την ⸂αγαπην την⸃ εις παντας τους ἁγιους,
ου παυομαι ευχαριστων ὑπερ ὑμων ⸀μνειαν ποιουμενος επι των προσευχων μου,
ἱνα ὁ θεος του κυριου ἡμων ιησου χριστου, ὁ πατηρ της δοξης, δωη ὑμιν πνευμα σοφιας και αποκαλυψεως εν επιγνωσει αυτου,
πεφωτισμενους τους οφθαλμους της καρδιας ὑμων εις το ειδεναι ὑμας τις εστιν ἡ ελπις της κλησεως αυτου, ⸀τις ὁ πλουτος της δοξης της κληρονομιας αυτου εν τοις ἁγιοις,
και τι το ὑπερβαλλον μεγεθος της δυναμεως αυτου εις ἡμας τους πιστευοντας κατα την ενεργειαν του κρατους της ισχυος αυτου
ἡν ⸀ενηργηκεν εν τω χριστω εγειρας αυτον ⸀εκ νεκρων, και ⸀καθισας εν δεξια αυτου εν τοις επουρανιοις
ὑπερανω πασης αρχης και εξουσιας και δυναμεως και κυριοτητος και παντος ονοματος ονομαζομενου ου μονον εν τω αιωνι τουτω αλλα και εν τω μελλοντι·
και παντα ὑπεταξεν ὑπο τους ποδας αυτου, και αυτον εδωκεν κεφαλην ὑπερ παντα τη εκκλησια,
ἡτις εστιν το σωμα αυτου, το πληρωμα του τα παντα εν πασιν πληρουμενου.
2
και ὑμας οντας νεκρους τοις παραπτωμασιν και ταις ἁμαρτιαις ⸀ὑμων,
εν αἱς ποτε περιεπατησατε κατα τον αιωνα του κοσμου τουτου, κατα τον αρχοντα της εξουσιας του αερος, του πνευματος του νυν ενεργουντος εν τοις υἱοις της απειθειας·
εν οἱς και ἡμεις παντες ανεστραφημεν ποτε εν ταις επιθυμιαις της σαρκος ἡμων, ποιουντες τα θεληματα της σαρκος και των διανοιων, και ⸀ημεθα τεκνα φυσει οργης ὡς και οἱ λοιποι·
ὁ δε θεος πλουσιος ων εν ελεει, δια την πολλην αγαπην αυτου ἡν ηγαπησεν ἡμας,
και οντας ἡμας νεκρους τοις παραπτωμασιν συνεζωοποιησεν τω χριστω—χαριτι εστε σεσωσμενοι—
και συνηγειρεν και συνεκαθισεν εν τοις επουρανιοις εν χριστω ιησου,
ἱνα ενδειξηται εν τοις αιωσιν τοις επερχομενοις ⸂το ὑπερβαλλον πλουτος⸃ της χαριτος αυτου εν χρηστοτητι εφ ἡμας εν χριστω ιησου.
τη γαρ χαριτι εστε σεσωσμενοι ⸀δια πιστεως· και τουτο ουκ εξ ὑμων, θεου το δωρον·
ουκ εξ εργων, ἱνα μη τις καυχησηται.
αυτου γαρ εσμεν ποιημα, κτισθεντες εν χριστω ιησου επι εργοις αγαθοις οἱς προητοιμασεν ὁ θεος ἱνα εν αυτοις περιπατησωμεν.
διο μνημονευετε ὁτι ⸂ποτε ὑμεις⸃ τα εθνη εν σαρκι, οἱ λεγομενοι ακροβυστια ὑπο της λεγομενης περιτομης εν σαρκι χειροποιητου,
ὁτι ⸀ητε τω καιρω εκεινω χωρις χριστου, απηλλοτριωμενοι της πολιτειας του ισραηλ και ξενοι των διαθηκων της επαγγελιας, ελπιδα μη εχοντες και αθεοι εν τω κοσμω.
νυνι δε εν χριστω ιησου ὑμεις οἱ ποτε οντες μακραν ⸂εγενηθητε εγγυς⸃ εν τω αἱματι του χριστου.
αυτος γαρ εστιν ἡ ειρηνη ἡμων, ὁ ποιησας τα αμφοτερα ἑν και το μεσοτοιχον του φραγμου λυσας, την εχθραν εν τη σαρκι αυτου,
τον νομον των εντολων εν δογμασιν καταργησας, ἱνα τους δυο κτιση εν ⸀αὑτω εις ἑνα καινον ανθρωπον ποιων ειρηνην,
και αποκαταλλαξη τους αμφοτερους εν ἑνι σωματι τω θεω δια του σταυρου αποκτεινας την εχθραν εν αυτω·
και ελθων ευηγγελισατο ειρηνην ὑμιν τοις μακραν και ⸀ειρηνην τοις εγγυς·
ὁτι δι αυτου εχομεν την προσαγωγην οἱ αμφοτεροι εν ἑνι πνευματι προς τον πατερα.
αρα ουν ουκετι εστε ξενοι και παροικοι, αλλα ⸀εστε συμπολιται των ἁγιων και οικειοι του θεου,
εποικοδομηθεντες επι τω θεμελιω των αποστολων και προφητων, οντος ακρογωνιαιου αυτου ⸂χριστου ιησου⸃,
εν ὡ ⸀πασα οικοδομη συναρμολογουμενη αυξει εις ναον ἁγιον εν κυριω,
εν ὡ και ὑμεις συνοικοδομεισθε εις κατοικητηριον του θεου εν πνευματι.
3
τουτου χαριν εγω παυλος ὁ δεσμιος του χριστου ιησου ὑπερ ὑμων των εθνων—
ει γε ηκουσατε την οικονομιαν της χαριτος του θεου της δοθεισης μοι εις ὑμας·
⸀κατα αποκαλυψιν ⸀εγνωρισθη μοι το μυστηριον, καθως προεγραψα εν ολιγω,
προς ὁ δυνασθε αναγινωσκοντες νοησαι την συνεσιν μου εν τω μυστηριω του χριστου,
ὁ ἑτεραις γενεαις ουκ εγνωρισθη τοις υἱοις των ανθρωπων ὡς νυν απεκαλυφθη τοις ἁγιοις αποστολοις αυτου και προφηταις εν πνευματι,
ειναι τα εθνη συγκληρονομα και συσσωμα και συμμετοχα της επαγγελιας ⸂εν χριστω ιησου⸃ δια του ευαγγελιου,
οὑ ⸀εγενηθην διακονος κατα την δωρεαν της χαριτος του θεου ⸂της δοθεισης⸃ μοι κατα την ενεργειαν της δυναμεως αυτου—
εμοι τω ελαχιστοτερω παντων ἁγιων εδοθη ἡ χαρις αὑτη—⸀τοις εθνεσιν ευαγγελισασθαι ⸂το ανεξιχνιαστον πλουτος⸃ του χριστου,
και φωτισαι ⸀παντας τις ἡ οικονομια του μυστηριου του αποκεκρυμμενου απο των αιωνων εν τω θεω τω τα παντα ⸀κτισαντι,
ἱνα γνωρισθη νυν ταις αρχαις και ταις εξουσιαις εν τοις επουρανιοις δια της εκκλησιας ἡ πολυποικιλος σοφια του θεου,
κατα προθεσιν των αιωνων ἡν εποιησεν εν ⸀τω χριστω ιησου τω κυριω ἡμων,
εν ὡ εχομεν την παρρησιαν ⸀και προσαγωγην εν πεποιθησει δια της πιστεως αυτου.
διο αιτουμαι μη ⸀εγκακειν εν ταις θλιψεσιν μου ὑπερ ὑμων, ἡτις εστιν δοξα ὑμων.
τουτου χαριν καμπτω τα γονατα μου προς τον ⸀πατερα,
εξ οὑ πασα πατρια εν ουρανοις και επι γης ονομαζεται,
ἱνα ⸀δω ὑμιν κατα ⸂το πλουτος⸃ της δοξης αυτου δυναμει κραταιωθηναι δια του πνευματος αυτου εις τον εσω ανθρωπον,
κατοικησαι τον χριστον δια της πιστεως εν ταις καρδιαις ὑμων εν αγαπη· ερριζωμενοι και τεθεμελιωμενοι,
ἱνα εξισχυσητε καταλαβεσθαι συν πασιν τοις ἁγιοις τι το πλατος και μηκος και ⸂ὑψος και βαθος⸃,
γνωναι τε την ὑπερβαλλουσαν της γνωσεως αγαπην του χριστου, ἱνα πληρωθητε εις παν το πληρωμα του θεου.
τω δε δυναμενω ὑπερ παντα ποιησαι ὑπερεκπερισσου ὡν αιτουμεθα η νοουμεν κατα την δυναμιν την ενεργουμενην εν ἡμιν,
αυτω ἡ δοξα εν τη εκκλησια ⸀και εν χριστω ιησου εις πασας τας γενεας του αιωνος των αιωνων· αμην.
4
παρακαλω ουν ὑμας εγω ὁ δεσμιος εν κυριω αξιως περιπατησαι της κλησεως ἡς εκληθητε,
μετα πασης ταπεινοφροσυνης και πραυτητος, μετα μακροθυμιας, ανεχομενοι αλληλων εν αγαπη,
σπουδαζοντες τηρειν την ἑνοτητα του πνευματος εν τω συνδεσμω της ειρηνης·
ἑν σωμα και ἑν πνευμα, καθως και εκληθητε εν μια ελπιδι της κλησεως ὑμων·
εἱς κυριος, μια πιστις, ἑν βαπτισμα·
εἱς θεος και πατηρ παντων, ὁ επι παντων και δια παντων και εν ⸀πασιν.
ἑνι δε ἑκαστω ἡμων εδοθη ⸀ἡ χαρις κατα το μετρον της δωρεας του χριστου.
διο λεγει· αναβας εις ὑψος ηχμαλωτευσεν αιχμαλωσιαν, ⸀εδωκεν δοματα τοις ανθρωποις.
το δε ανεβη τι εστιν ει μη ὁτι και ⸀κατεβη εις τα κατωτερα μερη της γης;
ὁ καταβας αυτος εστιν και ὁ αναβας ὑπερανω παντων των ουρανων, ἱνα πληρωση τα παντα.
και αυτος εδωκεν τους μεν αποστολους, τους δε προφητας, τους δε ευαγγελιστας, τους δε ποιμενας και διδασκαλους,
προς τον καταρτισμον των ἁγιων εις εργον διακονιας, εις οικοδομην του σωματος του χριστου,
μεχρι καταντησωμεν οἱ παντες εις την ἑνοτητα της πιστεως και της επιγνωσεως του υἱου του θεου, εις ανδρα τελειον, εις μετρον ἡλικιας του πληρωματος του χριστου,
ἱνα μηκετι ωμεν νηπιοι, κλυδωνιζομενοι και περιφερομενοι παντι ανεμω της διδασκαλιας εν τη κυβεια των ανθρωπων εν πανουργια προς την μεθοδειαν της πλανης,
αληθευοντες δε εν αγαπη αυξησωμεν εις αυτον τα παντα, ὁς εστιν ἡ κεφαλη, ⸀χριστος,
εξ οὑ παν το σωμα συναρμολογουμενον και συμβιβαζομενον δια πασης ἁφης της επιχορηγιας κατ ενεργειαν εν μετρω ἑνος ἑκαστου μερους την αυξησιν του σωματος ποιειται εις οικοδομην ἑαυτου εν αγαπη.
τουτο ουν λεγω και μαρτυρομαι εν κυριω, μηκετι ὑμας περιπατειν καθως και ⸀τα εθνη περιπατει εν ματαιοτητι του νοος αυτων,
⸀εσκοτωμενοι τη διανοια οντες, απηλλοτριωμενοι της ζωης του θεου, δια την αγνοιαν την ουσαν εν αυτοις, δια την πωρωσιν της καρδιας αυτων,
οἱτινες απηλγηκοτες ἑαυτους παρεδωκαν τη ασελγεια εις εργασιαν ακαθαρσιας πασης εν πλεονεξια.
ὑμεις δε ουχ οὑτως εμαθετε τον χριστον,
ει γε αυτον ηκουσατε και εν αυτω εδιδαχθητε, καθως εστιν αληθεια εν τω ιησου,
αποθεσθαι ὑμας κατα την προτεραν αναστροφην τον παλαιον ανθρωπον τον φθειρομενον κατα τας επιθυμιας της απατης,
ανανεουσθαι δε τω πνευματι του νοος ὑμων,
και ενδυσασθαι τον καινον ανθρωπον τον κατα θεον κτισθεντα εν δικαιοσυνη και ὁσιοτητι της αληθειας.
διο αποθεμενοι το ψευδος λαλειτε αληθειαν ἑκαστος μετα του πλησιον αυτου, ὁτι εσμεν αλληλων μελη.
οργιζεσθε και μη ἁμαρτανετε· ὁ ἡλιος μη επιδυετω ⸀επι παροργισμω ὑμων,
μηδε διδοτε τοπον τω διαβολω.
ὁ κλεπτων μηκετι κλεπτετω, μαλλον δε κοπιατω εργαζομενος ⸂ταις ιδιαις χερσιν το αγαθον⸃, ἱνα εχη μεταδιδοναι τω χρειαν εχοντι.
πας λογος σαπρος εκ του στοματος ὑμων μη εκπορευεσθω, αλλα ει τις αγαθος προς οικοδομην της χρειας, ἱνα δω χαριν τοις ακουουσιν.
και μη λυπειτε το πνευμα το ἁγιον του θεου, εν ὡ εσφραγισθητε εις ἡμεραν απολυτρωσεως.
πασα πικρια και θυμος και οργη και κραυγη και βλασφημια αρθητω αφ ὑμων συν παση κακια.
⸀γινεσθε εις αλληλους χρηστοι, ευσπλαγχνοι, χαριζομενοι ἑαυτοις καθως και ὁ θεος εν χριστω εχαρισατο ⸀ὑμιν.
5
γινεσθε ουν μιμηται του θεου, ὡς τεκνα αγαπητα,
και περιπατειτε εν αγαπη, καθως και ὁ χριστος ηγαπησεν ⸀ἡμας και παρεδωκεν ἑαυτον ὑπερ ⸀ἡμων προσφοραν και θυσιαν τω θεω εις οσμην ευωδιας.
πορνεια δε και ⸂ακαθαρσια πασα⸃ η πλεονεξια μηδε ονομαζεσθω εν ὑμιν, καθως πρεπει ἁγιοις,
και αισχροτης και μωρολογια η ευτραπελια, ⸂ἁ ουκ ανηκεν⸃, αλλα μαλλον ευχαριστια.
τουτο γαρ ⸀ιστε γινωσκοντες ὁτι πας πορνος η ακαθαρτος η πλεονεκτης, ⸀ὁ εστιν ειδωλολατρης, ουκ εχει κληρονομιαν εν τη βασιλεια του χριστου και θεου.
μηδεις ὑμας απατατω κενοις λογοις, δια ταυτα γαρ ερχεται ἡ οργη του θεου επι τους υἱους της απειθειας.
μη ουν γινεσθε συμμετοχοι αυτων·
ητε γαρ ποτε σκοτος, νυν δε φως εν κυριω· ὡς τεκνα φωτος περιπατειτε,
ὁ γαρ καρπος του ⸀φωτος εν παση αγαθωσυνη και δικαιοσυνη και αληθεια,
δοκιμαζοντες τι εστιν ευαρεστον τω κυριω·
και μη συγκοινωνειτε τοις εργοις τοις ακαρποις του σκοτους, μαλλον δε και ελεγχετε,
τα γαρ κρυφη γινομενα ὑπ αυτων αισχρον εστιν και λεγειν·
τα δε παντα ελεγχομενα ὑπο του φωτος φανερουται,
παν γαρ το φανερουμενον φως εστιν. διο λεγει· εγειρε, ὁ καθευδων, και αναστα εκ των νεκρων, και επιφαυσει σοι ὁ χριστος.
βλεπετε ουν ⸂ακριβως πως⸃ περιπατειτε, μη ὡς ασοφοι αλλ ὡς σοφοι,
εξαγοραζομενοι τον καιρον, ὁτι αἱ ἡμεραι πονηραι εισιν.
δια τουτο μη γινεσθε αφρονες, αλλα ⸀συνιετε τι το θελημα του κυριου·
και μη μεθυσκεσθε οινω, εν ὡ εστιν ασωτια, αλλα πληρουσθε εν πνευματι,
λαλουντες ⸀ἑαυτοις ψαλμοις και ὑμνοις και ωδαις πνευματικαις, αδοντες και ⸀ψαλλοντες τη καρδια ὑμων τω κυριω,
ευχαριστουντες παντοτε ὑπερ παντων εν ονοματι του κυριου ἡμων ιησου χριστου τω θεω και πατρι,
ὑποτασσομενοι αλληλοις εν φοβω χριστου.
αἱ γυναικες τοις ιδιοις ⸀ανδρασιν ὡς τω κυριω,
ὁτι ανηρ εστιν κεφαλη της γυναικος ὡς και ὁ χριστος κεφαλη της εκκλησιας, ⸀αυτος σωτηρ του σωματος.
αλλα ⸀ὡς ἡ εκκλησια ὑποτασσεται τω χριστω, οὑτως και αἱ γυναικες ⸀τοις ανδρασιν εν παντι.
οἱ ανδρες, αγαπατε τας ⸀γυναικας, καθως και ὁ χριστος ηγαπησεν την εκκλησιαν και ἑαυτον παρεδωκεν ὑπερ αυτης,
ἱνα αυτην ἁγιαση καθαρισας τω λουτρω του ὑδατος εν ῥηματι,
ἱνα παραστηση ⸀αυτος ἑαυτω ενδοξον την εκκλησιαν, μη εχουσαν σπιλον η ῥυτιδα η τι των τοιουτων, αλλ ἱνα η ἁγια και αμωμος.
οὑτως οφειλουσιν ⸀και οἱ ανδρες αγαπαν τας ἑαυτων γυναικας ὡς τα ἑαυτων σωματα· ὁ αγαπων την ἑαυτου γυναικα ἑαυτον αγαπα,
ουδεις γαρ ποτε την ἑαυτου σαρκα εμισησεν, αλλα εκτρεφει και θαλπει αυτην, καθως και ὁ ⸀χριστος την εκκλησιαν,
ὁτι μελη εσμεν του σωματος ⸀αυτου.
αντι τουτου καταλειψει ανθρωπος ⸀τον ⸀πατερα και ⸀την μητερα και προσκολληθησεται ⸂τη γυναικι⸃ αυτου, και εσονται οἱ δυο εις σαρκα μιαν.
το μυστηριον τουτο μεγα εστιν, εγω δε λεγω εις χριστον και εις την εκκλησιαν.
πλην και ὑμεις οἱ καθ ἑνα ἑκαστος την ἑαυτου γυναικα οὑτως αγαπατω ὡς ἑαυτον, ἡ δε γυνη ἱνα φοβηται τον ανδρα.
6
τα τεκνα, ὑπακουετε τοις γονευσιν ὑμων εν κυριω, τουτο γαρ εστιν δικαιον·
τιμα τον πατερα σου και την μητερα, ἡτις εστιν εντολη πρωτη εν επαγγελια,
ἱνα ευ σοι γενηται και εση μακροχρονιος επι της γης.
και οἱ πατερες, μη παροργιζετε τα τεκνα ὑμων, αλλα εκτρεφετε αυτα εν παιδεια και νουθεσια κυριου.
οἱ δουλοι, ὑπακουετε τοις ⸂κατα σαρκα κυριοις⸃ μετα φοβου και τρομου εν ἁπλοτητι της καρδιας ὑμων ὡς τω χριστω,
μη κατ οφθαλμοδουλιαν ὡς ανθρωπαρεσκοι αλλ ὡς ⸀δουλοι χριστου ποιουντες το θελημα του θεου, εκ ψυχης
μετ ευνοιας δουλευοντες, ὡς τω κυριω και ουκ ανθρωποις,
ειδοτες ὁτι ⸂ἑκαστος, ὁ αν⸃ ποιηση αγαθον, τουτο ⸀κομισεται ⸀παρα κυριου, ειτε δουλος ειτε ελευθερος.
και οἱ κυριοι, τα αυτα ποιειτε προς αυτους, ανιεντες την απειλην, ειδοτες ὁτι και ⸂αυτων και ὑμων⸃ ὁ κυριος εστιν εν ουρανοις, και προσωπολημψια ουκ εστιν παρ αυτω.
⸂του λοιπου⸃ ενδυναμουσθε εν κυριω και εν τω κρατει της ισχυος αυτου.
ενδυσασθε την πανοπλιαν του θεου προς το δυνασθαι ὑμας στηναι προς τας μεθοδειας του διαβολου·
ὁτι ουκ εστιν ἡμιν ἡ παλη προς αἱμα και σαρκα, αλλα προς τας αρχας, προς τας εξουσιας, προς τους κοσμοκρατορας του ⸀σκοτους τουτου, προς τα πνευματικα της πονηριας εν τοις επουρανιοις.
δια τουτο αναλαβετε την πανοπλιαν του θεου, ἱνα δυνηθητε αντιστηναι εν τη ἡμερα τη πονηρα και ἁπαντα κατεργασαμενοι στηναι.
στητε ουν περιζωσαμενοι την οσφυν ὑμων εν αληθεια, και ενδυσαμενοι τον θωρακα της δικαιοσυνης,
και ὑποδησαμενοι τους ποδας εν ἑτοιμασια του ευαγγελιου της ειρηνης,
⸀εν πασιν αναλαβοντες τον θυρεον της πιστεως, εν ὡ δυνησεσθε παντα τα βελη του ⸀πονηρου πεπυρωμενα σβεσαι·
και την περικεφαλαιαν του σωτηριου ⸀δεξασθε, και την μαχαιραν του πνευματος, ὁ εστιν ῥημα θεου,
δια πασης προσευχης και δεησεως, προσευχομενοι εν παντι καιρω εν πνευματι, και εις ⸀αυτο αγρυπνουντες εν παση προσκαρτερησει και δεησει περι παντων των ἁγιων,
και ὑπερ εμου, ἱνα μοι δοθη λογος εν ανοιξει του στοματος μου, εν παρρησια γνωρισαι το μυστηριον του ευαγγελιου
ὑπερ οὑ πρεσβευω εν ἁλυσει, ἱνα εν αυτω παρρησιασωμαι ὡς δει με λαλησαι.
ἱνα δε ⸂ειδητε και ὑμεις⸃ τα κατ εμε, τι πρασσω, παντα ⸂γνωρισει ὑμιν⸃ τυχικος ὁ αγαπητος αδελφος και πιστος διακονος εν κυριω,
ὁν επεμψα προς ὑμας εις αυτο τουτο ἱνα γνωτε τα περι ἡμων και παρακαλεση τας καρδιας ὑμων.
ειρηνη τοις αδελφοις και αγαπη μετα πιστεως απο θεου πατρος και κυριου ιησου χριστου.
ἡ χαρις μετα παντων των αγαπωντων τον κυριον ἡμων ιησουν χριστον εν ⸀αφθαρσια.
philippians
1
παυλος και τιμοθεος δουλοι ⸂χριστου ιησου⸃ πασιν τοις ἁγιοις εν χριστω ιησου τοις ουσιν εν φιλιπποις συν επισκοποις και διακονοις·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
ευχαριστω τω θεω μου επι παση τη μνεια ὑμων
παντοτε εν παση δεησει μου ὑπερ παντων ὑμων, μετα χαρας την δεησιν ποιουμενος,
επι τη κοινωνια ὑμων εις το ευαγγελιον απο ⸀της πρωτης ἡμερας αχρι του νυν,
πεποιθως αυτο τουτο ὁτι ὁ εναρξαμενος εν ὑμιν εργον αγαθον επιτελεσει αχρι ἡμερας ⸂χριστου ιησου⸃·
καθως εστιν δικαιον εμοι τουτο φρονειν ὑπερ παντων ὑμων, δια το εχειν με εν τη καρδια ὑμας, εν τε τοις δεσμοις μου και εν τη απολογια και βεβαιωσει του ευαγγελιου συγκοινωνους μου της χαριτος παντας ὑμας οντας·
μαρτυς γαρ ⸀μου ὁ θεος, ὡς επιποθω παντας ὑμας εν σπλαγχνοις ⸂χριστου ιησου⸃.
και τουτο προσευχομαι ἱνα ἡ αγαπη ὑμων ετι μαλλον και μαλλον περισσευη εν επιγνωσει και παση αισθησει,
εις το δοκιμαζειν ὑμας τα διαφεροντα, ἱνα ητε ειλικρινεις και απροσκοποι εις ἡμεραν χριστου,
πεπληρωμενοι ⸂καρπον δικαιοσυνης τον⸃ δια ιησου χριστου εις δοξαν και επαινον θεου.
γινωσκειν δε ὑμας βουλομαι, αδελφοι, ὁτι τα κατ εμε μαλλον εις προκοπην του ευαγγελιου εληλυθεν,
ὡστε τους δεσμους μου φανερους εν χριστω γενεσθαι εν ὁλω τω πραιτωριω και τοις λοιποις πασιν,
και τους πλειονας των αδελφων εν κυριω πεποιθοτας τοις δεσμοις μου περισσοτερως τολμαν αφοβως τον ⸀λογον λαλειν.
τινες μεν και δια φθονον και εριν, τινες δε και δι ευδοκιαν τον χριστον κηρυσσουσιν·
οἱ μεν εξ ⸂αγαπης, ειδοτες ὁτι εις απολογιαν του ευαγγελιου κειμαι⸃,
οἱ δε εξ ⸂εριθειας τον χριστον καταγγελλουσιν, ουχ ἁγνως, οιομενοι θλιψιν εγειρειν τοις δεσμοις μου⸃.
τι γαρ; πλην ⸀ὁτι παντι τροπω, ειτε προφασει ειτε αληθεια, χριστος καταγγελλεται, και εν τουτω χαιρω· αλλα και χαρησομαι,
οιδα γαρ ὁτι τουτο μοι αποβησεται εις σωτηριαν δια της ὑμων δεησεως και επιχορηγιας του πνευματος ιησου χριστου,
κατα την αποκαραδοκιαν και ελπιδα μου ὁτι εν ουδενι αισχυνθησομαι, αλλ εν παση παρρησια ὡς παντοτε και νυν μεγαλυνθησεται χριστος εν τω σωματι μου, ειτε δια ζωης ειτε δια θανατου.
εμοι γαρ το ζην χριστος και το αποθανειν κερδος.
ει δε το ζην εν σαρκι, τουτο μοι καρπος εργου—και τι αἱρησομαι ου γνωριζω·
συνεχομαι δε εκ των δυο, την επιθυμιαν εχων εις το αναλυσαι και συν χριστω ειναι, πολλω ⸀γαρ μαλλον κρεισσον,
το δε επιμενειν ⸀εν τη σαρκι αναγκαιοτερον δι ὑμας.
και τουτο πεποιθως οιδα ὁτι μενω και ⸀παραμενω πασιν ὑμιν εις την ὑμων προκοπην και χαραν της πιστεως,
ἱνα το καυχημα ὑμων περισσευη εν χριστω ιησου εν εμοι δια της εμης παρουσιας παλιν προς ὑμας.
μονον αξιως του ευαγγελιου του χριστου πολιτευεσθε, ἱνα ειτε ελθων και ιδων ὑμας ειτε απων ⸀ακουω τα περι ὑμων, ὁτι στηκετε εν ἑνι πνευματι, μια ψυχη συναθλουντες τη πιστει του ευαγγελιου,
και μη πτυρομενοι εν μηδενι ὑπο των αντικειμενων (ἡτις ⸂εστιν αυτοις⸃ ενδειξις απωλειας, ⸀ὑμων δε σωτηριας, και τουτο απο θεου,
ὁτι ὑμιν εχαρισθη το ὑπερ χριστου, ου μονον το εις αυτον πιστευειν αλλα και το ὑπερ αυτου πασχειν),
τον αυτον αγωνα εχοντες οἱον ειδετε εν εμοι και νυν ακουετε εν εμοι.
2
ει τις ουν παρακλησις εν χριστω, ει τι παραμυθιον αγαπης, ει τις κοινωνια πνευματος, ει τις σπλαγχνα και οικτιρμοι,
πληρωσατε μου την χαραν ἱνα το αυτο φρονητε, την αυτην αγαπην εχοντες, συμψυχοι, το ἑν φρονουντες,
μηδεν κατ εριθειαν ⸂μηδε κατα⸃ κενοδοξιαν, αλλα τη ταπεινοφροσυνη αλληλους ἡγουμενοι ὑπερεχοντας ἑαυτων,
μη τα ἑαυτων ⸀ἑκαστοι ⸀σκοπουντες, αλλα και τα ἑτερων ⸁ἑκαστοι.
τουτο ⸀φρονειτε εν ὑμιν ὁ και εν χριστω ιησου,
ὁς εν μορφη θεου ὑπαρχων ουχ ἁρπαγμον ἡγησατο το ειναι ισα θεω,
αλλα ἑαυτον εκενωσεν μορφην δουλου λαβων, εν ὁμοιωματι ανθρωπων γενομενος· και σχηματι εὑρεθεις ὡς ανθρωπος
εταπεινωσεν ἑαυτον γενομενος ὑπηκοος μεχρι θανατου, θανατου δε σταυρου·
διο και ὁ θεος αυτον ὑπερυψωσεν, και εχαρισατο αυτω ⸀το ονομα το ὑπερ παν ονομα,
ἱνα εν τω ονοματι ιησου παν γονυ καμψη επουρανιων και επιγειων και καταχθονιων,
και πασα γλωσσα εξομολογησηται ὁτι κυριος ιησους χριστος εις δοξαν θεου πατρος.
ὡστε, αγαπητοι μου, καθως παντοτε ὑπηκουσατε, μη ὡς εν τη παρουσια μου μονον αλλα νυν πολλω μαλλον εν τη απουσια μου, μετα φοβου και τρομου την ἑαυτων σωτηριαν κατεργαζεσθε,
⸀θεος γαρ εστιν ὁ ενεργων εν ὑμιν και το θελειν και το ενεργειν ὑπερ της ευδοκιας.
παντα ποιειτε χωρις γογγυσμων και διαλογισμων,
ἱνα γενησθε αμεμπτοι και ακεραιοι, τεκνα θεου ⸂αμωμα μεσον⸃ γενεας σκολιας και διεστραμμενης, εν οἱς φαινεσθε ὡς φωστηρες εν κοσμω
λογον ζωης επεχοντες, εις καυχημα εμοι εις ἡμεραν χριστου, ὁτι ουκ εις κενον εδραμον ουδε εις κενον εκοπιασα.
αλλα ει και σπενδομαι επι τη θυσια και λειτουργια της πιστεως ὑμων, χαιρω και συγχαιρω πασιν ὑμιν·
το δε αυτο και ὑμεις χαιρετε και συγχαιρετε μοι.
ελπιζω δε εν κυριω ιησου τιμοθεον ταχεως πεμψαι ὑμιν, ἱνα καγω ευψυχω γνους τα περι ὑμων.
ουδενα γαρ εχω ισοψυχον ὁστις γνησιως τα περι ὑμων μεριμνησει,
οἱ παντες γαρ τα ἑαυτων ζητουσιν, ου τα ⸂ιησου χριστου⸃.
την δε δοκιμην αυτου γινωσκετε, ὁτι ὡς πατρι τεκνον συν εμοι εδουλευσεν εις το ευαγγελιον.
τουτον μεν ουν ελπιζω πεμψαι ὡς αν αφιδω τα περι εμε εξαυτης·
πεποιθα δε εν κυριω ὁτι και αυτος ταχεως ελευσομαι.
αναγκαιον δε ἡγησαμην επαφροδιτον τον αδελφον και συνεργον και συστρατιωτην μου, ὑμων δε αποστολον και λειτουργον της χρειας μου, πεμψαι προς ὑμας,
επειδη επιποθων ην παντας ⸀ὑμας, και αδημονων διοτι ηκουσατε ὁτι ησθενησεν.
και γαρ ησθενησεν παραπλησιον ⸀θανατω· αλλα ὁ θεος ⸂ηλεησεν αυτον⸃, ουκ αυτον δε μονον αλλα και εμε, ἱνα μη λυπην επι λυπην σχω.
σπουδαιοτερως ουν επεμψα αυτον ἱνα ιδοντες αυτον παλιν χαρητε καγω αλυποτερος ω.
προσδεχεσθε ουν αυτον εν κυριω μετα πασης χαρας, και τους τοιουτους εντιμους εχετε,
ὁτι δια το εργον ⸀χριστου μεχρι θανατου ηγγισεν, ⸀παραβολευσαμενος τη ψυχη ἱνα αναπληρωση το ὑμων ὑστερημα της προς με λειτουργιας.
3
το λοιπον, αδελφοι μου, χαιρετε εν κυριω. τα αυτα γραφειν ὑμιν εμοι μεν ουκ οκνηρον, ὑμιν δε ασφαλες.
βλεπετε τους κυνας, βλεπετε τους κακους εργατας, βλεπετε την κατατομην.
ἡμεις γαρ εσμεν ἡ περιτομη, οἱ πνευματι θεου λατρευοντες και καυχωμενοι εν χριστω ιησου και ουκ εν σαρκι πεποιθοτες,
καιπερ εγω εχων πεποιθησιν και εν σαρκι. ει τις δοκει αλλος πεποιθεναι εν σαρκι, εγω μαλλον·
περιτομη οκταημερος, εκ γενους ισραηλ, φυλης βενιαμιν, ἑβραιος εξ ἑβραιων, κατα νομον φαρισαιος,
κατα ⸀ζηλος διωκων την εκκλησιαν, κατα δικαιοσυνην την εν νομω γενομενος αμεμπτος.
αλλα ἁτινα ην μοι κερδη, ταυτα ἡγημαι δια τον χριστον ζημιαν.
αλλα ⸀μενουνγε και ἡγουμαι παντα ζημιαν ειναι δια το ὑπερεχον της γνωσεως χριστου ιησου του κυριου μου δι ὁν τα παντα εζημιωθην, και ἡγουμαι ⸀σκυβαλα ἱνα χριστον κερδησω
και εὑρεθω εν αυτω, μη εχων εμην δικαιοσυνην την εκ νομου αλλα την δια πιστεως χριστου, την εκ θεου δικαιοσυνην επι τη πιστει,
του γνωναι αυτον και την δυναμιν της αναστασεως αυτου και ⸀κοινωνιαν παθηματων αυτου, ⸀συμμορφιζομενος τω θανατω αυτου,
ει πως καταντησω εις την εξαναστασιν ⸂την εκ⸃ νεκρων.
ουχ ὁτι ηδη ελαβον η ηδη τετελειωμαι, διωκω δε ει και καταλαβω, εφ ὡ και κατελημφθην ὑπο ⸀χριστου.
αδελφοι, εγω εμαυτον ⸀ου λογιζομαι κατειληφεναι· ἑν δε, τα μεν οπισω επιλανθανομενος τοις δε εμπροσθεν επεκτεινομενος,
κατα σκοπον διωκω ⸀εις το βραβειον της ανω κλησεως του θεου εν χριστω ιησου.
ὁσοι ουν τελειοι, τουτο φρονωμεν· και ει τι ἑτερως φρονειτε, και τουτο ὁ θεος ὑμιν αποκαλυψει·
πλην εις ὁ εφθασαμεν, τω αυτω ⸀στοιχειν.
συμμιμηται μου γινεσθε, αδελφοι, και σκοπειτε τους οὑτω περιπατουντας καθως εχετε τυπον ἡμας·
πολλοι γαρ περιπατουσιν οὑς πολλακις ελεγον ὑμιν, νυν δε και κλαιων λεγω, τους εχθρους του σταυρου του χριστου,
ὡν το τελος απωλεια, ὡν ὁ θεος ἡ κοιλια και ἡ δοξα εν τη αισχυνη αυτων, οἱ τα επιγεια φρονουντες.
ἡμων γαρ το πολιτευμα εν ουρανοις ὑπαρχει, εξ οὑ και σωτηρα απεκδεχομεθα κυριον ιησουν χριστον,
ὁς μετασχηματισει το σωμα της ταπεινωσεως ⸀ἡμων συμμορφον τω σωματι της δοξης αυτου κατα την ενεργειαν του δυνασθαι αυτον και ὑποταξαι ⸀αὑτω τα παντα.
4
ὡστε, αδελφοι μου αγαπητοι και επιποθητοι, χαρα και στεφανος μου, οὑτως στηκετε εν κυριω, αγαπητοι.
ευοδιαν παρακαλω και συντυχην παρακαλω το αυτο φρονειν εν κυριω.
ναι ερωτω και σε, ⸂γνησιε συζυγε⸃, συλλαμβανου αυταις, αἱτινες εν τω ευαγγελιω συνηθλησαν μοι μετα και κλημεντος και των λοιπων συνεργων μου, ὡν τα ονοματα εν βιβλω ζωης.
χαιρετε εν κυριω παντοτε· παλιν ερω, χαιρετε.
το επιεικες ὑμων γνωσθητω πασιν ανθρωποις. ὁ κυριος εγγυς·
μηδεν μεριμνατε, αλλ εν παντι τη προσευχη και τη δεησει μετ ευχαριστιας τα αιτηματα ὑμων γνωριζεσθω προς τον θεον·
και ἡ ειρηνη του θεου ἡ ὑπερεχουσα παντα νουν φρουρησει τας καρδιας ὑμων και τα νοηματα ὑμων εν χριστω ιησου.
το λοιπον, αδελφοι, ὁσα εστιν αληθη, ὁσα σεμνα, ὁσα δικαια, ὁσα ἁγνα, ὁσα προσφιλη, ὁσα ευφημα, ει τις αρετη και ει τις επαινος, ταυτα λογιζεσθε·
ἁ και εμαθετε και παρελαβετε και ηκουσατε και ειδετε εν εμοι, ταυτα πρασσετε· και ὁ θεος της ειρηνης εσται μεθ ὑμων.
εχαρην δε εν κυριω μεγαλως ὁτι ηδη ποτε ανεθαλετε το ὑπερ εμου φρονειν, εφ ὡ και εφρονειτε ηκαιρεισθε δε.
ουχ ὁτι καθ ὑστερησιν λεγω, εγω γαρ εμαθον εν οἱς ειμι αυταρκης ειναι·
οιδα και ταπεινουσθαι, οιδα και περισσευειν· εν παντι και εν πασιν μεμυημαι, και χορταζεσθαι και πειναν, και περισσευειν και ὑστερεισθαι·
παντα ισχυω εν τω ενδυναμουντι ⸀με.
πλην καλως εποιησατε συγκοινωνησαντες μου τη θλιψει.
οιδατε δε και ὑμεις, φιλιππησιοι, ὁτι εν αρχη του ευαγγελιου, ὁτε εξηλθον απο μακεδονιας, ουδεμια μοι εκκλησια εκοινωνησεν εις λογον δοσεως και λημψεως ει μη ὑμεις μονοι,
ὁτι και εν θεσσαλονικη και ἁπαξ και δις εις την χρειαν μοι επεμψατε.
ουχ ὁτι επιζητω το δομα, αλλα επιζητω τον καρπον τον πλεοναζοντα εις λογον ὑμων.
απεχω δε παντα και περισσευω· πεπληρωμαι δεξαμενος παρα επαφροδιτου τα παρ ὑμων, οσμην ευωδιας, θυσιαν δεκτην, ευαρεστον τω θεω.
ὁ δε θεος μου πληρωσει πασαν χρειαν ὑμων κατα ⸂το πλουτος⸃ αυτου εν δοξη εν χριστω ιησου.
τω δε θεω και πατρι ἡμων ἡ δοξα εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.
ασπασασθε παντα ἁγιον εν χριστω ιησου. ασπαζονται ὑμας οἱ συν εμοι αδελφοι.
ασπαζονται ὑμας παντες οἱ ἁγιοι, μαλιστα δε οἱ εκ της καισαρος οικιας.
ἡ χαρις του κυριου ιησου χριστου μετα ⸂του πνευματος⸃ ⸀ὑμων.
colossians
1
παυλος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ δια θεληματος θεου και τιμοθεος ὁ αδελφος
τοις εν ⸀κολοσσαις ἁγιοις και πιστοις αδελφοις εν χριστω· χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ⸀ἡμων.
ευχαριστουμεν τω ⸀θεω πατρι του κυριου ἡμων ιησου χριστου παντοτε ⸀περι ὑμων προσευχομενοι,
ακουσαντες την πιστιν ὑμων εν χριστω ιησου και την αγαπην ⸂ἡν εχετε⸃ εις παντας τους ἁγιους
δια την ελπιδα την αποκειμενην ὑμιν εν τοις ουρανοις, ἡν προηκουσατε εν τω λογω της αληθειας του ευαγγελιου
του παροντος εις ὑμας, καθως και εν παντι τω ⸀κοσμω εστιν καρποφορουμενον και αυξανομενον καθως και εν ὑμιν, αφ ἡς ἡμερας ηκουσατε και επεγνωτε την χαριν του θεου εν αληθεια·
⸀καθως εμαθετε απο επαφρα του αγαπητου συνδουλου ἡμων, ὁς εστιν πιστος ὑπερ ⸀ἡμων διακονος του χριστου,
ὁ και δηλωσας ἡμιν την ὑμων αγαπην εν πνευματι.
δια τουτο και ἡμεις, αφ ἡς ἡμερας ηκουσαμεν, ου παυομεθα ὑπερ ὑμων προσευχομενοι και αιτουμενοι ἱνα πληρωθητε την επιγνωσιν του θεληματος αυτου εν παση σοφια και συνεσει πνευματικη,
⸀περιπατησαι αξιως του κυριου εις πασαν αρεσκειαν εν παντι εργω αγαθω καρποφορουντες και αυξανομενοι ⸂τη επιγνωσει⸃ του θεου,
εν παση δυναμει δυναμουμενοι κατα το κρατος της δοξης αυτου εις πασαν ὑπομονην και μακροθυμιαν μετα χαρας,
ευχαριστουντες τω πατρι τω ἱκανωσαντι ⸀ὑμας εις την μεριδα του κληρου των ἁγιων εν τω φωτι,
ὁς ερρυσατο ἡμας εκ της εξουσιας του σκοτους και μετεστησεν εις την βασιλειαν του υἱου της αγαπης αυτου,
εν ὡ εχομεν την απολυτρωσιν, την αφεσιν των ἁμαρτιων·
ὁς εστιν εικων του θεου του αορατου, πρωτοτοκος πασης κτισεως,
ὁτι εν αυτω εκτισθη τα ⸀παντα εν τοις ουρανοις ⸀και επι της γης, τα ὁρατα και τα αορατα, ειτε θρονοι ειτε κυριοτητες ειτε αρχαι ειτε εξουσιαι· τα παντα δι αυτου και εις αυτον εκτισται·
και αυτος εστιν προ παντων και τα παντα εν αυτω συνεστηκεν,
και αυτος εστιν ἡ κεφαλη του σωματος της εκκλησιας· ὁς ⸀εστιν αρχη, πρωτοτοκος εκ των νεκρων, ἱνα γενηται εν πασιν αυτος πρωτευων,
ὁτι εν αυτω ευδοκησεν παν το πληρωμα κατοικησαι
και δι αυτου αποκαταλλαξαι τα παντα εις αυτον, ειρηνοποιησας δια του αἱματος του σταυρου αυτου, ⸂δι αυτου⸃ ειτε τα επι της γης ειτε τα ⸀εν τοις ουρανοις·
και ὑμας ποτε οντας απηλλοτριωμενους και εχθρους τη διανοια εν τοις εργοις τοις πονηροις—
νυνι δε ⸀αποκατηλλαγητε εν τω σωματι της σαρκος αυτου δια του θανατου—παραστησαι ὑμας ἁγιους και αμωμους και ανεγκλητους κατενωπιον αυτου,
ει γε επιμενετε τη πιστει τεθεμελιωμενοι και ἑδραιοι και μη μετακινουμενοι απο της ελπιδος του ευαγγελιου οὑ ηκουσατε, του κηρυχθεντος εν ⸀παση κτισει τη ὑπο τον ουρανον, οὑ εγενομην εγω παυλος διακονος.
νυν χαιρω εν τοις παθημασιν ὑπερ ὑμων, και ανταναπληρω τα ὑστερηματα των θλιψεων του χριστου εν τη σαρκι μου ὑπερ του σωματος αυτου, ὁ εστιν ἡ εκκλησια,
ἡς εγενομην εγω διακονος κατα την οικονομιαν του θεου την δοθεισαν μοι εις ὑμας πληρωσαι τον λογον του θεου,
το μυστηριον το αποκεκρυμμενον απο των αιωνων και απο των γενεων,—⸀νυν δε εφανερωθη τοις ἁγιοις αυτου,
οἱς ηθελησεν ὁ θεος γνωρισαι τι το πλουτος της δοξης του μυστηριου τουτου εν τοις εθνεσιν, ⸀ὁ εστιν χριστος εν ὑμιν, ἡ ελπις της δοξης·
ὁν ἡμεις καταγγελλομεν νουθετουντες παντα ανθρωπον και διδασκοντες παντα ανθρωπον εν παση σοφια, ἱνα παραστησωμεν παντα ανθρωπον τελειον εν ⸀χριστω·
εις ὁ και κοπιω αγωνιζομενος κατα την ενεργειαν αυτου την ενεργουμενην εν εμοι εν δυναμει.
2
θελω γαρ ὑμας ειδεναι ἡλικον αγωνα εχω ⸀ὑπερ ὑμων και των εν λαοδικεια και ὁσοι ουχ ἑορακαν το προσωπον μου εν σαρκι,
ἱνα παρακληθωσιν αἱ καρδιαι αυτων, ⸀συμβιβασθεντες εν αγαπη και εις ⸂παν πλουτος⸃ της πληροφοριας της συνεσεως, εις επιγνωσιν του μυστηριου του ⸀θεου, χριστου,
εν ὡ εισιν παντες οἱ θησαυροι της σοφιας ⸀και γνωσεως αποκρυφοι.
⸀τουτο λεγω ἱνα ⸀μηδεις ὑμας παραλογιζηται εν πιθανολογια.
ει γαρ και τη σαρκι απειμι, αλλα τω πνευματι συν ὑμιν ειμι, χαιρων και βλεπων ὑμων την ταξιν και το στερεωμα της εις χριστον πιστεως ὑμων.
ὡς ουν παρελαβετε τον χριστον ιησουν τον κυριον, εν αυτω περιπατειτε,
ερριζωμενοι και εποικοδομουμενοι εν αυτω και ⸀βεβαιουμενοι τη πιστει καθως εδιδαχθητε, ⸀περισσευοντες εν ευχαριστια.
βλεπετε μη τις ὑμας εσται ὁ συλαγωγων δια της φιλοσοφιας και κενης απατης κατα την παραδοσιν των ανθρωπων, κατα τα στοιχεια του κοσμου και ου κατα χριστον·
ὁτι εν αυτω κατοικει παν το πληρωμα της θεοτητος σωματικως,
και εστε εν αυτω πεπληρωμενοι, ὁς εστιν ἡ κεφαλη πασης αρχης και εξουσιας,
εν ὡ και περιετμηθητε περιτομη αχειροποιητω εν τη απεκδυσει του ⸀σωματος της σαρκος, εν τη περιτομη του χριστου,
συνταφεντες αυτω εν τω ⸀βαπτισμω, εν ὡ και συνηγερθητε δια της πιστεως της ενεργειας του θεου του εγειραντος αυτον ⸀εκ νεκρων·
και ὑμας νεκρους οντας ⸀εν τοις παραπτωμασιν και τη ακροβυστια της σαρκος ὑμων, συνεζωοποιησεν ὑμας συν αυτω· χαρισαμενος ἡμιν παντα τα παραπτωματα,
εξαλειψας το καθ ἡμων χειρογραφον τοις δογμασιν ὁ ην ὑπεναντιον ἡμιν, και αυτο ηρκεν εκ του μεσου προσηλωσας αυτο τω σταυρω·
απεκδυσαμενος τας αρχας και τας εξουσιας εδειγματισεν εν παρρησια, θριαμβευσας αυτους εν αυτω.
μη ουν τις ὑμας κρινετω εν βρωσει ⸀η εν ποσει η εν μερει ἑορτης η νουμηνιας η σαββατων,
ἁ εστιν σκια των μελλοντων, το δε σωμα ⸀του χριστου.
μηδεις ὑμας καταβραβευετω θελων εν ταπεινοφροσυνη και θρησκεια των αγγελων, ⸀ἁ ἑορακεν εμβατευων, εικη φυσιουμενος ὑπο του νοος της σαρκος αυτου,
και ου κρατων την κεφαλην, εξ οὑ παν το σωμα δια των ἁφων και συνδεσμων επιχορηγουμενον και συμβιβαζομενον αυξει την αυξησιν του θεου.
ει απεθανετε συν χριστω απο των στοιχειων του κοσμου, τι ὡς ζωντες εν κοσμω δογματιζεσθε·
μη ἁψη μηδε γευση μηδε θιγης,
ἁ εστιν παντα εις φθοραν τη αποχρησει, κατα τα ενταλματα και διδασκαλιας των ανθρωπων;
ἁτινα εστιν λογον μεν εχοντα σοφιας εν εθελοθρησκια και ταπεινοφροσυνη και αφειδια σωματος, ουκ εν τιμη τινι προς πλησμονην της σαρκος.
3
ει ουν συνηγερθητε τω χριστω, τα ανω ζητειτε, οὑ ὁ χριστος εστιν εν δεξια του θεου καθημενος·
τα ανω φρονειτε, μη τα επι της γης,
απεθανετε γαρ, και ἡ ζωη ὑμων κεκρυπται συν τω χριστω εν τω θεω·
ὁταν ὁ χριστος φανερωθη, ἡ ζωη ⸀ὑμων, τοτε και ὑμεις συν αυτω φανερωθησεσθε εν δοξη.
νεκρωσατε ουν τα ⸀μελη τα επι της γης, πορνειαν, ακαθαρσιαν, παθος, επιθυμιαν κακην, και την πλεονεξιαν ἡτις εστιν ειδωλολατρια,
δι ἁ ερχεται ἡ οργη του θεου ⸂επι τους υἱους της απειθειας⸃·
εν οἱς και ὑμεις περιεπατησατε ποτε ὁτε εζητε εν ⸀τουτοις·
νυνι δε αποθεσθε και ὑμεις τα παντα, οργην, θυμον, κακιαν, βλασφημιαν, αισχρολογιαν εκ του στοματος ὑμων·
μη ψευδεσθε εις αλληλους· απεκδυσαμενοι τον παλαιον ανθρωπον συν ταις πραξεσιν αυτου,
και ενδυσαμενοι τον νεον τον ανακαινουμενον εις επιγνωσιν κατ εικονα του κτισαντος αυτον,
ὁπου ουκ ενι ἑλλην και ιουδαιος, περιτομη και ακροβυστια, βαρβαρος, σκυθης, δουλος, ελευθερος, αλλα ⸀τα παντα και εν πασιν χριστος.
ενδυσασθε ουν ὡς εκλεκτοι του θεου, ἁγιοι και ηγαπημενοι, σπλαγχνα οικτιρμου, χρηστοτητα, ταπεινοφροσυνην, πραυτητα, μακροθυμιαν,
ανεχομενοι αλληλων και χαριζομενοι ἑαυτοις εαν τις προς τινα εχη μομφην· καθως και ὁ ⸀κυριος εχαρισατο ὑμιν οὑτως και ὑμεις·
επι πασιν δε τουτοις την αγαπην, ⸀ὁ εστιν συνδεσμος της τελειοτητος.
και ἡ ειρηνη του ⸀χριστου βραβευετω εν ταις καρδιαις ὑμων, εις ἡν και εκληθητε εν ἑνι σωματι· και ευχαριστοι γινεσθε.
ὁ λογος του χριστου ενοικειτω εν ὑμιν πλουσιως εν παση σοφια· διδασκοντες και νουθετουντες ἑαυτους ⸀ψαλμοις, ⸀ὑμνοις, ωδαις πνευματικαις ⸀εν χαριτι, αδοντες εν ⸂ταις καρδιαις⸃ ὑμων τω ⸀θεω·
και παν ⸂ὁ τι⸃ ⸀εαν ποιητε εν λογω η εν εργω, παντα εν ονοματι κυριου ιησου, ευχαριστουντες τω ⸀θεω πατρι δι αυτου.
αἱ γυναικες, ὑποτασσεσθε ⸀τοις ανδρασιν, ὡς ανηκεν εν κυριω.
οἱ ανδρες, αγαπατε τας γυναικας και μη πικραινεσθε προς αυτας.
τα τεκνα, ὑπακουετε τοις γονευσιν κατα παντα, τουτο γαρ ⸂ευαρεστον εστιν⸃ εν κυριω.
οἱ πατερες, μη ερεθιζετε τα τεκνα ὑμων, ἱνα μη αθυμωσιν.
οἱ δουλοι, ὑπακουετε κατα παντα τοις κατα σαρκα κυριοις, μη εν ⸀οφθαλμοδουλιαις, ὡς ανθρωπαρεσκοι, αλλ εν ἁπλοτητι καρδιας, φοβουμενοι τον ⸀κυριον.
⸀ὁ εαν ποιητε, εκ ψυχης εργαζεσθε, ὡς τω κυριω και ουκ ανθρωποις,
ειδοτες ὁτι απο κυριου ⸀απολημψεσθε την ανταποδοσιν της κληρονομιας· ⸀τω κυριω χριστω δουλευετε·
ὁ ⸀γαρ αδικων κομισεται ὁ ηδικησεν, και ουκ εστιν προσωπολημψια.
4
οἱ κυριοι, το δικαιον και την ισοτητα τοις δουλοις παρεχεσθε, ειδοτες ὁτι και ὑμεις εχετε κυριον εν ⸀ουρανω.
τη προσευχη προσκαρτερειτε, γρηγορουντες εν αυτη εν ευχαριστια,
προσευχομενοι ἁμα και περι ἡμων, ἱνα ὁ θεος ανοιξη ἡμιν θυραν του λογου, λαλησαι το μυστηριον του χριστου, δι ὁ και δεδεμαι,
ἱνα φανερωσω αυτο ὡς δει με λαλησαι.
εν σοφια περιπατειτε προς τους εξω, τον καιρον εξαγοραζομενοι.
ὁ λογος ὑμων παντοτε εν χαριτι, ἁλατι ηρτυμενος, ειδεναι πως δει ὑμας ἑνι ἑκαστω αποκρινεσθαι.
τα κατ εμε παντα γνωρισει ὑμιν τυχικος ὁ αγαπητος αδελφος και πιστος διακονος και συνδουλος εν κυριω,
ὁν επεμψα προς ὑμας εις αυτο τουτο ἱνα ⸀γνωτε τα περι ⸀ἡμων και παρακαλεση τας καρδιας ὑμων,
συν ονησιμω τω πιστω και αγαπητω αδελφω, ὁς εστιν εξ ὑμων· παντα ὑμιν γνωρισουσιν τα ὡδε.
ασπαζεται ὑμας αρισταρχος ὁ συναιχμαλωτος μου, και μαρκος ὁ ανεψιος βαρναβα (περι οὑ ελαβετε εντολας, εαν ελθη προς ὑμας δεξασθε αυτον),
και ιησους ὁ λεγομενος ιουστος, οἱ οντες εκ περιτομης, οὑτοι μονοι συνεργοι εις την βασιλειαν του θεου, οἱτινες εγενηθησαν μοι παρηγορια.
ασπαζεται ὑμας επαφρας ὁ εξ ὑμων, δουλος ⸀χριστου, παντοτε αγωνιζομενος ὑπερ ὑμων εν ταις προσευχαις, ἱνα ⸀σταθητε τελειοι και ⸀πεπληροφορημενοι εν παντι θεληματι του θεου.
μαρτυρω γαρ αυτω ὁτι εχει ⸂πολυν πονον⸃ ὑπερ ὑμων και των εν λαοδικεια και των εν ἱεραπολει.
ασπαζεται ὑμας λουκας ὁ ιατρος ὁ αγαπητος και δημας.
ασπασασθε τους εν λαοδικεια αδελφους και ⸂νυμφαν και την κατ οικον αυτης⸃ εκκλησιαν.
και ὁταν αναγνωσθη παρ ὑμιν ἡ επιστολη, ποιησατε ἱνα και εν τη ⸀λαοδικεων εκκλησια αναγνωσθη, και την εκ λαοδικειας ἱνα και ὑμεις αναγνωτε.
και ειπατε αρχιππω· βλεπε την διακονιαν ἡν παρελαβες εν κυριω, ἱνα αυτην πληροις.
ὁ ασπασμος τη εμη χειρι παυλου. μνημονευετε μου των δεσμων. ἡ χαρις μεθ ⸀ὑμων.
1_thessalonians
1
παυλος και σιλουανος και τιμοθεος τη εκκλησια θεσσαλονικεων εν θεω πατρι και κυριω ιησου χριστω· χαρις ὑμιν και ⸀ειρηνη.
ευχαριστουμεν τω θεω παντοτε περι παντων ὑμων ⸀μνειαν ποιουμενοι επι των προσευχων ἡμων, αδιαλειπτως
μνημονευοντες ὑμων του εργου της πιστεως και του κοπου της αγαπης και της ὑπομονης της ελπιδος του κυριου ἡμων ιησου χριστου εμπροσθεν του θεου και πατρος ἡμων,
ειδοτες, αδελφοι ηγαπημενοι ὑπο ⸀θεου, την εκλογην ὑμων,
ὁτι το ευαγγελιον ἡμων ουκ εγενηθη εις ὑμας εν λογω μονον αλλα και εν δυναμει και εν πνευματι ἁγιω ⸀και πληροφορια πολλη, καθως οιδατε οἱοι εγενηθημεν ⸀εν ὑμιν δι ὑμας·
και ὑμεις μιμηται ἡμων εγενηθητε και του κυριου, δεξαμενοι τον λογον εν θλιψει πολλη μετα χαρας πνευματος ἁγιου,
ὡστε γενεσθαι ὑμας ⸀τυπον πασιν τοις πιστευουσιν εν τη μακεδονια και ⸀εν τη αχαια.
αφ ὑμων γαρ εξηχηται ὁ λογος του κυριου ου μονον εν τη μακεδονια ⸀και αχαια, ⸀αλλ εν παντι τοπω ἡ πιστις ὑμων ἡ προς τον θεον εξεληλυθεν, ὡστε μη χρειαν ⸂εχειν ἡμας⸃ λαλειν τι·
αυτοι γαρ περι ἡμων απαγγελλουσιν ὁποιαν εισοδον εσχομεν προς ὑμας, και πως επεστρεψατε προς τον θεον απο των ειδωλων δουλευειν θεω ζωντι και αληθινω,
και αναμενειν τον υἱον αυτου εκ των ουρανων, ὁν ηγειρεν εκ των νεκρων, ιησουν τον ῥυομενον ἡμας ⸀εκ της οργης της ερχομενης.
2
αυτοι γαρ οιδατε, αδελφοι, την εισοδον ἡμων την προς ὑμας ὁτι ου κενη γεγονεν,
αλλα προπαθοντες και ὑβρισθεντες καθως οιδατε εν φιλιπποις επαρρησιασαμεθα εν τω θεω ἡμων λαλησαι προς ὑμας το ευαγγελιον του θεου εν πολλω αγωνι.
ἡ γαρ παρακλησις ἡμων ουκ εκ πλανης ουδε εξ ακαθαρσιας ⸀ουδε εν δολω,
αλλα καθως δεδοκιμασμεθα ὑπο του θεου πιστευθηναι το ευαγγελιον οὑτως λαλουμεν, ουχ ὡς ανθρωποις αρεσκοντες αλλα ⸀θεω τω δοκιμαζοντι τας καρδιας ἡμων.
ουτε γαρ ποτε εν λογω κολακειας εγενηθημεν, καθως οιδατε, ουτε ⸀εν προφασει πλεονεξιας, θεος μαρτυς,
ουτε ζητουντες εξ ανθρωπων δοξαν, ουτε αφ ὑμων ουτε απ αλλων,
δυναμενοι εν βαρει ειναι ὡς χριστου αποστολοι· αλλα εγενηθημεν ⸀ηπιοι εν μεσω ὑμων, ὡς ⸀εαν τροφος θαλπη τα ἑαυτης τεκνα·
οὑτως ὁμειρομενοι ὑμων ευδοκουμεν μεταδουναι ὑμιν ου μονον το ευαγγελιον του θεου αλλα και τας ἑαυτων ψυχας, διοτι αγαπητοι ἡμιν ⸀εγενηθητε.
μνημονευετε γαρ, αδελφοι, τον κοπον ἡμων και τον μοχθον· ⸀νυκτος και ἡμερας εργαζομενοι προς το μη επιβαρησαι τινα ὑμων εκηρυξαμεν εις ὑμας το ευαγγελιον του θεου.
ὑμεις μαρτυρες και ὁ θεος, ὡς ὁσιως και δικαιως και αμεμπτως ὑμιν τοις πιστευουσιν εγενηθημεν,
καθαπερ οιδατε ὡς ἑνα ἑκαστον ὑμων ὡς πατηρ τεκνα ἑαυτου
παρακαλουντες ὑμας και παραμυθουμενοι και μαρτυρομενοι, εις το ⸀περιπατειν ὑμας αξιως του θεου του καλουντος ὑμας εις την ἑαυτου βασιλειαν και δοξαν.
⸀και δια τουτο και ἡμεις ευχαριστουμεν τω θεω αδιαλειπτως, ὁτι παραλαβοντες λογον ακοης παρ ἡμων του θεου εδεξασθε ου λογον ανθρωπων αλλα καθως ⸂αληθως εστιν⸃ λογον θεου, ὁς και ενεργειται εν ὑμιν τοις πιστευουσιν.
ὑμεις γαρ μιμηται εγενηθητε, αδελφοι, των εκκλησιων του θεου των ουσων εν τη ιουδαια εν χριστω ιησου, ὁτι τα αυτα επαθετε και ὑμεις ὑπο των ιδιων συμφυλετων καθως και αυτοι ὑπο των ιουδαιων
των και τον κυριον αποκτειναντων ιησουν και ⸀τους προφητας και ἡμας εκδιωξαντων, και θεω μη αρεσκοντων, και πασιν ανθρωποις εναντιων,
κωλυοντων ἡμας τοις εθνεσιν λαλησαι ἱνα σωθωσιν, εις το αναπληρωσαι αυτων τας ἁμαρτιας παντοτε. εφθασεν δε επ αυτους ἡ ⸀οργη εις τελος.
ἡμεις δε, αδελφοι, απορφανισθεντες αφ ὑμων προς καιρον ὡρας, προσωπω ου καρδια, περισσοτερως εσπουδασαμεν το προσωπον ὑμων ιδειν εν πολλη επιθυμια.
⸀διοτι ηθελησαμεν ελθειν προς ὑμας, εγω μεν παυλος και ἁπαξ και δις, και ενεκοψεν ἡμας ὁ σατανας.
τις γαρ ἡμων ελπις η χαρα η στεφανος καυχησεως—η ουχι και ὑμεις—εμπροσθεν του κυριου ἡμων ιησου εν τη αυτου παρουσια;
ὑμεις γαρ εστε ἡ δοξα ἡμων και ἡ χαρα.
3
διο μηκετι στεγοντες ευδοκησαμεν καταλειφθηναι εν αθηναις μονοι,
και επεμψαμεν τιμοθεον, τον αδελφον ἡμων και ⸀συνεργον του ⸀θεου εν τω ευαγγελιω του χριστου, εις το στηριξαι ὑμας και παρακαλεσαι ⸀ὑπερ της πιστεως ὑμων
το μηδενα σαινεσθαι εν ταις θλιψεσιν ταυταις. αυτοι γαρ οιδατε ὁτι εις τουτο κειμεθα·
και γαρ ὁτε προς ὑμας ημεν, προελεγομεν ὑμιν ὁτι μελλομεν θλιβεσθαι, καθως και εγενετο και οιδατε.
δια τουτο καγω μηκετι στεγων επεμψα εις το γνωναι την πιστιν ὑμων, μη πως επειρασεν ὑμας ὁ πειραζων και εις κενον γενηται ὁ κοπος ἡμων.
αρτι δε ελθοντος τιμοθεου προς ἡμας αφ ὑμων και ευαγγελισαμενου ἡμιν την πιστιν και την αγαπην ὑμων, και ὁτι εχετε μνειαν ἡμων αγαθην παντοτε επιποθουντες ἡμας ιδειν καθαπερ και ἡμεις ὑμας,
δια τουτο παρεκληθημεν, αδελφοι, εφ ὑμιν επι παση τη ⸂αναγκη και θλιψει⸃ ἡμων δια της ὑμων πιστεως,
ὁτι νυν ζωμεν εαν ὑμεις στηκετε εν κυριω.
τινα γαρ ευχαριστιαν δυναμεθα τω θεω ανταποδουναι περι ὑμων επι παση τη χαρα ἡ χαιρομεν δι ὑμας εμπροσθεν του θεου ἡμων,
νυκτος και ἡμερας ὑπερεκπερισσου δεομενοι εις το ιδειν ὑμων το προσωπον και καταρτισαι τα ὑστερηματα της πιστεως ὑμων;
αυτος δε ὁ θεος και πατηρ ἡμων και ὁ κυριος ἡμων ⸀ιησους κατευθυναι την ὁδον ἡμων προς ὑμας·
ὑμας δε ὁ κυριος πλεονασαι και περισσευσαι τη αγαπη εις αλληλους και εις παντας, καθαπερ και ἡμεις εις ὑμας,
εις το στηριξαι ὑμων τας καρδιας αμεμπτους εν ἁγιωσυνη εμπροσθεν του θεου και πατρος ἡμων εν τη παρουσια του κυριου ἡμων ⸀ιησου μετα παντων των ἁγιων ⸀αυτου.
4
λοιπον ⸀ουν, αδελφοι, ερωτωμεν ὑμας και παρακαλουμεν εν κυριω ιησου, ⸀ἱνα καθως παρελαβετε παρ ἡμων το πως δει ὑμας περιπατειν και αρεσκειν θεω, ⸂καθως και περιπατειτε⸃, ἱνα περισσευητε μαλλον.
οιδατε γαρ τινας παραγγελιας εδωκαμεν ὑμιν δια του κυριου ιησου.
τουτο γαρ εστιν θελημα του θεου, ὁ ἁγιασμος ὑμων, απεχεσθαι ὑμας απο της πορνειας,
ειδεναι ἑκαστον ὑμων το ἑαυτου σκευος κτασθαι εν ἁγιασμω και τιμη,
μη εν παθει επιθυμιας καθαπερ και τα εθνη τα μη ειδοτα τον θεον,
το μη ὑπερβαινειν και πλεονεκτειν εν τω πραγματι τον αδελφον αυτου, διοτι εκδικος ⸀κυριος περι παντων τουτων, καθως και προειπαμεν ὑμιν και διεμαρτυραμεθα.
ου γαρ εκαλεσεν ἡμας ὁ θεος επι ακαθαρσια αλλ εν ἁγιασμω.
τοιγαρουν ὁ αθετων ουκ ανθρωπον αθετει αλλα τον θεον τον ⸀και ⸀διδοντα το πνευμα αυτου το ἁγιον εις ὑμας.
περι δε της φιλαδελφιας ου χρειαν εχετε γραφειν ὑμιν, αυτοι γαρ ὑμεις θεοδιδακτοι εστε εις το αγαπαν αλληλους·
και γαρ ποιειτε αυτο εις παντας τους αδελφους τους εν ὁλη τη μακεδονια. παρακαλουμεν δε ὑμας, αδελφοι, περισσευειν μαλλον,
και φιλοτιμεισθαι ἡσυχαζειν και πρασσειν τα ιδια και εργαζεσθαι ⸀ταις χερσιν ὑμων, καθως ὑμιν παρηγγειλαμεν,
ἱνα περιπατητε ευσχημονως προς τους εξω και μηδενος χρειαν εχητε.
ου θελομεν δε ὑμας αγνοειν, αδελφοι, περι των ⸀κοιμωμενων, ἱνα μη λυπησθε καθως και οἱ λοιποι οἱ μη εχοντες ελπιδα.
ει γαρ πιστευομεν ὁτι ιησους απεθανεν και ανεστη, οὑτως και ὁ θεος τους κοιμηθεντας δια του ιησου αξει συν αυτω.
τουτο γαρ ὑμιν λεγομεν εν λογω κυριου, ὁτι ἡμεις οἱ ζωντες οἱ περιλειπομενοι εις την παρουσιαν του κυριου ου μη φθασωμεν τους κοιμηθεντας·
ὁτι αυτος ὁ κυριος εν κελευσματι, εν φωνη αρχαγγελου και εν σαλπιγγι θεου, καταβησεται απ ουρανου, και οἱ νεκροι εν χριστω αναστησονται πρωτον,
επειτα ἡμεις οἱ ζωντες οἱ περιλειπομενοι ἁμα συν αυτοις ἁρπαγησομεθα εν νεφελαις εις απαντησιν του κυριου εις αερα· και οὑτως παντοτε συν κυριω εσομεθα.
ὡστε παρακαλειτε αλληλους εν τοις λογοις τουτοις.
5
περι δε των χρονων και των καιρων, αδελφοι, ου χρειαν εχετε ὑμιν γραφεσθαι,
αυτοι γαρ ακριβως οιδατε ⸀ὁτι ἡμερα κυριου ὡς κλεπτης εν νυκτι οὑτως ερχεται.
⸀ὁταν λεγωσιν· ειρηνη και ασφαλεια, τοτε αιφνιδιος αυτοις εφισταται ολεθρος ὡσπερ ἡ ωδιν τη εν γαστρι εχουση, και ου μη εκφυγωσιν.
ὑμεις δε, αδελφοι, ουκ εστε εν σκοτει, ἱνα ἡ ἡμερα ὑμας ὡς ⸀κλεπτης καταλαβη,
παντες ⸀γαρ ὑμεις υἱοι φωτος εστε και υἱοι ἡμερας. ουκ εσμεν νυκτος ουδε σκοτους·
αρα ουν μη καθευδωμεν ⸀ὡς οἱ λοιποι, αλλα γρηγορωμεν και νηφωμεν.
οἱ γαρ καθευδοντες νυκτος καθευδουσιν, και οἱ μεθυσκομενοι νυκτος μεθυουσιν·
ἡμεις δε ἡμερας οντες νηφωμεν, ενδυσαμενοι θωρακα πιστεως και αγαπης και περικεφαλαιαν ελπιδα σωτηριας·
ὁτι ουκ εθετο ἡμας ὁ θεος εις οργην αλλα εις περιποιησιν σωτηριας δια του κυριου ἡμων ιησου χριστου,
του αποθανοντος ⸀περι ἡμων ἱνα ειτε γρηγορωμεν ειτε καθευδωμεν ἁμα συν αυτω ζησωμεν.
διο παρακαλειτε αλληλους και οικοδομειτε εἱς τον ἑνα, καθως και ποιειτε.
ερωτωμεν δε ὑμας, αδελφοι, ειδεναι τους κοπιωντας εν ὑμιν και προισταμενους ὑμων εν κυριω και νουθετουντας ὑμας,
και ἡγεισθαι αυτους ⸀ὑπερεκπερισσου εν αγαπη δια το εργον αυτων. ειρηνευετε εν ⸀ἑαυτοις.
παρακαλουμεν δε ὑμας, αδελφοι, νουθετειτε τους ατακτους, παραμυθεισθε τους ολιγοψυχους, αντεχεσθε των ασθενων, μακροθυμειτε προς παντας.
ὁρατε μη τις κακον αντι κακου τινι αποδω, αλλα παντοτε το αγαθον ⸀διωκετε εις αλληλους και εις παντας.
παντοτε χαιρετε,
αδιαλειπτως προσευχεσθε,
εν παντι ευχαριστειτε· τουτο γαρ θελημα θεου εν χριστω ιησου εις ὑμας.
το πνευμα μη σβεννυτε,
προφητειας μη εξουθενειτε·
παντα δε δοκιμαζετε, το καλον κατεχετε,
απο παντος ειδους πονηρου απεχεσθε.
αυτος δε ὁ θεος της ειρηνης ἁγιασαι ὑμας ὁλοτελεις, και ὁλοκληρον ὑμων το πνευμα και ἡ ψυχη και το σωμα αμεμπτως εν τη παρουσια του κυριου ἡμων ιησου χριστου τηρηθειη.
πιστος ὁ καλων ὑμας, ὁς και ποιησει.
αδελφοι, ⸀προσευχεσθε περι ἡμων.
ασπασασθε τους αδελφους παντας εν φιληματι ἁγιω.
⸀ενορκιζω ὑμας τον κυριον αναγνωσθηναι την επιστολην πασιν ⸀τοις αδελφοις.
ἡ χαρις του κυριου ἡμων ιησου χριστου μεθ ⸀ὑμων.
2_thessalonians
1
παυλος και σιλουανος και τιμοθεος τη εκκλησια θεσσαλονικεων εν θεω πατρι ἡμων και κυριω ιησου χριστω·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου ⸀πατρος και κυριου ιησου χριστου.
ευχαριστειν οφειλομεν τω θεω παντοτε περι ὑμων, αδελφοι, καθως αξιον εστιν, ὁτι ὑπεραυξανει ἡ πιστις ὑμων και πλεοναζει ἡ αγαπη ἑνος ἑκαστου παντων ὑμων εις αλληλους,
ὡστε ⸂αυτους ἡμας⸃ εν ὑμιν ⸀εγκαυχασθαι εν ταις εκκλησιαις του θεου ὑπερ της ὑπομονης ὑμων και πιστεως εν πασιν τοις διωγμοις ὑμων και ταις θλιψεσιν αἱς ανεχεσθε,
ενδειγμα της δικαιας κρισεως του θεου, εις το καταξιωθηναι ὑμας της βασιλειας του θεου, ὑπερ ἡς και πασχετε,
ειπερ δικαιον παρα θεω ανταποδουναι τοις θλιβουσιν ὑμας θλιψιν
και ὑμιν τοις θλιβομενοις ανεσιν μεθ ἡμων εν τη αποκαλυψει του κυριου ιησου απ ουρανου μετ αγγελων δυναμεως αυτου
εν ⸂φλογι πυρος⸃, διδοντος εκδικησιν τοις μη ειδοσι θεον και τοις μη ὑπακουουσιν τω ευαγγελιω του κυριου ἡμων ιησου,
οἱτινες δικην τισουσιν ολεθρον αιωνιον απο προσωπου του κυριου και απο της δοξης της ισχυος αυτου,
ὁταν ελθη ενδοξασθηναι εν τοις ἁγιοις αυτου και θαυμασθηναι εν πασιν τοις πιστευσασιν, ὁτι επιστευθη το μαρτυριον ἡμων εφ ὑμας, εν τη ἡμερα εκεινη.
εις ὁ και προσευχομεθα παντοτε περι ὑμων, ἱνα ὑμας αξιωση της κλησεως ὁ θεος ἡμων και πληρωση πασαν ευδοκιαν αγαθωσυνης και εργον πιστεως εν δυναμει,
ὁπως ενδοξασθη το ονομα του κυριου ἡμων ιησου εν ὑμιν, και ὑμεις εν αυτω, κατα την χαριν του θεου ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
2
ερωτωμεν δε ὑμας, αδελφοι, ὑπερ της παρουσιας του κυριου ἡμων ιησου χριστου και ἡμων επισυναγωγης επ αυτον,
εις το μη ταχεως σαλευθηναι ὑμας απο του νοος ⸀μηδε θροεισθαι μητε δια πνευματος μητε δια λογου μητε δι επιστολης ὡς δι ἡμων, ὡς ὁτι ενεστηκεν ἡ ἡμερα του ⸀κυριου.
μη τις ὑμας εξαπατηση κατα μηδενα τροπον· ὁτι εαν μη ελθη ἡ αποστασια πρωτον και αποκαλυφθη ὁ ανθρωπος της ⸀ανομιας, ὁ υἱος της απωλειας,
ὁ αντικειμενος και ὑπεραιρομενος επι παντα λεγομενον θεον η σεβασμα, ὡστε αυτον εις τον ναον του ⸀θεου καθισαι αποδεικνυντα ἑαυτον ὁτι εστιν θεος.
ου μνημονευετε ὁτι ετι ων προς ὑμας ταυτα ελεγον ὑμιν;
και νυν το κατεχον οιδατε, εις το αποκαλυφθηναι αυτον εν τω ⸀ἑαυτου καιρω·
το γαρ μυστηριον ηδη ενεργειται της ανομιας· μονον ὁ κατεχων αρτι ἑως εκ μεσου γενηται.
και τοτε αποκαλυφθησεται ὁ ανομος, ὁν ὁ κυριος ⸀ιησους ⸀ανελει τω πνευματι του στοματος αυτου και καταργησει τη επιφανεια της παρουσιας αυτου,
οὑ εστιν ἡ παρουσια κατ ενεργειαν του σατανα εν παση δυναμει και σημειοις και τερασιν ψευδους
και εν παση απατη ⸀αδικιας τοις απολλυμενοις, ανθ ὡν την αγαπην της αληθειας ουκ εδεξαντο εις το σωθηναι αυτους·
και δια τουτο ⸀πεμπει αυτοις ὁ θεος ενεργειαν πλανης εις το πιστευσαι αυτους τω ψευδει,
ἱνα κριθωσιν ⸀παντες οἱ μη πιστευσαντες τη αληθεια αλλα ευδοκησαντες ⸀τη αδικια.
ἡμεις δε οφειλομεν ευχαριστειν τω θεω παντοτε περι ὑμων, αδελφοι ηγαπημενοι ὑπο κυριου, ὁτι εἱλατο ὑμας ὁ θεος ⸀απαρχην εις σωτηριαν εν ἁγιασμω πνευματος και πιστει αληθειας,
εις ⸀ὁ εκαλεσεν ὑμας δια του ευαγγελιου ἡμων, εις περιποιησιν δοξης του κυριου ἡμων ιησου χριστου.
αρα ουν, αδελφοι, στηκετε, και κρατειτε τας παραδοσεις ἁς εδιδαχθητε ειτε δια λογου ειτε δι επιστολης ἡμων.
αυτος δε ὁ κυριος ἡμων ιησους χριστος και ⸀θεος ⸀ὁ πατηρ ἡμων, ὁ αγαπησας ἡμας και δους παρακλησιν αιωνιαν και ελπιδα αγαθην εν χαριτι,
παρακαλεσαι ὑμων τας καρδιας και ⸀στηριξαι εν παντι ⸂εργω και λογω⸃ αγαθω.
3
το λοιπον προσευχεσθε, αδελφοι, περι ἡμων, ἱνα ὁ λογος του κυριου τρεχη και δοξαζηται καθως και προς ὑμας,
και ἱνα ῥυσθωμεν απο των ατοπων και πονηρων ανθρωπων, ου γαρ παντων ἡ πιστις.
πιστος δε εστιν ὁ κυριος, ὁς στηριξει ὑμας και φυλαξει απο του πονηρου.
πεποιθαμεν δε εν κυριω εφ ὑμας, ὁτι ἁ ⸀παραγγελλομεν και ποιειτε και ποιησετε.
ὁ δε κυριος κατευθυναι ὑμων τας καρδιας εις την αγαπην του θεου και εις την ὑπομονην του χριστου.
παραγγελλομεν δε ὑμιν, αδελφοι, εν ονοματι του κυριου ⸀ἡμων ιησου χριστου στελλεσθαι ὑμας απο παντος αδελφου ατακτως περιπατουντος και μη κατα την παραδοσιν ἡν ⸀παρελαβοσαν παρ ἡμων.
αυτοι γαρ οιδατε πως δει μιμεισθαι ἡμας, ὁτι ουκ ητακτησαμεν εν ὑμιν
ουδε δωρεαν αρτον εφαγομεν παρα τινος, αλλ εν κοπω και μοχθω ⸂νυκτος και ἡμερας⸃ εργαζομενοι προς το μη επιβαρησαι τινα ὑμων·
ουχ ὁτι ουκ εχομεν εξουσιαν, αλλ ἱνα ἑαυτους τυπον δωμεν ὑμιν εις το μιμεισθαι ἡμας.
και γαρ ὁτε ημεν προς ὑμας, τουτο παρηγγελλομεν ὑμιν, ὁτι ει τις ου θελει εργαζεσθαι μηδε εσθιετω.
ακουομεν γαρ τινας περιπατουντας εν ὑμιν ατακτως, μηδεν εργαζομενους αλλα περιεργαζομενους·
τοις δε τοιουτοις παραγγελλομεν και παρακαλουμεν ⸂εν κυριω ιησου χριστω⸃ ἱνα μετα ἡσυχιας εργαζομενοι τον ἑαυτων αρτον εσθιωσιν.
ὑμεις δε, αδελφοι, μη ⸀εγκακησητε καλοποιουντες.
ει δε τις ουχ ὑπακουει τω λογω ἡμων δια της επιστολης, τουτον σημειουσθε, ⸀μη ⸀συναναμιγνυσθαι αυτω, ἱνα εντραπη·
και μη ὡς εχθρον ἡγεισθε, αλλα νουθετειτε ὡς αδελφον.
αυτος δε ὁ κυριος της ειρηνης δωη ὑμιν την ειρηνην δια παντος εν παντι τροπω. ὁ κυριος μετα παντων ὑμων.
ὁ ασπασμος τη εμη χειρι παυλου, ὁ εστιν σημειον εν παση επιστολη· οὑτως γραφω.
ἡ χαρις του κυριου ἡμων ιησου χριστου μετα παντων ⸀ὑμων.
1_timothy
1
παυλος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ κατ επιταγην θεου σωτηρος ἡμων και ⸂χριστου ιησου⸃ της ελπιδος ἡμων
τιμοθεω γνησιω τεκνω εν πιστει· χαρις, ελεος, ειρηνη απο θεου ⸀πατρος και χριστου ιησου του κυριου ἡμων.
καθως παρεκαλεσα σε προσμειναι εν εφεσω, πορευομενος εις μακεδονιαν, ἱνα παραγγειλης τισιν μη ἑτεροδιδασκαλειν
μηδε προσεχειν μυθοις και γενεαλογιαις απεραντοις, αἱτινες ⸀εκζητησεις παρεχουσι μαλλον η οικονομιαν θεου την εν πιστει—
το δε τελος της παραγγελιας εστιν αγαπη εκ καθαρας καρδιας και συνειδησεως αγαθης και πιστεως ανυποκριτου,
ὡν τινες αστοχησαντες εξετραπησαν εις ματαιολογιαν,
θελοντες ειναι νομοδιδασκαλοι, μη νοουντες μητε ἁ λεγουσιν μητε περι τινων διαβεβαιουνται.
οιδαμεν δε ὁτι καλος ὁ νομος εαν τις αυτω νομιμως χρηται,
ειδως τουτο, ὁτι δικαιω νομος ου κειται, ανομοις δε και ανυποτακτοις, ασεβεσι και ἁμαρτωλοις, ανοσιοις και βεβηλοις, πατρολωαις και μητρολωαις, ανδροφονοις,
πορνοις, αρσενοκοιταις, ανδραποδισταις, ψευσταις, επιορκοις, και ει τι ἑτερον τη ὑγιαινουση διδασκαλια αντικειται,
κατα το ευαγγελιον της δοξης του μακαριου θεου, ὁ επιστευθην εγω.
⸀χαριν εχω τω ενδυναμωσαντι με χριστω ιησου τω κυριω ἡμων, ὁτι πιστον με ἡγησατο θεμενος εις διακονιαν,
⸀το προτερον οντα βλασφημον και διωκτην και ὑβριστην· αλλα ηλεηθην, ὁτι αγνοων εποιησα εν απιστια,
ὑπερεπλεονασεν δε ἡ χαρις του κυριου ἡμων μετα πιστεως και αγαπης της εν χριστω ιησου.
πιστος ὁ λογος και πασης αποδοχης αξιος, ὁτι χριστος ιησους ηλθεν εις τον κοσμον ἁμαρτωλους σωσαι· ὡν πρωτος ειμι εγω,
αλλα δια τουτο ηλεηθην, ἱνα εν εμοι πρωτω ενδειξηται ⸂χριστος ιησους⸃ την ⸀ἁπασαν μακροθυμιαν, προς ὑποτυπωσιν των μελλοντων πιστευειν επ αυτω εις ζωην αιωνιον.
τω δε βασιλει των αιωνων, αφθαρτω, αορατω, ⸀μονω θεω, τιμη και δοξα εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.
ταυτην την παραγγελιαν παρατιθεμαι σοι, τεκνον τιμοθεε, κατα τας προαγουσας επι σε προφητειας, ἱνα ⸀στρατευη εν αυταις την καλην στρατειαν,
εχων πιστιν και αγαθην συνειδησιν, ἡν τινες απωσαμενοι περι την πιστιν εναυαγησαν·
ὡν εστιν ὑμεναιος και αλεξανδρος, οὑς παρεδωκα τω σατανα ἱνα παιδευθωσι μη βλασφημειν.
2
παρακαλω ουν πρωτον παντων ποιεισθαι δεησεις, προσευχας, εντευξεις, ευχαριστιας, ὑπερ παντων ανθρωπων,
ὑπερ βασιλεων και παντων των εν ὑπεροχη οντων, ἱνα ηρεμον και ἡσυχιον βιον διαγωμεν εν παση ευσεβεια και σεμνοτητι.
⸀τουτο καλον και αποδεκτον ενωπιον του σωτηρος ἡμων θεου,
ὁς παντας ανθρωπους θελει σωθηναι και εις επιγνωσιν αληθειας ελθειν.
εἱς γαρ θεος, εἱς και μεσιτης θεου και ανθρωπων ανθρωπος χριστος ιησους,
ὁ δους ἑαυτον αντιλυτρον ὑπερ παντων, το μαρτυριον καιροις ιδιοις·
εις ὁ ετεθην εγω κηρυξ και αποστολος—αληθειαν ⸀λεγω, ου ψευδομαι—διδασκαλος εθνων εν πιστει και αληθεια.
βουλομαι ουν προσευχεσθαι τους ανδρας εν παντι τοπω, επαιροντας ὁσιους χειρας χωρις οργης και ⸀διαλογισμου.
ὡσαυτως ⸀και γυναικας εν καταστολη κοσμιω μετα αιδους και σωφροσυνης κοσμειν ἑαυτας, μη εν πλεγμασιν ⸀και ⸀χρυσιω η μαργαριταις η ἱματισμω πολυτελει,
αλλ ὁ πρεπει γυναιξιν επαγγελλομεναις θεοσεβειαν, δι εργων αγαθων.
γυνη εν ἡσυχια μανθανετω εν παση ὑποταγη·
⸂διδασκειν δε γυναικι⸃ ουκ επιτρεπω, ουδε αυθεντειν ανδρος, αλλ ειναι εν ἡσυχια.
αδαμ γαρ πρωτος επλασθη, ειτα εὑα·
και αδαμ ουκ ηπατηθη, ἡ δε γυνη ⸀εξαπατηθεισα εν παραβασει γεγονεν.
σωθησεται δε δια της τεκνογονιας, εαν μεινωσιν εν πιστει και αγαπη και ἁγιασμω μετα σωφροσυνης.
3
πιστος ὁ λογος· ει τις επισκοπης ορεγεται, καλου εργου επιθυμει.
δει ουν τον επισκοπον ανεπιλημπτον ειναι, μιας γυναικος ανδρα, νηφαλιον, σωφρονα, κοσμιον, φιλοξενον, διδακτικον,
μη παροινον, μη ⸀πληκτην, αλλα επιεικη, αμαχον, αφιλαργυρον,
του ιδιου οικου καλως προισταμενον, τεκνα εχοντα εν ὑποταγη μετα πασης σεμνοτητος·
(ει δε τις του ιδιου οικου προστηναι ουκ οιδεν, πως εκκλησιας θεου επιμελησεται;)
μη νεοφυτον, ἱνα μη τυφωθεις εις κριμα εμπεση του διαβολου.
δει ⸀δε και μαρτυριαν καλην εχειν απο των εξωθεν, ἱνα μη εις ονειδισμον εμπεση και παγιδα του διαβολου.
διακονους ὡσαυτως σεμνους, μη διλογους, μη οινω πολλω προσεχοντας, μη αισχροκερδεις,
εχοντας το μυστηριον της πιστεως εν καθαρα συνειδησει.
και οὑτοι δε δοκιμαζεσθωσαν πρωτον, ειτα διακονειτωσαν ανεγκλητοι οντες.
γυναικας ὡσαυτως σεμνας, μη διαβολους, νηφαλιους, πιστας εν πασιν.
διακονοι εστωσαν μιας γυναικος ανδρες, τεκνων καλως προισταμενοι και των ιδιων οικων·
οἱ γαρ καλως διακονησαντες βαθμον ἑαυτοις καλον περιποιουνται και πολλην παρρησιαν εν πιστει τη εν χριστω ιησου.
ταυτα σοι γραφω, ελπιζων ελθειν προς σε ⸂εν ταχει⸃,
εαν δε βραδυνω, ἱνα ειδης πως δει εν οικω θεου αναστρεφεσθαι, ἡτις εστιν εκκλησια θεου ζωντος, στυλος και ἑδραιωμα της αληθειας·
και ὁμολογουμενως μεγα εστιν το της ευσεβειας μυστηριον· ⸀ὁς εφανερωθη εν σαρκι, εδικαιωθη εν πνευματι, ωφθη αγγελοις, εκηρυχθη εν εθνεσιν, επιστευθη εν κοσμω, ανελημφθη εν δοξη.
4
το δε πνευμα ῥητως λεγει ὁτι εν ὑστεροις καιροις αποστησονται τινες της πιστεως, προσεχοντες πνευμασι πλανοις και διδασκαλιαις δαιμονιων
εν ὑποκρισει ψευδολογων, κεκαυστηριασμενων την ιδιαν συνειδησιν,
κωλυοντων γαμειν, απεχεσθαι βρωματων ἁ ὁ θεος εκτισεν εις μεταλημψιν μετα ευχαριστιας τοις πιστοις και επεγνωκοσι την αληθειαν.
ὁτι παν κτισμα θεου καλον, και ουδεν αποβλητον μετα ευχαριστιας λαμβανομενον,
ἁγιαζεται γαρ δια λογου θεου και εντευξεως.
ταυτα ὑποτιθεμενος τοις αδελφοις καλος εση διακονος ⸂χριστου ιησου⸃, εντρεφομενος τοις λογοις της πιστεως και της καλης διδασκαλιας ἡ παρηκολουθηκας,
τους δε βεβηλους και γραωδεις μυθους παραιτου. γυμναζε δε σεαυτον προς ευσεβειαν·
ἡ γαρ σωματικη γυμνασια προς ολιγον εστιν ωφελιμος, ἡ δε ευσεβεια προς παντα ωφελιμος εστιν, επαγγελιαν εχουσα ζωης της νυν και της μελλουσης.
πιστος ὁ λογος και πασης αποδοχης αξιος,
εις τουτο ⸀γαρ κοπιωμεν και ⸀ονειδιζομεθα, ὁτι ηλπικαμεν επι θεω ζωντι, ὁς εστιν σωτηρ παντων ανθρωπων, μαλιστα πιστων.
παραγγελλε ταυτα και διδασκε.
μηδεις σου της νεοτητος καταφρονειτω, αλλα τυπος γινου των πιστων εν λογω, εν αναστροφη, εν ⸀αγαπη, εν πιστει, εν ἁγνεια.
ἑως ερχομαι προσεχε τη αναγνωσει, τη παρακλησει, τη διδασκαλια.
μη αμελει του εν σοι χαρισματος, ὁ εδοθη σοι δια προφητειας μετα επιθεσεως των χειρων του πρεσβυτεριου.
ταυτα μελετα, εν τουτοις ισθι, ἱνα σου ἡ προκοπη φανερα ⸀η πασιν·
επεχε σεαυτω και τη διδασκαλια· επιμενε αυτοις· τουτο γαρ ποιων και σεαυτον σωσεις και τους ακουοντας σου.
5
πρεσβυτερω μη επιπληξης, αλλα παρακαλει ὡς πατερα, νεωτερους ὡς αδελφους,
πρεσβυτερας ὡς μητερας, νεωτερας ὡς αδελφας εν παση ἁγνεια.
χηρας τιμα τας οντως χηρας.
ει δε τις χηρα τεκνα η εκγονα εχει, μανθανετωσαν πρωτον τον ιδιον οικον ευσεβειν και αμοιβας αποδιδοναι τοις προγονοις, τουτο γαρ εστιν αποδεκτον ενωπιον του θεου.
ἡ δε οντως χηρα και μεμονωμενη ηλπικεν επι ⸀θεον και προσμενει ταις δεησεσιν και ταις προσευχαις νυκτος και ἡμερας·
ἡ δε σπαταλωσα ζωσα τεθνηκεν.
και ταυτα παραγγελλε, ἱνα ανεπιλημπτοι ωσιν·
ει δε τις των ιδιων και ⸀μαλιστα οικειων ου ⸀προνοει, την πιστιν ηρνηται και εστιν απιστου χειρων.
χηρα καταλεγεσθω μη ελαττον ετων ἑξηκοντα γεγονυια, ἑνος ανδρος γυνη,
εν εργοις καλοις μαρτυρουμενη, ει ετεκνοτροφησεν, ει εξενοδοχησεν, ει ἁγιων ποδας ενιψεν, ει θλιβομενοις επηρκεσεν, ει παντι εργω αγαθω επηκολουθησεν.
νεωτερας δε χηρας παραιτου· ὁταν γαρ καταστρηνιασωσιν του χριστου, γαμειν θελουσιν,
εχουσαι κριμα ὁτι την πρωτην πιστιν ηθετησαν·
ἁμα δε και αργαι μανθανουσιν, περιερχομεναι τας οικιας, ου μονον δε αργαι αλλα και φλυαροι και περιεργοι, λαλουσαι τα μη δεοντα.
βουλομαι ουν νεωτερας γαμειν, τεκνογονειν, οικοδεσποτειν, μηδεμιαν αφορμην διδοναι τω αντικειμενω λοιδοριας χαριν·
ηδη γαρ τινες εξετραπησαν οπισω του σατανα.
ει ⸀τις πιστη εχει χηρας, ⸀επαρκειτω αυταις, και μη βαρεισθω ἡ εκκλησια, ἱνα ταις οντως χηραις επαρκεση.
οἱ καλως προεστωτες πρεσβυτεροι διπλης τιμης αξιουσθωσαν, μαλιστα οἱ κοπιωντες εν λογω και διδασκαλια·
λεγει γαρ ἡ γραφη· βουν αλοωντα ου φιμωσεις, και· αξιος ὁ εργατης του μισθου αυτου.
κατα πρεσβυτερου κατηγοριαν μη παραδεχου, εκτος ει μη επι δυο η τριων μαρτυρων·
⸀τους ἁμαρτανοντας ενωπιον παντων ελεγχε, ἱνα και οἱ λοιποι φοβον εχωσιν.
διαμαρτυρομαι ενωπιον του θεου και ⸂χριστου ιησου⸃ και των εκλεκτων αγγελων, ἱνα ταυτα φυλαξης χωρις προκριματος, μηδεν ποιων κατα προσκλισιν.
χειρας ταχεως μηδενι επιτιθει, μηδε κοινωνει ἁμαρτιαις αλλοτριαις· σεαυτον ἁγνον τηρει.
μηκετι ὑδροποτει, αλλα οινω ολιγω χρω δια τον ⸀στομαχον και τας πυκνας σου ασθενειας.
τινων ανθρωπων αἱ ἁμαρτιαι προδηλοι εισιν, προαγουσαι εις κρισιν, τισιν δε και επακολουθουσιν·
ὡσαυτως και τα ⸂εργα τα καλα⸃ ⸀προδηλα, και τα αλλως εχοντα κρυβηναι ου δυνανται.
6
ὁσοι εισιν ὑπο ζυγον δουλοι, τους ιδιους δεσποτας πασης τιμης αξιους ἡγεισθωσαν, ἱνα μη το ονομα του θεου και ἡ διδασκαλια βλασφημηται.
οἱ δε πιστους εχοντες δεσποτας μη καταφρονειτωσαν, ὁτι αδελφοι εισιν· αλλα μαλλον δουλευετωσαν, ὁτι πιστοι εισιν και αγαπητοι οἱ της ευεργεσιας αντιλαμβανομενοι. ταυτα διδασκε και παρακαλει.
ει τις ἑτεροδιδασκαλει και μη προσερχεται ὑγιαινουσι λογοις, τοις του κυριου ἡμων ιησου χριστου, και τη κατ ευσεβειαν διδασκαλια,
τετυφωται, μηδεν επισταμενος, αλλα νοσων περι ζητησεις και λογομαχιας, εξ ὡν γινεται φθονος, ερις, βλασφημιαι, ὑπονοιαι πονηραι,
διαπαρατριβαι διεφθαρμενων ανθρωπων τον νουν και απεστερημενων της αληθειας, νομιζοντων πορισμον ειναι την ⸀ευσεβειαν.
εστιν δε πορισμος μεγας ἡ ευσεβεια μετα αυταρκειας·
ουδεν γαρ εισηνεγκαμεν εις τον κοσμον, ⸀ὁτι ουδε εξενεγκειν τι δυναμεθα·
εχοντες δε διατροφας και σκεπασματα, τουτοις αρκεσθησομεθα.
οἱ δε βουλομενοι πλουτειν εμπιπτουσιν εις πειρασμον και παγιδα και επιθυμιας πολλας ανοητους και βλαβερας, αἱτινες βυθιζουσι τους ανθρωπους εις ολεθρον και απωλειαν·
ῥιζα γαρ παντων των κακων εστιν ἡ φιλαργυρια, ἡς τινες ορεγομενοι απεπλανηθησαν απο της πιστεως και ἑαυτους περιεπειραν οδυναις πολλαις.
συ δε, ω ανθρωπε ⸀θεου, ταυτα φευγε· διωκε δε δικαιοσυνην, ευσεβειαν, πιστιν, αγαπην, ὑπομονην, ⸀πραυπαθιαν.
αγωνιζου τον καλον αγωνα της πιστεως, επιλαβου της αιωνιου ζωης, εις ἡν εκληθης και ὡμολογησας την καλην ὁμολογιαν ενωπιον πολλων μαρτυρων.
παραγγελλω σοι ενωπιον του θεου του ⸀ζωογονουντος τα παντα και χριστου ιησου του μαρτυρησαντος επι ποντιου πιλατου την καλην ὁμολογιαν,
τηρησαι σε την εντολην ασπιλον ανεπιλημπτον μεχρι της επιφανειας του κυριου ἡμων ιησου χριστου,
ἡν καιροις ιδιοις δειξει ὁ μακαριος και μονος δυναστης, ὁ βασιλευς των βασιλευοντων και κυριος των κυριευοντων,
ὁ μονος εχων αθανασιαν, φως οικων απροσιτον, ὁν ειδεν ουδεις ανθρωπων ουδε ιδειν δυναται· ὡ τιμη και κρατος αιωνιον· αμην.
τοις πλουσιοις εν τω νυν αιωνι παραγγελλε μη ὑψηλοφρονειν μηδε ηλπικεναι επι πλουτου αδηλοτητι, αλλ ⸀επι ⸀θεω τω παρεχοντι ἡμιν παντα πλουσιως εις απολαυσιν,
αγαθοεργειν, πλουτειν εν εργοις καλοις, ευμεταδοτους ειναι, κοινωνικους,
αποθησαυριζοντας ἑαυτοις θεμελιον καλον εις το μελλον, ἱνα επιλαβωνται της ⸀οντως ζωης.
ω τιμοθεε, την παραθηκην φυλαξον, εκτρεπομενος τας βεβηλους κενοφωνιας και αντιθεσεις της ψευδωνυμου γνωσεως,
ἡν τινες επαγγελλομενοι περι την πιστιν ηστοχησαν. ἡ χαρις ⸂μεθ ὑμων⸃.
2_timothy
1
παυλος αποστολος ⸂χριστου ιησου⸃ δια θεληματος θεου κατ επαγγελιαν ζωης της εν χριστω ιησου
τιμοθεω αγαπητω τεκνω· χαρις, ελεος, ειρηνη απο θεου πατρος και χριστου ιησου του κυριου ἡμων.
χαριν εχω τω θεω, ὡ λατρευω απο προγονων εν καθαρα συνειδησει, ὡς αδιαλειπτον εχω την περι σου μνειαν εν ταις δεησεσιν μου, νυκτος και ἡμερας
επιποθων σε ιδειν, μεμνημενος σου των δακρυων, ἱνα χαρας πληρωθω
ὑπομνησιν ⸀λαβων της εν σοι ανυποκριτου πιστεως, ἡτις ενωκησεν πρωτον εν τη μαμμη σου λωιδι και τη μητρι σου ευνικη, πεπεισμαι δε ὁτι και εν σοι.
δι ἡν αιτιαν αναμιμνησκω σε αναζωπυρειν το χαρισμα του θεου, ὁ εστιν εν σοι δια της επιθεσεως των χειρων μου·
ου γαρ εδωκεν ἡμιν ὁ θεος πνευμα δειλιας, αλλα δυναμεως και αγαπης και σωφρονισμου.
μη ουν επαισχυνθης το μαρτυριον του κυριου ἡμων μηδε εμε τον δεσμιον αυτου, αλλα συγκακοπαθησον τω ευαγγελιω κατα δυναμιν θεου,
του σωσαντος ἡμας και καλεσαντος κλησει ἁγια, ου κατα τα εργα ἡμων αλλα κατα ιδιαν προθεσιν και χαριν, την δοθεισαν ἡμιν εν χριστω ιησου προ χρονων αιωνιων,
φανερωθεισαν δε νυν δια της επιφανειας του σωτηρος ἡμων ⸂ιησου χριστου⸃, καταργησαντος μεν τον θανατον φωτισαντος δε ζωην και αφθαρσιαν δια του ευαγγελιου,
εις ὁ ετεθην εγω κηρυξ και αποστολος και ⸀διδασκαλος.
δι ἡν αιτιαν και ταυτα πασχω, αλλ ουκ επαισχυνομαι, οιδα γαρ ὡ πεπιστευκα, και πεπεισμαι ὁτι δυνατος εστιν την παραθηκην μου φυλαξαι εις εκεινην την ἡμεραν.
ὑποτυπωσιν εχε ὑγιαινοντων λογων ὡν παρ εμου ηκουσας εν πιστει και αγαπη τη εν χριστω ιησου·
την καλην παραθηκην φυλαξον δια πνευματος ἁγιου του ενοικουντος εν ἡμιν.
οιδας τουτο ὁτι απεστραφησαν με παντες οἱ εν τη ασια, ὡν εστιν φυγελος και ἑρμογενης.
δωη ελεος ὁ κυριος τω ονησιφορου οικω, ὁτι πολλακις με ανεψυξεν, και την ἁλυσιν μου ουκ επαισχυνθη·
αλλα γενομενος εν ῥωμη ⸀σπουδαιως εζητησεν με και εὑρεν—
δωη αυτω ὁ κυριος εὑρειν ελεος παρα κυριου εν εκεινη τη ἡμερα—και ὁσα εν εφεσω διηκονησεν, βελτιον συ γινωσκεις.
2
συ ουν, τεκνον μου, ενδυναμου εν τη χαριτι τη εν χριστω ιησου,
και ἁ ηκουσας παρ εμου δια πολλων μαρτυρων, ταυτα παραθου πιστοις ανθρωποις, οἱτινες ἱκανοι εσονται και ἑτερους διδαξαι.
⸀συγκακοπαθησον ὡς καλος στρατιωτης ⸂χριστου ιησου⸃.
ουδεις στρατευομενος εμπλεκεται ταις του βιου πραγματειαις, ἱνα τω στρατολογησαντι αρεση·
εαν δε και αθλη τις, ου στεφανουται εαν μη νομιμως αθληση·
τον κοπιωντα γεωργον δει πρωτον των καρπων μεταλαμβανειν.
νοει ⸀ὁ λεγω· ⸀δωσει γαρ σοι ὁ κυριος συνεσιν εν πασιν.
μνημονευε ιησουν χριστον εγηγερμενον εκ νεκρων, εκ σπερματος δαυιδ, κατα το ευαγγελιον μου·
εν ὡ κακοπαθω μεχρι δεσμων ὡς κακουργος. αλλα ὁ λογος του θεου ου δεδεται·
δια τουτο παντα ὑπομενω δια τους εκλεκτους, ἱνα και αυτοι σωτηριας τυχωσιν της εν χριστω ιησου μετα δοξης αιωνιου.
πιστος ὁ λογος· ει γαρ συναπεθανομεν, και συζησομεν·
ει ὑπομενομεν, και συμβασιλευσομεν· ει ⸀αρνησομεθα, κακεινος αρνησεται ἡμας·
ει απιστουμεν, εκεινος πιστος μενει· ⸀αρνησασθαι ἑαυτον ου δυναται.
ταυτα ὑπομιμνησκε, διαμαρτυρομενος ενωπιον του ⸀κυριου, μη λογομαχειν, ⸀επ ουδεν χρησιμον, επι καταστροφη των ακουοντων.
σπουδασον σεαυτον δοκιμον παραστησαι τω θεω, εργατην ανεπαισχυντον, ορθοτομουντα τον λογον της αληθειας.
τας δε βεβηλους κενοφωνιας περιιστασο· επι πλειον γαρ προκοψουσιν ασεβειας,
και ὁ λογος αυτων ὡς γαγγραινα νομην ἑξει· ὡν εστιν ὑμεναιος και φιλητος,
οἱτινες περι την αληθειαν ηστοχησαν, ⸀λεγοντες αναστασιν ηδη γεγονεναι, και ανατρεπουσιν την τινων πιστιν.
ὁ μεντοι στερεος θεμελιος του θεου ἑστηκεν, εχων την σφραγιδα ταυτην· εγνω κυριος τους οντας αυτου, και· αποστητω απο αδικιας πας ὁ ονομαζων το ονομα κυριου.
εν μεγαλη δε οικια ουκ εστιν μονον σκευη χρυσα και αργυρα αλλα και ξυλινα και οστρακινα, και ἁ μεν εις τιμην ἁ δε εις ατιμιαν·
εαν ουν τις εκκαθαρη ἑαυτον απο τουτων, εσται σκευος εις τιμην, ἡγιασμενον, ⸀ευχρηστον τω δεσποτη, εις παν εργον αγαθον ἡτοιμασμενον.
τας δε νεωτερικας επιθυμιας φευγε, διωκε δε δικαιοσυνην, πιστιν, αγαπην, ειρηνην μετα των επικαλουμενων τον κυριον εκ καθαρας καρδιας.
τας δε μωρας και απαιδευτους ζητησεις παραιτου, ειδως ὁτι γεννωσι μαχας·
δουλον δε κυριου ου δει μαχεσθαι, αλλα ηπιον ειναι προς παντας, διδακτικον, ανεξικακον,
εν πραυτητι παιδευοντα τους αντιδιατιθεμενους, μηποτε ⸀δωη αυτοις ὁ θεος μετανοιαν εις επιγνωσιν αληθειας,
και ανανηψωσιν εκ της του διαβολου παγιδος, εζωγρημενοι ὑπ αυτου εις το εκεινου θελημα.
3
τουτο δε γινωσκε ὁτι εν εσχαταις ἡμεραις ενστησονται καιροι χαλεποι·
εσονται γαρ οἱ ανθρωποι φιλαυτοι, φιλαργυροι, αλαζονες, ὑπερηφανοι, βλασφημοι, γονευσιν απειθεις, αχαριστοι, ανοσιοι,
αστοργοι, ασπονδοι, διαβολοι, ακρατεις, ανημεροι, αφιλαγαθοι,
προδοται, προπετεις, τετυφωμενοι, φιληδονοι μαλλον η φιλοθεοι,
εχοντες μορφωσιν ευσεβειας την δε δυναμιν αυτης ηρνημενοι· και τουτους αποτρεπου.
εκ τουτων γαρ εισιν οἱ ενδυνοντες εις τας οικιας και ⸀αιχμαλωτιζοντες γυναικαρια σεσωρευμενα ἁμαρτιαις, αγομενα επιθυμιαις ποικιλαις,
παντοτε μανθανοντα και μηδεποτε εις επιγνωσιν αληθειας ελθειν δυναμενα.
ὁν τροπον δε ιαννης και ιαμβρης αντεστησαν μωυσει, οὑτως και οὑτοι ανθιστανται τη αληθεια, ανθρωποι κατεφθαρμενοι τον νουν, αδοκιμοι περι την πιστιν.
αλλ ου προκοψουσιν επι πλειον, ἡ γαρ ανοια αυτων εκδηλος εσται πασιν, ὡς και ἡ εκεινων εγενετο.
συ δε ⸀παρηκολουθησας μου τη διδασκαλια, τη αγωγη, τη προθεσει, τη πιστει, τη μακροθυμια, τη αγαπη, τη ὑπομονη,
τοις διωγμοις, τοις παθημασιν, οἱα μοι εγενετο εν αντιοχεια, εν ικονιω, εν λυστροις, οἱους διωγμους ὑπηνεγκα· και εκ παντων με ερρυσατο ὁ κυριος.
και παντες δε οἱ θελοντες ⸂ζην ευσεβως⸃ εν χριστω ιησου διωχθησονται·
πονηροι δε ανθρωποι και γοητες προκοψουσιν επι το χειρον, πλανωντες και πλανωμενοι.
συ δε μενε εν οἱς εμαθες και επιστωθης, ειδως παρα ⸀τινων εμαθες,
και ὁτι απο βρεφους ⸀ἱερα γραμματα οιδας, τα δυναμενα σε σοφισαι εις σωτηριαν δια πιστεως της εν χριστω ιησου·
πασα γραφη θεοπνευστος και ωφελιμος προς διδασκαλιαν, προς ⸀ελεγμον, προς επανορθωσιν, προς παιδειαν την εν δικαιοσυνη,
ἱνα αρτιος η ὁ του θεου ανθρωπος, προς παν εργον αγαθον εξηρτισμενος.
4
⸀διαμαρτυρομαι ενωπιον του θεου και ⸂χριστου ιησου⸃, του μελλοντος κρινειν ζωντας και νεκρους, ⸀και την επιφανειαν αυτου και την βασιλειαν αυτου·
κηρυξον τον λογον, επιστηθι ευκαιρως ακαιρως, ελεγξον, επιτιμησον, παρακαλεσον, εν παση μακροθυμια και διδαχη.
εσται γαρ καιρος ὁτε της ὑγιαινουσης διδασκαλιας ουκ ανεξονται, αλλα κατα τας ⸂ιδιας επιθυμιας⸃ ἑαυτοις επισωρευσουσιν διδασκαλους κνηθομενοι την ακοην,
και απο μεν της αληθειας την ακοην αποστρεψουσιν, επι δε τους μυθους εκτραπησονται.
συ δε νηφε εν πασιν, κακοπαθησον, εργον ποιησον ευαγγελιστου, την διακονιαν σου πληροφορησον.
εγω γαρ ηδη σπενδομαι, και ὁ καιρος της ⸂αναλυσεως μου⸃ εφεστηκεν.
τον ⸂καλον αγωνα⸃ ηγωνισμαι, τον δρομον τετελεκα, την πιστιν τετηρηκα·
λοιπον αποκειται μοι ὁ της δικαιοσυνης στεφανος, ὁν αποδωσει μοι ὁ κυριος εν εκεινη τη ἡμερα, ὁ δικαιος κριτης, ου μονον δε εμοι αλλα και πασιν τοις ηγαπηκοσι την επιφανειαν αυτου.
σπουδασον ελθειν προς με ταχεως·
δημας γαρ με ⸀εγκατελιπεν αγαπησας τον νυν αιωνα, και επορευθη εις θεσσαλονικην, κρησκης εις γαλατιαν, τιτος εις δαλματιαν·
λουκας εστιν μονος μετ εμου. μαρκον αναλαβων αγε μετα σεαυτου, εστιν γαρ μοι ευχρηστος εις διακονιαν,
τυχικον δε απεστειλα εις εφεσον.
τον φαιλονην, ὁν ⸀απελιπον εν τρωαδι παρα καρπω, ερχομενος φερε, και τα βιβλια, μαλιστα τας μεμβρανας.
αλεξανδρος ὁ χαλκευς πολλα μοι κακα ενεδειξατο—⸀αποδωσει αυτω ὁ κυριος κατα τα εργα αυτου—
ὁν και συ φυλασσου, λιαν γαρ ⸀αντεστη τοις ἡμετεροις λογοις.
εν τη πρωτη μου απολογια ουδεις μοι ⸀παρεγενετο, αλλα παντες με ⸀εγκατελιπον. μη αυτοις λογισθειη—
ὁ δε κυριος μοι παρεστη και ενεδυναμωσεν με, ἱνα δι εμου το κηρυγμα πληροφορηθη και ⸀ακουσωσιν παντα τα εθνη, και ερρυσθην εκ στοματος λεοντος.
⸀ῥυσεται με ὁ κυριος απο παντος εργου πονηρου και σωσει εις την βασιλειαν αυτου την επουρανιον· ὡ ἡ δοξα εις τους αιωνας των αιωνων, αμην.
ασπασαι πρισκαν και ακυλαν και τον ονησιφορου οικον.
εραστος εμεινεν εν κορινθω, τροφιμον δε ⸀απελιπον εν μιλητω ασθενουντα.
σπουδασον προ χειμωνος ελθειν. ασπαζεται σε ευβουλος και πουδης και λινος και κλαυδια και οἱ αδελφοι παντες.
ὁ ⸀κυριος μετα του πνευματος σου. ἡ χαρις μεθ ⸀ὑμων.
titus
1
παυλος δουλος θεου, αποστολος δε ιησου χριστου κατα πιστιν εκλεκτων θεου και επιγνωσιν αληθειας της κατ ευσεβειαν
επ ελπιδι ζωης αιωνιου, ἡν επηγγειλατο ὁ αψευδης θεος προ χρονων αιωνιων
εφανερωσεν δε καιροις ιδιοις, τον λογον αυτου εν κηρυγματι ὁ επιστευθην εγω κατ επιταγην του σωτηρος ἡμων θεου,
τιτω γνησιω τεκνω κατα κοινην πιστιν· χαρις ⸀και ειρηνη απο θεου πατρος και ⸂χριστου ιησου⸃ του σωτηρος ἡμων.
τουτου χαριν ⸀απελιπον σε εν κρητη ἱνα τα λειποντα επιδιορθωση, και καταστησης κατα πολιν πρεσβυτερους, ὡς εγω σοι διεταξαμην,
ει τις εστιν ανεγκλητος, μιας γυναικος ανηρ, τεκνα εχων πιστα, μη εν κατηγορια ασωτιας η ανυποτακτα.
δει γαρ τον επισκοπον ανεγκλητον ειναι ὡς θεου οικονομον, μη αυθαδη, μη οργιλον, μη παροινον, μη πληκτην, μη αισχροκερδη,
αλλα φιλοξενον, φιλαγαθον, σωφρονα, δικαιον, ὁσιον, εγκρατη,
αντεχομενον του κατα την διδαχην πιστου λογου, ἱνα δυνατος η και παρακαλειν εν τη διδασκαλια τη ὑγιαινουση και τους αντιλεγοντας ελεγχειν.
εισιν γαρ πολλοι ⸀και ανυποτακτοι, ματαιολογοι και φρεναπαται, μαλιστα οἱ εκ ⸀της περιτομης,
οὑς δει επιστομιζειν, οἱτινες ὁλους οικους ανατρεπουσιν διδασκοντες ἁ μη δει αισχρου κερδους χαριν.
ειπεν τις εξ αυτων, ιδιος αυτων προφητης, κρητες αει ψευσται, κακα θηρια, γαστερες αργαι·
ἡ μαρτυρια αὑτη εστιν αληθης. δι ἡν αιτιαν ελεγχε αυτους αποτομως, ἱνα ὑγιαινωσιν εν τη πιστει,
μη προσεχοντες ιουδαικοις μυθοις και εντολαις ανθρωπων αποστρεφομενων την αληθειαν.
⸀παντα καθαρα τοις καθαροις· τοις δε μεμιαμμενοις και απιστοις ουδεν καθαρον, αλλα μεμιανται αυτων και ὁ νους και ἡ συνειδησις.
θεον ὁμολογουσιν ειδεναι, τοις δε εργοις αρνουνται, βδελυκτοι οντες και απειθεις και προς παν εργον αγαθον αδοκιμοι.
2
συ δε λαλει ἁ πρεπει τη ὑγιαινουση διδασκαλια.
πρεσβυτας νηφαλιους ειναι, σεμνους, σωφρονας, ὑγιαινοντας τη πιστει, τη αγαπη, τη ὑπομονη.
πρεσβυτιδας ὡσαυτως εν καταστηματι ἱεροπρεπεις, μη διαβολους ⸀μηδε οινω πολλω δεδουλωμενας, καλοδιδασκαλους,
ἱνα ⸀σωφρονιζωσι τας νεας φιλανδρους ειναι, φιλοτεκνους,
σωφρονας, ἁγνας, ⸀οικουργους, αγαθας, ὑποτασσομενας τοις ιδιοις ανδρασιν, ἱνα μη ὁ λογος του θεου βλασφημηται.
τους νεωτερους ὡσαυτως παρακαλει σωφρονειν·
περι παντα σεαυτον παρεχομενος τυπον καλων εργων, εν τη διδασκαλια ⸀αφθοριαν, ⸀σεμνοτητα,
λογον ὑγιη ακαταγνωστον, ἱνα ὁ εξ εναντιας εντραπη μηδεν εχων ⸂λεγειν περι ἡμων⸃ φαυλον.
δουλους ιδιοις δεσποταις ὑποτασσεσθαι εν πασιν, ευαρεστους ειναι, μη αντιλεγοντας,
μη νοσφιζομενους, αλλα ⸂πασαν πιστιν⸃ ενδεικνυμενους αγαθην, ἱνα την διδασκαλιαν ⸀την του σωτηρος ἡμων θεου κοσμωσιν εν πασιν.
επεφανη γαρ ἡ χαρις του ⸀θεου σωτηριος πασιν ανθρωποις
παιδευουσα ἡμας, ἱνα αρνησαμενοι την ασεβειαν και τας κοσμικας επιθυμιας σωφρονως και δικαιως και ευσεβως ζησωμεν εν τω νυν αιωνι,
προσδεχομενοι την μακαριαν ελπιδα και επιφανειαν της δοξης του μεγαλου θεου και σωτηρος ἡμων ⸂ιησου χριστου⸃,
ὁς εδωκεν ἑαυτον ὑπερ ἡμων ἱνα λυτρωσηται ἡμας απο πασης ανομιας και καθαριση ἑαυτω λαον περιουσιον, ζηλωτην καλων εργων.
ταυτα λαλει και παρακαλει και ελεγχε μετα πασης επιταγης· μηδεις σου περιφρονειτω.
3
ὑπομιμνησκε αυτους ⸀αρχαις εξουσιαις ὑποτασσεσθαι πειθαρχειν, προς παν εργον αγαθον ἑτοιμους ειναι,
μηδενα βλασφημειν, αμαχους ειναι, επιεικεις, πασαν ενδεικνυμενους πραυτητα προς παντας ανθρωπους.
ημεν γαρ ποτε και ἡμεις ανοητοι, απειθεις, πλανωμενοι, δουλευοντες επιθυμιαις και ἡδοναις ποικιλαις, εν κακια και φθονω διαγοντες, στυγητοι, μισουντες αλληλους.
ὁτε δε ἡ χρηστοτης και ἡ φιλανθρωπια επεφανη του σωτηρος ἡμων θεου,
ουκ εξ εργων των εν δικαιοσυνη ⸀ἁ εποιησαμεν ἡμεις αλλα κατα ⸂το αυτου ελεος⸃ εσωσεν ἡμας δια λουτρου παλιγγενεσιας και ανακαινωσεως πνευματος ἁγιου,
οὑ εξεχεεν εφ ἡμας πλουσιως δια ιησου χριστου του σωτηρος ἡμων,
ἱνα δικαιωθεντες τη εκεινου χαριτι κληρονομοι ⸀γενηθωμεν κατ ελπιδα ζωης αιωνιου.
πιστος ὁ λογος, και περι τουτων βουλομαι σε διαβεβαιουσθαι, ἱνα φροντιζωσιν καλων εργων προιστασθαι οἱ πεπιστευκοτες θεω. ταυτα ⸀εστιν καλα και ωφελιμα τοις ανθρωποις·
μωρας δε ζητησεις και γενεαλογιας και ⸀ερεις και μαχας νομικας περιιστασο, εισιν γαρ ανωφελεις και ματαιοι.
αἱρετικον ανθρωπον μετα μιαν και δευτεραν νουθεσιαν παραιτου,
ειδως ὁτι εξεστραπται ὁ τοιουτος και ἁμαρτανει, ων αυτοκατακριτος.
ὁταν πεμψω αρτεμαν προς σε η τυχικον, σπουδασον ελθειν προς με εις νικοπολιν, εκει γαρ κεκρικα παραχειμασαι.
ζηναν τον νομικον και ⸀απολλων σπουδαιως προπεμψον, ἱνα μηδεν αυτοις λειπη.
μανθανετωσαν δε και οἱ ἡμετεροι καλων εργων προιστασθαι εις τας αναγκαιας χρειας, ἱνα μη ωσιν ακαρποι.
ασπαζονται σε οἱ μετ εμου παντες. ασπασαι τους φιλουντας ἡμας εν πιστει. ἡ χαρις μετα παντων ⸀ὑμων.
philemon
1
παυλος δεσμιος χριστου ιησου και τιμοθεος ὁ αδελφος φιλημονι τω αγαπητω και συνεργω ἡμων
και απφια τη ⸀αδελφη και αρχιππω τω συστρατιωτη ἡμων και τη κατ οικον σου εκκλησια·
χαρις ὑμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ἡμων και κυριου ιησου χριστου.
ευχαριστω τω θεω μου παντοτε μνειαν σου ποιουμενος επι των προσευχων μου,
ακουων σου την αγαπην και την πιστιν ἡν εχεις ⸀προς τον κυριον ιησουν και εις παντας τους ἁγιους,
ὁπως ἡ κοινωνια της πιστεως σου ενεργης γενηται εν επιγνωσει παντος αγαθου ⸀του εν ἡμιν εις ⸀χριστον·
⸀χαραν γαρ ⸂πολλην εσχον⸃ και παρακλησιν επι τη αγαπη σου, ὁτι τα σπλαγχνα των ἁγιων αναπεπαυται δια σου, αδελφε.
διο, πολλην εν χριστω παρρησιαν εχων επιτασσειν σοι το ανηκον,
δια την αγαπην μαλλον παρακαλω, τοιουτος ων ὡς παυλος πρεσβυτης νυνι δε και δεσμιος ⸂χριστου ιησου⸃—
παρακαλω σε περι του εμου τεκνου, ὁν εγεννησα εν τοις ⸀δεσμοις ονησιμον,
τον ποτε σοι αχρηστον νυνι ⸀δε σοι και εμοι ευχρηστον,
ὁν ανεπεμψα ⸂σοι αυτον, τουτ εστιν τα εμα σπλαγχνα⸃·
ὁν εγω εβουλομην προς εμαυτον κατεχειν, ἱνα ὑπερ σου ⸂μοι διακονη⸃ εν τοις δεσμοις του ευαγγελιου,
χωρις δε της σης γνωμης ουδεν ηθελησα ποιησαι, ἱνα μη ὡς κατα αναγκην το αγαθον σου η αλλα κατα ἑκουσιον·
ταχα γαρ δια τουτο εχωρισθη προς ὡραν ἱνα αιωνιον αυτον απεχης,
ουκετι ὡς δουλον αλλα ὑπερ δουλον, αδελφον αγαπητον, μαλιστα εμοι, ποσω δε μαλλον σοι και εν σαρκι και εν κυριω.
ει ουν με εχεις κοινωνον, προσλαβου αυτον ὡς εμε.
ει δε τι ηδικησεν σε η οφειλει, τουτο εμοι ⸀ελλογα·
εγω παυλος εγραψα τη εμη χειρι, εγω αποτισω· ἱνα μη λεγω σοι ὁτι και σεαυτον μοι προσοφειλεις.
ναι, αδελφε, εγω σου οναιμην εν κυριω· αναπαυσον μου τα σπλαγχνα εν ⸀χριστω.
πεποιθως τη ὑπακοη σου εγραψα σοι, ειδως ὁτι και ὑπερ ⸀ἁ λεγω ποιησεις.
ἁμα δε και ἑτοιμαζε μοι ξενιαν, ελπιζω γαρ ὁτι δια των προσευχων ὑμων χαρισθησομαι ὑμιν.
⸀ασπαζεται σε επαφρας ὁ συναιχμαλωτος μου εν χριστω ιησου,
μαρκος, αρισταρχος, δημας, λουκας, οἱ συνεργοι μου.
ἡ χαρις του ⸀κυριου ιησου χριστου μετα του πνευματος ⸀ὑμων.
hebrews
1
πολυμερως και πολυτροπως παλαι ὁ θεος λαλησας τοις πατρασιν εν τοις προφηταις
επ εσχατου των ἡμερων τουτων ελαλησεν ἡμιν εν υἱω, ὁν εθηκεν κληρονομον παντων, δι οὑ και ⸂εποιησεν τους αιωνας⸃·
ὁς ων απαυγασμα της δοξης και χαρακτηρ της ὑποστασεως αυτου, φερων τε τα παντα τω ῥηματι της δυναμεως, ⸂δι αὑτου⸃ καθαρισμον ⸂των ἁμαρτιων ποιησαμενος⸃ εκαθισεν εν δεξια της μεγαλωσυνης εν ὑψηλοις,
τοσουτω κρειττων γενομενος των αγγελων ὁσω διαφορωτερον παρ αυτους κεκληρονομηκεν ονομα.
τινι γαρ ειπεν ποτε των αγγελων· υἱος μου ει συ, εγω σημερον γεγεννηκα σε, και παλιν· εγω εσομαι αυτω εις πατερα, και αυτος εσται μοι εις υἱον;
ὁταν δε παλιν εισαγαγη τον πρωτοτοκον εις την οικουμενην, λεγει· και προσκυνησατωσαν αυτω παντες αγγελοι θεου.
και προς μεν τους αγγελους λεγει· ὁ ποιων τους αγγελους αυτου πνευματα, και τους λειτουργους αυτου πυρος φλογα·
προς δε τον υἱον· ὁ θρονος σου ὁ θεος εις τον αιωνα του αιωνος, ⸂και ἡ ῥαβδος της ευθυτητος⸃ ῥαβδος της βασιλειας ⸀σου.
ηγαπησας δικαιοσυνην και εμισησας ανομιαν· δια τουτο εχρισεν σε ὁ θεος, ὁ θεος σου, ελαιον αγαλλιασεως παρα τους μετοχους σου·
και· συ κατ αρχας, κυριε, την γην εθεμελιωσας, και εργα των χειρων σου εισιν οἱ ουρανοι·
αυτοι απολουνται, συ δε διαμενεις· και παντες ὡς ἱματιον παλαιωθησονται,
και ὡσει περιβολαιον ἑλιξεις αυτους, ⸂ὡς ἱματιον⸃ και αλλαγησονται· συ δε ὁ αυτος ει, και τα ετη σου ουκ εκλειψουσιν.
προς τινα δε των αγγελων ειρηκεν ποτε· καθου εκ δεξιων μου ἑως αν θω τους εχθρους σου ὑποποδιον των ποδων σου;
ουχι παντες εισιν λειτουργικα πνευματα εις διακονιαν αποστελλομενα δια τους μελλοντας κληρονομειν σωτηριαν;
2
δια τουτο δει περισσοτερως ⸂προσεχειν ἡμας⸃ τοις ακουσθεισιν, μηποτε παραρυωμεν.
ει γαρ ὁ δι αγγελων λαληθεις λογος εγενετο βεβαιος, και πασα παραβασις και παρακοη ελαβεν ενδικον μισθαποδοσιαν,
πως ἡμεις εκφευξομεθα τηλικαυτης αμελησαντες σωτηριας, ἡτις, αρχην λαβουσα λαλεισθαι δια του κυριου, ὑπο των ακουσαντων εις ἡμας εβεβαιωθη,
συνεπιμαρτυρουντος του θεου σημειοις τε και τερασιν και ποικιλαις δυναμεσιν και πνευματος ἁγιου μερισμοις κατα την αυτου θελησιν;
ου γαρ αγγελοις ὑπεταξεν την οικουμενην την μελλουσαν, περι ἡς λαλουμεν·
διεμαρτυρατο δε που τις λεγων· τι εστιν ανθρωπος ὁτι μιμνησκη αυτου, η υἱος ανθρωπου ὁτι επισκεπτη αυτον;
ηλαττωσας αυτον βραχυ τι παρ αγγελους, δοξη και τιμη εστεφανωσας ⸀αυτον,
παντα ὑπεταξας ὑποκατω των ποδων αυτου· εν ⸂τω γαρ⸃ ⸀ὑποταξαι τα παντα ουδεν αφηκεν αυτω ανυποτακτον. νυν δε ουπω ὁρωμεν αυτω τα παντα ὑποτεταγμενα·
τον δε βραχυ τι παρ αγγελους ηλαττωμενον βλεπομεν ιησουν δια το παθημα του θανατου δοξη και τιμη εστεφανωμενον, ὁπως ⸀χωρις θεου ὑπερ παντος γευσηται θανατου.
επρεπεν γαρ αυτω, δι ὁν τα παντα και δι οὑ τα παντα, πολλους υἱους εις δοξαν αγαγοντα τον αρχηγον της σωτηριας αυτων δια παθηματων τελειωσαι.
ὁ τε γαρ ἁγιαζων και οἱ ἁγιαζομενοι εξ ἑνος παντες· δι ἡν αιτιαν ουκ επαισχυνεται αδελφους αυτους καλειν,
λεγων· απαγγελω το ονομα σου τοις αδελφοις μου, εν μεσω εκκλησιας ὑμνησω σε·
και παλιν· εγω εσομαι πεποιθως επ αυτω· και παλιν· ιδου εγω και τα παιδια ἁ μοι εδωκεν ὁ θεος.
επει ουν τα παιδια κεκοινωνηκεν ⸂αἱματος και σαρκος⸃, και αυτος παραπλησιως μετεσχεν των αυτων, ἱνα δια του θανατου καταργηση τον το κρατος εχοντα του θανατου, τουτ εστι τον διαβολον,
και απαλλαξη τουτους, ὁσοι φοβω θανατου δια παντος του ζην ενοχοι ησαν δουλειας.
ου γαρ δηπου αγγελων επιλαμβανεται, αλλα σπερματος αβρααμ επιλαμβανεται.
ὁθεν ωφειλεν κατα παντα τοις αδελφοις ὁμοιωθηναι, ἱνα ελεημων γενηται και πιστος αρχιερευς τα προς τον θεον, εις το ἱλασκεσθαι τας ἁμαρτιας του λαου·
εν ὡ γαρ πεπονθεν αυτος πειρασθεις, δυναται τοις πειραζομενοις βοηθησαι.
3
ὁθεν, αδελφοι ἁγιοι, κλησεως επουρανιου μετοχοι, κατανοησατε τον αποστολον και αρχιερεα της ὁμολογιας ἡμων ⸀ιησουν,
πιστον οντα τω ποιησαντι αυτον ὡς και μωυσης ⸀εν τω οικω αυτου.
πλειονος γαρ ⸂οὑτος δοξης⸃ παρα μωυσην ηξιωται καθ ὁσον πλειονα τιμην εχει του οικου ὁ κατασκευασας αυτον·
πας γαρ οικος κατασκευαζεται ὑπο τινος, ὁ ⸀δε παντα κατασκευασας θεος.
και μωυσης μεν πιστος εν ὁλω τω οικω αυτου ὡς θεραπων εις μαρτυριον των λαληθησομενων,
χριστος δε ὡς υἱος επι τον οικον αυτου· ⸀ὁς οικος εσμεν ἡμεις, ⸀εαν την παρρησιαν και το καυχημα της ⸀ελπιδος κατασχωμεν.
διο, καθως λεγει το πνευμα το ἁγιον· σημερον εαν της φωνης αυτου ακουσητε,
μη σκληρυνητε τας καρδιας ὑμων ὡς εν τω παραπικρασμω, κατα την ἡμεραν του πειρασμου εν τη ερημω,
οὑ ⸀επειρασαν οἱ πατερες ὑμων ⸂εν δοκιμασια⸃ και ειδον τα εργα μου
τεσσερακοντα ετη· διο προσωχθισα τη γενεα ⸀ταυτη και ειπον· αει πλανωνται τη καρδια· αυτοι δε ουκ εγνωσαν τας ὁδους μου·
ὡς ωμοσα εν τη οργη μου· ει εισελευσονται εις την καταπαυσιν μου.
βλεπετε, αδελφοι, μηποτε εσται εν τινι ὑμων καρδια πονηρα απιστιας εν τω αποστηναι απο θεου ζωντος,
αλλα παρακαλειτε ἑαυτους καθ ἑκαστην ἡμεραν, αχρις οὑ το σημερον καλειται, ἱνα μη σκληρυνθη ⸂τις εξ ὑμων⸃ απατη της ἁμαρτιας·
μετοχοι γαρ ⸂του χριστου γεγοναμεν⸃, εανπερ την αρχην της ὑποστασεως μεχρι τελους βεβαιαν κατασχωμεν.
εν τω λεγεσθαι· σημερον εαν της φωνης αυτου ακουσητε, μη σκληρυνητε τας καρδιας ὑμων ὡς εν τω παραπικρασμω.
τινες γαρ ακουσαντες παρεπικραναν; αλλ ου παντες οἱ εξελθοντες εξ αιγυπτου δια μωυσεως;
τισιν δε προσωχθισεν τεσσερακοντα ετη; ουχι τοις ἁμαρτησασιν, ὡν τα κωλα επεσεν εν τη ερημω;
τισιν δε ωμοσεν μη εισελευσεσθαι εις την καταπαυσιν αυτου ει μη τοις απειθησασιν;
και βλεπομεν ὁτι ουκ ηδυνηθησαν εισελθειν δι απιστιαν.
4
φοβηθωμεν ουν μηποτε καταλειπομενης επαγγελιας εισελθειν εις την καταπαυσιν αυτου δοκη τις εξ ὑμων ὑστερηκεναι·
και γαρ εσμεν ευηγγελισμενοι καθαπερ κακεινοι, αλλ ουκ ωφελησεν ὁ λογος της ακοης εκεινους, μη ⸀συγκεκερασμενους τη πιστει τοις ακουσασιν.
εισερχομεθα γαρ ⸀εις καταπαυσιν οἱ πιστευσαντες, καθως ειρηκεν· ὡς ωμοσα εν τη οργη μου, ει εισελευσονται εις την καταπαυσιν μου, καιτοι των εργων απο καταβολης κοσμου γενηθεντων,
ειρηκεν γαρ που περι της ἑβδομης οὑτως· και κατεπαυσεν ὁ θεος εν τη ἡμερα τη ἑβδομη απο παντων των εργων αυτου,
και εν τουτω παλιν· ει εισελευσονται εις την καταπαυσιν μου.
επει ουν απολειπεται τινας εισελθειν εις αυτην, και οἱ προτερον ευαγγελισθεντες ουκ εισηλθον δι απειθειαν,
παλιν τινα ὁριζει ἡμεραν, σημερον, εν δαυιδ λεγων μετα τοσουτον χρονον, καθως ⸀προειρηται, σημερον εαν της φωνης αυτου ακουσητε, μη σκληρυνητε τας καρδιας ὑμων·
ει γαρ αυτους ιησους κατεπαυσεν, ουκ αν περι αλλης ελαλει μετα ταυτα ἡμερας.
αρα απολειπεται σαββατισμος τω λαω του θεου·
ὁ γαρ εισελθων εις την καταπαυσιν αυτου και αυτος κατεπαυσεν απο των εργων αυτου ὡσπερ απο των ιδιων ὁ θεος.
σπουδασωμεν ουν εισελθειν εις εκεινην την καταπαυσιν, ἱνα μη εν τω αυτω τις ὑποδειγματι πεση της απειθειας.
ζων γαρ ὁ λογος του θεου και ενεργης και τομωτερος ὑπερ πασαν μαχαιραν διστομον και διικνουμενος αχρι μερισμου ψυχης ⸀και πνευματος, ἁρμων τε και μυελων, και κριτικος ενθυμησεων και εννοιων καρδιας·
και ουκ εστιν κτισις αφανης ενωπιον αυτου, παντα δε γυμνα και τετραχηλισμενα τοις οφθαλμοις αυτου, προς ὁν ἡμιν ὁ λογος.
εχοντες ουν αρχιερεα μεγαν διεληλυθοτα τους ουρανους, ιησουν τον υἱον του θεου, κρατωμεν της ὁμολογιας·
ου γαρ εχομεν αρχιερεα μη δυναμενον συμπαθησαι ταις ασθενειαις ἡμων, ⸀πεπειρασμενον δε κατα παντα καθ ὁμοιοτητα χωρις ἁμαρτιας.
προσερχωμεθα ουν μετα παρρησιας τω θρονω της χαριτος, ἱνα λαβωμεν ελεος και χαριν εὑρωμεν εις ευκαιρον βοηθειαν.
5
πας γαρ αρχιερευς εξ ανθρωπων λαμβανομενος ὑπερ ανθρωπων καθισταται τα προς τον θεον, ἱνα προσφερη δωρα τε και θυσιας ὑπερ ἁμαρτιων,
μετριοπαθειν δυναμενος τοις αγνοουσι και πλανωμενοις επει και αυτος περικειται ασθενειαν,
και ⸂δι αυτην⸃ οφειλει, καθως περι του λαου, οὑτως και περι ⸀αὑτου προσφερειν ⸀περι ἁμαρτιων.
και ουχ ἑαυτω τις λαμβανει την τιμην, αλλα καλουμενος ὑπο του θεου, ⸀καθωσπερ και ααρων.
οὑτως και ὁ χριστος ουχ ἑαυτον εδοξασεν γενηθηναι αρχιερεα, αλλ ὁ λαλησας προς αυτον· υἱος μου ει συ, εγω σημερον γεγεννηκα σε·
καθως και εν ἑτερω λεγει· συ ἱερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν μελχισεδεκ,
ὁς εν ταις ἡμεραις της σαρκος αυτου δεησεις τε και ἱκετηριας προς τον δυναμενον σωζειν αυτον εκ θανατου μετα κραυγης ισχυρας και δακρυων προσενεγκας και εισακουσθεις απο της ευλαβειας,
καιπερ ων υἱος, εμαθεν αφ ὡν επαθεν την ὑπακοην,
και τελειωθεις εγενετο ⸂πασιν τοις ὑπακουουσιν αυτω⸃ αιτιος σωτηριας αιωνιου,
προσαγορευθεις ὑπο του θεου αρχιερευς κατα την ταξιν μελχισεδεκ.
περι οὑ πολυς ἡμιν ὁ λογος και δυσερμηνευτος λεγειν, επει νωθροι γεγονατε ταις ακοαις·
και γαρ οφειλοντες ειναι διδασκαλοι δια τον χρονον, παλιν χρειαν εχετε του διδασκειν ὑμας ⸀τινα τα στοιχεια της αρχης των λογιων του θεου, και γεγονατε χρειαν εχοντες γαλακτος, ⸀ου στερεας τροφης.
πας γαρ ὁ μετεχων γαλακτος απειρος λογου δικαιοσυνης, νηπιος γαρ εστιν·
τελειων δε εστιν ἡ στερεα τροφη, των δια την ἑξιν τα αισθητηρια γεγυμνασμενα εχοντων προς διακρισιν καλου τε και κακου.
6
διο αφεντες τον της αρχης του χριστου λογον επι την τελειοτητα φερωμεθα, μη παλιν θεμελιον καταβαλλομενοι μετανοιας απο νεκρων εργων, και πιστεως επι θεον,
βαπτισμων ⸀διδαχην επιθεσεως τε χειρων, αναστασεως ⸀τε νεκρων και κριματος αιωνιου.
και τουτο ⸀ποιησομεν εανπερ επιτρεπη ὁ θεος.
αδυνατον γαρ τους ἁπαξ φωτισθεντας γευσαμενους τε της δωρεας της επουρανιου και μετοχους γενηθεντας πνευματος ἁγιου
και καλον γευσαμενους θεου ῥημα δυναμεις τε μελλοντος αιωνος,
και παραπεσοντας, παλιν ανακαινιζειν εις μετανοιαν, ανασταυρουντας ἑαυτοις τον υἱον του θεου και παραδειγματιζοντας.
γη γαρ ἡ πιουσα τον επ αυτης ⸂ερχομενον πολλακις⸃ ὑετον, και τικτουσα βοτανην ευθετον εκεινοις δι οὑς και γεωργειται, μεταλαμβανει ευλογιας απο του θεου·
εκφερουσα δε ακανθας και τριβολους αδοκιμος και καταρας εγγυς, ἡς το τελος εις καυσιν.
πεπεισμεθα δε περι ὑμων, αγαπητοι, τα κρεισσονα και εχομενα σωτηριας, ει και οὑτως λαλουμεν·
ου γαρ αδικος ὁ θεος επιλαθεσθαι του εργου ὑμων ⸀και της αγαπης ἡς ενεδειξασθε εις το ονομα αυτου, διακονησαντες τοις ἁγιοις και διακονουντες.
επιθυμουμεν δε ἑκαστον ὑμων την αυτην ενδεικνυσθαι σπουδην προς την πληροφοριαν της ελπιδος αχρι τελους,
ἱνα μη νωθροι γενησθε, μιμηται δε των δια πιστεως και μακροθυμιας κληρονομουντων τας επαγγελιας.
τω γαρ αβρααμ επαγγειλαμενος ὁ θεος, επει κατ ουδενος ειχεν μειζονος ομοσαι, ωμοσεν καθ ἑαυτου,
λεγων· ⸀ει μην ευλογων ευλογησω σε και πληθυνων πληθυνω σε·
και οὑτως μακροθυμησας επετυχεν της επαγγελιας.
⸀ανθρωποι γαρ κατα του μειζονος ομνυουσιν, και πασης αυτοις αντιλογιας περας εις βεβαιωσιν ὁ ὁρκος·
εν ὡ περισσοτερον βουλομενος ὁ θεος επιδειξαι τοις κληρονομοις της επαγγελιας το αμεταθετον της βουλης αυτου εμεσιτευσεν ὁρκω,
ἱνα δια δυο πραγματων αμεταθετων, εν οἱς αδυνατον ψευσασθαι ⸀θεον, ισχυραν παρακλησιν εχωμεν οἱ καταφυγοντες κρατησαι της προκειμενης ελπιδος·
ἡν ὡς αγκυραν εχομεν της ψυχης, ⸀ασφαλη τε και βεβαιαν και εισερχομενην εις το εσωτερον του καταπετασματος,
ὁπου προδρομος ὑπερ ἡμων εισηλθεν ιησους, κατα την ταξιν μελχισεδεκ αρχιερευς γενομενος εις τον αιωνα.
7
οὑτος γαρ ὁ μελχισεδεκ, βασιλευς σαλημ, ἱερευς του θεου του ὑψιστου, ⸀ὁ συναντησας αβρααμ ὑποστρεφοντι απο της κοπης των βασιλεων και ευλογησας αυτον,
ὡ και δεκατην απο παντων εμερισεν αβρααμ, πρωτον μεν ἑρμηνευομενος βασιλευς δικαιοσυνης επειτα δε και βασιλευς σαλημ, ὁ εστιν βασιλευς ειρηνης,
απατωρ, αμητωρ, αγενεαλογητος, μητε αρχην ἡμερων μητε ζωης τελος εχων, αφωμοιωμενος δε τω υἱω του θεου, μενει ἱερευς εις το διηνεκες.
θεωρειτε δε πηλικος οὑτος ⸀ὡ δεκατην αβρααμ εδωκεν εκ των ακροθινιων ὁ πατριαρχης.
και οἱ μεν εκ των υἱων λευι την ἱερατειαν λαμβανοντες εντολην εχουσιν αποδεκατουν τον λαον κατα τον νομον, τουτ εστιν τους αδελφους αυτων, καιπερ εξεληλυθοτας εκ της οσφυος αβρααμ·
ὁ δε μη γενεαλογουμενος εξ αυτων δεδεκατωκεν ⸀αβρααμ, και τον εχοντα τας επαγγελιας ευλογηκεν.
χωρις δε πασης αντιλογιας το ελαττον ὑπο του κρειττονος ευλογειται.
και ὡδε μεν δεκατας αποθνησκοντες ανθρωποι λαμβανουσιν, εκει δε μαρτυρουμενος ὁτι ζη.
και ὡς επος ειπειν, δι αβρααμ και λευι ὁ δεκατας λαμβανων δεδεκατωται,
ετι γαρ εν τη οσφυι του πατρος ην ὁτε συνηντησεν αυτω ⸀μελχισεδεκ.
ει μεν ουν τελειωσις δια της λευιτικης ἱερωσυνης ην, ὁ λαος γαρ επ ⸀αυτης ⸀νενομοθετηται, τις ετι χρεια κατα την ταξιν μελχισεδεκ ἑτερον ανιστασθαι ἱερεα και ου κατα την ταξιν ααρων λεγεσθαι;
μετατιθεμενης γαρ της ἱερωσυνης εξ αναγκης και νομου μεταθεσις γινεται.
εφ ὁν γαρ λεγεται ταυτα φυλης ἑτερας μετεσχηκεν, αφ ἡς ουδεις προσεσχηκεν τω θυσιαστηριω·
προδηλον γαρ ὁτι εξ ιουδα ανατεταλκεν ὁ κυριος ἡμων, εις ἡν φυλην ⸂περι ἱερεων ουδεν⸃ μωυσης ελαλησεν.
και περισσοτερον ετι καταδηλον εστιν, ει κατα την ὁμοιοτητα μελχισεδεκ ανισταται ἱερευς ἑτερος,
ὁς ου κατα νομον εντολης ⸀σαρκινης γεγονεν αλλα κατα δυναμιν ζωης ακαταλυτου,
⸀μαρτυρειται γαρ ὁτι συ ἱερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν μελχισεδεκ.
αθετησις μεν γαρ γινεται προαγουσης εντολης δια το αυτης ασθενες και ανωφελες,
ουδεν γαρ ετελειωσεν ὁ νομος, επεισαγωγη δε κρειττονος ελπιδος, δι ἡς εγγιζομεν τω θεω.
και καθ ὁσον ου χωρις ὁρκωμοσιας (οἱ μεν γαρ χωρις ὁρκωμοσιας εισιν ἱερεις γεγονοτες,
ὁ δε μετα ὁρκωμοσιας δια του λεγοντος προς αυτον· ωμοσεν κυριος, και ου μεταμεληθησεται, συ ἱερευς εις τον ⸀αιωνα),
κατα ⸀τοσουτο ⸀κρειττονος διαθηκης γεγονεν εγγυος ιησους.
και οἱ μεν πλειονες εισιν γεγονοτες ἱερεις δια το θανατω κωλυεσθαι παραμενειν·
ὁ δε δια το μενειν αυτον εις τον αιωνα απαραβατον εχει την ἱερωσυνην·
ὁθεν και σωζειν εις το παντελες δυναται τους προσερχομενους δι αυτου τω θεω, παντοτε ζων εις το εντυγχανειν ὑπερ αυτων.
τοιουτος γαρ ἡμιν ⸀και επρεπεν αρχιερευς, ὁσιος, ακακος, αμιαντος, κεχωρισμενος απο των ἁμαρτωλων, και ὑψηλοτερος των ουρανων γενομενος·
ὁς ουκ εχει καθ ἡμεραν αναγκην, ὡσπερ οἱ αρχιερεις, προτερον ὑπερ των ιδιων ἁμαρτιων θυσιας αναφερειν, επειτα των του λαου (τουτο γαρ εποιησεν εφαπαξ ἑαυτον ανενεγκας)·
ὁ νομος γαρ ανθρωπους καθιστησιν αρχιερεις εχοντας ασθενειαν, ὁ λογος δε της ὁρκωμοσιας της μετα τον νομον υἱον, εις τον αιωνα τετελειωμενον.
8
κεφαλαιον δε επι τοις λεγομενοις, τοιουτον εχομεν αρχιερεα, ὁς εκαθισεν εν δεξια του θρονου της μεγαλωσυνης εν τοις ουρανοις,
των ἁγιων λειτουργος και της σκηνης της αληθινης, ἡν επηξεν ὁ κυριος, ⸀ουκ ανθρωπος.
πας γαρ αρχιερευς εις το προσφερειν δωρα τε και θυσιας καθισταται· ὁθεν αναγκαιον εχειν τι και τουτον ὁ προσενεγκη.
ει μεν ⸀ουν ην επι γης, ουδ αν ην ἱερευς, ⸀οντων των προσφεροντων κατα ⸀νομον τα δωρα·
(οἱτινες ὑποδειγματι και σκια λατρευουσιν των επουρανιων, καθως κεχρηματισται μωυσης μελλων επιτελειν την σκηνην, ὁρα γαρ, φησιν, ποιησεις παντα κατα τον τυπον τον δειχθεντα σοι εν τω ορει)·
⸀νυνι δε διαφορωτερας τετυχεν λειτουργιας, ὁσω και κρειττονος εστιν διαθηκης μεσιτης, ἡτις επι κρειττοσιν επαγγελιαις νενομοθετηται.
ει γαρ ἡ πρωτη εκεινη ην αμεμπτος, ουκ αν δευτερας εζητειτο τοπος·
μεμφομενος γαρ ⸀αυτους λεγει· ιδου ἡμεραι ερχονται, λεγει κυριος, και συντελεσω επι τον οικον ισραηλ και επι τον οικον ιουδα διαθηκην καινην,
ου κατα την διαθηκην ἡν εποιησα τοις πατρασιν αυτων εν ἡμερα επιλαβομενου μου της χειρος αυτων εξαγαγειν αυτους εκ γης αιγυπτου, ὁτι αυτοι ουκ ενεμειναν εν τη διαθηκη μου, καγω ημελησα αυτων, λεγει κυριος.
ὁτι αὑτη ἡ διαθηκη ἡν διαθησομαι τω οικω ισραηλ μετα τας ἡμερας εκεινας, λεγει κυριος, διδους νομους μου εις την διανοιαν αυτων, και επι καρδιας αυτων επιγραψω αυτους, και εσομαι αυτοις εις θεον και αυτοι εσονται μοι εις λαον.
και ου μη διδαξωσιν ἑκαστος τον πολιτην αυτου και ἑκαστος τον αδελφον αυτου, λεγων· γνωθι τον κυριον, ὁτι παντες ειδησουσιν με απο ⸀μικρου ἑως μεγαλου αυτων.
ὁτι ἱλεως εσομαι ταις αδικιαις αυτων, και των ἁμαρτιων ⸀αυτων ου μη μνησθω ετι.
εν τω λεγειν καινην πεπαλαιωκεν την πρωτην, το δε παλαιουμενον και γηρασκον εγγυς αφανισμου.
9
ειχε μεν ⸀ουν ἡ πρωτη δικαιωματα λατρειας το τε ἁγιον κοσμικον.
σκηνη γαρ κατεσκευασθη ἡ πρωτη εν ἡ ἡ τε λυχνια και ἡ τραπεζα και ἡ προθεσις των αρτων, ἡτις λεγεται ἁγια·
μετα δε το δευτερον καταπετασμα σκηνη ἡ λεγομενη ⸂ἁγια ἁγιων⸃,
χρυσουν εχουσα θυμιατηριον και την κιβωτον της διαθηκης περικεκαλυμμενην παντοθεν χρυσιω, εν ἡ σταμνος χρυση εχουσα το μαννα και ἡ ῥαβδος ααρων ἡ βλαστησασα και αἱ πλακες της διαθηκης,
ὑπερανω δε αυτης χερουβιν δοξης κατασκιαζοντα το ἱλαστηριον· περι ὡν ουκ εστιν νυν λεγειν κατα μερος.
τουτων δε οὑτως κατεσκευασμενων, εις μεν την πρωτην σκηνην δια παντος εισιασιν οἱ ἱερεις τας λατρειας επιτελουντες,
εις δε την δευτεραν ἁπαξ του ενιαυτου μονος ὁ αρχιερευς, ου χωρις αἱματος, ὁ προσφερει ὑπερ ἑαυτου και των του λαου αγνοηματων,
τουτο δηλουντος του πνευματος του ἁγιου, μηπω πεφανερωσθαι την των ἁγιων ὁδον ετι της πρωτης σκηνης εχουσης στασιν,
ἡτις παραβολη εις τον καιρον τον ενεστηκοτα, καθ ⸀ἡν δωρα τε και θυσιαι προσφερονται μη δυναμεναι κατα συνειδησιν τελειωσαι τον λατρευοντα,
μονον επι βρωμασιν και πομασιν και διαφοροις βαπτισμοις, ⸀δικαιωματα σαρκος μεχρι καιρου διορθωσεως επικειμενα.
χριστος δε παραγενομενος αρχιερευς των ⸀γενομενων αγαθων δια της μειζονος και τελειοτερας σκηνης ου χειροποιητου, τουτ εστιν ου ταυτης της κτισεως,
ουδε δι αἱματος τραγων και μοσχων δια δε του ιδιου αἱματος, εισηλθεν εφαπαξ εις τα ἁγια, αιωνιαν λυτρωσιν εὑραμενος.
ει γαρ το αἱμα ⸂τραγων και ταυρων⸃ και σποδος δαμαλεως ῥαντιζουσα τους κεκοινωμενους ἁγιαζει προς την της σαρκος καθαροτητα,
ποσω μαλλον το αἱμα του χριστου, ὁς δια πνευματος αιωνιου ἑαυτον προσηνεγκεν αμωμον τω θεω, καθαριει την συνειδησιν ⸀ἡμων απο νεκρων εργων εις το λατρευειν θεω ζωντι.
και δια τουτο διαθηκης καινης μεσιτης εστιν, ὁπως θανατου γενομενου εις απολυτρωσιν των επι τη πρωτη διαθηκη παραβασεων την επαγγελιαν λαβωσιν οἱ κεκλημενοι της αιωνιου κληρονομιας.
ὁπου γαρ διαθηκη, θανατον αναγκη φερεσθαι του διαθεμενου·
διαθηκη γαρ επι νεκροις βεβαια, επει ⸀μηποτε ισχυει ὁτε ζη ὁ διαθεμενος.
ὁθεν ουδε ἡ πρωτη χωρις αἱματος εγκεκαινισται·
λαληθεισης γαρ πασης εντολης κατα ⸀τον νομον ὑπο μωυσεως παντι τω λαω, λαβων το αἱμα των ⸀μοσχων μετα ὑδατος και εριου κοκκινου και ὑσσωπου αυτο τε το βιβλιον και παντα τον λαον εραντισεν,
λεγων· τουτο το αἱμα της διαθηκης ἡς ενετειλατο προς ὑμας ὁ θεος·
και την σκηνην δε και παντα τα σκευη της λειτουργιας τω αἱματι ὁμοιως εραντισεν.
και σχεδον εν αἱματι παντα καθαριζεται κατα τον νομον, και χωρις αἱματεκχυσιας ου γινεται αφεσις.
αναγκη ουν τα μεν ὑποδειγματα των εν τοις ουρανοις τουτοις καθαριζεσθαι, αυτα δε τα επουρανια κρειττοσι θυσιαις παρα ταυτας.
ου γαρ εις χειροποιητα ⸂εισηλθεν ἁγια⸃ χριστος, αντιτυπα των αληθινων, αλλ εις αυτον τον ουρανον, νυν εμφανισθηναι τω προσωπω του θεου ὑπερ ἡμων·
ουδ ἱνα πολλακις προσφερη ἑαυτον, ὡσπερ ὁ αρχιερευς εισερχεται εις τα ἁγια κατ ενιαυτον εν αἱματι αλλοτριω,
επει εδει αυτον πολλακις παθειν απο καταβολης κοσμου· ⸀νυνι δε ἁπαξ επι συντελεια των αιωνων εις αθετησιν ⸀ἁμαρτιας δια της θυσιας αυτου πεφανερωται.
και καθ ὁσον αποκειται τοις ανθρωποις ἁπαξ αποθανειν, μετα δε τουτο κρισις,
οὑτως και ὁ χριστος, ἁπαξ προσενεχθεις εις το πολλων ανενεγκειν ἁμαρτιας, εκ δευτερου χωρις ἁμαρτιας οφθησεται τοις αυτον απεκδεχομενοις εις σωτηριαν.
10
σκιαν γαρ εχων ὁ νομος των μελλοντων αγαθων, ουκ αυτην την εικονα των πραγματων, κατ ενιαυτον ταις αυταις θυσιαις ἁς προσφερουσιν εις το διηνεκες ουδεποτε ⸀δυναται τους προσερχομενους τελειωσαι·
επει ουκ αν επαυσαντο προσφερομεναι, δια το μηδεμιαν εχειν ετι συνειδησιν ἁμαρτιων τους λατρευοντας ἁπαξ ⸀κεκαθαρισμενους.
αλλ εν αυταις αναμνησις ἁμαρτιων κατ ενιαυτον,
αδυνατον γαρ αἱμα ταυρων και τραγων αφαιρειν ἁμαρτιας.
διο εισερχομενος εις τον κοσμον λεγει· θυσιαν και προσφοραν ουκ ηθελησας, σωμα δε κατηρτισω μοι·
ὁλοκαυτωματα και περι ἁμαρτιας ουκ ευδοκησας.
τοτε ειπον· ιδου ἡκω, εν κεφαλιδι βιβλιου γεγραπται περι εμου, του ποιησαι, ὁ θεος, το θελημα σου.
ανωτερον λεγων ὁτι ⸂θυσιας και προσφορας⸃ και ὁλοκαυτωματα και περι ἁμαρτιας ουκ ηθελησας ουδε ευδοκησας, αἱτινες κατα ⸀νομον προσφερονται,
τοτε ειρηκεν· ιδου ἡκω του ⸀ποιησαι το θελημα σου· αναιρει το πρωτον ἱνα το δευτερον στηση.
εν ὡ θεληματι ἡγιασμενοι ⸀εσμεν δια της προσφορας του σωματος ιησου χριστου εφαπαξ.
και πας μεν ἱερευς ἑστηκεν καθ ἡμεραν λειτουργων και τας αυτας πολλακις προσφερων θυσιας, αἱτινες ουδεποτε δυνανται περιελειν ἁμαρτιας.
⸀οὑτος δε μιαν ὑπερ ἁμαρτιων προσενεγκας θυσιαν εις το διηνεκες εκαθισεν εν δεξια του θεου,
το λοιπον εκδεχομενος ἑως τεθωσιν οἱ εχθροι αυτου ὑποποδιον των ποδων αυτου,
μια γαρ προσφορα τετελειωκεν εις το διηνεκες τους ἁγιαζομενους.
μαρτυρει δε ἡμιν και το πνευμα το ἁγιον, μετα γαρ το ⸀ειρηκεναι·
αὑτη ἡ διαθηκη ἡν διαθησομαι προς αυτους μετα τας ἡμερας εκεινας, λεγει κυριος, διδους νομους μου επι καρδιας αυτων, και επι ⸂την διανοιαν⸃ αυτων επιγραψω αυτους,
⸀και των ἁμαρτιων αυτων και των ανομιων αυτων ου μη ⸀μνησθησομαι ετι·
ὁπου δε αφεσις τουτων, ουκετι προσφορα περι ἁμαρτιας.
εχοντες ουν, αδελφοι, παρρησιαν εις την εισοδον των ἁγιων εν τω αἱματι ιησου,
ἡν ενεκαινισεν ἡμιν ὁδον προσφατον και ζωσαν δια του καταπετασματος, τουτ εστιν της σαρκος αυτου,
και ἱερεα μεγαν επι τον οικον του θεου,
προσερχωμεθα μετα αληθινης καρδιας εν πληροφορια πιστεως, ῥεραντισμενοι τας καρδιας απο συνειδησεως πονηρας και λελουσμενοι το σωμα ὑδατι καθαρω·
κατεχωμεν την ὁμολογιαν της ελπιδος ακλινη, πιστος γαρ ὁ επαγγειλαμενος·
και κατανοωμεν αλληλους εις παροξυσμον αγαπης και καλων εργων,
μη εγκαταλειποντες την επισυναγωγην ἑαυτων, καθως εθος τισιν, αλλα παρακαλουντες, και τοσουτω μαλλον ὁσω βλεπετε εγγιζουσαν την ἡμεραν.
ἑκουσιως γαρ ἁμαρτανοντων ἡμων μετα το λαβειν την επιγνωσιν της αληθειας, ουκετι περι ἁμαρτιων απολειπεται θυσια,
φοβερα δε τις εκδοχη κρισεως και πυρος ζηλος εσθιειν μελλοντος τους ὑπεναντιους.
αθετησας τις νομον μωυσεως χωρις οικτιρμων επι δυσιν η τρισιν μαρτυσιν αποθνησκει·
ποσω δοκειτε χειρονος αξιωθησεται τιμωριας ὁ τον υἱον του θεου καταπατησας, και το αἱμα της διαθηκης κοινον ἡγησαμενος εν ὡ ἡγιασθη, και το πνευμα της χαριτος ενυβρισας.
οιδαμεν γαρ τον ειποντα· εμοι εκδικησις, εγω ⸀ανταποδωσω· και παλιν· ⸂κρινει κυριος⸃ τον λαον αυτου.
φοβερον το εμπεσειν εις χειρας θεου ζωντος.
αναμιμνησκεσθε δε τας προτερον ἡμερας, εν αἱς φωτισθεντες πολλην αθλησιν ὑπεμεινατε παθηματων,
τουτο μεν ονειδισμοις τε και θλιψεσιν θεατριζομενοι, τουτο δε κοινωνοι των οὑτως αναστρεφομενων γενηθεντες·
και γαρ τοις ⸀δεσμιοις συνεπαθησατε, και την ἁρπαγην των ὑπαρχοντων ὑμων μετα χαρας προσεδεξασθε, γινωσκοντες εχειν ⸀ἑαυτους κρειττονα ⸀ὑπαρξιν και μενουσαν.
μη αποβαλητε ουν την παρρησιαν ὑμων, ἡτις εχει ⸂μεγαλην μισθαποδοσιαν⸃,
ὑπομονης γαρ εχετε χρειαν ἱνα το θελημα του θεου ποιησαντες κομισησθε την επαγγελιαν·
ετι γαρ μικρον ὁσον ὁσον, ὁ ερχομενος ἡξει και ου χρονισει·
ὁ δε δικαιος ⸀μου εκ πιστεως ζησεται, και εαν ὑποστειληται, ουκ ευδοκει ἡ ψυχη μου εν αυτω.
ἡμεις δε ουκ εσμεν ὑποστολης εις απωλειαν, αλλα πιστεως εις περιποιησιν ψυχης.
11
εστιν δε πιστις ελπιζομενων ὑποστασις, πραγματων ελεγχος ου βλεπομενων·
εν ταυτη γαρ εμαρτυρηθησαν οἱ πρεσβυτεροι.
πιστει νοουμεν κατηρτισθαι τους αιωνας ῥηματι θεου, εις το μη εκ φαινομενων ⸂το βλεπομενον⸃ γεγονεναι.
πιστει πλειονα θυσιαν ἁβελ παρα καιν προσηνεγκεν τω θεω, δι ἡς εμαρτυρηθη ειναι δικαιος, μαρτυρουντος επι τοις δωροις αυτου ⸂του θεου⸃, και δι αυτης αποθανων ετι ⸀λαλει.
πιστει ἑνωχ μετετεθη του μη ιδειν θανατον, και ουχ ηὑρισκετο διοτι μετεθηκεν αυτον ὁ θεος· προ γαρ της ⸀μεταθεσεως μεμαρτυρηται ευαρεστηκεναι τω θεω,
χωρις δε πιστεως αδυνατον ευαρεστησαι, πιστευσαι γαρ δει τον προσερχομενον τω θεω ὁτι εστιν και τοις εκζητουσιν αυτον μισθαποδοτης γινεται.
πιστει χρηματισθεις νωε περι των μηδεπω βλεπομενων ευλαβηθεις κατεσκευασεν κιβωτον εις σωτηριαν του οικου αυτου, δι ἡς κατεκρινεν τον κοσμον, και της κατα πιστιν δικαιοσυνης εγενετο κληρονομος.
⸀πιστει καλουμενος αβρααμ ὑπηκουσεν εξελθειν εις ⸀τοπον ὁν ημελλεν λαμβανειν εις κληρονομιαν, και εξηλθεν μη επισταμενος που ερχεται.
πιστει παρωκησεν εις γην της επαγγελιας ὡς αλλοτριαν, εν σκηναις κατοικησας μετα ισαακ και ιακωβ των συγκληρονομων της επαγγελιας της αυτης·
εξεδεχετο γαρ την τους θεμελιους εχουσαν πολιν, ἡς τεχνιτης και δημιουργος ὁ θεος.
πιστει και ⸂αυτη σαρρα⸃ δυναμιν εις καταβολην σπερματος ελαβεν και παρα καιρον ⸀ἡλικιας, επει πιστον ἡγησατο τον επαγγειλαμενον·
διο και αφ ἑνος εγεννηθησαν, και ταυτα νενεκρωμενου, καθως τα αστρα του ουρανου τω πληθει και ὡς ἡ αμμος ἡ παρα το χειλος της θαλασσης ἡ αναριθμητος.
κατα πιστιν απεθανον οὑτοι παντες, μη ⸀λαβοντες τας επαγγελιας, αλλα πορρωθεν αυτας ιδοντες και ασπασαμενοι, και ὁμολογησαντες ὁτι ξενοι και παρεπιδημοι εισιν επι της γης.
οἱ γαρ τοιαυτα λεγοντες εμφανιζουσιν ὁτι πατριδα επιζητουσιν.
και ει μεν εκεινης ⸀μνημονευουσιν αφ ἡς ⸀εξεβησαν, ειχον αν καιρον ανακαμψαι·
νυν δε κρειττονος ορεγονται, τουτ εστιν επουρανιου. διο ουκ επαισχυνεται αυτους ὁ θεος θεος επικαλεισθαι αυτων, ἡτοιμασεν γαρ αυτοις πολιν.
πιστει προσενηνοχεν αβρααμ τον ισαακ πειραζομενος, και τον μονογενη προσεφερεν ὁ τας επαγγελιας αναδεξαμενος,
προς ὁν ελαληθη ὁτι εν ισαακ κληθησεται σοι σπερμα,
λογισαμενος ὁτι και εκ νεκρων εγειρειν δυνατος ὁ θεος· ὁθεν αυτον και εν παραβολη εκομισατο.
πιστει ⸀και περι μελλοντων ευλογησεν ισαακ τον ιακωβ και τον ησαυ.
πιστει ιακωβ αποθνησκων ἑκαστον των υἱων ιωσηφ ευλογησεν, και προσεκυνησεν επι το ακρον της ῥαβδου αυτου.
πιστει ιωσηφ τελευτων περι της εξοδου των υἱων ισραηλ εμνημονευσεν, και περι των οστεων αυτου ενετειλατο.
πιστει μωυσης γεννηθεις εκρυβη τριμηνον ὑπο των πατερων αυτου, διοτι ειδον αστειον το παιδιον και ουκ εφοβηθησαν το διαταγμα του βασιλεως.
πιστει μωυσης μεγας γενομενος ηρνησατο λεγεσθαι υἱος θυγατρος φαραω,
μαλλον ἑλομενος συγκακουχεισθαι τω λαω του θεου η προσκαιρον εχειν ἁμαρτιας απολαυσιν,
μειζονα πλουτον ἡγησαμενος των αιγυπτου θησαυρων τον ονειδισμον του χριστου, απεβλεπεν γαρ εις την μισθαποδοσιαν.
πιστει κατελιπεν αιγυπτον, μη φοβηθεις τον θυμον του βασιλεως, τον γαρ αορατον ὡς ὁρων εκαρτερησεν.
πιστει πεποιηκεν το πασχα και την προσχυσιν του αἱματος, ἱνα μη ὁ ολοθρευων τα πρωτοτοκα θιγη αυτων.
πιστει διεβησαν την ερυθραν θαλασσαν ὡς δια ξηρας ⸀γης, ἡς πειραν λαβοντες οἱ αιγυπτιοι κατεποθησαν.
πιστει τα τειχη ιεριχω ⸀επεσαν κυκλωθεντα επι ἑπτα ἡμερας.
πιστει ῥααβ ἡ πορνη ου συναπωλετο τοις απειθησασιν, δεξαμενη τους κατασκοπους μετ ειρηνης.
και τι ετι λεγω; επιλειψει ⸂με γαρ⸃ διηγουμενον ὁ χρονος περι γεδεων, βαρακ, ⸀σαμψων, ιεφθαε, δαυιδ τε και σαμουηλ και των προφητων,
οἱ δια πιστεως κατηγωνισαντο βασιλειας, ειργασαντο δικαιοσυνην, επετυχον επαγγελιων, εφραξαν στοματα λεοντων,
εσβεσαν δυναμιν πυρος, εφυγον στοματα ⸀μαχαιρης, ⸀εδυναμωθησαν απο ασθενειας, εγενηθησαν ισχυροι εν πολεμω, παρεμβολας εκλιναν αλλοτριων·
ελαβον γυναικες εξ αναστασεως τους νεκρους αυτων· αλλοι δε ετυμπανισθησαν, ου προσδεξαμενοι την απολυτρωσιν, ἱνα κρειττονος αναστασεως τυχωσιν·
ἑτεροι δε εμπαιγμων και μαστιγων πειραν ελαβον, ετι δε δεσμων και φυλακης·
ελιθασθησαν, ⸀επρισθησαν, εν φονω ⸀μαχαιρης απεθανον, περιηλθον εν μηλωταις, εν αιγειοις δερμασιν, ὑστερουμενοι, θλιβομενοι, κακουχουμενοι,
ὡν ουκ ην αξιος ὁ κοσμος ⸀επι ερημιαις πλανωμενοι και ορεσι και σπηλαιοις και ταις οπαις της γης·
⸀και παντες μαρτυρηθεντες δια της πιστεως ουκ εκομισαντο την επαγγελιαν,
του θεου περι ἡμων κρειττον τι προβλεψαμενου, ἱνα μη χωρις ἡμων τελειωθωσιν.
12
τοιγαρουν και ἡμεις, τοσουτον εχοντες περικειμενον ἡμιν νεφος μαρτυρων, ογκον αποθεμενοι παντα και την ευπεριστατον ἁμαρτιαν, δι ὑπομονης τρεχωμεν τον προκειμενον ἡμιν αγωνα,
αφορωντες εις τον της πιστεως αρχηγον και τελειωτην ιησουν, ὁς αντι της προκειμενης αυτω χαρας ὑπεμεινεν σταυρον αισχυνης καταφρονησας, εν δεξια τε του θρονου του θεου κεκαθικεν.
αναλογισασθε γαρ τον τοιαυτην ὑπομεμενηκοτα ὑπο των ἁμαρτωλων εις ⸀ἑαυτους αντιλογιαν, ἱνα μη καμητε ταις ψυχαις ὑμων εκλυομενοι.
ουπω μεχρις αἱματος αντικατεστητε προς την ἁμαρτιαν ανταγωνιζομενοι,
και εκλελησθε της παρακλησεως, ἡτις ὑμιν ὡς υἱοις διαλεγεται, υἱε μου, μη ολιγωρει παιδειας κυριου, μηδε εκλυου ὑπ αυτου ελεγχομενος·
ὁν γαρ αγαπα κυριος παιδευει, μαστιγοι δε παντα υἱον ὁν παραδεχεται.
εις παιδειαν ὑπομενετε· ὡς υἱοις ὑμιν προσφερεται ὁ θεος· τις ⸀γαρ υἱος ὁν ου παιδευει πατηρ;
ει δε χωρις εστε παιδειας ἡς μετοχοι γεγονασι παντες, αρα νοθοι ⸂και ουχ υἱοι εστε⸃.
ειτα τους μεν της σαρκος ἡμων πατερας ειχομεν παιδευτας και ενετρεπομεθα· ου ⸀πολυ μαλλον ὑποταγησομεθα τω πατρι των πνευματων και ζησομεν;
οἱ μεν γαρ προς ολιγας ἡμερας κατα το δοκουν αυτοις επαιδευον, ὁ δε επι το συμφερον εις το μεταλαβειν της ἁγιοτητος αυτου.
πασα ⸀δε παιδεια προς μεν το παρον ου δοκει χαρας ειναι αλλα λυπης, ὑστερον δε καρπον ειρηνικον τοις δι αυτης γεγυμνασμενοις αποδιδωσιν δικαιοσυνης.
διο τας παρειμενας χειρας και τα παραλελυμενα γονατα ανορθωσατε,
και τροχιας ορθας ⸀ποιειτε τοις ποσιν ὑμων, ἱνα μη το χωλον εκτραπη, ιαθη δε μαλλον.
ειρηνην διωκετε μετα παντων, και τον ἁγιασμον, οὑ χωρις ουδεις οψεται τον κυριον,
επισκοπουντες μη τις ὑστερων απο της χαριτος του θεου, μη τις ῥιζα πικριας ανω φυουσα ενοχλη και ⸂δι αυτης⸃ μιανθωσιν ⸀πολλοι,
μη τις πορνος η βεβηλος ὡς ησαυ, ὁς αντι βρωσεως μιας απεδετο τα πρωτοτοκια ⸀ἑαυτου.
ιστε γαρ ὁτι και μετεπειτα θελων κληρονομησαι την ευλογιαν απεδοκιμασθη, μετανοιας γαρ τοπον ουχ εὑρεν, καιπερ μετα δακρυων εκζητησας αυτην.
ου γαρ προσεληλυθατε ⸀ψηλαφωμενω και κεκαυμενω πυρι και γνοφω και ⸀ζοφω και θυελλη
και σαλπιγγος ηχω και φωνη ῥηματων, ἡς οἱ ακουσαντες παρητησαντο ⸀μη προστεθηναι αυτοις λογον·
ουκ εφερον γαρ το διαστελλομενον· καν θηριον θιγη του ορους, λιθοβοληθησεται·
και, οὑτω φοβερον ην το φανταζομενον, μωυσης ειπεν· εκφοβος ειμι και εντρομος.
αλλα προσεληλυθατε σιων ορει και πολει θεου ζωντος, ιερουσαλημ επουρανιω, και μυριασιν αγγελων, πανηγυρει
και εκκλησια πρωτοτοκων ⸂απογεγραμμενων εν ουρανοις⸃, και κριτη θεω παντων, και πνευμασι δικαιων τετελειωμενων,
και διαθηκης νεας μεσιτη ιησου, και αἱματι ῥαντισμου κρειττον λαλουντι παρα τον ἁβελ.
βλεπετε μη παραιτησησθε τον λαλουντα· ει γαρ εκεινοι ουκ ⸀εξεφυγον ⸂επι γης παραιτησαμενοι τον⸃ χρηματιζοντα, ⸀πολυ μαλλον ἡμεις οἱ τον απ ουρανων αποστρεφομενοι·
οὑ ἡ φωνη την γην εσαλευσεν τοτε, νυν δε επηγγελται λεγων· ετι ἁπαξ εγω ⸀σεισω ου μονον την γην αλλα και τον ουρανον.
το δε ετι ἁπαξ δηλοι ⸂των σαλευομενων⸃ μεταθεσιν ὡς πεποιημενων, ἱνα μεινη τα μη σαλευομενα.
διο βασιλειαν ασαλευτον παραλαμβανοντες εχωμεν χαριν, δι ἡς ⸀λατρευωμεν ευαρεστως τω θεω μετα ⸂ευλαβειας και δεους⸃,
και γαρ ὁ θεος ἡμων πυρ καταναλισκον.
13
ἡ φιλαδελφια μενετω.
της φιλοξενιας μη επιλανθανεσθε, δια ταυτης γαρ ελαθον τινες ξενισαντες αγγελους.
μιμνησκεσθε των δεσμιων ὡς συνδεδεμενοι, των κακουχουμενων ὡς και αυτοι οντες εν σωματι.
τιμιος ὁ γαμος εν πασιν και ἡ κοιτη αμιαντος, πορνους ⸀γαρ και μοιχους κρινει ὁ θεος.
αφιλαργυρος ὁ τροπος· αρκουμενοι τοις παρουσιν· αυτος γαρ ειρηκεν· ου μη σε ανω ουδ ου μη σε ⸀εγκαταλιπω·
ὡστε θαρρουντας ἡμας λεγειν· κυριος εμοι βοηθος, ⸀ου φοβηθησομαι· τι ποιησει μοι ανθρωπος;
μνημονευετε των ἡγουμενων ὑμων, οἱτινες ελαλησαν ὑμιν τον λογον του θεου, ὡν αναθεωρουντες την εκβασιν της αναστροφης μιμεισθε την πιστιν.
ιησους χριστος εχθες και σημερον ὁ αυτος, και εις τους αιωνας.
διδαχαις ποικιλαις και ξεναις μη παραφερεσθε· καλον γαρ χαριτι βεβαιουσθαι την καρδιαν, ου βρωμασιν, εν οἱς ουκ ωφεληθησαν οἱ ⸀περιπατουντες.
εχομεν θυσιαστηριον εξ οὑ φαγειν ουκ εχουσιν εξουσιαν οἱ τη σκηνη λατρευοντες.
ὡν γαρ εισφερεται ζωων το αἱμα περι ἁμαρτιας εις τα ἁγια δια του αρχιερεως, τουτων τα σωματα κατακαιεται εξω της παρεμβολης·
διο και ιησους, ἱνα ἁγιαση δια του ιδιου αἱματος τον λαον, εξω της πυλης επαθεν.
τοινυν εξερχωμεθα προς αυτον εξω της παρεμβολης, τον ονειδισμον αυτου φεροντες.
ου γαρ εχομεν ὡδε μενουσαν πολιν, αλλα την μελλουσαν επιζητουμεν·
δι αυτου ⸀ουν αναφερωμεν θυσιαν αινεσεως δια παντος τω θεω, τουτ εστιν καρπον χειλεων ὁμολογουντων τω ονοματι αυτου.
της δε ευποιιας και κοινωνιας μη επιλανθανεσθε, τοιαυταις γαρ θυσιαις ευαρεστειται ὁ θεος.
πειθεσθε τοις ἡγουμενοις ὑμων και ὑπεικετε, αυτοι γαρ αγρυπνουσιν ὑπερ των ψυχων ὑμων ὡς λογον αποδωσοντες, ἱνα μετα χαρας τουτο ποιωσιν και μη στεναζοντες, αλυσιτελες γαρ ὑμιν τουτο.
προσευχεσθε περι ἡμων, ⸀πειθομεθα γαρ ὁτι καλην συνειδησιν εχομεν, εν πασιν καλως θελοντες αναστρεφεσθαι.
περισσοτερως δε παρακαλω τουτο ποιησαι ἱνα ταχιον αποκατασταθω ὑμιν.
ὁ δε θεος της ειρηνης, ὁ αναγαγων εκ νεκρων τον ποιμενα των προβατων τον μεγαν εν αἱματι διαθηκης αιωνιου, τον κυριον ἡμων ιησουν,
καταρτισαι ὑμας εν ⸀παντι αγαθω εις το ποιησαι το θελημα αυτου, ποιων εν ⸀ἡμιν το ευαρεστον ενωπιον αυτου δια ιησου χριστου, ὡ ἡ δοξα εις τους ⸀αιωνας· αμην.
παρακαλω δε ὑμας, αδελφοι, ανεχεσθε του λογου της παρακλησεως, και γαρ δια βραχεων επεστειλα ὑμιν.
γινωσκετε τον αδελφον ⸀ἡμων τιμοθεον απολελυμενον, μεθ οὑ εαν ταχιον ερχηται οψομαι ὑμας.
ασπασασθε παντας τους ἡγουμενους ὑμων και παντας τους ἁγιους. ασπαζονται ὑμας οἱ απο της ιταλιας.
ἡ χαρις μετα παντων ⸀ὑμων.
james
1
ιακωβος θεου και κυριου ιησου χριστου δουλος ταις δωδεκα φυλαις ταις εν τη διασπορα χαιρειν.
πασαν χαραν ἡγησασθε, αδελφοι μου, ὁταν πειρασμοις περιπεσητε ποικιλοις,
γινωσκοντες ὁτι το δοκιμιον ὑμων της πιστεως κατεργαζεται ὑπομονην·
ἡ δε ὑπομονη εργον τελειον εχετω, ἱνα ητε τελειοι και ὁλοκληροι, εν μηδενι λειπομενοι.
ει δε τις ὑμων λειπεται σοφιας, αιτειτω παρα του διδοντος θεου πασιν ἁπλως και ⸀μη ονειδιζοντος, και δοθησεται αυτω·
αιτειτω δε εν πιστει, μηδεν διακρινομενος, ὁ γαρ διακρινομενος εοικεν κλυδωνι θαλασσης ανεμιζομενω και ῥιπιζομενω·
μη γαρ οιεσθω ὁ ανθρωπος εκεινος ὁτι λημψεται τι παρα του κυριου
ανηρ διψυχος, ακαταστατος εν πασαις ταις ὁδοις αυτου.
καυχασθω δε ὁ αδελφος ὁ ταπεινος εν τω ὑψει αυτου,
ὁ δε πλουσιος εν τη ταπεινωσει αυτου, ὁτι ὡς ανθος χορτου παρελευσεται.
ανετειλεν γαρ ὁ ἡλιος συν τω καυσωνι και εξηρανεν τον χορτον, και το ανθος αυτου εξεπεσεν και ἡ ευπρεπεια του προσωπου αυτου απωλετο· οὑτως και ὁ πλουσιος εν ταις πορειαις αυτου μαρανθησεται.
μακαριος ανηρ ὁς ὑπομενει πειρασμον, ὁτι δοκιμος γενομενος λημψεται τον στεφανον της ζωης, ὁν ⸀επηγγειλατο τοις αγαπωσιν αυτον.
μηδεις πειραζομενος λεγετω ὁτι απο θεου πειραζομαι· ὁ γαρ θεος απειραστος εστιν κακων, πειραζει δε αυτος ουδενα.
ἑκαστος δε πειραζεται ὑπο της ιδιας επιθυμιας εξελκομενος και δελεαζομενος·
ειτα ἡ επιθυμια συλλαβουσα τικτει ἁμαρτιαν, ἡ δε ἁμαρτια αποτελεσθεισα αποκυει θανατον.
μη πλανασθε, αδελφοι μου αγαπητοι.
πασα δοσις αγαθη και παν δωρημα τελειον ανωθεν εστιν, καταβαινον απο του πατρος των φωτων, παρ ὡ ουκ ενι παραλλαγη η τροπης αποσκιασμα.
βουληθεις απεκυησεν ἡμας λογω αληθειας, εις το ειναι ἡμας απαρχην τινα των αυτου κτισματων.
⸀ιστε, αδελφοι μου αγαπητοι. εστω ⸀δε πας ανθρωπος ταχυς εις το ακουσαι, βραδυς εις το λαλησαι, βραδυς εις οργην,
οργη γαρ ανδρος δικαιοσυνην θεου ⸂ουκ εργαζεται⸃.
διο αποθεμενοι πασαν ῥυπαριαν και περισσειαν κακιας εν πραυτητι δεξασθε τον εμφυτον λογον τον δυναμενον σωσαι τας ψυχας ὑμων.
γινεσθε δε ποιηται λογου και μη ⸂ακροαται μονον⸃ παραλογιζομενοι ἑαυτους.
ὁτι ει τις ακροατης λογου εστιν και ου ποιητης, οὑτος εοικεν ανδρι κατανοουντι το προσωπον της γενεσεως αυτου εν εσοπτρω,
κατενοησεν γαρ ἑαυτον και απεληλυθεν και ευθεως επελαθετο ὁποιος ην.
ὁ δε παρακυψας εις νομον τελειον τον της ελευθεριας και παραμεινας, ⸀ουκ ακροατης επιλησμονης γενομενος αλλα ποιητης εργου, οὑτος μακαριος εν τη ποιησει αυτου εσται.
ει τις δοκει θρησκος ⸀ειναι μη χαλιναγωγων γλωσσαν ⸀αυτου αλλα απατων καρδιαν ⸀αυτου, τουτου ματαιος ἡ θρησκεια.
θρησκεια καθαρα και αμιαντος παρα ⸀τω θεω και πατρι αὑτη εστιν, επισκεπτεσθαι ορφανους και χηρας εν τη θλιψει αυτων, ασπιλον ἑαυτον τηρειν απο του κοσμου.
2
αδελφοι μου, μη εν προσωπολημψιαις εχετε την πιστιν του κυριου ἡμων ιησου χριστου της δοξης;
εαν γαρ εισελθη ⸀εις συναγωγην ὑμων ανηρ χρυσοδακτυλιος εν εσθητι λαμπρα, εισελθη δε και πτωχος εν ῥυπαρα εσθητι,
⸂επιβλεψητε δε⸃ επι τον φορουντα την εσθητα την λαμπραν και ⸀ειπητε· συ καθου ὡδε καλως, και τω πτωχω ειπητε· συ στηθι ⸂η καθου εκει⸃ ὑπο το ὑποποδιον μου,
⸀ου διεκριθητε εν ἑαυτοις και εγενεσθε κριται διαλογισμων πονηρων;
ακουσατε, αδελφοι μου αγαπητοι. ουχ ὁ θεος εξελεξατο τους πτωχους ⸂τω κοσμω⸃ πλουσιους εν πιστει και κληρονομους της βασιλειας ἡς επηγγειλατο τοις αγαπωσιν αυτον;
ὑμεις δε ητιμασατε τον πτωχον. ουχ οἱ πλουσιοι καταδυναστευουσιν ὑμων, και αυτοι ἑλκουσιν ὑμας εις κριτηρια;
ουκ αυτοι βλασφημουσιν το καλον ονομα το επικληθεν εφ ὑμας;
ει μεντοι νομον τελειτε βασιλικον κατα την γραφην αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον, καλως ποιειτε·
ει δε προσωπολημπτειτε, ἁμαρτιαν εργαζεσθε, ελεγχομενοι ὑπο του νομου ὡς παραβαται.
ὁστις γαρ ὁλον τον νομον ⸂τηρηση, πταιση⸃ δε εν ἑνι, γεγονεν παντων ενοχος.
ὁ γαρ ειπων μη ⸀μοιχευσης ειπεν και μη ⸀φονευσης· ει δε ου ⸂μοιχευεις φονευεις⸃ δε, γεγονας παραβατης νομου.
οὑτως λαλειτε και οὑτως ποιειτε ὡς δια νομου ελευθεριας μελλοντες κρινεσθαι.
ἡ γαρ κρισις ανελεος τω μη ποιησαντι ελεος· κατακαυχαται ⸀ελεος κρισεως.
⸀τι οφελος, αδελφοι μου, εαν πιστιν λεγη τις εχειν εργα δε μη εχη; μη δυναται ἡ πιστις σωσαι αυτον;
⸀εαν αδελφος η αδελφη γυμνοι ὑπαρχωσιν και ⸀λειπομενοι της εφημερου τροφης,
ειπη δε τις αυτοις εξ ὑμων· ὑπαγετε εν ειρηνη, θερμαινεσθε και χορταζεσθε, μη δωτε δε αυτοις τα επιτηδεια του σωματος, ⸀τι οφελος;
οὑτως και ἡ πιστις, εαν μη ⸂εχη εργα⸃, νεκρα εστιν καθ ἑαυτην.
αλλ ερει τις· συ πιστιν εχεις καγω εργα εχω. δειξον μοι την πιστιν σου ⸀χωρις των ⸀εργων, καγω ⸂σοι δειξω⸃ εκ των εργων μου την ⸀πιστιν.
συ πιστευεις ὁτι ⸂εἱς εστιν ὁ θεος⸃; καλως ποιεις· και τα δαιμονια πιστευουσιν και φρισσουσιν.
θελεις δε γνωναι, ω ανθρωπε κενε, ὁτι ἡ πιστις χωρις των εργων ⸀αργη εστιν;
αβρααμ ὁ πατηρ ἡμων ουκ εξ εργων εδικαιωθη, ανενεγκας ισαακ τον υἱον αυτου επι το θυσιαστηριον;
βλεπεις ὁτι ἡ πιστις συνηργει τοις εργοις αυτου και εκ των εργων ἡ πιστις ετελειωθη,
και επληρωθη ἡ γραφη ἡ λεγουσα· επιστευσεν δε αβρααμ τω θεω, και ελογισθη αυτω εις δικαιοσυνην, και φιλος θεου εκληθη.
⸀ὁρατε ὁτι εξ εργων δικαιουται ανθρωπος και ουκ εκ πιστεως μονον.
ὁμοιως δε και ῥααβ ἡ πορνη ουκ εξ εργων εδικαιωθη, ὑποδεξαμενη τους αγγελους και ἑτερα ὁδω εκβαλουσα;
ὡσπερ ⸀γαρ το σωμα χωρις πνευματος νεκρον εστιν, οὑτως και ἡ πιστις ⸀χωρις εργων νεκρα εστιν.
3
μη πολλοι διδασκαλοι γινεσθε, αδελφοι μου, ειδοτες ὁτι μειζον κριμα λημψομεθα·
πολλα γαρ πταιομεν ἁπαντες. ει τις εν λογω ου πταιει, οὑτος τελειος ανηρ, δυνατος χαλιναγωγησαι και ὁλον το σωμα.
⸂ει δε⸃ των ἱππων τους χαλινους εις τα στοματα βαλλομεν ⸀εις το πειθεσθαι αυτους ἡμιν, και ὁλον το σωμα αυτων μεταγομεν.
ιδου και τα πλοια, τηλικαυτα οντα και ὑπο ⸂ανεμων σκληρων⸃ ελαυνομενα, μεταγεται ὑπο ελαχιστου πηδαλιου ὁπου ⸂ἡ ὁρμη του ευθυνοντος βουλεται⸃·
οὑτως και ἡ γλωσσα μικρον μελος εστιν και ⸂μεγαλα αυχει⸃. ιδου ⸀ἡλικον πυρ ἡλικην ὑλην αναπτει·
και ἡ γλωσσα πυρ, ὁ κοσμος της ⸀αδικιας ἡ γλωσσα καθισταται εν τοις μελεσιν ἡμων, ἡ σπιλουσα ὁλον το σωμα και φλογιζουσα τον τροχον της γενεσεως και φλογιζομενη ὑπο της γεεννης.
πασα γαρ φυσις θηριων τε και πετεινων ἑρπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμασται τη φυσει τη ανθρωπινη·
την δε γλωσσαν ουδεις ⸂δαμασαι δυναται ανθρωπων⸃· ⸀ακαταστατον κακον, μεστη ιου θανατηφορου.
εν αυτη ευλογουμεν τον ⸀κυριον και πατερα, και εν αυτη καταρωμεθα τους ανθρωπους τους καθ ὁμοιωσιν θεου γεγονοτας·
εκ του αυτου στοματος εξερχεται ευλογια και καταρα. ου χρη, αδελφοι μου, ταυτα οὑτως γινεσθαι.
μητι ἡ πηγη εκ της αυτης οπης βρυει το γλυκυ και το πικρον;
μη δυναται, αδελφοι μου, συκη ελαιας ποιησαι η αμπελος συκα; ⸂ουτε ἁλυκον⸃ γλυκυ ποιησαι ὑδωρ.
τις σοφος και επιστημων εν ὑμιν; δειξατω εκ της καλης αναστροφης τα εργα αυτου εν πραυτητι σοφιας.
ει δε ζηλον πικρον εχετε και εριθειαν εν τη καρδια ὑμων, μη κατακαυχασθε και ψευδεσθε κατα της αληθειας.
ουκ εστιν αὑτη ἡ σοφια ανωθεν κατερχομενη, αλλα επιγειος, ψυχικη, δαιμονιωδης·
ὁπου γαρ ζηλος και εριθεια, εκει ακαταστασια και παν φαυλον πραγμα.
ἡ δε ανωθεν σοφια πρωτον μεν ἁγνη εστιν, επειτα ειρηνικη, επιεικης, ευπειθης, μεστη ελεους και καρπων αγαθων, ⸀αδιακριτος, ανυποκριτος·
καρπος ⸀δε δικαιοσυνης εν ειρηνη σπειρεται τοις ποιουσιν ειρηνην.
4
ποθεν πολεμοι και ⸀ποθεν μαχαι εν ὑμιν; ουκ εντευθεν, εκ των ἡδονων ὑμων των στρατευομενων εν τοις μελεσιν ὑμων;
επιθυμειτε, και ουκ εχετε· φονευετε και ζηλουτε, και ου δυνασθε επιτυχειν· μαχεσθε και πολεμειτε. ουκ εχετε δια το μη αιτεισθαι ὑμας·
αιτειτε και ου λαμβανετε, διοτι κακως αιτεισθε, ἱνα εν ταις ἡδοναις ὑμων δαπανησητε.
⸀μοιχαλιδες, ουκ οιδατε ὁτι ἡ φιλια του κοσμου εχθρα του θεου εστιν; ὁς ⸀εαν ουν βουληθη φιλος ειναι του κοσμου, εχθρος του θεου καθισταται.
η δοκειτε ὁτι κενως ἡ γραφη λεγει· προς φθονον επιποθει το πνευμα ὁ ⸀κατωκισεν εν ἡμιν;
μειζονα δε διδωσιν χαριν· διο λεγει· ὁ θεος ὑπερηφανοις αντιτασσεται ταπεινοις δε διδωσιν χαριν.
ὑποταγητε ουν τω θεω· αντιστητε δε τω διαβολω, και φευξεται αφ ὑμων·
εγγισατε τω θεω, και ⸀εγγιει ὑμιν. καθαρισατε χειρας, ἁμαρτωλοι, και ἁγνισατε καρδιας, διψυχοι.
ταλαιπωρησατε και πενθησατε και κλαυσατε· ὁ γελως ὑμων εις πενθος ⸀μετατραπητω και ἡ χαρα εις κατηφειαν·
ταπεινωθητε ενωπιον ⸀κυριου, και ὑψωσει ὑμας.
μη καταλαλειτε αλληλων, αδελφοι· ὁ καταλαλων αδελφου ⸀η κρινων τον αδελφον αυτου καταλαλει νομου και κρινει νομον· ει δε νομον κρινεις, ουκ ει ποιητης νομου αλλα κριτης.
εἱς ⸀εστιν νομοθετης ⸂και κριτης⸃, ὁ δυναμενος σωσαι και απολεσαι· συ δε τις ει, ⸂ὁ κρινων⸃ τον ⸀πλησιον.
αγε νυν οἱ λεγοντες· σημερον ⸀η αυριον ⸀πορευσομεθα εις τηνδε την πολιν και ⸀ποιησομεν εκει ⸀ενιαυτον και ⸀εμπορευσομεθα και ⸀κερδησομεν·
οἱτινες ουκ επιστασθε ⸀το της αυριον ⸀ποια ἡ ζωη ὑμων· ατμις γαρ ⸀εστε ⸀ἡ προς ολιγον φαινομενη, ⸀επειτα και αφανιζομενη·
αντι του λεγειν ὑμας· εαν ὁ κυριος ⸀θεληση, και ⸀ζησομεν και ⸀ποιησομεν τουτο η εκεινο.
νυν δε καυχασθε εν ταις αλαζονειαις ὑμων· πασα καυχησις τοιαυτη πονηρα εστιν.
ειδοτι ουν καλον ποιειν και μη ποιουντι, ἁμαρτια αυτω εστιν.
5
αγε νυν οἱ πλουσιοι, κλαυσατε ολολυζοντες επι ταις ταλαιπωριαις ὑμων ταις επερχομεναις.
ὁ πλουτος ὑμων σεσηπεν, και τα ἱματια ὑμων σητοβρωτα γεγονεν,
ὁ χρυσος ὑμων και ὁ αργυρος κατιωται, και ὁ ιος αυτων εις μαρτυριον ὑμιν εσται και φαγεται τας σαρκας ὑμων· ὡς πυρ εθησαυρισατε εν εσχαταις ἡμεραις.
ιδου ὁ μισθος των εργατων των αμησαντων τας χωρας ὑμων ὁ ⸀αφυστερημενος αφ ὑμων κραζει, και αἱ βοαι των θερισαντων εις τα ωτα κυριου σαβαωθ ⸀εισεληλυθασιν·
ετρυφησατε επι της γης και εσπαταλησατε, εθρεψατε τας καρδιας ⸀ὑμων εν ἡμερα σφαγης.
κατεδικασατε, εφονευσατε τον δικαιον. ουκ αντιτασσεται ὑμιν;
μακροθυμησατε ουν, αδελφοι, ἑως της παρουσιας του κυριου. ιδου ὁ γεωργος εκδεχεται τον τιμιον καρπον της γης, μακροθυμων επ ⸀αυτω ἑως ⸀λαβη προιμον και οψιμον.
μακροθυμησατε και ὑμεις, στηριξατε τας καρδιας ὑμων, ὁτι ἡ παρουσια του κυριου ηγγικεν.
μη στεναζετε, ⸂αδελφοι, κατ αλληλων⸃, ἱνα μη κριθητε· ιδου ὁ κριτης προ των θυρων ἑστηκεν.
ὑποδειγμα λαβετε, ⸀αδελφοι, της κακοπαθιας και της μακροθυμιας τους προφητας, οἱ ελαλησαν ⸀εν τω ονοματι κυριου.
ιδου μακαριζομεν τους ⸀ὑπομειναντας· την ὑπομονην ιωβ ηκουσατε, και το τελος κυριου ⸀ειδετε, ὁτι πολυσπλαγχνος εστιν ⸂ὁ κυριος⸃ και οικτιρμων.
προ παντων δε, αδελφοι μου, μη ομνυετε, μητε τον ουρανον μητε την γην μητε αλλον τινα ὁρκον· ητω δε ὑμων το ναι ναι και το ου ου, ἱνα μη ⸂ὑπο κρισιν⸃ πεσητε.
κακοπαθει τις εν ὑμιν; προσευχεσθω· ευθυμει τις; ψαλλετω.
ασθενει τις εν ὑμιν; προσκαλεσασθω τους πρεσβυτερους της εκκλησιας, και προσευξασθωσαν επ αυτον αλειψαντες ⸀αυτον ελαιω εν τω ονοματι του κυριου·
και ἡ ευχη της πιστεως σωσει τον καμνοντα, και εγερει αυτον ὁ κυριος· καν ἁμαρτιας η πεποιηκως, αφεθησεται αυτω.
εξομολογεισθε ⸀ουν αλληλοις ⸂τας ἁμαρτιας⸃ και ⸀ευχεσθε ὑπερ αλληλων, ὁπως ιαθητε. πολυ ισχυει δεησις δικαιου ενεργουμενη.
ηλιας ανθρωπος ην ὁμοιοπαθης ἡμιν, και προσευχη προσηυξατο του μη βρεξαι, και ουκ εβρεξεν επι της γης ενιαυτους τρεις και μηνας ἑξ·
και παλιν προσηυξατο, και ὁ ουρανος ⸂ὑετον εδωκεν⸃ και ἡ γη εβλαστησεν τον καρπον αυτης.
αδελφοι ⸀μου, εαν τις εν ὑμιν πλανηθη απο της αληθειας και επιστρεψη τις αυτον,
⸀γινωσκετω ὁτι ὁ επιστρεψας ἁμαρτωλον εκ πλανης ὁδου αυτου σωσει ψυχην ⸀αυτου εκ θανατου και καλυψει πληθος ἁμαρτιων.
1_peter
1
πετρος αποστολος ιησου χριστου εκλεκτοις παρεπιδημοις διασπορας ποντου, γαλατιας, καππαδοκιας, ασιας, και βιθυνιας,
κατα προγνωσιν θεου πατρος, εν ἁγιασμω πνευματος, εις ὑπακοην και ῥαντισμον αἱματος ιησου χριστου· χαρις ὑμιν και ειρηνη πληθυνθειη.
ευλογητος ὁ θεος και πατηρ του κυριου ἡμων ιησου χριστου, ὁ κατα το πολυ αυτου ελεος αναγεννησας ἡμας εις ελπιδα ζωσαν δι αναστασεως ιησου χριστου εκ νεκρων,
εις κληρονομιαν αφθαρτον και αμιαντον και αμαραντον, τετηρημενην εν ουρανοις εις ὑμας
τους εν δυναμει θεου φρουρουμενους δια πιστεως εις σωτηριαν ἑτοιμην αποκαλυφθηναι εν καιρω εσχατω.
εν ὡ αγαλλιασθε, ολιγον αρτι ει ⸀δεον λυπηθεντες εν ποικιλοις πειρασμοις,
ἱνα το δοκιμιον ὑμων της πιστεως ⸀πολυτιμοτερον χρυσιου του απολλυμενου δια πυρος δε δοκιμαζομενου εὑρεθη εις επαινον και ⸂δοξαν και τιμην⸃ εν αποκαλυψει ιησου χριστου.
ὁν ουκ ⸀ιδοντες αγαπατε, εις ὁν αρτι μη ὁρωντες πιστευοντες δε ⸀αγαλλιασθε χαρα ανεκλαλητω και δεδοξασμενη,
κομιζομενοι το τελος της πιστεως ⸀ὑμων σωτηριαν ψυχων.
περι ἡς σωτηριας εξεζητησαν και εξηραυνησαν προφηται οἱ περι της εις ὑμας χαριτος προφητευσαντες,
εραυνωντες εις τινα η ποιον καιρον εδηλου το εν αυτοις πνευμα χριστου προμαρτυρομενον τα εις χριστον παθηματα και τας μετα ταυτα δοξας·
οἱς απεκαλυφθη ὁτι ουχ ἑαυτοις ὑμιν δε διηκονουν αυτα, ἁ νυν ανηγγελη ὑμιν δια των ευαγγελισαμενων ⸀ὑμας πνευματι ἁγιω αποσταλεντι απ ουρανου, εις ἁ επιθυμουσιν αγγελοι παρακυψαι.
διο αναζωσαμενοι τας οσφυας της διανοιας ὑμων, νηφοντες τελειως, ελπισατε επι την φερομενην ὑμιν χαριν εν αποκαλυψει ιησου χριστου.
ὡς τεκνα ὑπακοης, μη συσχηματιζομενοι ταις προτερον εν τη αγνοια ὑμων επιθυμιαις,
αλλα κατα τον καλεσαντα ὑμας ἁγιον και αυτοι ἁγιοι εν παση αναστροφη γενηθητε,
διοτι γεγραπται ⸀ὁτι ἁγιοι ⸀εσεσθε, ὁτι εγω ⸀ἁγιος.
και ει πατερα επικαλεισθε τον απροσωπολημπτως κρινοντα κατα το ἑκαστου εργον, εν φοβω τον της παροικιας ὑμων χρονον αναστραφητε·
ειδοτες ὁτι ου φθαρτοις, αργυριω η χρυσιω, ελυτρωθητε εκ της ματαιας ὑμων αναστροφης πατροπαραδοτου,
αλλα τιμιω αἱματι ὡς αμνου αμωμου και ασπιλου χριστου,
προεγνωσμενου μεν προ καταβολης κοσμου, φανερωθεντος δε επ ⸀εσχατου των χρονων δι ὑμας
τους δι αυτου ⸀πιστους εις θεον τον εγειραντα αυτον εκ νεκρων και δοξαν αυτω δοντα, ὡστε την πιστιν ὑμων και ελπιδα ειναι εις θεον.
τας ψυχας ὑμων ἡγνικοτες εν τη ὑπακοη της ⸀αληθειας εις φιλαδελφιαν ανυποκριτον ⸀εκ καρδιας αλληλους αγαπησατε εκτενως,
αναγεγεννημενοι ουκ εκ σπορας φθαρτης αλλα αφθαρτου, δια λογου ζωντος θεου και ⸀μενοντος·
διοτι πασα σαρξ ὡς χορτος, και πασα δοξα ⸀αυτης ὡς ανθος χορτου· εξηρανθη ὁ χορτος, και το ⸀ανθος εξεπεσεν·
το δε ῥημα κυριου μενει εις τον αιωνα. τουτο δε εστιν το ῥημα το ευαγγελισθεν εις ὑμας.
2
αποθεμενοι ουν πασαν κακιαν και παντα δολον και ⸀ὑποκρισεις και φθονους και πασας καταλαλιας,
ὡς αρτιγεννητα βρεφη το λογικον αδολον γαλα επιποθησατε, ἱνα εν αυτω αυξηθητε ⸂εις σωτηριαν⸃,
⸀ει εγευσασθε ὁτι χρηστος ὁ κυριος.
προς ὁν προσερχομενοι, λιθον ζωντα, ὑπο ανθρωπων μεν αποδεδοκιμασμενον παρα δε θεω εκλεκτον εντιμον
και αυτοι ὡς λιθοι ζωντες οικοδομεισθε οικος πνευματικος ⸀εις ἱερατευμα ἁγιον, ανενεγκαι πνευματικας θυσιας ⸀ευπροσδεκτους θεω δια ιησου χριστου·
διοτι περιεχει ⸀εν γραφη· ιδου τιθημι εν σιων λιθον ⸂ακρογωνιαιον εκλεκτον⸃ εντιμον, και ὁ πιστευων επ αυτω ου μη καταισχυνθη.
ὑμιν ουν ἡ τιμη τοις πιστευουσιν· ⸀απιστουσιν δε ⸀λιθος ὁν απεδοκιμασαν οἱ οικοδομουντες οὑτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας
και λιθος προσκομματος και πετρα σκανδαλου· οἱ προσκοπτουσιν τω λογω απειθουντες· εις ὁ και ετεθησαν.
ὑμεις δε γενος εκλεκτον, βασιλειον ἱερατευμα, εθνος ἁγιον, λαος εις περιποιησιν, ὁπως τας αρετας εξαγγειλητε του εκ σκοτους ὑμας καλεσαντος εις το θαυμαστον αυτου φως·
οἱ ποτε ου λαος νυν δε λαος θεου, οἱ ουκ ηλεημενοι νυν δε ελεηθεντες.
αγαπητοι, παρακαλω ὡς παροικους και παρεπιδημους απεχεσθαι των σαρκικων επιθυμιων, αἱτινες στρατευονται κατα της ψυχης·
την αναστροφην ὑμων ⸂εν τοις εθνεσιν εχοντες καλην⸃, ἱνα, εν ὡ καταλαλουσιν ὑμων ὡς κακοποιων, εκ των καλων εργων ⸀εποπτευοντες δοξασωσι τον θεον εν ἡμερα επισκοπης.
⸀ὑποταγητε παση ανθρωπινη κτισει δια τον κυριον· ειτε βασιλει ὡς ὑπερεχοντι,
ειτε ἡγεμοσιν ὡς δι αυτου πεμπομενοις εις εκδικησιν κακοποιων επαινον δε αγαθοποιων
(ὁτι οὑτως εστιν το θελημα του θεου, αγαθοποιουντας φιμουν την των αφρονων ανθρωπων αγνωσιαν)·
ὡς ελευθεροι, και μη ὡς επικαλυμμα εχοντες της κακιας την ελευθεριαν, αλλ ὡς ⸂θεου δουλοι⸃.
παντας τιμησατε, την αδελφοτητα ⸀αγαπατε, τον θεον φοβεισθε, τον βασιλεα τιματε.
οἱ οικεται ὑποτασσομενοι εν παντι φοβω τοις δεσποταις, ου μονον τοις αγαθοις και επιεικεσιν αλλα και τοις σκολιοις.
τουτο γαρ χαρις ει δια συνειδησιν θεου ὑποφερει τις λυπας πασχων αδικως·
ποιον γαρ κλεος ει ἁμαρτανοντες και κολαφιζομενοι ὑπομενειτε; αλλ ει αγαθοποιουντες και πασχοντες ὑπομενειτε, τουτο χαρις παρα θεω.
εις τουτο γαρ εκληθητε, ὁτι και χριστος επαθεν ὑπερ ⸀ὑμων, ὑμιν ὑπολιμπανων ὑπογραμμον ἱνα επακολουθησητε τοις ιχνεσιν αυτου·
ὁς ἁμαρτιαν ουκ εποιησεν ουδε εὑρεθη δολος εν τω στοματι αυτου·
ὁς λοιδορουμενος ουκ αντελοιδορει, πασχων ουκ ηπειλει, παρεδιδου δε τω κρινοντι δικαιως·
ὁς τας ἁμαρτιας ἡμων αυτος ανηνεγκεν εν τω σωματι αυτου επι το ξυλον, ἱνα ταις ἁμαρτιαις απογενομενοι τη δικαιοσυνη ζησωμεν· οὑ τω ⸀μωλωπι ιαθητε.
ητε γαρ ὡς προβατα ⸀πλανωμενοι, αλλα επεστραφητε νυν επι τον ποιμενα και επισκοπον των ψυχων ὑμων.
3
⸀ὁμοιως γυναικες ὑποτασσομεναι τοις ιδιοις ανδρασιν, ἱνα ⸀και ει τινες απειθουσιν τω λογω δια της των γυναικων αναστροφης ανευ λογου κερδηθησονται
εποπτευσαντες την εν φοβω ἁγνην αναστροφην ὑμων.
ὡν εστω ουχ ὁ εξωθεν εμπλοκης τριχων και περιθεσεως χρυσιων η ενδυσεως ἱματιων κοσμος,
αλλ ὁ κρυπτος της καρδιας ανθρωπος εν τω αφθαρτω του ⸂πραεως και ἡσυχιου⸃ πνευματος, ὁ εστιν ενωπιον του θεου πολυτελες.
οὑτως γαρ ποτε και αἱ ἁγιαι γυναικες αἱ ελπιζουσαι ⸀εις θεον εκοσμουν ἑαυτας, ὑποτασσομεναι τοις ιδιοις ανδρασιν,
ὡς σαρρα ⸀ὑπηκουσεν τω αβρααμ, κυριον αυτον καλουσα· ἡς εγενηθητε τεκνα αγαθοποιουσαι και μη φοβουμεναι μηδεμιαν πτοησιν.
οἱ ανδρες ὁμοιως συνοικουντες κατα γνωσιν, ὡς ασθενεστερω σκευει τω γυναικειω απονεμοντες τιμην, ὡς και ⸀συγκληρονομοις χαριτος ζωης, εις το μη εγκοπτεσθαι τας προσευχας ὑμων.
το δε τελος παντες ὁμοφρονες, συμπαθεις, φιλαδελφοι, ευσπλαγχνοι, ⸀ταπεινοφρονες,
μη αποδιδοντες κακον αντι κακου η λοιδοριαν αντι λοιδοριας τουναντιον δε ⸀ευλογουντες, ὁτι εις τουτο εκληθητε ἱνα ευλογιαν κληρονομησητε.
ὁ γαρ θελων ζωην αγαπαν και ιδειν ἡμερας αγαθας παυσατω την ⸀γλωσσαν απο κακου και ⸀χειλη του μη λαλησαι δολον,
εκκλινατω ⸀δε απο κακου και ποιησατω αγαθον, ζητησατω ειρηνην και διωξατω αυτην·
ὁτι οφθαλμοι κυριου επι δικαιους και ωτα αυτου εις δεησιν αυτων, προσωπον δε κυριου επι ποιουντας κακα.
και τις ὁ κακωσων ὑμας εαν του αγαθου ⸀ζηλωται γενησθε;
αλλ ει και πασχοιτε δια δικαιοσυνην, μακαριοι. τον δε φοβον αυτων μη φοβηθητε μηδε ταραχθητε,
κυριον δε τον ⸀χριστον ἁγιασατε εν ταις καρδιαις ὑμων, ⸀ἑτοιμοι αει προς απολογιαν παντι τω αιτουντι ὑμας λογον περι της εν ὑμιν ελπιδος,
⸀αλλα μετα πραυτητος και φοβου, συνειδησιν εχοντες αγαθην, ἱνα εν ὡ ⸀καταλαλεισθε καταισχυνθωσιν οἱ επηρεαζοντες ὑμων την αγαθην εν χριστω αναστροφην.
κρειττον γαρ αγαθοποιουντας, ει θελοι το θελημα του θεου, πασχειν η κακοποιουντας.
ὁτι και χριστος ἁπαξ περι ἁμαρτιων ⸀επαθεν, δικαιος ὑπερ αδικων, ἱνα ⸀ὑμας προσαγαγη τω θεω, θανατωθεις μεν σαρκι ζωοποιηθεις δε πνευματι·
εν ὡ και τοις εν φυλακη πνευμασιν πορευθεις εκηρυξεν,
απειθησασιν ποτε ὁτε απεξεδεχετο ἡ του θεου μακροθυμια εν ἡμεραις νωε κατασκευαζομενης κιβωτου εις ἡν ⸀ολιγοι, τουτ εστιν οκτω ψυχαι, διεσωθησαν δι ὑδατος.
ὁ ⸂και ὑμας αντιτυπον νυν⸃ σωζει βαπτισμα, ου σαρκος αποθεσις ῥυπου αλλα συνειδησεως αγαθης επερωτημα εις θεον, δι αναστασεως ιησου χριστου,
ὁς εστιν εν ⸀δεξια θεου πορευθεις εις ουρανον ὑποταγεντων αυτω αγγελων και εξουσιων και δυναμεων.
4
χριστου ουν ⸀παθοντος σαρκι και ὑμεις την αυτην εννοιαν ὁπλισασθε, ὁτι ὁ ⸀παθων σαρκι πεπαυται ⸀ἁμαρτιας,
εις το μηκετι ανθρωπων επιθυμιαις αλλα θεληματι θεου τον επιλοιπον εν σαρκι βιωσαι χρονον.
αρκετος ⸀γαρ ὁ παρεληλυθως ⸀χρονος το ⸀βουλημα των εθνων ⸀κατειργασθαι, πεπορευμενους εν ασελγειαις, επιθυμιαις, οινοφλυγιαις, κωμοις, ποτοις, και αθεμιτοις ειδωλολατριαις.
εν ὡ ξενιζονται μη συντρεχοντων ὑμων εις την αυτην της ασωτιας αναχυσιν, βλασφημουντες·
οἱ αποδωσουσιν λογον τω ἑτοιμως ⸂εχοντι κριναι⸃ ζωντας και νεκρους·
εις τουτο γαρ και νεκροις ευηγγελισθη ἱνα κριθωσι μεν κατα ανθρωπους σαρκι ζωσι δε κατα θεον πνευματι.
παντων δε το τελος ηγγικεν. σωφρονησατε ουν και νηψατε ⸀εις προσευχας·
προ ⸀παντων την εις ἑαυτους αγαπην εκτενη εχοντες, ὁτι αγαπη ⸀καλυπτει πληθος ἁμαρτιων·
φιλοξενοι εις αλληλους ανευ ⸀γογγυσμου·
ἑκαστος καθως ελαβεν χαρισμα, εις ἑαυτους αυτο διακονουντες ὡς καλοι οικονομοι ποικιλης χαριτος θεου·
ει τις λαλει, ὡς λογια θεου· ει τις διακονει, ὡς εξ ισχυος ⸀ἡς χορηγει ὁ θεος· ἱνα εν πασιν δοξαζηται ὁ θεος δια ιησου χριστου, ὡ εστιν ἡ δοξα και το κρατος εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.
αγαπητοι, μη ξενιζεσθε τη εν ὑμιν πυρωσει προς πειρασμον ὑμιν γινομενη ὡς ξενου ὑμιν συμβαινοντος,
αλλα καθο κοινωνειτε τοις του χριστου παθημασιν χαιρετε, ἱνα και εν τη αποκαλυψει της δοξης αυτου χαρητε αγαλλιωμενοι.
ει ονειδιζεσθε εν ονοματι χριστου, μακαριοι, ὁτι το της δοξης και το του θεου πνευμα εφ ὑμας ⸀αναπαυεται.
μη γαρ τις ὑμων πασχετω ὡς φονευς η κλεπτης η κακοποιος η ὡς αλλοτριεπισκοπος·
ει δε ὡς χριστιανος, μη αισχυνεσθω, δοξαζετω δε τον θεον εν τω ⸀ονοματι τουτω.
ὁτι ὁ καιρος του αρξασθαι το κριμα απο του οικου του θεου· ει δε πρωτον αφ ἡμων, τι το τελος των απειθουντων τω του θεου ευαγγελιω;
και ει ὁ δικαιος μολις σωζεται, ⸀ὁ ασεβης και ἁμαρτωλος που φανειται;
ὡστε και οἱ πασχοντες κατα το θελημα του ⸀θεου πιστω κτιστη παρατιθεσθωσαν τας ψυχας ⸀αυτων εν αγαθοποιια.
5
πρεσβυτερους ⸀ουν εν ὑμιν παρακαλω ὁ συμπρεσβυτερος και μαρτυς των του χριστου παθηματων, ὁ και της μελλουσης αποκαλυπτεσθαι δοξης κοινωνος,
ποιμανατε το εν ὑμιν ποιμνιον του θεου, ⸀επισκοπουντες μη αναγκαστως αλλα ἑκουσιως ⸂κατα θεον⸃, μηδε αισχροκερδως αλλα προθυμως,
μηδ ὡς κατακυριευοντες των κληρων αλλα τυποι γινομενοι του ποιμνιου·
και φανερωθεντος του αρχιποιμενος κομιεισθε τον αμαραντινον της δοξης στεφανον.
ὁμοιως, νεωτεροι, ὑποταγητε πρεσβυτεροις. παντες δε ⸀αλληλοις την ταπεινοφροσυνην εγκομβωσασθε, ὁτι ὁ θεος ὑπερηφανοις αντιτασσεται ταπεινοις δε διδωσιν χαριν.
ταπεινωθητε ουν ὑπο την κραταιαν χειρα του θεου, ἱνα ὑμας ὑψωση εν καιρω,
πασαν την μεριμναν ὑμων επιριψαντες επ αυτον, ὁτι αυτω μελει περι ὑμων.
νηψατε, γρηγορησατε. ὁ αντιδικος ὑμων διαβολος ὡς λεων ωρυομενος περιπατει ζητων ⸀τινα ⸀καταπιειν·
ὡ αντιστητε στερεοι τη πιστει, ειδοτες τα αυτα των παθηματων τη εν ⸀τω κοσμω ὑμων αδελφοτητι επιτελεισθαι.
ὁ δε θεος πασης χαριτος, ὁ καλεσας ὑμας εις την αιωνιον αυτου δοξαν εν ⸀χριστω, ολιγον παθοντας αυτος ⸀καταρτισει, στηριξει, σθενωσει, ⸀θεμελιωσει.
⸀αυτω το κρατος εις τους αιωνας ⸂των αιωνων⸃· αμην.
δια σιλουανου ὑμιν του πιστου αδελφου, ὡς λογιζομαι, δι ολιγων εγραψα, παρακαλων και επιμαρτυρων ταυτην ειναι αληθη χαριν του θεου· εις ἡν ⸀στητε.
ασπαζεται ὑμας ἡ εν βαβυλωνι συνεκλεκτη και μαρκος ὁ υἱος μου.
ασπασασθε αλληλους εν φιληματι αγαπης. ειρηνη ὑμιν πασιν τοις εν ⸀χριστω.
2_peter
1
⸀συμεων πετρος δουλος και αποστολος ιησου χριστου τοις ισοτιμον ἡμιν λαχουσιν πιστιν εν δικαιοσυνη του θεου ἡμων και σωτηρος ιησου χριστου·
χαρις ὑμιν και ειρηνη πληθυνθειη εν επιγνωσει του θεου και ιησου του κυριου ἡμων.
ὡς παντα ἡμιν της θειας δυναμεως αυτου τα προς ζωην και ευσεβειαν δεδωρημενης δια της επιγνωσεως του καλεσαντος ἡμας ⸂ιδια δοξη και αρετη⸃,
δι ὡν τα ⸂τιμια και μεγιστα ἡμιν⸃ επαγγελματα δεδωρηται, ἱνα δια τουτων γενησθε θειας κοινωνοι φυσεως, αποφυγοντες της εν ⸀τω κοσμω εν επιθυμια φθορας.
και αυτο τουτο δε σπουδην πασαν παρεισενεγκαντες επιχορηγησατε εν τη πιστει ὑμων την αρετην, εν δε τη αρετη την γνωσιν,
εν δε τη γνωσει την εγκρατειαν, εν δε τη εγκρατεια την ὑπομονην, εν δε τη ὑπομονη την ευσεβειαν,
εν δε τη ευσεβεια την φιλαδελφιαν, εν δε τη φιλαδελφια την αγαπην·
ταυτα γαρ ὑμιν ὑπαρχοντα και πλεοναζοντα ουκ αργους ουδε ακαρπους καθιστησιν εις την του κυριου ἡμων ιησου χριστου επιγνωσιν·
ὡ γαρ μη παρεστιν ταυτα, τυφλος εστιν μυωπαζων, ληθην λαβων του καθαρισμου των παλαι αυτου ⸀ἁμαρτηματων.
διο μαλλον, αδελφοι, σπουδασατε βεβαιαν ὑμων την κλησιν και εκλογην ποιεισθαι· ταυτα γαρ ποιουντες ου μη πταισητε ποτε·
οὑτως γαρ πλουσιως επιχορηγηθησεται ὑμιν ἡ εισοδος εις την αιωνιον βασιλειαν του κυριου ἡμων και σωτηρος ιησου χριστου.
διο ⸀μελλησω αει ὑμας ὑπομιμνησκειν περι τουτων, καιπερ ειδοτας και εστηριγμενους εν τη παρουση αληθεια.
δικαιον δε ἡγουμαι, εφ ὁσον ειμι εν τουτω τω σκηνωματι, διεγειρειν ὑμας εν ὑπομνησει,
ειδως ὁτι ταχινη εστιν ἡ αποθεσις του σκηνωματος μου, καθως και ὁ κυριος ἡμων ιησους χριστος εδηλωσεν μοι·
σπουδασω δε και ἑκαστοτε εχειν ὑμας μετα την εμην εξοδον την τουτων μνημην ποιεισθαι.
ου γαρ σεσοφισμενοις μυθοις εξακολουθησαντες εγνωρισαμεν ὑμιν την του κυριου ἡμων ιησου χριστου δυναμιν και παρουσιαν, αλλ εποπται γενηθεντες της εκεινου μεγαλειοτητος.
λαβων γαρ παρα θεου πατρος τιμην και δοξαν φωνης ενεχθεισης αυτω τοιασδε ὑπο της μεγαλοπρεπους δοξης· ⸂ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος μου οὑτος εστιν⸃, εις ὁν εγω ευδοκησα—
και ταυτην την φωνην ἡμεις ηκουσαμεν εξ ουρανου ενεχθεισαν συν αυτω οντες εν τω ⸂ἁγιω ορει⸃.
και εχομεν βεβαιοτερον τον προφητικον λογον, ὡ καλως ποιειτε προσεχοντες ὡς λυχνω φαινοντι εν αυχμηρω τοπω, ἑως οὑ ἡμερα διαυγαση και φωσφορος ανατειλη εν ταις καρδιαις ὑμων·
τουτο πρωτον γινωσκοντες ὁτι πασα προφητεια γραφης ιδιας επιλυσεως ου γινεται,
ου γαρ θεληματι ανθρωπου ηνεχθη ⸂προφητεια ποτε⸃, αλλα ὑπο πνευματος ἁγιου φερομενοι ελαλησαν ⸀απο θεου ανθρωποι.
2
εγενοντο δε και ψευδοπροφηται εν τω λαω, ὡς και εν ὑμιν εσονται ψευδοδιδασκαλοι, οἱτινες παρεισαξουσιν αἱρεσεις απωλειας, και τον αγορασαντα αυτους δεσποτην αρνουμενοι, επαγοντες ἑαυτοις ταχινην απωλειαν·
και πολλοι εξακολουθησουσιν αυτων ταις ασελγειαις, δι οὑς ἡ ὁδος της αληθειας βλασφημηθησεται·
και εν πλεονεξια πλαστοις λογοις ὑμας εμπορευσονται· οἱς το κριμα εκπαλαι ουκ αργει, και ἡ απωλεια αυτων ου ⸀νυσταζει.
ει γαρ ὁ θεος αγγελων ἁμαρτησαντων ουκ εφεισατο, αλλα ⸀σειραις ζοφου ταρταρωσας παρεδωκεν εις κρισιν τηρουμενους,
και αρχαιου κοσμου ουκ εφεισατο, αλλα ογδοον νωε δικαιοσυνης κηρυκα εφυλαξεν, κατακλυσμον κοσμω ασεβων επαξας,
και πολεις σοδομων και γομορρας τεφρωσας ⸀καταστροφη κατεκρινεν, ὑποδειγμα μελλοντων ⸀ασεβεσιν τεθεικως,
και δικαιον λωτ καταπονουμενον ὑπο της των αθεσμων εν ασελγεια αναστροφης ερρυσατο—
βλεμματι γαρ και ακοη ⸀ὁ δικαιος εγκατοικων εν αυτοις ἡμεραν εξ ἡμερας ψυχην δικαιαν ανομοις εργοις εβασανιζεν—
οιδεν κυριος ευσεβεις εκ πειρασμου ῥυεσθαι, αδικους δε εις ἡμεραν κρισεως κολαζομενους τηρειν,
μαλιστα δε τους οπισω σαρκος εν επιθυμια μιασμου πορευομενους και κυριοτητος καταφρονουντας. τολμηται, αυθαδεις, δοξας ου τρεμουσιν, βλασφημουντες,
ὁπου αγγελοι ισχυι και δυναμει μειζονες οντες ου φερουσιν κατ ⸀αυτων βλασφημον κρισιν.
οὑτοι δε, ὡς αλογα ζωα ⸂γεγεννημενα φυσικα⸃ εις ἁλωσιν και φθοραν, εν οἱς αγνοουσιν βλασφημουντες, εν τη φθορα αυτων ⸂και φθαρησονται⸃,
⸀αδικουμενοι μισθον αδικιας· ἡδονην ἡγουμενοι την εν ἡμερα τρυφην, σπιλοι και μωμοι εντρυφωντες εν ταις ⸀απαταις αυτων συνευωχουμενοι ὑμιν,
οφθαλμους εχοντες μεστους μοιχαλιδος και ⸀ακαταπαυστους ἁμαρτιας, δελεαζοντες ψυχας αστηρικτους, καρδιαν γεγυμνασμενην πλεονεξιας εχοντες, καταρας τεκνα,
⸀καταλιποντες ευθειαν ὁδον επλανηθησαν, εξακολουθησαντες τη ὁδω του βαλααμ του ⸀βοσορ ὁς μισθον αδικιας ηγαπησεν
ελεγξιν δε εσχεν ιδιας παρανομιας· ὑποζυγιον αφωνον εν ανθρωπου φωνη φθεγξαμενον εκωλυσεν την του προφητου παραφρονιαν.
οὑτοι εισιν πηγαι ανυδροι ⸂και ὁμιχλαι⸃ ὑπο λαιλαπος ελαυνομεναι, οἱς ὁ ζοφος του ⸀σκοτους τετηρηται.
ὑπερογκα γαρ ματαιοτητος φθεγγομενοι δελεαζουσιν εν επιθυμιαις σαρκος ασελγειαις τους ⸀ολιγως ⸀αποφευγοντας τους εν πλανη αναστρεφομενους,
ελευθεριαν αυτοις επαγγελλομενοι, αυτοι δουλοι ὑπαρχοντες της φθορας· ὡ γαρ τις ἡττηται, τουτω ⸀και δεδουλωται.
ει γαρ αποφυγοντες τα μιασματα του κοσμου εν επιγνωσει του ⸀κυριου και σωτηρος ιησου χριστου τουτοις δε παλιν εμπλακεντες ἡττωνται, γεγονεν αυτοις τα εσχατα χειρονα των πρωτων.
κρειττον γαρ ην αυτοις μη επεγνωκεναι την ὁδον της δικαιοσυνης η επιγνουσιν ⸀ὑποστρεψαι εκ της παραδοθεισης αυτοις ἁγιας εντολης·
⸀συμβεβηκεν αυτοις το της αληθους παροιμιας· κυων επιστρεψας επι το ιδιον εξεραμα, και· ὑς λουσαμενη εις ⸀κυλισμον βορβορου.
3
ταυτην ηδη, αγαπητοι, δευτεραν ὑμιν γραφω επιστολην, εν αἱς διεγειρω ὑμων εν ὑπομνησει την ειλικρινη διανοιαν,
μνησθηναι των προειρημενων ῥηματων ὑπο των ἁγιων προφητων και της των αποστολων ὑμων εντολης του κυριου και σωτηρος,
τουτο πρωτον γινωσκοντες ὁτι ελευσονται επ ⸀εσχατων των ἡμερων ⸂εν εμπαιγμονη⸃ εμπαικται κατα τας ιδιας επιθυμιας αυτων πορευομενοι
και λεγοντες· που εστιν ἡ επαγγελια της παρουσιας αυτου; αφ ἡς γαρ οἱ πατερες εκοιμηθησαν, παντα οὑτως διαμενει απ αρχης κτισεως.
λανθανει γαρ αυτους τουτο θελοντας ὁτι ουρανοι ησαν εκπαλαι και γη εξ ὑδατος και δι ὑδατος συνεστωσα τω του θεου λογω,
δι ὡν ὁ τοτε κοσμος ὑδατι κατακλυσθεις απωλετο·
οἱ δε νυν ουρανοι και ἡ γη τω ⸀αυτω λογω τεθησαυρισμενοι εισιν πυρι τηρουμενοι εις ἡμεραν κρισεως και απωλειας των ασεβων ανθρωπων.
ἑν δε τουτο μη λανθανετω ὑμας, αγαπητοι, ὁτι μια ἡμερα παρα κυριω ὡς χιλια ετη και χιλια ετη ὡς ἡμερα μια.
ου βραδυνει ⸀κυριος της επαγγελιας, ὡς τινες βραδυτητα ἡγουνται, αλλα μακροθυμει εις ⸀ὑμας, μη βουλομενος τινας απολεσθαι αλλα παντας εις μετανοιαν χωρησαι.
ἡξει δε ⸀ἡμερα κυριου ὡς ⸀κλεπτης, εν ἡ οἱ ουρανοι ῥοιζηδον παρελευσονται, στοιχεια δε καυσουμενα ⸀λυθησεται, και γη και τα εν αυτη εργα ⸀εὑρεθησεται.
τουτων ⸀οὑτως παντων λυομενων ποταπους δει ὑπαρχειν ὑμας εν ἁγιαις αναστροφαις και ευσεβειαις,
προσδοκωντας και σπευδοντας την παρουσιαν της του θεου ἡμερας, δι ἡν ουρανοι πυρουμενοι λυθησονται και στοιχεια καυσουμενα τηκεται·
καινους δε ουρανους και γην καινην κατα το επαγγελμα αυτου προσδοκωμεν, εν οἱς δικαιοσυνη κατοικει.
διο, αγαπητοι, ταυτα προσδοκωντες σπουδασατε ασπιλοι και αμωμητοι αυτω εὑρεθηναι εν ειρηνη,
και την του κυριου ἡμων μακροθυμιαν σωτηριαν ἡγεισθε, καθως και ὁ αγαπητος ἡμων αδελφος παυλος κατα την ⸂δοθεισαν αυτω⸃ σοφιαν εγραψεν ὑμιν,
ὡς και εν πασαις ⸀ταις επιστολαις λαλων εν αυταις περι τουτων, εν ⸀αἱς εστιν δυσνοητα τινα, ἁ οἱ αμαθεις και αστηρικτοι στρεβλουσιν ὡς και τας λοιπας γραφας προς την ιδιαν αυτων απωλειαν.
ὑμεις ουν, αγαπητοι, προγινωσκοντες φυλασσεσθε ἱνα μη τη των αθεσμων πλανη συναπαχθεντες εκπεσητε του ιδιου στηριγμου,
αυξανετε δε εν χαριτι και γνωσει του κυριου ἡμων και σωτηρος ιησου χριστου. αυτω ἡ δοξα και νυν και εις ἡμεραν αιωνος. ⸀αμην.
1_john
1
ὁ ην απ αρχης, ὁ ακηκοαμεν, ὁ ἑωρακαμεν τοις οφθαλμοις ἡμων, ὁ εθεασαμεθα και αἱ χειρες ἡμων εψηλαφησαν, περι του λογου της ζωης—
και ἡ ζωη εφανερωθη, και ἑωρακαμεν και μαρτυρουμεν και απαγγελλομεν ὑμιν την ζωην την αιωνιον ἡτις ην προς τον πατερα και εφανερωθη ἡμιν—
ὁ ἑωρακαμεν και ακηκοαμεν απαγγελλομεν ⸀και ὑμιν, ἱνα και ὑμεις κοινωνιαν εχητε μεθ ἡμων· και ἡ κοινωνια δε ἡ ἡμετερα μετα του πατρος και μετα του υἱου αυτου ιησου χριστου·
και ταυτα γραφομεν ⸀ἡμεις ἱνα ἡ χαρα ἡμων η πεπληρωμενη.
και εστιν αὑτη ἡ αγγελια ἡν ακηκοαμεν απ αυτου και αναγγελλομεν ὑμιν, ὁτι ὁ θεος φως εστιν και σκοτια ⸂εν αυτω ουκ εστιν⸃ ουδεμια.
εαν ειπωμεν ὁτι κοινωνιαν εχομεν μετ αυτου και εν τω σκοτει περιπατωμεν, ψευδομεθα και ου ποιουμεν την αληθειαν·
εαν δε εν τω φωτι περιπατωμεν ὡς αυτος εστιν εν τω φωτι, κοινωνιαν εχομεν μετ αλληλων και το αἱμα ⸀ιησου του υἱου αυτου καθαριζει ἡμας απο πασης ἁμαρτιας.
εαν ειπωμεν ὁτι ἁμαρτιαν ουκ εχομεν, ἑαυτους πλανωμεν και ἡ αληθεια ⸂ουκ εστιν εν ἡμιν⸃.
εαν ὁμολογωμεν τας ἁμαρτιας ἡμων, πιστος εστιν και δικαιος ἱνα αφη ἡμιν τας ἁμαρτιας και καθαριση ἡμας απο πασης αδικιας.
εαν ειπωμεν ὁτι ουχ ἡμαρτηκαμεν, ψευστην ποιουμεν αυτον και ὁ λογος αυτου ουκ εστιν εν ἡμιν.
2
τεκνια μου, ταυτα γραφω ὑμιν ἱνα μη ἁμαρτητε. και εαν τις ἁμαρτη, παρακλητον εχομεν προς τον πατερα ιησουν χριστον δικαιον,
και αυτος ἱλασμος εστιν περι των ἁμαρτιων ἡμων, ου περι των ἡμετερων δε μονον αλλα και περι ὁλου του κοσμου.
και εν τουτω γινωσκομεν ὁτι εγνωκαμεν αυτον, εαν τας εντολας αυτου τηρωμεν.
ὁ λεγων ⸀ὁτι εγνωκα αυτον και τας εντολας αυτου μη τηρων ψευστης εστιν, και εν τουτω ἡ αληθεια ουκ εστιν·
ὁς δ αν τηρη αυτου τον λογον, αληθως εν τουτω ἡ αγαπη του θεου τετελειωται. εν τουτω γινωσκομεν ὁτι εν αυτω εσμεν·
ὁ λεγων εν αυτω μενειν οφειλει καθως εκεινος περιεπατησεν και ⸀αυτος περιπατειν.
⸀αγαπητοι, ουκ εντολην καινην γραφω ὑμιν, αλλ εντολην παλαιαν ἡν ειχετε απ αρχης· ἡ εντολη ἡ παλαια εστιν ὁ λογος ὁν ⸀ηκουσατε.
παλιν εντολην καινην γραφω ὑμιν, ὁ εστιν αληθες εν αυτω και εν ὑμιν, ὁτι ἡ σκοτια παραγεται και το φως το αληθινον ηδη φαινει.
ὁ λεγων εν τω φωτι ειναι και τον αδελφον αυτου μισων εν τη σκοτια εστιν ἑως αρτι.
ὁ αγαπων τον αδελφον αυτου εν τω φωτι μενει, και σκανδαλον εν αυτω ουκ εστιν·
ὁ δε μισων τον αδελφον αυτου εν τη σκοτια εστιν και εν τη σκοτια περιπατει, και ουκ οιδεν που ὑπαγει, ὁτι ἡ σκοτια ετυφλωσεν τους οφθαλμους αυτου.
γραφω ὑμιν, τεκνια, ὁτι αφεωνται ὑμιν αἱ ἁμαρτιαι δια το ονομα αυτου·
γραφω ὑμιν, πατερες, ὁτι εγνωκατε τον απ αρχης· γραφω ὑμιν, νεανισκοι, ὁτι νενικηκατε τον πονηρον.
⸀εγραψα ὑμιν, παιδια, ὁτι εγνωκατε τον πατερα· εγραψα ὑμιν, πατερες, ὁτι εγνωκατε τον απ αρχης· εγραψα ὑμιν, νεανισκοι, ὁτι ισχυροι εστε και ὁ λογος του θεου εν ὑμιν μενει και νενικηκατε τον πονηρον.
μη αγαπατε τον κοσμον μηδε τα εν τω κοσμω. εαν τις αγαπα τον κοσμον, ουκ εστιν ἡ αγαπη του πατρος εν αυτω·
ὁτι παν το εν τω κοσμω, ἡ επιθυμια της σαρκος και ἡ επιθυμια των οφθαλμων και ἡ αλαζονεια του βιου, ουκ εστιν εκ του πατρος, αλλα εκ του κοσμου εστιν·
και ὁ κοσμος παραγεται και ἡ επιθυμια αυτου, ὁ δε ποιων το θελημα του θεου μενει εις τον αιωνα.
παιδια, εσχατη ὡρα εστιν, και καθως ηκουσατε ⸀ὁτι αντιχριστος ερχεται, και νυν αντιχριστοι πολλοι γεγονασιν· ὁθεν γινωσκομεν ὁτι εσχατη ὡρα εστιν.
εξ ἡμων εξηλθαν, αλλ ουκ ησαν εξ ἡμων· ει γαρ ⸂εξ ἡμων ησαν⸃, μεμενηκεισαν αν μεθ ἡμων· αλλ ἱνα φανερωθωσιν ὁτι ουκ εισιν παντες εξ ἡμων.
και ὑμεις χρισμα εχετε απο του ἁγιου ⸀και οιδατε ⸀παντες·
ουκ εγραψα ὑμιν ὁτι ουκ οιδατε την αληθειαν, αλλ ὁτι οιδατε αυτην, και ὁτι παν ψευδος εκ της αληθειας ουκ εστιν.
τις εστιν ὁ ψευστης ει μη ὁ αρνουμενος ὁτι ιησους ουκ εστιν ὁ χριστος; οὑτος εστιν ὁ αντιχριστος, ὁ αρνουμενος τον πατερα και τον υἱον.
πας ὁ αρνουμενος τον υἱον ουδε τον πατερα εχει· ⸂ὁ ὁμολογων τον υἱον και τον πατερα εχει⸃.
⸀ὑμεις ὁ ηκουσατε απ αρχης, εν ὑμιν μενετω· εαν εν ὑμιν μεινη ὁ απ αρχης ηκουσατε, και ὑμεις εν τω υἱω και εν τω πατρι μενειτε.
και αὑτη εστιν ἡ επαγγελια ἡν αυτος επηγγειλατο ἡμιν, την ζωην την αιωνιον.
ταυτα εγραψα ὑμιν περι των πλανωντων ὑμας.
και ὑμεις το χρισμα ὁ ελαβετε απ αυτου ⸂μενει εν ὑμιν⸃, και ου χρειαν εχετε ἱνα τις διδασκη ὑμας· αλλ ὡς το ⸀αυτου χρισμα διδασκει ὑμας περι παντων, και αληθες εστιν και ουκ εστιν ψευδος, και καθως εδιδαξεν ὑμας, ⸀μενετε εν αυτω.
και νυν, τεκνια, μενετε εν αυτω, ἱνα ⸀εαν φανερωθη ⸀σχωμεν παρρησιαν και μη αισχυνθωμεν απ αυτου εν τη παρουσια αυτου.
εαν ειδητε ὁτι δικαιος εστιν, γινωσκετε ⸀ὁτι πας ὁ ποιων την δικαιοσυνην εξ αυτου γεγεννηται.
3
ιδετε ποταπην αγαπην δεδωκεν ἡμιν ὁ πατηρ ἱνα τεκνα θεου κληθωμεν, ⸂και εσμεν⸃. δια τουτο ὁ κοσμος ου γινωσκει ⸀ἡμας ὁτι ουκ εγνω αυτον.
αγαπητοι, νυν τεκνα θεου εσμεν, και ουπω εφανερωθη τι εσομεθα. ⸀οιδαμεν ὁτι εαν φανερωθη ὁμοιοι αυτω εσομεθα, ὁτι οψομεθα αυτον καθως εστιν.
και πας ὁ εχων την ελπιδα ταυτην επ αυτω ἁγνιζει ἑαυτον καθως εκεινος ἁγνος εστιν.
πας ὁ ποιων την ἁμαρτιαν και την ανομιαν ποιει, και ἡ ἁμαρτια εστιν ἡ ανομια.
και οιδατε ὁτι εκεινος εφανερωθη ἱνα τας ⸀ἁμαρτιας αρη, και ἁμαρτια εν αυτω ουκ εστιν.
πας ὁ εν αυτω μενων ουχ ἁμαρτανει· πας ὁ ἁμαρτανων ουχ ἑωρακεν αυτον ουδε εγνωκεν αυτον.
τεκνια, μηδεις πλανατω ὑμας· ὁ ποιων την δικαιοσυνην δικαιος εστιν, καθως εκεινος δικαιος εστιν·
ὁ ποιων την ἁμαρτιαν εκ του διαβολου εστιν, ὁτι απ αρχης ὁ διαβολος ἁμαρτανει. εις τουτο εφανερωθη ὁ υἱος του θεου ἱνα λυση τα εργα του διαβολου.
πας ὁ γεγεννημενος εκ του θεου ἁμαρτιαν ου ποιει, ὁτι σπερμα αυτου εν αυτω μενει, και ου δυναται ἁμαρτανειν, ὁτι εκ του θεου γεγεννηται.
εν τουτω φανερα εστιν τα τεκνα του θεου και τα τεκνα του διαβολου· πας ὁ μη ποιων δικαιοσυνην ουκ εστιν εκ του θεου, και ὁ μη αγαπων τον αδελφον αυτου.
ὁτι αὑτη εστιν ἡ αγγελια ἡν ηκουσατε απ αρχης, ἱνα αγαπωμεν αλληλους·
ου καθως καιν εκ του πονηρου ην και εσφαξεν τον αδελφον αυτου· και χαριν τινος εσφαξεν αυτον; ὁτι τα εργα αυτου πονηρα ην, τα δε του αδελφου αυτου δικαια.
⸀μη θαυμαζετε, ⸀αδελφοι, ει μισει ὑμας ὁ κοσμος.
ἡμεις οιδαμεν ὁτι μεταβεβηκαμεν εκ του θανατου εις την ζωην, ὁτι αγαπωμεν τους αδελφους· ὁ μη ⸀αγαπων μενει εν τω θανατω.
πας ὁ μισων τον αδελφον αυτου ανθρωποκτονος εστιν, και οιδατε ὁτι πας ανθρωποκτονος ουκ εχει ζωην αιωνιον εν ⸀αυτω μενουσαν.
εν τουτω εγνωκαμεν την αγαπην, ὁτι εκεινος ὑπερ ἡμων την ψυχην αυτου εθηκεν· και ἡμεις οφειλομεν ὑπερ των αδελφων τας ψυχας ⸀θειναι.
ὁς δ αν εχη τον βιον του κοσμου και θεωρη τον αδελφον αυτου χρειαν εχοντα και κλειση τα σπλαγχνα αυτου απ αυτου, πως ἡ αγαπη του θεου μενει εν αυτω;
⸀τεκνια, μη αγαπωμεν λογω μηδε τη γλωσση αλλα εν εργω και αληθεια.
⸀εν τουτω ⸀γνωσομεθα ὁτι εκ της αληθειας εσμεν, και εμπροσθεν αυτου πεισομεν ⸂την καρδιαν⸃ ἡμων
ὁτι εαν καταγινωσκη ἡμων ἡ καρδια, ὁτι μειζων εστιν ὁ θεος της καρδιας ἡμων και γινωσκει παντα.
αγαπητοι, εαν ἡ καρδια ⸂μη καταγινωσκη ἡμων⸃, παρρησιαν εχομεν προς τον θεον,
και ὁ ⸀εαν αιτωμεν λαμβανομεν ⸀απ αυτου, ὁτι τας εντολας αυτου τηρουμεν και τα αρεστα ενωπιον αυτου ποιουμεν.
και αὑτη εστιν ἡ εντολη αυτου, ἱνα ⸀πιστευσωμεν τω ονοματι του υἱου αυτου ιησου χριστου και αγαπωμεν αλληλους, καθως εδωκεν εντολην ⸀ἡμιν.
και ὁ τηρων τας εντολας αυτου εν αυτω μενει και αυτος εν αυτω· και εν τουτω γινωσκομεν ὁτι μενει εν ἡμιν, εκ του πνευματος οὑ ἡμιν εδωκεν.
4
αγαπητοι, μη παντι πνευματι πιστευετε, αλλα δοκιμαζετε τα πνευματα ει εκ του θεου εστιν, ὁτι πολλοι ψευδοπροφηται εξεληλυθασιν εις τον κοσμον.
εν τουτω ⸀γινωσκετε το πνευμα του θεου· παν πνευμα ὁ ὁμολογει ιησουν χριστον εν σαρκι εληλυθοτα εκ του θεου εστιν,
και παν πνευμα ὁ μη ὁμολογει ⸀τον ⸀ιησουν εκ του θεου ουκ εστιν· και τουτο εστιν το του αντιχριστου, ὁ ακηκοατε ὁτι ερχεται, και νυν εν τω κοσμω εστιν ηδη.
ὑμεις εκ του θεου εστε, τεκνια, και νενικηκατε αυτους, ὁτι μειζων εστιν ὁ εν ὑμιν η ὁ εν τω κοσμω·
αυτοι εκ του κοσμου εισιν· δια τουτο εκ του κοσμου λαλουσιν και ὁ κοσμος αυτων ακουει.
ἡμεις εκ του θεου εσμεν· ὁ γινωσκων τον θεον ακουει ἡμων, ὁς ουκ εστιν εκ του θεου ουκ ακουει ἡμων. εκ τουτου γινωσκομεν το πνευμα της αληθειας και το πνευμα της πλανης.
αγαπητοι, αγαπωμεν αλληλους, ὁτι ἡ αγαπη εκ του θεου εστιν, και πας ὁ αγαπων εκ του θεου γεγεννηται και γινωσκει τον θεον.
ὁ μη αγαπων ουκ εγνω τον θεον, ὁτι ὁ θεος αγαπη εστιν.
εν τουτω εφανερωθη ἡ αγαπη του θεου εν ἡμιν, ὁτι τον υἱον αυτου τον μονογενη απεσταλκεν ὁ θεος εις τον κοσμον ἱνα ζησωμεν δι αυτου.
εν τουτω εστιν ἡ αγαπη, ουχ ὁτι ἡμεις ⸀ηγαπηκαμεν τον θεον, αλλ ὁτι αυτος ηγαπησεν ἡμας και απεστειλεν τον υἱον αυτου ἱλασμον περι των ἁμαρτιων ἡμων.
αγαπητοι, ει οὑτως ὁ θεος ηγαπησεν ἡμας, και ἡμεις οφειλομεν αλληλους αγαπαν.
θεον ουδεις πωποτε τεθεαται· εαν αγαπωμεν αλληλους, ὁ θεος εν ἡμιν μενει και ἡ αγαπη αυτου ⸂εν ἡμιν τετελειωμενη εστιν⸃.
εν τουτω γινωσκομεν ὁτι εν αυτω μενομεν και αυτος εν ἡμιν, ὁτι εκ του πνευματος αυτου δεδωκεν ἡμιν.
και ἡμεις τεθεαμεθα και μαρτυρουμεν ὁτι ὁ πατηρ απεσταλκεν τον υἱον σωτηρα του κοσμου.
ὁς ⸀εαν ὁμολογηση ὁτι ⸀ιησους εστιν ὁ υἱος του θεου, ὁ θεος εν αυτω μενει και αυτος εν τω θεω.
και ἡμεις εγνωκαμεν και πεπιστευκαμεν την αγαπην ἡν εχει ὁ θεος εν ἡμιν. ὁ θεος αγαπη εστιν, και ὁ μενων εν τη αγαπη εν τω θεω μενει και ὁ θεος εν αυτω ⸀μενει.
εν τουτω τετελειωται ἡ αγαπη μεθ ἡμων, ἱνα παρρησιαν εχωμεν εν τη ἡμερα της κρισεως, ὁτι καθως εκεινος εστιν και ἡμεις εσμεν εν τω κοσμω τουτω.
φοβος ουκ εστιν εν τη αγαπη, αλλ ἡ τελεια αγαπη εξω βαλλει τον φοβον, ὁτι ὁ φοβος κολασιν εχει, ὁ δε φοβουμενος ου τετελειωται εν τη αγαπη.
ἡμεις ⸀αγαπωμεν, ὁτι αυτος πρωτος ηγαπησεν ἡμας.
εαν τις ειπη ὁτι αγαπω τον θεον, και τον αδελφον αυτου μιση, ψευστης εστιν· ὁ γαρ μη αγαπων τον αδελφον αυτου ὁν ἑωρακεν, τον θεον ὁν ουχ ἑωρακεν ⸀ου δυναται αγαπαν.
και ταυτην την εντολην εχομεν απ αυτου, ἱνα ὁ αγαπων τον θεον αγαπα και τον αδελφον αυτου.
5
πας ὁ πιστευων ὁτι ιησους εστιν ὁ χριστος εκ του θεου γεγεννηται, και πας ὁ αγαπων τον γεννησαντα αγαπα ⸀και τον γεγεννημενον εξ αυτου.
εν τουτω γινωσκομεν ὁτι αγαπωμεν τα τεκνα του θεου, ὁταν τον θεον αγαπωμεν και τας εντολας αυτου ⸀ποιωμεν·
αὑτη γαρ εστιν ἡ αγαπη του θεου ἱνα τας εντολας αυτου τηρωμεν, και αἱ εντολαι αυτου βαρειαι ουκ εισιν,
ὁτι παν το γεγεννημενον εκ του θεου νικα τον κοσμον. και αὑτη εστιν ἡ νικη ἡ νικησασα τον κοσμον, ἡ πιστις ἡμων·
τις ⸂δε εστιν⸃ ὁ νικων τον κοσμον ει μη ὁ πιστευων ὁτι ιησους εστιν ὁ υἱος του θεου;
οὑτος εστιν ὁ ελθων δι ὑδατος και αἱματος, ιησους χριστος· ουκ εν τω ὑδατι μονον αλλ εν τω ὑδατι και ⸀εν τω αἱματι· και το πνευμα εστιν το μαρτυρουν, ὁτι το πνευμα εστιν ἡ αληθεια.
ὁτι τρεις εισιν οἱ μαρτυρουντες,
το πνευμα και το ὑδωρ και το αἱμα, και οἱ τρεις εις το ἑν εισιν.
ει την μαρτυριαν των ανθρωπων λαμβανομεν, ἡ μαρτυρια του θεου μειζων εστιν, ὁτι αὑτη εστιν ἡ μαρτυρια του θεου ⸀ὁτι μεμαρτυρηκεν περι του υἱου αυτου.
ὁ πιστευων εις τον υἱον του θεου εχει την μαρτυριαν εν ⸀αὑτω· ὁ μη πιστευων τω θεω ψευστην πεποιηκεν αυτον, ὁτι ου πεπιστευκεν εις την μαρτυριαν ἡν μεμαρτυρηκεν ὁ θεος περι του υἱου αυτου.
και αὑτη εστιν ἡ μαρτυρια, ὁτι ζωην αιωνιον εδωκεν ⸂ὁ θεος ἡμιν⸃, και αὑτη ἡ ζωη εν τω υἱω αυτου εστιν.
ὁ εχων τον υἱον εχει την ζωην· ὁ μη εχων τον υἱον του θεου την ζωην ουκ εχει.
ταυτα εγραψα ⸀ὑμιν ἱνα ειδητε ὁτι ζωην ⸂εχετε αιωνιον⸃, ⸂τοις πιστευουσιν⸃ εις το ονομα του υἱου του θεου.
και αὑτη εστιν ἡ παρρησια ἡν εχομεν προς αυτον, ὁτι εαν τι αιτωμεθα κατα το θελημα αυτου ακουει ἡμων.
και εαν οιδαμεν ὁτι ακουει ἡμων ὁ ⸀εαν αιτωμεθα, οιδαμεν ὁτι εχομεν τα αιτηματα ἁ ητηκαμεν ⸀απ αυτου.
εαν τις ιδη τον αδελφον αυτου ἁμαρτανοντα ἁμαρτιαν μη προς θανατον, αιτησει, και δωσει αυτω ζωην, τοις ἁμαρτανουσιν μη προς θανατον. εστιν ἁμαρτια προς θανατον· ου περι εκεινης λεγω ἱνα ερωτηση.
πασα αδικια ἁμαρτια εστιν, και εστιν ἁμαρτια ου προς θανατον.
οιδαμεν ὁτι πας ὁ γεγεννημενος εκ του θεου ουχ ἁμαρτανει, αλλ ὁ γεννηθεις εκ του θεου τηρει ⸀αυτον, και ὁ πονηρος ουχ ἁπτεται αυτου.
οιδαμεν ὁτι εκ του θεου εσμεν, και ὁ κοσμος ὁλος εν τω πονηρω κειται.
οιδαμεν δε ὁτι ὁ υἱος του θεου ἡκει, και δεδωκεν ἡμιν διανοιαν ἱνα ⸀γινωσκωμεν τον αληθινον· και εσμεν εν τω αληθινω, εν τω υἱω αυτου ιησου χριστω. οὑτος εστιν ὁ αληθινος θεος και ζωη αιωνιος.
τεκνια, φυλαξατε ἑαυτα απο των ⸀ειδωλων.
2_john
1
ὁ πρεσβυτερος εκλεκτη κυρια και τοις τεκνοις αυτης, οὑς εγω αγαπω εν αληθεια, και ουκ εγω μονος αλλα και παντες οἱ εγνωκοτες την αληθειαν,
δια την αληθειαν την μενουσαν εν ἡμιν, και μεθ ἡμων εσται εις τον αιωνα·
εσται μεθ ἡμων χαρις ελεος ειρηνη παρα θεου πατρος, και ⸀παρα ιησου χριστου του υἱου του πατρος, εν αληθεια και αγαπη.
εχαρην λιαν ὁτι εὑρηκα εκ των τεκνων σου περιπατουντας εν αληθεια, καθως εντολην ελαβομεν παρα του πατρος.
και νυν ερωτω σε, κυρια, ουχ ὡς εντολην ⸂καινην γραφων σοι⸃ αλλα ἡν ειχομεν απ αρχης, ἱνα αγαπωμεν αλληλους.
και αὑτη εστιν ἡ αγαπη, ἱνα περιπατωμεν κατα τας εντολας αυτου· αὑτη ⸂ἡ εντολη εστιν⸃, καθως ηκουσατε απ αρχης, ἱνα εν αυτη περιπατητε.
ὁτι πολλοι πλανοι ⸀εξηλθον εις τον κοσμον, οἱ μη ὁμολογουντες ιησουν χριστον ερχομενον εν σαρκι· οὑτος εστιν ὁ πλανος και ὁ αντιχριστος.
βλεπετε ἑαυτους, ἱνα μη ⸀απολεσητε ἁ ⸀ειργασαμεθα, αλλα μισθον πληρη ⸀απολαβητε.
πας ὁ ⸀προαγων και μη μενων εν τη διδαχη του χριστου θεον ουκ εχει· ὁ μενων εν τη ⸀διδαχη, οὑτος και τον πατερα και τον υἱον εχει.
ει τις ερχεται προς ὑμας και ταυτην την διδαχην ου φερει, μη λαμβανετε αυτον εις οικιαν και χαιρειν αυτω μη λεγετε·
ὁ ⸂λεγων γαρ⸃ αυτω χαιρειν κοινωνει τοις εργοις αυτου τοις πονηροις.
πολλα εχων ὑμιν γραφειν ουκ εβουληθην δια χαρτου και μελανος, αλλα ελπιζω ⸀γενεσθαι προς ὑμας και στομα προς στομα λαλησαι, ἱνα ἡ χαρα ⸀ὑμων ⸂πεπληρωμενη η⸃.
ασπαζεται σε τα τεκνα της αδελφης σου της ⸀εκλεκτης.
3_john
1
ὁ πρεσβυτερος γαιω τω αγαπητω, ὁν εγω αγαπω εν αληθεια.
αγαπητε, περι παντων ευχομαι σε ευοδουσθαι και ὑγιαινειν, καθως ευοδουται σου ἡ ψυχη.
εχαρην γαρ λιαν ερχομενων αδελφων και μαρτυρουντων σου τη αληθεια, καθως συ εν αληθεια περιπατεις.
μειζοτεραν τουτων ουκ εχω ⸀χαραν, ἱνα ακουω τα εμα τεκνα εν ⸀τη αληθεια περιπατουντα.
αγαπητε, πιστον ποιεις ὁ εαν εργαση εις τους αδελφους και ⸀τουτο ξενους,
οἱ εμαρτυρησαν σου τη αγαπη ενωπιον εκκλησιας, οὑς καλως ποιησεις προπεμψας αξιως του θεου·
ὑπερ γαρ του ονοματος εξηλθον μηδεν λαμβανοντες απο των ⸀εθνικων.
ἡμεις ουν οφειλομεν ⸀ὑπολαμβανειν τους τοιουτους, ἱνα συνεργοι γινωμεθα τη αληθεια.
εγραψα ⸀τι τη εκκλησια· αλλ ὁ φιλοπρωτευων αυτων διοτρεφης ουκ επιδεχεται ἡμας.
δια τουτο, εαν ελθω, ὑπομνησω αυτου τα εργα ἁ ποιει, λογοις πονηροις φλυαρων ἡμας, και μη αρκουμενος επι τουτοις ουτε αυτος επιδεχεται τους αδελφους και τους βουλομενους κωλυει και εκ της εκκλησιας εκβαλλει.
αγαπητε, μη μιμου το κακον αλλα το αγαθον. ὁ αγαθοποιων εκ του θεου εστιν· ὁ κακοποιων ουχ ἑωρακεν τον θεον.
δημητριω μεμαρτυρηται ὑπο παντων και ὑπο αυτης της αληθειας· και ἡμεις δε μαρτυρουμεν, και ⸀οιδας ὁτι ἡ μαρτυρια ἡμων αληθης εστιν.
πολλα ειχον ⸂γραψαι σοι⸃, αλλ ου θελω δια μελανος και καλαμου σοι ⸀γραφειν·
ελπιζω δε ευθεως ⸂σε ιδειν⸃, και στομα προς στομα λαλησομεν.
ειρηνη σοι. ασπαζονται σε οἱ φιλοι. ασπαζου τους φιλους κατ ονομα.
jude
1
ιουδας ιησου χριστου δουλος, αδελφος δε ιακωβου, τοις εν θεω πατρι ⸀ηγαπημενοις και ιησου χριστω τετηρημενοις κλητοις·
ελεος ὑμιν και ειρηνη και αγαπη πληθυνθειη.
αγαπητοι, πασαν σπουδην ποιουμενος γραφειν ὑμιν περι της κοινης ⸀ἡμων σωτηριας αναγκην εσχον γραψαι ὑμιν παρακαλων επαγωνιζεσθαι τη ἁπαξ παραδοθειση τοις ἁγιοις πιστει.
παρεισεδυσαν γαρ τινες ανθρωποι, οἱ παλαι προγεγραμμενοι εις τουτο το κριμα, ασεβεις, την του θεου ἡμων χαριτα μετατιθεντες εις ασελγειαν και τον μονον ⸀δεσποτην και κυριον ἡμων ιησουν χριστον αρνουμενοι.
ὑπομνησαι δε ὑμας βουλομαι, ειδοτας ⸂ὑμας ἁπαξ⸃ ⸀παντα, ὁτι ⸀ιησους λαον εκ γης αιγυπτου σωσας το δευτερον τους μη πιστευσαντας απωλεσεν,
αγγελους τε τους μη τηρησαντας την ἑαυτων αρχην αλλα απολιποντας το ιδιον οικητηριον εις κρισιν μεγαλης ἡμερας δεσμοις αιδιοις ὑπο ζοφον τετηρηκεν·
ὡς σοδομα και γομορρα και αἱ περι αυτας πολεις, τον ὁμοιον ⸂τροπον τουτοις⸃ εκπορνευσασαι και απελθουσαι οπισω σαρκος ἑτερας, προκεινται δειγμα πυρος αιωνιου δικην ὑπεχουσαι.
ὁμοιως μεντοι και οὑτοι ενυπνιαζομενοι σαρκα μεν μιαινουσιν, κυριοτητα δε αθετουσιν, δοξας δε βλασφημουσιν.
ὁ δε μιχαηλ ὁ αρχαγγελος, ὁτε τω διαβολω διακρινομενος διελεγετο περι του μωυσεως σωματος, ουκ ετολμησεν κρισιν επενεγκειν βλασφημιας, αλλα ειπεν· επιτιμησαι σοι κυριος.
οὑτοι δε ὁσα μεν ουκ οιδασιν βλασφημουσιν, ὁσα δε φυσικως ὡς τα αλογα ζωα επιστανται, εν τουτοις φθειρονται.
ουαι αυτοις, ὁτι τη ὁδω του καιν επορευθησαν, και τη πλανη του βαλααμ μισθου εξεχυθησαν, και τη αντιλογια του κορε απωλοντο.
οὑτοι εισιν ⸀οἱ εν ταις αγαπαις ὑμων σπιλαδες συνευωχουμενοι, αφοβως ἑαυτους ποιμαινοντες, νεφελαι ανυδροι ὑπο ανεμων παραφερομεναι, δενδρα φθινοπωρινα ακαρπα δις αποθανοντα εκριζωθεντα,
κυματα αγρια θαλασσης επαφριζοντα τας ἑαυτων αισχυνας, αστερες πλανηται οἱς ὁ ζοφος του σκοτους εις αιωνα τετηρηται.
προεφητευσεν δε και τουτοις ἑβδομος απο αδαμ ἑνωχ λεγων· ιδου ηλθεν κυριος εν ἁγιαις μυριασιν αυτου,
ποιησαι κρισιν κατα παντων και ελεγξαι ⸂παντας τους ασεβεις⸃ περι παντων των εργων ασεβειας αυτων ὡν ησεβησαν και περι παντων των σκληρων ὡν ελαλησαν κατ αυτου ἁμαρτωλοι ασεβεις.
οὑτοι εισιν γογγυσται, μεμψιμοιροι, κατα τας επιθυμιας ⸀αυτων πορευομενοι, και το στομα αυτων λαλει ὑπερογκα, θαυμαζοντες προσωπα ωφελειας χαριν.
ὑμεις δε, αγαπητοι, μνησθητε των ῥηματων των προειρημενων ὑπο των αποστολων του κυριου ἡμων ιησου χριστου·
ὁτι ελεγον ⸀ὑμιν· ⸂επ εσχατου χρονου⸃ εσονται εμπαικται κατα τας ἑαυτων επιθυμιας πορευομενοι των ασεβειων.
οὑτοι εισιν οἱ αποδιοριζοντες, ψυχικοι, πνευμα μη εχοντες.
ὑμεις δε, αγαπητοι, ⸂εποικοδομουντες ἑαυτους τη ἁγιωτατη ὑμων πιστει⸃, εν πνευματι ἁγιω προσευχομενοι,
ἑαυτους εν αγαπη θεου τηρησατε προσδεχομενοι το ελεος του κυριου ἡμων ιησου χριστου εις ζωην αιωνιον.
και οὑς μεν ⸀ελεατε ⸂διακρινομενους,
οὑς δε σωζετε εκ πυρος ἁρπαζοντες, οὑς δε ελεατε εν φοβω⸃, μισουντες και τον απο της σαρκος εσπιλωμενον χιτωνα.
τω δε δυναμενω φυλαξαι ⸀ὑμας απταιστους και στησαι κατενωπιον της δοξης αυτου αμωμους εν αγαλλιασει
⸀μονω θεω σωτηρι ἡμων ⸂δια ιησου χριστου του κυριου ἡμων⸃ ⸀δοξα μεγαλωσυνη κρατος και εξουσια ⸂προ παντος του αιωνος⸃ και νυν και εις παντας τους αιωνας· αμην.
matthew
1
βιβλος γενεσεως ιησου χριστου υἱου δαυιδ υἱου αβρααμ.
αβρααμ εγεννησεν τον ισαακ, ισαακ δε εγεννησεν τον ιακωβ, ιακωβ δε εγεννησεν τον ιουδαν και τους αδελφους αυτου,
ιουδας δε εγεννησεν τον φαρες και τον ζαρα εκ της θαμαρ, φαρες δε εγεννησεν τον ἑσρωμ, ἑσρωμ δε εγεννησεν τον αραμ,
αραμ δε εγεννησεν τον αμιναδαβ, αμιναδαβ δε εγεννησεν τον ναασσων, ναασσων δε εγεννησεν τον σαλμων,
σαλμων δε εγεννησεν τον ⸂βοες εκ της ῥαχαβ, βοες⸃ δε εγεννησεν τον ⸂ιωβηδ εκ της ῥουθ, ιωβηδ⸃ δε εγεννησεν τον ιεσσαι,
ιεσσαι δε εγεννησεν τον δαυιδ τον βασιλεα. δαυιδ ⸀δε εγεννησεν τον σολομωνα εκ της του ουριου,
σολομων δε εγεννησεν τον ῥοβοαμ, ῥοβοαμ δε εγεννησεν τον αβια, αβια δε εγεννησεν τον ⸂ασαφ,
ασαφ⸃ δε εγεννησεν τον ιωσαφατ, ιωσαφατ δε εγεννησεν τον ιωραμ, ιωραμ δε εγεννησεν τον οζιαν,
οζιας δε εγεννησεν τον ιωαθαμ, ιωαθαμ δε εγεννησεν τον αχαζ, αχαζ δε εγεννησεν τον ἑζεκιαν,
ἑζεκιας δε εγεννησεν τον μανασση, μανασσης δε εγεννησεν τον ⸂αμως, αμως⸃ δε εγεννησεν τον ιωσιαν,
ιωσιας δε εγεννησεν τον ιεχονιαν και τους αδελφους αυτου επι της μετοικεσιας βαβυλωνος.
μετα δε την μετοικεσιαν βαβυλωνος ιεχονιας εγεννησεν τον σαλαθιηλ, σαλαθιηλ δε εγεννησεν τον ζοροβαβελ,
ζοροβαβελ δε εγεννησεν τον αβιουδ, αβιουδ δε εγεννησεν τον ελιακιμ, ελιακιμ δε εγεννησεν τον αζωρ,
αζωρ δε εγεννησεν τον σαδωκ, σαδωκ δε εγεννησεν τον αχιμ, αχιμ δε εγεννησεν τον ελιουδ,
ελιουδ δε εγεννησεν τον ελεαζαρ, ελεαζαρ δε εγεννησεν τον ματθαν, ματθαν δε εγεννησεν τον ιακωβ,
ιακωβ δε εγεννησεν τον ιωσηφ τον ανδρα μαριας, εξ ἡς εγεννηθη ιησους ὁ λεγομενος χριστος.
πασαι ουν αἱ γενεαι απο αβρααμ ἑως δαυιδ γενεαι δεκατεσσαρες, και απο δαυιδ ἑως της μετοικεσιας βαβυλωνος γενεαι δεκατεσσαρες, και απο της μετοικεσιας βαβυλωνος ἑως του χριστου γενεαι δεκατεσσαρες.
του δε ⸀ιησου χριστου ἡ ⸀γενεσις οὑτως ην. ⸀μνηστευθεισης της μητρος αυτου μαριας τω ιωσηφ, πριν η συνελθειν αυτους εὑρεθη εν γαστρι εχουσα εκ πνευματος ἁγιου.
ιωσηφ δε ὁ ανηρ αυτης, δικαιος ων και μη θελων αυτην ⸀δειγματισαι, εβουληθη λαθρα απολυσαι αυτην.
ταυτα δε αυτου ενθυμηθεντος ιδου αγγελος κυριου κατ οναρ εφανη αυτω λεγων· ιωσηφ υἱος δαυιδ, μη φοβηθης παραλαβειν ⸀μαριαν την γυναικα σου, το γαρ εν αυτη γεννηθεν εκ πνευματος εστιν ἁγιου·
τεξεται δε υἱον και καλεσεις το ονομα αυτου ιησουν, αυτος γαρ σωσει τον λαον αυτου απο των ἁμαρτιων αυτων.
τουτο δε ὁλον γεγονεν ἱνα πληρωθη το ῥηθεν ⸀ὑπο κυριου δια του προφητου λεγοντος·
ιδου ἡ παρθενος εν γαστρι ἑξει και τεξεται υἱον, και καλεσουσιν το ονομα αυτου εμμανουηλ· ὁ εστιν μεθερμηνευομενον μεθ ἡμων ὁ θεος.
⸀εγερθεις δε ὁ ιωσηφ απο του ὑπνου εποιησεν ὡς προσεταξεν αυτω ὁ αγγελος κυριου και παρελαβεν την γυναικα αυτου·
και ουκ εγινωσκεν αυτην ἑως οὑ ετεκεν ⸀υἱον· και εκαλεσεν το ονομα αυτου ιησουν.
2
του δε ιησου γεννηθεντος εν βηθλεεμ της ιουδαιας εν ἡμεραις ἡρωδου του βασιλεως, ιδου μαγοι απο ανατολων παρεγενοντο εις ἱεροσολυμα
λεγοντες· που εστιν ὁ τεχθεις βασιλευς των ιουδαιων; ειδομεν γαρ αυτου τον αστερα εν τη ανατολη και ηλθομεν προσκυνησαι αυτω.
ακουσας δε ⸂ὁ βασιλευς ἡρωδης⸃ εταραχθη και πασα ἱεροσολυμα μετ αυτου,
και συναγαγων παντας τους αρχιερεις και γραμματεις του λαου επυνθανετο παρ αυτων που ὁ χριστος γενναται.
οἱ δε ειπαν αυτω· εν βηθλεεμ της ιουδαιας· οὑτως γαρ γεγραπται δια του προφητου·
και συ, βηθλεεμ γη ιουδα, ουδαμως ελαχιστη ει εν τοις ἡγεμοσιν ιουδα· εκ σου γαρ εξελευσεται ἡγουμενος, ὁστις ποιμανει τον λαον μου τον ισραηλ.
τοτε ἡρωδης λαθρα καλεσας τους μαγους ηκριβωσεν παρ αυτων τον χρονον του φαινομενου αστερος,
και πεμψας αυτους εις βηθλεεμ ειπεν· πορευθεντες ⸂εξετασατε ακριβως⸃ περι του παιδιου· επαν δε εὑρητε, απαγγειλατε μοι, ὁπως καγω ελθων προσκυνησω αυτω.
οἱ δε ακουσαντες του βασιλεως επορευθησαν, και ιδου ὁ αστηρ ὁν ειδον εν τη ανατολη προηγεν αυτους, ἑως ελθων ⸀εσταθη επανω οὑ ην το παιδιον.
ιδοντες δε τον αστερα εχαρησαν χαραν μεγαλην σφοδρα.
και ελθοντες εις την οικιαν ειδον το παιδιον μετα μαριας της μητρος αυτου, και πεσοντες προσεκυνησαν αυτω, και ανοιξαντες τους θησαυρους αυτων προσηνεγκαν αυτω δωρα, χρυσον και λιβανον και σμυρναν.
και χρηματισθεντες κατ οναρ μη ανακαμψαι προς ἡρωδην δι αλλης ὁδου ανεχωρησαν εις την χωραν αυτων.
αναχωρησαντων δε αυτων ιδου αγγελος κυριου ⸂φαινεται κατ οναρ⸃ τω ιωσηφ λεγων· εγερθεις παραλαβε το παιδιον και την μητερα αυτου και φευγε εις αιγυπτον, και ισθι εκει ἑως αν ειπω σοι· μελλει γαρ ἡρωδης ζητειν το παιδιον του απολεσαι αυτο.
ὁ δε εγερθεις παρελαβε το παιδιον και την μητερα αυτου νυκτος και ανεχωρησεν εις αιγυπτον,
και ην εκει ἑως της τελευτης ἡρωδου· ἱνα πληρωθη το ῥηθεν ⸀ὑπο κυριου δια του προφητου λεγοντος· εξ αιγυπτου εκαλεσα τον υἱον μου.
τοτε ἡρωδης ιδων ὁτι ενεπαιχθη ὑπο των μαγων εθυμωθη λιαν, και αποστειλας ανειλεν παντας τους παιδας τους εν βηθλεεμ και εν πασι τοις ὁριοις αυτης απο διετους και κατωτερω, κατα τον χρονον ὁν ηκριβωσεν παρα των μαγων.
τοτε επληρωθη το ῥηθεν ⸀δια ιερεμιου του προφητου λεγοντος·
φωνη εν ῥαμα ⸀ηκουσθη, κλαυθμος και οδυρμος πολυς· ῥαχηλ κλαιουσα τα τεκνα αυτης, και ουκ ηθελεν παρακληθηναι ὁτι ουκ εισιν.
τελευτησαντος δε του ἡρωδου ιδου αγγελος κυριου ⸂φαινεται κατ οναρ⸃ τω ιωσηφ εν αιγυπτω
λεγων· εγερθεις παραλαβε το παιδιον και την μητερα αυτου και πορευου εις γην ισραηλ, τεθνηκασιν γαρ οἱ ζητουντες την ψυχην του παιδιου.
ὁ δε εγερθεις παρελαβε το παιδιον και την μητερα αυτου και ⸀εισηλθεν εις γην ισραηλ.
ακουσας δε ὁτι αρχελαος ⸀βασιλευει της ιουδαιας αντι ⸂του πατρος αυτου ἡρωδου⸃ εφοβηθη εκει απελθειν· χρηματισθεις δε κατ οναρ ανεχωρησεν εις τα μερη της γαλιλαιας,
και ελθων κατωκησεν εις πολιν λεγομενην ναζαρετ, ὁπως πληρωθη το ῥηθεν δια των προφητων ὁτι ναζωραιος κληθησεται.
3
εν δε ταις ἡμεραις εκειναις παραγινεται ιωαννης ὁ βαπτιστης κηρυσσων εν τη ερημω της ιουδαιας
⸀και λεγων· μετανοειτε, ηγγικεν γαρ ἡ βασιλεια των ουρανων.
οὑτος γαρ εστιν ὁ ῥηθεις ⸀δια ησαιου του προφητου λεγοντος· φωνη βοωντος εν τη ερημω· ἑτοιμασατε την ὁδον κυριου, ευθειας ποιειτε τας τριβους αυτου.
αυτος δε ὁ ιωαννης ειχεν το ενδυμα αυτου απο τριχων καμηλου και ζωνην δερματινην περι την οσφυν αυτου, ἡ δε τροφη ⸂ην αυτου⸃ ακριδες και μελι αγριον.
τοτε εξεπορευετο προς αυτον ἱεροσολυμα και πασα ἡ ιουδαια και πασα ἡ περιχωρος του ιορδανου,
και εβαπτιζοντο εν τω ιορδανη ⸀ποταμω ὑπ αυτου εξομολογουμενοι τας ἁμαρτιας αυτων.
ιδων δε πολλους των φαρισαιων και σαδδουκαιων ερχομενους επι το βαπτισμα ⸀αυτου ειπεν αυτοις· γεννηματα εχιδνων, τις ὑπεδειξεν ὑμιν φυγειν απο της μελλουσης οργης;
ποιησατε ουν καρπον αξιον της μετανοιας
και μη δοξητε λεγειν εν ἑαυτοις· πατερα εχομεν τον αβρααμ, λεγω γαρ ὑμιν ὁτι δυναται ὁ θεος εκ των λιθων τουτων εγειραι τεκνα τω αβρααμ.
ηδη ⸀δε ἡ αξινη προς την ῥιζαν των δενδρων κειται· παν ουν δενδρον μη ποιουν καρπον καλον εκκοπτεται και εις πυρ βαλλεται.
εγω μεν ⸂ὑμας βαπτιζω⸃ εν ὑδατι εις μετανοιαν· ὁ δε οπισω μου ερχομενος ισχυροτερος μου εστιν, οὑ ουκ ειμι ἱκανος τα ὑποδηματα βαστασαι· αυτος ὑμας βαπτισει εν πνευματι ἁγιω ⸂και πυρι⸃·
οὑ το πτυον εν τη χειρι αυτου, και διακαθαριει την ἁλωνα αυτου και συναξει τον σιτον αυτου εις την ⸀αποθηκην, το δε αχυρον κατακαυσει πυρι ασβεστω.
τοτε παραγινεται ὁ ιησους απο της γαλιλαιας επι τον ιορδανην προς τον ιωαννην του βαπτισθηναι ὑπ αυτου.
ὁ δε ⸀ιωαννης διεκωλυεν αυτον λεγων· εγω χρειαν εχω ὑπο σου βαπτισθηναι, και συ ερχη προς με;
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν ⸂προς αυτον⸃· αφες αρτι, οὑτως γαρ πρεπον εστιν ἡμιν πληρωσαι πασαν δικαιοσυνην. τοτε αφιησιν αυτον.
⸂βαπτισθεις δε⸃ ὁ ιησους ⸂ευθυς ανεβη⸃ απο του ὑδατος· και ιδου ⸀ηνεωχθησαν οἱ ουρανοι, και ειδεν ⸀πνευμα θεου καταβαινον ὡσει ⸀περιστεραν ερχομενον επ αυτον·
και ιδου φωνη εκ των ουρανων λεγουσα· οὑτος εστιν ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος, εν ὡ ευδοκησα.
4
τοτε ὁ ιησους ανηχθη εις την ερημον ὑπο του πνευματος, πειρασθηναι ὑπο του διαβολου.
και νηστευσας ἡμερας τεσσερακοντα και νυκτας τεσσερακοντα ὑστερον επεινασεν.
και προσελθων ⸂ὁ πειραζων ειπεν αυτω⸃· ει υἱος ει του θεου, ειπε ἱνα οἱ λιθοι οὑτοι αρτοι γενωνται.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· γεγραπται· ουκ επ αρτω μονω ζησεται ⸀ὁ ανθρωπος, αλλ ⸀επι παντι ῥηματι εκπορευομενω δια στοματος θεου.
τοτε παραλαμβανει αυτον ὁ διαβολος εις την ἁγιαν πολιν, και ⸀εστησεν αυτον επι το πτερυγιον του ἱερου,
και λεγει αυτω· ει υἱος ει του θεου, βαλε σεαυτον κατω· γεγραπται γαρ ὁτι τοις αγγελοις αυτου εντελειται περι σου και επι χειρων αρουσιν σε, μηποτε προσκοψης προς λιθον τον ποδα σου.
εφη αυτω ὁ ιησους· παλιν γεγραπται· ουκ εκπειρασεις κυριον τον θεον σου.
παλιν παραλαμβανει αυτον ὁ διαβολος εις ορος ὑψηλον λιαν, και δεικνυσιν αυτω πασας τας βασιλειας του κοσμου και την δοξαν αυτων
και ⸀ειπεν αυτω· ταυτα ⸂σοι παντα⸃ δωσω, εαν πεσων προσκυνησης μοι.
τοτε λεγει αυτω ὁ ιησους· ⸀ὑπαγε, σατανα· γεγραπται γαρ· κυριον τον θεον σου προσκυνησεις και αυτω μονω λατρευσεις.
τοτε αφιησιν αυτον ὁ διαβολος, και ιδου αγγελοι προσηλθον και διηκονουν αυτω.
ακουσας ⸀δε ὁτι ιωαννης παρεδοθη ανεχωρησεν εις την γαλιλαιαν.
και καταλιπων την ναζαρα ελθων κατωκησεν εις καφαρναουμ την παραθαλασσιαν εν ὁριοις ζαβουλων και νεφθαλιμ·
ἱνα πληρωθη το ῥηθεν δια ησαιου του προφητου λεγοντος·
γη ζαβουλων και γη νεφθαλιμ, ὁδον θαλασσης, περαν του ιορδανου, γαλιλαια των εθνων,
ὁ λαος ὁ καθημενος εν ⸀σκοτια ⸂φως ειδεν⸃ μεγα, και τοις καθημενοις εν χωρα και σκια θανατου φως ανετειλεν αυτοις.
απο τοτε ηρξατο ὁ ιησους κηρυσσειν και λεγειν· μετανοειτε, ηγγικεν γαρ ἡ βασιλεια των ουρανων.
περιπατων δε παρα την θαλασσαν της γαλιλαιας ειδεν δυο αδελφους, σιμωνα τον λεγομενον πετρον και ανδρεαν τον αδελφον αυτου, βαλλοντας αμφιβληστρον εις την θαλασσαν, ησαν γαρ ἁλιεις·
και λεγει αυτοις· δευτε οπισω μου, και ποιησω ὑμας ἁλιεις ανθρωπων.
οἱ δε ευθεως αφεντες τα δικτυα ηκολουθησαν αυτω.
και προβας εκειθεν ειδεν αλλους δυο αδελφους, ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον αυτου, εν τω πλοιω μετα ζεβεδαιου του πατρος αυτων καταρτιζοντας τα δικτυα αυτων, και εκαλεσεν αυτους.
οἱ δε ευθεως αφεντες το πλοιον και τον πατερα αυτων ηκολουθησαν αυτω.
και περιηγεν ⸂εν ὁλη τη γαλιλαια⸃, διδασκων εν ταις συναγωγαις αυτων και κηρυσσων το ευαγγελιον της βασιλειας και θεραπευων πασαν νοσον και πασαν μαλακιαν εν τω λαω.
και απηλθεν ἡ ακοη αυτου εις ὁλην την συριαν· και προσηνεγκαν αυτω παντας τους κακως εχοντας ποικιλαις νοσοις και βασανοις ⸀συνεχομενους, δαιμονιζομενους και σεληνιαζομενους και παραλυτικους, και εθεραπευσεν αυτους.
και ηκολουθησαν αυτω οχλοι πολλοι απο της γαλιλαιας και δεκαπολεως και ἱεροσολυμων και ιουδαιας και περαν του ιορδανου.
5
ιδων δε τους οχλους ανεβη εις το ορος· και καθισαντος αυτου προσηλθαν αυτω οἱ μαθηται αυτου·
και ανοιξας το στομα αυτου εδιδασκεν αυτους λεγων·
μακαριοι οἱ πτωχοι τω πνευματι, ὁτι αυτων εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων.
μακαριοι οἱ πενθουντες, ὁτι αυτοι παρακληθησονται.
μακαριοι οἱ πραεις, ὁτι αυτοι κληρονομησουσι την γην.
μακαριοι οἱ πεινωντες και διψωντες την δικαιοσυνην, ὁτι αυτοι χορτασθησονται.
μακαριοι οἱ ελεημονες, ὁτι αυτοι ελεηθησονται.
μακαριοι οἱ καθαροι τη καρδια, ὁτι αυτοι τον θεον οψονται.
μακαριοι οἱ ειρηνοποιοι, ὁτι αυτοι υἱοι θεου κληθησονται.
μακαριοι οἱ δεδιωγμενοι ἑνεκεν δικαιοσυνης, ὁτι αυτων εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων.
μακαριοι εστε ὁταν ονειδισωσιν ὑμας και διωξωσιν και ειπωσιν παν ⸀πονηρον καθ ὑμων ψευδομενοι ἑνεκεν εμου.
χαιρετε και αγαλλιασθε, ὁτι ὁ μισθος ὑμων πολυς εν τοις ουρανοις· οὑτως γαρ εδιωξαν τους προφητας τους προ ὑμων.
ὑμεις εστε το ἁλας της γης· εαν δε το ἁλας μωρανθη, εν τινι ἁλισθησεται; εις ουδεν ισχυει ετι ει μη ⸂βληθεν εξω⸃ καταπατεισθαι ὑπο των ανθρωπων.
ὑμεις εστε το φως του κοσμου. ου δυναται πολις κρυβηναι επανω ορους κειμενη·
ουδε καιουσιν λυχνον και τιθεασιν αυτον ὑπο τον μοδιον αλλ επι την λυχνιαν, και λαμπει πασιν τοις εν τη οικια.
οὑτως λαμψατω το φως ὑμων εμπροσθεν των ανθρωπων, ὁπως ιδωσιν ὑμων τα καλα εργα και δοξασωσιν τον πατερα ὑμων τον εν τοις ουρανοις.
μη νομισητε ὁτι ηλθον καταλυσαι τον νομον η τους προφητας· ουκ ηλθον καταλυσαι αλλα πληρωσαι·
αμην γαρ λεγω ὑμιν, ἑως αν παρελθη ὁ ουρανος και ἡ γη, ιωτα ἑν η μια κεραια ου μη παρελθη απο του νομου, ἑως αν παντα γενηται.
ὁς εαν ουν λυση μιαν των εντολων τουτων των ελαχιστων και διδαξη οὑτως τους ανθρωπους, ελαχιστος κληθησεται εν τη βασιλεια των ουρανων· ὁς δ αν ποιηση και διδαξη, οὑτος μεγας κληθησεται εν τη βασιλεια των ουρανων.
λεγω γαρ ὑμιν ὁτι εαν μη περισσευση ⸂ὑμων ἡ δικαιοσυνη⸃ πλειον των γραμματεων και φαρισαιων, ου μη εισελθητε εις την βασιλειαν των ουρανων.
ηκουσατε ὁτι ερρεθη τοις αρχαιοις· ου φονευσεις· ὁς δ αν φονευση, ενοχος εσται τη κρισει.
εγω δε λεγω ὑμιν ὁτι πας ὁ οργιζομενος τω αδελφω ⸀αυτου ενοχος εσται τη κρισει· ὁς δ αν ειπη τω αδελφω αυτου· ῥακα, ενοχος εσται τω συνεδριω· ὁς δ αν ειπη· μωρε, ενοχος εσται εις την γεενναν του πυρος.
εαν ουν προσφερης το δωρον σου επι το θυσιαστηριον κακει μνησθης ὁτι ὁ αδελφος σου εχει τι κατα σου,
αφες εκει το δωρον σου εμπροσθεν του θυσιαστηριου και ὑπαγε πρωτον διαλλαγηθι τω αδελφω σου, και τοτε ελθων προσφερε το δωρον σου.
ισθι ευνοων τω αντιδικω σου ταχυ ἑως ὁτου ει ⸂μετ αυτου εν τη ὁδω⸃, μηποτε σε παραδω ὁ αντιδικος τω κριτη, και ὁ ⸀κριτης τω ὑπηρετη, και εις φυλακην βληθηση·
αμην λεγω σοι, ου μη εξελθης εκειθεν ἑως αν αποδως τον εσχατον κοδραντην.
ηκουσατε ὁτι ερρεθη· ου μοιχευσεις.
εγω δε λεγω ὑμιν ὁτι πας ὁ βλεπων γυναικα προς το επιθυμησαι αυτην ηδη εμοιχευσεν αυτην εν τη καρδια αυτου.
ει δε ὁ οφθαλμος σου ὁ δεξιος σκανδαλιζει σε, εξελε αυτον και βαλε απο σου, συμφερει γαρ σοι ἱνα αποληται ἑν των μελων σου και μη ὁλον το σωμα σου βληθη εις γεενναν.
και ει ἡ δεξια σου χειρ σκανδαλιζει σε, εκκοψον αυτην και βαλε απο σου, συμφερει γαρ σοι ἱνα αποληται ἑν των μελων σου και μη ὁλον το σωμα σου ⸂εις γεενναν απελθη⸃.
ερρεθη ⸀δε· ὁς αν απολυση την γυναικα αυτου, δοτω αυτη αποστασιον.
εγω δε λεγω ὑμιν ὁτι ⸂πας ὁ απολυων⸃ την γυναικα αυτου παρεκτος λογου πορνειας ποιει αυτην ⸀μοιχευθηναι, και ὁς εαν απολελυμενην γαμηση μοιχαται.
παλιν ηκουσατε ὁτι ερρεθη τοις αρχαιοις· ουκ επιορκησεις, αποδωσεις δε τω κυριω τους ὁρκους σου.
εγω δε λεγω ὑμιν μη ομοσαι ὁλως· μητε εν τω ουρανω, ὁτι θρονος εστιν του θεου·
μητε εν τη γη, ὁτι ὑποποδιον εστιν των ποδων αυτου· μητε εις ἱεροσολυμα, ὁτι πολις εστιν του μεγαλου βασιλεως·
μητε εν τη κεφαλη σου ομοσης, ὁτι ου δυνασαι μιαν τριχα λευκην ⸂ποιησαι η μελαιναν⸃.
εστω δε ὁ λογος ὑμων ναι ναι, ου ου· το δε περισσον τουτων εκ του πονηρου εστιν.
ηκουσατε ὁτι ερρεθη· οφθαλμον αντι οφθαλμου και οδοντα αντι οδοντος.
εγω δε λεγω ὑμιν μη αντιστηναι τω πονηρω· αλλ ὁστις σε ⸀ῥαπιζει ⸀εις την δεξιαν ⸀σιαγονα, στρεψον αυτω και την αλλην·
και τω θελοντι σοι κριθηναι και τον χιτωνα σου λαβειν, αφες αυτω και το ἱματιον·
και ὁστις σε αγγαρευσει μιλιον ἑν, ὑπαγε μετ αυτου δυο.
τω αιτουντι σε ⸀δος, και τον θελοντα απο σου δανισασθαι μη αποστραφης.
ηκουσατε ὁτι ερρεθη· αγαπησεις τον πλησιον σου και μισησεις τον εχθρον σου.
εγω δε λεγω ὑμιν, αγαπατε τους εχθρους ⸀ὑμων και προσευχεσθε ὑπερ ⸀των διωκοντων ὑμας·
ὁπως γενησθε υἱοι του πατρος ὑμων του ⸀εν ουρανοις, ὁτι τον ἡλιον αυτου ανατελλει επι πονηρους και αγαθους και βρεχει επι δικαιους και αδικους.
εαν γαρ αγαπησητε τους αγαπωντας ὑμας, τινα μισθον εχετε; ουχι και οἱ τελωναι ⸂το αυτο⸃ ποιουσιν;
και εαν ασπασησθε τους ⸀αδελφους ὑμων μονον, τι περισσον ποιειτε; ουχι και οἱ ⸀εθνικοι ⸂το αυτο⸃ ποιουσιν;
εσεσθε ουν ὑμεις τελειοι ⸀ὡς ὁ πατηρ ὑμων ὁ ⸀ουρανιος τελειος εστιν.
6
προσεχετε ⸀δε την ⸀δικαιοσυνην ὑμων μη ποιειν εμπροσθεν των ανθρωπων προς το θεαθηναι αυτοις· ει δε μη γε, μισθον ουκ εχετε παρα τω πατρι ὑμων τω εν τοις ουρανοις.
ὁταν ουν ποιης ελεημοσυνην, μη σαλπισης εμπροσθεν σου, ὡσπερ οἱ ὑποκριται ποιουσιν εν ταις συναγωγαις και εν ταις ῥυμαις, ὁπως δοξασθωσιν ὑπο των ανθρωπων· αμην λεγω ὑμιν, απεχουσιν τον μισθον αυτων.
σου δε ποιουντος ελεημοσυνην μη γνωτω ἡ αριστερα σου τι ποιει ἡ δεξια σου,
ὁπως η σου ἡ ελεημοσυνη εν τω κρυπτω· και ὁ πατηρ σου ὁ βλεπων εν τω ⸀κρυπτω αποδωσει ⸀σοι.
και ὁταν ⸂προσευχησθε, ουκ εσεσθε ὡς⸃ οἱ ὑποκριται· ὁτι φιλουσιν εν ταις συναγωγαις και εν ταις γωνιαις των πλατειων ἑστωτες προσευχεσθαι, ⸀ὁπως φανωσιν τοις ανθρωποις· αμην λεγω ⸀ὑμιν, απεχουσι τον μισθον αυτων.
συ δε ὁταν προσευχη, εισελθε εις το ταμειον σου και κλεισας την θυραν σου προσευξαι τω πατρι σου τω εν τω κρυπτω· και ὁ πατηρ σου ὁ βλεπων εν τω κρυπτω αποδωσει ⸀σοι.
προσευχομενοι δε μη βατταλογησητε ὡσπερ οἱ εθνικοι, δοκουσιν γαρ ὁτι εν τη πολυλογια αυτων εισακουσθησονται·
μη ουν ὁμοιωθητε αυτοις, οιδεν γαρ ⸀ὁ πατηρ ὑμων ὡν χρειαν εχετε προ του ὑμας αιτησαι αυτον.
οὑτως ουν προσευχεσθε ὑμεις· πατερ ἡμων ὁ εν τοις ουρανοις· ἁγιασθητω το ονομα σου,
ελθετω ἡ βασιλεια σου, γενηθητω το θελημα σου, ὡς εν ουρανω και ⸀επι γης·
τον αρτον ἡμων τον επιουσιον δος ἡμιν σημερον·
και αφες ἡμιν τα οφειληματα ἡμων, ὡς και ἡμεις ⸀αφηκαμεν τοις οφειλεταις ἡμων·
και μη εισενεγκης ἡμας εις πειρασμον, αλλα ῥυσαι ἡμας απο του ⸀πονηρου.
εαν γαρ αφητε τοις ανθρωποις τα παραπτωματα αυτων, αφησει και ὑμιν ὁ πατηρ ὑμων ὁ ουρανιος·
εαν δε μη αφητε τοις ⸀ανθρωποις, ουδε ὁ πατηρ ὑμων αφησει τα παραπτωματα ὑμων.
ὁταν δε νηστευητε, μη γινεσθε ⸀ὡς οἱ ὑποκριται σκυθρωποι, αφανιζουσιν γαρ τα προσωπα αυτων ὁπως φανωσιν τοις ανθρωποις νηστευοντες· αμην λεγω ⸀ὑμιν, απεχουσιν τον μισθον αυτων.
συ δε νηστευων αλειψαι σου την κεφαλην και το προσωπον σου νιψαι,
ὁπως μη φανης τοις ανθρωποις νηστευων αλλα τω πατρι σου τω εν τω ⸀κρυφαιω· και ὁ πατηρ σου ὁ βλεπων εν τω ⸁κρυφαιω αποδωσει σοι.
μη θησαυριζετε ὑμιν θησαυρους επι της γης, ὁπου σης και βρωσις αφανιζει, και ὁπου κλεπται διορυσσουσιν και κλεπτουσιν·
θησαυριζετε δε ὑμιν θησαυρους εν ουρανω, ὁπου ουτε σης ουτε βρωσις αφανιζει, και ὁπου κλεπται ου διορυσσουσιν ουδε κλεπτουσιν·
ὁπου γαρ εστιν ὁ θησαυρος ⸀σου, εκει εσται και ἡ καρδια ⸁σου.
ὁ λυχνος του σωματος εστιν ὁ οφθαλμος. εαν ουν ⸂η ὁ οφθαλμος σου ἁπλους⸃, ὁλον το σωμα σου φωτεινον εσται·
εαν δε ὁ οφθαλμος σου πονηρος η, ὁλον το σωμα σου σκοτεινον εσται. ει ουν το φως το εν σοι σκοτος εστιν, το σκοτος ποσον.
ουδεις δυναται δυσι κυριοις δουλευειν· η γαρ τον ἑνα μισησει και τον ἑτερον αγαπησει, η ἑνος ανθεξεται και του ἑτερου καταφρονησει. ου δυνασθε θεω δουλευειν και μαμωνα.
δια τουτο λεγω ὑμιν· μη μεριμνατε τη ψυχη ὑμων τι ⸀φαγητε, μηδε τω σωματι ὑμων τι ενδυσησθε· ουχι ἡ ψυχη πλειον εστι της τροφης και το σωμα του ενδυματος;
εμβλεψατε εις τα πετεινα του ουρανου ὁτι ου σπειρουσιν ουδε θεριζουσιν ουδε συναγουσιν εις αποθηκας, και ὁ πατηρ ὑμων ὁ ουρανιος τρεφει αυτα· ουχ ὑμεις μαλλον διαφερετε αυτων;
τις δε εξ ὑμων μεριμνων δυναται προσθειναι επι την ἡλικιαν αυτου πηχυν ἑνα;
και περι ενδυματος τι μεριμνατε; καταμαθετε τα κρινα του αγρου πως ⸂αυξανουσιν· ου κοπιωσιν ουδε νηθουσιν⸃·
λεγω δε ὑμιν ὁτι ουδε σολομων εν παση τη δοξη αυτου περιεβαλετο ὡς ἑν τουτων.
ει δε τον χορτον του αγρου σημερον οντα και αυριον εις κλιβανον βαλλομενον ὁ θεος οὑτως αμφιεννυσιν, ου πολλω μαλλον ὑμας, ολιγοπιστοι;
μη ουν μεριμνησητε λεγοντες· τι φαγωμεν; η· τι πιωμεν; η· τι περιβαλωμεθα;
παντα γαρ ταυτα τα εθνη ⸀επιζητουσιν· οιδεν γαρ ὁ πατηρ ὑμων ὁ ουρανιος ὁτι χρηζετε τουτων ἁπαντων.
ζητειτε δε πρωτον την ⸀βασιλειαν και την δικαιοσυνην αυτου, και ταυτα παντα προστεθησεται ὑμιν.
μη ουν μεριμνησητε εις την αυριον, ἡ γαρ αυριον μεριμνησει ⸀αὑτης· αρκετον τη ἡμερα ἡ κακια αυτης.
7
μη κρινετε, ἱνα μη κριθητε·
εν ὡ γαρ κριματι κρινετε κριθησεσθε, και εν ὡ μετρω μετρειτε μετρηθησεται ὑμιν.
τι δε βλεπεις το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου, την δε εν τω σω οφθαλμω δοκον ου κατανοεις;
η πως ερεις τω αδελφω σου· αφες εκβαλω το καρφος ⸀εκ του οφθαλμου σου, και ιδου ἡ δοκος εν τω οφθαλμω σου;
ὑποκριτα, εκβαλε πρωτον ⸂εκ του οφθαλμου σου την δοκον⸃, και τοτε διαβλεψεις εκβαλειν το καρφος εκ του οφθαλμου του αδελφου σου.
μη δωτε το ἁγιον τοις κυσιν, μηδε βαλητε τους μαργαριτας ὑμων εμπροσθεν των χοιρων, μηποτε ⸀καταπατησουσιν αυτους εν τοις ποσιν αυτων και στραφεντες ῥηξωσιν ὑμας.
αιτειτε, και δοθησεται ὑμιν· ζητειτε, και εὑρησετε· κρουετε, και ανοιγησεται ὑμιν.
πας γαρ ὁ αιτων λαμβανει και ὁ ζητων εὑρισκει και τω κρουοντι ⸀ανοιγησεται.
η τις ⸀εστιν εξ ὑμων ανθρωπος, ὁν ⸀αιτησει ὁ υἱος αυτου αρτον—μη λιθον επιδωσει αυτω;
⸀η και ⸂ιχθυν αιτησει⸃—μη οφιν επιδωσει αυτω;
ει ουν ὑμεις πονηροι οντες οιδατε δοματα αγαθα διδοναι τοις τεκνοις ὑμων, ποσω μαλλον ὁ πατηρ ὑμων ὁ εν τοις ουρανοις δωσει αγαθα τοις αιτουσιν αυτον.
παντα ουν ὁσα ⸀εαν θελητε ἱνα ποιωσιν ὑμιν οἱ ανθρωποι, οὑτως και ὑμεις ποιειτε αυτοις· οὑτος γαρ εστιν ὁ νομος και οἱ προφηται.
εισελθατε δια της στενης πυλης· ὁτι πλατεια ⸂ἡ πυλη⸃ και ευρυχωρος ἡ ὁδος ἡ απαγουσα εις την απωλειαν, και πολλοι εισιν οἱ εισερχομενοι δι αυτης·
⸀ὁτι στενη ἡ πυλη και τεθλιμμενη ἡ ὁδος ἡ απαγουσα εις την ζωην, και ολιγοι εισιν οἱ εὑρισκοντες αυτην.
⸀προσεχετε απο των ψευδοπροφητων, οἱτινες ερχονται προς ὑμας εν ενδυμασι προβατων εσωθεν δε εισιν λυκοι ἁρπαγες.
απο των καρπων αυτων επιγνωσεσθε αυτους. μητι συλλεγουσιν απο ακανθων ⸀σταφυλας η απο τριβολων συκα;
οὑτως παν δενδρον αγαθον καρπους καλους ποιει, το δε σαπρον δενδρον καρπους πονηρους ποιει·
ου δυναται δενδρον αγαθον καρπους πονηρους ⸀ποιειν, ουδε δενδρον σαπρον καρπους καλους ποιειν.
παν δενδρον μη ποιουν καρπον καλον εκκοπτεται και εις πυρ βαλλεται.
αρα γε απο των καρπων αυτων επιγνωσεσθε αυτους.
ου πας ὁ λεγων μοι· κυριε κυριε εισελευσεται εις την βασιλειαν των ουρανων, αλλ ὁ ποιων το θελημα του πατρος μου του εν ⸀τοις ουρανοις.
πολλοι ερουσιν μοι εν εκεινη τη ἡμερα· κυριε κυριε, ου τω σω ονοματι επροφητευσαμεν, και τω σω ονοματι δαιμονια εξεβαλομεν, και τω σω ονοματι δυναμεις πολλας εποιησαμεν;
και τοτε ὁμολογησω αυτοις ὁτι ουδεποτε εγνων ὑμας· αποχωρειτε απ εμου οἱ εργαζομενοι την ανομιαν.
πας ουν ὁστις ακουει μου τους λογους τουτους και ποιει αυτους, ⸀ὁμοιωθησεται ανδρι φρονιμω, ὁστις ωκοδομησεν ⸂αυτου την οικιαν⸃ επι την πετραν.
και κατεβη ἡ βροχη και ηλθον οἱ ποταμοι και επνευσαν οἱ ανεμοι και προσεπεσαν τη οικια εκεινη, και ουκ επεσεν, τεθεμελιωτο γαρ επι την πετραν.
και πας ὁ ακουων μου τους λογους τουτους και μη ποιων αυτους ὁμοιωθησεται ανδρι μωρω, ὁστις ωκοδομησεν ⸂αυτου την οικιαν⸃ επι την αμμον.
και κατεβη ἡ βροχη και ηλθον οἱ ποταμοι και επνευσαν οἱ ανεμοι και προσεκοψαν τη οικια εκεινη, και επεσεν, και ην ἡ πτωσις αυτης μεγαλη.
και εγενετο ὁτε ⸀ετελεσεν ὁ ιησους τους λογους τουτους, εξεπλησσοντο οἱ οχλοι επι τη διδαχη αυτου·
ην γαρ διδασκων αυτους ὡς εξουσιαν εχων και ουχ ὡς οἱ γραμματεις ⸀αυτων.
8
⸂καταβαντος δε αυτου⸃ απο του ορους ηκολουθησαν αυτω οχλοι πολλοι.
και ιδου λεπρος ⸀προσελθων προσεκυνει αυτω λεγων· κυριε, εαν θελης δυνασαι με καθαρισαι.
και εκτεινας την χειρα ἡψατο ⸀αυτου λεγων· θελω, καθαρισθητι· και ευθεως εκαθαρισθη αυτου ἡ λεπρα.
και λεγει αυτω ὁ ιησους· ὁρα μηδενι ειπης, αλλα ὑπαγε σεαυτον δειξον τω ἱερει, και προσενεγκον το δωρον ὁ προσεταξεν μωυσης εις μαρτυριον αυτοις.
⸂εισελθοντος δε αυτου⸃ εις καφαρναουμ προσηλθεν αυτω ἑκατονταρχος παρακαλων αυτον
και λεγων· κυριε, ὁ παις μου βεβληται εν τη οικια παραλυτικος, δεινως βασανιζομενος.
⸀και λεγει ⸀αυτω· εγω ελθων θεραπευσω αυτον.
⸂και αποκριθεις⸃ ὁ ἑκατονταρχος εφη· κυριε, ουκ ειμι ἱκανος ἱνα μου ὑπο την στεγην εισελθης· αλλα μονον ειπε λογω, και ιαθησεται ὁ παις μου·
και γαρ εγω ανθρωπος ειμι ὑπο ⸀εξουσιαν, εχων ὑπ εμαυτον στρατιωτας, και λεγω τουτω· πορευθητι, και πορευεται, και αλλω· ερχου, και ερχεται, και τω δουλω μου· ποιησον τουτο, και ποιει.
ακουσας δε ὁ ιησους εθαυμασεν και ειπεν τοις ακολουθουσιν· αμην λεγω ὑμιν, ⸂παρ ουδενι τοσαυτην πιστιν εν τω ισραηλ⸃ εὑρον.
λεγω δε ὑμιν ὁτι πολλοι απο ανατολων και δυσμων ἡξουσιν και ανακλιθησονται μετα αβρααμ και ισαακ και ιακωβ εν τη βασιλεια των ουρανων·
οἱ δε υἱοι της βασιλειας εκβληθησονται εις το σκοτος το εξωτερον· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
και ειπεν ὁ ιησους τω ἑκατονταρχη· ὑπαγε, ⸀ὡς επιστευσας γενηθητω σοι· και ιαθη ὁ ⸀παις εν τη ὡρα εκεινη.
και ελθων ὁ ιησους εις την οικιαν πετρου ειδεν την πενθεραν αυτου βεβλημενην και πυρεσσουσαν·
και ἡψατο της χειρος αυτης, και αφηκεν αυτην ὁ πυρετος, και ηγερθη και διηκονει αυτω.
οψιας δε γενομενης προσηνεγκαν αυτω δαιμονιζομενους πολλους· και εξεβαλεν τα πνευματα λογω, και παντας τους κακως εχοντας εθεραπευσεν·
ὁπως πληρωθη το ῥηθεν δια ησαιου του προφητου λεγοντος· αυτος τας ασθενειας ἡμων ελαβεν και τας νοσους εβαστασεν.
ιδων δε ὁ ιησους ⸂πολλους οχλους⸃ περι αυτον εκελευσεν απελθειν εις το περαν.
και προσελθων εἱς γραμματευς ειπεν αυτω· διδασκαλε, ακολουθησω σοι ὁπου εαν απερχη.
και λεγει αυτω ὁ ιησους· αἱ αλωπεκες φωλεους εχουσιν και τα πετεινα του ουρανου κατασκηνωσεις, ὁ δε υἱος του ανθρωπου ουκ εχει που την κεφαλην κλινη.
ἑτερος δε των ⸀μαθητων ειπεν αυτω· κυριε, επιτρεψον μοι πρωτον απελθειν και θαψαι τον πατερα μου.
ὁ δε ιησους ⸀λεγει αυτω· ακολουθει μοι, και αφες τους νεκρους θαψαι τους ἑαυτων νεκρους.
και εμβαντι αυτω ⸀εις πλοιον ηκολουθησαν αυτω οἱ μαθηται αυτου.
και ιδου σεισμος μεγας εγενετο εν τη θαλασση, ὡστε το πλοιον καλυπτεσθαι ὑπο των κυματων, αυτος δε εκαθευδεν.
και ⸀προσελθοντες ηγειραν αυτον λεγοντες· κυριε, ⸀σωσον, απολλυμεθα.
και λεγει αυτοις· τι δειλοι εστε, ολιγοπιστοι; τοτε εγερθεις επετιμησεν τοις ανεμοις και τη θαλασση, και εγενετο γαληνη μεγαλη.
οἱ δε ανθρωποι εθαυμασαν λεγοντες· ποταπος εστιν οὑτος ὁτι και οἱ ανεμοι και ἡ θαλασσα ⸂αυτω ὑπακουουσιν⸃;
και ⸂ελθοντος αυτου⸃ εις το περαν εις την χωραν των ⸀γαδαρηνων ὑπηντησαν αυτω δυο δαιμονιζομενοι εκ των μνημειων εξερχομενοι, χαλεποι λιαν ὡστε μη ισχυειν τινα παρελθειν δια της ὁδου εκεινης.
και ιδου εκραξαν λεγοντες· τι ἡμιν και ⸀σοι, υἱε του θεου; ηλθες ὡδε προ καιρου βασανισαι ἡμας;
ην δε μακραν απ αυτων αγελη χοιρων πολλων βοσκομενη.
οἱ δε δαιμονες παρεκαλουν αυτον λεγοντες· ει εκβαλλεις ἡμας, ⸂αποστειλον ἡμας⸃ εις την αγελην των χοιρων.
και ειπεν αυτοις· ὑπαγετε. οἱ δε εξελθοντες απηλθον εις ⸂τους χοιρους⸃· και ιδου ὡρμησεν πασα ἡ ⸀αγελη κατα του κρημνου εις την θαλασσαν, και απεθανον εν τοις ὑδασιν.
οἱ δε βοσκοντες εφυγον, και απελθοντες εις την πολιν απηγγειλαν παντα και τα των δαιμονιζομενων.
και ιδου πασα ἡ πολις εξηλθεν εις ⸀ὑπαντησιν τω ιησου, και ιδοντες αυτον παρεκαλεσαν ὁπως μεταβη απο των ὁριων αυτων.
9
και ⸀εμβας ⸀εις πλοιον διεπερασεν και ηλθεν εις την ιδιαν πολιν.
και ιδου προσεφερον αυτω παραλυτικον επι κλινης βεβλημενον. και ιδων ὁ ιησους την πιστιν αυτων ειπεν τω παραλυτικω· θαρσει, τεκνον· ⸀αφιενται ⸂σου αἱ ἁμαρτιαι⸃.
και ιδου τινες των γραμματεων ειπαν εν ἑαυτοις· οὑτος βλασφημει.
και ⸀ειδως ὁ ιησους τας ενθυμησεις αυτων ειπεν· ⸀ἱνατι ενθυμεισθε πονηρα εν ταις καρδιαις ὑμων;
τι γαρ εστιν ευκοπωτερον, ειπειν· ⸀αφιενται σου αἱ ἁμαρτιαι, η ειπειν· ⸀εγειρε και περιπατει;
ἱνα δε ειδητε ὁτι εξουσιαν εχει ὁ υἱος του ανθρωπου επι της γης αφιεναι ἁμαρτιας—τοτε λεγει τω παραλυτικω· ⸀εγερθεις αρον σου την κλινην και ὑπαγε εις τον οικον σου.
και εγερθεις απηλθεν εις τον οικον αυτου.
ιδοντες δε οἱ οχλοι ⸀εφοβηθησαν και εδοξασαν τον θεον τον δοντα εξουσιαν τοιαυτην τοις ανθρωποις.
και παραγων ὁ ιησους εκειθεν ειδεν ανθρωπον καθημενον επι το τελωνιον, μαθθαιον λεγομενον, και λεγει αυτω· ακολουθει μοι· και αναστας ηκολουθησεν αυτω.
και εγενετο αυτου ανακειμενου εν τη οικια, ⸀και ιδου πολλοι τελωναι και ἁμαρτωλοι ελθοντες συνανεκειντο τω ιησου και τοις μαθηταις αυτου.
και ιδοντες οἱ φαρισαιοι ⸀ελεγον τοις μαθηταις αυτου· δια τι μετα των τελωνων και ἁμαρτωλων εσθιει ὁ διδασκαλος ὑμων;
ὁ ⸀δε ακουσας ⸀ειπεν· ου χρειαν εχουσιν οἱ ισχυοντες ιατρου αλλα οἱ κακως εχοντες.
πορευθεντες δε μαθετε τι εστιν· ελεος θελω και ου θυσιαν· ου γαρ ηλθον καλεσαι δικαιους αλλα ⸀ἁμαρτωλους.
τοτε προσερχονται αυτω οἱ μαθηται ιωαννου λεγοντες· δια τι ἡμεις και οἱ φαρισαιοι νηστευομεν ⸀πολλα, οἱ δε μαθηται σου ου νηστευουσιν;
και ειπεν αυτοις ὁ ιησους· μη δυνανται οἱ υἱοι του νυμφωνος πενθειν εφ ὁσον μετ αυτων εστιν ὁ νυμφιος; ελευσονται δε ἡμεραι ὁταν απαρθη απ αυτων ὁ νυμφιος, και τοτε νηστευσουσιν.
ουδεις δε επιβαλλει επιβλημα ῥακους αγναφου επι ἱματιω παλαιω· αιρει γαρ το πληρωμα αυτου απο του ἱματιου, και χειρον σχισμα γινεται.
ουδε βαλλουσιν οινον νεον εις ασκους παλαιους· ει δε μη γε, ῥηγνυνται οἱ ασκοι, και ὁ οινος εκχειται και οἱ ασκοι ⸀απολλυνται· αλλα βαλλουσιν οινον νεον εις ασκους καινους, και αμφοτεροι συντηρουνται.
ταυτα αυτου λαλουντος αυτοις ιδου αρχων εἱς ⸀ελθων προσεκυνει αυτω λεγων ὁτι ἡ θυγατηρ μου αρτι ετελευτησεν· αλλα ελθων επιθες την χειρα σου επ αυτην, και ζησεται.
και εγερθεις ὁ ιησους ⸀ηκολουθει αυτω και οἱ μαθηται αυτου.
και ιδου γυνη αἱμορροουσα δωδεκα ετη προσελθουσα οπισθεν ἡψατο του κρασπεδου του ἱματιου αυτου·
ελεγεν γαρ εν ἑαυτη· εαν μονον ἁψωμαι του ἱματιου αυτου σωθησομαι.
ὁ δε ιησους ⸀στραφεις και ιδων αυτην ειπεν· θαρσει, θυγατερ· ἡ πιστις σου σεσωκεν σε. και εσωθη ἡ γυνη απο της ὡρας εκεινης.
και ελθων ὁ ιησους εις την οικιαν του αρχοντος και ιδων τους αυλητας και τον οχλον θορυβουμενον
⸀ελεγεν· αναχωρειτε, ου γαρ απεθανεν το κορασιον αλλα καθευδει· και κατεγελων αυτου.
ὁτε δε εξεβληθη ὁ οχλος, εισελθων εκρατησεν της χειρος αυτης, και ηγερθη το κορασιον.
και εξηλθεν ἡ φημη αὑτη εις ὁλην την γην εκεινην.
και παραγοντι εκειθεν τω ιησου ηκολουθησαν ⸀αυτω δυο τυφλοι κραζοντες και λεγοντες· ελεησον ἡμας, ⸀υἱε δαυιδ.
ελθοντι δε εις την οικιαν προσηλθον αυτω οἱ τυφλοι, και λεγει αυτοις ὁ ιησους· πιστευετε ὁτι δυναμαι τουτο ποιησαι; λεγουσιν αυτω· ναι, κυριε.
τοτε ἡψατο των οφθαλμων αυτων λεγων· κατα την πιστιν ὑμων γενηθητω ὑμιν.
και ηνεωχθησαν αυτων οἱ οφθαλμοι. και ⸀ενεβριμηθη αυτοις ὁ ιησους λεγων· ὁρατε μηδεις γινωσκετω·
οἱ δε εξελθοντες διεφημισαν αυτον εν ὁλη τη γη εκεινη.
αυτων δε εξερχομενων ιδου προσηνεγκαν αυτω ⸀ανθρωπον κωφον δαιμονιζομενον·
και εκβληθεντος του δαιμονιου ελαλησεν ὁ κωφος. και εθαυμασαν οἱ οχλοι λεγοντες· ουδεποτε εφανη οὑτως εν τω ισραηλ.
οἱ δε φαρισαιοι ελεγον· εν τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια.
και περιηγεν ὁ ιησους τας πολεις πασας και τας κωμας, διδασκων εν ταις συναγωγαις αυτων και κηρυσσων το ευαγγελιον της βασιλειας και θεραπευων πασαν νοσον και πασαν ⸀μαλακιαν.
ιδων δε τους οχλους εσπλαγχνισθη περι αυτων ὁτι ησαν εσκυλμενοι και ερριμμενοι ⸀ὡσει προβατα μη εχοντα ποιμενα.
τοτε λεγει τοις μαθηταις αυτου· ὁ μεν θερισμος πολυς, οἱ δε εργαται ολιγοι·
δεηθητε ουν του κυριου του θερισμου ὁπως εκβαλη εργατας εις τον θερισμον αυτου.
10
και προσκαλεσαμενος τους δωδεκα μαθητας αυτου εδωκεν αυτοις εξουσιαν πνευματων ακαθαρτων ὡστε εκβαλλειν αυτα και θεραπευειν πασαν νοσον και πασαν μαλακιαν.
των δε δωδεκα αποστολων τα ονοματα εστιν ταυτα· πρωτος σιμων ὁ λεγομενος πετρος και ανδρεας ὁ αδελφος ⸀αυτου, ιακωβος ὁ του ζεβεδαιου και ιωαννης ὁ αδελφος αυτου,
φιλιππος και βαρθολομαιος, θωμας και μαθθαιος ὁ τελωνης, ιακωβος ὁ του ἁλφαιου και ⸀θαδδαιος,
σιμων ὁ ⸀καναναιος και ιουδας ⸀ὁ ισκαριωτης ὁ και παραδους αυτον.
τουτους τους δωδεκα απεστειλεν ὁ ιησους παραγγειλας αυτοις λεγων· εις ὁδον εθνων μη απελθητε και εις πολιν σαμαριτων μη εισελθητε·
πορευεσθε δε μαλλον προς τα προβατα τα απολωλοτα οικου ισραηλ.
πορευομενοι δε κηρυσσετε λεγοντες ὁτι ηγγικεν ἡ βασιλεια των ουρανων.
ασθενουντας θεραπευετε, ⸂νεκρους εγειρετε⸃, λεπρους καθαριζετε, δαιμονια εκβαλλετε· δωρεαν ελαβετε, δωρεαν δοτε.
μη κτησησθε χρυσον μηδε αργυρον μηδε χαλκον εις τας ζωνας ὑμων,
μη πηραν εις ὁδον μηδε δυο χιτωνας μηδε ὑποδηματα μηδε ⸀ῥαβδον· αξιος γαρ ὁ εργατης της τροφης ⸀αυτου.
εις ἡν δ αν πολιν η κωμην εισελθητε, εξετασατε τις εν αυτη αξιος εστιν· κακει μεινατε ἑως αν εξελθητε.
εισερχομενοι δε εις την οικιαν ασπασασθε αυτην·
και εαν μεν η ἡ οικια αξια, ελθατω ἡ ειρηνη ὑμων επ αυτην· εαν δε μη η αξια, ἡ ειρηνη ὑμων ⸀προς ὑμας επιστραφητω.
και ὁς ⸀αν μη δεξηται ὑμας μηδε ακουση τους λογους ὑμων, εξερχομενοι ⸀εξω της οικιας η της πολεως εκεινης εκτιναξατε τον κονιορτον των ποδων ὑμων.
αμην λεγω ὑμιν, ανεκτοτερον εσται γη σοδομων και γομορρων εν ἡμερα κρισεως η τη πολει εκεινη.
ιδου εγω αποστελλω ὑμας ὡς προβατα εν μεσω λυκων· γινεσθε ουν φρονιμοι ὡς οἱ οφεις και ακεραιοι ὡς αἱ περιστεραι.
προσεχετε δε απο των ανθρωπων· παραδωσουσιν γαρ ὑμας εις συνεδρια, και εν ταις συναγωγαις αυτων μαστιγωσουσιν ὑμας·
και επι ἡγεμονας δε και βασιλεις αχθησεσθε ἑνεκεν εμου εις μαρτυριον αυτοις και τοις εθνεσιν.
ὁταν δε ⸀παραδωσιν ὑμας, μη μεριμνησητε πως η τι λαλησητε· δοθησεται γαρ ὑμιν εν εκεινη τη ὡρα τι ⸀λαλησητε·
ου γαρ ὑμεις εστε οἱ λαλουντες αλλα το πνευμα του πατρος ὑμων το λαλουν εν ὑμιν.
παραδωσει δε αδελφος αδελφον εις θανατον και πατηρ τεκνον, και επαναστησονται τεκνα επι γονεις και θανατωσουσιν αυτους.
και εσεσθε μισουμενοι ὑπο παντων δια το ονομα μου· ὁ δε ὑπομεινας εις τελος οὑτος σωθησεται.
ὁταν δε διωκωσιν ὑμας εν τη πολει ταυτη, φευγετε εις την ⸀ἑτεραν· αμην γαρ λεγω ὑμιν, ου μη τελεσητε τας πολεις ⸀του ισραηλ ἑως ⸀αν ελθη ὁ υἱος του ανθρωπου.
ουκ εστιν μαθητης ὑπερ τον διδασκαλον ουδε δουλος ὑπερ τον κυριον αυτου.
αρκετον τω μαθητη ἱνα γενηται ὡς ὁ διδασκαλος αυτου, και ὁ δουλος ὡς ὁ κυριος αυτου. ει τον οικοδεσποτην βεελζεβουλ ⸀επεκαλεσαν, ποσω μαλλον τους οικιακους αυτου.
μη ουν φοβηθητε αυτους· ουδεν γαρ εστιν κεκαλυμμενον ὁ ουκ αποκαλυφθησεται, και κρυπτον ὁ ου γνωσθησεται.
ὁ λεγω ὑμιν εν τη σκοτια, ειπατε εν τω φωτι· και ὁ εις το ους ακουετε, κηρυξατε επι των δωματων.
και μη ⸀φοβεισθε απο των αποκτεννοντων το σωμα την δε ψυχην μη δυναμενων αποκτειναι· ⸁φοβεισθε δε μαλλον τον δυναμενον ⸀και ψυχην ⸁και σωμα απολεσαι εν γεεννη.
ουχι δυο στρουθια ασσαριου πωλειται; και ἑν εξ αυτων ου πεσειται επι την γην ανευ του πατρος ὑμων.
ὑμων δε και αἱ τριχες της κεφαλης πασαι ηριθμημεναι εισιν.
μη ουν ⸀φοβεισθε· πολλων στρουθιων διαφερετε ὑμεις.
πας ουν ὁστις ὁμολογησει εν εμοι εμπροσθεν των ανθρωπων, ὁμολογησω καγω εν αυτω εμπροσθεν του πατρος μου του ⸀εν ουρανοις·
ὁστις ⸂δ αν⸃ αρνησηται με εμπροσθεν των ανθρωπων, αρνησομαι ⸂καγω αυτον⸃ εμπροσθεν του πατρος μου του ⸀εν ουρανοις.
μη νομισητε ὁτι ηλθον βαλειν ειρηνην επι την γην· ουκ ηλθον βαλειν ειρηνην αλλα μαχαιραν.
ηλθον γαρ διχασαι ανθρωπον κατα του πατρος αυτου και θυγατερα κατα της μητρος αυτης και νυμφην κατα της πενθερας αυτης,
και εχθροι του ανθρωπου οἱ οικιακοι αυτου.
ὁ φιλων πατερα η μητερα ὑπερ εμε ουκ εστιν μου αξιος· και ὁ φιλων υἱον η θυγατερα ὑπερ εμε ουκ εστιν μου αξιος·
και ὁς ου λαμβανει τον σταυρον αυτου και ακολουθει οπισω μου, ουκ εστιν μου αξιος.
ὁ εὑρων την ψυχην αυτου απολεσει αυτην, και ὁ απολεσας την ψυχην αυτου ἑνεκεν εμου εὑρησει αυτην.
ὁ δεχομενος ὑμας εμε δεχεται, και ὁ εμε δεχομενος δεχεται τον αποστειλαντα με.
ὁ δεχομενος προφητην εις ονομα προφητου μισθον προφητου λημψεται, και ὁ δεχομενος δικαιον εις ονομα δικαιου μισθον δικαιου λημψεται.
και ὁς ⸀αν ποτιση ἑνα των μικρων τουτων ποτηριον ψυχρου μονον εις ονομα μαθητου, αμην λεγω ὑμιν, ου μη απολεση τον μισθον αυτου.
11
και εγενετο ὁτε ετελεσεν ὁ ιησους διατασσων τοις δωδεκα μαθηταις αυτου, μετεβη εκειθεν του διδασκειν και κηρυσσειν εν ταις πολεσιν αυτων.
ὁ δε ιωαννης ακουσας εν τω δεσμωτηριω τα εργα του χριστου πεμψας ⸀δια των μαθητων αυτου
ειπεν αυτω· συ ει ὁ ερχομενος η ἑτερον προσδοκωμεν;
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν αυτοις· πορευθεντες απαγγειλατε ιωαννη ἁ ακουετε και βλεπετε·
τυφλοι αναβλεπουσιν και χωλοι περιπατουσιν, λεπροι καθαριζονται και κωφοι ακουουσιν, ⸀και νεκροι εγειρονται και πτωχοι ευαγγελιζονται·
και μακαριος εστιν ὁς ⸀εαν μη σκανδαλισθη εν εμοι.
τουτων δε πορευομενων ηρξατο ὁ ιησους λεγειν τοις οχλοις περι ιωαννου· τι εξηλθατε εις την ερημον θεασασθαι; καλαμον ὑπο ανεμου σαλευομενον;
αλλα τι εξηλθατε ιδειν; ανθρωπον εν ⸀μαλακοις ημφιεσμενον; ιδου οἱ τα μαλακα φορουντες εν τοις οικοις των ⸀βασιλεων ⸀εισιν.
αλλα τι εξηλθατε ⸂; προφητην ιδειν⸃; ναι, λεγω ὑμιν, και περισσοτερον προφητου.
⸀οὑτος εστιν περι οὑ γεγραπται· ιδου εγω αποστελλω τον αγγελον μου προ προσωπου σου, ὁς κατασκευασει την ὁδον σου εμπροσθεν σου.
αμην λεγω ὑμιν, ουκ εγηγερται εν γεννητοις γυναικων μειζων ιωαννου του βαπτιστου· ὁ δε μικροτερος εν τη βασιλεια των ουρανων μειζων αυτου εστιν.
απο δε των ἡμερων ιωαννου του βαπτιστου ἑως αρτι ἡ βασιλεια των ουρανων βιαζεται, και βιασται ἁρπαζουσιν αυτην.
παντες γαρ οἱ προφηται και ὁ νομος ἑως ιωαννου επροφητευσαν·
και ει θελετε δεξασθαι, αυτος εστιν ηλιας ὁ μελλων ερχεσθαι.
ὁ εχων ⸀ωτα ακουετω.
τινι δε ὁμοιωσω την γενεαν ταυτην; ὁμοια εστιν παιδιοις ⸂καθημενοις εν ταις αγοραις ἁ προσφωνουντα τοις ἑτεροις⸃
⸀λεγουσιν· ηυλησαμεν ὑμιν και ουκ ωρχησασθε· ⸀εθρηνησαμεν και ουκ εκοψασθε·
ηλθεν γαρ ιωαννης μητε εσθιων μητε πινων, και λεγουσιν· δαιμονιον εχει·
ηλθεν ὁ υἱος του ανθρωπου εσθιων και πινων, και λεγουσιν· ιδου ανθρωπος φαγος και οινοποτης, τελωνων φιλος και ἁμαρτωλων. και εδικαιωθη ἡ σοφια απο των ⸀εργων αυτης.
τοτε ⸀ηρξατο ονειδιζειν τας πολεις εν αἱς εγενοντο αἱ πλεισται δυναμεις αυτου, ὁτι ου μετενοησαν·
ουαι σοι, χοραζιν· ουαι σοι, βηθσαιδα· ὁτι ει εν τυρω και σιδωνι εγενοντο αἱ δυναμεις αἱ γενομεναι εν ὑμιν, παλαι αν εν σακκω και σποδω μετενοησαν.
πλην λεγω ὑμιν, τυρω και σιδωνι ανεκτοτερον εσται εν ἡμερα κρισεως η ὑμιν.
και συ, καφαρναουμ, ⸂μη ἑως ουρανου ὑψωθηση⸃; ἑως ἁδου ⸀καταβηση· ὁτι ει εν σοδομοις ⸀εγενηθησαν αἱ δυναμεις αἱ γενομεναι εν σοι, ⸀εμεινεν αν μεχρι της σημερον.
πλην λεγω ὑμιν ὁτι γη σοδομων ανεκτοτερον εσται εν ἡμερα κρισεως η σοι.
εν εκεινω τω καιρω αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν· εξομολογουμαι σοι, πατερ κυριε του ουρανου και της γης, ὁτι ⸀εκρυψας ταυτα απο σοφων και συνετων, και απεκαλυψας αυτα νηπιοις·
ναι, ὁ πατηρ, ὁτι οὑτως ⸂ευδοκια εγενετο⸃ εμπροσθεν σου.
παντα μοι παρεδοθη ὑπο του πατρος μου, και ουδεις επιγινωσκει τον υἱον ει μη ὁ πατηρ, ουδε τον πατερα τις επιγινωσκει ει μη ὁ υἱος και ὡ εαν βουληται ὁ υἱος αποκαλυψαι.
δευτε προς με παντες οἱ κοπιωντες και πεφορτισμενοι, καγω αναπαυσω ὑμας.
αρατε τον ζυγον μου εφ ὑμας και μαθετε απ εμου, ὁτι πραυς ειμι και ταπεινος τη καρδια, και εὑρησετε αναπαυσιν ταις ψυχαις ὑμων·
ὁ γαρ ζυγος μου χρηστος και το φορτιον μου ελαφρον εστιν.
12
εν εκεινω τω καιρω επορευθη ὁ ιησους τοις σαββασιν δια των σποριμων· οἱ δε μαθηται αυτου επεινασαν και ηρξαντο τιλλειν σταχυας και εσθιειν.
οἱ δε φαρισαιοι ιδοντες ειπαν αυτω· ιδου οἱ μαθηται σου ποιουσιν ὁ ουκ εξεστιν ποιειν εν σαββατω.
ὁ δε ειπεν αυτοις· ουκ ανεγνωτε τι εποιησεν δαυιδ ὁτε ⸀επεινασεν και οἱ μετ αυτου;
πως εισηλθεν εις τον οικον του θεου και τους αρτους της προθεσεως ⸂εφαγον, ὁ⸃ ουκ εξον ην αυτω φαγειν ουδε τοις μετ αυτου, ει μη τοις ἱερευσιν μονοις;
η ουκ ανεγνωτε εν τω νομω ὁτι τοις σαββασιν οἱ ἱερεις εν τω ἱερω το σαββατον βεβηλουσιν και αναιτιοι εισιν;
λεγω δε ὑμιν ὁτι του ἱερου μειζον εστιν ὡδε.
ει δε εγνωκειτε τι εστιν· ελεος θελω και ου θυσιαν, ουκ αν κατεδικασατε τους αναιτιους.
κυριος γαρ εστιν του σαββατου ὁ υἱος του ανθρωπου.
και μεταβας εκειθεν ηλθεν εις την συναγωγην αυτων·
και ιδου ⸀ανθρωπος χειρα εχων ξηραν. και επηρωτησαν αυτον λεγοντες· ει εξεστι τοις σαββασιν ⸀θεραπευειν. ἱνα κατηγορησωσιν αυτου.
ὁ δε ειπεν αυτοις· τις ⸀εσται εξ ὑμων ανθρωπος ὁς ἑξει προβατον ἑν, και εαν εμπεση τουτο τοις σαββασιν εις βοθυνον, ουχι κρατησει αυτο και εγερει;
ποσω ουν διαφερει ανθρωπος προβατου. ὡστε εξεστιν τοις σαββασιν καλως ποιειν.
τοτε λεγει τω ανθρωπω· εκτεινον ⸂σου την χειρα⸃· και εξετεινεν, και απεκατεσταθη ὑγιης ὡς ἡ αλλη.
⸂εξελθοντες δε οἱ φαρισαιοι συμβουλιον ελαβον κατ αυτου⸃ ὁπως αυτον απολεσωσιν.
ὁ δε ιησους γνους ανεχωρησεν εκειθεν. και ηκολουθησαν ⸀αυτω πολλοι, και εθεραπευσεν αυτους παντας,
και επετιμησεν αυτοις ἱνα μη φανερον αυτον ποιησωσιν,
⸀ἱνα πληρωθη το ῥηθεν δια ησαιου του προφητου λεγοντος·
ιδου ὁ παις μου ὁν ἡρετισα, ὁ αγαπητος μου ⸂εις ὁν⸃ ευδοκησεν ἡ ψυχη μου· θησω το πνευμα μου επ αυτον, και κρισιν τοις εθνεσιν απαγγελει.
ουκ ερισει ουδε κραυγασει, ουδε ακουσει τις εν ταις πλατειαις την φωνην αυτου.
καλαμον συντετριμμενον ου κατεαξει και λινον τυφομενον ου σβεσει, ἑως αν εκβαλη εις νικος την κρισιν.
και τω ονοματι αυτου εθνη ελπιουσιν.
τοτε ⸂προσηνεχθη αυτω δαιμονιζομενος τυφλος και κωφος⸃· και εθεραπευσεν αυτον, ὡστε τον ⸀κωφον λαλειν και βλεπειν.
και εξισταντο παντες οἱ οχλοι και ελεγον· μητι οὑτος εστιν ὁ υἱος δαυιδ;
οἱ δε φαρισαιοι ακουσαντες ειπον· οὑτος ουκ εκβαλλει τα δαιμονια ει μη εν τω βεελζεβουλ αρχοντι των δαιμονιων.
ειδως ⸀δε τας ενθυμησεις αυτων ειπεν αυτοις· πασα βασιλεια μερισθεισα καθ ἑαυτης ερημουται, και πασα πολις η οικια μερισθεισα καθ ἑαυτης ου σταθησεται.
και ει ὁ σατανας τον σαταναν εκβαλλει, εφ ἑαυτον εμερισθη· πως ουν σταθησεται ἡ βασιλεια αυτου;
και ει εγω εν βεελζεβουλ εκβαλλω τα δαιμονια, οἱ υἱοι ὑμων εν τινι εκβαλλουσιν; δια τουτο αυτοι ⸂κριται εσονται ὑμων⸃.
ει δε εν πνευματι θεου εγω εκβαλλω τα δαιμονια, αρα εφθασεν εφ ὑμας ἡ βασιλεια του θεου.
η πως δυναται τις εισελθειν εις την οικιαν του ισχυρου και τα σκευη αυτου ⸀ἁρπασαι, εαν μη πρωτον δηση τον ισχυρον; και τοτε την οικιαν αυτου ⸀διαρπασει.
ὁ μη ων μετ εμου κατ εμου εστιν, και ὁ μη συναγων μετ εμου σκορπιζει.
δια τουτο λεγω ὑμιν, πασα ἁμαρτια και βλασφημια αφεθησεται τοις ανθρωποις, ἡ δε του πνευματος βλασφημια ουκ ⸀αφεθησεται.
και ὁς εαν ειπη λογον κατα του υἱου του ανθρωπου, αφεθησεται αυτω· ὁς δ αν ειπη κατα του πνευματος του ἁγιου, ουκ αφεθησεται αυτω ουτε εν ⸂τουτω τω⸃ αιωνι ουτε εν τω μελλοντι.
η ποιησατε το δενδρον καλον και τον καρπον αυτου καλον, η ποιησατε το δενδρον σαπρον και τον καρπον αυτου σαπρον· εκ γαρ του καρπου το δενδρον γινωσκεται.
γεννηματα εχιδνων, πως δυνασθε αγαθα λαλειν πονηροι οντες; εκ γαρ του περισσευματος της καρδιας το στομα λαλει.
ὁ αγαθος ανθρωπος εκ του αγαθου θησαυρου εκβαλλει αγαθα, και ὁ πονηρος ανθρωπος εκ του πονηρου θησαυρου εκβαλλει πονηρα.
λεγω δε ὑμιν ὁτι παν ῥημα αργον ὁ ⸀λαλησουσιν οἱ ανθρωποι, αποδωσουσιν περι αυτου λογον εν ἡμερα κρισεως·
εκ γαρ των λογων σου δικαιωθηση, και εκ των λογων σου καταδικασθηση.
τοτε απεκριθησαν ⸀αυτω τινες των γραμματεων και φαρισαιων λεγοντες· διδασκαλε, θελομεν απο σου σημειον ιδειν.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· γενεα πονηρα και μοιχαλις σημειον επιζητει, και σημειον ου δοθησεται αυτη ει μη το σημειον ιωνα του προφητου.
ὡσπερ γαρ ην ιωνας εν τη κοιλια του κητους τρεις ἡμερας και τρεις νυκτας, οὑτως εσται ὁ υἱος του ανθρωπου εν τη καρδια της γης τρεις ἡμερας και τρεις νυκτας.
ανδρες νινευιται αναστησονται εν τη κρισει μετα της γενεας ταυτης και κατακρινουσιν αυτην· ὁτι μετενοησαν εις το κηρυγμα ιωνα, και ιδου πλειον ιωνα ὡδε.
βασιλισσα νοτου εγερθησεται εν τη κρισει μετα της γενεας ταυτης και κατακρινει αυτην· ὁτι ηλθεν εκ των περατων της γης ακουσαι την σοφιαν σολομωνος, και ιδου πλειον σολομωνος ὡδε.
ὁταν δε το ακαθαρτον πνευμα εξελθη απο του ανθρωπου, διερχεται δι ανυδρων τοπων ζητουν αναπαυσιν, και ουχ εὑρισκει.
τοτε λεγει· ⸂εις τον οικον μου επιστρεψω⸃ ὁθεν εξηλθον· και ελθον ⸀εὑρισκει ⸀σχολαζοντα σεσαρωμενον και κεκοσμημενον.
τοτε πορευεται και παραλαμβανει μεθ ἑαυτου ἑπτα ἑτερα πνευματα πονηροτερα ἑαυτου, και εισελθοντα κατοικει εκει· και γινεται τα εσχατα του ανθρωπου εκεινου χειρονα των πρωτων. οὑτως εσται και τη γενεα ταυτη τη πονηρα.
ετι ⸀δε αυτου λαλουντος τοις οχλοις ιδου ἡ μητηρ και οἱ αδελφοι αυτου εἱστηκεισαν εξω ζητουντες αυτω λαλησαι.
⸂ειπεν δε τις αυτω· ιδου ἡ μητηρ σου και οἱ αδελφοι σου εξω ἑστηκασιν, ζητουντες σοι λαλησαι.⸃
ὁ δε αποκριθεις ειπεν τω ⸀λεγοντι αυτω· τις εστιν ἡ μητηρ μου, και τινες εισιν οἱ αδελφοι μου;
και εκτεινας την χειρα αυτου επι τους μαθητας αυτου ειπεν· ιδου ἡ μητηρ μου και οἱ αδελφοι μου·
ὁστις γαρ αν ποιηση το θελημα του πατρος μου του εν ουρανοις, αυτος μου αδελφος και αδελφη και μητηρ εστιν.
13
⸀εν τη ἡμερα εκεινη εξελθων ὁ ιησους ⸀της οικιας εκαθητο παρα την θαλασσαν·
και συνηχθησαν προς αυτον οχλοι πολλοι, ὡστε αυτον ⸀εις πλοιον εμβαντα καθησθαι, και πας ὁ οχλος επι τον αιγιαλον εἱστηκει.
και ελαλησεν αυτοις πολλα εν παραβολαις λεγων· ιδου εξηλθεν ὁ σπειρων του σπειρειν.
και εν τω σπειρειν αυτον ἁ μεν επεσεν παρα την ὁδον, και ⸂ελθοντα τα πετεινα⸃ κατεφαγεν αυτα.
αλλα δε επεσεν επι τα πετρωδη ὁπου ουκ ειχεν γην πολλην, και ευθεως εξανετειλεν δια το μη εχειν βαθος γης,
ἡλιου δε ανατειλαντος εκαυματισθη και δια το μη εχειν ῥιζαν εξηρανθη.
αλλα δε επεσεν επι τας ακανθας, και ανεβησαν αἱ ακανθαι και ⸀επνιξαν αυτα.
αλλα δε επεσεν επι την γην την καλην και εδιδου καρπον, ὁ μεν ἑκατον ὁ δε ἑξηκοντα ὁ δε τριακοντα.
ὁ εχων ⸀ωτα ακουετω.
και προσελθοντες οἱ μαθηται ειπαν αυτω· δια τι εν παραβολαις λαλεις αυτοις;
ὁ δε αποκριθεις ειπεν ⸀αυτοις· ὁτι ὑμιν δεδοται γνωναι τα μυστηρια της βασιλειας των ουρανων, εκεινοις δε ου δεδοται.
ὁστις γαρ εχει, δοθησεται αυτω και περισσευθησεται· ὁστις δε ουκ εχει, και ὁ εχει αρθησεται απ αυτου.
δια τουτο εν παραβολαις αυτοις λαλω, ὁτι βλεποντες ου βλεπουσιν και ακουοντες ουκ ακουουσιν ουδε συνιουσιν·
και αναπληρουται αυτοις ἡ προφητεια ησαιου ἡ λεγουσα· ακοη ακουσετε και ου μη συνητε, και βλεποντες βλεψετε και ου μη ιδητε.
επαχυνθη γαρ ἡ καρδια του λαου τουτου, και τοις ωσιν βαρεως ηκουσαν, και τους οφθαλμους αυτων εκαμμυσαν· μηποτε ιδωσιν τοις οφθαλμοις και τοις ωσιν ακουσωσιν και τη καρδια συνωσιν και επιστρεψωσιν, και ιασομαι αυτους.
ὑμων δε μακαριοι οἱ οφθαλμοι ὁτι βλεπουσιν, και τα ωτα ὑμων ὁτι ⸀ακουουσιν.
αμην γαρ λεγω ὑμιν ὁτι πολλοι προφηται και δικαιοι επεθυμησαν ιδειν ἁ βλεπετε και ουκ ειδαν, και ακουσαι ἁ ακουετε και ουκ ηκουσαν.
ὑμεις ουν ακουσατε την παραβολην του ⸀σπειραντος.
παντος ακουοντος τον λογον της βασιλειας και μη συνιεντος, ερχεται ὁ πονηρος και ἁρπαζει το εσπαρμενον εν τη καρδια αυτου· οὑτος εστιν ὁ παρα την ὁδον σπαρεις.
ὁ δε επι τα πετρωδη σπαρεις, οὑτος εστιν ὁ τον λογον ακουων και ευθυς μετα χαρας λαμβανων αυτον,
ουκ εχει δε ῥιζαν εν ἑαυτω αλλα προσκαιρος εστιν, γενομενης δε θλιψεως η διωγμου δια τον λογον ευθυς σκανδαλιζεται.
ὁ δε εις τας ακανθας σπαρεις, οὑτος εστιν ὁ τον λογον ακουων, και ἡ μεριμνα του αιωνος ⸀τουτου και ἡ απατη του πλουτου συμπνιγει τον λογον, και ακαρπος γινεται.
ὁ δε επι την ⸂καλην γην⸃ σπαρεις, οὑτος εστιν ὁ τον λογον ακουων και ⸀συνιεις, ὁς δη καρποφορει και ποιει ὁ μεν ἑκατον ὁ δε ἑξηκοντα ὁ δε τριακοντα.
αλλην παραβολην παρεθηκεν αυτοις λεγων· ὡμοιωθη ἡ βασιλεια των ουρανων ανθρωπω ⸀σπειραντι καλον σπερμα εν τω αγρω αυτου.
εν δε τω καθευδειν τους ανθρωπους ηλθεν αυτου ὁ εχθρος και ⸀επεσπειρεν ζιζανια ανα μεσον του σιτου και απηλθεν.
ὁτε δε εβλαστησεν ὁ χορτος και καρπον εποιησεν, τοτε εφανη και τα ζιζανια.
προσελθοντες δε οἱ δουλοι του οικοδεσποτου ειπον αυτω· κυριε, ουχι καλον σπερμα ⸀εσπειρας εν τω σω αγρω; ποθεν ουν εχει ζιζανια;
ὁ δε εφη αυτοις· εχθρος ανθρωπος τουτο εποιησεν. οἱ δε ⸂δουλοι αυτω λεγουσιν⸃· θελεις ουν απελθοντες ⸀συλλεξωμεν αυτα;
ὁ δε ⸀φησιν· ου, μηποτε συλλεγοντες τα ζιζανια εκριζωσητε ἁμα αυτοις τον σιτον·
αφετε συναυξανεσθαι αμφοτερα ⸀μεχρι του θερισμου· και εν καιρω του θερισμου ερω τοις θερισταις· συλλεξατε πρωτον τα ζιζανια και δησατε αυτα εις δεσμας προς το κατακαυσαι αυτα, τον δε σιτον ⸀συναγαγετε εις την αποθηκην μου.
αλλην παραβολην παρεθηκεν αυτοις λεγων· ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων κοκκω σιναπεως, ὁν λαβων ανθρωπος εσπειρεν εν τω αγρω αυτου·
ὁ μικροτερον μεν εστιν παντων των σπερματων, ὁταν δε αυξηθη μειζον των λαχανων εστιν και γινεται δενδρον, ὡστε ελθειν τα πετεινα του ουρανου και κατασκηνουν εν τοις κλαδοις αυτου.
αλλην παραβολην ελαλησεν αυτοις· ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων ζυμη, ἡν λαβουσα γυνη ⸀ενεκρυψεν εις αλευρου σατα τρια ἑως οὑ εζυμωθη ὁλον.
ταυτα παντα ελαλησεν ὁ ιησους εν παραβολαις τοις οχλοις, και χωρις παραβολης ⸀ουδεν ελαλει αυτοις·
ὁπως πληρωθη το ῥηθεν δια του προφητου λεγοντος· ανοιξω εν παραβολαις το στομα μου, ερευξομαι κεκρυμμενα απο ⸀καταβολης.
τοτε αφεις τους οχλους ηλθεν εις την ⸀οικιαν. και προσηλθον αυτω οἱ μαθηται αυτου λεγοντες· ⸀διασαφησον ἡμιν την παραβολην των ζιζανιων του αγρου.
ὁ δε αποκριθεις ⸀ειπεν· ὁ σπειρων το καλον σπερμα εστιν ὁ υἱος του ανθρωπου·
ὁ δε αγρος εστιν ὁ κοσμος· το δε καλον σπερμα, οὑτοι εισιν οἱ υἱοι της βασιλειας· τα δε ζιζανια εισιν οἱ υἱοι του πονηρου,
ὁ δε εχθρος ὁ σπειρας αυτα εστιν ὁ διαβολος· ὁ δε θερισμος συντελεια ⸀αιωνος εστιν, οἱ δε θερισται αγγελοι εισιν.
ὡσπερ ουν συλλεγεται τα ζιζανια και πυρι ⸀καιεται, οὑτως εσται εν τη συντελεια του ⸀αιωνος·
αποστελει ὁ υἱος του ανθρωπου τους αγγελους αυτου, και συλλεξουσιν εκ της βασιλειας αυτου παντα τα σκανδαλα και τους ποιουντας την ανομιαν,
και βαλουσιν αυτους εις την καμινον του πυρος· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
τοτε οἱ δικαιοι εκλαμψουσιν ὡς ὁ ἡλιος εν τη βασιλεια του πατρος αυτων. ὁ εχων ⸀ωτα ακουετω.
⸀ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων θησαυρω κεκρυμμενω εν τω αγρω, ὁν εὑρων ανθρωπος εκρυψεν, και απο της χαρας αυτου ὑπαγει και ⸂πωλει παντα ὁσα εχει⸃ και αγοραζει τον αγρον εκεινον.
παλιν ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων ⸀ανθρωπω εμπορω ζητουντι καλους μαργαριτας·
⸂εὑρων δε⸃ ἑνα πολυτιμον μαργαριτην απελθων πεπρακεν παντα ὁσα ειχεν και ηγορασεν αυτον.
παλιν ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων σαγηνη βληθειση εις την θαλασσαν και εκ παντος γενους συναγαγουση·
ἡν ὁτε επληρωθη αναβιβασαντες επι τον αιγιαλον και καθισαντες συνελεξαν τα καλα εις ⸀αγγη, τα δε σαπρα εξω εβαλον.
οὑτως εσται εν τη συντελεια του αιωνος· εξελευσονται οἱ αγγελοι και αφοριουσιν τους πονηρους εκ μεσου των δικαιων
και βαλουσιν αυτους εις την καμινον του πυρος· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
⸀συνηκατε ταυτα παντα; λεγουσιν αυτω· ⸀ναι.
ὁ δε ειπεν αυτοις· δια τουτο πας γραμματευς μαθητευθεις ⸂τη βασιλεια⸃ των ουρανων ὁμοιος εστιν ανθρωπω οικοδεσποτη ὁστις εκβαλλει εκ του θησαυρου αυτου καινα και παλαια.
και εγενετο ὁτε ετελεσεν ὁ ιησους τας παραβολας ταυτας, μετηρεν εκειθεν.
και ελθων εις την πατριδα αυτου εδιδασκεν αυτους εν τη συναγωγη αυτων, ὡστε εκπλησσεσθαι αυτους και λεγειν· ποθεν τουτω ἡ σοφια αὑτη και αἱ δυναμεις;
ουχ οὑτος εστιν ὁ του τεκτονος υἱος; ⸀ουχ ἡ μητηρ αυτου λεγεται μαριαμ και οἱ αδελφοι αυτου ιακωβος και ⸀ιωσηφ και σιμων και ιουδας;
και αἱ αδελφαι αυτου ουχι πασαι προς ἡμας εισιν; ποθεν ουν τουτω ταυτα παντα;
και εσκανδαλιζοντο εν αυτω. ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· ουκ εστιν προφητης ατιμος ει μη εν τη ⸀πατριδι και εν τη οικια αυτου.
και ουκ εποιησεν εκει δυναμεις πολλας δια την απιστιαν αυτων.
14
εν εκεινω τω καιρω ηκουσεν ἡρωδης ὁ τετρααρχης την ακοην ιησου,
και ειπεν τοις παισιν αυτου· οὑτος εστιν ιωαννης ὁ βαπτιστης· αυτος ηγερθη απο των νεκρων, και δια τουτο αἱ δυναμεις ενεργουσιν εν αυτω.
ὁ γαρ ἡρωδης κρατησας τον ιωαννην εδησεν ⸀αυτον και ⸂εν φυλακη απεθετο⸃ δια ἡρωδιαδα την γυναικα φιλιππου του αδελφου αυτου,
ελεγεν γαρ ⸂αυτω ὁ ιωαννης⸃· ουκ εξεστιν σοι εχειν αυτην·
και θελων αυτον αποκτειναι εφοβηθη τον οχλον, ὁτι ὡς προφητην αυτον ειχον.
⸂γενεσιοις δε γενομενοις⸃ του ἡρωδου ωρχησατο ἡ θυγατηρ της ἡρωδιαδος εν τω μεσω και ηρεσεν τω ἡρωδη,
ὁθεν μετα ὁρκου ὡμολογησεν αυτη δουναι ὁ ⸀εαν αιτησηται.
ἡ δε προβιβασθεισα ὑπο της μητρος αυτης· δος μοι, φησιν, ὡδε επι πινακι την κεφαλην ιωαννου του βαπτιστου.
και ⸂λυπηθεις ὁ βασιλευς δια⸃ τους ὁρκους και τους συνανακειμενους εκελευσεν δοθηναι,
και πεμψας απεκεφαλισεν ⸀τον ιωαννην εν τη φυλακη·
και ηνεχθη ἡ κεφαλη αυτου επι πινακι και εδοθη τω κορασιω, και ηνεγκεν τη μητρι αυτης.
και προσελθοντες οἱ μαθηται αυτου ηραν το ⸀πτωμα και εθαψαν ⸀αυτον, και ελθοντες απηγγειλαν τω ιησου.
⸂ακουσας δε⸃ ὁ ιησους ανεχωρησεν εκειθεν εν πλοιω εις ερημον τοπον κατ ιδιαν· και ακουσαντες οἱ οχλοι ηκολουθησαν αυτω πεζη απο των πολεων.
και ⸀εξελθων ειδεν πολυν οχλον, και εσπλαγχνισθη επ αυτοις και εθεραπευσεν τους αρρωστους αυτων.
οψιας δε γενομενης προσηλθον αυτω οἱ ⸀μαθηται λεγοντες· ερημος εστιν ὁ τοπος και ἡ ὡρα ηδη παρηλθεν· απολυσον τους οχλους, ἱνα απελθοντες εις τας κωμας αγορασωσιν ἑαυτοις βρωματα.
ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· ου χρειαν εχουσιν απελθειν· δοτε αυτοις ὑμεις φαγειν.
οἱ δε λεγουσιν αυτω· ουκ εχομεν ὡδε ει μη πεντε αρτους και δυο ιχθυας.
ὁ δε ειπεν· φερετε μοι ⸂ὡδε αυτους⸃.
και κελευσας τους οχλους ανακλιθηναι επι ⸂του χορτου⸃, λαβων τους πεντε αρτους και τους δυο ιχθυας, αναβλεψας εις τον ουρανον ευλογησεν και κλασας εδωκεν τοις μαθηταις τους αρτους οἱ δε μαθηται τοις οχλοις.
και εφαγον παντες και εχορτασθησαν, και ηραν το περισσευον των κλασματων δωδεκα κοφινους πληρεις.
οἱ δε εσθιοντες ησαν ανδρες ὡσει πεντακισχιλιοι χωρις γυναικων και παιδιων.
και ευθεως ⸀ηναγκασεν τους μαθητας εμβηναι ⸀εις πλοιον και προαγειν αυτον εις το περαν, ἑως οὑ απολυση τους οχλους.
και απολυσας τους οχλους ανεβη εις το ορος κατ ιδιαν προσευξασθαι. οψιας δε γενομενης μονος ην εκει.
το δε πλοιον ηδη ⸂σταδιους πολλους απο της γης απειχεν⸃, βασανιζομενον ὑπο των κυματων, ην γαρ εναντιος ὁ ανεμος.
τεταρτη δε φυλακη της νυκτος ⸀ηλθεν προς ⸀αυτους περιπατων επι ⸂την θαλασσαν⸃.
⸂οἱ δε μαθηται ιδοντες αυτον⸃ επι ⸂της θαλασσης⸃ περιπατουντα εταραχθησαν λεγοντες ὁτι φαντασμα εστιν, και απο του φοβου εκραξαν.
⸀ευθυς δε ελαλησεν ⸂αυτοις ὁ ιησους⸃ λεγων· θαρσειτε, εγω ειμι· μη φοβεισθε.
αποκριθεις δε ⸂αυτω ὁ πετρος ειπεν⸃· κυριε, ει συ ει, κελευσον με ⸂ελθειν προς σε⸃ επι τα ὑδατα·
ὁ δε ειπεν· ελθε. και καταβας απο του ⸀πλοιου πετρος περιεπατησεν επι τα ὑδατα ⸂και ηλθεν⸃ προς τον ιησουν.
βλεπων δε τον ανεμον ⸀ισχυρον εφοβηθη, και αρξαμενος καταποντιζεσθαι εκραξεν λεγων· κυριε, σωσον με.
ευθεως δε ὁ ιησους εκτεινας την χειρα επελαβετο αυτου και λεγει αυτω· ολιγοπιστε, εις τι εδιστασας;
και ⸀αναβαντων αυτων εις το πλοιον εκοπασεν ὁ ανεμος.
οἱ δε εν τω ⸀πλοιω προσεκυνησαν αυτω λεγοντες· αληθως θεου υἱος ει.
και διαπερασαντες ηλθον ⸂επι την γην εις⸃ γεννησαρετ.
και επιγνοντες αυτον οἱ ανδρες του τοπου εκεινου απεστειλαν εις ὁλην την περιχωρον εκεινην, και προσηνεγκαν αυτω παντας τους κακως εχοντας,
και παρεκαλουν αυτον ἱνα μονον ἁψωνται του κρασπεδου του ἱματιου αυτου· και ὁσοι ἡψαντο διεσωθησαν.
15
τοτε προσερχονται τω ⸀ιησου απο ἱεροσολυμων ⸂φαρισαιοι και γραμματεις⸃ λεγοντες
δια τι οἱ μαθηται σου παραβαινουσιν την παραδοσιν των πρεσβυτερων; ου γαρ νιπτονται τας χειρας ⸀αυτων ὁταν αρτον εσθιωσιν.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· δια τι και ὑμεις παραβαινετε την εντολην του θεου δια την παραδοσιν ὑμων;
ὁ γαρ θεος ⸀ειπεν· τιμα τον πατερα και την μητερα, και· ὁ κακολογων πατερα η μητερα θανατω τελευτατω·
ὑμεις δε λεγετε· ὁς αν ειπη τω πατρι η τη μητρι· δωρον ὁ εαν εξ εμου ωφεληθης,
⸀ου μη ⸀τιμησει τον πατερα ⸀αυτου· και ηκυρωσατε ⸂τον λογον⸃ του θεου δια την παραδοσιν ὑμων.
ὑποκριται, καλως επροφητευσεν περι ὑμων ησαιας λεγων·
⸂ὁ λαος οὑτος⸃ τοις χειλεσιν με τιμα, ἡ δε καρδια αυτων πορρω απεχει απ εμου·
ματην δε σεβονται με, διδασκοντες διδασκαλιας ενταλματα ανθρωπων.
και προσκαλεσαμενος τον οχλον ειπεν αυτοις· ακουετε και συνιετε·
ου το εισερχομενον εις το στομα κοινοι τον ανθρωπον, αλλα το εκπορευομενον εκ του στοματος τουτο κοινοι τον ανθρωπον.
τοτε προσελθοντες οἱ ⸀μαθηται ⸀λεγουσιν αυτω· οιδας ὁτι οἱ φαρισαιοι ακουσαντες τον λογον εσκανδαλισθησαν;
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· πασα φυτεια ἡν ουκ εφυτευσεν ὁ πατηρ μου ὁ ουρανιος εκριζωθησεται.
αφετε αυτους· ⸂τυφλοι εισιν ὁδηγοι τυφλων⸃· τυφλος δε τυφλον εαν ὁδηγη, αμφοτεροι εις βοθυνον πεσουνται.
αποκριθεις δε ὁ πετρος ειπεν αυτω· φρασον ἡμιν την παραβολην ⸀ταυτην.
ὁ ⸀δε ειπεν· ακμην και ὑμεις ασυνετοι εστε;
⸀ου νοειτε ὁτι παν το εισπορευομενον εις το στομα εις την κοιλιαν χωρει και εις αφεδρωνα εκβαλλεται;
τα δε εκπορευομενα εκ του στοματος εκ της καρδιας εξερχεται, κακεινα κοινοι τον ανθρωπον.
εκ γαρ της καρδιας εξερχονται διαλογισμοι πονηροι, φονοι, μοιχειαι, πορνειαι, κλοπαι, ψευδομαρτυριαι, βλασφημιαι.
ταυτα εστιν τα κοινουντα τον ανθρωπον, το δε ανιπτοις χερσιν φαγειν ου κοινοι τον ανθρωπον.
και εξελθων εκειθεν ὁ ιησους ανεχωρησεν εις τα μερη τυρου και σιδωνος.
και ιδου γυνη χαναναια απο των ὁριων εκεινων εξελθουσα ⸀εκραζεν λεγουσα· ελεησον με, κυριε ⸀υἱος δαυιδ· ἡ θυγατηρ μου κακως δαιμονιζεται.
ὁ δε ουκ απεκριθη αυτη λογον. και προσελθοντες οἱ μαθηται αυτου ⸀ηρωτουν αυτον λεγοντες· απολυσον αυτην, ὁτι κραζει οπισθεν ἡμων.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· ουκ απεσταλην ει μη εις τα προβατα τα απολωλοτα οικου ισραηλ.
ἡ δε ελθουσα ⸀προσεκυνει αυτω λεγουσα· κυριε, βοηθει μοι.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· ουκ εστιν καλον λαβειν τον αρτον των τεκνων και βαλειν τοις κυναριοις.
ἡ δε ειπεν· ναι, κυριε, και γαρ τα κυναρια εσθιει απο των ψιχιων των πιπτοντων απο της τραπεζης των κυριων αυτων.
τοτε αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν αυτη· ω γυναι, μεγαλη σου ἡ πιστις· γενηθητω σοι ὡς θελεις. και ιαθη ἡ θυγατηρ αυτης απο της ὡρας εκεινης.
και μεταβας εκειθεν ὁ ιησους ηλθεν παρα την θαλασσαν της γαλιλαιας, και αναβας εις το ορος εκαθητο εκει.
και προσηλθον αυτω οχλοι πολλοι εχοντες μεθ ἑαυτων ⸂κωφους, τυφλους, χωλους, κυλλους⸃, και ἑτερους πολλους, και ερριψαν αυτους παρα τους ποδας ⸀αυτου, και εθεραπευσεν αυτους·
ὡστε ⸂τον οχλον⸃ θαυμασαι βλεποντας κωφους λαλουντας ⸂κυλλους ὑγιεις⸃ ⸀και χωλους περιπατουντας και τυφλους βλεποντας· και εδοξασαν τον θεον ισραηλ.
ὁ δε ιησους προσκαλεσαμενος τους μαθητας αυτου ειπεν· σπλαγχνιζομαι επι τον οχλον, ὁτι ηδη ἡμεραι τρεις προσμενουσιν μοι και ουκ εχουσιν τι φαγωσιν· και απολυσαι αυτους νηστεις ου θελω, μηποτε εκλυθωσιν εν τη ὁδω.
και λεγουσιν αυτω οἱ ⸀μαθηται· ποθεν ἡμιν εν ερημια αρτοι τοσουτοι ὡστε χορτασαι οχλον τοσουτον;
και λεγει αυτοις ὁ ιησους· ποσους αρτους εχετε; οἱ δε ειπαν· ἑπτα, και ολιγα ιχθυδια.
και ⸀παραγγειλας ⸂τω οχλω⸃ αναπεσειν επι την γην
⸀ελαβεν τους ἑπτα αρτους και τους ιχθυας ⸀και ευχαριστησας εκλασεν και ⸀εδιδου τοις ⸀μαθηταις οἱ δε μαθηται ⸂τοις οχλοις⸃.
και εφαγον παντες και εχορτασθησαν, και ⸂το περισσευον των κλασματων ηραν⸃ ἑπτα σπυριδας πληρεις.
οἱ δε εσθιοντες ησαν τετρακισχιλιοι ανδρες χωρις γυναικων και παιδιων.
και απολυσας τους οχλους ενεβη εις το πλοιον, και ηλθεν εις τα ὁρια ⸀μαγαδαν.
16
και προσελθοντες οἱ φαρισαιοι και σαδδουκαιοι πειραζοντες επηρωτησαν αυτον σημειον εκ του ουρανου επιδειξαι αυτοις.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· ⸂οψιας γενομενης λεγετε· ευδια, πυρραζει γαρ ὁ ουρανος·
και πρωι· σημερον χειμων, πυρραζει γαρ στυγναζων ὁ ουρανος. ⸀το μεν προσωπον του ουρανου γινωσκετε διακρινειν, τα δε σημεια των καιρων ου δυνασθε.⸃
γενεα πονηρα και μοιχαλις σημειον επιζητει, και σημειον ου δοθησεται αυτη ει μη το σημειον ⸀ιωνα. και καταλιπων αυτους απηλθεν.
και ελθοντες οἱ ⸀μαθηται εις το περαν επελαθοντο αρτους λαβειν.
ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· ὁρατε και προσεχετε απο της ζυμης των φαρισαιων και σαδδουκαιων.
οἱ δε διελογιζοντο εν ἑαυτοις λεγοντες ὁτι αρτους ουκ ελαβομεν.
γνους δε ὁ ιησους ⸀ειπεν· τι διαλογιζεσθε εν ἑαυτοις, ολιγοπιστοι, ὁτι αρτους ουκ ⸀ελαβετε.
ουπω νοειτε, ουδε μνημονευετε τους πεντε αρτους των πεντακισχιλιων και ποσους κοφινους ελαβετε;
ουδε τους ἑπτα αρτους των τετρακισχιλιων και ποσας σπυριδας ελαβετε;
πως ου νοειτε ὁτι ου περι ⸀αρτων ειπον ὑμιν; ⸂προσεχετε δε⸃ απο της ζυμης των φαρισαιων και σαδδουκαιων.
τοτε συνηκαν ὁτι ουκ ειπεν προσεχειν απο της ζυμης ⸂των αρτων⸃ αλλα απο της διδαχης των φαρισαιων και σαδδουκαιων.
ελθων δε ὁ ιησους εις τα μερη καισαρειας της φιλιππου ηρωτα τους μαθητας αυτου λεγων· ⸀τινα λεγουσιν οἱ ανθρωποι ειναι τον υἱον του ανθρωπου;
οἱ δε ειπαν· οἱ μεν ιωαννην τον βαπτιστην, αλλοι δε ηλιαν, ἑτεροι δε ιερεμιαν η ἑνα των προφητων.
λεγει αυτοις· ὑμεις δε τινα με λεγετε ειναι;
αποκριθεις δε σιμων πετρος ειπεν· συ ει ὁ χριστος ὁ υἱος του θεου του ζωντος.
⸂αποκριθεις δε⸃ ὁ ιησους ειπεν αυτω· μακαριος ει, σιμων βαριωνα, ὁτι σαρξ και αἱμα ουκ απεκαλυψεν σοι αλλ ὁ πατηρ μου ὁ εν τοις ουρανοις·
καγω δε σοι λεγω ὁτι συ ει πετρος, και επι ταυτη τη πετρα οικοδομησω μου την εκκλησιαν, και πυλαι ἁδου ου κατισχυσουσιν αυτης·
⸀δωσω σοι τας ⸀κλειδας της βασιλειας των ουρανων, και ὁ ⸀εαν δησης επι της γης εσται δεδεμενον εν τοις ουρανοις, και ὁ ⸁εαν λυσης επι της γης εσται λελυμενον εν τοις ουρανοις.
τοτε ⸀διεστειλατο τοις ⸀μαθηταις ἱνα μηδενι ειπωσιν ὁτι αυτος ⸀εστιν ὁ χριστος.
απο τοτε ηρξατο ⸂ὁ ιησους⸃ δεικνυειν τοις μαθηταις αυτου ὁτι δει αυτον ⸂εις ἱεροσολυμα απελθειν⸃ και πολλα παθειν απο των πρεσβυτερων και αρχιερεων και γραμματεων και αποκτανθηναι και τη τριτη ἡμερα εγερθηναι.
και προσλαβομενος αυτον ὁ πετρος ηρξατο επιτιμαν αυτω λεγων· ἱλεως σοι, κυριε· ου μη εσται σοι τουτο.
ὁ δε στραφεις ειπεν τω πετρω· ὑπαγε οπισω μου, σατανα· σκανδαλον ⸂ει εμου⸃, ὁτι ου φρονεις τα του θεου αλλα τα των ανθρωπων.
τοτε ὁ ιησους ειπεν τοις μαθηταις αυτου· ει τις θελει οπισω μου ελθειν, απαρνησασθω ἑαυτον και αρατω τον σταυρον αυτου και ακολουθειτω μοι.
ὁς γαρ ⸀εαν θελη την ψυχην αυτου σωσαι απολεσει αυτην· ὁς δ αν απολεση την ψυχην αυτου ἑνεκεν εμου εὑρησει αυτην.
τι γαρ ⸀ωφεληθησεται ανθρωπος εαν τον κοσμον ὁλον κερδηση την δε ψυχην αυτου ζημιωθη; η τι δωσει ανθρωπος ανταλλαγμα της ψυχης αυτου;
μελλει γαρ ὁ υἱος του ανθρωπου ερχεσθαι εν τη δοξη του πατρος αυτου μετα των αγγελων αυτου, και τοτε αποδωσει ἑκαστω κατα την πραξιν αυτου.
αμην λεγω ὑμιν ⸀ὁτι εισιν τινες ⸂των ὡδε ἑστωτων⸃ οἱτινες ου μη γευσωνται θανατου ἑως αν ιδωσιν τον υἱον του ανθρωπου ερχομενον εν τη βασιλεια αυτου.
17
και μεθ ἡμερας ἑξ παραλαμβανει ὁ ιησους τον πετρον και ιακωβον και ιωαννην τον αδελφον αυτου, και αναφερει αυτους εις ορος ὑψηλον κατ ιδιαν.
και μετεμορφωθη εμπροσθεν αυτων, και ελαμψεν το προσωπον αυτου ὡς ὁ ἡλιος, τα δε ἱματια αυτου ⸀εγενετο λευκα ὡς το φως.
και ιδου ⸀ωφθη αυτοις μωυσης και ηλιας ⸂συλλαλουντες μετ αυτου⸃.
αποκριθεις δε ὁ πετρος ειπεν τω ιησου· κυριε, καλον εστιν ἡμας ὡδε ειναι· ει θελεις, ⸀ποιησω ὡδε τρεις σκηνας, σοι μιαν και μωυσει μιαν και ⸂ηλια μιαν⸃.
ετι αυτου λαλουντος ιδου νεφελη φωτεινη επεσκιασεν αυτους, και ιδου φωνη εκ της νεφελης λεγουσα· οὑτος εστιν ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος, εν ὡ ευδοκησα· ⸂ακουετε αυτου⸃.
και ακουσαντες οἱ μαθηται επεσαν επι προσωπον αυτων και εφοβηθησαν σφοδρα.
και ⸂προσηλθεν ὁ ιησους και ἁψαμενος αυτων⸃ ειπεν· εγερθητε και μη φοβεισθε.
επαραντες δε τους οφθαλμους αυτων ουδενα ειδον ει μη ⸀αυτον ιησουν μονον.
και καταβαινοντων αυτων εκ του ορους ενετειλατο αυτοις ὁ ιησους λεγων· μηδενι ειπητε το ὁραμα ἑως οὑ ὁ υἱος του ανθρωπου εκ νεκρων ⸀εγερθη.
και επηρωτησαν αυτον οἱ ⸀μαθηται λεγοντες· τι ουν οἱ γραμματεις λεγουσιν ὁτι ηλιαν δει ελθειν πρωτον;
ὁ ⸀δε αποκριθεις ⸀ειπεν· ηλιας μεν ⸀ερχεται και αποκαταστησει παντα·
λεγω δε ὑμιν ὁτι ηλιας ηδη ηλθεν, και ουκ επεγνωσαν αυτον αλλα εποιησαν εν αυτω ὁσα ηθελησαν· οὑτως και ὁ υἱος του ανθρωπου μελλει πασχειν ὑπ αυτων.
τοτε συνηκαν οἱ μαθηται ὁτι περι ιωαννου του βαπτιστου ειπεν αυτοις.
και ⸀ελθοντων προς τον οχλον προσηλθεν αυτω ανθρωπος γονυπετων αυτον
και λεγων· κυριε, ελεησον μου τον υἱον, ὁτι σεληνιαζεται και κακως ⸀πασχει, πολλακις γαρ πιπτει εις το πυρ και πολλακις εις το ὑδωρ.
και προσηνεγκα αυτον τοις μαθηταις σου, και ουκ ηδυνηθησαν αυτον θεραπευσαι.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν· ω γενεα απιστος και διεστραμμενη, ἑως ποτε ⸂μεθ ὑμων εσομαι⸃; ἑως ποτε ανεξομαι ὑμων; φερετε μοι αυτον ὡδε.
και επετιμησεν αυτω ὁ ιησους, και εξηλθεν απ αυτου το δαιμονιον· και εθεραπευθη ὁ παις απο της ὡρας εκεινης.
τοτε προσελθοντες οἱ μαθηται τω ιησου κατ ιδιαν ειπον· δια τι ἡμεις ουκ ηδυνηθημεν εκβαλειν αυτο;
ὁ δε ⸀λεγει αυτοις· δια την ⸀ολιγοπιστιαν ὑμων· αμην γαρ λεγω ὑμιν, εαν εχητε πιστιν ὡς κοκκον σιναπεως, ερειτε τω ορει τουτω· ⸂μεταβα ενθεν⸃ εκει, και μεταβησεται, και ουδεν αδυνατησει ⸀ὑμιν.
⸀συστρεφομενων δε αυτων εν τη γαλιλαια ειπεν αυτοις ὁ ιησους· μελλει ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοσθαι εις χειρας ανθρωπων,
και αποκτενουσιν αυτον, και τη τριτη ἡμερα εγερθησεται. και ελυπηθησαν σφοδρα.
ελθοντων δε αυτων εις καφαρναουμ προσηλθον οἱ τα διδραχμα λαμβανοντες τω πετρω και ειπαν· ὁ διδασκαλος ὑμων ου τελει τα διδραχμα;
λεγει· ναι. και ⸀ελθοντα εις την οικιαν προεφθασεν αυτον ὁ ιησους λεγων· τι σοι δοκει, σιμων; οἱ βασιλεις της γης απο τινων λαμβανουσιν τελη η κηνσον; απο των υἱων αυτων η απο των αλλοτριων;
⸂ειποντος δε⸃· απο των αλλοτριων, εφη αυτω ὁ ιησους· αρα γε ελευθεροι εισιν οἱ υἱοι.
ἱνα δε μη σκανδαλισωμεν αυτους, πορευθεις ⸀εις θαλασσαν βαλε αγκιστρον και τον ⸀αναβαντα πρωτον ιχθυν αρον, και ανοιξας το στομα αυτου εὑρησεις στατηρα· εκεινον λαβων δος αυτοις αντι εμου και σου.
18
εν εκεινη τη ὡρα προσηλθον οἱ μαθηται τω ιησου λεγοντες· τις αρα μειζων εστιν εν τη βασιλεια των ουρανων;
και ⸀προσκαλεσαμενος παιδιον εστησεν αυτο εν μεσω αυτων
και ειπεν· αμην λεγω ὑμιν, εαν μη στραφητε και γενησθε ὡς τα παιδια, ου μη εισελθητε εις την βασιλειαν των ουρανων.
ὁστις ουν ταπεινωσει ἑαυτον ὡς το παιδιον τουτο, οὑτος εστιν ὁ μειζων εν τη βασιλεια των ουρανων·
και ὁς ⸀εαν δεξηται ⸂ἑν παιδιον τοιουτο⸃ επι τω ονοματι μου, εμε δεχεται.
ὁς δ αν σκανδαλιση ἑνα των μικρων τουτων των πιστευοντων εις εμε, συμφερει αυτω ἱνα κρεμασθη μυλος ονικος ⸀εις τον τραχηλον αυτου και καταποντισθη εν τω πελαγει της θαλασσης.
ουαι τω κοσμω απο των σκανδαλων· αναγκη ⸀γαρ ελθειν τα σκανδαλα, πλην ουαι τω ⸀ανθρωπω δι οὑ το σκανδαλον ερχεται.
ει δε ἡ χειρ σου η ὁ πους σου σκανδαλιζει σε, εκκοψον ⸀αυτον και βαλε απο σου· καλον σοι εστιν εισελθειν εις την ζωην ⸂κυλλον η χωλον⸃, η δυο χειρας η δυο ποδας εχοντα βληθηναι εις το πυρ το αιωνιον.
και ει ὁ οφθαλμος σου σκανδαλιζει σε, εξελε αυτον και βαλε απο σου· καλον σοι εστιν μονοφθαλμον εις την ζωην εισελθειν, η δυο οφθαλμους εχοντα βληθηναι εις την γεενναν του πυρος.
ὁρατε μη καταφρονησητε ἑνος των μικρων τουτων, λεγω γαρ ὑμιν ὁτι οἱ αγγελοι αυτων εν ουρανοις δια παντος βλεπουσι το προσωπον του πατρος μου του εν ⸀ουρανοις.
τι ὑμιν δοκει; εαν γενηται τινι ανθρωπω ἑκατον προβατα και πλανηθη ἑν εξ αυτων, ουχι ⸀αφησει τα ενενηκοντα εννεα επι τα ορη ⸀και πορευθεις ζητει το πλανωμενον;
και εαν γενηται εὑρειν αυτο, αμην λεγω ὑμιν ὁτι χαιρει επ αυτω μαλλον η επι τοις ενενηκοντα εννεα τοις μη πεπλανημενοις.
οὑτως ουκ εστιν θελημα ⸀εμπροσθεν του πατρος ⸀ὑμων του εν ουρανοις ἱνα αποληται ⸀ἑν των μικρων τουτων.
εαν δε ἁμαρτηση ⸂εις σε⸃ ὁ αδελφος σου, ⸀ὑπαγε ελεγξον αυτον μεταξυ σου και αυτου μονου. εαν σου ακουση, εκερδησας τον αδελφον σου·
εαν δε μη ακουση, παραλαβε μετα σου ετι ἑνα η δυο, ἱνα επι στοματος δυο μαρτυρων η τριων σταθη παν ῥημα·
εαν δε παρακουση αυτων, ειπον τη εκκλησια· εαν δε και της εκκλησιας παρακουση, εστω σοι ὡσπερ ὁ εθνικος και ὁ τελωνης.
αμην λεγω ὑμιν, ὁσα ⸀εαν δησητε επι της γης εσται δεδεμενα ⸀εν ουρανω και ὁσα εαν λυσητε επι της γης εσται λελυμενα ⸁εν ουρανω.
παλιν ⸀αμην λεγω ὑμιν ὁτι εαν δυο ⸂συμφωνησωσιν εξ ὑμων⸃ επι της γης περι παντος πραγματος οὑ εαν αιτησωνται, γενησεται αυτοις παρα του πατρος μου του εν ουρανοις.
οὑ γαρ εισιν δυο η τρεις συνηγμενοι εις το εμον ονομα, εκει ειμι εν μεσω αυτων.
τοτε προσελθων ⸂αυτω ὁ πετρος ειπεν⸃· κυριε, ποσακις ἁμαρτησει εις εμε ὁ αδελφος μου και αφησω αυτω; ἑως ἑπτακις;
λεγει αυτω ὁ ιησους· ου λεγω σοι ἑως ἑπτακις αλλα ἑως ἑβδομηκοντακις ἑπτα.
δια τουτο ὡμοιωθη ἡ βασιλεια των ουρανων ανθρωπω βασιλει ὁς ηθελησεν συναραι λογον μετα των δουλων αυτου·
αρξαμενου δε αυτου συναιρειν ⸀προσηνεχθη ⸂αυτω εἱς⸃ οφειλετης μυριων ταλαντων.
μη εχοντος δε αυτου αποδουναι εκελευσεν αυτον ὁ ⸀κυριος πραθηναι και την ⸀γυναικα και τα τεκνα και παντα ὁσα ⸀εχει και αποδοθηναι.
πεσων ουν ὁ δουλος προσεκυνει αυτω λεγων· ⸀μακροθυμησον επ ⸀εμοι, και παντα ⸂αποδωσω σοι⸃.
σπλαγχνισθεις δε ὁ κυριος του δουλου εκεινου απελυσεν αυτον, και το δανειον αφηκεν αυτω.
εξελθων δε ὁ δουλος εκεινος εὑρεν ἑνα των συνδουλων αυτου ὁς ωφειλεν αυτω ἑκατον δηναρια, και κρατησας αυτον επνιγεν λεγων· ⸀αποδος ει τι οφειλεις.
πεσων ουν ὁ συνδουλος ⸀αυτου παρεκαλει αυτον λεγων· μακροθυμησον επ ⸀εμοι, και αποδωσω σοι.
ὁ δε ουκ ηθελεν, αλλα απελθων εβαλεν αυτον εις φυλακην ἑως ⸀οὑ αποδω το οφειλομενον.
ιδοντες ⸀ουν οἱ συνδουλοι αυτου τα γενομενα ελυπηθησαν σφοδρα, και ελθοντες διεσαφησαν τω κυριω ἑαυτων παντα τα γενομενα.
τοτε προσκαλεσαμενος αυτον ὁ κυριος αυτου λεγει αυτω· δουλε πονηρε, πασαν την οφειλην εκεινην αφηκα σοι, επει παρεκαλεσας με·
ουκ εδει και σε ελεησαι τον συνδουλον σου, ὡς καγω σε ηλεησα;
και οργισθεις ὁ κυριος αυτου παρεδωκεν αυτον τοις βασανισταις ἑως οὑ αποδω παν το ⸀οφειλομενον.
οὑτως και ὁ πατηρ μου ὁ ⸀ουρανιος ποιησει ὑμιν εαν μη αφητε ἑκαστος τω αδελφω αυτου απο των καρδιων ⸀ὑμων.
19
και εγενετο ὁτε ετελεσεν ὁ ιησους τους λογους τουτους, μετηρεν απο της γαλιλαιας και ηλθεν εις τα ὁρια της ιουδαιας περαν του ιορδανου.
και ηκολουθησαν αυτω οχλοι πολλοι, και εθεραπευσεν αυτους εκει.
και προσηλθον ⸀αυτω φαρισαιοι πειραζοντες αυτον και ⸀λεγοντες· ει εξεστιν ⸀ανθρωπω απολυσαι την γυναικα αυτου κατα πασαν αιτιαν;
ὁ δε αποκριθεις ⸀ειπεν· ουκ ανεγνωτε ὁτι ὁ ⸀κτισας απ αρχης αρσεν και θηλυ εποιησεν αυτους
και ειπεν· ⸀ἑνεκα τουτου καταλειψει ανθρωπος τον πατερα και την μητερα και ⸀κολληθησεται τη γυναικι αυτου, και εσονται οἱ δυο εις σαρκα μιαν;
ὡστε ουκετι εισιν δυο αλλα σαρξ μια. ὁ ουν ὁ θεος συνεζευξεν ανθρωπος μη χωριζετω.
λεγουσιν αυτω· τι ουν μωυσης ενετειλατο δουναι βιβλιον αποστασιου και απολυσαι ⸀αυτην.
λεγει αυτοις ὁτι μωυσης προς την σκληροκαρδιαν ὑμων επετρεψεν ὑμιν απολυσαι τας γυναικας ὑμων, απ αρχης δε ου γεγονεν οὑτως.
λεγω δε ὑμιν ⸀ὁτι ὁς αν απολυση την γυναικα αυτου μη επι πορνεια και γαμηση αλλην μοιχαται ⸂και ὁ απολελυμενην γαμησας μοιχαται⸃.
λεγουσιν αυτω οἱ ⸀μαθηται· ει οὑτως εστιν ἡ αιτια του ανθρωπου μετα της γυναικος, ου συμφερει γαμησαι.
ὁ δε ειπεν αυτοις· ου παντες χωρουσι τον λογον ⸀τουτον αλλ οἱς δεδοται.
εισιν γαρ ευνουχοι οἱτινες εκ κοιλιας μητρος εγεννηθησαν οὑτως, και εισιν ευνουχοι οἱτινες ευνουχισθησαν ὑπο των ανθρωπων, και εισιν ευνουχοι οἱτινες ευνουχισαν ἑαυτους δια την βασιλειαν των ουρανων. ὁ δυναμενος χωρειν χωρειτω.
τοτε ⸀προσηνεχθησαν αυτω παιδια ἱνα τας χειρας επιθη αυτοις και προσευξηται· οἱ δε μαθηται επετιμησαν αυτοις.
ὁ δε ιησους ειπεν· αφετε τα παιδια και μη κωλυετε αυτα ελθειν προς με, των γαρ τοιουτων εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων.
και επιθεις ⸂τας χειρας αυτοις⸃ επορευθη εκειθεν.
και ιδου εἱς προσελθων ⸂αυτω ειπεν⸃· ⸀διδασκαλε, τι αγαθον ποιησω ἱνα ⸀σχω ζωην αιωνιον;
ὁ δε ειπεν αυτω· τι με ⸂ερωτας περι του αγαθου; εἱς εστιν ὁ αγαθος⸃· ει δε θελεις ⸂εις την ζωην εισελθειν⸃, ⸀τηρησον τας εντολας.
λεγει αυτω· ποιας; ὁ δε ιησους ⸀ειπεν· το ου φονευσεις, ου μοιχευσεις, ου κλεψεις, ου ψευδομαρτυρησεις,
τιμα τον πατερα και την μητερα, και αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον.
λεγει αυτω ὁ νεανισκος· ⸂παντα ταυτα⸃ ⸀εφυλαξα· τι ετι ὑστερω;
εφη αυτω ὁ ιησους· ει θελεις τελειος ειναι, ὑπαγε πωλησον σου τα ὑπαρχοντα και ⸀δος πτωχοις, και ἑξεις θησαυρον εν ⸀ουρανοις, και δευρο ακολουθει μοι.
ακουσας δε ὁ νεανισκος τον ⸀λογον απηλθεν λυπουμενος, ην γαρ εχων κτηματα πολλα.
ὁ δε ιησους ειπεν τοις μαθηταις αυτου· αμην λεγω ὑμιν ὁτι ⸂πλουσιος δυσκολως⸃ εισελευσεται εις την βασιλειαν των ουρανων·
παλιν δε λεγω ὑμιν, ευκοπωτερον εστιν καμηλον δια ⸀τρυπηματος ῥαφιδος ⸀εισελθειν η πλουσιον ⸂εις την βασιλειαν του θεου⸃.
ακουσαντες δε οἱ ⸀μαθηται εξεπλησσοντο σφοδρα λεγοντες· τις αρα δυναται σωθηναι;
εμβλεψας δε ὁ ιησους ειπεν αυτοις· παρα ανθρωποις τουτο αδυνατον εστιν, παρα δε θεω παντα δυνατα.
τοτε αποκριθεις ὁ πετρος ειπεν αυτω· ιδου ἡμεις αφηκαμεν παντα και ηκολουθησαμεν σοι· τι αρα εσται ἡμιν;
ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· αμην λεγω ὑμιν ὁτι ὑμεις οἱ ακολουθησαντες μοι εν τη παλιγγενεσια, ὁταν καθιση ὁ υἱος του ανθρωπου επι θρονου δοξης αυτου, ⸀καθησεσθε και ⸀ὑμεις επι δωδεκα θρονους κρινοντες τας δωδεκα φυλας του ισραηλ.
και πας ⸀ὁστις αφηκεν ⸂οικιας η⸃ αδελφους η αδελφας η πατερα η μητερα η ⸂γυναικα η⸃ τεκνα η ⸀αγρους ἑνεκεν του ⸂ονοματος μου⸃, ⸀ἑκατονταπλασιονα λημψεται και ζωην αιωνιον κληρονομησει.
πολλοι δε εσονται πρωτοι εσχατοι και εσχατοι πρωτοι.
20
ὁμοια γαρ εστιν ἡ βασιλεια των ουρανων ανθρωπω οικοδεσποτη ὁστις εξηλθεν ἁμα πρωι μισθωσασθαι εργατας εις τον αμπελωνα αυτου.
⸂συμφωνησας δε⸃ μετα των εργατων εκ δηναριου την ἡμεραν απεστειλεν αυτους εις τον αμπελωνα αυτου.
και εξελθων περι τριτην ὡραν ειδεν αλλους ἑστωτας εν τη αγορα αργους·
και εκεινοις ειπεν· ὑπαγετε και ὑμεις εις τον αμπελωνα, και ὁ εαν η δικαιον δωσω ὑμιν·
οἱ δε απηλθον. ⸀παλιν εξελθων περι ἑκτην και ενατην ὡραν εποιησεν ὡσαυτως.
περι δε την ⸀ἑνδεκατην εξελθων εὑρεν αλλους ⸀ἑστωτας, και λεγει αυτοις· τι ὡδε ἑστηκατε ὁλην την ἡμεραν αργοι;
λεγουσιν αυτω· ὁτι ουδεις ἡμας εμισθωσατο. λεγει αυτοις· ὑπαγετε και ὑμεις εις τον ⸀αμπελωνα.
οψιας δε γενομενης λεγει ὁ κυριος του αμπελωνος τω επιτροπω αυτου· καλεσον τους εργατας και αποδος ⸀αυτοις τον μισθον αρξαμενος απο των εσχατων ἑως των πρωτων.
⸂και ελθοντες⸃ οἱ περι την ἑνδεκατην ὡραν ελαβον ανα δηναριον.
⸂και ελθοντες⸃ οἱ πρωτοι ενομισαν ὁτι ⸀πλειον λημψονται· και ελαβον ⸂το ανα δηναριον και αυτοι⸃.
λαβοντες δε εγογγυζον κατα του οικοδεσποτου
⸀λεγοντες· οὑτοι οἱ εσχατοι μιαν ὡραν εποιησαν, και ισους ⸂αυτους ἡμιν⸃ εποιησας τοις βαστασασι το βαρος της ἡμερας και τον καυσωνα.
ὁ δε αποκριθεις ⸂ἑνι αυτων ειπεν⸃· ἑταιρε, ουκ αδικω σε· ουχι δηναριου συνεφωνησας μοι;
αρον το σον και ὑπαγε· θελω δε τουτω τω εσχατω δουναι ὡς και σοι·
⸀ουκ εξεστιν μοι ⸂ὁ θελω ποιησαι⸃ εν τοις εμοις; ⸀η ὁ οφθαλμος σου πονηρος εστιν ὁτι εγω αγαθος ειμι;
οὑτως εσονται οἱ εσχατοι πρωτοι και οἱ πρωτοι ⸀εσχατοι.
⸂και αναβαινων ὁ⸃ ιησους εις ἱεροσολυμα παρελαβεν τους δωδεκα ⸀μαθητας κατ ιδιαν, ⸂και εν τη ὁδω⸃ ειπεν αυτοις·
ιδου αναβαινομεν εις ἱεροσολυμα, και ὁ υἱος του ανθρωπου παραδοθησεται τοις αρχιερευσιν και γραμματευσιν, και κατακρινουσιν αυτον θανατω,
και παραδωσουσιν αυτον τοις εθνεσιν εις το εμπαιξαι και μαστιγωσαι και σταυρωσαι, και τη τριτη ἡμερα ⸀εγερθησεται.
τοτε προσηλθεν αυτω ἡ μητηρ των υἱων ζεβεδαιου μετα των υἱων αυτης προσκυνουσα και αιτουσα τι ⸀παρ αυτου.
ὁ δε ειπεν αυτη· τι θελεις; λεγει αυτω· ειπε ἱνα καθισωσιν οὑτοι οἱ δυο υἱοι μου εἱς εκ δεξιων ⸀σου και εἱς εξ ευωνυμων σου εν τη βασιλεια σου.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν· ουκ οιδατε τι αιτεισθε· δυνασθε πιειν το ποτηριον ὁ εγω μελλω ⸀πινειν. λεγουσιν αυτω· δυναμεθα.
⸀λεγει αυτοις· το μεν ποτηριον μου ⸀πιεσθε, το δε καθισαι εκ δεξιων μου και εξ ⸀ευωνυμων ουκ εστιν ⸀εμον δουναι, αλλ οἱς ἡτοιμασται ὑπο του πατρος μου.
και ακουσαντες οἱ δεκα ηγανακτησαν περι των δυο αδελφων.
ὁ δε ιησους προσκαλεσαμενος αυτους ειπεν· οιδατε ὁτι οἱ αρχοντες των εθνων κατακυριευουσιν αυτων και οἱ μεγαλοι κατεξουσιαζουσιν αυτων.
ουχ οὑτως ⸀εσται εν ὑμιν· αλλ ὁς ⸀αν θελη εν ὑμιν μεγας γενεσθαι εσται ὑμων διακονος,
και ὁς ⸀αν θελη εν ὑμιν ειναι πρωτος ⸀εσται ὑμων δουλος·
ὡσπερ ὁ υἱος του ανθρωπου ουκ ηλθεν διακονηθηναι αλλα διακονησαι και δουναι την ψυχην αυτου λυτρον αντι πολλων.
και εκπορευομενων αυτων απο ιεριχω ηκολουθησεν αυτω οχλος πολυς.
και ιδου δυο τυφλοι καθημενοι παρα την ὁδον, ακουσαντες ὁτι ιησους παραγει, εκραξαν λεγοντες· ⸂κυριε, ελεησον ἡμας⸃, ⸀υἱος δαυιδ.
ὁ δε οχλος επετιμησεν αυτοις ἱνα σιωπησωσιν· οἱ δε μειζον ⸀εκραξαν λεγοντες· ⸂κυριε, ελεησον ἡμας⸃, ⸀υἱος δαυιδ.
και στας ὁ ιησους εφωνησεν αυτους και ειπεν· τι θελετε ποιησω ὑμιν;
λεγουσιν αυτω· κυριε, ἱνα ⸂ανοιγωσιν οἱ οφθαλμοι ἡμων⸃.
σπλαγχνισθεις δε ὁ ιησους ἡψατο των ⸀ομματων αυτων, και ευθεως ⸀ανεβλεψαν και ηκολουθησαν αυτω.
21
και ὁτε ηγγισαν εις ἱεροσολυμα και ηλθον εις βηθφαγη ⸀εις το ορος των ελαιων, τοτε ⸀ιησους απεστειλεν δυο μαθητας
λεγων αυτοις· ⸀πορευεσθε εις την κωμην την ⸀κατεναντι ὑμων, και ⸀ευθεως εὑρησετε ονον δεδεμενην και πωλον μετ αυτης· λυσαντες ⸀αγαγετε μοι.
και εαν τις ὑμιν ειπη τι, ερειτε ὁτι ὁ κυριος αυτων χρειαν εχει· ⸀ευθυς δε ⸀αποστελει αυτους.
τουτο ⸀δε γεγονεν ἱνα πληρωθη το ῥηθεν δια του προφητου λεγοντος·
ειπατε τη θυγατρι σιων· ιδου ὁ βασιλευς σου ερχεται σοι πραυς και επιβεβηκως επι ονον και ⸀επι πωλον υἱον ὑποζυγιου.
πορευθεντες δε οἱ μαθηται και ποιησαντες καθως ⸀συνεταξεν αυτοις ὁ ιησους
ηγαγον την ονον και τον πωλον, και επεθηκαν ⸀επ αυτων τα ⸀ἱματια, και επεκαθισεν επανω αυτων.
ὁ δε πλειστος οχλος εστρωσαν ἑαυτων τα ἱματια εν τη ὁδω, αλλοι δε εκοπτον κλαδους απο των δενδρων και εστρωννυον εν τη ὁδω.
οἱ δε οχλοι οἱ προαγοντες ⸀αυτον και οἱ ακολουθουντες εκραζον λεγοντες· ὡσαννα τω υἱω δαυιδ· ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου· ὡσαννα εν τοις ὑψιστοις.
και εισελθοντος αυτου εις ἱεροσολυμα εσεισθη πασα ἡ πολις λεγουσα· τις εστιν οὑτος;
οἱ δε οχλοι ελεγον· οὑτος εστιν ⸂ὁ προφητης ιησους⸃ ὁ απο ναζαρεθ της γαλιλαιας.
και εισηλθεν ⸀ιησους εις το ⸀ἱερον, και εξεβαλεν παντας τους πωλουντας και αγοραζοντας εν τω ἱερω και τας τραπεζας των κολλυβιστων κατεστρεψεν και τας καθεδρας των πωλουντων τας περιστερας,
και λεγει αυτοις· γεγραπται· ὁ οικος μου οικος προσευχης κληθησεται, ὑμεις δε αυτον ⸀ποιειτε σπηλαιον ληστων.
και προσηλθον αυτω ⸂τυφλοι και χωλοι⸃ εν τω ἱερω, και εθεραπευσεν αυτους.
ιδοντες δε οἱ αρχιερεις και οἱ γραμματεις τα θαυμασια ἁ εποιησεν και τους παιδας ⸀τους κραζοντας εν τω ἱερω και λεγοντας· ὡσαννα τω υἱω δαυιδ ηγανακτησαν
και ειπαν αυτω· ακουεις τι οὑτοι λεγουσιν; ὁ δε ιησους λεγει αυτοις· ναι. ουδεποτε ανεγνωτε ὁτι εκ στοματος νηπιων και θηλαζοντων κατηρτισω αινον;
και καταλιπων αυτους εξηλθεν εξω της πολεως εις βηθανιαν, και ηυλισθη εκει.
⸀πρωι δε ⸀επαναγων εις την πολιν επεινασεν.
και ιδων συκην μιαν επι της ὁδου ηλθεν επ αυτην, και ουδεν εὑρεν εν αυτη ει μη φυλλα μονον, και λεγει αυτη· ⸀μηκετι εκ σου καρπος γενηται εις τον αιωνα· και εξηρανθη παραχρημα ἡ συκη.
και ιδοντες οἱ μαθηται εθαυμασαν λεγοντες· πως παραχρημα εξηρανθη ἡ συκη;
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν αυτοις· αμην λεγω ὑμιν, εαν εχητε πιστιν και μη διακριθητε, ου μονον το της συκης ποιησετε, αλλα καν τω ορει τουτω ειπητε· αρθητι και βληθητι εις την θαλασσαν, γενησεται·
και παντα ὁσα ⸀αν αιτησητε εν τη προσευχη πιστευοντες λημψεσθε.
και ⸂ελθοντος αυτου⸃ εις το ἱερον προσηλθον αυτω διδασκοντι οἱ αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι του λαου λεγοντες· εν ποια εξουσια ταυτα ποιεις; και τις σοι εδωκεν την εξουσιαν ταυτην;
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν αυτοις· ερωτησω ὑμας καγω λογον ἑνα, ὁν εαν ειπητε μοι καγω ὑμιν ερω εν ποια εξουσια ταυτα ποιω·
το βαπτισμα ⸀το ιωαννου ποθεν ην; εξ ουρανου η εξ ανθρωπων; οἱ δε διελογιζοντο ⸀εν ἑαυτοις λεγοντες· εαν ειπωμεν· εξ ουρανου, ερει ἡμιν· δια τι ουν ουκ επιστευσατε αυτω;
εαν δε ειπωμεν· εξ ανθρωπων, φοβουμεθα τον οχλον, παντες γαρ ⸂ὡς προφητην εχουσιν τον ιωαννην⸃.
και αποκριθεντες τω ιησου ειπαν· ουκ οιδαμεν. εφη αυτοις και αυτος· ουδε εγω λεγω ὑμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιω.
τι δε ὑμιν δοκει; ανθρωπος ειχεν τεκνα δυο. ⸀προσελθων τω πρωτω ειπεν· τεκνον, ὑπαγε σημερον εργαζου εν τω ⸀αμπελωνι.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· ⸂ου θελω· ὑστερον δε μεταμεληθεις⸃ απηλθεν.
⸂προσελθων δε⸃ τω ⸀δευτερω ειπεν ὡσαυτως· ὁ δε αποκριθεις ειπεν· ⸂εγω, κυριε· και ουκ⸃ απηλθεν.
τις εκ των δυο εποιησεν το θελημα του πατρος; ⸀λεγουσιν· ὁ ⸀πρωτος. λεγει αυτοις ὁ ιησους· αμην λεγω ὑμιν ὁτι οἱ τελωναι και αἱ πορναι προαγουσιν ὑμας εις την βασιλειαν του θεου.
ηλθεν γαρ ⸂ιωαννης προς ὑμας⸃ εν ὁδω δικαιοσυνης, και ουκ επιστευσατε αυτω· οἱ δε τελωναι και αἱ πορναι επιστευσαν αυτω· ὑμεις δε ιδοντες ⸀ουδε μετεμεληθητε ὑστερον του πιστευσαι αυτω.
αλλην παραβολην ακουσατε. ⸀ανθρωπος ην οικοδεσποτης ὁστις εφυτευσεν αμπελωνα και φραγμον αυτω περιεθηκεν και ωρυξεν εν αυτω ληνον και ωκοδομησεν πυργον, και εξεδετο αυτον γεωργοις, και απεδημησεν.
ὁτε δε ηγγισεν ὁ καιρος των καρπων, απεστειλεν τους δουλους αυτου προς τους γεωργους λαβειν τους καρπους αυτου.
και λαβοντες οἱ γεωργοι τους δουλους αυτου ὁν μεν εδειραν, ὁν δε απεκτειναν, ὁν δε ελιθοβολησαν.
παλιν απεστειλεν αλλους δουλους πλειονας των πρωτων, και εποιησαν αυτοις ὡσαυτως.
ὑστερον δε απεστειλεν προς αυτους τον υἱον αυτου λεγων· εντραπησονται τον υἱον μου.
οἱ δε γεωργοι ιδοντες τον υἱον ειπον εν ἑαυτοις· οὑτος εστιν ὁ κληρονομος· δευτε αποκτεινωμεν αυτον και ⸀σχωμεν την κληρονομιαν αυτου·
και λαβοντες αυτον εξεβαλον εξω του αμπελωνος και απεκτειναν.
ὁταν ουν ελθη ὁ κυριος του αμπελωνος, τι ποιησει τοις γεωργοις εκεινοις;
λεγουσιν αυτω· κακους κακως απολεσει αυτους, και τον αμπελωνα εκδωσεται αλλοις γεωργοις, οἱτινες αποδωσουσιν αυτω τους καρπους εν τοις καιροις αυτων.
λεγει αυτοις ὁ ιησους· ουδεποτε ανεγνωτε εν ταις γραφαις· λιθον ὁν απεδοκιμασαν οἱ οικοδομουντες οὑτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας· παρα κυριου εγενετο αὑτη, και εστιν θαυμαστη εν οφθαλμοις ἡμων;
δια τουτο λεγω ὑμιν ὁτι αρθησεται αφ ὑμων ἡ βασιλεια του θεου και δοθησεται εθνει ποιουντι τους καρπους αυτης.
⸂και ὁ πεσων επι τον λιθον τουτον συνθλασθησεται· εφ ὁν δ αν πεση λικμησει αυτον.⸃
και ακουσαντες οἱ αρχιερεις και οἱ φαρισαιοι τας παραβολας αυτου εγνωσαν ὁτι περι αυτων λεγει·
και ζητουντες αυτον κρατησαι εφοβηθησαν τους οχλους, ⸂επει εις⸃ προφητην αυτον ειχον.
22
και αποκριθεις ὁ ιησους παλιν ειπεν ⸂εν παραβολαις αυτοις⸃ λεγων·
ὡμοιωθη ἡ βασιλεια των ουρανων ανθρωπω βασιλει, ὁστις εποιησεν γαμους τω υἱω αυτου.
και απεστειλεν τους δουλους αυτου καλεσαι τους κεκλημενους εις τους γαμους, και ουκ ηθελον ελθειν.
παλιν απεστειλεν αλλους δουλους λεγων· ειπατε τοις κεκλημενοις· ιδου το αριστον μου ⸀ἡτοιμακα, οἱ ταυροι μου και τα σιτιστα τεθυμενα, και παντα ἑτοιμα· δευτε εις τους γαμους.
οἱ δε αμελησαντες απηλθον, ⸀ὁς μεν εις τον ιδιον αγρον, ⸁ὁς δε ⸀επι την εμποριαν αυτου·
οἱ δε λοιποι κρατησαντες τους δουλους αυτου ὑβρισαν και απεκτειναν.
⸂ὁ δε βασιλευς⸃ ωργισθη, και πεμψας τα στρατευματα αυτου απωλεσεν τους φονεις εκεινους και την πολιν αυτων ενεπρησεν.
τοτε λεγει τοις δουλοις αυτου· ὁ μεν γαμος ἑτοιμος εστιν, οἱ δε κεκλημενοι ουκ ησαν αξιοι·
πορευεσθε ουν επι τας διεξοδους των ὁδων, και ὁσους ⸀εαν εὑρητε καλεσατε εις τους γαμους.
και εξελθοντες οἱ δουλοι εκεινοι εις τας ὁδους συνηγαγον παντας ⸀οὑς εὑρον, πονηρους τε και αγαθους· και επλησθη ὁ ⸀γαμος ανακειμενων.
εισελθων δε ὁ βασιλευς θεασασθαι τους ανακειμενους ειδεν εκει ανθρωπον ουκ ενδεδυμενον ενδυμα γαμου·
και λεγει αυτω· ἑταιρε, πως εισηλθες ὡδε μη εχων ενδυμα γαμου; ὁ δε εφιμωθη.
τοτε ⸂ὁ βασιλευς ειπεν⸃ τοις διακονοις· δησαντες αυτου ποδας και χειρας ⸂εκβαλετε αυτον⸃ εις το σκοτος το εξωτερον· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
πολλοι γαρ εισιν κλητοι ολιγοι δε εκλεκτοι.
τοτε πορευθεντες οἱ φαρισαιοι συμβουλιον ελαβον ὁπως αυτον παγιδευσωσιν εν λογω.
και αποστελλουσιν αυτω τους μαθητας αυτων μετα των ἡρωδιανων ⸀λεγοντες· διδασκαλε, οιδαμεν ὁτι αληθης ει και την ὁδον του θεου εν αληθεια διδασκεις, και ου μελει σοι περι ουδενος, ου γαρ βλεπεις εις προσωπον ανθρωπων·
ειπον ουν ἡμιν τι σοι δοκει· εξεστιν δουναι κηνσον καισαρι η ου;
γνους δε ὁ ιησους την πονηριαν αυτων ειπεν· τι με πειραζετε, ὑποκριται;
επιδειξατε μοι το νομισμα του κηνσου. οἱ δε προσηνεγκαν αυτω δηναριον.
και λεγει αυτοις· τινος ἡ εικων αὑτη και ἡ επιγραφη;
λεγουσιν ⸀αυτω· καισαρος. τοτε λεγει αυτοις· αποδοτε ουν τα καισαρος καισαρι και τα του θεου τω θεω.
και ακουσαντες εθαυμασαν, και αφεντες αυτον απηλθαν.
εν εκεινη τη ἡμερα προσηλθον αυτω σαδδουκαιοι, ⸀λεγοντες μη ειναι αναστασιν, και επηρωτησαν αυτον
λεγοντες· διδασκαλε, μωυσης ειπεν· εαν τις αποθανη μη εχων τεκνα, επιγαμβρευσει ὁ αδελφος αυτου την γυναικα αυτου και αναστησει σπερμα τω αδελφω αυτου.
ησαν δε παρ ἡμιν ἑπτα αδελφοι· και ὁ πρωτος ⸀γημας ετελευτησεν, και μη εχων σπερμα αφηκεν την γυναικα αυτου τω αδελφω αυτου·
ὁμοιως και ὁ δευτερος και ὁ τριτος, ἑως των ἑπτα·
ὑστερον δε παντων απεθανεν ⸀ἡ γυνη.
εν τη ⸂αναστασει ουν⸃ τινος των ἑπτα εσται γυνη; παντες γαρ εσχον αυτην.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν αυτοις· πλανασθε μη ειδοτες τας γραφας μηδε την δυναμιν του θεου·
εν γαρ τη αναστασει ουτε γαμουσιν ουτε ⸀γαμιζονται, αλλ ὡς αγγελοι ⸀θεου εν ⸀τω ουρανω εισιν·
περι δε της αναστασεως των νεκρων ουκ ανεγνωτε το ῥηθεν ὑμιν ὑπο του θεου λεγοντος·
εγω ειμι ὁ θεος αβρααμ και ὁ θεος ισαακ και ὁ θεος ιακωβ; ουκ εστιν ⸂ὁ θεος⸃ νεκρων αλλα ζωντων.
και ακουσαντες οἱ οχλοι εξεπλησσοντο επι τη διδαχη αυτου.
οἱ δε φαρισαιοι ακουσαντες ὁτι εφιμωσεν τους σαδδουκαιους συνηχθησαν επι το αυτο.
και επηρωτησεν εἱς εξ αυτων νομικος πειραζων ⸀αυτον·
διδασκαλε, ποια εντολη μεγαλη εν τω νομω;
ὁ ⸀δε εφη αυτω· αγαπησεις κυριον τον θεον σου εν ὁλη ⸀τη καρδια σου και εν ὁλη ⸁τη ψυχη σου και εν ὁλη τη διανοια σου·
αὑτη εστιν ⸂ἡ μεγαλη και πρωτη⸃ εντολη.
δευτερα ⸀δε ὁμοια ⸀αυτη· αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον.
εν ταυταις ταις δυσιν εντολαις ὁλος ὁ νομος ⸂κρεμαται και οἱ προφηται⸃.
συνηγμενων δε των φαρισαιων επηρωτησεν αυτους ὁ ιησους
λεγων· τι ὑμιν δοκει περι του χριστου; τινος υἱος εστιν; λεγουσιν αυτω· του δαυιδ.
λεγει αυτοις· πως ουν δαυιδ εν πνευματι ⸂καλει αυτον κυριον⸃ λεγων·
⸀ειπεν κυριος τω κυριω μου· καθου εκ δεξιων μου ἑως αν θω τους εχθρους σου ⸀ὑποκατω των ποδων σου;
ει ουν δαυιδ καλει αυτον κυριον, πως υἱος αυτου εστιν;
και ουδεις εδυνατο ⸂αποκριθηναι αυτω⸃ λογον, ουδε ετολμησεν τις απ εκεινης της ἡμερας επερωτησαι αυτον ουκετι.
23
τοτε ὁ ιησους ελαλησεν τοις οχλοις και τοις μαθηταις αυτου
λεγων· επι της μωυσεως καθεδρας εκαθισαν οἱ γραμματεις και οἱ φαρισαιοι.
παντα ουν ὁσα ⸀εαν ειπωσιν ὑμιν ⸂ποιησατε και τηρειτε⸃, κατα δε τα εργα αυτων μη ποιειτε, λεγουσιν γαρ και ου ποιουσιν.
δεσμευουσιν ⸀δε φορτια ⸀βαρεα και επιτιθεασιν επι τους ωμους των ανθρωπων, ⸂αυτοι δε τω⸃ δακτυλω αυτων ου θελουσιν κινησαι αυτα.
παντα δε τα εργα αυτων ποιουσιν προς το θεαθηναι τοις ανθρωποις· πλατυνουσι ⸀γαρ τα φυλακτηρια αυτων και μεγαλυνουσι τα ⸀κρασπεδα,
φιλουσι ⸀δε την πρωτοκλισιαν εν τοις δειπνοις και τας πρωτοκαθεδριας εν ταις συναγωγαις
και τους ασπασμους εν ταις αγοραις και καλεισθαι ὑπο των ανθρωπων· ⸀ῥαββι.
ὑμεις δε μη κληθητε· ῥαββι, εἱς γαρ εστιν ὑμων ὁ ⸀διδασκαλος, παντες δε ὑμεις αδελφοι εστε·
και πατερα μη καλεσητε ὑμων επι της γης, εἱς γαρ εστιν ⸂ὑμων ὁ πατηρ⸃ ὁ ⸀ουρανιος·
μηδε κληθητε καθηγηται, ⸂ὁτι καθηγητης ὑμων εστιν εἱς⸃ ὁ χριστος·
ὁ δε μειζων ὑμων εσται ὑμων διακονος.
ὁστις δε ὑψωσει ἑαυτον ταπεινωθησεται, και ὁστις ταπεινωσει ἑαυτον ⸀ὑψωθησεται.
ουαι ⸀δε ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι κλειετε την βασιλειαν των ουρανων εμπροσθεν των ανθρωπων· ὑμεις γαρ ουκ εισερχεσθε, ουδε τους εισερχομενους αφιετε ⸀εισελθειν.
ουαι ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι περιαγετε την θαλασσαν και την ξηραν ποιησαι ἑνα προσηλυτον, και ὁταν γενηται ποιειτε αυτον υἱον γεεννης διπλοτερον ὑμων.
ουαι ὑμιν, ὁδηγοι τυφλοι οἱ λεγοντες· ὁς αν ομοση εν τω ναω, ουδεν εστιν, ὁς δ αν ομοση εν τω χρυσω του ναου οφειλει.
μωροι και τυφλοι, τις γαρ μειζων εστιν, ὁ χρυσος η ὁ ναος ὁ ⸀ἁγιασας τον χρυσον;
και· ὁς ⸀αν ομοση εν τω θυσιαστηριω, ουδεν εστιν, ὁς δ αν ομοση εν τω δωρω τω επανω αυτου οφειλει.
⸀τυφλοι, τι γαρ μειζον, το δωρον η το θυσιαστηριον το ἁγιαζον το δωρον;
ὁ ουν ομοσας εν τω θυσιαστηριω ομνυει εν αυτω και εν πασι τοις επανω αυτου·
και ὁ ομοσας εν τω ναω ομνυει εν αυτω και εν τω ⸀κατοικουντι αυτον·
και ὁ ομοσας εν τω ουρανω ομνυει εν τω θρονω του θεου και εν τω καθημενω επανω αυτου.
ουαι ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι αποδεκατουτε το ἡδυοσμον και το ανηθον και το κυμινον, και αφηκατε τα βαρυτερα του νομου, την κρισιν και ⸂το ελεος⸃ και την πιστιν· ⸀ταυτα εδει ποιησαι κακεινα μη ⸀αφιεναι.
ὁδηγοι τυφλοι, ⸀οἱ διυλιζοντες τον κωνωπα την δε καμηλον καταπινοντες.
ουαι ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι καθαριζετε το εξωθεν του ποτηριου και της παροψιδος, εσωθεν δε γεμουσιν εξ ἁρπαγης και ⸀ακρασιας.
φαρισαιε τυφλε, καθαρισον πρωτον το εντος του ποτηριου ⸂και της παροψιδος⸃, ἱνα γενηται και το εκτος ⸀αυτου καθαρον.
ουαι ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι ⸀παρομοιαζετε ταφοις κεκονιαμενοις, οἱτινες εξωθεν μεν φαινονται ὡραιοι εσωθεν δε γεμουσιν οστεων νεκρων και πασης ακαθαρσιας·
οὑτως και ὑμεις εξωθεν μεν φαινεσθε τοις ανθρωποις δικαιοι, εσωθεν δε ⸂εστε μεστοι⸃ ὑποκρισεως και ανομιας.
ουαι ὑμιν, γραμματεις και φαρισαιοι ὑποκριται, ὁτι οικοδομειτε τους ταφους των προφητων και κοσμειτε τα μνημεια των δικαιων,
και λεγετε· ει ⸀ημεθα εν ταις ἡμεραις των πατερων ἡμων, ουκ αν ⸁ημεθα ⸂αυτων κοινωνοι⸃ εν τω αἱματι των προφητων·
ὡστε μαρτυρειτε ἑαυτοις ὁτι υἱοι εστε των φονευσαντων τους προφητας.
και ὑμεις πληρωσατε το μετρον των πατερων ὑμων.
οφεις γεννηματα εχιδνων, πως φυγητε απο της κρισεως της γεεννης;
δια τουτο ιδου εγω αποστελλω προς ὑμας προφητας και σοφους και γραμματεις· ⸀εξ αυτων αποκτενειτε και σταυρωσετε, και εξ αυτων μαστιγωσετε εν ταις συναγωγαις ὑμων και διωξετε απο πολεως εις πολιν·
ὁπως ελθη εφ ὑμας παν αἱμα δικαιον εκχυννομενον επι της γης απο του αἱματος ἁβελ του δικαιου ἑως του αἱματος ζαχαριου υἱου βαραχιου, ὁν εφονευσατε μεταξυ του ναου και του θυσιαστηριου.
αμην λεγω ὑμιν, ⸀ἡξει ⸂ταυτα παντα⸃ επι την γενεαν ταυτην.
ιερουσαλημ ιερουσαλημ, ἡ ⸀αποκτεινουσα τους προφητας και λιθοβολουσα τους απεσταλμενους προς αυτην—ποσακις ηθελησα επισυναγαγειν τα τεκνα σου, ὁν τροπον ⸂ορνις επισυναγει⸃ τα νοσσια ⸀αυτης ὑπο τας πτερυγας, και ουκ ηθελησατε;
ιδου αφιεται ὑμιν ὁ οικος ὑμων ⸀ερημος.
λεγω γαρ ὑμιν, ου μη με ιδητε απ αρτι ἑως αν ειπητε· ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου.
24
και εξελθων ὁ ιησους ⸂απο του ἱερου επορευετο⸃, και προσηλθον οἱ μαθηται αυτου επιδειξαι αυτω τας οικοδομας του ἱερου·
ὁ δε ⸀αποκριθεις ειπεν αυτοις· ου βλεπετε ⸂ταυτα παντα⸃; αμην λεγω ὑμιν, ου μη αφεθη ὡδε λιθος επι λιθον ὁς ου καταλυθησεται.
καθημενου δε αυτου επι του ορους των ελαιων προσηλθον αυτω οἱ μαθηται κατ ιδιαν λεγοντες· ειπον ἡμιν ποτε ταυτα εσται, και τι το σημειον της σης παρουσιας ⸀και συντελειας του αιωνος.
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν αυτοις· βλεπετε μη τις ὑμας πλανηση·
πολλοι γαρ ελευσονται επι τω ονοματι μου λεγοντες· εγω ειμι ὁ χριστος, και πολλους πλανησουσιν.
μελλησετε δε ακουειν πολεμους και ακοας πολεμων· ὁρατε, μη θροεισθε· δει ⸀γαρ γενεσθαι, αλλ ουπω εστιν το τελος.
εγερθησεται γαρ εθνος επι εθνος και βασιλεια επι βασιλειαν, και εσονται ⸀λιμοι και σεισμοι κατα τοπους·
παντα δε ταυτα αρχη ωδινων.
τοτε παραδωσουσιν ὑμας εις θλιψιν και αποκτενουσιν ὑμας, και εσεσθε μισουμενοι ὑπο παντων των εθνων δια το ονομα μου.
και τοτε σκανδαλισθησονται πολλοι και αλληλους παραδωσουσιν και μισησουσιν αλληλους·
και πολλοι ψευδοπροφηται εγερθησονται και πλανησουσιν πολλους·
και δια το πληθυνθηναι την ανομιαν ψυγησεται ἡ αγαπη των πολλων.
ὁ δε ὑπομεινας εις τελος οὑτος σωθησεται.
και κηρυχθησεται τουτο το ευαγγελιον της βασιλειας εν ὁλη τη οικουμενη εις μαρτυριον πασιν τοις εθνεσιν, και τοτε ἡξει το τελος.
ὁταν ουν ιδητε το βδελυγμα της ερημωσεως το ῥηθεν δια δανιηλ του προφητου ⸀ἑστος εν τοπω ἁγιω, ὁ αναγινωσκων νοειτω,
τοτε οἱ εν τη ιουδαια φευγετωσαν ⸀επι τα ορη,
ὁ επι του δωματος μη ⸀καταβατω αραι τα εκ της οικιας αυτου,
και ὁ εν τω αγρω μη επιστρεψατω οπισω αραι ⸂το ἱματιον⸃ αυτου.
ουαι δε ταις εν γαστρι εχουσαις και ταις θηλαζουσαις εν εκειναις ταις ἡμεραις.
προσευχεσθε δε ἱνα μη γενηται ἡ φυγη ὑμων χειμωνος μηδε σαββατω·
εσται γαρ τοτε θλιψις μεγαλη οἱα ου γεγονεν απ αρχης κοσμου ἑως του νυν ουδ ου μη γενηται.
και ει μη εκολοβωθησαν αἱ ἡμεραι εκειναι, ουκ αν εσωθη πασα σαρξ· δια δε τους εκλεκτους κολοβωθησονται αἱ ἡμεραι εκειναι.
τοτε εαν τις ὑμιν ειπη· ιδου ὡδε ὁ χριστος, η· ὡδε, μη πιστευσητε·
εγερθησονται γαρ ψευδοχριστοι και ψευδοπροφηται, και δωσουσιν σημεια μεγαλα και τερατα ὡστε ⸀πλανησαι ει δυνατον και τους εκλεκτους·
ιδου προειρηκα ὑμιν.
εαν ουν ειπωσιν ὑμιν· ιδου εν τη ερημω εστιν, μη εξελθητε· ιδου εν τοις ταμειοις, μη πιστευσητε·
ὡσπερ γαρ ἡ αστραπη εξερχεται απο ανατολων και φαινεται ἑως δυσμων, οὑτως ⸀εσται ἡ παρουσια του υἱου του ανθρωπου·
⸀ὁπου εαν η το πτωμα, εκει συναχθησονται οἱ αετοι.
ευθεως δε μετα την θλιψιν των ἡμερων εκεινων ὁ ἡλιος σκοτισθησεται, και ἡ σεληνη ου δωσει το φεγγος αυτης, και οἱ αστερες πεσουνται απο του ουρανου, και αἱ δυναμεις των ουρανων σαλευθησονται.
και τοτε φανησεται το σημειον του υἱου του ανθρωπου εν ⸀τω ουρανω, και τοτε κοψονται πασαι αἱ φυλαι της γης και οψονται τον υἱον του ανθρωπου ερχομενον επι των νεφελων του ουρανου μετα δυναμεως και δοξης πολλης·
και αποστελει τους αγγελους αυτου μετα ⸀σαλπιγγος μεγαλης, και επισυναξουσιν τους εκλεκτους αυτου εκ των τεσσαρων ανεμων απ ακρων ουρανων ἑως ⸀των ακρων αυτων.
απο δε της συκης μαθετε την παραβολην· ὁταν ηδη ὁ κλαδος αυτης γενηται ἁπαλος και τα φυλλα εκφυη, γινωσκετε ὁτι εγγυς το θερος·
οὑτως και ὑμεις, ὁταν ιδητε ⸂παντα ταυτα⸃, γινωσκετε ὁτι εγγυς εστιν επι θυραις.
αμην λεγω ὑμιν ⸀ὁτι ου μη παρελθη ἡ γενεα αὑτη ἑως αν παντα ταυτα γενηται.
ὁ ουρανος και ἡ γη ⸀παρελευσεται, οἱ δε λογοι μου ου μη παρελθωσιν.
περι δε της ἡμερας εκεινης και ὡρας ουδεις οιδεν, ουδε οἱ αγγελοι των ουρανων ⸂ουδε ὁ υἱος⸃, ει μη ὁ ⸀πατηρ μονος.
ὡσπερ ⸀γαρ αἱ ἡμεραι του νωε, οὑτως ⸀εσται ἡ παρουσια του υἱου του ανθρωπου·
⸀ὡς γαρ ησαν εν ταις ⸀ἡμεραις ταις προ του κατακλυσμου τρωγοντες και πινοντες, γαμουντες και ⸀γαμιζοντες, αχρι ἡς ἡμερας εισηλθεν νωε εις την κιβωτον,
και ουκ εγνωσαν ἑως ηλθεν ὁ κατακλυσμος και ηρεν ἁπαντας, οὑτως εσται ⸀και ἡ παρουσια του υἱου του ανθρωπου.
τοτε ⸂δυο εσονται⸃ εν τω αγρω, ⸀εἱς παραλαμβανεται και ⸁εἱς αφιεται·
δυο αληθουσαι εν τω ⸀μυλω, μια παραλαμβανεται και μια αφιεται.
γρηγορειτε ουν, ὁτι ουκ οιδατε ποια ⸀ἡμερα ὁ κυριος ὑμων ερχεται.
εκεινο δε γινωσκετε ὁτι ει ηδει ὁ οικοδεσποτης ποια φυλακη ὁ κλεπτης ερχεται, εγρηγορησεν αν και ουκ αν ειασεν διορυχθηναι την οικιαν αυτου.
δια τουτο και ὑμεις γινεσθε ἑτοιμοι, ὁτι ἡ ⸂ου δοκειτε ὡρα⸃ ὁ υἱος του ανθρωπου ερχεται.
τις αρα εστιν ὁ πιστος δουλος και φρονιμος ὁν κατεστησεν ὁ ⸀κυριος επι της ⸀οικετειας αυτου του ⸀δουναι αυτοις την τροφην εν καιρω;
μακαριος ὁ δουλος εκεινος ὁν ελθων ὁ κυριος αυτου εὑρησει ⸂οὑτως ποιουντα⸃·
αμην λεγω ὑμιν ὁτι επι πασιν τοις ὑπαρχουσιν αυτου καταστησει αυτον.
εαν δε ειπη ὁ κακος δουλος εκεινος εν τη καρδια αυτου· χρονιζει ⸂μου ὁ κυριος⸃,
και αρξηται τυπτειν τους συνδουλους ⸂αυτου, εσθιη δε και πινη⸃ μετα των μεθυοντων,
ἡξει ὁ κυριος του δουλου εκεινου εν ἡμερα ἡ ου προσδοκα και εν ὡρα ἡ ου γινωσκει,
και διχοτομησει αυτον και το μερος αυτου μετα των ὑποκριτων θησει· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
25
τοτε ὁμοιωθησεται ἡ βασιλεια των ουρανων δεκα παρθενοις, αἱτινες λαβουσαι τας λαμπαδας ⸀ἑαυτων εξηλθον εις ⸀ὑπαντησιν του νυμφιου.
πεντε δε ⸂εξ αυτων ησαν⸃ ⸂μωραι και πεντε φρονιμοι⸃.
⸂αἱ γαρ⸃ μωραι λαβουσαι τας λαμπαδας αυτων ουκ ελαβον μεθ ἑαυτων ελαιον·
αἱ δε φρονιμοι ελαβον ελαιον εν τοις ⸀αγγειοις μετα των λαμπαδων ⸀ἑαυτων.
χρονιζοντος δε του νυμφιου ενυσταξαν πασαι και εκαθευδον.
μεσης δε νυκτος κραυγη γεγονεν· ιδου ὁ ⸀νυμφιος, εξερχεσθε εις απαντησιν ⸀αυτου.
τοτε ηγερθησαν πασαι αἱ παρθενοι εκειναι και εκοσμησαν τας λαμπαδας ⸀ἑαυτων.
αἱ δε μωραι ταις φρονιμοις ειπαν· δοτε ἡμιν εκ του ελαιου ὑμων, ὁτι αἱ λαμπαδες ἡμων σβεννυνται.
απεκριθησαν δε αἱ φρονιμοι λεγουσαι· μηποτε ⸂ου μη⸃ αρκεση ἡμιν και ὑμιν· ⸀πορευεσθε μαλλον προς τους πωλουντας και αγορασατε ἑαυταις.
απερχομενων δε αυτων αγορασαι ηλθεν ὁ νυμφιος, και αἱ ἑτοιμοι εισηλθον μετ αυτου εις τους γαμους, και εκλεισθη ἡ θυρα.
ὑστερον δε ερχονται και αἱ λοιπαι παρθενοι λεγουσαι· κυριε κυριε, ανοιξον ἡμιν·
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· αμην λεγω ὑμιν, ουκ οιδα ὑμας.
γρηγορειτε ουν, ὁτι ουκ οιδατε την ἡμεραν ουδε την ⸀ὡραν.
ὡσπερ γαρ ανθρωπος αποδημων εκαλεσεν τους ιδιους δουλους και παρεδωκεν αυτοις τα ὑπαρχοντα αυτου,
και ὡ μεν εδωκεν πεντε ταλαντα ὡ δε δυο ὡ δε ἑν, ἑκαστω κατα την ιδιαν δυναμιν, και απεδημησεν. ευθεως
⸀πορευθεις ὁ τα πεντε ταλαντα λαβων ηργασατο εν αυτοις και ⸀εκερδησεν αλλα ⸀πεντε·
⸀ὡσαυτως ὁ τα δυο ⸀εκερδησεν αλλα δυο·
ὁ δε το ἑν λαβων απελθων ωρυξεν ⸀γην και ⸀εκρυψεν το αργυριον του κυριου αυτου.
μετα δε ⸂πολυν χρονον⸃ ερχεται ὁ κυριος των δουλων εκεινων και συναιρει ⸂λογον μετ αυτων⸃
και προσελθων ὁ τα πεντε ταλαντα λαβων προσηνεγκεν αλλα πεντε ταλαντα λεγων· κυριε, πεντε ταλαντα μοι παρεδωκας· ιδε αλλα πεντε ταλαντα ⸀εκερδησα.
⸀εφη αυτω ὁ κυριος αυτου· ευ, δουλε αγαθε και πιστε, επι ολιγα ης πιστος, επι πολλων σε καταστησω· εισελθε εις την χαραν του κυριου σου.
προσελθων ⸀δε και ὁ τα δυο ⸀ταλαντα ειπεν· κυριε, δυο ταλαντα μοι παρεδωκας· ιδε αλλα δυο ταλαντα ⸀εκερδησα.
εφη αυτω ὁ κυριος αυτου· ευ, δουλε αγαθε και πιστε, επι ολιγα ης πιστος, επι πολλων σε καταστησω· εισελθε εις την χαραν του κυριου σου.
προσελθων δε και ὁ το ἑν ταλαντον ειληφως ειπεν· κυριε, εγνων σε ὁτι σκληρος ει ανθρωπος, θεριζων ὁπου ουκ εσπειρας και συναγων ὁθεν ου διεσκορπισας·
και φοβηθεις απελθων εκρυψα το ταλαντον σου εν τη γη· ιδε εχεις το σον.
αποκριθεις δε ὁ κυριος αυτου ειπεν αυτω· πονηρε δουλε και οκνηρε, ηδεις ὁτι θεριζω ὁπου ουκ εσπειρα και συναγω ὁθεν ου διεσκορπισα;
εδει ⸂σε ουν⸃ βαλειν ⸂τα αργυρια⸃ μου τοις τραπεζιταις, και ελθων εγω εκομισαμην αν το εμον συν τοκω.
αρατε ουν απ αυτου το ταλαντον και δοτε τω εχοντι τα δεκα ταλαντα·
τω γαρ εχοντι παντι δοθησεται και περισσευθησεται· ⸂του δε⸃ μη εχοντος και ὁ εχει αρθησεται απ αυτου.
και τον αχρειον δουλον εκβαλετε εις το σκοτος το εξωτερον· εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων.
ὁταν δε ελθη ὁ υἱος του ανθρωπου εν τη δοξη αυτου και παντες ⸀οἱ αγγελοι μετ αυτου, τοτε καθισει επι θρονου δοξης αυτου·
και ⸀συναχθησονται εμπροσθεν αυτου παντα τα εθνη, και αφορισει αυτους απ αλληλων, ὡσπερ ὁ ποιμην αφοριζει τα προβατα απο των εριφων,
και στησει τα μεν προβατα εκ δεξιων αυτου τα δε εριφια εξ ευωνυμων.
τοτε ερει ὁ βασιλευς τοις εκ δεξιων αυτου· δευτε, οἱ ευλογημενοι του πατρος μου, κληρονομησατε την ἡτοιμασμενην ὑμιν βασιλειαν απο καταβολης κοσμου.
επεινασα γαρ και εδωκατε μοι φαγειν, εδιψησα και εποτισατε με, ξενος ημην και συνηγαγετε με,
γυμνος και περιεβαλετε με, ησθενησα και επεσκεψασθε με, εν φυλακη ημην και ηλθατε προς με.
τοτε αποκριθησονται αυτω οἱ δικαιοι λεγοντες· κυριε, ποτε σε ειδομεν πεινωντα και εθρεψαμεν, η διψωντα και εποτισαμεν;
ποτε δε σε ειδομεν ξενον και συνηγαγομεν, η γυμνον και περιεβαλομεν;
ποτε δε σε ειδομεν ⸀ασθενουντα η εν φυλακη και ηλθομεν προς σε;
και αποκριθεις ὁ βασιλευς ερει αυτοις· αμην λεγω ὑμιν, εφ ὁσον εποιησατε ἑνι τουτων των αδελφων μου των ελαχιστων, εμοι εποιησατε.
τοτε ερει και τοις εξ ευωνυμων· πορευεσθε απ εμου ⸀οἱ κατηραμενοι εις το πυρ το αιωνιον το ἡτοιμασμενον τω διαβολω και τοις αγγελοις αυτου.
επεινασα γαρ και ουκ εδωκατε μοι φαγειν, ⸀εδιψησα και ουκ εποτισατε με,
ξενος ημην και ου συνηγαγετε με, γυμνος και ου περιεβαλετε με, ασθενης και εν φυλακη και ουκ επεσκεψασθε με.
τοτε αποκριθησονται και αυτοι λεγοντες· κυριε, ποτε σε ειδομεν πεινωντα η διψωντα η ξενον η γυμνον η ασθενη η εν φυλακη και ου διηκονησαμεν σοι;
τοτε αποκριθησεται αυτοις λεγων· αμην λεγω ὑμιν, εφ ὁσον ουκ εποιησατε ἑνι τουτων των ελαχιστων, ουδε εμοι εποιησατε.
και απελευσονται οὑτοι εις κολασιν αιωνιον, οἱ δε δικαιοι εις ζωην αιωνιον.
26
και εγενετο ὁτε ετελεσεν ὁ ιησους παντας τους λογους τουτους, ειπεν τοις μαθηταις αυτου·
οιδατε ὁτι μετα δυο ἡμερας το πασχα γινεται, και ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοται εις το σταυρωθηναι.
τοτε συνηχθησαν οἱ ⸀αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι του λαου εις την αυλην του αρχιερεως του λεγομενου καιαφα,
και συνεβουλευσαντο ἱνα τον ιησουν δολω κρατησωσιν και αποκτεινωσιν·
ελεγον δε· μη εν τη ἑορτη, ἱνα μη θορυβος γενηται εν τω λαω.
του δε ιησου γενομενου εν βηθανια εν οικια σιμωνος του λεπρου,
προσηλθεν αυτω γυνη ⸂εχουσα αλαβαστρον μυρου⸃ βαρυτιμου και κατεχεεν επι ⸂της κεφαλης⸃ αυτου ανακειμενου.
ιδοντες δε οἱ ⸀μαθηται ηγανακτησαν λεγοντες· εις τι ἡ απωλεια αὑτη;
εδυνατο γαρ ⸀τουτο πραθηναι πολλου και δοθηναι πτωχοις.
γνους δε ὁ ιησους ειπεν αυτοις· τι κοπους παρεχετε τη γυναικι; εργον γαρ καλον ηργασατο εις εμε·
παντοτε γαρ τους πτωχους εχετε μεθ ἑαυτων, εμε δε ου παντοτε εχετε·
βαλουσα γαρ αὑτη το μυρον τουτο επι του σωματος μου προς το ενταφιασαι με εποιησεν.
αμην λεγω ὑμιν, ὁπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιον τουτο εν ὁλω τω κοσμω, λαληθησεται και ὁ εποιησεν αὑτη εις μνημοσυνον αυτης.
τοτε πορευθεις εἱς των δωδεκα, ὁ λεγομενος ιουδας ισκαριωτης, προς τους αρχιερεις
ειπεν· τι θελετε μοι δουναι καγω ὑμιν παραδωσω αυτον; οἱ δε εστησαν αυτω τριακοντα αργυρια.
και απο τοτε εζητει ευκαιριαν ἱνα αυτον παραδω.
τη δε πρωτη των αζυμων προσηλθον οἱ μαθηται τω ιησου ⸀λεγοντες· που θελεις ⸀ἑτοιμασωμεν σοι φαγειν το πασχα;
ὁ δε ειπεν· ὑπαγετε εις την πολιν προς τον δεινα και ειπατε αυτω· ὁ διδασκαλος λεγει· ὁ καιρος μου εγγυς εστιν· προς σε ποιω το πασχα μετα των μαθητων μου.
και εποιησαν οἱ μαθηται ὡς συνεταξεν αυτοις ὁ ιησους, και ἡτοιμασαν το πασχα.
οψιας δε γενομενης ανεκειτο μετα των δωδεκα ⸀μαθητων
και εσθιοντων αυτων ειπεν· αμην λεγω ὑμιν ὁτι εἱς εξ ὑμων παραδωσει με.
και λυπουμενοι σφοδρα ηρξαντο λεγειν αυτω ⸂εἱς ἑκαστος⸃· μητι εγω ειμι, κυριε;
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· ὁ εμβαψας μετ εμου ⸂την χειρα εν τω τρυβλιω⸃ οὑτος με παραδωσει·
ὁ μεν υἱος του ανθρωπου ὑπαγει καθως γεγραπται περι αυτου, ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι οὑ ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοται· καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ὁ ανθρωπος εκεινος.
αποκριθεις δε ιουδας ὁ παραδιδους αυτον ειπεν· μητι εγω ειμι, ῥαββι; λεγει αυτω· συ ειπας.
εσθιοντων δε αυτων λαβων ὁ ιησους ⸀αρτον και ⸀ευλογησας εκλασεν και ⸂δους τοις μαθηταις⸃ ειπεν· λαβετε φαγετε, τουτο εστιν το σωμα μου.
και ⸀λαβων ποτηριον και ευχαριστησας εδωκεν αυτοις λεγων· πιετε εξ αυτου παντες,
τουτο γαρ εστιν το αἱμα ⸀μου ⸀της διαθηκης το περι πολλων εκχυννομενον εις αφεσιν ἁμαρτιων·
λεγω δε ⸀ὑμιν, ου μη πιω απ αρτι εκ τουτου του γενηματος της αμπελου ἑως της ἡμερας εκεινης ὁταν αυτο πινω μεθ ὑμων καινον εν τη βασιλεια του πατρος μου.
και ὑμνησαντες εξηλθον εις το ορος των ελαιων.
τοτε λεγει αυτοις ὁ ιησους· παντες ὑμεις σκανδαλισθησεσθε εν εμοι εν τη νυκτι ταυτη, γεγραπται γαρ· παταξω τον ποιμενα, και ⸀διασκορπισθησονται τα προβατα της ποιμνης·
μετα δε το εγερθηναι με προαξω ὑμας εις την γαλιλαιαν.
αποκριθεις δε ὁ πετρος ειπεν αυτω· ει παντες σκανδαλισθησονται εν σοι, ⸀εγω ουδεποτε σκανδαλισθησομαι.
εφη αυτω ὁ ιησους· αμην λεγω σοι ὁτι εν ταυτη τη νυκτι πριν αλεκτορα φωνησαι τρις απαρνηση με.
λεγει αυτω ὁ πετρος· καν δεη με συν σοι αποθανειν, ου μη σε ⸀απαρνησομαι. ⸀ὁμοιως και παντες οἱ μαθηται ειπαν.
τοτε ερχεται μετ αυτων ὁ ιησους εις χωριον λεγομενον γεθσημανι, και λεγει τοις μαθηταις· καθισατε αυτου ἑως οὑ απελθων ⸂εκει προσευξωμαι⸃.
και παραλαβων τον πετρον και τους δυο υἱους ζεβεδαιου ηρξατο λυπεισθαι και αδημονειν.
τοτε λεγει ⸀αυτοις· περιλυπος εστιν ἡ ψυχη μου ἑως θανατου· μεινατε ὡδε και γρηγορειτε μετ εμου.
και ⸀προελθων μικρον επεσεν επι προσωπον αυτου προσευχομενος και λεγων· πατερ μου, ει δυνατον εστιν, παρελθατω απ εμου το ποτηριον τουτο· πλην ουχ ὡς εγω θελω αλλ ὡς συ.
και ερχεται προς τους μαθητας και εὑρισκει αυτους καθευδοντας, και λεγει τω πετρω· οὑτως ουκ ισχυσατε μιαν ὡραν γρηγορησαι μετ εμου;
γρηγορειτε και προσευχεσθε, ἱνα μη εισελθητε εις πειρασμον· το μεν πνευμα προθυμον ἡ δε σαρξ ασθενης.
παλιν εκ δευτερου απελθων προσηυξατο λεγων· πατερ μου, ει ου δυναται ⸀τουτο ⸀παρελθειν εαν μη αυτο πιω, γενηθητω το θελημα σου.
και ελθων ⸂παλιν εὑρεν αυτους⸃ καθευδοντας, ησαν γαρ αυτων οἱ οφθαλμοι βεβαρημενοι.
και αφεις αυτους ⸂παλιν απελθων⸃ προσηυξατο εκ τριτου τον αυτον λογον ειπων ⸀παλιν.
τοτε ερχεται προς τους ⸀μαθητας και λεγει αυτοις· καθευδετε ⸀το λοιπον και αναπαυεσθε· ιδου ηγγικεν ἡ ὡρα και ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοται εις χειρας ἁμαρτωλων.
εγειρεσθε αγωμεν· ιδου ηγγικεν ὁ παραδιδους με.
και ετι αυτου λαλουντος ιδου ιουδας εἱς των δωδεκα ηλθεν και μετ αυτου οχλος πολυς μετα μαχαιρων και ξυλων απο των αρχιερεων και πρεσβυτερων του λαου.
ὁ δε παραδιδους αυτον εδωκεν αυτοις σημειον λεγων· ὁν αν φιλησω αυτος εστιν· κρατησατε αυτον.
και ευθεως προσελθων τω ιησου ειπεν· χαιρε, ῥαββι· και κατεφιλησεν αυτον.
ὁ δε ιησους ειπεν αυτω· ἑταιρε, εφ ⸀ὁ παρει. τοτε προσελθοντες επεβαλον τας χειρας επι τον ιησουν και εκρατησαν αυτον.
και ιδου εἱς των μετα ιησου εκτεινας την χειρα απεσπασεν την μαχαιραν αυτου και παταξας τον δουλον του αρχιερεως αφειλεν αυτου το ωτιον.
τοτε λεγει αυτω ὁ ιησους· αποστρεψον ⸂την μαχαιραν σου⸃ εις τον τοπον αυτης, παντες γαρ οἱ λαβοντες μαχαιραν εν μαχαιρη ⸀απολουνται·
η δοκεις ὁτι ου ⸀δυναμαι παρακαλεσαι τον πατερα μου, και παραστησει μοι ⸂αρτι πλειω⸃ δωδεκα λεγιωνας αγγελων;
πως ουν πληρωθωσιν αἱ γραφαι ὁτι οὑτως δει γενεσθαι;
εν εκεινη τη ὡρα ειπεν ὁ ιησους τοις οχλοις· ὡς επι ληστην εξηλθατε μετα μαχαιρων και ξυλων συλλαβειν με; καθ ⸀ἡμεραν ⸂εν τω ἱερω εκαθεζομην διδασκων⸃ και ουκ εκρατησατε με.
τουτο δε ὁλον γεγονεν ἱνα πληρωθωσιν αἱ γραφαι των προφητων. τοτε οἱ μαθηται παντες αφεντες αυτον εφυγον.
οἱ δε κρατησαντες τον ιησουν απηγαγον προς καιαφαν τον αρχιερεα, ὁπου οἱ γραμματεις και οἱ πρεσβυτεροι συνηχθησαν.
ὁ δε πετρος ηκολουθει αυτω απο μακροθεν ἑως της αυλης του αρχιερεως, και εισελθων εσω εκαθητο μετα των ὑπηρετων ιδειν το τελος.
οἱ δε αρχιερεις ⸀και το συνεδριον ὁλον εζητουν ψευδομαρτυριαν κατα του ιησου ὁπως ⸂αυτον θανατωσωσιν⸃,
και ουχ εὑρον ⸂πολλων προσελθοντων ψευδομαρτυρων. ὑστερον δε προσελθοντες δυο⸃
ειπαν· οὑτος εφη· δυναμαι καταλυσαι τον ναον του θεου και δια τριων ἡμερων ⸀οικοδομησαι.
και αναστας ὁ αρχιερευς ειπεν αυτω· ουδεν αποκρινη; τι οὑτοι σου καταμαρτυρουσιν;
ὁ δε ιησους εσιωπα. ⸀και ὁ αρχιερευς ειπεν αυτω· εξορκιζω σε κατα του θεου του ζωντος ἱνα ἡμιν ειπης ει συ ει ὁ χριστος ὁ υἱος του θεου.
λεγει αυτω ὁ ιησους· συ ειπας· πλην λεγω ὑμιν, απ αρτι οψεσθε τον υἱον του ανθρωπου καθημενον εκ δεξιων της δυναμεως και ερχομενον επι των νεφελων του ουρανου.
τοτε ὁ αρχιερευς διερρηξεν τα ἱματια αυτου ⸀λεγων· εβλασφημησεν· τι ετι χρειαν εχομεν μαρτυρων; ιδε νυν ηκουσατε την ⸀βλασφημιαν·
τι ὑμιν δοκει; οἱ δε αποκριθεντες ειπαν· ενοχος θανατου εστιν.
τοτε ενεπτυσαν εις το προσωπον αυτου και εκολαφισαν αυτον, οἱ δε εραπισαν
λεγοντες· προφητευσον ἡμιν, χριστε, τις εστιν ὁ παισας σε;
ὁ δε πετρος ⸂εκαθητο εξω⸃ εν τη αυλη· και προσηλθεν αυτω μια παιδισκη λεγουσα· και συ ησθα μετα ιησου του γαλιλαιου·
ὁ δε ηρνησατο ⸀εμπροσθεν παντων λεγων· ουκ οιδα τι λεγεις.
εξελθοντα ⸀δε εις τον πυλωνα ειδεν αυτον αλλη και λεγει ⸀τοις εκει· ⸀οὑτος ην μετα ιησου του ναζωραιου·
και παλιν ηρνησατο μετα ὁρκου ὁτι ουκ οιδα τον ανθρωπον.
μετα μικρον δε προσελθοντες οἱ ἑστωτες ειπον τω πετρω· αληθως και συ εξ αυτων ει, και γαρ ἡ λαλια σου δηλον σε ποιει·
τοτε ηρξατο καταθεματιζειν και ομνυειν ὁτι ουκ οιδα τον ανθρωπον. και ⸀ευθεως αλεκτωρ εφωνησεν·
και εμνησθη ὁ πετρος του ⸀ῥηματος ιησου ⸀ειρηκοτος ὁτι πριν αλεκτορα φωνησαι τρις απαρνηση με, και εξελθων εξω εκλαυσεν πικρως.
27
πρωιας δε γενομενης συμβουλιον ελαβον παντες οἱ αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι του λαου κατα του ιησου ὡστε θανατωσαι αυτον·
και δησαντες αυτον απηγαγον και ⸀παρεδωκαν πιλατω τω ἡγεμονι.
τοτε ιδων ιουδας ὁ ⸀παραδιδους αυτον ὁτι κατεκριθη μεταμεληθεις ⸀εστρεψεν τα τριακοντα αργυρια τοις αρχιερευσιν ⸀και πρεσβυτεροις
λεγων· ἡμαρτον παραδους αἱμα ⸀αθωον. οἱ δε ειπαν· τι προς ἡμας; συ ⸀οψη.
και ῥιψας τα αργυρια ⸂εις τον ναον⸃ ανεχωρησεν, και απελθων απηγξατο.
οἱ δε αρχιερεις λαβοντες τα αργυρια ειπαν· ουκ εξεστιν βαλειν αυτα εις τον κορβαναν, επει τιμη αἱματος εστιν·
συμβουλιον δε λαβοντες ηγορασαν εξ αυτων τον αγρον του κεραμεως εις ταφην τοις ξενοις.
διο εκληθη ὁ αγρος εκεινος αγρος αἱματος ἑως της σημερον.
τοτε επληρωθη το ῥηθεν δια ιερεμιου του προφητου λεγοντος· και ελαβον τα τριακοντα αργυρια, την τιμην του τετιμημενου ὁν ετιμησαντο απο υἱων ισραηλ,
και εδωκαν αυτα εις τον αγρον του κεραμεως, καθα συνεταξεν μοι κυριος.
ὁ δε ιησους ⸀εσταθη εμπροσθεν του ἡγεμονος· και επηρωτησεν αυτον ὁ ἡγεμων λεγων· συ ει ὁ βασιλευς των ιουδαιων; ὁ δε ιησους ⸀εφη· συ λεγεις.
και εν τω κατηγορεισθαι αυτον ὑπο των αρχιερεων ⸀και πρεσβυτερων ουδεν απεκρινατο.
τοτε λεγει αυτω ὁ πιλατος· ουκ ακουεις ποσα σου καταμαρτυρουσιν;
και ουκ απεκριθη αυτω προς ουδε ἑν ῥημα, ὡστε θαυμαζειν τον ἡγεμονα λιαν.
κατα δε ἑορτην ειωθει ὁ ἡγεμων απολυειν ἑνα τω οχλω δεσμιον ὁν ηθελον.
ειχον δε τοτε δεσμιον επισημον λεγομενον ⸀ιησουν βαραββαν.
συνηγμενων ουν αυτων ειπεν αυτοις ὁ πιλατος· τινα θελετε απολυσω ὑμιν, ⸂ιησουν τον⸃ βαραββαν η ιησουν τον λεγομενον χριστον;
ηδει γαρ ὁτι δια φθονον παρεδωκαν αυτον.
καθημενου δε αυτου επι του βηματος απεστειλεν προς αυτον ἡ γυνη αυτου λεγουσα· μηδεν σοι και τω δικαιω εκεινω, πολλα γαρ επαθον σημερον κατ οναρ δι αυτον.
οἱ δε αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι επεισαν τους οχλους ἱνα αιτησωνται τον βαραββαν τον δε ιησουν απολεσωσιν.
αποκριθεις δε ὁ ἡγεμων ειπεν αυτοις· τινα θελετε απο των δυο απολυσω ὑμιν; οἱ δε ειπαν· ⸀τον βαραββαν.
λεγει αυτοις ὁ πιλατος· τι ουν ποιησω ιησουν τον λεγομενον χριστον; ⸀λεγουσιν παντες· σταυρωθητω.
ὁ ⸀δε εφη· τι γαρ κακον εποιησεν; οἱ δε περισσως εκραζον λεγοντες· σταυρωθητω.
ιδων δε ὁ πιλατος ὁτι ουδεν ωφελει αλλα μαλλον θορυβος γινεται λαβων ὑδωρ απενιψατο τας χειρας ⸀απεναντι του οχλου λεγων· αθωος ειμι απο του ⸀αἱματος τουτου· ὑμεις οψεσθε.
και αποκριθεις πας ὁ λαος ειπεν· το αἱμα αυτου εφ ἡμας και επι τα τεκνα ἡμων.
τοτε απελυσεν αυτοις τον βαραββαν, τον δε ιησουν φραγελλωσας παρεδωκεν ἱνα σταυρωθη.
τοτε οἱ στρατιωται του ἡγεμονος παραλαβοντες τον ιησουν εις το πραιτωριον συνηγαγον επ αυτον ὁλην την σπειραν.
και εκδυσαντες αυτον ⸂χλαμυδα κοκκινην περιεθηκαν αυτω⸃,
και πλεξαντες στεφανον εξ ακανθων επεθηκαν επι ⸂της κεφαλης⸃ αυτου και καλαμον ⸂εν τη δεξια⸃ αυτου, και γονυπετησαντες εμπροσθεν αυτου ⸀ενεπαιξαν αυτω λεγοντες· χαιρε, ⸀βασιλευ των ιουδαιων,
και εμπτυσαντες εις αυτον ελαβον τον καλαμον και ετυπτον εις την κεφαλην αυτου.
και ὁτε ενεπαιξαν αυτω, εξεδυσαν αυτον την χλαμυδα και ενεδυσαν αυτον τα ἱματια αυτου και απηγαγον αυτον εις το σταυρωσαι.
εξερχομενοι δε εὑρον ανθρωπον κυρηναιον ονοματι σιμωνα· τουτον ηγγαρευσαν ἱνα αρη τον σταυρον αυτου.
και ελθοντες εις τοπον λεγομενον γολγοθα, ὁ εστιν ⸂κρανιου τοπος λεγομενος⸃,
εδωκαν αυτω πιειν ⸀οινον μετα χολης μεμιγμενον· και γευσαμενος ουκ ⸀ηθελησεν πιειν.
σταυρωσαντες δε αυτον διεμερισαντο τα ἱματια αυτου βαλλοντες κληρον,
και καθημενοι ετηρουν αυτον εκει.
και επεθηκαν επανω της κεφαλης αυτου την αιτιαν αυτου γεγραμμενην· οὑτος εστιν ιησους ὁ βασιλευς των ιουδαιων.
τοτε σταυρουνται συν αυτω δυο λησται, εἱς εκ δεξιων και εἱς εξ ευωνυμων.
οἱ δε παραπορευομενοι εβλασφημουν αυτον κινουντες τας κεφαλας αυτων
και λεγοντες· ὁ καταλυων τον ναον και εν τρισιν ἡμεραις οικοδομων, σωσον σεαυτον· ει υἱος ει του θεου, ⸀καταβηθι απο του σταυρου.
ὁμοιως ⸀και οἱ αρχιερεις εμπαιζοντες μετα των γραμματεων και ⸀πρεσβυτερων ελεγον·
αλλους εσωσεν, ἑαυτον ου δυναται σωσαι· ⸀βασιλευς ισραηλ εστιν, καταβατω νυν απο του σταυρου και πιστευσομεν επ ⸀αυτον.
πεποιθεν επι τον θεον, ῥυσασθω ⸀νυν ει θελει αυτον· ειπεν γαρ ὁτι θεου ειμι υἱος.
το δ αυτο και οἱ λησται οἱ συσταυρωθεντες ⸀συν αυτω ωνειδιζον αυτον.
απο δε ἑκτης ὡρας σκοτος εγενετο επι πασαν την γην ἑως ὡρας ενατης.
περι δε την ενατην ὡραν ⸀ανεβοησεν ὁ ιησους φωνη μεγαλη λεγων· ⸂ηλι ηλι⸃ λεμα σαβαχθανι; τουτ εστιν· θεε μου θεε μου, ἱνατι με εγκατελιπες;
τινες δε των εκει ⸀ἑστηκοτων ακουσαντες ελεγον ὁτι ηλιαν φωνει οὑτος.
και ευθεως δραμων εἱς εξ αυτων και λαβων σπογγον πλησας τε οξους και περιθεις καλαμω εποτιζεν αυτον.
οἱ δε λοιποι ⸀ελεγον· αφες ιδωμεν ει ερχεται ηλιας σωσων ⸀αυτον.
ὁ δε ιησους παλιν κραξας φωνη μεγαλη αφηκεν το πνευμα.
και ιδου το καταπετασμα του ναου εσχισθη ⸂απ ανωθεν ἑως κατω εις δυο⸃, και ἡ γη εσεισθη, και αἱ πετραι εσχισθησαν,
και τα μνημεια ανεωχθησαν και πολλα σωματα των κεκοιμημενων ἁγιων ⸀ηγερθησαν,
και εξελθοντες εκ των μνημειων μετα την εγερσιν αυτου εισηλθον εις την ἁγιαν πολιν και ενεφανισθησαν πολλοις.
ὁ δε ἑκατονταρχος και οἱ μετ αυτου τηρουντες τον ιησουν ιδοντες τον σεισμον και τα ⸀γενομενα εφοβηθησαν σφοδρα λεγοντες· αληθως ⸂θεου υἱος⸃ ην οὑτος.
ησαν δε εκει γυναικες πολλαι απο μακροθεν θεωρουσαι, αἱτινες ηκολουθησαν τω ιησου απο της γαλιλαιας διακονουσαι αυτω·
εν αἱς ην μαρια ἡ μαγδαληνη και μαρια ἡ του ιακωβου και ⸀ιωσηφ μητηρ και ἡ μητηρ των υἱων ζεβεδαιου.
οψιας δε γενομενης ηλθεν ανθρωπος πλουσιος απο ἁριμαθαιας, τουνομα ιωσηφ, ὁς και αυτος ⸀εμαθητευθη τω ιησου·
οὑτος προσελθων τω πιλατω ητησατο το σωμα του ιησου. τοτε ὁ πιλατος εκελευσεν ⸀αποδοθηναι.
και λαβων το σωμα ὁ ιωσηφ ενετυλιξεν ⸀αυτο σινδονι καθαρα,
και εθηκεν αυτο εν τω καινω αυτου μνημειω ὁ ελατομησεν εν τη πετρα, και προσκυλισας λιθον μεγαν τη θυρα του μνημειου απηλθεν.
ην δε εκει ⸀μαριαμ ἡ μαγδαληνη και ἡ αλλη μαρια καθημεναι απεναντι του ταφου.
τη δε επαυριον, ἡτις εστιν μετα την παρασκευην, συνηχθησαν οἱ αρχιερεις και οἱ φαρισαιοι προς πιλατον
λεγοντες· κυριε, εμνησθημεν ὁτι εκεινος ὁ πλανος ειπεν ετι ζων· μετα τρεις ἡμερας εγειρομαι·
κελευσον ουν ασφαλισθηναι τον ταφον ἑως της τριτης ἡμερας, μηποτε ελθοντες οἱ μαθηται ⸀αυτου κλεψωσιν αυτον και ειπωσιν τω λαω· ηγερθη απο των νεκρων, και εσται ἡ εσχατη πλανη χειρων της πρωτης.
⸀εφη αυτοις ὁ πιλατος· εχετε κουστωδιαν· ὑπαγετε ασφαλισασθε ὡς οιδατε.
οἱ δε πορευθεντες ησφαλισαντο τον ταφον σφραγισαντες τον λιθον μετα της κουστωδιας.
28
οψε δε σαββατων, τη επιφωσκουση εις μιαν σαββατων, ηλθεν ⸀μαριαμ ἡ μαγδαληνη και ἡ αλλη μαρια θεωρησαι τον ταφον.
και ιδου σεισμος εγενετο μεγας· αγγελος γαρ κυριου καταβας εξ ουρανου ⸀και προσελθων απεκυλισε τον ⸀λιθον και εκαθητο επανω αυτου.
ην δε ἡ ειδεα αυτου ⸀ὡς αστραπη και το ενδυμα αυτου λευκον ὡς χιων.
απο δε του φοβου αυτου εσεισθησαν οἱ τηρουντες και εγενηθησαν ⸀ὡς νεκροι.
αποκριθεις δε ὁ αγγελος ειπεν ταις γυναιξιν· μη φοβεισθε ὑμεις, οιδα γαρ ὁτι ιησουν τον εσταυρωμενον ζητειτε·
ουκ εστιν ὡδε, ηγερθη γαρ καθως ειπεν· δευτε ιδετε τον τοπον ὁπου ⸀εκειτο·
και ταχυ πορευθεισαι ειπατε τοις μαθηταις αυτου ὁτι ηγερθη απο των νεκρων, και ιδου προαγει ὑμας εις την γαλιλαιαν, εκει αυτον οψεσθε· ιδου ειπον ὑμιν.
και ⸀απελθουσαι ταχυ απο του μνημειου μετα φοβου και χαρας μεγαλης εδραμον απαγγειλαι τοις μαθηταις αυτου.
⸀και ⸀ιδου ιησους ⸀ὑπηντησεν αυταις λεγων· χαιρετε· αἱ δε προσελθουσαι εκρατησαν αυτου τους ποδας και προσεκυνησαν αυτω.
τοτε λεγει αυταις ὁ ιησους· μη φοβεισθε· ὑπαγετε απαγγειλατε τοις αδελφοις μου ἱνα απελθωσιν εις την γαλιλαιαν, κακει με οψονται.
πορευομενων δε αυτων ιδου τινες της κουστωδιας ελθοντες εις την πολιν απηγγειλαν τοις αρχιερευσιν ἁπαντα τα γενομενα.
και συναχθεντες μετα των πρεσβυτερων συμβουλιον τε λαβοντες αργυρια ἱκανα εδωκαν τοις στρατιωταις
λεγοντες· ειπατε ὁτι οἱ μαθηται αυτου νυκτος ελθοντες εκλεψαν αυτον ἡμων κοιμωμενων·
και εαν ακουσθη τουτο ⸀επι του ἡγεμονος, ἡμεις πεισομεν ⸀αυτον και ὑμας αμεριμνους ποιησομεν.
οἱ δε λαβοντες ⸀τα αργυρια εποιησαν ὡς εδιδαχθησαν. και διεφημισθη ὁ λογος οὑτος παρα ιουδαιοις μεχρι της σημερον ⸀ἡμερας.
οἱ δε ἑνδεκα μαθηται επορευθησαν εις την γαλιλαιαν εις το ορος οὑ εταξατο αυτοις ὁ ιησους,
και ιδοντες αυτον ⸀προσεκυνησαν, οἱ δε εδιστασαν.
και προσελθων ὁ ιησους ελαλησεν αυτοις λεγων· εδοθη μοι πασα εξουσια εν ουρανω και επι ⸀της γης·
πορευθεντες ⸀ουν μαθητευσατε παντα τα εθνη, ⸀βαπτιζοντες αυτους εις το ονομα του πατρος και του υἱου και του ἁγιου πνευματος,
διδασκοντες αυτους τηρειν παντα ὁσα ενετειλαμην ὑμιν· και ιδου εγω μεθ ὑμων ειμι πασας τας ἡμερας ἑως της συντελειας του ⸀αιωνος.
mark
1
αρχη του ευαγγελιου ιησου ⸀χριστου.
⸀καθως γεγραπται εν ⸂τω ησαια τω προφητη⸃· ⸀ιδου αποστελλω τον αγγελον μου προ προσωπου σου, ὁς κατασκευασει την ὁδον ⸀σου·
φωνη βοωντος εν τη ερημω· ἑτοιμασατε την ὁδον κυριου, ευθειας ποιειτε τας τριβους αυτου,
εγενετο ιωαννης ⸀ὁ βαπτιζων εν τη ⸀ερημω κηρυσσων βαπτισμα μετανοιας εις αφεσιν ἁμαρτιων.
και εξεπορευετο προς αυτον πασα ἡ ιουδαια χωρα και οἱ ἱεροσολυμιται ⸂παντες, και εβαπτιζοντο⸃ ⸂ὑπ αυτου εν τω ιορδανη ποταμω⸃ εξομολογουμενοι τας ἁμαρτιας αυτων.
⸂και ην⸃ ὁ ιωαννης ενδεδυμενος τριχας καμηλου και ζωνην δερματινην περι την οσφυν αυτου, και εσθων ακριδας και μελι αγριον.
και εκηρυσσεν λεγων· ερχεται ὁ ισχυροτερος μου οπισω μου, οὑ ουκ ειμι ἱκανος κυψας λυσαι τον ἱμαντα των ὑποδηματων αυτου·
⸀εγω εβαπτισα ⸀ὑμας ὑδατι, αυτος δε βαπτισει ὑμας ⸀εν πνευματι ἁγιω.
και εγενετο εν εκειναις ταις ἡμεραις ηλθεν ιησους απο ναζαρετ της γαλιλαιας και εβαπτισθη ⸂εις τον ιορδανην ὑπο ιωαννου⸃.
και ⸀ευθυς αναβαινων ⸀εκ του ὑδατος ειδεν σχιζομενους τους ουρανους και το πνευμα ⸀ὡς περιστεραν καταβαινον ⸀εις αυτον·
και φωνη εγενετο εκ των ουρανων· συ ει ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος, εν ⸀σοι ευδοκησα.
και ευθυς το πνευμα αυτον εκβαλλει εις την ερημον.
και ⸀ην εν τη ερημω ⸂τεσσερακοντα ἡμερας⸃ πειραζομενος ὑπο του σατανα, και ην μετα των θηριων, και οἱ αγγελοι διηκονουν αυτω.
⸂και μετα⸃ το παραδοθηναι τον ιωαννην ηλθεν ὁ ιησους εις την γαλιλαιαν κηρυσσων το ⸀ευαγγελιον του θεου
και λεγων ὁτι πεπληρωται ὁ καιρος και ηγγικεν ἡ βασιλεια του θεου· μετανοειτε και πιστευετε εν τω ευαγγελιω.
⸂και παραγων⸃ παρα την θαλασσαν της γαλιλαιας ειδεν σιμωνα και ανδρεαν τον ⸀αδελφον σιμωνος ⸀αμφιβαλλοντας εν τη θαλασση, ησαν γαρ ἁλιεις·
και ειπεν αυτοις ὁ ιησους· δευτε οπισω μου, και ποιησω ὑμας γενεσθαι ἁλιεις ανθρωπων.
και ⸀ευθυς αφεντες τα ⸀δικτυα ηκολουθησαν αυτω.
και ⸀προβας ολιγον ειδεν ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον αυτου, και αυτους εν τω πλοιω καταρτιζοντας τα δικτυα,
και ⸀ευθυς εκαλεσεν αυτους. και αφεντες τον πατερα αυτων ζεβεδαιον εν τω πλοιω μετα των μισθωτων απηλθον οπισω αυτου.
και εισπορευονται εις καφαρναουμ. και ⸀ευθυς τοις σαββασιν ⸂εδιδασκεν εις την συναγωγην⸃.
και εξεπλησσοντο επι τη διδαχη αυτου, ην γαρ διδασκων αυτους ὡς εξουσιαν εχων και ουχ ὡς οἱ γραμματεις.
και ⸀ευθυς ην εν τη συναγωγη αυτων ανθρωπος εν πνευματι ακαθαρτω και ανεκραξεν
λεγων· ⸀τι ἡμιν και σοι, ιησου ναζαρηνε; ηλθες απολεσαι ἡμας; οιδα σε τις ει, ὁ ἁγιος του θεου.
και επετιμησεν αυτω ὁ ιησους λεγων· φιμωθητι και εξελθε εξ αυτου.
και σπαραξαν αυτον το πνευμα το ακαθαρτον και ⸀φωνησαν φωνη μεγαλη εξηλθεν εξ αυτου.
και εθαμβηθησαν ⸀ἁπαντες, ὡστε συζητειν ⸂προς ἑαυτους⸃ λεγοντας· τι εστιν τουτο; ⸂διδαχη καινη⸃· κατ εξουσιαν και τοις πνευμασι τοις ακαθαρτοις επιτασσει, και ὑπακουουσιν αυτω.
⸂και εξηλθεν⸃ ἡ ακοη αυτου ευθυς ⸀πανταχου εις ὁλην την περιχωρον της γαλιλαιας.
και ⸀ευθυς εκ της συναγωγης ⸂εξελθοντες ηλθον⸃ εις την οικιαν σιμωνος και ανδρεου μετα ιακωβου και ιωαννου.
ἡ δε πενθερα σιμωνος κατεκειτο πυρεσσουσα, και ⸀ευθυς λεγουσιν αυτω περι αυτης.
και προσελθων ηγειρεν αυτην κρατησας της ⸀χειρος· και αφηκεν αυτην ὁ ⸀πυρετος, και διηκονει αυτοις.
οψιας δε γενομενης, ὁτε ⸀εδυ ὁ ἡλιος, εφερον προς αυτον παντας τους κακως εχοντας και τους δαιμονιζομενους·
και ⸂ην ὁλη ἡ πολις επισυνηγμενη⸃ προς την θυραν.
και εθεραπευσεν πολλους κακως εχοντας ποικιλαις νοσοις, και δαιμονια πολλα εξεβαλεν, και ουκ ηφιεν λαλειν τα δαιμονια, ὁτι ηδεισαν ⸀αυτον.
και πρωι εννυχα λιαν αναστας εξηλθεν και απηλθεν εις ερημον τοπον κακει προσηυχετο.
και ⸀κατεδιωξεν αυτον ⸀σιμων και οἱ μετ αυτου,
και ⸂εὑρον αυτον και⸃ λεγουσιν αυτω ὁτι παντες ⸂ζητουσιν σε⸃.
και λεγει αυτοις· αγωμεν ⸀αλλαχου εις τας εχομενας κωμοπολεις, ἱνα και εκει κηρυξω, εις τουτο γαρ ⸀εξηλθον.
και ⸀ηλθεν κηρυσσων ⸂εις τας συναγωγας⸃ αυτων εις ὁλην την γαλιλαιαν και τα δαιμονια εκβαλλων.
και ερχεται προς αυτον λεπρος παρακαλων αυτον και ⸀γονυπετων λεγων αυτω ὁτι εαν θελης δυνασαι με καθαρισαι.
⸀και ⸀οργισθεις εκτεινας την χειρα ⸂αυτου ἡψατο⸃ και λεγει αυτω· θελω, καθαρισθητι·
και ⸀ευθυς απηλθεν απ αυτου ἡ λεπρα, και εκαθαρισθη.
και εμβριμησαμενος αυτω ⸀ευθυς εξεβαλεν αυτον,
και λεγει αυτω· ὁρα μηδενι μηδεν ειπης, αλλα ὑπαγε σεαυτον δειξον τω ἱερει και προσενεγκε περι του καθαρισμου σου ἁ προσεταξεν μωυσης εις μαρτυριον αυτοις.
ὁ δε εξελθων ηρξατο κηρυσσειν πολλα και διαφημιζειν τον λογον, ὡστε μηκετι αυτον δυνασθαι φανερως εις πολιν εισελθειν, αλλα εξω ⸀επ ερημοις τοποις ην· και ηρχοντο προς αυτον ⸀παντοθεν.
2
και ⸀εισελθων παλιν εις καφαρναουμ δι ⸀ἡμερων ηκουσθη ὁτι ⸂εν οικω⸃ εστιν·
⸀και συνηχθησαν πολλοι ὡστε μηκετι χωρειν μηδε τα προς την θυραν, και ελαλει αυτοις τον λογον.
και ερχονται ⸂φεροντες προς αυτον παραλυτικον⸃ αιρομενον ὑπο τεσσαρων.
και μη δυναμενοι ⸀προσενεγκαι αυτω δια τον οχλον απεστεγασαν την στεγην ὁπου ην, και εξορυξαντες χαλωσι τον κραβαττον ⸀ὁπου ὁ παραλυτικος κατεκειτο.
⸂και ιδων⸃ ὁ ιησους την πιστιν αυτων λεγει τω παραλυτικω· τεκνον, ⸂αφιενται σου⸃ αἱ ⸀ἁμαρτιαι.
ησαν δε τινες των γραμματεων εκει καθημενοι και διαλογιζομενοι εν ταις καρδιαις αυτων·
τι οὑτος οὑτως λαλει; ⸀βλασφημει· τις δυναται αφιεναι ἁμαρτιας ει μη εἱς ὁ θεος;
και ⸀ευθυς επιγνους ὁ ιησους τω πνευματι αυτου ὁτι ⸀οὑτως διαλογιζονται εν ἑαυτοις ⸀λεγει αυτοις· τι ταυτα διαλογιζεσθε εν ταις καρδιαις ὑμων;
τι εστιν ευκοπωτερον, ειπειν τω παραλυτικω· ⸀αφιενται σου αἱ ἁμαρτιαι, η ειπειν· ⸀εγειρε και αρον ⸂τον κραβαττον σου⸃ και περιπατει;
ἱνα δε ειδητε ὁτι εξουσιαν εχει ὁ υἱος του ανθρωπου ⸂επι της γης αφιεναι ἁμαρτιας⸃—λεγει τω παραλυτικω·
σοι λεγω, ⸀εγειρε αρον τον κραβαττον σου και ὑπαγε εις τον οικον σου.
και ηγερθη ⸂και ευθυς⸃ αρας τον κραβαττον εξηλθεν ⸀εμπροσθεν παντων, ὡστε εξιστασθαι παντας και δοξαζειν τον θεον λεγοντας ὁτι ⸂οὑτως ουδεποτε⸃ ειδομεν.
και εξηλθεν παλιν παρα την θαλασσαν· και πας ὁ οχλος ηρχετο προς αυτον, και εδιδασκεν αυτους.
και παραγων ειδεν λευιν τον του ἁλφαιου καθημενον επι το τελωνιον, και λεγει αυτω· ακολουθει μοι. και αναστας ηκολουθησεν αυτω.
και ⸀γινεται κατακεισθαι αυτον εν τη οικια αυτου, και πολλοι τελωναι και ἁμαρτωλοι συνανεκειντο τω ιησου και τοις μαθηταις αυτου, ησαν γαρ πολλοι και ⸀ηκολουθουν αυτω.
και οἱ γραμματεις ⸂των φαρισαιων⸃ ⸀ιδοντες ⸂ὁτι εσθιει⸃ μετα των ⸂ἁμαρτωλων και τελωνων⸃ ελεγον τοις μαθηταις αυτου· ⸀ὁτι μετα των ⸂τελωνων και ἁμαρτωλων⸃ ⸀εσθιει.
και ακουσας ὁ ιησους λεγει αυτοις ⸀ὁτι ου χρειαν εχουσιν οἱ ισχυοντες ιατρου αλλ οἱ κακως εχοντες· ουκ ηλθον καλεσαι δικαιους αλλα ⸀ἁμαρτωλους.
και ησαν οἱ μαθηται ιωαννου και οἱ ⸀φαρισαιοι νηστευοντες. και ερχονται και λεγουσιν αυτω· δια τι οἱ μαθηται ιωαννου και οἱ ⸀μαθηται των φαρισαιων νηστευουσιν, οἱ δε σοι μαθηται ου νηστευουσιν;
και ειπεν αυτοις ὁ ιησους· μη δυνανται οἱ υἱοι του νυμφωνος εν ὡ ὁ νυμφιος μετ αυτων εστιν νηστευειν; ὁσον χρονον ⸂εχουσιν τον νυμφιον μετ αυτων⸃ ου δυνανται νηστευειν·
ελευσονται δε ἡμεραι ὁταν απαρθη απ αυτων ὁ νυμφιος, και τοτε νηστευσουσιν εν ⸂εκεινη τη ἡμερα⸃.
⸀ουδεις επιβλημα ῥακους αγναφου επιραπτει επι ⸂ἱματιον παλαιον⸃· ει δε μη, αιρει το πληρωμα ⸀απ αυτου το καινον του παλαιου, και χειρον σχισμα γινεται.
και ουδεις βαλλει οινον νεον εις ασκους παλαιους· ει δε μη, ⸂ῥηξει ὁ οινος⸃ τους ασκους, και ὁ οινος ⸂απολλυται και οἱ ασκοι⸃. αλλα οινον νεον εις ασκους ⸀καινους.
και εγενετο ⸂αυτον εν τοις σαββασιν παραπορευεσθαι⸃ δια των σποριμων, και ⸂οἱ μαθηται αυτου ηρξαντο⸃ ὁδον ποιειν τιλλοντες τους σταχυας.
και οἱ φαρισαιοι ελεγον αυτω· ιδε τι ⸀ποιουσιν τοις σαββασιν ὁ ουκ εξεστιν;
και ⸀λεγει αυτοις· ουδεποτε ανεγνωτε τι εποιησεν δαυιδ ὁτε χρειαν εσχεν και επεινασεν αυτος και οἱ μετ αυτου;
⸀πως εισηλθεν εις τον οικον του θεου επι αβιαθαρ αρχιερεως και τους αρτους της προθεσεως εφαγεν, οὑς ουκ εξεστιν φαγειν ει μη ⸂τους ἱερεις⸃, και εδωκεν και τοις συν αυτω ουσιν;
και ελεγεν αυτοις· το σαββατον δια τον ανθρωπον εγενετο ⸀και ουχ ὁ ανθρωπος δια το σαββατον·
ὡστε κυριος εστιν ὁ υἱος του ανθρωπου και του σαββατου.
3
και εισηλθεν παλιν ⸀εις συναγωγην, και ην εκει ανθρωπος εξηραμμενην εχων την χειρα.
και παρετηρουν αυτον ει τοις σαββασιν θεραπευσει αυτον, ἱνα ⸀κατηγορησωσιν αυτου.
και λεγει τω ανθρωπω τω ⸂την χειρα εχοντι ξηραν⸃· ⸀εγειρε εις το μεσον.
και λεγει αυτοις· εξεστιν τοις σαββασιν ⸀αγαθοποιησαι η κακοποιησαι, ψυχην σωσαι η αποκτειναι; οἱ δε εσιωπων.
και περιβλεψαμενος αυτους μετ οργης, συλλυπουμενος επι τη πωρωσει της καρδιας αυτων, λεγει τω ανθρωπω· εκτεινον την ⸀χειρα· και εξετεινεν, και απεκατεσταθη ἡ χειρ ⸀αυτου.
και εξελθοντες οἱ φαρισαιοι ⸀ευθυς μετα των ἡρωδιανων συμβουλιον ⸀εδιδουν κατ αυτου ὁπως αυτον απολεσωσιν.
και ὁ ιησους ⸂μετα των μαθητων αυτου ανεχωρησεν⸃ προς την θαλασσαν· και πολυ πληθος απο της γαλιλαιας ⸀ηκολουθησεν, και απο της ιουδαιας
και απο ἱεροσολυμων και απο της ιδουμαιας ⸀και περαν του ιορδανου ⸁και περι τυρον και σιδωνα, πληθος πολυ, ⸀ακουοντες ὁσα ⸀εποιει ηλθον προς αυτον.
και ειπεν τοις μαθηταις αυτου ἱνα πλοιαριον προσκαρτερη αυτω δια τον οχλον ἱνα μη θλιβωσιν αυτον·
πολλους γαρ εθεραπευσεν, ὡστε επιπιπτειν αυτω ἱνα αυτου ἁψωνται ὁσοι ειχον μαστιγας.
και τα πνευματα τα ακαθαρτα, ὁταν αυτον ⸂εθεωρουν, προσεπιπτον⸃ αυτω και ⸀εκραζον ⸀λεγοντα ὁτι συ ει ὁ υἱος του θεου.
και πολλα επετιμα αυτοις ἱνα μη ⸂αυτον φανερον⸃ ⸀ποιησωσιν.
και αναβαινει εις το ορος και προσκαλειται οὑς ηθελεν αυτος, και απηλθον προς αυτον.
και εποιησεν ⸀δωδεκα, ἱνα ωσιν μετ αυτου και ἱνα αποστελλη αυτους κηρυσσειν
και εχειν ⸀εξουσιαν εκβαλλειν τα δαιμονια·
και ⸂εποιησεν τους δωδεκα, και⸃ επεθηκεν ⸂ονομα τω σιμωνι⸃ πετρον,
και ιακωβον τον του ζεβεδαιου και ιωαννην τον αδελφον του ιακωβου (και επεθηκεν αυτοις ⸀ονοματα βοανηργες, ὁ εστιν υἱοι βροντης),
και ανδρεαν και φιλιππον και βαρθολομαιον και μαθθαιον και θωμαν και ιακωβον τον του ἁλφαιου και θαδδαιον και σιμωνα τον ⸀καναναιον
και ιουδαν ⸀ισκαριωθ, ὁς και παρεδωκεν αυτον.
και ⸀ερχεται εις οικον· και συνερχεται παλιν ⸀ὁ οχλος, ὡστε μη δυνασθαι αυτους ⸀μηδε αρτον φαγειν.
και ακουσαντες οἱ παρ αυτου εξηλθον κρατησαι αυτον, ελεγον γαρ ὁτι εξεστη.
και οἱ γραμματεις οἱ απο ἱεροσολυμων καταβαντες ελεγον ὁτι βεελζεβουλ εχει και ὁτι εν τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια.
και προσκαλεσαμενος αυτους εν παραβολαις ελεγεν αυτοις· πως δυναται σατανας σαταναν εκβαλλειν;
και εαν βασιλεια εφ ἑαυτην μερισθη, ου δυναται σταθηναι ἡ βασιλεια εκεινη·
και εαν οικια εφ ἑαυτην μερισθη, ου ⸀δυνησεται ⸂ἡ οικια εκεινη σταθηναι⸃·
και ει ὁ σατανας ανεστη εφ ἑαυτον και ⸀εμερισθη, ου δυναται ⸀στηναι αλλα τελος εχει.
⸂αλλ ουδεις δυναται⸃ ⸂εις την οικιαν του ισχυρου εισελθων τα σκευη⸃ αυτου διαρπασαι εαν μη πρωτον τον ισχυρον δηση, και τοτε την οικιαν αυτου ⸀διαρπασει.
αμην λεγω ὑμιν ὁτι παντα αφεθησεται ⸂τοις υἱοις των ανθρωπων, τα ἁμαρτηματα⸃ και ⸂αἱ βλασφημιαι ὁσα εαν⸃ βλασφημησωσιν·
ὁς δ αν βλασφημηση εις το πνευμα το ἁγιον, ουκ εχει αφεσιν εις τον αιωνα, αλλα ενοχος εστιν αιωνιου ⸀ἁμαρτηματος.
ὁτι ελεγον· πνευμα ακαθαρτον εχει.
⸂και ερχονται⸃ ⸂ἡ μητηρ αυτου και οἱ αδελφοι αυτου⸃ και εξω ⸀στηκοντες απεστειλαν προς αυτον ⸀καλουντες αυτον.
και εκαθητο ⸂περι αυτον οχλος⸃, ⸂και λεγουσιν⸃ αυτω· ιδου ἡ μητηρ σου και οἱ αδελφοι ⸀σου εξω ζητουσιν σε.
και ⸂αποκριθεις αυτοις λεγει⸃· τις εστιν ἡ μητηρ μου ⸀η οἱ αδελφοι ⸀μου.
και περιβλεψαμενος ⸂τους περι αυτον κυκλω⸃ καθημενους λεγει· ιδε ἡ μητηρ μου και οἱ αδελφοι μου·
ὁς ⸀γαρ αν ποιηση το θελημα του θεου, οὑτος αδελφος μου και ⸀αδελφη και μητηρ εστιν.
4
και παλιν ηρξατο διδασκειν παρα την θαλασσαν. και ⸀συναγεται προς αυτον οχλος ⸀πλειστος, ὡστε αυτον ⸂εις πλοιον εμβαντα⸃ καθησθαι εν τη θαλασση, και πας ὁ οχλος προς την θαλασσαν επι της γης ⸀ησαν.
και εδιδασκεν αυτους εν παραβολαις πολλα και ελεγεν αυτοις εν τη διδαχη αυτου·
ακουετε. ιδου εξηλθεν ὁ ⸀σπειρων σπειραι.
και εγενετο εν τω σπειρειν ὁ μεν επεσεν παρα την ὁδον, και ηλθεν τα πετεινα και κατεφαγεν αυτο.
⸂και αλλο⸃ επεσεν επι το πετρωδες ⸀ὁπου ουκ ειχεν γην πολλην, και ⸀ευθυς εξανετειλεν δια το μη εχειν βαθος γης·
⸂και ὁτε ανετειλεν ὁ ἡλιος⸃ ⸀εκαυματισθη και δια το μη εχειν ῥιζαν εξηρανθη.
και αλλο επεσεν εις τας ακανθας, και ανεβησαν αἱ ακανθαι και συνεπνιξαν αυτο, και καρπον ουκ εδωκεν.
και ⸀αλλα επεσεν εις την γην την καλην, και εδιδου καρπον αναβαινοντα και ⸀αυξανομενα, και εφερεν ⸂ἑν τριακοντα και ἑν ἑξηκοντα και ἑν⸃ ἑκατον.
και ελεγεν· ⸂ὁς εχει⸃ ωτα ακουειν ακουετω.
⸂και ὁτε⸃ εγενετο κατα μονας, ⸀ηρωτων αυτον οἱ περι αυτον συν τοις δωδεκα ⸂τας παραβολας⸃.
και ελεγεν αυτοις· ὑμιν ⸂το μυστηριον δεδοται⸃ της βασιλειας του θεου· εκεινοις δε τοις εξω εν παραβολαις τα παντα γινεται,
ἱνα βλεποντες βλεπωσι και μη ιδωσιν, και ακουοντες ακουωσι και μη συνιωσιν, μηποτε επιστρεψωσιν και αφεθη ⸀αυτοις.
και λεγει αυτοις· ουκ οιδατε την παραβολην ταυτην, και πως πασας τας παραβολας γνωσεσθε;
ὁ σπειρων τον λογον σπειρει.
οὑτοι δε εισιν οἱ παρα την ὁδον ὁπου σπειρεται ὁ λογος, και ὁταν ακουσωσιν ⸀ευθυς ερχεται ὁ σατανας και αιρει τον λογον τον εσπαρμενον ⸂εις αυτους⸃.
και οὑτοι εισιν ⸀ὁμοιως οἱ επι τα πετρωδη σπειρομενοι, οἱ ὁταν ακουσωσιν τον λογον ⸀ευθυς μετα χαρας λαμβανουσιν αυτον,
και ουκ εχουσιν ῥιζαν εν ἑαυτοις αλλα προσκαιροι εισιν, ειτα γενομενης θλιψεως η διωγμου δια τον λογον ⸀ευθυς σκανδαλιζονται.
και ⸀αλλοι εισιν οἱ εις τας ακανθας σπειρομενοι· ⸂οὑτοι εισιν⸃ οἱ τον λογον ⸀ακουσαντες,
και αἱ μεριμναι του ⸀αιωνος και ἡ απατη του πλουτου και αἱ περι τα λοιπα επιθυμιαι εισπορευομεναι συμπνιγουσιν τον λογον, και ακαρπος γινεται.
και ⸀εκεινοι εισιν οἱ επι την γην την καλην σπαρεντες, οἱτινες ακουουσιν τον λογον και παραδεχονται και καρποφορουσιν ⸂ἑν τριακοντα και ἑν ἑξηκοντα και ἑν⸃ ἑκατον.
και ελεγεν ⸀αυτοις· μητι ⸂ερχεται ὁ λυχνος⸃ ἱνα ὑπο τον μοδιον τεθη η ὑπο την κλινην, ουχ ἱνα επι την λυχνιαν ⸀τεθη.
ου γαρ εστιν ⸀κρυπτον εαν μη ⸀ἱνα φανερωθη, ουδε εγενετο αποκρυφον αλλ ἱνα ⸂ελθη εις φανερον⸃.
ει τις εχει ωτα ακουειν ακουετω.
και ελεγεν αυτοις· βλεπετε τι ακουετε. εν ὡ μετρω μετρειτε μετρηθησεται ὑμιν και προστεθησεται ⸀ὑμιν.
ὁς γαρ ⸀εχει, δοθησεται αυτω· και ὁς ουκ εχει, και ⸀ὁ εχει αρθησεται απ αυτου.
και ελεγεν· οὑτως εστιν ἡ βασιλεια του θεου ⸀ὡς ανθρωπος βαλη τον σπορον επι της γης
και καθευδη και εγειρηται νυκτα και ἡμεραν, και ὁ σπορος ⸀βλαστα και μηκυνηται ὡς ουκ οιδεν αυτος.
⸀αυτοματη ἡ γη καρποφορει, πρωτον χορτον, ⸂ειτα σταχυν, ειτα⸃ ⸂πληρης σιτον⸃ εν τω σταχυι.
ὁταν δε ⸀παραδοι ὁ καρπος, ⸀ευθυς αποστελλει το δρεπανον, ὁτι παρεστηκεν ὁ θερισμος.
και ελεγεν· ⸀πως ὁμοιωσωμεν την βασιλειαν του θεου, η εν ⸀τινι ⸂αυτην παραβολη θωμεν⸃;
ὡς ⸀κοκκω σιναπεως, ὁς ὁταν σπαρη επι της γης, ⸂μικροτερον ον⸃ παντων των ⸀σπερματων των επι της γης—
και ὁταν σπαρη, αναβαινει και γινεται ⸂μειζον παντων των λαχανων⸃ και ποιει κλαδους μεγαλους, ὡστε δυνασθαι ὑπο την σκιαν αυτου τα πετεινα του ουρανου κατασκηνουν.
και τοιαυταις παραβολαις πολλαις ελαλει αυτοις τον λογον, καθως ηδυναντο ακουειν·
χωρις δε παραβολης ουκ ελαλει αυτοις, κατ ιδιαν δε τοις ⸂ιδιοις μαθηταις⸃ επελυεν παντα.
και λεγει αυτοις εν εκεινη τη ἡμερα οψιας γενομενης· διελθωμεν εις το περαν.
και αφεντες τον οχλον παραλαμβανουσιν αυτον ὡς ην εν τω πλοιω, και αλλα ⸀πλοια ην μετ αυτου.
και γινεται λαιλαψ ⸂μεγαλη ανεμου⸃, ⸂και τα⸃ κυματα επεβαλλεν εις το πλοιον, ὡστε ⸂ηδη γεμιζεσθαι το πλοιον⸃.
και ⸂αυτος ην⸃ ⸀εν τη πρυμνη επι το προσκεφαλαιον καθευδων· και ⸀εγειρουσιν αυτον και λεγουσιν αυτω· διδασκαλε, ου μελει σοι ὁτι απολλυμεθα;
και διεγερθεις επετιμησεν τω ανεμω και ειπεν τη θαλασση· σιωπα, πεφιμωσο. και εκοπασεν ὁ ανεμος, και εγενετο γαληνη μεγαλη.
και ειπεν αυτοις· τι δειλοι εστε; ⸀ουπω εχετε πιστιν;
και εφοβηθησαν φοβον μεγαν, και ελεγον προς αλληλους· τις αρα οὑτος εστιν ὁτι και ὁ ανεμος και ἡ θαλασσα ⸀ὑπακουει αυτω;
5
και ηλθον εις το περαν της θαλασσης εις την χωραν των ⸀γερασηνων.
και ⸂εξελθοντος αυτου⸃ εκ του πλοιου ⸂ευθυς ὑπηντησεν⸃ αυτω εκ των μνημειων ανθρωπος εν πνευματι ακαθαρτω,
ὁς την κατοικησιν ειχεν εν τοις μνημασιν, και ⸂ουδε ἁλυσει ουκετι⸃ ουδεις εδυνατο αυτον δησαι
δια το αυτον πολλακις πεδαις και ἁλυσεσι δεδεσθαι και διεσπασθαι ὑπ αυτου τας ἁλυσεις και τας πεδας συντετριφθαι, και ουδεις ⸂ισχυεν αυτον⸃ δαμασαι·
και δια παντος νυκτος και ἡμερας εν τοις ⸂μνημασιν και εν τοις ορεσιν⸃ ην κραζων και κατακοπτων ἑαυτον λιθοις.
⸂και ιδων⸃ τον ιησουν απο μακροθεν εδραμεν και προσεκυνησεν ⸀αυτον,
και κραξας φωνη μεγαλη ⸀λεγει· τι εμοι και σοι, ιησου υἱε του θεου του ὑψιστου; ὁρκιζω σε τον θεον, μη με βασανισης.
ελεγεν γαρ αυτω· εξελθε το πνευμα το ακαθαρτον εκ του ανθρωπου.
και επηρωτα αυτον· τι ⸂ονομα σοι⸃; και ⸂λεγει αυτω⸃· ⸀λεγιων ονομα μοι, ὁτι πολλοι εσμεν·
και παρεκαλει αυτον πολλα ἱνα μη ⸀αυτα αποστειλη εξω της χωρας.
ην δε εκει προς τω ορει αγελη χοιρων μεγαλη βοσκομενη·
και παρεκαλεσαν ⸀αυτον λεγοντες· πεμψον ἡμας εις τους χοιρους, ἱνα εις αυτους εισελθωμεν.
και επετρεψεν ⸀αυτοις. και εξελθοντα τα πνευματα τα ακαθαρτα εισηλθον εις τους χοιρους, και ὡρμησεν ἡ αγελη κατα του κρημνου εις την θαλασσαν, ⸀ὡς δισχιλιοι, και επνιγοντο εν τη θαλασση.
⸂και οἱ⸃ βοσκοντες ⸀αυτους εφυγον και ⸀απηγγειλαν εις την πολιν και εις τους αγρους· και ⸀ηλθον ιδειν τι εστιν το γεγονος.
και ερχονται προς τον ιησουν, και θεωρουσιν τον δαιμονιζομενον ⸀καθημενον ἱματισμενον και σωφρονουντα, τον εσχηκοτα τον ⸀λεγιωνα, και εφοβηθησαν.
⸂και διηγησαντο⸃ αυτοις οἱ ιδοντες πως εγενετο τω δαιμονιζομενω και περι των χοιρων.
και ηρξαντο παρακαλειν αυτον απελθειν απο των ὁριων αυτων.
και ⸀εμβαινοντος αυτου εις το πλοιον παρεκαλει αυτον ὁ δαιμονισθεις ἱνα ⸂μετ αυτου η⸃.
⸀και ουκ αφηκεν αυτον, αλλα λεγει αυτω· ὑπαγε εις τον οικον σου προς τους σους, και ⸀απαγγειλον αυτοις ὁσα ⸂ὁ κυριος σοι⸃ πεποιηκεν και ηλεησεν σε.
και απηλθεν και ηρξατο κηρυσσειν εν τη δεκαπολει ὁσα εποιησεν αυτω ὁ ιησους, και παντες εθαυμαζον.
και διαπερασαντος του ιησου εν τω πλοιω παλιν εις το περαν συνηχθη οχλος πολυς επ αυτον, και ην παρα την θαλασσαν.
⸀και ερχεται εἱς των αρχισυναγωγων, ονοματι ιαιρος, και ιδων αυτον πιπτει προς τους ποδας αυτου
και ⸀παρακαλει αυτον πολλα λεγων ὁτι το θυγατριον μου εσχατως εχει, ἱνα ελθων επιθης ⸂τας χειρας αυτη⸃ ⸀ἱνα σωθη και ⸀ζηση.
και απηλθεν μετ αυτου. και ηκολουθει αυτω οχλος πολυς, και συνεθλιβον αυτον.
και ⸀γυνη ουσα εν ῥυσει αἱματος ⸂δωδεκα ετη⸃
και πολλα παθουσα ὑπο πολλων ιατρων και δαπανησασα τα παρ αυτης παντα και μηδεν ωφεληθεισα αλλα μαλλον εις το χειρον ελθουσα,
⸀ακουσασα περι του ιησου, ελθουσα εν τω οχλω οπισθεν ἡψατο του ἱματιου αυτου·
ελεγεν γαρ ὁτι ⸂εαν ἁψωμαι καν των ἱματιων αυτου⸃ σωθησομαι.
και ⸀ευθυς εξηρανθη ἡ πηγη του αἱματος αυτης, και εγνω τω σωματι ὁτι ιαται απο της μαστιγος.
και ⸀ευθυς ὁ ιησους επιγνους εν ἑαυτω την εξ αυτου δυναμιν εξελθουσαν επιστραφεις εν τω οχλω ελεγεν· τις μου ἡψατο των ἱματιων;
και ελεγον αυτω οἱ μαθηται αυτου· βλεπεις τον οχλον συνθλιβοντα σε, και λεγεις· τις μου ἡψατο;
και περιεβλεπετο ιδειν την τουτο ποιησασαν.
ἡ δε γυνη φοβηθεισα και τρεμουσα, ειδυια ὁ γεγονεν ⸀αυτη, ηλθεν και προσεπεσεν αυτω και ειπεν αυτω πασαν την αληθειαν.
ὁ δε ειπεν αυτη· ⸀θυγατηρ, ἡ πιστις σου σεσωκεν σε· ὑπαγε εις ειρηνην, και ισθι ὑγιης απο της μαστιγος σου.
ετι αυτου λαλουντος ερχονται απο του αρχισυναγωγου λεγοντες ὁτι ἡ θυγατηρ σου απεθανεν· τι ετι σκυλλεις τον διδασκαλον;
ὁ δε ιησους ⸀παρακουσας τον λογον λαλουμενον λεγει τω αρχισυναγωγω· μη φοβου, μονον πιστευε.
και ουκ αφηκεν ουδενα ⸂μετ αυτου⸃ συνακολουθησαι ει μη ⸀τον πετρον και ιακωβον και ιωαννην τον αδελφον ιακωβου.
και ⸀ερχονται εις τον οικον του αρχισυναγωγου, και θεωρει θορυβον ⸀και κλαιοντας και αλαλαζοντας πολλα,
και εισελθων λεγει αυτοις· τι θορυβεισθε και κλαιετε; το παιδιον ουκ απεθανεν αλλα καθευδει.
και κατεγελων αυτου. ⸀αυτος δε εκβαλων παντας παραλαμβανει τον πατερα του παιδιου και την μητερα και τους μετ αυτου, και εισπορευεται ὁπου ην το ⸀παιδιον·
και κρατησας της χειρος του παιδιου λεγει αυτη· ταλιθα ⸀κουμ, ὁ εστιν μεθερμηνευομενον· το κορασιον, σοι λεγω, ⸀εγειρε.
και ⸀ευθυς ανεστη το κορασιον και περιεπατει, ην γαρ ετων δωδεκα. και εξεστησαν ⸁ευθυς εκστασει μεγαλη.
και διεστειλατο αυτοις πολλα ἱνα μηδεις γνοι τουτο, και ειπεν δοθηναι αυτη φαγειν.
6
και εξηλθεν εκειθεν, και ⸀ερχεται εις την πατριδα αυτου, και ακολουθουσιν αυτω οἱ μαθηται αυτου.
και γενομενου σαββατου ηρξατο ⸂διδασκειν εν τη συναγωγη⸃· και ⸀οἱ πολλοι ακουοντες εξεπλησσοντο λεγοντες· ποθεν τουτω ταυτα, και τις ἡ σοφια ἡ δοθεισα ⸀τουτω, και ⸀αἱ δυναμεις τοιαυται δια των χειρων αυτου ⸀γινομεναι.
ουχ οὑτος εστιν ὁ τεκτων, ὁ υἱος ⸀της μαριας ⸂και αδελφος⸃ ιακωβου και ⸀ιωσητος και ιουδα και σιμωνος; και ουκ εισιν αἱ αδελφαι αυτου ὡδε προς ἡμας; και εσκανδαλιζοντο εν αυτω.
⸂και ελεγεν⸃ αυτοις ὁ ιησους ὁτι ουκ εστιν προφητης ατιμος ει μη εν τη πατριδι αυτου και εν τοις ⸂συγγενευσιν αυτου⸃ και εν τη οικια αυτου.
και ουκ εδυνατο εκει ⸂ποιησαι ουδεμιαν δυναμιν⸃, ει μη ολιγοις αρρωστοις επιθεις τας χειρας εθεραπευσεν·
και ⸀εθαυμαζεν δια την απιστιαν αυτων. και περιηγεν τας κωμας κυκλω διδασκων.
και προσκαλειται τους δωδεκα, και ηρξατο αυτους αποστελλειν δυο δυο, και εδιδου αυτοις εξουσιαν των πνευματων των ακαθαρτων,
και παρηγγειλεν αυτοις ἱνα μηδεν αιρωσιν εις ὁδον ει μη ῥαβδον μονον, μη ⸂αρτον, μη πηραν⸃, μη εις την ζωνην χαλκον,
αλλα ὑποδεδεμενους σανδαλια, και μη ⸀ενδυσησθε δυο χιτωνας.
και ελεγεν αυτοις· ὁπου ⸀εαν εισελθητε εις οικιαν, εκει μενετε ἑως αν εξελθητε εκειθεν.
και ⸂ὁς αν τοπος μη δεξηται⸃ ὑμας μηδε ακουσωσιν ὑμων, εκπορευομενοι εκειθεν εκτιναξατε τον χουν τον ὑποκατω των ποδων ὑμων εις μαρτυριον ⸀αυτοις.
και εξελθοντες ⸀εκηρυξαν ἱνα ⸀μετανοωσιν,
και δαιμονια πολλα εξεβαλλον, και ηλειφον ελαιω πολλους αρρωστους και εθεραπευον.
και ηκουσεν ὁ βασιλευς ἡρωδης, φανερον γαρ εγενετο το ονομα αυτου, και ⸀ελεγον ὁτι ιωαννης ὁ βαπτιζων ⸂εγηγερται εκ νεκρων⸃, και δια τουτο ενεργουσιν αἱ δυναμεις εν αυτω·
αλλοι ⸀δε ελεγον ὁτι ηλιας εστιν· αλλοι δε ελεγον ὁτι ⸀προφητης ὡς εἱς των προφητων.
ακουσας δε ⸀ὁ ἡρωδης ⸀ελεγεν· ὁν εγω απεκεφαλισα ιωαννην, οὑτος ⸀ηγερθη.
αυτος γαρ ὁ ἡρωδης αποστειλας εκρατησεν τον ιωαννην και εδησεν αυτον εν φυλακη δια ἡρωδιαδα την γυναικα φιλιππου του αδελφου αυτου, ὁτι αυτην εγαμησεν·
ελεγεν γαρ ὁ ιωαννης τω ἡρωδη ὁτι ουκ εξεστιν σοι εχειν την γυναικα του αδελφου σου.
ἡ δε ἡρωδιας ενειχεν αυτω και ηθελεν αυτον αποκτειναι, και ουκ ηδυνατο·
ὁ γαρ ἡρωδης εφοβειτο τον ιωαννην, ειδως αυτον ανδρα δικαιον και ἁγιον, και συνετηρει αυτον, και ακουσας αυτου πολλα ⸀ηπορει, και ἡδεως αυτου ηκουεν.
και γενομενης ἡμερας ευκαιρου ὁτε ἡρωδης τοις γενεσιοις αυτου δειπνον ⸀εποιησεν τοις μεγιστασιν αυτου και τοις χιλιαρχοις και τοις πρωτοις της γαλιλαιας,
και εισελθουσης της θυγατρος ⸂αυτης της⸃ ἡρωδιαδος και ορχησαμενης ⸂και αρεσασης⸃ τω ἡρωδη και τοις συνανακειμενοις, ⸂ειπεν ὁ βασιλευς⸃ τω κορασιω· αιτησον με ὁ εαν θελης, και δωσω σοι·
και ωμοσεν ⸀αυτη· ⸂ὁ τι⸃ εαν με αιτησης δωσω σοι ἑως ἡμισους της βασιλειας μου.
⸀και εξελθουσα ειπεν τη μητρι αυτης· τι ⸀αιτησωμαι. ἡ δε ειπεν· την κεφαλην ιωαννου του ⸀βαπτιζοντος.
και εισελθουσα ⸀ευθυς μετα σπουδης προς τον βασιλεα ητησατο λεγουσα· θελω ἱνα ⸂εξαυτης δως μοι⸃ επι πινακι την κεφαλην ιωαννου του βαπτιστου.
και περιλυπος γενομενος ὁ βασιλευς δια τους ὁρκους και τους ⸀ανακειμενους ουκ ηθελησεν ⸂αθετησαι αυτην⸃·
και ⸀ευθυς αποστειλας ὁ βασιλευς σπεκουλατορα επεταξεν ⸀ενεγκαι την κεφαλην αυτου. ⸀και απελθων απεκεφαλισεν αυτον εν τη φυλακη
και ηνεγκεν την κεφαλην αυτου επι πινακι και εδωκεν αυτην τω κορασιω, και το κορασιον εδωκεν αυτην τη μητρι αυτης.
και ακουσαντες οἱ μαθηται αυτου ηλθον και ηραν το πτωμα αυτου και εθηκαν αυτο εν μνημειω.
και συναγονται οἱ αποστολοι προς τον ιησουν, και απηγγειλαν αυτω ⸀παντα ὁσα εποιησαν και ὁσα εδιδαξαν.
και ⸀λεγει αυτοις· δευτε ὑμεις αυτοι κατ ιδιαν εις ερημον τοπον και ⸀αναπαυσασθε ολιγον. ησαν γαρ οἱ ερχομενοι και οἱ ὑπαγοντες πολλοι, και ουδε φαγειν ευκαιρουν.
και απηλθον ⸂εν τω πλοιω εις ερημον τοπον⸃ κατ ιδιαν.
και ειδον αυτους ὑπαγοντας και ⸀επεγνωσαν πολλοι, και πεζη απο πασων των πολεων συνεδραμον εκει και προηλθον ⸀αυτους.
και εξελθων ⸀ειδεν πολυν οχλον, και εσπλαγχνισθη επ ⸀αυτους ὁτι ησαν ὡς προβατα μη εχοντα ποιμενα, και ηρξατο διδασκειν αυτους πολλα.
και ηδη ὡρας πολλης γενομενης προσελθοντες αυτω οἱ μαθηται αυτου ⸀ελεγον ὁτι ερημος εστιν ὁ τοπος, και ηδη ὡρα πολλη·
απολυσον αυτους, ἱνα απελθοντες εις τους κυκλω αγρους και κωμας αγορασωσιν ἑαυτοις ⸂τι φαγωσιν⸃.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· δοτε αυτοις ὑμεις φαγειν. και λεγουσιν αυτω· απελθοντες αγορασωμεν δηναριων διακοσιων αρτους και ⸀δωσομεν αυτοις φαγειν;
ὁ δε λεγει αυτοις· ποσους ⸂εχετε αρτους⸃; ⸀ὑπαγετε ιδετε. και γνοντες λεγουσιν· πεντε, και δυο ιχθυας.
και επεταξεν αυτοις ⸀ανακλιναι παντας συμποσια συμποσια επι τω χλωρω χορτω.
και ανεπεσαν πρασιαι πρασιαι ⸀κατα ἑκατον και ⸁κατα πεντηκοντα.
και λαβων τους πεντε αρτους και τους δυο ιχθυας αναβλεψας εις τον ουρανον ευλογησεν και κατεκλασεν τους αρτους και εδιδου τοις μαθηταις ⸀αυτου ἱνα ⸀παρατιθωσιν αυτοις, και τους δυο ιχθυας εμερισεν πασιν.
και εφαγον παντες και εχορτασθησαν·
και ηραν ⸂κλασματα δωδεκα κοφινων πληρωματα⸃ και απο των ιχθυων.
και ησαν οἱ φαγοντες ⸂τους αρτους⸃ πεντακισχιλιοι ανδρες.
και ⸀ευθυς ηναγκασεν τους μαθητας αυτου εμβηναι εις το πλοιον και προαγειν ⸂εις το περαν⸃ προς βηθσαιδαν, ἑως αυτος ⸀απολυει τον οχλον.
και αποταξαμενος αυτοις απηλθεν εις το ορος προσευξασθαι.
και οψιας γενομενης ην το πλοιον εν μεσω της θαλασσης, και αυτος μονος επι της γης.
και ⸀ιδων αυτους βασανιζομενους εν τω ελαυνειν, ην γαρ ὁ ανεμος εναντιος ⸀αυτοις, περι τεταρτην φυλακην της νυκτος ερχεται προς αυτους περιπατων επι της θαλασσης· και ηθελεν παρελθειν αυτους.
οἱ δε ιδοντες αυτον ⸂επι της θαλασσης περιπατουντα⸃ εδοξαν ⸂ὁτι φαντασμα εστιν⸃ και ανεκραξαν,
παντες γαρ αυτον ειδον και εταραχθησαν. ⸂ὁ δε ευθυς⸃ ελαλησεν μετ αυτων, και λεγει αυτοις· θαρσειτε, εγω ειμι, μη φοβεισθε.
και ανεβη προς αυτους εις το πλοιον, και εκοπασεν ὁ ανεμος. και λιαν ⸂εκ περισσου⸃ εν ἑαυτοις ⸀εξισταντο,
ου γαρ συνηκαν επι τοις αρτοις, ⸂αλλ ην⸃ αυτων ἡ καρδια πεπωρωμενη.
και διαπερασαντες ⸂επι την γην ηλθον εις⸃ γεννησαρετ και προσωρμισθησαν.
και εξελθοντων αυτων εκ του πλοιου ⸀ευθυς επιγνοντες αυτον
⸂περιεδραμον ὁλην την χωραν εκεινην και⸃ ηρξαντο επι τοις κραβαττοις τους κακως εχοντας περιφερειν ὁπου ηκουον ⸀ὁτι εστιν.
και ὁπου αν εισεπορευετο εις κωμας η ⸂εις πολεις η εις⸃ αγρους εν ταις αγοραις ⸀ετιθεσαν τους ασθενουντας, και παρεκαλουν αυτον ἱνα καν του κρασπεδου του ἱματιου αυτου ἁψωνται· και ὁσοι αν ⸀ἡψαντο αυτου εσωζοντο.
7
και συναγονται προς αυτον οἱ φαρισαιοι και τινες των γραμματεων ελθοντες απο ἱεροσολυμων
και ιδοντες τινας των μαθητων αυτου ⸂ὁτι κοιναις χερσιν, τουτ εστιν ανιπτοις, εσθιουσιν⸃ ⸀τους ⸀αρτους.
οἱ γαρ φαρισαιοι και παντες οἱ ιουδαιοι εαν μη πυγμη νιψωνται τας χειρας ουκ εσθιουσιν, κρατουντες την παραδοσιν των πρεσβυτερων,
και απ ⸀αγορας εαν μη ⸀βαπτισωνται ουκ εσθιουσιν, και αλλα πολλα εστιν ἁ παρελαβον κρατειν, βαπτισμους ποτηριων και ξεστων και χαλκιων ⸂και κλινων⸃—
⸀και επερωτωσιν αυτον οἱ φαρισαιοι και οἱ γραμματεις· δια τι ⸂ου περιπατουσιν οἱ μαθηται σου⸃ κατα την παραδοσιν των πρεσβυτερων, αλλα ⸀κοιναις χερσιν εσθιουσιν τον αρτον;
ὁ ⸀δε ειπεν ⸀αυτοις· καλως επροφητευσεν ησαιας περι ὑμων των ὑποκριτων, ὡς γεγραπται ⸀ὁτι οὑτος ὁ λαος τοις χειλεσιν με τιμα, ἡ δε καρδια αυτων πορρω απεχει απ εμου·
ματην δε σεβονται με, διδασκοντες διδασκαλιας ενταλματα ανθρωπων·
⸀αφεντες την εντολην του θεου κρατειτε την παραδοσιν των ⸀ανθρωπων.
και ελεγεν αυτοις· καλως αθετειτε την εντολην του θεου, ἱνα την παραδοσιν ὑμων ⸀τηρησητε·
μωυσης γαρ ειπεν· τιμα τον πατερα σου και την μητερα σου, και· ὁ κακολογων πατερα η μητερα θανατω τελευτατω·
ὑμεις δε λεγετε· εαν ειπη ανθρωπος τω πατρι η τη μητρι· κορβαν, ὁ εστιν δωρον, ὁ εαν εξ εμου ωφεληθης,
⸀ουκετι αφιετε αυτον ουδεν ποιησαι τω ⸀πατρι η τη ⸀μητρι,
ακυρουντες τον λογον του θεου τη παραδοσει ὑμων ἡ παρεδωκατε· και παρομοια τοιαυτα πολλα ποιειτε.
και προσκαλεσαμενος ⸀παλιν τον οχλον ελεγεν αυτοις· ⸀ακουσατε μου παντες και ⸀συνετε.
ουδεν εστιν εξωθεν του ανθρωπου εισπορευομενον εις αυτον ὁ δυναται ⸂κοινωσαι αυτον⸃· αλλα τα ⸂εκ του ανθρωπου εκπορευομενα⸃ εστιν τα κοινουντα τον ⸀ανθρωπον.
και ὁτε εισηλθεν ⸀εις οικον απο του οχλου, επηρωτων αυτον οἱ μαθηται αυτου ⸂την παραβολην⸃.
και λεγει αυτοις· οὑτως και ὑμεις ασυνετοι εστε; ου νοειτε ὁτι παν το εξωθεν εισπορευομενον εις τον ανθρωπον ου δυναται αυτον κοινωσαι,
ὁτι ουκ εισπορευεται αυτου εις την καρδιαν αλλ εις την κοιλιαν, και εις τον αφεδρωνα εκπορευεται;—⸀καθαριζων παντα τα βρωματα.
ελεγεν δε ὁτι το εκ του ανθρωπου εκπορευομενον εκεινο κοινοι τον ανθρωπον·
εσωθεν γαρ εκ της καρδιας των ανθρωπων οἱ διαλογισμοι οἱ κακοι εκπορευονται, ⸂πορνειαι, κλοπαι, φονοι,
μοιχειαι⸃, πλεονεξιαι, πονηριαι, δολος, ασελγεια, οφθαλμος πονηρος, βλασφημια, ὑπερηφανια, αφροσυνη·
παντα ταυτα τα πονηρα εσωθεν εκπορευεται και κοινοι τον ανθρωπον.
⸂εκειθεν δε⸃ αναστας απηλθεν εις τα ⸀ὁρια ⸀τυρου. και εισελθων εις οικιαν ουδενα ηθελεν γνωναι, και ουκ ηδυνηθη λαθειν·
⸂αλλ ευθυς ακουσασα⸃ γυνη περι αυτου, ἡς ειχεν το θυγατριον αυτης πνευμα ακαθαρτον, ελθουσα προσεπεσεν προς τους ποδας αυτου·
⸂ἡ δε γυνη ην⸃ ἑλληνις, συροφοινικισσα τω γενει· και ηρωτα αυτον ἱνα το δαιμονιον εκβαλη εκ της θυγατρος αυτης.
⸂και ελεγεν⸃ αυτη· αφες πρωτον χορτασθηναι τα τεκνα, ου γαρ ⸂καλον εστιν⸃ λαβειν τον αρτον των τεκνων και ⸂τοις κυναριοις βαλειν⸃.
ἡ δε απεκριθη και λεγει αυτω· ⸀κυριε, ⸀και τα κυναρια ὑποκατω της τραπεζης ⸀εσθιουσιν απο των ψιχιων των παιδιων.
και ειπεν αυτη· δια τουτον τον λογον ὑπαγε, εξεληλυθεν ⸂εκ της θυγατρος σου το δαιμονιον⸃.
και απελθουσα εις τον οικον αυτης εὑρεν το ⸂παιδιον βεβλημενον επι την κλινην και το δαιμονιον εξεληλυθος⸃.
και παλιν εξελθων εκ των ὁριων τυρου ⸂ηλθεν δια σιδωνος εις⸃ την θαλασσαν της γαλιλαιας ανα μεσον των ὁριων δεκαπολεως.
και φερουσιν αυτω κωφον ⸀και ⸀μογιλαλον, και παρακαλουσιν αυτον ἱνα επιθη αυτω την χειρα.
και απολαβομενος αυτον απο του οχλου κατ ιδιαν εβαλεν τους δακτυλους αυτου εις τα ωτα αυτου και πτυσας ἡψατο της γλωσσης αυτου,
και αναβλεψας εις τον ουρανον εστεναξεν, και λεγει αυτω· εφφαθα, ὁ εστιν διανοιχθητι·
⸀και ⸀ηνοιγησαν αυτου αἱ ακοαι, και ελυθη ὁ δεσμος της γλωσσης αυτου, και ελαλει ορθως·
και διεστειλατο αυτοις ἱνα μηδενι ⸀λεγωσιν· ὁσον δε ⸂αυτοις διεστελλετο, αυτοι⸃ μαλλον περισσοτερον εκηρυσσον.
και ὑπερπερισσως εξεπλησσοντο λεγοντες· καλως παντα πεποιηκεν, και τους κωφους ποιει ακουειν ⸀και αλαλους λαλειν.
8
εν εκειναις ταις ἡμεραις ⸂παλιν πολλου⸃ οχλου οντος και μη εχοντων τι φαγωσιν, ⸀προσκαλεσαμενος τους ⸀μαθητας λεγει αυτοις·
σπλαγχνιζομαι επι τον οχλον ὁτι ηδη ἡμεραι τρεις προσμενουσιν μοι και ουκ εχουσιν τι φαγωσιν·
και εαν απολυσω αυτους νηστεις εις οικον αυτων, εκλυθησονται εν τη ὁδω· ⸂και τινες⸃ αυτων ⸀απο μακροθεν ⸀ἡκασιν.
και απεκριθησαν αυτω οἱ μαθηται αυτου ⸀ὁτι ποθεν τουτους δυνησεται τις ὡδε χορτασαι αρτων επ ερημιας;
και ⸀ηρωτα αυτους· ποσους εχετε αρτους; οἱ δε ειπαν· ἑπτα.
και ⸀παραγγελλει τω οχλω αναπεσειν επι της γης· και λαβων τους ἑπτα αρτους ευχαριστησας εκλασεν και εδιδου τοις μαθηταις αυτου ἱνα ⸀παρατιθωσιν και παρεθηκαν τω οχλω.
και ειχον ιχθυδια ολιγα· και ευλογησας ⸀αυτα ειπεν ⸂και ταυτα παρατιθεναι⸃.
⸂και εφαγον⸃ και εχορτασθησαν, και ηραν περισσευματα κλασματων ἑπτα σπυριδας.
ησαν ⸀δε ὡς τετρακισχιλιοι. και απελυσεν αυτους.
και ⸀ευθυς εμβας εις το πλοιον μετα των μαθητων αυτου ηλθεν εις τα μερη δαλμανουθα.
και εξηλθον οἱ φαρισαιοι και ηρξαντο συζητειν αυτω, ζητουντες παρ αυτου σημειον απο του ουρανου, πειραζοντες αυτον.
και αναστεναξας τω πνευματι αυτου λεγει· τι ἡ γενεα αὑτη ⸂ζητει σημειον⸃; αμην λεγω ⸀ὑμιν, ει δοθησεται τη γενεα ταυτη σημειον.
και αφεις αυτους ⸂παλιν εμβας⸃ απηλθεν εις το περαν.
και επελαθοντο λαβειν αρτους, και ει μη ἑνα αρτον ουκ ειχον μεθ ἑαυτων εν τω πλοιω.
και διεστελλετο αυτοις λεγων· ὁρατε, βλεπετε απο της ζυμης των φαρισαιων και της ζυμης ἡρωδου.
και διελογιζοντο προς ⸀αλληλους ὁτι αρτους ουκ ⸀εχουσιν.
και ⸀γνους λεγει αυτοις· τι διαλογιζεσθε ὁτι αρτους ουκ εχετε; ουπω νοειτε ουδε συνιετε; ⸀πεπωρωμενην εχετε την καρδιαν ὑμων;
οφθαλμους εχοντες ου βλεπετε και ωτα εχοντες ουκ ακουετε; και ου μνημονευετε
ὁτε τους πεντε αρτους εκλασα εις τους πεντακισχιλιους, ποσους κοφινους ⸂κλασματων πληρεις⸃ ηρατε; λεγουσιν αυτω· δωδεκα.
ὁτε ⸀και τους ἑπτα εις τους τετρακισχιλιους, ποσων σπυριδων πληρωματα κλασματων ηρατε; ⸂και λεγουσιν αυτω⸃· ἑπτα.
και ελεγεν αυτοις· ⸀ουπω συνιετε;
και ⸀ερχονται εις βηθσαιδαν. και φερουσιν αυτω τυφλον και παρακαλουσιν αυτον ἱνα αυτου ἁψηται.
και επιλαβομενος της χειρος του τυφλου ⸀εξηνεγκεν αυτον εξω της κωμης, και πτυσας εις τα ομματα αυτου, επιθεις τας χειρας αυτω, επηρωτα αυτον· ει τι ⸀βλεπεις.
και αναβλεψας ελεγεν· βλεπω τους ανθρωπους ὁτι ὡς δενδρα ὁρω περιπατουντας.
ειτα παλιν ⸀επεθηκεν τας χειρας επι τους οφθαλμους αυτου, και ⸂διεβλεψεν και απεκατεστη και ενεβλεπεν⸃ τηλαυγως ⸀ἁπαντα.
και απεστειλεν αυτον ⸀εις οικον αυτου λεγων· μηδε εις την κωμην ⸀εισελθης.
και εξηλθεν ὁ ιησους και οἱ μαθηται αυτου εις τας κωμας καισαρειας της φιλιππου· και εν τη ὁδω επηρωτα τους μαθητας αυτου λεγων αυτοις· τινα με λεγουσιν οἱ ανθρωποι ειναι;
οἱ δε ⸂ειπαν αυτω λεγοντες⸃ ⸀ὁτι ιωαννην τον βαπτιστην, και αλλοι ηλιαν, αλλοι δε ⸂ὁτι εἱς⸃ των προφητων.
και αυτος ⸂επηρωτα αυτους⸃· ὑμεις δε τινα με λεγετε ειναι; ⸀αποκριθεις ὁ πετρος λεγει αυτω· συ ει ὁ χριστος.
και επετιμησεν αυτοις ἱνα μηδενι λεγωσιν περι αυτου.
και ηρξατο διδασκειν αυτους ὁτι δει τον υἱον του ανθρωπου πολλα παθειν και αποδοκιμασθηναι ⸀ὑπο των πρεσβυτερων και των αρχιερεων και των γραμματεων και αποκτανθηναι και μετα τρεις ἡμερας αναστηναι·
και παρρησια τον λογον ελαλει. και προσλαβομενος ⸂ὁ πετρος αυτον⸃ ηρξατο επιτιμαν αυτω.
ὁ δε επιστραφεις και ιδων τους μαθητας αυτου επετιμησεν ⸀πετρω ⸂και λεγει⸃· ὑπαγε οπισω μου, σατανα, ὁτι ου φρονεις τα του θεου αλλα τα των ανθρωπων.
και προσκαλεσαμενος τον οχλον συν τοις μαθηταις αυτου ειπεν αυτοις· ⸂ει τις⸃ θελει οπισω μου ⸀ελθειν, απαρνησασθω ἑαυτον και αρατω τον σταυρον αυτου και ακολουθειτω μοι.
ὁς γαρ ⸀εαν θελη την ⸂ψυχην αυτου⸃ σωσαι απολεσει αυτην· ὁς δ αν ⸀απολεσει την ⸄ψυχην αυτου⸅ ἑνεκεν εμου και του ευαγγελιου ⸀σωσει αυτην.
τι γαρ ⸀ωφελει ⸀ανθρωπον ⸂κερδησαι τον κοσμον ὁλον και ζημιωθηναι⸃ την ψυχην αυτου;
⸂τι γαρ⸃ ⸀δοι ανθρωπος ανταλλαγμα της ψυχης αυτου;
ὁς γαρ εαν επαισχυνθη με και τους εμους λογους εν τη γενεα ταυτη τη μοιχαλιδι και ἁμαρτωλω, και ὁ υἱος του ανθρωπου επαισχυνθησεται αυτον ὁταν ελθη εν τη δοξη του πατρος αυτου μετα των αγγελων των ἁγιων.
9
και ελεγεν αυτοις· αμην λεγω ὑμιν ὁτι εισιν τινες ⸂των ὡδε⸃ ἑστηκοτων οἱτινες ου μη γευσωνται θανατου ἑως αν ιδωσιν την βασιλειαν του θεου εληλυθυιαν εν δυναμει.
και μετα ἡμερας ἑξ παραλαμβανει ὁ ιησους τον πετρον και τον ιακωβον ⸀και ιωαννην, και αναφερει αυτους εις ορος ὑψηλον κατ ιδιαν μονους. και μετεμορφωθη εμπροσθεν αυτων,
και τα ἱματια αυτου ⸀εγενετο στιλβοντα λευκα ⸀λιαν οἱα γναφευς επι της γης ου δυναται ⸀οὑτως λευκαναι.
και ωφθη αυτοις ηλιας συν μωυσει, και ησαν συλλαλουντες τω ιησου.
και αποκριθεις ὁ πετρος λεγει τω ιησου· ῥαββι, καλον εστιν ἡμας ὡδε ειναι, και ποιησωμεν ⸂τρεις σκηνας⸃, σοι μιαν και μωυσει μιαν και ηλια μιαν.
ου γαρ ηδει τι ⸀αποκριθη, ⸂εκφοβοι γαρ εγενοντο⸃.
και εγενετο νεφελη επισκιαζουσα αυτοις, και ⸀εγενετο φωνη εκ της νεφελης· οὑτος εστιν ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος, ⸂ακουετε αυτου⸃.
και εξαπινα περιβλεψαμενοι ουκετι ουδενα ειδον ⸂αλλα τον ιησουν μονον μεθ ἑαυτων⸃.
⸂και καταβαινοντων⸃ αυτων ⸀εκ του ορους διεστειλατο αυτοις ἱνα μηδενι ⸂ἁ ειδον διηγησωνται⸃, ει μη ὁταν ὁ υἱος του ανθρωπου εκ νεκρων αναστη.
και τον λογον εκρατησαν προς ἑαυτους συζητουντες τι εστιν το εκ νεκρων αναστηναι.
και επηρωτων αυτον λεγοντες· ὁτι λεγουσιν οἱ γραμματεις ὁτι ηλιαν δει ελθειν πρωτον;
ὁ δε ⸀εφη αυτοις· ηλιας μεν ελθων πρωτον ⸀αποκαθιστανει παντα, και πως γεγραπται επι τον υἱον του ανθρωπου ἱνα πολλα παθη και ⸀εξουδενηθη.
αλλα λεγω ὑμιν ὁτι και ηλιας εληλυθεν, και εποιησαν αυτω ὁσα ⸀ηθελον, καθως γεγραπται επ αυτον.
και ⸂ελθοντες προς τους μαθητας ειδον⸃ οχλον πολυν περι αυτους και γραμματεις συζητουντας ⸂προς αυτους⸃.
και ⸀ευθυς πας ὁ οχλος ⸂ιδοντες αυτον εξεθαμβηθησαν⸃, και προστρεχοντες ησπαζοντο αυτον.
και επηρωτησεν ⸀αυτους· τι συζητειτε προς ⸀αὑτους.
και ⸂απεκριθη αυτω εἱς εκ του οχλου⸃· διδασκαλε, ηνεγκα τον υἱον μου προς σε, εχοντα πνευμα αλαλον·
και ὁπου ⸀εαν αυτον καταλαβη ῥησσει αυτον, και αφριζει και τριζει τους ⸀οδοντας και ξηραινεται· και ειπα τοις μαθηταις σου ἱνα αυτο εκβαλωσιν, και ουκ ισχυσαν.
ὁ δε αποκριθεις ⸀αυτοις λεγει· ω γενεα απιστος, ἑως ποτε προς ὑμας εσομαι; ἑως ποτε ανεξομαι ὑμων; φερετε αυτον προς με.
και ηνεγκαν αυτον προς αυτον. και ιδων αυτον ⸂το πνευμα ευθυς⸃ ⸀συνεσπαραξεν αυτον, και πεσων επι της γης εκυλιετο αφριζων.
και επηρωτησεν τον πατερα αυτου· ποσος χρονος εστιν ὡς τουτο γεγονεν αυτω; ὁ δε ειπεν· ⸀εκ παιδιοθεν·
και πολλακις ⸂και εις πυρ αυτον⸃ εβαλεν και εις ὑδατα ἱνα απολεση αυτον· αλλ ει τι ⸀δυνη, βοηθησον ἡμιν σπλαγχνισθεις εφ ἡμας.
ὁ δε ιησους ειπεν αυτω· το ει ⸀δυνη, παντα δυνατα τω πιστευοντι.
⸀ευθυς κραξας ὁ πατηρ του ⸀παιδιου ελεγεν· ⸀πιστευω· βοηθει μου τη απιστια.
ιδων δε ὁ ιησους ὁτι επισυντρεχει οχλος επετιμησεν τω πνευματι τω ακαθαρτω λεγων αυτω· το ⸂αλαλον και κωφον πνευμα⸃, εγω ⸂επιτασσω σοι⸃, εξελθε εξ αυτου και μηκετι εισελθης εις αυτον.
και ⸂κραξας και πολλα σπαραξας⸃ εξηλθεν· και εγενετο ὡσει νεκρος ὡστε ⸀τους πολλους λεγειν ὁτι απεθανεν.
ὁ δε ιησους κρατησας ⸂της χειρος αυτου⸃ ηγειρεν αυτον, και ανεστη.
και ⸂εισελθοντος αυτου⸃ εις οικον οἱ μαθηται αυτου ⸂κατ ιδιαν επηρωτων αυτον⸃· ὁτι ἡμεις ουκ ηδυνηθημεν εκβαλειν αυτο;
και ειπεν αυτοις· τουτο το γενος εν ουδενι δυναται εξελθειν ει μη εν ⸀προσευχη.
κακειθεν εξελθοντες ⸀παρεπορευοντο δια της γαλιλαιας, και ουκ ηθελεν ἱνα τις γνοι·
εδιδασκεν γαρ τους μαθητας αυτου και ελεγεν αυτοις ὁτι ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοται εις χειρας ανθρωπων, και αποκτενουσιν αυτον, και αποκτανθεις ⸂μετα τρεις ἡμερας⸃ αναστησεται.
οἱ δε ηγνοουν το ῥημα, και εφοβουντο αυτον επερωτησαι.
και ⸀ηλθον εις καφαρναουμ. και εν τη οικια γενομενος επηρωτα αυτους· τι εν τη ⸀ὁδω διελογιζεσθε;
οἱ δε εσιωπων, προς αλληλους γαρ διελεχθησαν εν τη ὁδω τις μειζων.
και καθισας εφωνησεν τους δωδεκα και λεγει αυτοις· ει τις θελει πρωτος ειναι εσται παντων εσχατος και παντων διακονος.
και λαβων παιδιον εστησεν αυτο εν μεσω αυτων και εναγκαλισαμενος αυτο ειπεν αυτοις·
ὁς ⸀αν ἑν των τοιουτων παιδιων δεξηται επι τω ονοματι μου, εμε δεχεται· και ὁς ⸁αν εμε ⸀δεχηται, ουκ εμε δεχεται αλλα τον αποστειλαντα με.
⸂εφη αυτω ὁ ιωαννης⸃· διδασκαλε, ειδομεν τινα ⸀εν τω ονοματι σου εκβαλλοντα δαιμονια, ⸂και εκωλυομεν αυτον, ὁτι ουκ ηκολουθει ἡμιν⸃.
ὁ δε ιησους ειπεν· μη κωλυετε αυτον, ουδεις γαρ εστιν ὁς ποιησει δυναμιν επι τω ονοματι μου και δυνησεται ταχυ κακολογησαι με·
ὁς γαρ ουκ εστιν καθ ⸂ἡμων, ὑπερ ἡμων⸃ εστιν.
ὁς γαρ αν ποτιση ὑμας ποτηριον ὑδατος εν ⸀ονοματι ὁτι χριστου εστε, αμην λεγω ὑμιν ⸀ὁτι ου μη ⸀απολεση τον μισθον αυτου.
και ὁς ⸀αν σκανδαλιση ἑνα των μικρων ⸀τουτων των πιστευοντων ⸂εις εμε⸃, καλον εστιν αυτω μαλλον ει περικειται ⸂μυλος ονικος⸃ περι τον τραχηλον αυτου και βεβληται εις την θαλασσαν.
και εαν ⸀σκανδαλιζη σε ἡ χειρ σου, αποκοψον αυτην· καλον ⸂εστιν σε⸃ κυλλον ⸂εισελθειν εις την ζωην⸃ η τας δυο χειρας εχοντα απελθειν εις την γεενναν, εις το πυρ το ⸀ασβεστον.
και εαν ὁ πους σου σκανδαλιζη σε, αποκοψον αυτον· καλον εστιν ⸀σε εισελθειν εις την ζωην χωλον η τους δυο ποδας εχοντα βληθηναι εις την ⸀γεενναν.
και εαν ὁ οφθαλμος σου σκανδαλιζη σε, εκβαλε αυτον· καλον ⸀σε εστιν μονοφθαλμον εισελθειν εις την βασιλειαν του θεου η δυο οφθαλμους εχοντα βληθηναι εις ⸀την ⸀γεενναν,
ὁπου ὁ σκωληξ αυτων ου τελευτα και το πυρ ου σβεννυται.
πας γαρ πυρι ⸀ἁλισθησεται.
καλον το ἁλας· εαν δε το ἁλας αναλον γενηται, εν τινι αυτο αρτυσετε; εχετε εν ἑαυτοις ⸀ἁλα, και ειρηνευετε εν αλληλοις.
10
και εκειθεν αναστας ερχεται εις τα ὁρια της ιουδαιας ⸀και περαν του ιορδανου, και συμπορευονται παλιν οχλοι προς αυτον, και ὡς ειωθει παλιν εδιδασκεν αυτους.
⸀και ⸀επηρωτων αυτον ει εξεστιν ανδρι γυναικα απολυσαι, πειραζοντες αυτον.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· τι ὑμιν ενετειλατο μωυσης;
οἱ δε ειπαν· ⸂επετρεψεν μωυσης⸃ βιβλιον αποστασιου γραψαι και απολυσαι.
⸂ὁ δε⸃ ιησους ειπεν αυτοις· προς την σκληροκαρδιαν ὑμων εγραψεν ὑμιν την εντολην ταυτην·
απο δε αρχης κτισεως αρσεν και θηλυ εποιησεν ⸀αυτους·
ἑνεκεν τουτου καταλειψει ανθρωπος τον πατερα αυτου και την μητερα ⸂και προσκολληθησεται προς την γυναικα αυτου⸃,
και εσονται οἱ δυο εις σαρκα μιαν· ὡστε ουκετι εισιν δυο αλλα μια σαρξ·
ὁ ουν ὁ θεος συνεζευξεν ανθρωπος μη χωριζετω.
και ⸂εις την οικιαν⸃ παλιν οἱ μαθηται ⸂περι τουτου⸃ ⸀επηρωτων αυτον.
και λεγει αυτοις· ὁς ⸀αν απολυση την γυναικα αυτου και γαμηση αλλην μοιχαται επ αυτην,
και εαν ⸂αυτη απολυσασα τον ανδρα αυτης γαμηση αλλον⸃ μοιχαται.
και προσεφερον αυτω παιδια ἱνα ⸂αυτων ἁψηται⸃· οἱ δε μαθηται ⸂επετιμησαν αυτοις⸃.
ιδων δε ὁ ιησους ηγανακτησεν και ειπεν αυτοις· αφετε τα παιδια ερχεσθαι προς με, μη κωλυετε αυτα, των γαρ τοιουτων εστιν ἡ βασιλεια του θεου.
αμην λεγω ὑμιν, ὁς ⸀αν μη δεξηται την βασιλειαν του θεου ὡς παιδιον, ου μη εισελθη εις αυτην.
και εναγκαλισαμενος αυτα ⸂κατευλογει τιθεις τας χειρας επ αυτα⸃.
και εκπορευομενου αυτου εις ὁδον προσδραμων εἱς και γονυπετησας αυτον επηρωτα αυτον· διδασκαλε αγαθε, τι ποιησω ἱνα ζωην αιωνιον κληρονομησω;
ὁ δε ιησους ειπεν αυτω· τι με λεγεις αγαθον; ουδεις αγαθος ει μη εἱς ὁ θεος.
τας εντολας οιδας· μη ⸂φονευσης, μη μοιχευσης⸃, μη κλεψης, μη ψευδομαρτυρησης, μη αποστερησης, τιμα τον πατερα σου και την μητερα.
ὁ δε ⸀εφη αυτω· διδασκαλε, ταυτα παντα εφυλαξαμην εκ νεοτητος μου.
ὁ δε ιησους εμβλεψας αυτω ηγαπησεν αυτον και ειπεν αυτω· ἑν ⸀σε ὑστερει· ὑπαγε ὁσα εχεις πωλησον και δος ⸀τοις πτωχοις, και ἑξεις θησαυρον εν ουρανω, και δευρο ακολουθει ⸀μοι.
ὁ δε στυγνασας επι τω λογω απηλθεν λυπουμενος, ην γαρ εχων κτηματα πολλα.
και περιβλεψαμενος ὁ ιησους λεγει τοις μαθηταις αυτου· πως δυσκολως οἱ τα χρηματα εχοντες εις την βασιλειαν του θεου εισελευσονται.
οἱ δε μαθηται εθαμβουντο επι τοις λογοις αυτου. ὁ δε ιησους παλιν αποκριθεις λεγει αυτοις· τεκνα, πως δυσκολον ⸀εστιν εις την βασιλειαν του θεου εισελθειν·
ευκοπωτερον εστιν καμηλον δια ⸂της τρυμαλιας της⸃ ῥαφιδος ⸀διελθειν η πλουσιον εις την βασιλειαν του θεου εισελθειν.
οἱ δε περισσως εξεπλησσοντο λεγοντες προς ⸀ἑαυτους· και τις δυναται σωθηναι;
⸀εμβλεψας αυτοις ὁ ιησους λεγει· παρα ανθρωποις αδυνατον αλλ ου παρα θεω, παντα γαρ ⸀δυνατα παρα τω θεω.
ηρξατο ⸂λεγειν ὁ πετρος⸃ αυτω· ιδου ἡμεις αφηκαμεν παντα και ⸀ηκολουθηκαμεν σοι.
⸂εφη ὁ ιησους⸃· αμην λεγω ὑμιν, ουδεις εστιν ὁς αφηκεν οικιαν η αδελφους η αδελφας η ⸂μητερα η πατερα⸃ η τεκνα η αγρους ἑνεκεν εμου και ἑνεκεν του ευαγγελιου,
εαν μη λαβη ἑκατονταπλασιονα νυν εν τω καιρω τουτω οικιας και αδελφους και αδελφας και ⸀μητερας και τεκνα και αγρους μετα διωγμων, και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιον.
πολλοι δε εσονται πρωτοι εσχατοι και ⸀οἱ εσχατοι πρωτοι.
ησαν δε εν τη ὁδω αναβαινοντες εις ἱεροσολυμα, και ην προαγων αυτους ὁ ιησους, και εθαμβουντο, ⸂οἱ δε⸃ ακολουθουντες εφοβουντο. και παραλαβων παλιν τους δωδεκα ηρξατο αυτοις λεγειν τα μελλοντα αυτω συμβαινειν
ὁτι ιδου αναβαινομεν εις ἱεροσολυμα, και ὁ υἱος του ανθρωπου παραδοθησεται τοις αρχιερευσιν και ⸀τοις γραμματευσιν, και κατακρινουσιν αυτον θανατω και παραδωσουσιν αυτον τοις εθνεσιν
και εμπαιξουσιν αυτω και ⸂εμπτυσουσιν αυτω και μαστιγωσουσιν αυτον⸃ και ⸀αποκτενουσιν, και ⸂μετα τρεις ἡμερας⸃ αναστησεται.
και προσπορευονται αυτω ιακωβος και ιωαννης ⸀οἱ υἱοι ζεβεδαιου λεγοντες ⸀αυτω· διδασκαλε, θελομεν ἱνα ὁ εαν αιτησωμεν ⸀σε ποιησης ἡμιν.
ὁ δε ειπεν αυτοις· τι θελετε ⸀ποιησω ὑμιν;
οἱ δε ειπαν αυτω· δος ἡμιν ἱνα εἱς ⸂σου εκ δεξιων⸃ και εἱς εξ ⸀αριστερων καθισωμεν εν τη δοξη σου.
ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· ουκ οιδατε τι αιτεισθε· δυνασθε πιειν το ποτηριον ὁ εγω πινω, ⸀η το βαπτισμα ὁ εγω βαπτιζομαι βαπτισθηναι;
οἱ δε ειπαν αυτω· δυναμεθα. ὁ δε ιησους ειπεν αυτοις· ⸀το ποτηριον ὁ εγω πινω πιεσθε και το βαπτισμα ὁ εγω βαπτιζομαι βαπτισθησεσθε,
το δε καθισαι εκ δεξιων μου ⸀η εξ ευωνυμων ουκ εστιν εμον δουναι, αλλ οἱς ἡτοιμασται.
και ακουσαντες οἱ δεκα ηρξαντο αγανακτειν περι ιακωβου και ιωαννου.
⸂και προσκαλεσαμενος αυτους ὁ ιησους⸃ λεγει αυτοις· οιδατε ὁτι οἱ δοκουντες αρχειν των εθνων κατακυριευουσιν αυτων και οἱ μεγαλοι αυτων κατεξουσιαζουσιν αυτων.
ουχ οὑτως δε ⸀εστιν εν ὑμιν· αλλ ὁς ⸀αν θελη ⸂μεγας γενεσθαι⸃ εν ὑμιν, εσται ὑμων διακονος,
και ὁς ⸀αν θελη ⸂εν ὑμιν ειναι⸃ πρωτος, εσται παντων δουλος·
και γαρ ὁ υἱος του ανθρωπου ουκ ηλθεν διακονηθηναι αλλα διακονησαι και δουναι την ψυχην αυτου λυτρον αντι πολλων.
και ερχονται εις ιεριχω. και εκπορευομενου αυτου απο ιεριχω και των μαθητων αυτου και οχλου ἱκανου ⸀ὁ υἱος τιμαιου βαρτιμαιος ⸀τυφλος ⸂προσαιτης εκαθητο παρα την ὁδον⸃.
και ακουσας ὁτι ιησους ὁ ⸀ναζαρηνος εστιν ηρξατο κραζειν και λεγειν· ⸀υἱε δαυιδ ιησου, ελεησον με.
και επετιμων αυτω πολλοι ἱνα σιωπηση· ὁ δε πολλω μαλλον εκραζεν· υἱε δαυιδ, ελεησον με.
και στας ὁ ιησους ειπεν· ⸂φωνησατε αυτον⸃. και φωνουσι τον τυφλον λεγοντες αυτω· θαρσει, ⸀εγειρε, φωνει σε.
ὁ δε αποβαλων το ἱματιον αυτου ⸀αναπηδησας ηλθεν προς τον ιησουν.
και αποκριθεις ⸂αυτω ὁ ιησους ειπεν⸃· τι ⸂σοι θελεις ποιησω⸃; ὁ δε τυφλος ειπεν αυτω· ραββουνι, ἱνα αναβλεψω.
⸂και ὁ⸃ ιησους ειπεν αυτω· ὑπαγε, ἡ πιστις σου σεσωκεν σε. και ⸀ευθυς ανεβλεψεν, και ηκολουθει ⸀αυτω εν τη ὁδω.
11
και ὁτε εγγιζουσιν εις ἱεροσολυμα εις βηθφαγη και βηθανιαν προς το ορος των ελαιων, αποστελλει δυο των μαθητων αυτου
και λεγει αυτοις· ὑπαγετε εις την κωμην την κατεναντι ὑμων, και ⸀ευθυς εισπορευομενοι εις αυτην εὑρησετε πωλον δεδεμενον εφ ὁν ουδεις ⸀ουπω ανθρωπων ⸀εκαθισεν· ⸂λυσατε αυτον και φερετε⸃.
και εαν τις ὑμιν ειπη· τι ποιειτε τουτο; ειπατε ⸀ὁτι ὁ κυριος αυτου χρειαν εχει· και ⸀ευθυς αυτον αποστελλει ⸀παλιν ὡδε.
⸂και απηλθον⸃ και εὑρον πωλον δεδεμενον ⸀προς θυραν εξω επι του αμφοδου, και λυουσιν αυτον.
και τινες των εκει ἑστηκοτων ελεγον αυτοις· τι ποιειτε λυοντες τον πωλον;
οἱ δε ειπαν αυτοις καθως ⸀ειπεν ὁ ιησους· και αφηκαν αυτους.
και ⸀φερουσιν τον πωλον προς τον ιησουν, και ⸀επιβαλλουσιν αυτω τα ἱματια αυτων, και εκαθισεν επ ⸀αυτον.
⸂και πολλοι⸃ τα ἱματια αυτων εστρωσαν εις την ὁδον, αλλοι δε στιβαδας ⸂κοψαντες εκ των αγρων⸃.
και οἱ προαγοντες και οἱ ακολουθουντες ⸀εκραζον· ὡσαννα· ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου·
ευλογημενη ἡ ερχομενη ⸀βασιλεια του πατρος ἡμων δαυιδ· ὡσαννα εν τοις ὑψιστοις.
και εισηλθεν εις ⸀ἱεροσολυμα εις το ἱερον· και περιβλεψαμενος παντα ⸀οψε ηδη ουσης της ὡρας εξηλθεν εις βηθανιαν μετα των δωδεκα.
και τη επαυριον εξελθοντων αυτων απο βηθανιας επεινασεν.
και ιδων συκην ⸀απο μακροθεν εχουσαν φυλλα ηλθεν ει αρα ⸂τι εὑρησει⸃ εν αυτη, και ελθων επ αυτην ουδεν εὑρεν ει μη φυλλα, ⸂ὁ γαρ καιρος ουκ ην⸃ συκων.
και ⸀αποκριθεις ειπεν αυτη· μηκετι ⸂εις τον αιωνα εκ σου⸃ μηδεις καρπον φαγοι. και ηκουον οἱ μαθηται αυτου.
και ερχονται εις ἱεροσολυμα. και ⸀εισελθων εις το ἱερον ηρξατο εκβαλλειν τους πωλουντας και ⸀τους αγοραζοντας εν τω ἱερω, και τας τραπεζας των κολλυβιστων και τας καθεδρας των πωλουντων τας περιστερας κατεστρεψεν
και ουκ ηφιεν ἱνα τις διενεγκη σκευος δια του ἱερου,
και εδιδασκεν ⸂και ελεγεν⸃ ⸀αυτοις· ου γεγραπται ὁτι ὁ οικος μου οικος προσευχης κληθησεται πασιν τοις εθνεσιν; ὑμεις δε ⸀πεποιηκατε αυτον σπηλαιον ληστων.
και ηκουσαν οἱ ⸂αρχιερεις και οἱ γραμματεις⸃, και εζητουν πως αυτον απολεσωσιν· εφοβουντο γαρ αυτον, ⸂πας γαρ⸃ ὁ οχλος εξεπλησσετο επι τη διδαχη αυτου.
και ⸀ὁταν οψε εγενετο, ⸀εξεπορευοντο εξω της πολεως.
και ⸂παραπορευομενοι πρωι⸃ ειδον την συκην εξηραμμενην εκ ῥιζων.
και αναμνησθεις ὁ πετρος λεγει αυτω· ῥαββι, ιδε ἡ συκη ἡν κατηρασω εξηρανται.
και αποκριθεις ὁ ιησους λεγει αυτοις· εχετε πιστιν θεου·
⸀αμην λεγω ὑμιν ὁτι ὁς αν ειπη τω ορει τουτω· αρθητι και βληθητι εις την θαλασσαν, και μη διακριθη εν τη καρδια αυτου αλλα ⸀πιστευη ὁτι ⸂ὁ λαλει γινεται, εσται αυτω⸃.
δια τουτο λεγω ὑμιν, παντα ὁσα ⸂προσευχεσθε και αιτεισθε⸃, πιστευετε ὁτι ⸀ελαβετε, και εσται ὑμιν.
και ὁταν ⸀στηκετε προσευχομενοι, αφιετε ει τι εχετε κατα τινος, ἱνα και ὁ πατηρ ὑμων ὁ εν τοις ουρανοις αφη ὑμιν τα παραπτωματα ⸀ὑμων.
και ερχονται παλιν εις ἱεροσολυμα. και εν τω ἱερω περιπατουντος αυτου ερχονται προς αυτον οἱ αρχιερεις και οἱ γραμματεις και οἱ πρεσβυτεροι
και ⸀ελεγον αυτω· εν ποια εξουσια ταυτα ποιεις; ⸀η τις σοι ⸂εδωκεν την εξουσιαν ταυτην⸃ ἱνα ταυτα ποιης;
ὁ δε ⸀ιησους ειπεν αυτοις· επερωτησω ⸀ὑμας ἑνα λογον, και αποκριθητε μοι, και ερω ὑμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιω·
το βαπτισμα ⸀το ιωαννου εξ ουρανου ην η εξ ανθρωπων; αποκριθητε μοι.
και ⸀διελογιζοντο προς ἑαυτους λεγοντες· ⸂τι ειπωμεν;⸃ εαν ειπωμεν· εξ ουρανου, ερει· δια τι ⸀ουν ουκ επιστευσατε αυτω;
αλλα ειπωμεν· εξ ανθρωπων;—εφοβουντο τον ⸀οχλον, ἁπαντες γαρ ειχον τον ιωαννην ⸂οντως ὁτι⸃ προφητης ην.
και αποκριθεντες ⸂τω ιησου λεγουσιν⸃· ουκ οιδαμεν. και ὁ ⸀ιησους λεγει αυτοις· ουδε εγω λεγω ὑμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιω.
12
και ηρξατο αυτοις εν παραβολαις ⸀λαλειν· αμπελωνα ⸂ανθρωπος εφυτευσεν⸃, και περιεθηκεν φραγμον και ωρυξεν ὑποληνιον και ωκοδομησεν πυργον, και εξεδετο αυτον γεωργοις, και απεδημησεν.
και απεστειλεν προς τους γεωργους τω καιρω δουλον, ἱνα παρα των γεωργων λαβη απο ⸂των καρπων⸃ του αμπελωνος·
⸀και λαβοντες αυτον εδειραν και απεστειλαν κενον.
και παλιν απεστειλεν προς αυτους αλλον δουλον· ⸀κακεινον ⸀εκεφαλιωσαν και ⸀ητιμασαν.
⸀και αλλον απεστειλεν· κακεινον απεκτειναν, και πολλους αλλους, ⸂οὑς μεν δεροντες οὑς δε αποκτεννοντες⸃.
ετι ⸂ἑνα ειχεν, υἱον αγαπητον· απεστειλεν⸃ αυτον ⸂εσχατον προς αυτους⸃ λεγων ὁτι εντραπησονται τον υἱον μου.
εκεινοι δε οἱ γεωργοι ⸂προς ἑαυτους ειπαν⸃ ὁτι οὑτος εστιν ὁ κληρονομος· δευτε αποκτεινωμεν αυτον, και ἡμων εσται ἡ κληρονομια.
και λαβοντες ⸂απεκτειναν αυτον, και εξεβαλον αυτον⸃ εξω του αμπελωνος.
⸀τι ποιησει ὁ κυριος του αμπελωνος; ελευσεται και απολεσει τους γεωργους, και δωσει τον αμπελωνα αλλοις.
ουδε την γραφην ταυτην ανεγνωτε· λιθον ὁν απεδοκιμασαν οἱ οικοδομουντες, οὑτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας·
παρα κυριου εγενετο αὑτη, και εστιν θαυμαστη εν οφθαλμοις ἡμων;
και εζητουν αυτον κρατησαι, και εφοβηθησαν τον οχλον, εγνωσαν γαρ ὁτι προς αυτους την παραβολην ειπεν. και αφεντες αυτον απηλθον.
και αποστελλουσιν προς αυτον τινας των φαρισαιων και των ἡρωδιανων ἱνα αυτον αγρευσωσιν λογω.
⸀και ελθοντες λεγουσιν αυτω· διδασκαλε, οιδαμεν ὁτι αληθης ει και ου μελει σοι περι ουδενος, ου γαρ βλεπεις εις προσωπον ανθρωπων, αλλ επ αληθειας την ὁδον του θεου διδασκεις· εξεστιν ⸂δουναι κηνσον καισαρι⸃ η ου; δωμεν η μη δωμεν;
ὁ δε ειδως αυτων την ὑποκρισιν ειπεν αυτοις· τι με πειραζετε; φερετε μοι δηναριον ἱνα ιδω.
οἱ δε ηνεγκαν. και λεγει αυτοις· τινος ἡ εικων αὑτη και ἡ επιγραφη; οἱ δε ειπαν αυτω· καισαρος.
⸂ὁ δε⸃ ιησους ειπεν ⸀αυτοις· ⸂τα καισαρος αποδοτε⸃ καισαρι και τα του θεου τω θεω. και ⸀εξεθαυμαζον επ αυτω.
και ερχονται σαδδουκαιοι προς αυτον, οἱτινες λεγουσιν αναστασιν μη ειναι, και ⸀επηρωτων αυτον λεγοντες·
διδασκαλε, μωυσης εγραψεν ἡμιν ὁτι εαν τινος αδελφος αποθανη και καταλιπη γυναικα και ⸂μη αφη τεκνον⸃, ἱνα λαβη ὁ αδελφος αυτου την ⸀γυναικα και εξαναστηση σπερμα τω αδελφω αυτου.
ἑπτα αδελφοι ησαν· και ὁ πρωτος ελαβεν γυναικα, και αποθνησκων ουκ αφηκεν σπερμα·
και ὁ δευτερος ελαβεν αυτην, και απεθανεν ⸂μη καταλιπων⸃ σπερμα, και ὁ τριτος ὡσαυτως·
και ⸂οἱ ἑπτα⸃ ουκ αφηκαν σπερμα· ⸀εσχατον παντων ⸂και ἡ γυνη απεθανεν⸃.
εν τη αναστασει ⸂ὁταν αναστωσιν⸃ τινος αυτων εσται γυνη; οἱ γαρ ἑπτα εσχον αυτην γυναικα.
⸂εφη αυτοις ὁ ιησους⸃· ου δια τουτο πλανασθε μη ειδοτες τας γραφας μηδε την δυναμιν του θεου;
ὁταν γαρ εκ νεκρων αναστωσιν, ουτε γαμουσιν ουτε ⸀γαμιζονται, αλλ εισιν ὡς ⸀αγγελοι εν τοις ουρανοις·
περι δε των νεκρων ὁτι εγειρονται ουκ ανεγνωτε εν τη βιβλω μωυσεως επι του βατου ⸀πως ειπεν αυτω ὁ θεος λεγων· εγω ὁ θεος αβρααμ και ⸂ὁ θεος ισαακ και ὁ⸃ θεος ιακωβ;
ουκ εστιν ⸀θεος νεκρων ⸀αλλα ζωντων· ⸀πολυ πλανασθε.
και προσελθων εἱς των γραμματεων ακουσας αυτων συζητουντων, ⸀ιδων ὁτι καλως ⸂απεκριθη αυτοις⸃, επηρωτησεν αυτον· ποια εστιν ⸂εντολη πρωτη παντων⸃;
⸂απεκριθη ὁ ιησους⸃ ὁτι πρωτη ⸀εστιν· ακουε, ισραηλ, κυριος ὁ θεος ἡμων κυριος εἱς εστιν,
και αγαπησεις κυριον τον θεον σου εξ ὁλης ⸀της καρδιας σου και εξ ὁλης της ψυχης σου και εξ ὁλης της διανοιας σου και εξ ὁλης της ισχυος ⸀σου.
⸀δευτερα αὑτη· αγαπησεις τον πλησιον σου ὡς σεαυτον. μειζων τουτων αλλη εντολη ουκ εστιν.
⸀και ειπεν αυτω ὁ γραμματευς· καλως, διδασκαλε, επ αληθειας ειπες ὁτι εἱς εστιν και ουκ εστιν αλλος πλην αυτου·
και το αγαπαν αυτον εξ ὁλης ⸀της καρδιας και εξ ὁλης της ⸀συνεσεως και εξ ὁλης της ισχυος και το αγαπαν τον πλησιον ὡς ἑαυτον ⸀περισσοτερον εστιν παντων των ὁλοκαυτωματων και θυσιων.
και ὁ ιησους ιδων ⸀αυτον ὁτι νουνεχως απεκριθη ειπεν αυτω· ου μακραν ει απο της βασιλειας του θεου. και ουδεις ουκετι ετολμα αυτον επερωτησαι.
και αποκριθεις ὁ ιησους ελεγεν διδασκων εν τω ἱερω· πως λεγουσιν οἱ γραμματεις ὁτι ὁ χριστος υἱος ⸂δαυιδ εστιν⸃;
⸀αυτος δαυιδ ειπεν εν ⸂τω πνευματι τω⸃ ἁγιω· ⸀ειπεν ⸀κυριος τω κυριω μου· ⸀καθου εκ δεξιων μου ἑως αν θω τους εχθρους σου ⸀ὑποκατω των ποδων σου.
⸀αυτος δαυιδ λεγει αυτον κυριον, και ποθεν ⸂αυτου εστιν υἱος⸃; και ὁ πολυς οχλος ηκουεν αυτου ἡδεως.
και ⸂εν τη διδαχη αυτου ελεγεν⸃· βλεπετε απο των γραμματεων των θελοντων εν στολαις περιπατειν και ασπασμους εν ταις αγοραις
και πρωτοκαθεδριας εν ταις συναγωγαις και πρωτοκλισιας εν τοις δειπνοις,
οἱ κατεσθιοντες τας οικιας των χηρων και προφασει μακρα προσευχομενοι· οὑτοι λημψονται περισσοτερον κριμα.
και ⸀καθισας ⸀κατεναντι του γαζοφυλακιου εθεωρει πως ὁ οχλος βαλλει χαλκον εις το γαζοφυλακιον· και πολλοι πλουσιοι εβαλλον πολλα·
και ελθουσα μια χηρα πτωχη εβαλεν λεπτα δυο, ὁ εστιν κοδραντης.
και προσκαλεσαμενος τους μαθητας αυτου ⸀ειπεν αυτοις· αμην λεγω ὑμιν ὁτι ἡ χηρα αὑτη ἡ πτωχη πλειον παντων ⸀εβαλεν των βαλλοντων εις το γαζοφυλακιον·
παντες γαρ εκ του περισσευοντος αυτοις εβαλον, αὑτη δε εκ της ὑστερησεως αυτης παντα ὁσα ειχεν εβαλεν, ὁλον τον βιον αυτης.
13
και εκπορευομενου αυτου εκ του ἱερου λεγει αυτω εἱς των μαθητων αυτου· διδασκαλε, ιδε ποταποι λιθοι και ποταπαι οικοδομαι.
και ὁ ⸀ιησους ειπεν αυτω· βλεπεις ταυτας τας μεγαλας οικοδομας; ου μη αφεθη ⸀ὡδε λιθος επι ⸀λιθον ὁς ου μη καταλυθη.
και καθημενου αυτου εις το ορος των ελαιων κατεναντι του ἱερου ⸀επηρωτα αυτον κατ ιδιαν πετρος και ιακωβος και ιωαννης και ανδρεας·
ειπον ἡμιν ποτε ταυτα εσται, και τι το σημειον ὁταν μελλη ⸂ταυτα συντελεισθαι παντα⸃.
ὁ δε ιησους ⸂ηρξατο λεγειν αυτοις⸃· βλεπετε μη τις ὑμας πλανηση·
⸀πολλοι ελευσονται επι τω ονοματι μου λεγοντες ὁτι εγω ειμι, και πολλους πλανησουσιν.
ὁταν δε ⸀ακουσητε πολεμους και ακοας πολεμων, μη θροεισθε· ⸀δει γενεσθαι, αλλ ουπω το τελος.
εγερθησεται γαρ εθνος επ εθνος και βασιλεια επι βασιλειαν, ⸀εσονται σεισμοι κατα τοπους, ⸁εσονται ⸀λιμοι· ⸀αρχη ωδινων ταυτα.
βλεπετε δε ὑμεις ἑαυτους· ⸀παραδωσουσιν ὑμας εις συνεδρια και εις συναγωγας δαρησεσθε και επι ἡγεμονων και βασιλεων σταθησεσθε ἑνεκεν εμου εις μαρτυριον αυτοις.
και εις παντα τα εθνη ⸂πρωτον δει⸃ κηρυχθηναι το ευαγγελιον.
⸂και ὁταν⸃ ⸀αγωσιν ὑμας παραδιδοντες, μη προμεριμνατε τι ⸀λαλησητε, αλλ ὁ εαν δοθη ὑμιν εν εκεινη τη ὡρα τουτο λαλειτε, ου γαρ εστε ὑμεις οἱ λαλουντες αλλα το πνευμα το ἁγιον.
⸂και παραδωσει⸃ αδελφος αδελφον εις θανατον και πατηρ τεκνον, και επαναστησονται τεκνα επι γονεις και θανατωσουσιν αυτους·
και εσεσθε μισουμενοι ὑπο παντων δια το ονομα μου. ὁ δε ὑπομεινας εις τελος οὑτος σωθησεται.
ὁταν δε ιδητε το βδελυγμα της ερημωσεως ⸀ἑστηκοτα ὁπου ου δει, ὁ αναγινωσκων νοειτω, τοτε οἱ εν τη ιουδαια φευγετωσαν εις τα ορη,
⸀ὁ επι του δωματος μη ⸀καταβατω μηδε εισελθατω ⸂τι αραι⸃ εκ της οικιας αυτου,
και ὁ εις τον ⸀αγρον μη επιστρεψατω εις τα οπισω αραι το ἱματιον αυτου.
ουαι δε ταις εν γαστρι εχουσαις και ταις θηλαζουσαις εν εκειναις ταις ἡμεραις.
προσευχεσθε δε ἱνα μη ⸀γενηται χειμωνος·
εσονται γαρ αἱ ἡμεραι εκειναι θλιψις οἱα ου γεγονεν τοιαυτη απ αρχης κτισεως ⸀ἡν εκτισεν ὁ θεος ἑως του νυν και ου μη γενηται.
και ει μη ⸂εκολοβωσεν κυριος⸃ τας ἡμερας, ουκ αν εσωθη πασα σαρξ. αλλα δια τους εκλεκτους οὑς εξελεξατο εκολοβωσεν τας ἡμερας.
⸀και τοτε εαν τις ὑμιν ειπη· ⸀ιδε ὡδε ὁ ⸀χριστος, ⸁ιδε εκει, μη πιστευετε·
εγερθησονται γαρ ψευδοχριστοι και ψευδοπροφηται και δωσουσιν σημεια και τερατα προς το αποπλαναν ει ⸀δυνατον τους εκλεκτους·
ὑμεις δε βλεπετε· ⸀προειρηκα ὑμιν παντα.
αλλα εν εκειναις ταις ἡμεραις μετα την θλιψιν εκεινην ὁ ἡλιος σκοτισθησεται, και ἡ σεληνη ου δωσει το φεγγος αυτης,
και οἱ αστερες ⸂εσονται εκ του ουρανου πιπτοντες⸃, και αἱ δυναμεις αἱ εν τοις ουρανοις σαλευθησονται.
και τοτε οψονται τον υἱον του ανθρωπου ερχομενον εν νεφελαις μετα δυναμεως πολλης και δοξης·
και τοτε αποστελει τους ⸀αγγελους και επισυναξει τους ⸀εκλεκτους εκ των τεσσαρων ανεμων απ ακρου γης ἑως ακρου ουρανου.
απο δε της συκης μαθετε την παραβολην· ὁταν ⸂ηδη ὁ κλαδος αυτης⸃ ἁπαλος γενηται και εκφυη τα φυλλα, γινωσκετε ὁτι εγγυς το θερος εστιν·
οὑτως και ὑμεις, ὁταν ⸂ιδητε ταυτα⸃ γινομενα, γινωσκετε ὁτι εγγυς εστιν επι θυραις.
αμην λεγω ὑμιν ὁτι ου μη παρελθη ἡ γενεα αὑτη μεχρις οὑ ⸂ταυτα παντα⸃ γενηται.
ὁ ουρανος και ἡ γη ⸀παρελευσονται, οἱ δε λογοι μου ου ⸀μη ⸁παρελευσονται.
περι δε της ἡμερας εκεινης η ⸀της ὡρας ουδεις οιδεν, ουδε οἱ αγγελοι ⸀εν ουρανω ουδε ὁ υἱος, ει μη ὁ πατηρ.
βλεπετε ⸀αγρυπνειτε, ουκ οιδατε γαρ ποτε ὁ καιρος εστιν·
ὡς ανθρωπος αποδημος αφεις την οικιαν αυτου και δους τοις δουλοις αυτου την εξουσιαν, ⸀ἑκαστω το εργον αυτου, και τω θυρωρω ενετειλατο ἱνα γρηγορη.
γρηγορειτε ουν, ουκ οιδατε γαρ ποτε ὁ κυριος της οικιας ερχεται, ⸀η οψε η ⸀μεσονυκτιον η αλεκτοροφωνιας η πρωι,
μη ελθων εξαιφνης εὑρη ὑμας καθευδοντας·
⸀ὁ δε ὑμιν λεγω πασιν λεγω· γρηγορειτε.
14
ην δε το πασχα και τα αζυμα μετα δυο ἡμερας. και εζητουν οἱ αρχιερεις και οἱ γραμματεις πως αυτον εν δολω κρατησαντες αποκτεινωσιν,
ελεγον ⸀γαρ· μη εν τη ἑορτη, μηποτε ⸂εσται θορυβος⸃ του λαου.
και οντος αυτου εν βηθανια εν τη οικια σιμωνος του λεπρου κατακειμενου αυτου ηλθεν γυνη εχουσα αλαβαστρον μυρου ναρδου πιστικης πολυτελους· ⸀συντριψασα ⸀την αλαβαστρον κατεχεεν ⸀αυτου της κεφαλης.
ησαν δε τινες αγανακτουντες προς ⸀ἑαυτους· εις τι ἡ απωλεια αὑτη του μυρου γεγονεν;
ηδυνατο γαρ τουτο ⸂το μυρον⸃ πραθηναι επανω ⸂δηναριων τριακοσιων⸃ και δοθηναι τοις πτωχοις· και ενεβριμωντο αυτη.
ὁ δε ιησους ειπεν· αφετε αυτην· τι αυτη κοπους παρεχετε; καλον εργον ηργασατο εν εμοι·
παντοτε γαρ τους πτωχους εχετε μεθ ἑαυτων, και ὁταν θελητε δυνασθε ⸀αυτοις ευ ποιησαι, εμε δε ου παντοτε εχετε·
ὁ ⸀εσχεν εποιησεν, προελαβεν μυρισαι ⸂το σωμα μου⸃ εις τον ενταφιασμον.
αμην ⸀δε λεγω ὑμιν, ὁπου ⸀εαν κηρυχθη το ⸀ευαγγελιον εις ὁλον τον κοσμον, και ὁ εποιησεν αὑτη λαληθησεται εις μνημοσυνον αυτης.
⸀και ιουδας ⸂ισκαριωθ ὁ⸃ εἱς των δωδεκα απηλθεν προς τους αρχιερεις ἱνα αυτον ⸂παραδοι αυτοις⸃.
οἱ δε ακουσαντες εχαρησαν και επηγγειλαντο αυτω αργυριον δουναι. και εζητει πως ⸂αυτον ευκαιρως παραδοι⸃.
και τη πρωτη ἡμερα των αζυμων, ὁτε το πασχα εθυον, λεγουσιν αυτω οἱ μαθηται αυτου· που θελεις απελθοντες ἑτοιμασωμεν ἱνα φαγης το πασχα;
και αποστελλει δυο των μαθητων αυτου και λεγει αυτοις· ὑπαγετε εις την πολιν, και απαντησει ὑμιν ανθρωπος κεραμιον ὑδατος βασταζων· ακολουθησατε αυτω,
και ὁπου ⸀εαν εισελθη ειπατε τω οικοδεσποτη ὁτι ὁ διδασκαλος λεγει· που εστιν το καταλυμα ⸀μου ὁπου το πασχα μετα των μαθητων μου φαγω;
και αυτος ὑμιν δειξει αναγαιον μεγα εστρωμενον ἑτοιμον· ⸀και εκει ἑτοιμασατε ἡμιν.
και εξηλθον οἱ ⸀μαθηται και ηλθον εις την πολιν και εὑρον καθως ειπεν αυτοις, και ἡτοιμασαν το πασχα.
και οψιας γενομενης ερχεται μετα των δωδεκα.
και ανακειμενων αυτων και εσθιοντων ⸂ὁ ιησους ειπεν⸃· αμην λεγω ὑμιν ὁτι εἱς εξ ὑμων παραδωσει με ὁ εσθιων μετ εμου.
⸀ηρξαντο λυπεισθαι και λεγειν αυτω εἱς κατα εἱς· μητι ⸀εγω.
ὁ ⸀δε ειπεν αυτοις· ⸀εἱς των δωδεκα, ὁ εμβαπτομενος μετ εμου εις ⸀το τρυβλιον·
⸀ὁτι ὁ μεν υἱος του ανθρωπου ὑπαγει καθως γεγραπται περι αυτου, ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω δι οὑ ὁ υἱος του ανθρωπου παραδιδοται· ⸀καλον αυτω ει ουκ εγεννηθη ὁ ανθρωπος εκεινος.
και εσθιοντων αυτων ⸀λαβων αρτον ευλογησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις και ειπεν· ⸀λαβετε, τουτο εστιν το σωμα μου.
και ⸀λαβων ποτηριον ευχαριστησας εδωκεν αυτοις, και επιον εξ αυτου παντες.
και ειπεν αυτοις· τουτο εστιν το αἱμα μου ⸀της διαθηκης το ⸂εκχυννομενον ὑπερ πολλων⸃.
αμην λεγω ὑμιν ὁτι ουκετι ου μη πιω εκ του γενηματος της αμπελου ἑως της ἡμερας εκεινης ὁταν αυτο πινω καινον εν τη βασιλεια του θεου.
και ὑμνησαντες εξηλθον εις το ορος των ελαιων.
και λεγει αυτοις ὁ ιησους ὁτι παντες ⸀σκανδαλισθησεσθε, ὁτι γεγραπται· παταξω τον ποιμενα, και ⸂τα προβατα διασκορπισθησονται⸃.
αλλα μετα το εγερθηναι με προαξω ὑμας εις την γαλιλαιαν.
ὁ δε πετρος εφη αυτω· ⸂ει και⸃ παντες σκανδαλισθησονται, αλλ ουκ εγω.
και λεγει αυτω ὁ ιησους· αμην λεγω σοι ὁτι συ σημερον ⸂ταυτη τη νυκτι⸃ πριν η δις αλεκτορα φωνησαι τρις ⸂με απαρνηση⸃.
ὁ δε ⸂εκπερισσως ελαλει⸃· εαν ⸂δεη με⸃ συναποθανειν σοι, ου μη σε ⸀απαρνησομαι. ὡσαυτως δε και παντες ελεγον.
και ερχονται εις χωριον οὑ το ονομα γεθσημανι, και λεγει τοις μαθηταις αυτου· καθισατε ὡδε ἑως προσευξωμαι.
και παραλαμβανει τον πετρον και ⸂ιακωβον και⸃ ιωαννην μετ ⸀αυτου, και ηρξατο εκθαμβεισθαι και αδημονειν,
και λεγει αυτοις· περιλυπος εστιν ἡ ψυχη μου ἑως θανατου· μεινατε ὡδε και γρηγορειτε.
και ⸂προελθων μικρον επιπτεν⸃ επι της γης, και προσηυχετο ἱνα ει δυνατον εστιν παρελθη απ αυτου ἡ ὡρα,
και ελεγεν· αββα ὁ πατηρ, παντα δυνατα σοι· παρενεγκε το ποτηριον ⸂τουτο απ εμου⸃· αλλ ου τι εγω θελω αλλα τι συ.
και ερχεται και εὑρισκει αυτους καθευδοντας, και λεγει τω πετρω· σιμων, καθευδεις; ουκ ισχυσας μιαν ὡραν γρηγορησαι;
γρηγορειτε και προσευχεσθε, ἱνα μη ⸀ελθητε εις πειρασμον· το μεν πνευμα προθυμον ἡ δε σαρξ ασθενης.
και παλιν απελθων προσηυξατο τον αυτον λογον ειπων.
και ⸂παλιν ελθων εὑρεν αυτους⸃ καθευδοντας, ησαν γαρ ⸂αυτων οἱ οφθαλμοι⸃ ⸀καταβαρυνομενοι, και ουκ ηδεισαν τι ⸂αποκριθωσιν αυτω⸃.
και ερχεται το τριτον και λεγει αυτοις· καθευδετε ⸀το λοιπον και αναπαυεσθε· απεχει· ηλθεν ἡ ὡρα, ιδου παραδιδοται ὁ υἱος του ανθρωπου εις τας χειρας των ἁμαρτωλων.
εγειρεσθε αγωμεν· ιδου ὁ παραδιδους με ηγγικεν.
και ⸀ευθυς ετι αυτου λαλουντος παραγινεται ⸀ιουδας ⸀εἱς των δωδεκα και μετ αυτου ⸀οχλος μετα μαχαιρων και ξυλων παρα των αρχιερεων και των γραμματεων και των πρεσβυτερων.
δεδωκει δε ὁ παραδιδους αυτον συσσημον αυτοις λεγων· ὁν αν φιλησω αυτος εστιν· κρατησατε αυτον και ⸀απαγετε ασφαλως.
και ελθων ⸀ευθυς προσελθων αυτω λεγει· ⸀ῥαββι, και κατεφιλησεν αυτον.
οἱ δε επεβαλαν ⸂τας χειρας αυτω⸃ και εκρατησαν αυτον.
εἱς δε ⸀τις των παρεστηκοτων σπασαμενος την μαχαιραν επαισεν τον δουλον του αρχιερεως και αφειλεν αυτου το ⸀ωταριον.
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν αυτοις· ὡς επι ληστην εξηλθατε μετα μαχαιρων και ξυλων συλλαβειν με;
καθ ἡμεραν ημην προς ὑμας εν τω ἱερω διδασκων και ουκ εκρατησατε με· αλλ ἱνα πληρωθωσιν αἱ γραφαι.
και αφεντες αυτον ⸂εφυγον παντες⸃.
και ⸂νεανισκος τις⸃ ⸀συνηκολουθει αυτω περιβεβλημενος σινδονα επι γυμνου, και κρατουσιν ⸀αυτον,
ὁ δε καταλιπων την σινδονα γυμνος ⸀εφυγεν.
και απηγαγον τον ιησουν προς τον αρχιερεα, και ⸀συνερχονται παντες οἱ αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι και οἱ γραμματεις.
και ὁ πετρος απο μακροθεν ηκολουθησεν αυτω ἑως εσω εις την αυλην του αρχιερεως και ην συγκαθημενος μετα των ὑπηρετων και θερμαινομενος προς το φως.
οἱ δε αρχιερεις και ὁλον το συνεδριον εζητουν κατα του ιησου μαρτυριαν εις το θανατωσαι αυτον, και ουχ ηὑρισκον·
πολλοι γαρ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου, και ισαι αἱ μαρτυριαι ουκ ησαν.
και τινες ανασταντες εψευδομαρτυρουν κατ αυτου λεγοντες
ὁτι ἡμεις ηκουσαμεν αυτου λεγοντος ὁτι εγω καταλυσω τον ναον τουτον τον χειροποιητον και δια τριων ἡμερων αλλον αχειροποιητον οικοδομησω·
και ουδε οὑτως ιση ην ἡ μαρτυρια αυτων.
και αναστας ὁ αρχιερευς εις μεσον επηρωτησεν τον ιησουν λεγων· ουκ αποκρινη ουδεν; τι οὑτοι σου καταμαρτυρουσιν;
ὁ δε εσιωπα και ⸂ουκ απεκρινατο ουδεν⸃. παλιν ὁ αρχιερευς επηρωτα αυτον και λεγει αυτω· συ ει ὁ χριστος ὁ υἱος του ευλογητου;
ὁ δε ιησους ειπεν· εγω ειμι, και οψεσθε τον υἱον του ανθρωπου εκ δεξιων καθημενον της δυναμεως και ερχομενον μετα των νεφελων του ουρανου.
ὁ δε αρχιερευς διαρρηξας τους χιτωνας αυτου λεγει· τι ετι χρειαν εχομεν μαρτυρων;
ηκουσατε της βλασφημιας· τι ὑμιν φαινεται; οἱ δε παντες κατεκριναν αυτον ⸂ενοχον ειναι⸃ θανατου.
και ηρξαντο τινες εμπτυειν αυτω και περικαλυπτειν ⸂αυτου το προσωπον⸃ και κολαφιζειν αυτον και λεγειν αυτω· προφητευσον, και οἱ ὑπηρεται ῥαπισμασιν αυτον ⸀ελαβον.
και οντος του πετρου ⸂κατω εν τη αυλη⸃ ερχεται μια των παιδισκων του αρχιερεως,
και ιδουσα τον πετρον θερμαινομενον εμβλεψασα αυτω λεγει· και συ μετα του ναζαρηνου ⸂ησθα του ιησου⸃·
ὁ δε ηρνησατο λεγων· ⸂ουτε οιδα ουτε επισταμαι συ τι⸃ λεγεις, και εξηλθεν εξω εις το προαυλιον ⸂και αλεκτωρ εφωνησεν⸃.
και ἡ παιδισκη ιδουσα αυτον ⸂ηρξατο παλιν⸃ λεγειν τοις ⸀παρεστωσιν ὁτι οὑτος εξ αυτων εστιν.
ὁ δε παλιν ηρνειτο. και μετα μικρον παλιν οἱ παρεστωτες ελεγον τω πετρω· αληθως εξ αυτων ει, και γαρ γαλιλαιος ει ⸂και ἡ λαλια σου ὁμοιαζει⸃·
ὁ δε ηρξατο αναθεματιζειν και ομνυναι ὁτι ουκ οιδα τον ανθρωπον τουτον ὁν λεγετε.
και ⸀ευθυς εκ δευτερου αλεκτωρ εφωνησεν· και ανεμνησθη ὁ πετρος το ῥημα ⸀ὡς ειπεν αυτω ὁ ιησους ὁτι πριν αλεκτορα ⸂φωνησαι δις τρις με απαρνηση⸃, και επιβαλων εκλαιεν.
15
και ⸀ευθυς πρωι συμβουλιον ποιησαντες οἱ αρχιερεις μετα των πρεσβυτερων και γραμματεων και ὁλον το συνεδριον δησαντες τον ιησουν απηνεγκαν και ⸀παρεδωκαν πιλατω.
και επηρωτησεν αυτον ὁ πιλατος· συ ει ὁ βασιλευς των ιουδαιων; ὁ δε αποκριθεις ⸂αυτω λεγει⸃· συ λεγεις.
και κατηγορουν αυτου οἱ αρχιερεις πολλα.
ὁ δε πιλατος παλιν ⸀επηρωτα αυτον λεγων· ουκ αποκρινη ουδεν; ιδε ποσα σου ⸀κατηγορουσιν.
ὁ δε ιησους ουκετι ουδεν απεκριθη, ὡστε θαυμαζειν τον πιλατον.
κατα δε ἑορτην απελυεν αυτοις ἑνα δεσμιον ⸂ὁν παρητουντο⸃.
ην δε ὁ λεγομενος βαραββας μετα των ⸀στασιαστων δεδεμενος οἱτινες εν τη στασει φονον πεποιηκεισαν.
και ⸀αναβας ὁ οχλος ηρξατο αιτεισθαι ⸀καθως εποιει αυτοις.
ὁ δε πιλατος απεκριθη αυτοις λεγων· θελετε απολυσω ὑμιν τον βασιλεα των ιουδαιων;
εγινωσκεν γαρ ὁτι δια φθονον παραδεδωκεισαν αυτον οἱ αρχιερεις.
οἱ δε αρχιερεις ανεσεισαν τον οχλον ἱνα μαλλον τον βαραββαν απολυση αυτοις.
ὁ δε πιλατος ⸂παλιν αποκριθεις ελεγεν⸃ αυτοις· τι ουν ⸀θελετε ποιησω ⸂ὁν λεγετε⸃ ⸀τον βασιλεα των ιουδαιων;
οἱ δε παλιν εκραξαν· σταυρωσον αυτον.
ὁ δε πιλατος ελεγεν αυτοις· τι γαρ ⸂εποιησεν κακον⸃; οἱ δε ⸀περισσως εκραξαν· σταυρωσον αυτον.
ὁ δε πιλατος βουλομενος τω οχλω το ἱκανον ποιησαι απελυσεν αυτοις τον βαραββαν, και παρεδωκεν τον ιησουν φραγελλωσας ἱνα σταυρωθη.
οἱ δε στρατιωται απηγαγον αυτον εσω της αυλης, ὁ εστιν πραιτωριον, και συγκαλουσιν ὁλην την σπειραν.
και ⸀ενδιδυσκουσιν αυτον πορφυραν και περιτιθεασιν αυτω πλεξαντες ακανθινον στεφανον·
και ηρξαντο ασπαζεσθαι αυτον· χαιρε, ⸀βασιλευ των ιουδαιων·
και ετυπτον αυτου την κεφαλην καλαμω και ενεπτυον αυτω, και τιθεντες τα γονατα προσεκυνουν αυτω.
και ὁτε ενεπαιξαν αυτω, εξεδυσαν αυτον την πορφυραν και ενεδυσαν αυτον τα ἱματια ⸂τα ιδια⸃. και εξαγουσιν αυτον ἱνα ⸀σταυρωσωσιν αυτον.
και αγγαρευουσιν παραγοντα τινα σιμωνα κυρηναιον ερχομενον απ αγρου, τον πατερα αλεξανδρου και ῥουφου, ἱνα αρη τον σταυρον αυτου.
και φερουσιν αυτον επι ⸀τον ⸀γολγοθαν τοπον, ὁ εστιν ⸀μεθερμηνευομενον κρανιου τοπος.
και εδιδουν ⸀αυτω εσμυρνισμενον οινον, ⸀ὁς δε ουκ ελαβεν.
και ⸂σταυρουσιν αυτον και⸃ διαμεριζονται τα ἱματια αυτου, βαλλοντες κληρον επ αυτα τις τι αρη.
ην δε ὡρα τριτη και εσταυρωσαν αυτον.
και ην ἡ επιγραφη της αιτιας αυτου επιγεγραμμενη· ὁ βασιλευς των ιουδαιων.
και συν αυτω σταυρουσιν δυο ληστας, ἑνα εκ δεξιων και ἑνα εξ ευωνυμων ⸀αυτου.
και οἱ παραπορευομενοι εβλασφημουν αυτον κινουντες τας κεφαλας αυτων και λεγοντες· ουα ὁ καταλυων τον ναον και ⸂οικοδομων εν τρισιν ἡμεραις⸃,
σωσον σεαυτον ⸀καταβας απο του σταυρου.
ὁμοιως και οἱ αρχιερεις εμπαιζοντες προς αλληλους μετα των γραμματεων ελεγον· αλλους εσωσεν, ἑαυτον ου δυναται σωσαι·
ὁ χριστος ὁ ⸀βασιλευς ισραηλ καταβατω νυν απο του σταυρου, ἱνα ιδωμεν και ⸀πιστευσωμεν. και οἱ συνεσταυρωμενοι ⸀συν αυτω ωνειδιζον αυτον.
⸂και γενομενης⸃ ὡρας ἑκτης σκοτος εγενετο εφ ὁλην την γην ἑως ὡρας ενατης.
και τη ⸂ενατη ὡρα⸃ εβοησεν ὁ ιησους φωνη ⸀μεγαλη· ελωι ελωι ⸀λεμα σαβαχθανι; ὁ εστιν μεθερμηνευομενον ὁ θεος μου ὁ θεος μου, εις τι ⸂εγκατελιπες με⸃;
και τινες των παρεστηκοτων ακουσαντες ελεγον· ⸀ιδε ηλιαν φωνει.
δραμων δε ⸂τις και⸃ γεμισας σπογγον οξους ⸀περιθεις καλαμω εποτιζεν αυτον, λεγων· αφετε ιδωμεν ει ερχεται ηλιας καθελειν αυτον.
ὁ δε ιησους αφεις φωνην μεγαλην εξεπνευσεν.
και το καταπετασμα του ναου εσχισθη εις δυο απ ανωθεν ἑως κατω.
ιδων δε ὁ κεντυριων ὁ παρεστηκως εξ εναντιας αυτου ὁτι ⸀οὑτως εξεπνευσεν ειπεν· αληθως ⸂οὑτος ὁ ανθρωπος⸃ υἱος ⸂θεου ην⸃.
ησαν δε και γυναικες απο μακροθεν θεωρουσαι, εν ⸀αἱς και ⸀μαρια ἡ μαγδαληνη και μαρια ⸀ἡ ιακωβου του μικρου και ⸀ιωσητος μητηρ και σαλωμη,
⸀αἱ ὁτε ην εν τη γαλιλαια ηκολουθουν αυτω και διηκονουν αυτω, και αλλαι πολλαι αἱ συναναβασαι αυτω εις ἱεροσολυμα.
και ηδη οψιας γενομενης, επει ην παρασκευη, ὁ εστιν ⸀προσαββατον,
⸀ελθων ιωσηφ ⸀ὁ απο ἁριμαθαιας ευσχημων βουλευτης, ὁς και αυτος ην προσδεχομενος την βασιλειαν του θεου, τολμησας εισηλθεν προς ⸀τον πιλατον και ητησατο το σωμα του ιησου.
ὁ δε πιλατος εθαυμασεν ει ηδη τεθνηκεν, και προσκαλεσαμενος τον κεντυριωνα επηρωτησεν αυτον ει ⸀παλαι απεθανεν·
και γνους απο του κεντυριωνος εδωρησατο το ⸀πτωμα τω ιωσηφ.
και αγορασας ⸀σινδονα καθελων αυτον ενειλησεν τη σινδονι και ⸀εθηκεν αυτον εν ⸀μνημειω ὁ ην λελατομημενον εκ πετρας, και προσεκυλισεν λιθον επι την θυραν του μνημειου.
ἡ δε μαρια ἡ μαγδαληνη και μαρια ⸂ἡ ιωσητος⸃ εθεωρουν που ⸀τεθειται.
16
και διαγενομενου του σαββατου ⸀μαρια ἡ μαγδαληνη και μαρια ⸂ἡ του⸃ ιακωβου και σαλωμη ηγορασαν αρωματα ἱνα ελθουσαι αλειψωσιν αυτον.
και λιαν πρωι ⸂τη μια των⸃ σαββατων ερχονται επι το μνημειον ανατειλαντος του ἡλιου.
και ελεγον προς ἑαυτας· τις αποκυλισει ἡμιν τον λιθον ⸀εκ της θυρας του μνημειου;
και αναβλεψασαι θεωρουσιν ὁτι ⸀αποκεκυλισται ὁ λιθος, ην γαρ μεγας σφοδρα.
και εισελθουσαι εις το μνημειον ειδον νεανισκον καθημενον εν τοις δεξιοις περιβεβλημενον στολην λευκην, και εξεθαμβηθησαν.
ὁ δε λεγει αυταις· μη εκθαμβεισθε· ιησουν ζητειτε τον ναζαρηνον τον εσταυρωμενον· ηγερθη, ουκ εστιν ὡδε· ιδε ὁ τοπος ὁπου εθηκαν αυτον·
αλλα ὑπαγετε ειπατε τοις μαθηταις αυτου και τω πετρω ὁτι προαγει ὑμας εις την γαλιλαιαν· εκει αυτον οψεσθε, καθως ειπεν ὑμιν.
και εξελθουσαι εφυγον απο του μνημειου, ειχεν ⸀γαρ αυτας τρομος και εκστασις· και ουδενι ουδεν ειπαν, εφοβουντο ⸁γαρ. ⟦παντα δε τα παρηγγελμενα τοις περι τον πετρον συντομως εξηγγειλαν. μετα δε ταυτα και αυτος ὁ ιησους απο ανατολης και αχρι δυσεως εξαπεστειλεν δι αυτων το ἱερον και αφθαρτον κηρυγμα της αιωνιου σωτηριας. αμην.⟧
⟦αναστας δε πρωι πρωτη σαββατου εφανη πρωτον μαρια τη μαγδαληνη, ⸀παρ ἡς εκβεβληκει ἑπτα δαιμονια.
εκεινη πορευθεισα απηγγειλεν τοις μετ αυτου γενομενοις πενθουσι και κλαιουσιν·
κακεινοι ακουσαντες ὁτι ζη και εθεαθη ὑπ αυτης ηπιστησαν.
μετα δε ταυτα δυσιν εξ αυτων περιπατουσιν εφανερωθη εν ἑτερα μορφη πορευομενοις εις αγρον·
κακεινοι απελθοντες απηγγειλαν τοις λοιποις· ουδε εκεινοις επιστευσαν.
ὑστερον ⸀δε ανακειμενοις αυτοις τοις ἑνδεκα εφανερωθη, και ωνειδισεν την απιστιαν αυτων και σκληροκαρδιαν ὁτι τοις θεασαμενοις αυτον ⸀εγηγερμενον ουκ επιστευσαν.
και ειπεν αυτοις· πορευθεντες εις τον κοσμον ἁπαντα κηρυξατε το ευαγγελιον παση τη κτισει.
ὁ πιστευσας και βαπτισθεις σωθησεται, ὁ δε απιστησας κατακριθησεται.
σημεια δε τοις πιστευσασιν ⸂ταυτα παρακολουθησει⸃, εν τω ονοματι μου δαιμονια εκβαλουσιν, γλωσσαις λαλησουσιν ⸀καιναις,
⸀οφεις αρουσιν καν θανασιμον τι πιωσιν ου μη αυτους βλαψη, επι αρρωστους χειρας επιθησουσιν και καλως ἑξουσιν.
ὁ μεν ουν κυριος ⸀ιησους μετα το λαλησαι αυτοις ανελημφθη εις τον ουρανον και εκαθισεν εκ δεξιων του θεου.
εκεινοι δε εξελθοντες εκηρυξαν πανταχου, του κυριου συνεργουντος και τον λογον βεβαιουντος δια των επακολουθουντων ⸀σημειων.⟧
luke
1
επειδηπερ πολλοι επεχειρησαν αναταξασθαι διηγησιν περι των πεπληροφορημενων εν ἡμιν πραγματων,
καθως παρεδοσαν ἡμιν οἱ απ αρχης αυτοπται και ὑπηρεται γενομενοι του λογου,
εδοξε καμοι παρηκολουθηκοτι ανωθεν πασιν ακριβως καθεξης σοι γραψαι, κρατιστε θεοφιλε,
ἱνα επιγνως περι ὡν κατηχηθης λογων την ασφαλειαν.
εγενετο εν ταις ἡμεραις ⸀ἡρωδου βασιλεως της ιουδαιας ἱερευς τις ονοματι ζαχαριας εξ εφημεριας αβια, ⸀και γυνη ⸀αυτω εκ των θυγατερων ααρων, και το ονομα αυτης ελισαβετ.
ησαν δε δικαιοι αμφοτεροι ⸀εναντιον του θεου, πορευομενοι εν πασαις ταις εντολαις και δικαιωμασιν του κυριου αμεμπτοι.
και ουκ ην αυτοις τεκνον, καθοτι ⸂ην ἡ ελισαβετ⸃ στειρα, και αμφοτεροι προβεβηκοτες εν ταις ἡμεραις αυτων ησαν.
εγενετο δε εν τω ἱερατευειν αυτον εν τη ταξει της εφημεριας αυτου εναντι του θεου
κατα το εθος της ἱερατειας ελαχε του θυμιασαι εισελθων εις τον ναον του κυριου,
και παν το πληθος ην του λαου προσευχομενον εξω τη ὡρα του θυμιαματος·
ωφθη δε αυτω αγγελος κυριου ἑστως εκ δεξιων του θυσιαστηριου του θυμιαματος.
και εταραχθη ζαχαριας ιδων, και φοβος επεπεσεν επ αυτον.
ειπεν δε προς αυτον ὁ αγγελος· μη φοβου, ζαχαρια, διοτι εισηκουσθη ἡ δεησις σου, και ἡ γυνη σου ελισαβετ γεννησει υἱον σοι, και καλεσεις το ονομα αυτου ιωαννην·
και εσται χαρα σοι και αγαλλιασις, και πολλοι επι τη ⸀γενεσει αυτου χαρησονται·
εσται γαρ μεγας ενωπιον ⸀του κυριου, και οινον και σικερα ου μη πιη, και πνευματος ἁγιου πλησθησεται ετι εκ κοιλιας μητρος αυτου,
και πολλους των υἱων ισραηλ επιστρεψει επι κυριον τον θεον αυτων·
και αυτος προελευσεται ενωπιον αυτου εν πνευματι και δυναμει ηλιου, επιστρεψαι καρδιας πατερων επι τεκνα και απειθεις εν φρονησει δικαιων, ἑτοιμασαι κυριω λαον κατεσκευασμενον.
και ειπεν ζαχαριας προς τον αγγελον· κατα τι γνωσομαι τουτο; εγω γαρ ειμι πρεσβυτης και ἡ γυνη μου προβεβηκυια εν ταις ἡμεραις αυτης.
και αποκριθεις ὁ αγγελος ειπεν αυτω· εγω ειμι γαβριηλ ὁ παρεστηκως ενωπιον του θεου, και απεσταλην λαλησαι προς σε και ευαγγελισασθαι σοι ταυτα·
και ιδου εση σιωπων και μη δυναμενος λαλησαι αχρι ἡς ἡμερας γενηται ταυτα, ανθ ὡν ουκ επιστευσας τοις λογοις μου, οἱτινες πληρωθησονται εις τον καιρον αυτων.
και ην ὁ λαος προσδοκων τον ζαχαριαν, και εθαυμαζον εν τω χρονιζειν ⸂εν τω ναω αυτον⸃.
εξελθων δε ουκ ⸀εδυνατο λαλησαι αυτοις, και επεγνωσαν ὁτι οπτασιαν ἑωρακεν εν τω ναω· και αυτος ην διανευων αυτοις, και διεμενεν κωφος.
και εγενετο ὡς επλησθησαν αἱ ἡμεραι της λειτουργιας αυτου, απηλθεν εις τον οικον αυτου.
μετα δε ταυτας τας ἡμερας συνελαβεν ελισαβετ ἡ γυνη αυτου· και περιεκρυβεν ἑαυτην μηνας πεντε, λεγουσα
ὁτι οὑτως μοι ⸀πεποιηκεν κυριος εν ἡμεραις αἱς επειδεν ⸀αφελειν ονειδος μου εν ανθρωποις.
εν δε τω μηνι τω ἑκτω απεσταλη ὁ αγγελος γαβριηλ ⸀απο του θεου εις πολιν της γαλιλαιας ἡ ονομα ναζαρεθ
προς παρθενον ⸀εμνηστευμενην ανδρι ὡ ονομα ιωσηφ εξ οικου δαυιδ, και το ονομα της παρθενου μαριαμ.
και ⸀εισελθων προς αυτην ειπεν· χαιρε, κεχαριτωμενη, ὁ κυριος μετα ⸀σου.
ἡ δε ⸂επι τω λογω διεταραχθη⸃ και διελογιζετο ποταπος ειη ὁ ασπασμος οὑτος.
και ειπεν ὁ αγγελος αυτη· μη φοβου, μαριαμ, εὑρες γαρ χαριν παρα τω θεω·
και ιδου συλλημψη εν γαστρι και τεξη υἱον, και καλεσεις το ονομα αυτου ιησουν.
οὑτος εσται μεγας και υἱος ὑψιστου κληθησεται, και δωσει αυτω κυριος ὁ θεος τον θρονον δαυιδ του πατρος αυτου,
και βασιλευσει επι τον οικον ιακωβ εις τους αιωνας, και της βασιλειας αυτου ουκ εσται τελος.
ειπεν δε μαριαμ προς τον αγγελον· πως εσται τουτο, επει ανδρα ου γινωσκω;
και αποκριθεις ὁ αγγελος ειπεν αυτη· πνευμα ἁγιον επελευσεται επι σε, και δυναμις ὑψιστου επισκιασει σοι· διο και το γεννωμενον ἁγιον κληθησεται, υἱος θεου·
και ιδου ελισαβετ ἡ ⸀συγγενις σου και αυτη ⸀συνειληφεν υἱον εν γηρει αυτης, και οὑτος μην ἑκτος εστιν αυτη τη καλουμενη στειρα·
ὁτι ουκ αδυνατησει παρα ⸂του θεου⸃ παν ῥημα.
ειπεν δε μαριαμ· ιδου ἡ δουλη κυριου· γενοιτο μοι κατα το ῥημα σου. και απηλθεν απ αυτης ὁ αγγελος.
αναστασα δε μαριαμ εν ταις ἡμεραις ταυταις επορευθη εις την ορεινην μετα σπουδης εις πολιν ιουδα,
και εισηλθεν εις τον οικον ζαχαριου και ησπασατο την ελισαβετ.
και εγενετο ὡς ηκουσεν ⸂τον ασπασμον της μαριας ἡ ελισαβετ⸃, εσκιρτησεν το βρεφος εν τη κοιλια αυτης, και επλησθη πνευματος ἁγιου ἡ ελισαβετ,
και ανεφωνησεν ⸀κραυγη μεγαλη και ειπεν· ευλογημενη συ εν γυναιξιν, και ευλογημενος ὁ καρπος της κοιλιας σου.
και ποθεν μοι τουτο ἱνα ελθη ἡ μητηρ του κυριου μου προς ⸀εμε.
ιδου γαρ ὡς εγενετο ἡ φωνη του ασπασμου σου εις τα ωτα μου, εσκιρτησεν ⸂εν αγαλλιασει το βρεφος⸃ εν τη κοιλια μου.
και μακαρια ἡ πιστευσασα ὁτι εσται τελειωσις τοις λελαλημενοις αυτη παρα κυριου.
και ειπεν μαριαμ· μεγαλυνει ἡ ψυχη μου τον κυριον,
και ηγαλλιασεν το πνευμα μου επι τω θεω τω σωτηρι μου·
ὁτι επεβλεψεν επι την ταπεινωσιν της δουλης αυτου, ιδου γαρ απο του νυν μακαριουσιν με πασαι αἱ γενεαι·
ὁτι εποιησεν μοι ⸀μεγαλα ὁ δυνατος, και ἁγιον το ονομα αυτου,
και το ελεος αυτου εις γενεας ⸂και γενεας⸃ τοις φοβουμενοις αυτον.
εποιησεν κρατος εν βραχιονι αυτου, διεσκορπισεν ὑπερηφανους διανοια καρδιας αυτων·
καθειλεν δυναστας απο θρονων και ὑψωσεν ταπεινους,
πεινωντας ενεπλησεν αγαθων και πλουτουντας εξαπεστειλεν κενους.
αντελαβετο ισραηλ παιδος αυτου, μνησθηναι ελεους,
καθως ελαλησεν προς τους πατερας ἡμων, τω αβρααμ και τω σπερματι αυτου εις τον αιωνα.
εμεινεν δε μαριαμ συν αυτη ⸀ὡς μηνας τρεις, και ὑπεστρεψεν εις τον οικον αυτης.
τη δε ελισαβετ επλησθη ὁ χρονος του τεκειν αυτην, και εγεννησεν υἱον.
και ηκουσαν οἱ περιοικοι και οἱ συγγενεις αυτης ὁτι εμεγαλυνεν κυριος το ελεος αυτου μετ αυτης, και συνεχαιρον αυτη.
και εγενετο εν τη ⸂ἡμερα τη ογδοη⸃ ηλθον περιτεμειν το παιδιον, και εκαλουν αυτο επι τω ονοματι του πατρος αυτου ζαχαριαν.
και αποκριθεισα ἡ μητηρ αυτου ειπεν· ουχι, αλλα κληθησεται ιωαννης.
και ειπαν προς αυτην ὁτι ουδεις εστιν ⸂εκ της συγγενειας⸃ σου ὁς καλειται τω ονοματι τουτω.
ενενευον δε τω πατρι αυτου το τι αν θελοι καλεισθαι ⸀αυτο.
και αιτησας πινακιδιον εγραψεν λεγων· ιωαννης ⸀εστιν ονομα αυτου. και εθαυμασαν παντες.
ανεωχθη δε το στομα αυτου παραχρημα και ἡ γλωσσα αυτου, και ελαλει ευλογων τον θεον.
και εγενετο επι παντας φοβος τους περιοικουντας αυτους, και εν ὁλη τη ορεινη της ιουδαιας διελαλειτο παντα τα ῥηματα ταυτα,
και εθεντο παντες οἱ ακουσαντες εν τη καρδια αυτων, λεγοντες· τι αρα το παιδιον τουτο εσται; και ⸀γαρ χειρ κυριου ην μετ αυτου.
και ζαχαριας ὁ πατηρ αυτου επλησθη πνευματος ἁγιου και ⸀επροφητευσεν λεγων·
ευλογητος κυριος ὁ θεος του ισραηλ, ὁτι επεσκεψατο και εποιησεν λυτρωσιν τω λαω αυτου,
και ηγειρεν κερας σωτηριας ἡμιν ⸀εν οικω ⸀δαυιδ παιδος αυτου,
καθως ελαλησεν δια στοματος των ⸀ἁγιων απ αιωνος προφητων αυτου,
σωτηριαν εξ εχθρων ἡμων και εκ χειρος παντων των μισουντων ἡμας,
ποιησαι ελεος μετα των πατερων ἡμων και μνησθηναι διαθηκης ἁγιας αυτου,
ὁρκον ὁν ωμοσεν προς αβρααμ τον πατερα ἡμων, του δουναι ἡμιν
αφοβως εκ χειρος ⸀εχθρων ῥυσθεντας λατρευειν αυτω
εν ὁσιοτητι και δικαιοσυνη ενωπιον αυτου ⸂πασαις ταις ἡμεραις⸃ ἡμων.
και συ ⸀δε, παιδιον, προφητης ὑψιστου κληθηση, προπορευση γαρ ⸀ενωπιον κυριου ἑτοιμασαι ὁδους αυτου,
του δουναι γνωσιν σωτηριας τω λαω αυτου εν αφεσει ἁμαρτιων αυτων,
δια σπλαγχνα ελεους θεου ἡμων, εν οἱς ⸀επισκεψεται ἡμας ανατολη εξ ὑψους,
επιφαναι τοις εν σκοτει και σκια θανατου καθημενοις, του κατευθυναι τους ποδας ἡμων εις ὁδον ειρηνης.
το δε παιδιον ηυξανε και εκραταιουτο πνευματι, και ην εν ταις ερημοις ἑως ἡμερας αναδειξεως αυτου προς τον ισραηλ.
2
εγενετο δε εν ταις ἡμεραις εκειναις εξηλθεν δογμα παρα καισαρος αυγουστου απογραφεσθαι πασαν την οικουμενην·
(⸀αὑτη απογραφη πρωτη εγενετο ἡγεμονευοντος της συριας κυρηνιου·)
και επορευοντο παντες απογραφεσθαι, ἑκαστος εις την ⸀ἑαυτου πολιν.
ανεβη δε και ιωσηφ απο της γαλιλαιας εκ πολεως ναζαρεθ εις την ιουδαιαν εις πολιν δαυιδ ἡτις καλειται βηθλεεμ, δια το ειναι αυτον εξ οικου και πατριας δαυιδ,
απογραψασθαι συν μαριαμ τη ⸂εμνηστευμενη αυτω⸃, ουση εγκυω.
εγενετο δε εν τω ειναι αυτους εκει επλησθησαν αἱ ἡμεραι του τεκειν αυτην,
και ετεκεν τον υἱον αυτης τον πρωτοτοκον, και εσπαργανωσεν αυτον και ανεκλινεν αυτον ⸀εν φατνη, διοτι ουκ ην αυτοις τοπος εν τω καταλυματι.
και ποιμενες ησαν εν τη χωρα τη αυτη αγραυλουντες και φυλασσοντες φυλακας της νυκτος επι την ποιμνην αυτων.
⸀και αγγελος κυριου επεστη αυτοις και δοξα κυριου περιελαμψεν αυτους, και εφοβηθησαν φοβον μεγαν·
και ειπεν αυτοις ὁ αγγελος· μη φοβεισθε, ιδου γαρ ευαγγελιζομαι ὑμιν χαραν μεγαλην ἡτις εσται παντι τω λαω,
ὁτι ετεχθη ὑμιν σημερον σωτηρ ὁς εστιν χριστος κυριος εν πολει δαυιδ·
και τουτο ὑμιν ⸀το σημειον, εὑρησετε βρεφος εσπαργανωμενον ⸀και κειμενον εν φατνη.
και εξαιφνης εγενετο συν τω αγγελω πληθος στρατιας ⸀ουρανιου αινουντων τον θεον και λεγοντων·
δοξα εν ὑψιστοις θεω και επι γης ειρηνη εν ανθρωποις ⸀ευδοκιας.
και εγενετο ὡς απηλθον απ αυτων εις τον ουρανον οἱ αγγελοι, ⸀οἱ ποιμενες ⸀ελαλουν προς αλληλους· διελθωμεν δη ἑως βηθλεεμ και ιδωμεν το ῥημα τουτο το γεγονος ὁ ὁ κυριος εγνωρισεν ἡμιν.
και ηλθαν σπευσαντες και ανευραν την τε μαριαμ και τον ιωσηφ και το βρεφος κειμενον εν τη φατνη·
ιδοντες δε ⸀εγνωρισαν περι του ῥηματος του λαληθεντος αυτοις περι του παιδιου τουτου.
και παντες οἱ ακουσαντες εθαυμασαν περι των λαληθεντων ὑπο των ποιμενων προς αυτους,
ἡ δε ⸀μαρια παντα συνετηρει τα ῥηματα ταυτα συμβαλλουσα εν τη καρδια αυτης.
και ὑπεστρεψαν οἱ ποιμενες δοξαζοντες και αινουντες τον θεον επι πασιν οἱς ηκουσαν και ειδον καθως ελαληθη προς αυτους.
και ὁτε επλησθησαν ἡμεραι οκτω του περιτεμειν αυτον, και εκληθη το ονομα αυτου ιησους, το κληθεν ὑπο του αγγελου προ του συλλημφθηναι αυτον εν τη κοιλια.
και ὁτε επλησθησαν αἱ ἡμεραι του καθαρισμου αυτων κατα τον νομον μωυσεως, ανηγαγον αυτον εις ἱεροσολυμα παραστησαι τω κυριω,
καθως γεγραπται εν νομω κυριου ὁτι παν αρσεν διανοιγον μητραν ἁγιον τω κυριω κληθησεται,
και του δουναι θυσιαν κατα το ειρημενον εν ⸀τω νομω κυριου, ζευγος τρυγονων η δυο νοσσους περιστερων.
και ιδου ⸂ανθρωπος ην⸃ εν ιερουσαλημ ὡ ονομα συμεων, και ὁ ανθρωπος οὑτος δικαιος και ευλαβης, προσδεχομενος παρακλησιν του ισραηλ, και πνευμα ην ἁγιον επ αυτον·
και ην αυτω κεχρηματισμενον ὑπο του πνευματος του ἁγιου μη ιδειν θανατον πριν ⸂η αν⸃ ιδη τον χριστον κυριου.
και ηλθεν εν τω πνευματι εις το ἱερον· και εν τω εισαγαγειν τους γονεις το παιδιον ιησουν του ποιησαι αυτους κατα το ειθισμενον του νομου περι αυτου
και αυτος εδεξατο αυτο εις τας ⸀αγκαλας και ευλογησεν τον θεον και ειπεν·
νυν απολυεις τον δουλον σου, δεσποτα, κατα το ῥημα σου εν ειρηνη·
ὁτι ειδον οἱ οφθαλμοι μου το σωτηριον σου
ὁ ἡτοιμασας κατα προσωπον παντων των λαων,
φως εις αποκαλυψιν εθνων και δοξαν λαου σου ισραηλ.
και ην ⸂ὁ πατηρ αυτου⸃ και ἡ ⸀μητηρ θαυμαζοντες επι τοις λαλουμενοις περι αυτου.
και ευλογησεν αυτους συμεων και ειπεν προς μαριαμ την μητερα αυτου· ιδου οὑτος κειται εις πτωσιν και αναστασιν πολλων εν τω ισραηλ και εις σημειον αντιλεγομενον,
και σου ⸀δε αυτης την ψυχην διελευσεται ῥομφαια, ὁπως αν αποκαλυφθωσιν εκ πολλων καρδιων διαλογισμοι.
και ην ἁννα προφητις, θυγατηρ φανουηλ, εκ φυλης ασηρ (αὑτη προβεβηκυια εν ἡμεραις πολλαις, ζησασα ⸂μετα ανδρος ετη⸃ ἑπτα απο της παρθενιας αυτης,
και αυτη χηρα ⸀ἑως ετων ογδοηκοντα τεσσαρων,) ἡ ουκ ⸀αφιστατο του ἱερου νηστειαις και δεησεσιν λατρευουσα νυκτα και ἡμεραν.
⸀και αυτη τη ὡρα επιστασα ανθωμολογειτο τω ⸀θεω και ελαλει περι αυτου πασιν τοις προσδεχομενοις ⸀λυτρωσιν ιερουσαλημ.
και ὡς ετελεσαν ⸀παντα τα κατα τον νομον κυριου, ⸀επεστρεψαν εις την γαλιλαιαν ⸀εις πολιν ἑαυτων ναζαρεθ.
το δε παιδιον ηυξανεν και εκραταιουτο ⸂πληρουμενον σοφια⸃, και χαρις θεου ην επ αυτο.
και επορευοντο οἱ γονεις αυτου κατ ετος εις ιερουσαλημ τη ἑορτη του πασχα.
και ὁτε εγενετο ετων δωδεκα, ⸀αναβαινοντων ⸀αυτων κατα το εθος της ἑορτης
και τελειωσαντων τας ἡμερας, εν τω ὑποστρεφειν αυτους ὑπεμεινεν ιησους ὁ παις εν ιερουσαλημ, και ουκ ⸂εγνωσαν οἱ γονεις⸃ αυτου.
νομισαντες δε αυτον ⸂ειναι εν τη συνοδια⸃ ηλθον ἡμερας ὁδον και ανεζητουν αυτον εν τοις συγγενευσιν ⸀και τοις γνωστοις,
και μη ⸀εὑροντες ὑπεστρεψαν εις ιερουσαλημ ⸀αναζητουντες αυτον.
και εγενετο μετα ἡμερας τρεις εὑρον αυτον εν τω ἱερω καθεζομενον εν μεσω των διδασκαλων και ακουοντα αυτων και επερωτωντα αυτους·
εξισταντο δε παντες οἱ ακουοντες αυτου επι τη συνεσει και ταις αποκρισεσιν αυτου.
και ιδοντες αυτον εξεπλαγησαν, και ⸂ειπεν προς αυτον ἡ μητηρ αυτου⸃· τεκνον, τι εποιησας ἡμιν οὑτως; ιδου ὁ πατηρ σου και εγω οδυνωμενοι ⸀εζητουμεν σε.
και ειπεν προς αυτους· τι ὁτι εζητειτε με; ουκ ηδειτε ὁτι εν τοις του πατρος μου δει ειναι με;
και αυτοι ου συνηκαν το ῥημα ὁ ελαλησεν αυτοις.
και κατεβη μετ αυτων και ηλθεν εις ναζαρεθ, και ην ὑποτασσομενος αυτοις. και ἡ μητηρ αυτου διετηρει παντα τα ῥηματα ⸀ταυτα εν τη καρδια αυτης.
και ιησους προεκοπτεν ⸂σοφια και ἡλικια⸃ και χαριτι παρα θεω και ανθρωποις.
3
εν ετει δε πεντεκαιδεκατω της ἡγεμονιας τιβεριου καισαρος, ἡγεμονευοντος ποντιου πιλατου της ιουδαιας, και τετρααρχουντος της γαλιλαιας ἡρωδου, φιλιππου δε του αδελφου αυτου τετρααρχουντος της ιτουραιας και τραχωνιτιδος χωρας, και λυσανιου της αβιληνης τετρααρχουντος,
επι αρχιερεως ἁννα και καιαφα, εγενετο ῥημα θεου επι ιωαννην τον ζαχαριου υἱον εν τη ερημω.
και ηλθεν εις ⸀πασαν περιχωρον του ιορδανου κηρυσσων βαπτισμα μετανοιας εις αφεσιν ἁμαρτιων,
ὡς γεγραπται εν βιβλω λογων ησαιου του ⸀προφητου· φωνη βοωντος εν τη ερημω· ἑτοιμασατε την ὁδον κυριου, ευθειας ποιειτε τας τριβους αυτου.
πασα φαραγξ πληρωθησεται και παν ορος και βουνος ταπεινωθησεται, και εσται τα σκολια εις ⸀ευθειαν και αἱ τραχειαι εις ὁδους λειας·
και οψεται πασα σαρξ το σωτηριον του θεου.
ελεγεν ουν τοις εκπορευομενοις οχλοις βαπτισθηναι ὑπ αυτου· γεννηματα εχιδνων, τις ὑπεδειξεν ὑμιν φυγειν απο της μελλουσης οργης;
ποιησατε ουν καρπους αξιους της μετανοιας· και μη αρξησθε λεγειν εν ἑαυτοις· πατερα εχομεν τον αβρααμ, λεγω γαρ ὑμιν ὁτι δυναται ὁ θεος εκ των λιθων τουτων εγειραι τεκνα τω αβρααμ.
ηδη δε και ἡ αξινη προς την ῥιζαν των δενδρων κειται· παν ουν δενδρον μη ποιουν καρπον καλον εκκοπτεται και εις πυρ βαλλεται.
και επηρωτων αυτον οἱ οχλοι λεγοντες· τι ουν ⸀ποιησωμεν.
αποκριθεις δε ⸀ελεγεν αυτοις· ὁ εχων δυο χιτωνας μεταδοτω τω μη εχοντι, και ὁ εχων βρωματα ὁμοιως ποιειτω.
ηλθον δε και τελωναι βαπτισθηναι και ειπαν προς αυτον· διδασκαλε, τι ⸀ποιησωμεν.
ὁ δε ειπεν προς αυτους· μηδεν πλεον παρα το διατεταγμενον ὑμιν πρασσετε.
επηρωτων δε αυτον και στρατευομενοι λεγοντες· ⸂τι ποιησωμεν και ἡμεις⸃; και ειπεν ⸀αυτοις· μηδενα διασεισητε μηδε συκοφαντησητε, και αρκεισθε τοις οψωνιοις ὑμων.
προσδοκωντος δε του λαου και διαλογιζομενων παντων εν ταις καρδιαις αυτων περι του ιωαννου, μηποτε αυτος ειη ὁ χριστος,
απεκρινατο ⸂λεγων πασιν ὁ ιωαννης⸃· εγω μεν ὑδατι βαπτιζω ὑμας· ερχεται δε ὁ ισχυροτερος μου, οὑ ουκ ειμι ἱκανος λυσαι τον ἱμαντα των ὑποδηματων αυτου· αυτος ὑμας βαπτισει εν πνευματι ἁγιω και πυρι·
οὑ το πτυον εν τη χειρι αυτου ⸀διακαθαραι την ἁλωνα αυτου και ⸀συναγαγειν τον σιτον εις την αποθηκην αυτου, το δε αχυρον κατακαυσει πυρι ασβεστω.
πολλα μεν ουν και ἑτερα παρακαλων ευηγγελιζετο τον λαον·
ὁ δε ἡρωδης ὁ τετρααρχης, ελεγχομενος ὑπ αυτου περι ἡρωδιαδος της γυναικος του αδελφου αυτου και περι παντων ὡν εποιησεν πονηρων ὁ ἡρωδης,
προσεθηκεν και τουτο επι πασιν, ⸀και κατεκλεισεν τον ιωαννην ⸀εν φυλακη.
εγενετο δε εν τω βαπτισθηναι ἁπαντα τον λαον και ιησου βαπτισθεντος και προσευχομενου ανεωχθηναι τον ουρανον
και καταβηναι το πνευμα το ἁγιον σωματικω ειδει ⸀ὡς περιστεραν επ αυτον, και φωνην εξ ουρανου ⸀γενεσθαι· συ ει ὁ υἱος μου ὁ αγαπητος, εν σοι ευδοκησα.
και αυτος ⸀ην ιησους ⸂αρχομενος ὡσει ετων τριακοντα⸃, ων ⸂υἱος, ὡς ενομιζετο⸃, ιωσηφ του ηλι
του μαθθατ του λευι του μελχι του ιανναι του ιωσηφ
του ματταθιου του αμως του ναουμ του ἑσλι του ναγγαι
του μααθ του ματταθιου του σεμειν του ⸀ιωσηχ του ιωδα
του ιωαναν του ῥησα του ζοροβαβελ του σαλαθιηλ του νηρι
του μελχι του αδδι του κωσαμ του ελμαδαμ του ηρ
του ⸀ιησου του ελιεζερ του ιωριμ του μαθθατ του λευι
του συμεων του ιουδα του ιωσηφ του ιωναμ του ελιακιμ
του μελεα του μεννα του ματταθα του ναθαμ του δαυιδ
του ιεσσαι του ιωβηλ του βοος του ⸀σαλα του ναασσων
του ⸂αμιναδαβ του αδμιν του αρνι⸃ του ἑσρωμ του φαρες του ιουδα
του ιακωβ του ισαακ του αβρααμ του θαρα του ναχωρ
του σερουχ του ῥαγαυ του φαλεκ του εβερ του σαλα
του καιναμ του αρφαξαδ του σημ του νωε του λαμεχ
του μαθουσαλα του ἑνωχ του ιαρετ του μαλελεηλ του καιναμ
του ενως του σηθ του αδαμ του θεου.
4
ιησους δε ⸂πληρης πνευματος ἁγιου⸃ ὑπεστρεψεν απο του ιορδανου, και ηγετο εν τω πνευματι ⸂εν τη ερημω⸃
ἡμερας τεσσερακοντα πειραζομενος ὑπο του διαβολου. και ουκ εφαγεν ουδεν εν ταις ἡμεραις εκειναις, και συντελεσθεισων ⸀αυτων επεινασεν.
⸂ειπεν δε⸃ αυτω ὁ διαβολος· ει υἱος ει του θεου, ειπε τω λιθω τουτω ἱνα γενηται αρτος.
και απεκριθη ⸂προς αυτον ὁ ιησους⸃· γεγραπται ὁτι ουκ επ αρτω μονω ζησεται ⸀ὁ ⸀ανθρωπος.
και αναγαγων ⸀αυτον εδειξεν αυτω πασας τας βασιλειας της οικουμενης εν στιγμη χρονου·
και ειπεν αυτω ὁ διαβολος· σοι δωσω την εξουσιαν ταυτην ἁπασαν και την δοξαν αυτων, ὁτι εμοι παραδεδοται και ὡ ⸀αν θελω διδωμι αυτην·
συ ουν εαν προσκυνησης ενωπιον εμου, εσται σου πασα.
και αποκριθεις ⸂ὁ ιησους ειπεν αυτω⸃· γεγραπται· ⸂κυριον τον θεον σου προσκυνησεις⸃ και αυτω μονω λατρευσεις.
⸂ηγαγεν δε⸃ αυτον εις ιερουσαλημ και ⸀εστησεν επι το πτερυγιον του ἱερου, και ειπεν αυτω· ει υἱος ει του θεου, βαλε σεαυτον εντευθεν κατω·
γεγραπται γαρ ὁτι τοις αγγελοις αυτου εντελειται περι σου του διαφυλαξαι σε,
και ⸀ὁτι επι χειρων αρουσιν σε μηποτε προσκοψης προς λιθον τον ποδα σου.
και αποκριθεις ειπεν αυτω ὁ ιησους ὁτι ειρηται· ουκ εκπειρασεις κυριον τον θεον σου.
και συντελεσας παντα πειρασμον ὁ διαβολος απεστη απ αυτου αχρι καιρου.
και ὑπεστρεψεν ὁ ιησους εν τη δυναμει του πνευματος εις την γαλιλαιαν. και φημη εξηλθεν καθ ὁλης της περιχωρου περι αυτου.
και αυτος εδιδασκεν εν ταις συναγωγαις αυτων, δοξαζομενος ὑπο παντων.
και ηλθεν ⸀εις ναζαρα, οὑ ην τεθραμμενος, και εισηλθεν κατα το ειωθος αυτω εν τη ἡμερα των σαββατων εις την συναγωγην, και ανεστη αναγνωναι.
και επεδοθη αυτω βιβλιον ⸂του προφητου ησαιου⸃ και ⸀αναπτυξας το βιβλιον εὑρεν τον τοπον οὑ ην γεγραμμενον·
πνευμα κυριου επ εμε, οὑ εἱνεκεν εχρισεν με ευαγγελισασθαι πτωχοις, απεσταλκεν ⸀με κηρυξαι αιχμαλωτοις αφεσιν και τυφλοις αναβλεψιν, αποστειλαι τεθραυσμενους εν αφεσει,
κηρυξαι ενιαυτον κυριου δεκτον.
και πτυξας το βιβλιον αποδους τω ὑπηρετη εκαθισεν· και παντων ⸂οἱ οφθαλμοι εν τη συναγωγη⸃ ησαν ατενιζοντες αυτω.
ηρξατο δε λεγειν προς αυτους ὁτι σημερον πεπληρωται ἡ γραφη αὑτη εν τοις ωσιν ὑμων.
και παντες εμαρτυρουν αυτω και εθαυμαζον επι τοις λογοις της χαριτος τοις εκπορευομενοις εκ του στοματος αυτου, και ελεγον· ⸂ουχι υἱος εστιν ιωσηφ οὑτος⸃;
και ειπεν προς αυτους· παντως ερειτε μοι την παραβολην ταυτην· ιατρε, θεραπευσον σεαυτον· ὁσα ηκουσαμεν γενομενα ⸂εις την καφαρναουμ⸃ ποιησον και ὡδε εν τη πατριδι σου.
ειπεν δε· αμην λεγω ὑμιν ὁτι ουδεις προφητης δεκτος εστιν εν τη πατριδι αυτου.
επ αληθειας δε λεγω ὑμιν, πολλαι χηραι ησαν εν ταις ἡμεραις ηλιου εν τω ισραηλ, ὁτε εκλεισθη ὁ ουρανος ⸀επι ετη τρια και μηνας ἑξ, ὡς εγενετο λιμος μεγας επι πασαν την γην,
και προς ουδεμιαν αυτων επεμφθη ηλιας ει μη εις σαρεπτα της ⸀σιδωνιας προς γυναικα χηραν.
και πολλοι λεπροι ησαν ⸂εν τω ισραηλ επι ελισαιου του προφητου⸃, και ουδεις αυτων εκαθαρισθη, ει μη ναιμαν ὁ συρος.
και επλησθησαν παντες θυμου εν τη συναγωγη ακουοντες ταυτα,
και ανασταντες εξεβαλον αυτον εξω της πολεως, και ηγαγον αυτον ἑως οφρυος του ορους εφ οὑ ἡ πολις ⸂ωκοδομητο αυτων, ὡστε⸃ κατακρημνισαι αυτον·
αυτος δε διελθων δια μεσου αυτων επορευετο.
και κατηλθεν εις καφαρναουμ πολιν της γαλιλαιας. και ην διδασκων αυτους εν τοις σαββασιν·
και εξεπλησσοντο επι τη διδαχη αυτου, ὁτι εν εξουσια ην ὁ λογος αυτου.
και εν τη συναγωγη ην ανθρωπος εχων πνευμα δαιμονιου ακαθαρτου, και ανεκραξεν φωνη μεγαλη·
⸀εα, τι ἡμιν και σοι, ιησου ναζαρηνε; ηλθες απολεσαι ἡμας; οιδα σε τις ει, ὁ ἁγιος του θεου.
και επετιμησεν αυτω ὁ ιησους λεγων· φιμωθητι και εξελθε ⸀απ αυτου. και ῥιψαν αυτον το δαιμονιον εις ⸀το μεσον εξηλθεν απ αυτου μηδεν βλαψαν αυτον.
και εγενετο θαμβος επι παντας, και συνελαλουν προς αλληλους λεγοντες· τις ὁ λογος οὑτος ὁτι εν εξουσια και δυναμει επιτασσει τοις ακαθαρτοις πνευμασιν, και εξερχονται;
και εξεπορευετο ηχος περι αυτου εις παντα τοπον της περιχωρου.
αναστας δε ⸀απο της συναγωγης εισηλθεν εις την οικιαν σιμωνος. πενθερα δε του σιμωνος ην συνεχομενη πυρετω μεγαλω, και ηρωτησαν αυτον περι αυτης.
και επιστας επανω αυτης επετιμησεν τω πυρετω, και αφηκεν αυτην· παραχρημα δε αναστασα διηκονει αυτοις.
δυνοντος δε του ἡλιου ⸀ἁπαντες ὁσοι ειχον ασθενουντας νοσοις ποικιλαις ηγαγον αυτους προς αυτον· ὁ δε ἑνι ἑκαστω αυτων τας χειρας ⸂επιτιθεις εθεραπευεν⸃ αυτους.
εξηρχετο δε και δαιμονια απο πολλων ⸀κραυγαζοντα και λεγοντα ὁτι συ ⸀ει ὁ υἱος του θεου. και επιτιμων ουκ εια αυτα λαλειν, ὁτι ηδεισαν τον χριστον αυτον ειναι.
γενομενης δε ἡμερας εξελθων επορευθη εις ερημον τοπον· και οἱ οχλοι επεζητουν αυτον, και ηλθον ἑως αυτου, και κατειχον αυτον του μη πορευεσθαι απ αυτων.
ὁ δε ειπεν προς αυτους ὁτι και ταις ἑτεραις πολεσιν ευαγγελισασθαι με δει την βασιλειαν του θεου, ὁτι ⸀επι τουτο ⸀απεσταλην.
και ην κηρυσσων ⸂εις τας συναγωγας⸃ της ⸀ιουδαιας.
5
εγενετο δε εν τω τον οχλον επικεισθαι αυτω ⸀και ακουειν τον λογον του θεου και αυτος ην ἑστως παρα την λιμνην γεννησαρετ,
και ειδεν ⸂δυο πλοια⸃ ἑστωτα παρα την λιμνην, οἱ δε ἁλιεις ⸂απ αυτων αποβαντες⸃ ⸀επλυνον τα δικτυα.
εμβας δε εις ἑν των πλοιων, ὁ ⸀ην σιμωνος, ηρωτησεν αυτον απο της γης επαναγαγειν ολιγον, ⸂καθισας δε εκ του πλοιου εδιδασκεν⸃ τους οχλους.
ὡς δε επαυσατο λαλων, ειπεν προς τον σιμωνα· επαναγαγε εις το βαθος και χαλασατε τα δικτυα ὑμων εις αγραν.
και αποκριθεις ⸀σιμων ⸀ειπεν· επιστατα, δι ⸀ὁλης νυκτος κοπιασαντες ουδεν ελαβομεν, επι δε τω ῥηματι σου χαλασω ⸂τα δικτυα⸃.
και τουτο ποιησαντες συνεκλεισαν πληθος ιχθυων πολυ, ⸀διερρησσετο δε ⸂τα δικτυα⸃ αυτων.
και κατενευσαν τοις ⸀μετοχοις εν τω ἑτερω πλοιω του ελθοντας συλλαβεσθαι αυτοις· και ηλθον, και επλησαν αμφοτερα τα πλοια ὡστε βυθιζεσθαι αυτα.
ιδων δε σιμων πετρος προσεπεσεν τοις γονασιν ιησου λεγων· εξελθε απ εμου, ὁτι ανηρ ἁμαρτωλος ειμι, κυριε·
θαμβος γαρ περιεσχεν αυτον και παντας τους συν αυτω επι τη αγρα των ιχθυων ⸀ὡν συνελαβον,
ὁμοιως δε και ιακωβον και ιωαννην υἱους ζεβεδαιου, οἱ ησαν κοινωνοι τω σιμωνι. και ειπεν προς τον σιμωνα ⸀ὁ ιησους· μη φοβου· απο του νυν ανθρωπους εση ζωγρων.
και καταγαγοντες τα πλοια επι την γην αφεντες ⸀παντα ηκολουθησαν αυτω.
και εγενετο εν τω ειναι αυτον εν μια των πολεων και ιδου ανηρ πληρης λεπρας· ⸂και ιδων⸃ τον ιησουν πεσων επι προσωπον εδεηθη αυτου λεγων· κυριε, εαν θελης δυνασαι με καθαρισαι.
και εκτεινας την χειρα ἡψατο αυτου ⸀ειπων· θελω, καθαρισθητι· και ευθεως ἡ λεπρα απηλθεν απ αυτου.
και αυτος παρηγγειλεν αυτω μηδενι ειπειν, αλλα απελθων δειξον σεαυτον τω ἱερει, και προσενεγκε περι του καθαρισμου σου καθως προσεταξεν μωυσης εις μαρτυριον αυτοις.
διηρχετο δε μαλλον ὁ λογος περι αυτου, και συνηρχοντο οχλοι πολλοι ακουειν και ⸀θεραπευεσθαι απο των ασθενειων αυτων·
αυτος δε ην ὑποχωρων εν ταις ερημοις και προσευχομενος.
και εγενετο εν μια των ἡμερων και αυτος ην διδασκων, και ησαν καθημενοι φαρισαιοι και νομοδιδασκαλοι οἱ ησαν εληλυθοτες εκ πασης κωμης της γαλιλαιας και ιουδαιας και ιερουσαλημ· και δυναμις κυριου ην εις το ιασθαι ⸀αυτον.
και ιδου ανδρες φεροντες επι κλινης ανθρωπον ὁς ην παραλελυμενος, και εζητουν αυτον εισενεγκειν και ⸀θειναι ενωπιον αυτου.
και μη εὑροντες ποιας εισενεγκωσιν αυτον δια τον οχλον αναβαντες επι το δωμα δια των κεραμων καθηκαν αυτον συν τω κλινιδιω εις το μεσον εμπροσθεν του ιησου.
και ιδων την πιστιν αυτων ⸀ειπεν· ανθρωπε, αφεωνται σοι αἱ ἁμαρτιαι σου.
και ηρξαντο διαλογιζεσθαι οἱ γραμματεις και οἱ φαρισαιοι λεγοντες· τις εστιν οὑτος ὁς λαλει βλασφημιας; τις δυναται ⸂ἁμαρτιας αφειναι⸃ ει μη μονος ὁ θεος;
επιγνους δε ὁ ιησους τους διαλογισμους αυτων αποκριθεις ειπεν προς αυτους· τι διαλογιζεσθε εν ταις καρδιαις ὑμων;
τι εστιν ευκοπωτερον, ειπειν· αφεωνται σοι αἱ ἁμαρτιαι σου, η ειπειν· ⸀εγειρε και περιπατει;
ἱνα δε ειδητε ὁτι ⸂ὁ υἱος του ανθρωπου εξουσιαν εχει⸃ επι της γης αφιεναι ἁμαρτιας—ειπεν τω παραλελυμενω· σοι λεγω, ⸀εγειρε και αρας το κλινιδιον σου πορευου εις τον οικον σου.
και παραχρημα αναστας ενωπιον αυτων, αρας εφ ὁ κατεκειτο, απηλθεν εις τον οικον αυτου δοξαζων τον θεον.
και εκστασις ελαβεν ἁπαντας και εδοξαζον τον θεον, και επλησθησαν φοβου λεγοντες ὁτι ειδομεν παραδοξα σημερον.
και μετα ταυτα εξηλθεν και εθεασατο τελωνην ονοματι λευιν καθημενον επι το τελωνιον, και ειπεν αυτω· ακολουθει μοι.
και καταλιπων ⸀παντα αναστας ⸀ηκολουθει αυτω.
και εποιησεν δοχην μεγαλην λευις αυτω εν τη οικια αυτου· και ην οχλος ⸂πολυς τελωνων⸃ και αλλων οἱ ησαν μετ αυτων κατακειμενοι.
και εγογγυζον οἱ ⸂φαρισαιοι και οἱ γραμματεις αυτων⸃ προς τους μαθητας αυτου λεγοντες· δια τι μετα των τελωνων και ἁμαρτωλων εσθιετε και πινετε;
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν προς αυτους· ου χρειαν εχουσιν οἱ ὑγιαινοντες ιατρου αλλα οἱ κακως εχοντες·
ουκ εληλυθα καλεσαι δικαιους αλλα ἁμαρτωλους εις μετανοιαν.
οἱ δε ειπαν προς αυτον· ⸀οἱ μαθηται ιωαννου νηστευουσιν πυκνα και δεησεις ποιουνται, ὁμοιως και οἱ των φαρισαιων, οἱ δε σοι εσθιουσιν και πινουσιν.
ὁ ⸀δε ειπεν προς αυτους· μη δυνασθε τους υἱους του νυμφωνος εν ὡ ὁ νυμφιος μετ αυτων εστιν ποιησαι ⸀νηστευσαι.
ελευσονται δε ἡμεραι, και ὁταν απαρθη απ αυτων ὁ νυμφιος τοτε νηστευσουσιν εν εκειναις ταις ἡμεραις.
ελεγεν δε και παραβολην προς αυτους ὁτι ουδεις επιβλημα ⸀απο ἱματιου καινου ⸀σχισας επιβαλλει επι ἱματιον παλαιον· ει δε μηγε, και το καινον ⸀σχισει και τω παλαιω ου ⸂συμφωνησει το επιβλημα⸃ το απο του καινου.
και ουδεις βαλλει οινον νεον εις ασκους παλαιους· ει δε μηγε, ῥηξει ὁ ⸂οινος ὁ νεος⸃ τους ασκους, και αυτος εκχυθησεται και οἱ ασκοι απολουνται·
αλλα οινον νεον εις ασκους καινους ⸀βλητεον.
⸀και ουδεις πιων ⸀παλαιον θελει νεον· λεγει γαρ· ὁ παλαιος ⸀χρηστος εστιν.
6
εγενετο δε εν ⸀σαββατω διαπορευεσθαι αυτον ⸀δια σποριμων, και ετιλλον οἱ μαθηται αυτου ⸂και ησθιον τους σταχυας⸃ ψωχοντες ταις χερσιν.
τινες δε των φαρισαιων ⸀ειπαν· τι ποιειτε ὁ ουκ ⸀εξεστιν τοις σαββασιν;
και αποκριθεις προς αυτους ειπεν ὁ ιησους· ουδε τουτο ανεγνωτε ὁ εποιησεν δαυιδ ⸀ὁποτε επεινασεν αυτος και οἱ μετ αυτου ⸀οντες.
⸀ὡς εισηλθεν εις τον οικον του θεου και τους αρτους της προθεσεως ⸀λαβων εφαγεν και ⸀εδωκεν τοις μετ αυτου, οὑς ουκ εξεστιν φαγειν ει μη μονους τους ἱερεις;
και ελεγεν ⸀αυτοις· κυριος εστιν ⸂του σαββατου ὁ υἱος του ανθρωπου⸃.
εγενετο ⸀δε εν ἑτερω σαββατω εισελθειν αυτον εις την συναγωγην και διδασκειν· και ην ⸂ανθρωπος εκει⸃ και ἡ χειρ αυτου ἡ δεξια ην ξηρα·
⸀παρετηρουντο ⸀δε οἱ γραμματεις και οἱ φαρισαιοι ει εν τω σαββατω ⸀θεραπευει, ἱνα εὑρωσιν ⸀κατηγορειν αυτου.
αυτος δε ηδει τους διαλογισμους αυτων, ⸂ειπεν δε⸃ τω ⸀ανδρι τω ξηραν εχοντι την χειρα· ⸀εγειρε και στηθι εις το μεσον· ⸀και αναστας εστη.
ειπεν ⸀δε ὁ ιησους προς αυτους· ⸀επερωτω ὑμας, ⸀ει εξεστιν ⸂τω σαββατω⸃ αγαθοποιησαι η κακοποιησαι, ψυχην σωσαι η ⸀απολεσαι.
και περιβλεψαμενος παντας αυτους ειπεν αυτω· εκτεινον την χειρα σου· ὁ δε εποιησεν, και απεκατεσταθη ἡ χειρ ⸀αυτου.
αυτοι δε επλησθησαν ανοιας, και διελαλουν προς αλληλους τι αν ποιησαιεν τω ιησου.
εγενετο δε εν ταις ἡμεραις ταυταις ⸂εξελθειν αυτον⸃ εις το ορος προσευξασθαι, και ην διανυκτερευων εν τη προσευχη του θεου.
και ὁτε εγενετο ἡμερα, προσεφωνησεν τους μαθητας αυτου, και εκλεξαμενος απ αυτων δωδεκα, οὑς και αποστολους ωνομασεν,
σιμωνα ὁν και ωνομασεν πετρον και ανδρεαν τον αδελφον αυτου ⸀και ιακωβον και ιωαννην ⸁και φιλιππον και βαρθολομαιον
⸀και μαθθαιον και θωμαν ⸁και ⸀ιακωβον ἁλφαιου και σιμωνα τον καλουμενον ζηλωτην
⸀και ιουδαν ιακωβου και ιουδαν ⸀ισκαριωθ ⸀ὁς εγενετο προδοτης.
και καταβας μετ αυτων εστη επι τοπου πεδινου, και οχλος ⸀πολυς μαθητων αυτου, και πληθος πολυ του λαου απο πασης της ιουδαιας και ιερουσαλημ και της παραλιου τυρου και σιδωνος,
οἱ ηλθον ακουσαι αυτου και ιαθηναι απο των νοσων αυτων· και οἱ ⸂ενοχλουμενοι απο⸃ πνευματων ⸀ακαθαρτων εθεραπευοντο·
και πας ὁ οχλος ⸀εζητουν ἁπτεσθαι αυτου, ὁτι δυναμις παρ αυτου εξηρχετο και ιατο παντας.
και αυτος επαρας τους οφθαλμους αυτου εις τους μαθητας αυτου ελεγεν· μακαριοι οἱ πτωχοι, ὁτι ὑμετερα εστιν ἡ βασιλεια του θεου.
μακαριοι οἱ πεινωντες νυν, ὁτι χορτασθησεσθε. μακαριοι οἱ κλαιοντες νυν, ὁτι γελασετε.
μακαριοι εστε ὁταν μισησωσιν ὑμας οἱ ανθρωποι, και ὁταν αφορισωσιν ὑμας και ονειδισωσιν και εκβαλωσιν το ονομα ὑμων ὡς πονηρον ἑνεκα του υἱου του ανθρωπου·
χαρητε εν εκεινη τη ἡμερα και σκιρτησατε, ιδου γαρ ὁ μισθος ὑμων πολυς εν τω ουρανω· κατα ⸂τα αυτα⸃ γαρ εποιουν τοις προφηταις οἱ πατερες αυτων.
πλην ουαι ὑμιν τοις πλουσιοις, ὁτι απεχετε την παρακλησιν ὑμων.
ουαι ὑμιν, οἱ εμπεπλησμενοι ⸀νυν, ὁτι πεινασετε. ⸀ουαι, οἱ γελωντες νυν, ὁτι πενθησετε και κλαυσετε.
ουαι ὁταν ⸂καλως ὑμας⸃ ειπωσιν ⸀παντες οἱ ανθρωποι, κατα ⸂τα αυτα⸃ γαρ εποιουν τοις ψευδοπροφηταις οἱ πατερες αυτων.
αλλα ὑμιν λεγω τοις ακουουσιν, αγαπατε τους εχθρους ὑμων, καλως ποιειτε τοις μισουσιν ὑμας,
ευλογειτε τους καταρωμενους ⸀ὑμας, προσευχεσθε ⸀περι των επηρεαζοντων ὑμας.
τω τυπτοντι σε επι την σιαγονα παρεχε και την αλλην, και απο του αιροντος σου το ἱματιον και τον χιτωνα μη κωλυσης.
⸀παντι αιτουντι σε διδου, και απο του αιροντος τα σα μη απαιτει.
και καθως θελετε ἱνα ποιωσιν ὑμιν οἱ ⸀ανθρωποι, ποιειτε αυτοις ὁμοιως.
και ει αγαπατε τους αγαπωντας ὑμας, ποια ὑμιν χαρις εστιν; και γαρ οἱ ἁμαρτωλοι τους αγαπωντας αυτους αγαπωσιν.
⸀και εαν αγαθοποιητε τους αγαθοποιουντας ὑμας, ποια ὑμιν χαρις εστιν; ⸁και οἱ ἁμαρτωλοι το αυτο ποιουσιν.
και εαν ⸀δανισητε παρ ὡν ελπιζετε ⸀λαβειν, ποια ὑμιν χαρις εστιν; ⸀και ἁμαρτωλοι ἁμαρτωλοις δανιζουσιν ἱνα απολαβωσιν τα ισα.
πλην αγαπατε τους εχθρους ὑμων και αγαθοποιειτε και δανιζετε μηδεν απελπιζοντες· και εσται ὁ μισθος ὑμων πολυς, και εσεσθε υἱοι ὑψιστου, ὁτι αυτος χρηστος εστιν επι τους αχαριστους και πονηρους.
⸀γινεσθε οικτιρμονες ⸀καθως ὁ πατηρ ὑμων οικτιρμων εστιν·
και μη κρινετε, και ου μη κριθητε· ⸀και μη καταδικαζετε, και ου μη καταδικασθητε. απολυετε, και απολυθησεσθε·
διδοτε, και δοθησεται ὑμιν· μετρον καλον πεπιεσμενον ⸀σεσαλευμενον ὑπερεκχυννομενον δωσουσιν εις τον κολπον ὑμων· ⸂ὡ γαρ μετρω⸃ μετρειτε αντιμετρηθησεται ὑμιν.
ειπεν δε ⸀και παραβολην αυτοις· μητι δυναται τυφλος τυφλον ὁδηγειν; ουχι αμφοτεροι εις βοθυνον ⸀εμπεσουνται.
ουκ εστιν μαθητης ὑπερ τον ⸀διδασκαλον, κατηρτισμενος δε πας εσται ὡς ὁ διδασκαλος αυτου.
τι δε βλεπεις το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου, την δε δοκον την εν τω ιδιω οφθαλμω ου κατανοεις;
⸀πως δυνασαι λεγειν τω αδελφω σου· αδελφε, αφες εκβαλω το καρφος το εν τω οφθαλμω σου, αυτος την εν τω οφθαλμω σου δοκον ου βλεπων; ὑποκριτα, εκβαλε πρωτον την δοκον εκ του οφθαλμου σου, και τοτε διαβλεψεις ⸂το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου εκβαλειν⸃.
ου γαρ εστιν δενδρον καλον ποιουν καρπον σαπρον, ουδε ⸀παλιν δενδρον σαπρον ποιουν καρπον καλον.
ἑκαστον γαρ δενδρον εκ του ιδιου καρπου γινωσκεται· ου γαρ εξ ακανθων συλλεγουσιν συκα, ουδε εκ βατου ⸂σταφυλην τρυγωσιν⸃.
ὁ αγαθος ανθρωπος εκ του αγαθου θησαυρου της καρδιας ⸀αυτου προφερει το αγαθον, και ὁ ⸀πονηρος εκ του ⸀πονηρου προφερει το πονηρον· εκ γαρ ⸀περισσευματος καρδιας λαλει το στομα αυτου.
τι δε με καλειτε· κυριε κυριε, και ου ποιειτε ἁ λεγω;
πας ὁ ερχομενος προς με και ακουων μου των λογων και ποιων αυτους, ὑποδειξω ὑμιν τινι εστιν ὁμοιος·
ὁμοιος εστιν ανθρωπω οικοδομουντι οικιαν ὁς εσκαψεν και εβαθυνεν και εθηκεν θεμελιον επι την πετραν· πλημμυρης δε γενομενης προσερηξεν ὁ ποταμος τη οικια εκεινη, και ουκ ισχυσεν σαλευσαι αυτην ⸂δια το καλως οικοδομησθαι αυτην⸃.
ὁ δε ακουσας και μη ποιησας ὁμοιος εστιν ανθρωπω οικοδομησαντι οικιαν επι την γην χωρις θεμελιου, ἡ προσερηξεν ὁ ποταμος, και ⸂ευθυς συνεπεσεν⸃, και εγενετο το ῥηγμα της οικιας εκεινης μεγα.
7
⸀επειδη επληρωσεν παντα τα ῥηματα αυτου εις τας ακοας του λαου, εισηλθεν εις καφαρναουμ.
ἑκατονταρχου δε τινος δουλος κακως εχων ημελλεν τελευταν, ὁς ην αυτω εντιμος.
ακουσας δε περι του ιησου απεστειλεν προς αυτον πρεσβυτερους των ιουδαιων, ερωτων αυτον ὁπως ελθων διασωση τον δουλον αυτου.
οἱ δε παραγενομενοι προς τον ιησουν παρεκαλουν αυτον σπουδαιως λεγοντες ὁτι αξιος εστιν ὡ ⸀παρεξη τουτο,
αγαπα γαρ το εθνος ἡμων και την συναγωγην αυτος ωκοδομησεν ἡμιν.
ὁ δε ιησους επορευετο συν αυτοις. ηδη δε αυτου ου μακραν απεχοντος απο της οικιας επεμψεν ⸂φιλους ὁ ἑκατονταρχης⸃ λεγων αυτω· κυριε, μη σκυλλου, ου γαρ ⸂ἱκανος ειμι⸃ ἱνα ὑπο την στεγην μου εισελθης·
διο ουδε εμαυτον ηξιωσα προς σε ελθειν· αλλα ειπε λογω, και ⸀ιαθητω ὁ παις μου·
και γαρ εγω ανθρωπος ειμι ὑπο εξουσιαν τασσομενος, εχων ὑπ εμαυτον στρατιωτας, και λεγω τουτω· πορευθητι, και πορευεται, και αλλω· ερχου, και ερχεται, και τω δουλω μου· ποιησον τουτο, και ποιει.
ακουσας δε ταυτα ὁ ιησους εθαυμασεν αυτον, και στραφεις τω ακολουθουντι αυτω οχλω ειπεν· λεγω ὑμιν, ⸀ουδε εν τω ισραηλ τοσαυτην πιστιν εὑρον.
και ὑποστρεψαντες ⸂εις τον οικον οἱ πεμφθεντες⸃ εὑρον ⸀τον δουλον ὑγιαινοντα.
και εγενετο εν τω ἑξης ⸀επορευθη εις πολιν καλουμενην ναιν, και συνεπορευοντο αυτω οἱ μαθηται ⸀αυτου και οχλος πολυς.
ὡς δε ηγγισεν τη πυλη της πολεως, και ιδου εξεκομιζετο τεθνηκως ⸂μονογενης υἱος⸃ τη μητρι αυτου, και αυτη ⸀ην χηρα, και οχλος της πολεως ἱκανος ⸁ην συν αυτη.
και ιδων αυτην ὁ κυριος εσπλαγχνισθη επ αυτη και ειπεν αυτη· μη κλαιε.
και προσελθων ἡψατο της σορου, οἱ δε βασταζοντες εστησαν, και ειπεν· νεανισκε, σοι λεγω, εγερθητι.
και ανεκαθισεν ὁ νεκρος και ηρξατο λαλειν, και εδωκεν αυτον τη μητρι αυτου.
ελαβεν δε φοβος παντας, και εδοξαζον τον θεον λεγοντες ὁτι προφητης μεγας ⸀ηγερθη εν ἡμιν, και ὁτι επεσκεψατο ὁ θεος τον λαον αυτου.
και εξηλθεν ὁ λογος οὑτος εν ὁλη τη ιουδαια περι αυτου ⸀και παση τη περιχωρω.
και απηγγειλαν ιωαννη οἱ μαθηται αυτου περι παντων τουτων. και προσκαλεσαμενος δυο τινας των μαθητων αυτου ὁ ιωαννης
επεμψεν προς τον ⸀κυριον λεγων· συ ει ὁ ερχομενος η ⸀αλλον προσδοκωμεν;
παραγενομενοι δε προς αυτον οἱ ανδρες ειπαν· ιωαννης ὁ βαπτιστης ⸀απεστειλεν ἡμας προς σε λεγων· συ ει ὁ ερχομενος η αλλον προσδοκωμεν;
εν ⸀εκεινη τη ὡρα εθεραπευσεν πολλους απο νοσων και μαστιγων και πνευματων πονηρων, και τυφλοις πολλοις ⸀εχαρισατο βλεπειν.
και ⸀αποκριθεις ειπεν αυτοις· πορευθεντες απαγγειλατε ιωαννη ἁ ειδετε και ηκουσατε· ⸀τυφλοι αναβλεπουσιν, χωλοι περιπατουσιν, λεπροι καθαριζονται, ⸀κωφοι ακουουσιν, νεκροι εγειρονται, πτωχοι ευαγγελιζονται·
και μακαριος εστιν ὁς εαν μη σκανδαλισθη εν εμοι.
απελθοντων δε των αγγελων ιωαννου ηρξατο λεγειν ⸂προς τους οχλους⸃ περι ιωαννου· τι ⸀εξηλθατε εις την ερημον θεασασθαι; καλαμον ὑπο ανεμου σαλευομενον;
αλλα τι ⸀εξηλθατε ιδειν; ανθρωπον εν μαλακοις ἱματιοις ημφιεσμενον; ιδου οἱ εν ἱματισμω ενδοξω και τρυφη ὑπαρχοντες εν τοις βασιλειοις εισιν.
αλλα τι ⸀εξηλθατε ιδειν; προφητην; ναι, λεγω ὑμιν, και περισσοτερον προφητου.
οὑτος εστιν περι οὑ γεγραπται· ⸀ιδου αποστελλω τον αγγελον μου προ προσωπου σου, ὁς κατασκευασει την ὁδον σου εμπροσθεν σου.
⸀λεγω ὑμιν, μειζων εν γεννητοις γυναικων ⸀ιωαννου ουδεις εστιν· ὁ δε μικροτερος εν τη βασιλεια του θεου μειζων αυτου εστιν.
(και πας ὁ λαος ακουσας και οἱ τελωναι εδικαιωσαν τον θεον, βαπτισθεντες το βαπτισμα ιωαννου·
οἱ δε φαρισαιοι και οἱ νομικοι την βουλην του θεου ηθετησαν εις ἑαυτους, μη βαπτισθεντες ὑπ αυτου.)
τινι ουν ὁμοιωσω τους ανθρωπους της γενεας ταυτης, και τινι εισιν ὁμοιοι;
ὁμοιοι εισιν παιδιοις τοις εν αγορα καθημενοις και προσφωνουσιν αλληλοις, ⸂ἁ λεγει⸃· ηυλησαμεν ὑμιν και ουκ ωρχησασθε· ⸀εθρηνησαμεν και ουκ εκλαυσατε·
εληλυθεν γαρ ιωαννης ὁ βαπτιστης ⸀μη ⸂εσθιων αρτον μητε πινων οινον⸃, και λεγετε· δαιμονιον εχει·
εληλυθεν ὁ υἱος του ανθρωπου εσθιων και πινων, και λεγετε· ιδου ανθρωπος φαγος και οινοποτης, φιλος τελωνων και ἁμαρτωλων.
και εδικαιωθη ἡ σοφια απο ⸂παντων των τεκνων αυτης⸃.
ηρωτα δε τις αυτον των φαρισαιων ἱνα φαγη μετ αυτου· και εισελθων εις ⸂τον οικον⸃ του φαρισαιου ⸀κατεκλιθη.
και ιδου γυνη ⸂ἡτις ην εν τη πολει⸃ ἁμαρτωλος, ⸀και επιγνουσα ὁτι ⸀κατακειται εν τη οικια του φαρισαιου, κομισασα αλαβαστρον μυρου
και στασα ⸂οπισω παρα τους ποδας αυτου⸃ κλαιουσα, ⸂τοις δακρυσιν ηρξατο βρεχειν τους ποδας αυτου⸃ και ταις θριξιν της κεφαλης αυτης εξεμασσεν, και κατεφιλει τους ποδας αυτου και ηλειφεν τω μυρω.
ιδων δε ὁ φαρισαιος ὁ καλεσας αυτον ειπεν εν ἑαυτω λεγων· οὑτος ει ⸀ην προφητης, εγινωσκεν αν τις και ποταπη ἡ γυνη ἡτις ἁπτεται αυτου, ὁτι ἁμαρτωλος εστιν.
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν προς αυτον· σιμων, εχω σοι τι ειπειν. ὁ δε· ⸂διδασκαλε, ειπε, φησιν⸃.
δυο χρεοφειλεται ησαν δανιστη τινι· ὁ εἱς ωφειλεν δηναρια πεντακοσια, ὁ δε ἑτερος πεντηκοντα.
μη ⸀εχοντων αυτων αποδουναι αμφοτεροις εχαρισατο. τις ουν ⸀αυτων πλειον ⸂αγαπησει αυτον⸃;
⸀αποκριθεις σιμων ειπεν· ὑπολαμβανω ὁτι ὡ το πλειον εχαρισατο. ὁ δε ειπεν αυτω· ορθως εκρινας.
και στραφεις προς την γυναικα τω σιμωνι εφη· βλεπεις ταυτην την γυναικα; εισηλθον σου εις την οικιαν, ὑδωρ ⸀μοι επι ⸀ποδας ουκ εδωκας· αὑτη δε τοις δακρυσιν εβρεξεν μου τους ποδας και ταις ⸀θριξιν αυτης εξεμαξεν.
φιλημα μοι ουκ εδωκας· αὑτη δε αφ ἡς εισηλθον ου διελιπεν καταφιλουσα μου τους ποδας.
ελαιω την κεφαλην μου ουκ ηλειψας· αὑτη δε μυρω ηλειψεν ⸂τους ποδας μου⸃.
οὑ χαριν, λεγω σοι, αφεωνται αἱ ἁμαρτιαι αυτης αἱ πολλαι, ὁτι ηγαπησεν πολυ· ὡ δε ολιγον αφιεται, ολιγον αγαπα.
ειπεν δε αυτη· αφεωνται σου αἱ ἁμαρτιαι.
και ηρξαντο οἱ συνανακειμενοι λεγειν εν ἑαυτοις· τις οὑτος εστιν ὁς και ἁμαρτιας αφιησιν;
ειπεν δε προς την γυναικα· ἡ πιστις σου σεσωκεν σε· πορευου εις ειρηνην.
8
και εγενετο εν τω καθεξης και αυτος διωδευεν κατα πολιν και κωμην κηρυσσων και ευαγγελιζομενος την βασιλειαν του θεου, και οἱ δωδεκα συν αυτω,
και γυναικες τινες αἱ ησαν τεθεραπευμεναι απο πνευματων πονηρων και ασθενειων, μαρια ἡ καλουμενη μαγδαληνη, αφ ἡς δαιμονια ἑπτα εξεληλυθει,
και ιωαννα γυνη χουζα επιτροπου ἡρωδου και σουσαννα και ἑτεραι πολλαι, αἱτινες διηκονουν αυτοις ⸀εκ των ὑπαρχοντων αυταις.
συνιοντος δε οχλου πολλου και των κατα πολιν επιπορευομενων προς αυτον ειπεν δια παραβολης·
εξηλθεν ὁ σπειρων του σπειραι τον σπορον αυτου. και εν τω σπειρειν αυτον ὁ μεν επεσεν παρα την ὁδον, και κατεπατηθη και τα πετεινα του ουρανου κατεφαγεν αυτο.
και ἑτερον ⸀κατεπεσεν επι την πετραν, και φυεν εξηρανθη δια το μη εχειν ικμαδα.
και ἑτερον επεσεν εν μεσω των ακανθων, και συμφυεισαι αἱ ακανθαι απεπνιξαν αυτο.
και ἑτερον επεσεν εις την γην την αγαθην, και φυεν εποιησεν καρπον ἑκατονταπλασιονα. ταυτα λεγων εφωνει· ὁ εχων ωτα ακουειν ακουετω.
επηρωτων δε αυτον οἱ μαθηται ⸀αυτου τις ⸂αὑτη ειη ἡ παραβολη⸃.
ὁ δε ειπεν· ὑμιν δεδοται γνωναι τα μυστηρια της βασιλειας του θεου, τοις δε λοιποις εν παραβολαις, ἱνα βλεποντες μη βλεπωσιν και ακουοντες μη συνιωσιν.
εστιν δε αὑτη ἡ παραβολη· ὁ σπορος εστιν ὁ λογος του θεου.
οἱ δε παρα την ὁδον εισιν οἱ ⸀ακουσαντες, ειτα ερχεται ὁ διαβολος και αιρει τον λογον απο της καρδιας αυτων, ἱνα μη πιστευσαντες σωθωσιν.
οἱ δε επι της πετρας οἱ ὁταν ακουσωσιν μετα χαρας δεχονται τον λογον, και οὑτοι ῥιζαν ουκ εχουσιν, οἱ προς καιρον πιστευουσιν και εν καιρω πειρασμου αφιστανται.
το δε εις τας ακανθας πεσον, οὑτοι εισιν οἱ ακουσαντες, και ὑπο μεριμνων και πλουτου και ἡδονων του βιου πορευομενοι συμπνιγονται και ου τελεσφορουσιν.
το δε εν τη καλη γη, οὑτοι εισιν οἱτινες εν καρδια καλη και αγαθη ακουσαντες τον λογον κατεχουσιν και καρποφορουσιν εν ὑπομονη.
ουδεις δε λυχνον ἁψας καλυπτει αυτον σκευει η ὑποκατω κλινης τιθησιν, αλλ επι λυχνιας ⸀τιθησιν, ἱνα οἱ εισπορευομενοι βλεπωσιν το φως.
ου γαρ εστιν κρυπτον ὁ ου φανερον γενησεται, ουδε αποκρυφον ὁ ου ⸂μη γνωσθη⸃ και εις φανερον ελθη.
βλεπετε ουν πως ακουετε· ὁς ⸂αν γαρ⸃ εχη, δοθησεται αυτω, και ὁς ⸀αν μη εχη, και ὁ δοκει εχειν αρθησεται απ αυτου.
⸀παρεγενετο δε προς αυτον ἡ μητηρ και οἱ αδελφοι αυτου, και ουκ ηδυναντο συντυχειν αυτω δια τον οχλον.
⸂απηγγελη δε⸃ ⸀αυτω· ἡ μητηρ σου και οἱ αδελφοι σου ἑστηκασιν εξω ιδειν ⸂σε θελοντες⸃.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν προς αυτους· μητηρ μου και αδελφοι μου οὑτοι εισιν οἱ τον λογον του θεου ακουοντες και ⸀ποιουντες.
⸂εγενετο δε⸃ εν μια των ἡμερων και αυτος ενεβη εις πλοιον και οἱ μαθηται αυτου, και ειπεν προς αυτους· διελθωμεν εις το περαν της λιμνης, και ανηχθησαν.
πλεοντων δε αυτων αφυπνωσεν. και κατεβη λαιλαψ ανεμου εις την λιμνην, και συνεπληρουντο και εκινδυνευον.
προσελθοντες δε διηγειραν αυτον λεγοντες· επιστατα επιστατα, απολλυμεθα· ὁ δε ⸀διεγερθεις επετιμησεν τω ανεμω και τω κλυδωνι του ὑδατος, και επαυσαντο, και εγενετο γαληνη.
ειπεν δε αυτοις· ⸀που ἡ πιστις ὑμων; φοβηθεντες δε εθαυμασαν, λεγοντες προς αλληλους· τις αρα οὑτος εστιν ὁτι και τοις ανεμοις επιτασσει και τω ὑδατι, και ὑπακουουσιν αυτω;
και κατεπλευσαν εις την χωραν των ⸀γερασηνων, ἡτις εστιν αντιπερα της γαλιλαιας.
εξελθοντι δε αυτω επι την γην ⸀ὑπηντησεν ανηρ τις εκ της πολεως ⸀εχων δαιμονια· ⸂και χρονω ἱκανω ουκ ενεδυσατο ἱματιον⸃, και εν οικια ουκ εμενεν αλλ εν τοις μνημασιν.
ιδων δε τον ⸀ιησουν ανακραξας προσεπεσεν αυτω και φωνη μεγαλη ειπεν· τι εμοι και σοι, ιησου υἱε του θεου του ὑψιστου; δεομαι σου, μη με βασανισης·
⸀παρηγγελλεν γαρ τω πνευματι τω ακαθαρτω εξελθειν απο του ανθρωπου. πολλοις γαρ χρονοις συνηρπακει αυτον, και ⸀εδεσμευετο ἁλυσεσιν και πεδαις φυλασσομενος, και διαρρησσων τα δεσμα ηλαυνετο ⸀ὑπο του ⸀δαιμονιου εις τας ερημους.
επηρωτησεν δε αυτον ὁ ⸀ιησους· τι σοι ⸂ονομα εστιν⸃; ὁ δε ειπεν· λεγιων, ὁτι ⸂εισηλθεν δαιμονια πολλα⸃ εις αυτον.
και ⸀παρεκαλουν αυτον ἱνα μη επιταξη αυτοις εις την αβυσσον απελθειν.
ην δε εκει αγελη χοιρων ἱκανων ⸀βοσκομενη εν τω ορει· και ⸀παρεκαλεσαν αυτον ἱνα επιτρεψη αυτοις εις εκεινους εισελθειν· και επετρεψεν αυτοις.
εξελθοντα δε τα δαιμονια απο του ανθρωπου εισηλθον εις τους χοιρους, και ὡρμησεν ἡ αγελη κατα του κρημνου εις την λιμνην και απεπνιγη.
ιδοντες δε οἱ βοσκοντες το ⸀γεγονος εφυγον και απηγγειλαν εις την πολιν και εις τους αγρους.
εξηλθον δε ιδειν το γεγονος και ηλθον προς τον ιησουν, και εὑρον καθημενον τον ανθρωπον αφ οὑ τα δαιμονια ⸀εξηλθεν ἱματισμενον και σωφρονουντα παρα τους ποδας του ιησου, και εφοβηθησαν.
απηγγειλαν δε ⸀αυτοις οἱ ιδοντες πως εσωθη ὁ δαιμονισθεις.
και ⸀ηρωτησεν αυτον ἁπαν το πληθος της περιχωρου των ⸀γερασηνων απελθειν απ αυτων, ὁτι φοβω μεγαλω συνειχοντο· αυτος δε εμβας ⸀εις πλοιον ὑπεστρεψεν.
εδειτο δε αυτου ὁ ανηρ αφ οὑ εξεληλυθει τα δαιμονια ειναι συν αυτω· απελυσεν δε ⸀αυτον λεγων·
ὑποστρεφε εις τον οικον σου, και διηγου ὁσα ⸂σοι εποιησεν⸃ ὁ θεος. και απηλθεν καθ ὁλην την πολιν κηρυσσων ὁσα εποιησεν αυτω ὁ ιησους.
⸂εν δε⸃ τω ⸀ὑποστρεφειν τον ιησουν απεδεξατο αυτον ὁ οχλος, ησαν γαρ παντες προσδοκωντες αυτον.
και ιδου ηλθεν ανηρ ὡ ονομα ιαιρος, και ⸀οὑτος αρχων της συναγωγης ὑπηρχεν, και πεσων παρα τους ποδας ⸀του ιησου παρεκαλει αυτον εισελθειν εις τον οικον αυτου,
ὁτι θυγατηρ μονογενης ην αυτω ὡς ετων δωδεκα και αυτη απεθνησκεν. εν δε τω ὑπαγειν αυτον οἱ οχλοι συνεπνιγον αυτον.
και γυνη ουσα εν ῥυσει αἱματος απο ετων δωδεκα, ἡτις ⸂ιατροις προσαναλωσασα ὁλον τον βιον⸃ ουκ ισχυσεν ⸀απ ουδενος θεραπευθηναι,
προσελθουσα οπισθεν ἡψατο του κρασπεδου του ἱματιου αυτου, και παραχρημα εστη ἡ ῥυσις του αἱματος αυτης.
και ειπεν ὁ ιησους· τις ὁ ἁψαμενος μου; αρνουμενων δε παντων ειπεν ὁ ⸀πετρος· επιστατα, οἱ οχλοι συνεχουσιν σε και ⸀αποθλιβουσιν.
ὁ δε ιησους ειπεν· ἡψατο μου τις, εγω γαρ εγνων δυναμιν ⸀εξεληλυθυιαν απ εμου.
ιδουσα δε ἡ γυνη ὁτι ουκ ελαθεν τρεμουσα ηλθεν και προσπεσουσα αυτω δι ἡν αιτιαν ἡψατο αυτου ⸀απηγγειλεν ενωπιον παντος του λαου και ὡς ιαθη παραχρημα.
ὁ δε ειπεν αυτη· ⸀θυγατηρ, ἡ πιστις σου σεσωκεν σε· πορευου εις ειρηνην.
ετι αυτου λαλουντος ερχεται τις παρα του αρχισυναγωγου ⸀λεγων ὁτι τεθνηκεν ἡ θυγατηρ σου, ⸀μηκετι σκυλλε τον διδασκαλον.
ὁ δε ιησους ακουσας απεκριθη ⸀αυτω· μη φοβου, μονον ⸀πιστευσον, και σωθησεται.
ελθων δε εις την οικιαν ουκ αφηκεν εισελθειν ⸂τινα συν αυτω⸃ ει μη πετρον και ιωαννην και ιακωβον και τον πατερα της παιδος και την μητερα.
εκλαιον δε παντες και εκοπτοντο αυτην. ὁ δε ειπεν· μη κλαιετε, ⸂ου γαρ⸃ απεθανεν αλλα καθευδει.
και κατεγελων αυτου, ειδοτες ὁτι απεθανεν.
αυτος ⸀δε κρατησας της χειρος αυτης εφωνησεν λεγων· ἡ παις, ⸀εγειρε.
και επεστρεψεν το πνευμα αυτης, και ανεστη παραχρημα, και διεταξεν αυτη δοθηναι φαγειν.
και εξεστησαν οἱ γονεις αυτης· ὁ δε παρηγγειλεν αυτοις μηδενι ειπειν το γεγονος.
9
συγκαλεσαμενος δε τους δωδεκα εδωκεν αυτοις δυναμιν και εξουσιαν επι παντα τα δαιμονια και νοσους θεραπευειν,
και απεστειλεν αυτους κηρυσσειν την βασιλειαν του θεου και ιασθαι ⸂τους ασθενεις⸃,
και ειπεν προς αυτους· μηδεν αιρετε εις την ὁδον, μητε ⸀ῥαβδον μητε πηραν μητε αρτον μητε αργυριον, μητε ⸀ανα δυο χιτωνας εχειν.
και εις ἡν αν οικιαν εισελθητε, εκει μενετε και εκειθεν εξερχεσθε.
και ὁσοι ⸀αν μη ⸀δεχωνται ὑμας, εξερχομενοι απο της πολεως ⸀εκεινης τον κονιορτον απο των ποδων ὑμων ⸀αποτινασσετε εις μαρτυριον επ αυτους.
εξερχομενοι δε διηρχοντο κατα τας κωμας ευαγγελιζομενοι και θεραπευοντες πανταχου.
ηκουσεν δε ἡρωδης ὁ τετρααρχης τα ⸀γινομενα παντα, και διηπορει δια το λεγεσθαι ὑπο τινων ὁτι ιωαννης ⸀ηγερθη εκ νεκρων,
ὑπο τινων δε ὁτι ηλιας εφανη, αλλων δε ὁτι προφητης ⸀τις των αρχαιων ανεστη.
⸂ειπεν δε⸃ ⸀ὁ ἡρωδης· ιωαννην εγω απεκεφαλισα· τις δε εστιν οὑτος περι ⸀οὑ ακουω τοιαυτα; και εζητει ιδειν αυτον.
και ὑποστρεψαντες οἱ αποστολοι διηγησαντο αυτω ὁσα εποιησαν. και παραλαβων αυτους ὑπεχωρησεν κατ ιδιαν εις ⸂πολιν καλουμενην βηθσαιδα⸃.
οἱ δε οχλοι γνοντες ηκολουθησαν αυτω. και ⸀αποδεξαμενος αυτους ελαλει αυτοις περι της βασιλειας του θεου, και τους χρειαν εχοντας θεραπειας ιατο.
ἡ δε ἡμερα ηρξατο κλινειν· προσελθοντες δε οἱ δωδεκα ειπαν αυτω· απολυσον τον οχλον, ἱνα ⸀πορευθεντες εις τας κυκλω κωμας ⸀και αγρους καταλυσωσιν και εὑρωσιν επισιτισμον, ὁτι ὡδε εν ερημω τοπω εσμεν.
ειπεν δε προς αυτους· δοτε αυτοις ⸂ὑμεις φαγειν⸃. οἱ δε ειπαν· ουκ εισιν ἡμιν πλειον η ⸂αρτοι πεντε⸃ και ιχθυες δυο, ει μητι πορευθεντες ἡμεις αγορασωμεν εις παντα τον λαον τουτον βρωματα.
ησαν γαρ ὡσει ανδρες πεντακισχιλιοι. ειπεν δε προς τους μαθητας αυτου· κατακλινατε αυτους κλισιας ⸀ὡσει ανα πεντηκοντα.
και εποιησαν οὑτως και ⸀κατεκλιναν ἁπαντας.
λαβων δε τους πεντε αρτους και τους δυο ιχθυας αναβλεψας εις τον ουρανον ευλογησεν αυτους και κατεκλασεν και εδιδου τοις μαθηταις ⸀παραθειναι τω οχλω.
και εφαγον και εχορτασθησαν παντες, και ηρθη το περισσευσαν αυτοις κλασματων κοφινοι δωδεκα.
και εγενετο εν τω ειναι αυτον προσευχομενον κατα μονας συνησαν αυτω οἱ μαθηται, και επηρωτησεν αυτους λεγων· τινα με ⸂οἱ οχλοι λεγουσιν⸃ ειναι;
οἱ δε αποκριθεντες ειπαν· ιωαννην τον βαπτιστην, αλλοι δε ηλιαν, αλλοι δε ὁτι προφητης τις των αρχαιων ανεστη.
ειπεν δε αυτοις· ὑμεις δε τινα με λεγετε ειναι; ⸂πετρος δε αποκριθεις⸃ ειπεν· τον χριστον του θεου.
ὁ δε επιτιμησας αυτοις παρηγγειλεν μηδενι ⸀λεγειν τουτο,
ειπων ὁτι δει τον υἱον του ανθρωπου πολλα παθειν και αποδοκιμασθηναι απο των πρεσβυτερων και αρχιερεων και γραμματεων και αποκτανθηναι και τη τριτη ἡμερα ⸀εγερθηναι.
ελεγεν δε προς παντας· ει τις θελει οπισω μου ⸂ερχεσθαι, αρνησασθω⸃ ἑαυτον και αρατω τον σταυρον αυτου ⸂καθ ἡμεραν⸃, και ακολουθειτω μοι.
ὁς γαρ ⸀αν θελη την ψυχην αυτου σωσαι, απολεσει αυτην· ὁς δ αν απολεση την ψυχην αυτου ἑνεκεν εμου, οὑτος σωσει αυτην.
τι γαρ ωφελειται ανθρωπος κερδησας τον κοσμον ὁλον ἑαυτον δε απολεσας η ζημιωθεις;
ὁς γαρ αν επαισχυνθη με και τους εμους λογους, τουτον ὁ υἱος του ανθρωπου επαισχυνθησεται, ὁταν ελθη εν τη δοξη αυτου και του πατρος και των ἁγιων αγγελων.
λεγω δε ὑμιν αληθως, εισιν τινες των ⸀αυτου ⸀ἑστηκοτων οἱ ου μη γευσωνται θανατου ἑως αν ιδωσιν την βασιλειαν του θεου.
εγενετο δε μετα τους λογους τουτους ὡσει ἡμεραι οκτω ⸀και παραλαβων πετρον και ιωαννην και ιακωβον ανεβη εις το ορος προσευξασθαι.
και εγενετο εν τω προσευχεσθαι αυτον το ειδος του προσωπου αυτου ἑτερον και ὁ ἱματισμος αυτου λευκος εξαστραπτων.
και ιδου ανδρες δυο συνελαλουν αυτω, οἱτινες ησαν μωυσης και ηλιας,
οἱ οφθεντες εν δοξη ελεγον την εξοδον αυτου ἡν ημελλεν πληρουν εν ιερουσαλημ.
ὁ δε πετρος και οἱ συν αυτω ησαν βεβαρημενοι ὑπνω· διαγρηγορησαντες δε ειδον την δοξαν αυτου και τους δυο ανδρας τους συνεστωτας αυτω.
και εγενετο εν τω διαχωριζεσθαι αυτους απ αυτου ειπεν ⸀ὁ πετρος προς τον ιησουν· επιστατα, καλον εστιν ἡμας ὡδε ειναι, και ποιησωμεν σκηνας τρεις, μιαν σοι και μιαν μωυσει και μιαν ηλια, μη ειδως ὁ λεγει.
ταυτα δε αυτου λεγοντος εγενετο νεφελη και ⸀επεσκιαζεν αυτους· εφοβηθησαν δε εν τω ⸂εισελθειν αυτους⸃ εις την νεφελην.
και φωνη εγενετο εκ της νεφελης λεγουσα· οὑτος εστιν ὁ υἱος μου ὁ ⸀εκλελεγμενος, αυτου ακουετε.
και εν τω γενεσθαι την φωνην ⸀εὑρεθη ιησους μονος. και αυτοι εσιγησαν και ουδενι απηγγειλαν εν εκειναις ταις ἡμεραις ουδεν ὡν ἑωρακαν.
εγενετο ⸀δε τη ἑξης ἡμερα κατελθοντων αυτων απο του ορους συνηντησεν αυτω οχλος πολυς.
και ιδου ανηρ απο του οχλου ⸀εβοησεν λεγων· διδασκαλε, δεομαι σου επιβλεψαι επι τον υἱον μου, ὁτι μονογενης ⸂μοι εστιν⸃,
και ιδου πνευμα λαμβανει αυτον, και εξαιφνης κραζει, και σπαρασσει αυτον μετα αφρου και ⸀μογις αποχωρει απ αυτου συντριβον αυτον·
και εδεηθην των μαθητων σου ἱνα εκβαλωσιν αυτο, και ουκ ηδυνηθησαν.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν· ω γενεα απιστος και διεστραμμενη, ἑως ποτε εσομαι προς ὑμας και ανεξομαι ὑμων; προσαγαγε ⸂ὡδε τον υἱον σου⸃.
ετι δε προσερχομενου αυτου ερρηξεν αυτον το δαιμονιον και συνεσπαραξεν· επετιμησεν δε ὁ ιησους τω πνευματι τω ακαθαρτω, και ιασατο τον παιδα και απεδωκεν αυτον τω πατρι αυτου.
εξεπλησσοντο δε παντες επι τη μεγαλειοτητι του θεου. παντων δε θαυμαζοντων επι πασιν οἱς ⸀εποιει ειπεν προς τους μαθητας αυτου·
θεσθε ὑμεις εις τα ωτα ὑμων τους λογους τουτους, ὁ γαρ υἱος του ανθρωπου μελλει παραδιδοσθαι εις χειρας ανθρωπων.
οἱ δε ηγνοουν το ῥημα τουτο, και ην παρακεκαλυμμενον απ αυτων ἱνα μη αισθωνται αυτο, και εφοβουντο ερωτησαι αυτον περι του ῥηματος τουτου.
εισηλθεν δε διαλογισμος εν αυτοις, το τις αν ειη μειζων αυτων.
ὁ δε ιησους ⸀ειδως τον διαλογισμον της καρδιας αυτων επιλαβομενος ⸀παιδιον εστησεν αυτο παρ ἑαυτω,
και ειπεν αυτοις· ὁς ⸀αν δεξηται τουτο το παιδιον επι τω ονοματι μου εμε δεχεται, και ὁς ⸁αν εμε δεξηται δεχεται τον αποστειλαντα με· ὁ γαρ μικροτερος εν πασιν ὑμιν ὑπαρχων οὑτος ⸀εστιν μεγας.
αποκριθεις ⸀δε ιωαννης ειπεν· επιστατα, ειδομεν τινα ⸀εν τω ονοματι σου εκβαλλοντα δαιμονια, και ⸀εκωλυομεν αυτον ὁτι ουκ ακολουθει μεθ ἡμων.
⸂ειπεν δε⸃ προς αυτον ⸀ὁ ιησους· μη κωλυετε, ὁς γαρ ουκ εστιν καθ ⸂ὑμων ὑπερ ὑμων⸃ εστιν.
εγενετο δε εν τω συμπληρουσθαι τας ἡμερας της αναλημψεως αυτου και αυτος το ⸀προσωπον ⸀εστηρισεν του πορευεσθαι εις ιερουσαλημ,
και απεστειλεν αγγελους προ προσωπου αυτου. και πορευθεντες εισηλθον εις κωμην σαμαριτων, ⸀ὡς ἑτοιμασαι αυτω·
και ουκ εδεξαντο αυτον, ὁτι το προσωπον αυτου ην πορευομενον εις ιερουσαλημ.
ιδοντες δε οἱ ⸀μαθηται ιακωβος και ιωαννης ειπαν· κυριε, θελεις ειπωμεν πυρ καταβηναι απο του ουρανου και αναλωσαι ⸀αυτους.
στραφεις δε επετιμησεν ⸀αυτοις.
⸀και επορευθησαν εις ἑτεραν κωμην.
⸀και πορευομενων αυτων εν τη ὁδω ειπεν τις προς αυτον· ακολουθησω σοι ὁπου ⸀εαν ⸀απερχη.
και ειπεν αυτω ὁ ιησους· αἱ αλωπεκες φωλεους εχουσιν και τα πετεινα του ουρανου κατασκηνωσεις, ὁ δε υἱος του ανθρωπου ουκ εχει που την κεφαλην κλινη.
ειπεν δε προς ἑτερον· ακολουθει μοι. ὁ δε ειπεν· ⸀κυριε, επιτρεψον μοι ⸂απελθοντι πρωτον⸃ θαψαι τον πατερα μου.
ειπεν δε ⸀αυτω· αφες τους νεκρους θαψαι τους ἑαυτων νεκρους, συ δε απελθων διαγγελλε την βασιλειαν του θεου.
ειπεν δε και ἑτερος· ακολουθησω σοι, κυριε· πρωτον δε επιτρεψον μοι αποταξασθαι τοις εις τον οικον μου.
ειπεν δε ⸂ὁ ιησους⸃· ουδεις επιβαλων την ⸀χειρα επ αροτρον και βλεπων εις τα οπισω ευθετος εστιν ⸂τη βασιλεια⸃ του θεου.
10
μετα δε ταυτα ανεδειξεν ὁ κυριος ⸀και ἑτερους ἑβδομηκοντα ⸀δυο και απεστειλεν αυτους ανα δυο ⸁δυο προ προσωπου αυτου εις πασαν πολιν και τοπον οὑ ημελλεν αυτος ερχεσθαι.
ελεγεν ⸀δε προς αυτους· ὁ μεν θερισμος πολυς, οἱ δε εργαται ολιγοι· δεηθητε ουν του κυριου του θερισμου ὁπως ⸂εργατας εκβαλη⸃ εις τον θερισμον αυτου.
ὑπαγετε· ⸀ιδου αποστελλω ὑμας ὡς αρνας εν μεσω λυκων.
μη βασταζετε βαλλαντιον, μη πηραν, ⸀μη ὑποδηματα, και μηδενα κατα την ὁδον ασπασησθε.
εις ἡν δ αν ⸂εισελθητε οικιαν⸃ πρωτον λεγετε· ειρηνη τω οικω τουτω.
και εαν ⸂η εκει⸃ υἱος ειρηνης, επαναπαησεται επ αυτον ἡ ειρηνη ὑμων· ει δε μηγε, εφ ὑμας ανακαμψει.
εν αυτη δε τη οικια μενετε, εσθιοντες και πινοντες τα παρ αυτων, αξιος γαρ ὁ εργατης του μισθου ⸀αυτου. μη μεταβαινετε εξ οικιας εις οικιαν.
και εις ἡν αν πολιν εισερχησθε και δεχωνται ὑμας, εσθιετε τα παρατιθεμενα ὑμιν,
και θεραπευετε τους εν αυτη ασθενεις, και λεγετε αυτοις· ηγγικεν εφ ὑμας ἡ βασιλεια του θεου.
εις ἡν δ αν πολιν ⸀εισελθητε και μη δεχωνται ὑμας, εξελθοντες εις τας πλατειας αυτης ειπατε·
και τον κονιορτον τον κολληθεντα ἡμιν εκ της πολεως ὑμων ⸂εις τους ποδας⸃ απομασσομεθα ὑμιν· πλην τουτο γινωσκετε ὁτι ⸀ηγγικεν ἡ βασιλεια του θεου.
λεγω ὑμιν ὁτι σοδομοις εν τη ἡμερα εκεινη ανεκτοτερον εσται η τη πολει εκεινη.
ουαι σοι, χοραζιν· ουαι σοι, βηθσαιδα· ὁτι ει εν τυρω και σιδωνι ⸀εγενηθησαν αἱ δυναμεις αἱ γενομεναι εν ὑμιν, παλαι αν εν σακκω και σποδω ⸀καθημενοι μετενοησαν.
πλην τυρω και σιδωνι ανεκτοτερον εσται εν τη κρισει η ὑμιν.
και συ, καφαρναουμ, ⸂μη ἑως ουρανου ὑψωθηση⸃; ἑως ⸀του ἁδου ⸀καταβιβασθηση.
ὁ ακουων ὑμων εμου ακουει, και ὁ αθετων ὑμας εμε αθετει· ὁ δε εμε αθετων αθετει τον αποστειλαντα με.
ὑπεστρεψαν δε οἱ ἑβδομηκοντα ⸀δυο μετα χαρας λεγοντες· κυριε, και τα δαιμονια ὑποτασσεται ἡμιν εν τω ονοματι σου.
ειπεν δε αυτοις· εθεωρουν τον σαταναν ὡς αστραπην εκ του ουρανου πεσοντα.
ιδου ⸀δεδωκα ὑμιν την εξουσιαν του πατειν επανω οφεων και σκορπιων, και επι πασαν την δυναμιν του εχθρου, και ουδεν ὑμας ου μη ⸀αδικηση.
πλην εν τουτω μη χαιρετε ὁτι τα πνευματα ὑμιν ὑποτασσεται, χαιρετε δε ὁτι τα ονοματα ὑμων ⸀εγγεγραπται εν τοις ουρανοις.
εν αυτη τη ὡρα ηγαλλιασατο ⸀τω πνευματι ⸂τω ἁγιω⸃ και ειπεν· εξομολογουμαι σοι, πατερ κυριε του ουρανου και της γης, ὁτι απεκρυψας ταυτα απο σοφων και συνετων, και απεκαλυψας αυτα νηπιοις· ναι, ὁ πατηρ, ὁτι οὑτως ⸂ευδοκια εγενετο⸃ εμπροσθεν σου.
⸀παντα μοι παρεδοθη ὑπο του πατρος μου, και ουδεις γινωσκει τις εστιν ὁ υἱος ει μη ὁ πατηρ, και τις εστιν ὁ πατηρ ει μη ὁ υἱος και ὡ ⸀εαν βουληται ὁ υἱος αποκαλυψαι.
και στραφεις προς τους μαθητας κατ ιδιαν ειπεν· μακαριοι οἱ οφθαλμοι οἱ βλεποντες ἁ βλεπετε.
λεγω γαρ ὑμιν ὁτι πολλοι προφηται και βασιλεις ηθελησαν ιδειν ἁ ὑμεις βλεπετε και ουκ ειδαν, και ακουσαι ἁ ακουετε και ουκ ηκουσαν.
και ιδου νομικος τις ανεστη εκπειραζων ⸀αυτον λεγων· διδασκαλε, τι ποιησας ζωην αιωνιον κληρονομησω;
ὁ δε ειπεν προς αυτον· εν τω νομω τι γεγραπται; πως αναγινωσκεις;
ὁ δε αποκριθεις ειπεν· αγαπησεις κυριον τον θεον σου εξ ὁλης ⸀της καρδιας σου και ⸂εν ὁλη τη ψυχη⸃ σου και ⸂εν ὁλη τη ισχυι⸃ σου και ⸂εν ὁλη τη διανοια⸃ σου, και τον πλησιον σου ὡς σεαυτον.
ειπεν δε αυτω· ορθως απεκριθης· τουτο ποιει και ζηση.
ὁ δε θελων ⸀δικαιωσαι ἑαυτον ειπεν προς τον ιησουν· και τις εστιν μου πλησιον;
ὑπολαβων ⸀δε ὁ ιησους ειπεν· ανθρωπος τις κατεβαινεν απο ιερουσαλημ εις ιεριχω και λησταις περιεπεσεν, οἱ και εκδυσαντες αυτον και πληγας επιθεντες απηλθον αφεντες ⸀ἡμιθανη.
κατα συγκυριαν δε ἱερευς τις κατεβαινεν εν τη ὁδω εκεινη, και ιδων αυτον αντιπαρηλθεν·
ὁμοιως δε και ⸀λευιτης κατα τον τοπον ελθων και ιδων αντιπαρηλθεν.
σαμαριτης δε τις ὁδευων ηλθεν κατ αυτον και ⸀ιδων εσπλαγχνισθη,
και προσελθων κατεδησεν τα τραυματα αυτου επιχεων ελαιον και οινον, επιβιβασας δε αυτον επι το ιδιον κτηνος ηγαγεν αυτον εις πανδοχειον και επεμεληθη αυτου.
και επι την ⸀αυριον εκβαλων ⸂δυο δηναρια εδωκεν⸃ τω πανδοχει και ⸀ειπεν· επιμεληθητι αυτου, και ὁ τι αν προσδαπανησης εγω εν τω επανερχεσθαι με αποδωσω σοι.
⸀τις τουτων των τριων πλησιον δοκει σοι γεγονεναι του εμπεσοντος εις τους ληστας;
ὁ δε ειπεν· ὁ ποιησας το ελεος μετ αυτου. ειπεν ⸀δε αυτω ὁ ιησους· πορευου και συ ποιει ὁμοιως.
⸂εν δε⸃ τω πορευεσθαι ⸀αυτους αυτος εισηλθεν εις κωμην τινα· γυνη δε τις ονοματι μαρθα ὑπεδεξατο ⸀αυτον.
και τηδε ην αδελφη καλουμενη ⸀μαριαμ, ἡ και ⸂παρακαθεσθεισα προς⸃ τους ποδας του ⸀ιησου ηκουεν τον λογον αυτου.
ἡ δε μαρθα περιεσπατο περι πολλην διακονιαν· επιστασα δε ειπεν· κυριε, ου μελει σοι ὁτι ἡ αδελφη μου μονην με ⸀κατελειπεν διακονειν; ⸀ειπε ουν αυτη ἱνα μοι συναντιλαβηται.
αποκριθεις δε ειπεν αυτη ὁ ⸀κυριος· μαρθα μαρθα, μεριμνας και ⸀θορυβαζη περι πολλα,
⸂ολιγων δε εστιν χρεια η ἑνος⸃· ⸂μαριαμ γαρ⸃ την αγαθην μεριδα εξελεξατο ἡτις ουκ αφαιρεθησεται ⸀αυτης.
11
και εγενετο εν τω ειναι αυτον εν τοπω τινι προσευχομενον, ὡς επαυσατο, ειπεν τις των μαθητων αυτου προς αυτον· κυριε, διδαξον ἡμας προσευχεσθαι, καθως και ιωαννης εδιδαξεν τους μαθητας αυτου.
ειπεν δε αυτοις· ὁταν προσευχησθε, λεγετε· ⸀πατερ, ἁγιασθητω το ονομα σου· ελθετω ἡ βασιλεια ⸀σου·
τον αρτον ἡμων τον επιουσιον διδου ἡμιν το καθ ἡμεραν·
και αφες ἡμιν τας ἁμαρτιας ἡμων, και γαρ αυτοι αφιομεν παντι οφειλοντι ἡμιν· και μη εισενεγκης ἡμας εις ⸀πειρασμον.
και ειπεν προς αυτους· τις εξ ὑμων ἑξει φιλον και πορευσεται προς αυτον μεσονυκτιου και ειπη αυτω· φιλε, χρησον μοι τρεις αρτους,
επειδη φιλος ⸀μου παρεγενετο εξ ὁδου προς με και ουκ εχω ὁ παραθησω αυτω·
κακεινος εσωθεν αποκριθεις ειπη· μη μοι κοπους παρεχε· ηδη ἡ θυρα κεκλεισται, και τα παιδια μου μετ εμου εις την κοιτην εισιν· ου δυναμαι αναστας δουναι σοι.
λεγω ὑμιν, ει και ου δωσει αυτω αναστας δια το ειναι ⸂φιλον αυτου⸃, δια γε την αναιδειαν αυτου εγερθεις δωσει αυτω ⸀ὁσων χρηζει.
καγω ὑμιν λεγω, αιτειτε, και δοθησεται ὑμιν· ζητειτε, και εὑρησετε· κρουετε, και ανοιγησεται ὑμιν·
πας γαρ ὁ αιτων λαμβανει, και ὁ ζητων εὑρισκει, και τω κρουοντι ανοιγησεται.
τινα δε ⸀εξ ὑμων τον πατερα αιτησει ὁ ⸀υἱος ιχθυν, ⸀και αντι ιχθυος οφιν ⸂αυτω επιδωσει⸃;
η και ⸀αιτησει ωον, ⸀επιδωσει αυτω σκορπιον;
ει ουν ὑμεις πονηροι ὑπαρχοντες οιδατε δοματα αγαθα διδοναι τοις τεκνοις ὑμων, ποσω μαλλον ὁ πατηρ ὁ εξ ουρανου δωσει πνευμα ἁγιον τοις αιτουσιν αυτον.
και ην εκβαλλων ⸀δαιμονιον κωφον· εγενετο δε του δαιμονιου εξελθοντος ελαλησεν ὁ κωφος. και εθαυμασαν οἱ οχλοι·
τινες δε εξ αυτων ειπον· εν βεελζεβουλ ⸀τω αρχοντι των δαιμονιων εκβαλλει τα δαιμονια·
ἑτεροι δε πειραζοντες σημειον ⸂εξ ουρανου εζητουν παρ αυτου⸃.
αυτος δε ειδως αυτων τα διανοηματα ειπεν αυτοις· πασα βασιλεια εφ ἑαυτην διαμερισθεισα ερημουται, και οικος επι οικον πιπτει.
ει δε και ὁ σατανας εφ ἑαυτον διεμερισθη, πως σταθησεται ἡ βασιλεια αυτου; ὁτι λεγετε εν βεελζεβουλ εκβαλλειν με τα δαιμονια.
ει δε εγω εν βεελζεβουλ εκβαλλω τα δαιμονια, οἱ υἱοι ὑμων εν τινι εκβαλλουσιν; δια τουτο ⸂αυτοι ὑμων κριται⸃ εσονται.
ει δε εν δακτυλω ⸀θεου εκβαλλω τα δαιμονια, αρα εφθασεν εφ ὑμας ἡ βασιλεια του θεου.
ὁταν ὁ ισχυρος καθωπλισμενος φυλασση την ἑαυτου αυλην, εν ειρηνη εστιν τα ὑπαρχοντα αυτου·
επαν ⸀δε ισχυροτερος ⸀αυτου επελθων νικηση αυτον, την πανοπλιαν αυτου αιρει εφ ἡ επεποιθει, και τα σκυλα αυτου διαδιδωσιν.
ὁ μη ων μετ εμου κατ εμου εστιν, και ὁ μη συναγων μετ εμου σκορπιζει.
ὁταν το ακαθαρτον πνευμα εξελθη απο του ανθρωπου, διερχεται δι ανυδρων τοπων ζητουν αναπαυσιν, και μη ⸀εὑρισκον λεγει· ὑποστρεψω εις τον οικον μου ὁθεν εξηλθον·
και ελθον ⸀εὑρισκει σεσαρωμενον και κεκοσμημενον.
τοτε πορευεται και παραλαμβανει ⸂ἑτερα πνευματα πονηροτερα ἑαυτου ἑπτα⸃, και ⸀εισελθοντα κατοικει εκει, και γινεται τα εσχατα του ανθρωπου εκεινου χειρονα των πρωτων.
εγενετο δε εν τω λεγειν αυτον ταυτα επαρασα τις ⸂φωνην γυνη⸃ εκ του οχλου ειπεν αυτω· μακαρια ἡ κοιλια ἡ βαστασασα σε και μαστοι οὑς εθηλασας·
αυτος δε ειπεν· ⸀μενουν μακαριοι οἱ ακουοντες τον λογον του θεου και ⸀φυλασσοντες.
των δε οχλων επαθροιζομενων ηρξατο λεγειν· ἡ γενεα αὑτη ⸀γενεα πονηρα εστιν· σημειον ⸀ζητει, και σημειον ου δοθησεται αυτη ει μη το σημειον ⸀ιωνα.
καθως γαρ εγενετο ⸀ιωνας ⸂τοις νινευιταις σημειον⸃, οὑτως εσται και ὁ υἱος του ανθρωπου τη γενεα ταυτη.
βασιλισσα νοτου εγερθησεται εν τη κρισει μετα των ανδρων της γενεας ταυτης και κατακρινει αυτους· ὁτι ηλθεν εκ των περατων της γης ακουσαι την σοφιαν σολομωνος, και ιδου πλειον σολομωνος ὡδε.
ανδρες ⸀νινευιται αναστησονται εν τη κρισει μετα της γενεας ταυτης και κατακρινουσιν αυτην· ὁτι μετενοησαν εις το κηρυγμα ιωνα, και ιδου πλειον ιωνα ὡδε.
⸀ουδεις λυχνον ἁψας εις κρυπτην τιθησιν ουδε ὑπο τον μοδιον αλλ επι την λυχνιαν, ἱνα οἱ εισπορευομενοι το ⸀φεγγος βλεπωσιν.
ὁ λυχνος του σωματος εστιν ὁ οφθαλμος ⸀σου. ⸀ὁταν ὁ οφθαλμος σου ἁπλους η, και ὁλον το σωμα σου φωτεινον εστιν· επαν δε πονηρος η, και το σωμα σου σκοτεινον.
σκοπει ουν μη το φως το εν σοι σκοτος εστιν.
ει ουν το σωμα σου ὁλον φωτεινον, μη εχον ⸂μερος τι⸃ σκοτεινον, εσται φωτεινον ὁλον ὡς ὁταν ὁ λυχνος τη αστραπη φωτιζη σε.
εν δε τω λαλησαι ⸀ερωτα αυτον ⸀φαρισαιος ὁπως αριστηση παρ αυτω· εισελθων δε ανεπεσεν.
ὁ δε φαρισαιος ιδων εθαυμασεν ὁτι ου πρωτον εβαπτισθη προ του αριστου.
ειπεν δε ὁ κυριος προς αυτον· νυν ὑμεις οἱ φαρισαιοι το εξωθεν του ποτηριου και του πινακος καθαριζετε, το δε εσωθεν ὑμων γεμει ἁρπαγης και πονηριας.
αφρονες, ουχ ὁ ποιησας το εξωθεν και το εσωθεν εποιησεν;
πλην τα ενοντα δοτε ελεημοσυνην, και ιδου παντα καθαρα ὑμιν εστιν.
αλλα ουαι ὑμιν τοις φαρισαιοις, ὁτι αποδεκατουτε το ἡδυοσμον και το πηγανον και παν λαχανον, και παρερχεσθε την κρισιν και την αγαπην του θεου· ταυτα ⸀δε εδει ποιησαι κακεινα μη ⸀παρειναι.
ουαι ὑμιν τοις φαρισαιοις, ὁτι αγαπατε την πρωτοκαθεδριαν εν ταις συναγωγαις και τους ασπασμους εν ταις αγοραις.
ουαι ⸀ὑμιν, ὁτι εστε ὡς τα μνημεια τα αδηλα, και οἱ ανθρωποι ⸀οἱ περιπατουντες επανω ουκ οιδασιν.
αποκριθεις δε τις των νομικων λεγει αυτω· διδασκαλε, ταυτα λεγων και ἡμας ὑβριζεις.
ὁ δε ειπεν· και ὑμιν τοις νομικοις ουαι, ὁτι φορτιζετε τους ανθρωπους φορτια δυσβαστακτα, και αυτοι ἑνι των δακτυλων ὑμων ου προσψαυετε τοις φορτιοις.
ουαι ὑμιν, ὁτι οικοδομειτε τα μνημεια των προφητων οἱ δε πατερες ὑμων απεκτειναν αυτους.
αρα ⸂μαρτυρες εστε⸃ και συνευδοκειτε τοις εργοις των πατερων ὑμων, ὁτι αυτοι μεν απεκτειναν αυτους ὑμεις δε ⸀οικοδομειτε.
δια τουτο και ἡ σοφια του θεου ειπεν· αποστελω εις αυτους προφητας και αποστολους, και εξ αυτων αποκτενουσιν και ⸀διωξουσιν,
ἱνα εκζητηθη το αἱμα παντων των προφητων το εκκεχυμενον απο καταβολης κοσμου απο της γενεας ταυτης,
⸀απο αἱματος ἁβελ ⸀ἑως αἱματος ζαχαριου του απολομενου μεταξυ του θυσιαστηριου και του οικου· ναι, λεγω ὑμιν, εκζητηθησεται απο της γενεας ταυτης.
ουαι ὑμιν τοις νομικοις, ὁτι ηρατε την κλειδα της γνωσεως· αυτοι ουκ εισηλθατε και τους εισερχομενους εκωλυσατε.
⸂κακειθεν εξελθοντος αυτου⸃ ηρξαντο οἱ γραμματεις και οἱ φαρισαιοι δεινως ενεχειν και αποστοματιζειν αυτον περι πλειονων,
ενεδρευοντες ⸀αυτον θηρευσαι τι εκ του στοματος ⸀αυτου.
12
εν οἱς επισυναχθεισων των μυριαδων του οχλου, ὡστε καταπατειν αλληλους, ηρξατο λεγειν προς τους μαθητας αυτου πρωτον· προσεχετε ἑαυτοις απο της ζυμης, ⸂ἡτις εστιν ὑποκρισις, των φαρισαιων⸃.
ουδεν δε συγκεκαλυμμενον εστιν ὁ ουκ αποκαλυφθησεται, και κρυπτον ὁ ου γνωσθησεται.
ανθ ὡν ὁσα εν τη σκοτια ειπατε εν τω φωτι ακουσθησεται, και ὁ προς το ους ελαλησατε εν τοις ταμειοις κηρυχθησεται επι των δωματων.
λεγω δε ὑμιν τοις φιλοις μου, μη φοβηθητε απο των αποκτεινοντων το σωμα και μετα ταυτα μη εχοντων περισσοτερον τι ποιησαι.
ὑποδειξω δε ὑμιν τινα φοβηθητε· φοβηθητε τον μετα το αποκτειναι ⸂εχοντα εξουσιαν⸃ εμβαλειν εις την γεενναν· ναι, λεγω ὑμιν, τουτον φοβηθητε.
ουχι πεντε στρουθια ⸀πωλουνται ασσαριων δυο; και ἑν εξ αυτων ουκ εστιν επιλελησμενον ενωπιον του θεου.
αλλα και αἱ τριχες της κεφαλης ὑμων πασαι ηριθμηνται· ⸀μη φοβεισθε· πολλων στρουθιων διαφερετε.
λεγω δε ὑμιν, πας ὁς αν ⸀ὁμολογηση εν εμοι εμπροσθεν των ανθρωπων, και ὁ υἱος του ανθρωπου ὁμολογησει εν αυτω εμπροσθεν των αγγελων του θεου·
ὁ δε αρνησαμενος με ενωπιον των ανθρωπων απαρνηθησεται ενωπιον των αγγελων του θεου.
και πας ὁς ερει λογον εις τον υἱον του ανθρωπου, αφεθησεται αυτω τω δε εις το ἁγιον πνευμα βλασφημησαντι ουκ αφεθησεται.
ὁταν δε ⸀εισφερωσιν ὑμας επι τας συναγωγας και τας αρχας και τας εξουσιας, μη ⸀μεριμνησητε πως ⸂η τι⸃ απολογησησθε η τι ειπητε·
το γαρ ἁγιον πνευμα διδαξει ὑμας εν αυτη τη ὡρα ἁ δει ειπειν.
ειπεν δε τις ⸂εκ του οχλου αυτω⸃· διδασκαλε, ειπε τω αδελφω μου μερισασθαι μετ εμου την κληρονομιαν.
ὁ δε ειπεν αυτω· ανθρωπε, τις με κατεστησεν ⸀κριτην η μεριστην εφ ὑμας;
ειπεν δε προς αυτους· ὁρατε και φυλασσεσθε απο ⸀πασης πλεονεξιας, ὁτι ουκ εν τω περισσευειν τινι ἡ ζωη ⸀αυτου εστιν εκ των ὑπαρχοντων ⸀αυτω.
ειπεν δε παραβολην προς αυτους λεγων· ανθρωπου τινος πλουσιου ευφορησεν ἡ χωρα.
και διελογιζετο εν ⸀ἑαυτω λεγων· τι ποιησω, ὁτι ουκ εχω που συναξω τους καρπους μου;
και ειπεν· τουτο ποιησω· καθελω μου τας αποθηκας και μειζονας οικοδομησω, και συναξω εκει παντα ⸂τον σιτον⸃ και τα αγαθα μου,
και ερω τη ψυχη μου· ψυχη, εχεις πολλα αγαθα κειμενα εις ετη πολλα· αναπαυου, φαγε, πιε, ευφραινου.
ειπεν δε αυτω ὁ θεος· ⸀αφρων, ταυτη τη νυκτι την ψυχην σου ⸀απαιτουσιν απο σου· ἁ δε ἡτοιμασας, τινι εσται;
οὑτως ὁ θησαυριζων ⸀ἑαυτω και μη εις θεον πλουτων.
ειπεν δε προς τους μαθητας αυτου· δια τουτο ⸂λεγω ὑμιν⸃, μη μεριμνατε τη ⸀ψυχη τι φαγητε, μηδε τω ⸀σωματι τι ενδυσησθε.
ἡ ⸀γαρ ψυχη πλειον εστιν της τροφης και το σωμα του ενδυματος.
κατανοησατε τους κορακας ὁτι ου σπειρουσιν ουδε θεριζουσιν, οἱς ουκ εστιν ταμειον ουδε αποθηκη, και ὁ θεος τρεφει αυτους· ποσω μαλλον ὑμεις διαφερετε των πετεινων.
τις δε εξ ὑμων μεριμνων δυναται ⸂επι την ἡλικιαν αυτου προσθειναι⸃ ⸀πηχυν.
ει ουν ⸀ουδε ελαχιστον δυνασθε, τι περι των λοιπων μεριμνατε;
κατανοησατε τα κρινα πως αυξανει· ου κοπια ουδε νηθει· λεγω δε ὑμιν, ουδε σολομων εν παση τη δοξη αυτου περιεβαλετο ὡς ἑν τουτων.
ει δε ⸂εν αγρω τον χορτον οντα σημερον⸃ και αυριον εις κλιβανον βαλλομενον ὁ θεος οὑτως ⸀αμφιεζει, ποσω μαλλον ὑμας, ολιγοπιστοι.
και ὑμεις μη ζητειτε τι φαγητε ⸀και τι πιητε, και μη μετεωριζεσθε,
ταυτα γαρ παντα τα εθνη του κοσμου ⸀επιζητουσιν, ὑμων δε ὁ πατηρ οιδεν ὁτι χρηζετε τουτων.
πλην ζητειτε την βασιλειαν ⸀αυτου, και ⸀ταυτα προστεθησεται ὑμιν.
μη φοβου, το μικρον ποιμνιον, ὁτι ευδοκησεν ὁ πατηρ ὑμων δουναι ὑμιν την βασιλειαν.
πωλησατε τα ὑπαρχοντα ὑμων και δοτε ελεημοσυνην· ποιησατε ἑαυτοις βαλλαντια μη παλαιουμενα, θησαυρον ανεκλειπτον εν τοις ουρανοις, ὁπου κλεπτης ουκ εγγιζει ουδε σης διαφθειρει·
ὁπου γαρ εστιν ὁ θησαυρος ὑμων, εκει και ἡ καρδια ὑμων εσται.
εστωσαν ὑμων αἱ οσφυες περιεζωσμεναι και οἱ λυχνοι καιομενοι,
και ὑμεις ὁμοιοι ανθρωποις προσδεχομενοις τον κυριον ἑαυτων ποτε αναλυση εκ των γαμων, ἱνα ελθοντος και κρουσαντος ευθεως ανοιξωσιν αυτω.
μακαριοι οἱ δουλοι εκεινοι, οὑς ελθων ὁ κυριος εὑρησει γρηγορουντας· αμην λεγω ὑμιν ὁτι περιζωσεται και ανακλινει αυτους και παρελθων διακονησει αυτοις.
⸂καν εν τη δευτερα καν⸃ εν τη τριτη φυλακη ελθη και εὑρη οὑτως, μακαριοι ⸀εισιν εκεινοι.
τουτο δε γινωσκετε ὁτι ει ηδει ὁ οικοδεσποτης ποια ὡρα ὁ κλεπτης ερχεται, ⸂ουκ αν⸃ αφηκεν ⸀διορυχθηναι τον οικον αυτου.
και ⸀ὑμεις γινεσθε ἑτοιμοι, ὁτι ἡ ὡρα ου δοκειτε ὁ υἱος του ανθρωπου ερχεται.
ειπεν ⸀δε ὁ πετρος· κυριε, προς ἡμας την παραβολην ταυτην λεγεις η και προς παντας;
⸂και ειπεν⸃ ὁ κυριος· τις αρα εστιν ὁ πιστος οικονομος, ⸀ὁ φρονιμος, ὁν καταστησει ὁ κυριος επι της θεραπειας αυτου του διδοναι εν καιρω ⸀το σιτομετριον;
μακαριος ὁ δουλος εκεινος, ὁν ελθων ὁ κυριος αυτου εὑρησει ποιουντα οὑτως·
αληθως λεγω ὑμιν ὁτι επι πασιν τοις ὑπαρχουσιν αυτου καταστησει αυτον.
εαν δε ειπη ὁ δουλος εκεινος εν τη καρδια αυτου· χρονιζει ὁ κυριος μου ερχεσθαι, και αρξηται τυπτειν τους παιδας και τας παιδισκας, εσθιειν τε και πινειν και μεθυσκεσθαι,
ἡξει ὁ κυριος του δουλου εκεινου εν ἡμερα ἡ ου προσδοκα και εν ὡρα ἡ ου γινωσκει, και διχοτομησει αυτον και το μερος αυτου μετα των απιστων θησει.
εκεινος δε ὁ δουλος ὁ γνους το θελημα του κυριου ⸀αυτου και μη ἑτοιμασας ⸀η ποιησας προς το θελημα αυτου δαρησεται πολλας·
ὁ δε μη γνους ποιησας δε αξια πληγων δαρησεται ολιγας. παντι δε ὡ εδοθη πολυ, πολυ ζητηθησεται παρ αυτου, και ὡ παρεθεντο πολυ, περισσοτερον αιτησουσιν αυτον.
πυρ ηλθον βαλειν ⸀επι την γην, και τι θελω ει ηδη ανηφθη;
βαπτισμα δε εχω βαπτισθηναι, και πως συνεχομαι ἑως ⸀ὁτου τελεσθη.
δοκειτε ὁτι ειρηνην παρεγενομην δουναι εν τη γη; ουχι, λεγω ὑμιν, αλλ η διαμερισμον.
εσονται γαρ απο του νυν πεντε εν ⸂ἑνι οικω⸃ διαμεμερισμενοι, τρεις επι δυσιν και δυο επι τρισιν,
⸀διαμερισθησονται πατηρ επι υἱω και υἱος επι πατρι, μητηρ ⸀επι ⸀θυγατερα και θυγατηρ επι ⸂την μητερα⸃, πενθερα επι την νυμφην αυτης και νυμφη επι την ⸀πενθεραν.
ελεγεν δε και τοις οχλοις· ὁταν ⸀ιδητε νεφελην ανατελλουσαν ⸀επι δυσμων, ευθεως λεγετε ⸀ὁτι ομβρος ερχεται, και γινεται οὑτως·
και ὁταν νοτον πνεοντα, λεγετε ὁτι καυσων εσται, και γινεται.
ὑποκριται, το προσωπον της γης και του ουρανου οιδατε δοκιμαζειν, τον ⸂δε καιρον⸃ τουτον πως ⸂ουκ οιδατε δοκιμαζειν⸃;
τι δε και αφ ἑαυτων ου κρινετε το δικαιον;
ὡς γαρ ὑπαγεις μετα του αντιδικου σου επ αρχοντα, εν τη ὁδω δος εργασιαν απηλλαχθαι απ αυτου, μηποτε κατασυρη σε προς τον κριτην, και ὁ κριτης σε ⸀παραδωσει τω πρακτορι, και ὁ πρακτωρ σε ⸀βαλει εις φυλακην.
λεγω σοι, ου μη εξελθης εκειθεν ἑως ⸂και το⸃ εσχατον λεπτον αποδως.
13
παρησαν δε τινες εν αυτω τω καιρω απαγγελλοντες αυτω περι των γαλιλαιων ὡν το αἱμα πιλατος εμιξεν μετα των θυσιων αυτων.
και ⸀αποκριθεις ειπεν αυτοις· δοκειτε ὁτι οἱ γαλιλαιοι οὑτοι ἁμαρτωλοι παρα παντας τους γαλιλαιους εγενοντο, ὁτι ⸀ταυτα πεπονθασιν;
ουχι, λεγω ὑμιν, αλλ εαν μη μετανοητε παντες ⸀ὁμοιως απολεισθε.
η εκεινοι οἱ ⸀δεκαοκτω εφ οὑς επεσεν ὁ πυργος εν τω σιλωαμ και απεκτεινεν αυτους, δοκειτε ὁτι ⸀αυτοι οφειλεται εγενοντο παρα παντας ⸀τους ανθρωπους τους ⸀κατοικουντας ιερουσαλημ;
ουχι, λεγω ὑμιν, αλλ εαν μη ⸀μετανοητε παντες ⸀ὡσαυτως απολεισθε.
ελεγεν δε ταυτην την παραβολην. συκην ειχεν τις ⸂πεφυτευμενην εν τω αμπελωνι αυτου⸃, και ηλθεν ζητων καρπον εν αυτη και ουχ εὑρεν.
ειπεν δε προς τον αμπελουργον· ιδου τρια ετη ⸂αφ οὑ⸃ ερχομαι ζητων καρπον εν τη συκη ταυτη και ουχ εὑρισκω· ⸀εκκοψον αυτην· ἱνατι και την γην καταργει;
ὁ δε αποκριθεις λεγει αυτω· κυριε, αφες αυτην και τουτο το ετος, ἑως ὁτου σκαψω περι αυτην και βαλω κοπρια·
καν μεν ποιηση καρπον ⸂εις το μελλον—ει δε μηγε,⸃ εκκοψεις αυτην.
ην δε διδασκων εν μια των συναγωγων εν τοις σαββασιν.
και ιδου ⸀γυνη πνευμα εχουσα ασθενειας ετη ⸀δεκαοκτω, και ην συγκυπτουσα και μη δυναμενη ανακυψαι εις το παντελες.
ιδων δε αυτην ὁ ιησους προσεφωνησεν και ειπεν αυτη· γυναι, απολελυσαι της ασθενειας σου,
και επεθηκεν αυτη τας χειρας· και παραχρημα ανωρθωθη, και εδοξαζεν τον θεον.
αποκριθεις δε ὁ αρχισυναγωγος, αγανακτων ὁτι τω σαββατω εθεραπευσεν ὁ ιησους, ελεγεν τω οχλω ⸀ὁτι ἑξ ἡμεραι εισιν εν αἱς δει εργαζεσθαι· εν ⸀αυταις ουν ερχομενοι θεραπευεσθε και μη τη ἡμερα του σαββατου.
απεκριθη ⸀δε αυτω ὁ κυριος και ειπεν· ὑποκριται, ἑκαστος ὑμων τω σαββατω ου λυει τον βουν αυτου η τον ονον απο της φατνης και ⸀απαγαγων ποτιζει;
ταυτην δε θυγατερα αβρααμ ουσαν, ἡν εδησεν ὁ σατανας ιδου δεκα και οκτω ετη, ουκ εδει λυθηναι απο του δεσμου τουτου τη ἡμερα του σαββατου;
και ταυτα λεγοντος αυτου κατησχυνοντο παντες οἱ αντικειμενοι αυτω, και πας ὁ οχλος εχαιρεν επι πασιν τοις ενδοξοις τοις γινομενοις ὑπ αυτου.
ελεγεν ⸀ουν· τινι ὁμοια εστιν ἡ βασιλεια του θεου, και τινι ὁμοιωσω αυτην;
ὁμοια εστιν κοκκω σιναπεως, ὁν λαβων ανθρωπος εβαλεν εις κηπον ἑαυτου, και ηυξησεν και εγενετο εις ⸀δενδρον, και τα πετεινα του ουρανου κατεσκηνωσεν εν τοις κλαδοις αυτου.
⸀και παλιν ειπεν· τινι ὁμοιωσω την βασιλειαν του θεου;
ὁμοια εστιν ζυμη, ἡν λαβουσα γυνη ⸀εκρυψεν εις αλευρου σατα τρια ἑως οὑ εζυμωθη ὁλον.
και διεπορευετο κατα πολεις και κωμας διδασκων και πορειαν ποιουμενος εις ⸀ἱεροσολυμα.
ειπεν δε τις αυτω· κυριε, ει ολιγοι οἱ σωζομενοι; ὁ δε ειπεν προς αυτους·
αγωνιζεσθε εισελθειν δια της στενης ⸀θυρας, ὁτι πολλοι, λεγω ὑμιν, ζητησουσιν εισελθειν και ουκ ισχυσουσιν,
αφ οὑ αν εγερθη ὁ οικοδεσποτης και αποκλειση την θυραν, και αρξησθε εξω ἑσταναι και κρουειν την θυραν λεγοντες· ⸀κυριε, ανοιξον ἡμιν· και αποκριθεις ερει ὑμιν· ουκ οιδα ὑμας ποθεν εστε.
τοτε αρξεσθε λεγειν· εφαγομεν ενωπιον σου και επιομεν, και εν ταις πλατειαις ἡμων εδιδαξας·
και ερει ⸀λεγων ὑμιν· ουκ ⸀οιδα ποθεν εστε· αποστητε απ εμου, παντες ⸀εργαται αδικιας.
εκει εσται ὁ κλαυθμος και ὁ βρυγμος των οδοντων, ὁταν ⸀οψησθε αβρααμ και ισαακ και ιακωβ και παντας τους προφητας εν τη βασιλεια του θεου, ὑμας δε εκβαλλομενους εξω.
και ἡξουσιν απο ανατολων και δυσμων και ⸀απο βορρα και νοτου και ανακλιθησονται εν τη βασιλεια του θεου.
και ιδου εισιν εσχατοι οἱ εσονται πρωτοι, και εισιν πρωτοι οἱ εσονται εσχατοι.
εν αυτη τη ⸀ὡρα προσηλθαν τινες φαρισαιοι λεγοντες αυτω· εξελθε και πορευου εντευθεν, ὁτι ἡρωδης θελει σε αποκτειναι.
και ειπεν αυτοις· πορευθεντες ειπατε τη αλωπεκι ταυτη· ιδου εκβαλλω δαιμονια και ιασεις ⸀αποτελω σημερον και αυριον, και τη τριτη τελειουμαι.
πλην δει με σημερον και αυριον και τη εχομενη πορευεσθαι, ὁτι ουκ ενδεχεται προφητην απολεσθαι εξω ιερουσαλημ.
ιερουσαλημ ιερουσαλημ, ἡ αποκτεινουσα τους προφητας και λιθοβολουσα τους απεσταλμενους προς αυτην—ποσακις ηθελησα επισυναξαι τα τεκνα σου ὁν τροπον ορνις την ἑαυτης νοσσιαν ὑπο τας πτερυγας, και ουκ ηθελησατε.
ιδου αφιεται ὑμιν ὁ οικος ⸀ὑμων. λεγω ⸀δε ⸀ὑμιν, ου μη ⸂ιδητε με⸃ ἑως ⸂ἡξει ὁτε⸃ ειπητε· ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου.
14
και εγενετο εν τω ελθειν αυτον εις οικον τινος των αρχοντων των φαρισαιων σαββατω φαγειν αρτον και αυτοι ησαν παρατηρουμενοι αυτον.
και ιδου ανθρωπος τις ην ὑδρωπικος εμπροσθεν αυτου.
και αποκριθεις ὁ ιησους ειπεν προς τους νομικους και φαρισαιους λεγων· ⸀εξεστιν τω σαββατω ⸂θεραπευσαι η ου⸃;
οἱ δε ἡσυχασαν. και επιλαβομενος ιασατο αυτον και απελυσεν.
⸀και προς αυτους ειπεν· τινος ὑμων υἱος η βους εις φρεαρ ⸀πεσειται, και ουκ ευθεως ανασπασει αυτον ⸀εν ἡμερα του σαββατου;
και ουκ ισχυσαν ⸀ανταποκριθηναι προς ταυτα.
ελεγεν δε προς τους κεκλημενους παραβολην, επεχων πως τας πρωτοκλισιας εξελεγοντο, λεγων προς αυτους·
ὁταν κληθης ὑπο τινος εις γαμους, μη κατακλιθης εις την πρωτοκλισιαν, μηποτε εντιμοτερος σου η κεκλημενος ὑπ αυτου
και ελθων ὁ σε και αυτον καλεσας ερει σοι· δος τουτω τοπον, και τοτε αρξη μετα αισχυνης τον εσχατον τοπον κατεχειν.
αλλ ὁταν κληθης πορευθεις αναπεσε εις τον εσχατον τοπον, ἱνα ὁταν ελθη ὁ κεκληκως σε ⸀ερει σοι· φιλε, προσαναβηθι ανωτερον· τοτε εσται σοι δοξα ενωπιον ⸀παντων των συνανακειμενων σοι.
ὁτι πας ὁ ὑψων ἑαυτον ταπεινωθησεται και ὁ ταπεινων ἑαυτον ὑψωθησεται.
ελεγεν δε και τω κεκληκοτι αυτον· ὁταν ποιης αριστον η δειπνον, μη φωνει τους φιλους σου μηδε τους αδελφους σου μηδε τους συγγενεις σου μηδε γειτονας πλουσιους, μηποτε και αυτοι ⸂αντικαλεσωσιν σε⸃ και γενηται ⸂ανταποδομα σοι⸃.
αλλ ὁταν ⸂δοχην ποιης⸃, καλει πτωχους, αναπειρους, χωλους, τυφλους·
και μακαριος εση, ὁτι ουκ εχουσιν ανταποδουναι σοι, ανταποδοθησεται γαρ σοι εν τη αναστασει των δικαιων.
ακουσας δε τις των συνανακειμενων ταυτα ειπεν αυτω· μακαριος ⸀ὁστις φαγεται ⸀αρτον εν τη βασιλεια του θεου.
ὁ δε ειπεν αυτω· ανθρωπος τις ⸀εποιει δειπνον μεγα, και εκαλεσεν πολλους,
και απεστειλεν τον δουλον αυτου τη ὡρα του δειπνου ειπειν τοις κεκλημενοις· ερχεσθε, ὁτι ηδη ἑτοιμα ⸀εστιν.
και ηρξαντο απο μιας ⸂παντες παραιτεισθαι⸃. ὁ πρωτος ειπεν αυτω· αγρον ηγορασα και εχω αναγκην ⸀εξελθων ιδειν αυτον· ερωτω σε, εχε με παρητημενον.
και ἑτερος ειπεν· ζευγη βοων ηγορασα πεντε και πορευομαι δοκιμασαι αυτα· ερωτω σε, εχε με παρητημενον.
και ἑτερος ειπεν· γυναικα εγημα και δια τουτο ου δυναμαι ελθειν.
και παραγενομενος ὁ ⸀δουλος απηγγειλεν τω κυριω αυτου ταυτα. τοτε οργισθεις ὁ οικοδεσποτης ειπεν τω δουλω αυτου· εξελθε ταχεως εις τας πλατειας και ῥυμας της πολεως, και τους πτωχους και αναπειρους και ⸂τυφλους και χωλους⸃ εισαγαγε ὡδε.
και ειπεν ὁ δουλος· κυριε, γεγονεν ⸀ὁ επεταξας, και ετι τοπος εστιν.
και ειπεν ὁ κυριος προς τον δουλον· εξελθε εις τας ὁδους και φραγμους και αναγκασον εισελθειν, ἱνα γεμισθη ⸂μου ὁ οικος⸃·
λεγω γαρ ὑμιν ὁτι ουδεις των ανδρων εκεινων των κεκλημενων γευσεται μου του ⸀δειπνου.
συνεπορευοντο δε αυτω οχλοι πολλοι, και στραφεις ειπεν προς αυτους·
ει τις ερχεται προς με και ου μισει τον πατερα ⸀ἑαυτου και την μητερα και την γυναικα και τα τεκνα και τους αδελφους και τας αδελφας, ετι ⸀τε και την ⸂ψυχην ἑαυτου⸃, ου δυναται ⸂ειναι μου μαθητης⸃.
⸀ὁστις ου βασταζει τον σταυρον ⸀ἑαυτου και ερχεται οπισω μου, ου δυναται ειναι μου μαθητης.
τις γαρ εξ ⸀ὑμων θελων πυργον οικοδομησαι ουχι πρωτον καθισας ψηφιζει την δαπανην, ει ⸀εχει εις απαρτισμον;
ἱνα μηποτε θεντος αυτου θεμελιον και μη ισχυοντος εκτελεσαι παντες οἱ θεωρουντες αρξωνται ⸂αυτω εμπαιζειν⸃
λεγοντες ὁτι οὑτος ὁ ανθρωπος ηρξατο οικοδομειν και ουκ ισχυσεν εκτελεσαι.
η τις βασιλευς πορευομενος ⸂ἑτερω βασιλει συμβαλειν⸃ εις πολεμον ουχι καθισας πρωτον ⸀βουλευσεται ει δυνατος εστιν εν δεκα χιλιασιν ⸀ὑπαντησαι τω μετα εικοσι χιλιαδων ερχομενω επ αυτον;
ει δε μηγε, ετι ⸂αυτου πορρω⸃ οντος πρεσβειαν αποστειλας ερωτα ⸀τα προς ειρηνην.
οὑτως ουν πας εξ ὑμων ὁς ουκ αποτασσεται πασιν τοις ἑαυτου ὑπαρχουσιν ου δυναται ⸂ειναι μου⸃ μαθητης.
καλον ⸀ουν το ἁλας· εαν δε ⸀και το ἁλας μωρανθη, εν τινι αρτυθησεται;
ουτε εις γην ουτε εις κοπριαν ευθετον εστιν· εξω βαλλουσιν αυτο. ὁ εχων ωτα ακουειν ακουετω.
15
ησαν δε ⸂αυτω εγγιζοντες⸃ παντες οἱ τελωναι και οἱ ἁμαρτωλοι ακουειν αυτου.
και διεγογγυζον οἱ ⸀τε φαρισαιοι και οἱ γραμματεις λεγοντες ὁτι οὑτος ἁμαρτωλους προσδεχεται και συνεσθιει αυτοις.
ειπεν δε προς αυτους την παραβολην ταυτην λεγων·
τις ανθρωπος εξ ὑμων εχων ἑκατον προβατα και ⸀απολεσας ⸂εξ αυτων ἑν⸃ ου καταλειπει τα ενενηκοντα εννεα εν τη ερημω και πορευεται επι το απολωλος ἑως εὑρη αυτο;
και εὑρων επιτιθησιν επι τους ωμους ⸀αυτου χαιρων,
και ελθων εις τον οικον συγκαλει τους φιλους και τους γειτονας, λεγων αυτοις· συγχαρητε μοι ὁτι εὑρον το προβατον μου το απολωλος.
λεγω ὑμιν ὁτι οὑτως χαρα ⸂εν τω ουρανω εσται⸃ επι ἑνι ἁμαρτωλω μετανοουντι η επι ενενηκοντα εννεα δικαιοις οἱτινες ου χρειαν εχουσιν μετανοιας.
η τις γυνη δραχμας εχουσα δεκα, εαν απολεση δραχμην μιαν, ουχι ἁπτει λυχνον και σαροι την οικιαν και ζητει επιμελως ἑως ⸀οὑ εὑρη;
και εὑρουσα ⸀συγκαλει τας φιλας ⸀και γειτονας λεγουσα· συγχαρητε μοι ὁτι εὑρον την δραχμην ἡν απωλεσα.
οὑτως, λεγω ὑμιν, ⸂γινεται χαρα⸃ ενωπιον των αγγελων του θεου επι ἑνι ἁμαρτωλω μετανοουντι.
ειπεν δε· ανθρωπος τις ειχεν δυο υἱους.
και ειπεν ὁ νεωτερος αυτων τω πατρι· πατερ, δος μοι το επιβαλλον μερος της ουσιας· ⸂ὁ δε⸃ διειλεν αυτοις τον βιον.
και μετ ου πολλας ἡμερας συναγαγων ⸀παντα ὁ νεωτερος υἱος απεδημησεν εις χωραν μακραν, και εκει διεσκορπισεν την ουσιαν αυτου ζων ασωτως.
δαπανησαντος δε αυτου παντα εγενετο λιμος ⸀ισχυρα κατα την χωραν εκεινην, και αυτος ηρξατο ὑστερεισθαι.
και πορευθεις εκολληθη ἑνι των πολιτων της χωρας εκεινης, και επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου βοσκειν χοιρους·
και επεθυμει ⸂γεμισαι την κοιλιαν αυτου απο⸃ των κερατιων ὡν ησθιον οἱ χοιροι, και ουδεις εδιδου αυτω.
εις ἑαυτον δε ελθων ⸀εφη· ποσοι μισθιοι του πατρος μου ⸀περισσευονται αρτων, εγω δε ⸂λιμω ὡδε⸃ απολλυμαι·
αναστας πορευσομαι προς τον πατερα μου και ερω αυτω· πατερ, ἡμαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου,
⸀ουκετι ειμι αξιος κληθηναι υἱος σου· ποιησον με ὡς ἑνα των μισθιων σου.
και αναστας ηλθεν προς τον πατερα ⸀ἑαυτου. ετι δε αυτου μακραν απεχοντος ειδεν αυτον ὁ πατηρ αυτου και εσπλαγχνισθη και δραμων επεπεσεν επι τον τραχηλον αυτου και κατεφιλησεν αυτον.
ειπεν δε ⸂ὁ υἱος αυτω⸃· πατερ, ἡμαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου, ⸀ουκετι ειμι αξιος κληθηναι υἱος ⸀σου.
ειπεν δε ὁ πατηρ προς τους δουλους αυτου· ⸀ταχυ ⸀εξενεγκατε στολην την πρωτην και ενδυσατε αυτον, και δοτε δακτυλιον εις την χειρα αυτου και ὑποδηματα εις τους ποδας,
και ⸀φερετε τον μοσχον τον σιτευτον, θυσατε, και φαγοντες ευφρανθωμεν,
ὁτι οὑτος ὁ υἱος μου νεκρος ην και ανεζησεν, ⸂ην απολωλως⸃ και εὑρεθη. και ηρξαντο ευφραινεσθαι.
ην δε ὁ υἱος αυτου ὁ πρεσβυτερος εν αγρω· και ὡς ερχομενος ηγγισεν τη οικια, ηκουσεν συμφωνιας και χορων,
και προσκαλεσαμενος ἑνα των παιδων επυνθανετο τι ⸀αν ειη ταυτα·
ὁ δε ειπεν αυτω ὁτι ὁ αδελφος σου ἡκει, και εθυσεν ὁ πατηρ σου τον μοσχον τον σιτευτον, ὁτι ὑγιαινοντα αυτον απελαβεν.
ωργισθη δε και ουκ ηθελεν εισελθειν. ὁ ⸀δε πατηρ αυτου εξελθων παρεκαλει αυτον.
ὁ δε αποκριθεις ειπεν τω πατρι ⸀αυτου· ιδου τοσαυτα ετη δουλευω σοι και ουδεποτε εντολην σου παρηλθον, και εμοι ουδεποτε εδωκας εριφον ἱνα μετα των φιλων μου ευφρανθω·
ὁτε δε ὁ υἱος σου οὑτος ὁ καταφαγων σου τον βιον ⸀μετα πορνων ηλθεν, εθυσας αυτω τον ⸂σιτευτον μοσχον⸃.
ὁ δε ειπεν αυτω· τεκνον, συ παντοτε μετ εμου ει, και παντα τα εμα σα εστιν·
ευφρανθηναι δε και χαρηναι εδει, ὁτι ὁ αδελφος σου οὑτος νεκρος ην και ⸀εζησεν, και ⸀απολωλως και εὑρεθη.
16
ελεγεν δε και προς τους ⸀μαθητας· ανθρωπος τις ην πλουσιος ὁς ειχεν οικονομον, και οὑτος διεβληθη αυτω ὡς διασκορπιζων τα ὑπαρχοντα αυτου.
και φωνησας αυτον ειπεν αυτω· τι τουτο ακουω περι σου; αποδος τον λογον της οικονομιας σου, ου γαρ ⸀δυνη ετι οικονομειν.
ειπεν δε εν ἑαυτω ὁ οικονομος· τι ποιησω ὁτι ὁ κυριος μου αφαιρειται την οικονομιαν απ εμου; σκαπτειν ουκ ισχυω, επαιτειν αισχυνομαι·
εγνων τι ποιησω, ἱνα ὁταν μετασταθω ⸀εκ της οικονομιας δεξωνται με εις τους οικους ⸀ἑαυτων.
και προσκαλεσαμενος ἑνα ἑκαστον των χρεοφειλετων του κυριου ἑαυτου ελεγεν τω πρωτω· ποσον οφειλεις τω κυριω μου;
ὁ δε ειπεν· ἑκατον βατους ελαιου· ⸂ὁ δε⸃ ειπεν αυτω· δεξαι σου ⸂τα γραμματα⸃ και καθισας ταχεως γραψον πεντηκοντα.
επειτα ἑτερω ειπεν· συ δε ποσον οφειλεις; ὁ δε ειπεν· ἑκατον κορους σιτου· ⸀λεγει αυτω· δεξαι σου ⸂τα γραμματα⸃ και γραψον ογδοηκοντα.
και επηνεσεν ὁ κυριος τον οικονομον της αδικιας ὁτι φρονιμως εποιησεν· ὁτι οἱ υἱοι του αιωνος τουτου φρονιμωτεροι ὑπερ τους υἱους του φωτος εις την γενεαν την ἑαυτων εισιν.
και εγω ὑμιν λεγω, ⸂ἑαυτοις ποιησατε⸃ φιλους εκ του μαμωνα της αδικιας, ἱνα ὁταν ⸀εκλιπη δεξωνται ὑμας εις τας αιωνιους σκηνας.
ὁ πιστος εν ελαχιστω και εν πολλω πιστος εστιν, και ὁ εν ελαχιστω αδικος και εν πολλω αδικος εστιν.
ει ουν εν τω αδικω μαμωνα πιστοι ουκ εγενεσθε, το αληθινον τις ὑμιν πιστευσει;
και ει εν τω αλλοτριω πιστοι ουκ εγενεσθε, το ⸀ὑμετερον τις ⸂δωσει ὑμιν⸃;
ουδεις οικετης δυναται δυσι κυριοις δουλευειν· η γαρ τον ἑνα μισησει και τον ἑτερον αγαπησει, η ἑνος ανθεξεται και του ἑτερου καταφρονησει. ου δυνασθε θεω δουλευειν και μαμωνα.
ηκουον δε ταυτα ⸀παντα οἱ φαρισαιοι φιλαργυροι ὑπαρχοντες, και εξεμυκτηριζον αυτον.
και ειπεν αυτοις· ὑμεις εστε οἱ δικαιουντες ἑαυτους ενωπιον των ανθρωπων, ὁ δε θεος γινωσκει τας καρδιας ὑμων· ὁτι το εν ανθρωποις ὑψηλον βδελυγμα ενωπιον του θεου.
ὁ νομος και οἱ προφηται ⸀μεχρι ιωαννου· απο τοτε ἡ βασιλεια του θεου ευαγγελιζεται και πας εις αυτην βιαζεται.
ευκοπωτερον δε εστιν τον ουρανον και την γην παρελθειν η του νομου μιαν κεραιαν πεσειν.
πας ὁ απολυων την γυναικα αυτου και γαμων ἑτεραν μοιχευει, ⸀και ὁ απολελυμενην απο ανδρος γαμων μοιχευει.
ανθρωπος δε τις ην πλουσιος, και ενεδιδυσκετο πορφυραν και βυσσον ευφραινομενος καθ ἡμεραν λαμπρως.
πτωχος δε ⸀τις ονοματι ⸀λαζαρος εβεβλητο προς τον πυλωνα αυτου εἱλκωμενος
και επιθυμων χορτασθηναι ⸀απο των πιπτοντων απο της τραπεζης του πλουσιου· αλλα και οἱ κυνες ερχομενοι ⸀επελειχον τα ἑλκη αυτου.
εγενετο δε αποθανειν τον πτωχον και απενεχθηναι αυτον ὑπο των αγγελων εις τον κολπον αβρααμ· απεθανεν δε και ὁ πλουσιος και εταφη.
και εν τω ἁδη επαρας τους οφθαλμους αυτου, ὑπαρχων εν βασανοις, ⸀ὁρα αβρααμ απο μακροθεν και λαζαρον εν τοις κολποις αυτου.
και αυτος φωνησας ειπεν· πατερ αβρααμ, ελεησον με και πεμψον λαζαρον ἱνα βαψη το ακρον του δακτυλου αυτου ὑδατος και καταψυξη την γλωσσαν μου, ὁτι οδυνωμαι εν τη φλογι ταυτη.
ειπεν δε αβρααμ· τεκνον, μνησθητι ὁτι ⸀απελαβες τα αγαθα σου εν τη ζωη σου, και λαζαρος ὁμοιως τα κακα· νυν δε ὡδε παρακαλειται συ δε οδυνασαι.
και ⸀εν πασι τουτοις μεταξυ ἡμων και ὑμων χασμα μεγα εστηρικται, ὁπως οἱ θελοντες διαβηναι ενθεν προς ὑμας μη δυνωνται, ⸀μηδε εκειθεν προς ἡμας διαπερωσιν.
ειπεν δε· ερωτω ⸂σε ουν⸃, πατερ, ἱνα πεμψης αυτον εις τον οικον του πατρος μου,
εχω γαρ πεντε αδελφους, ὁπως διαμαρτυρηται αυτοις, ἱνα μη και αυτοι ελθωσιν εις τον τοπον τουτον της βασανου.
λεγει ⸀δε αβρααμ· εχουσι μωυσεα και τους προφητας· ακουσατωσαν αυτων.
ὁ δε ειπεν· ουχι, πατερ αβρααμ, αλλ εαν τις απο νεκρων πορευθη προς αυτους μετανοησουσιν.
ειπεν δε αυτω· ει μωυσεως και των προφητων ουκ ακουουσιν, ουδ εαν τις εκ νεκρων αναστη πεισθησονται.
17
ειπεν δε προς τους μαθητας ⸀αυτου· ανενδεκτον εστιν του ⸂τα σκανδαλα μη ελθειν⸃, ⸂πλην ουαι⸃ δι οὑ ερχεται·
λυσιτελει αυτω ει ⸂λιθος μυλικος⸃ περικειται περι τον τραχηλον αυτου και ερριπται εις την θαλασσαν η ἱνα σκανδαλιση ⸂των μικρων τουτων ἑνα⸃.
προσεχετε ἑαυτοις. εαν ⸀ἁμαρτη ὁ αδελφος σου επιτιμησον αυτω, και εαν μετανοηση αφες αυτω·
και εαν ἑπτακις της ἡμερας ⸀ἁμαρτηση εις σε και ⸀ἑπτακις επιστρεψη ⸂προς σε⸃ λεγων· μετανοω, αφησεις αυτω.
και ειπαν οἱ αποστολοι τω κυριω· προσθες ἡμιν πιστιν.
ειπεν δε ὁ κυριος· ει εχετε πιστιν ὡς κοκκον σιναπεως, ελεγετε αν τη συκαμινω ταυτη· εκριζωθητι και φυτευθητι εν τη θαλασση· και ὑπηκουσεν αν ὑμιν.
τις δε εξ ὑμων δουλον εχων αροτριωντα η ποιμαινοντα, ὁς εισελθοντι εκ του αγρου ερει ⸀αυτω· ευθεως παρελθων αναπεσε,
αλλ ουχι ερει αυτω· ἑτοιμασον τι δειπνησω και περιζωσαμενος διακονει μοι ἑως φαγω και πιω, και μετα ταυτα φαγεσαι και πιεσαι συ;
μη ⸂εχει χαριν⸃ τω ⸀δουλω ὁτι εποιησεν τα ⸀διαταχθεντα.
οὑτως και ὑμεις, ὁταν ποιησητε παντα τα διαταχθεντα ὑμιν, λεγετε ὁτι δουλοι αχρειοι εσμεν, ⸂ὁ ωφειλομεν⸃ ποιησαι πεποιηκαμεν.
και εγενετο εν τω ⸀πορευεσθαι εις ιερουσαλημ και αυτος διηρχετο δια ⸀μεσον σαμαρειας και γαλιλαιας.
και εισερχομενου αυτου εις τινα κωμην ⸀απηντησαν δεκα λεπροι ανδρες, οἱ ⸀εστησαν πορρωθεν,
και αυτοι ηραν φωνην λεγοντες· ιησου επιστατα, ελεησον ἡμας.
και ιδων ειπεν αυτοις· πορευθεντες επιδειξατε ἑαυτους τοις ἱερευσιν. και εγενετο εν τω ὑπαγειν αυτους εκαθαρισθησαν.
εἱς δε εξ αυτων, ιδων ὁτι ιαθη, ὑπεστρεψεν μετα φωνης μεγαλης δοξαζων τον θεον,
και επεσεν επι προσωπον παρα τους ποδας αυτου ευχαριστων αυτω· και αυτος ην σαμαριτης.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν· ⸀ουχι οἱ δεκα εκαθαρισθησαν; οἱ δε εννεα που;
ουχ εὑρεθησαν ὑποστρεψαντες δουναι δοξαν τω θεω ει μη ὁ αλλογενης οὑτος;
και ειπεν αυτω· αναστας πορευου· ἡ πιστις σου σεσωκεν σε.
επερωτηθεις δε ὑπο των φαρισαιων ποτε ερχεται ἡ βασιλεια του θεου απεκριθη αυτοις και ειπεν· ουκ ερχεται ἡ βασιλεια του θεου μετα παρατηρησεως,
ουδε ερουσιν· ιδου ὡδε η· ⸀εκει· ιδου γαρ ἡ βασιλεια του θεου εντος ὑμων εστιν.
ειπεν δε προς τους μαθητας· ελευσονται ἡμεραι ὁτε επιθυμησετε μιαν των ἡμερων του υἱου του ανθρωπου ιδειν και ουκ οψεσθε.
και ερουσιν ὑμιν· ιδου ⸂εκει· ιδου ὡδε⸃· μη απελθητε μηδε διωξητε.
ὡσπερ γαρ ἡ ⸀αστραπη αστραπτουσα εκ της ⸂ὑπο τον⸃ ουρανον εις την ὑπ ουρανον λαμπει, οὑτως εσται ὁ υἱος του ανθρωπου ⸂εν τη ἡμερα αυτου⸃.
πρωτον δε δει αυτον πολλα παθειν και αποδοκιμασθηναι απο της γενεας ταυτης.
και καθως εγενετο εν ταις ἡμεραις νωε, οὑτως εσται και εν ταις ἡμεραις του υἱου του ανθρωπου·
ησθιον, επινον, εγαμουν, ⸀εγαμιζοντο, αχρι ἡς ἡμερας εισηλθεν νωε εις την κιβωτον, και ηλθεν ὁ κατακλυσμος και απωλεσεν ⸀παντας.
ὁμοιως ⸀καθως εγενετο εν ταις ἡμεραις λωτ· ησθιον, επινον, ηγοραζον, επωλουν, εφυτευον, ωκοδομουν·
ἡ δε ἡμερα εξηλθεν λωτ απο σοδομων, εβρεξεν πυρ και θειον απ ουρανου και απωλεσεν ⸀παντας.
κατα ⸂τα αυτα⸃ εσται ἡ ἡμερα ὁ υἱος του ανθρωπου αποκαλυπτεται.
εν εκεινη τη ἡμερα ὁς εσται επι του δωματος και τα σκευη αυτου εν τη οικια, μη καταβατω αραι αυτα, και ὁ ⸀εν αγρω ὁμοιως μη επιστρεψατω εις τα οπισω.
μνημονευετε της γυναικος λωτ.
ὁς εαν ζητηση την ψυχην αυτου ⸀περιποιησασθαι απολεσει αυτην, ⸂ὁς δ αν⸃ ⸀απολεση ζωογονησει αυτην.
λεγω ὑμιν, ταυτη τη νυκτι εσονται δυο επι κλινης μιας, ⸀ὁ εἱς παραλημφθησεται και ὁ ἑτερος αφεθησεται·
⸂εσονται δυο⸃ αληθουσαι επι το αυτο, ⸀ἡ μια παραλημφθησεται ⸂ἡ δε⸃ ἑτερα ⸀αφεθησεται.
και αποκριθεντες λεγουσιν αυτω· που, κυριε; ὁ δε ειπεν αυτοις· ὁπου το σωμα, εκει ⸂και οἱ αετοι επισυναχθησονται⸃.
18
ελεγεν ⸀δε παραβολην αυτοις προς το δειν παντοτε προσευχεσθαι ⸀αυτους και μη εγκακειν,
λεγων· κριτης τις ην εν τινι πολει τον θεον μη φοβουμενος και ανθρωπον μη εντρεπομενος.
χηρα δε ην εν τη πολει εκεινη και ηρχετο προς αυτον λεγουσα· εκδικησον με απο του αντιδικου μου.
και ουκ ⸀ηθελεν επι χρονον, μετα ⸂ταυτα δε⸃ ειπεν εν ἑαυτω· ει και τον θεον ου φοβουμαι ⸂ουδε ανθρωπον⸃ εντρεπομαι,
δια γε το παρεχειν μοι κοπον την χηραν ταυτην εκδικησω αυτην ἱνα μη εις τελος ερχομενη ὑπωπιαζη με.
ειπεν δε ὁ κυριος· ακουσατε τι ὁ κριτης της αδικιας λεγει·
ὁ δε θεος ου μη ποιηση την εκδικησιν των εκλεκτων αυτου των βοωντων ⸀αυτω ἡμερας και νυκτος, και ⸀μακροθυμει επ αυτοις;
λεγω ὑμιν ὁτι ποιησει την εκδικησιν αυτων εν ταχει. πλην ὁ υἱος του ανθρωπου ελθων αρα εὑρησει την πιστιν επι της γης;
ειπεν δε ⸀και προς τινας τους πεποιθοτας εφ ἑαυτοις ὁτι εισιν δικαιοι και εξουθενουντας τους λοιπους την παραβολην ταυτην·
ανθρωποι δυο ανεβησαν εις το ἱερον προσευξασθαι, ⸀ὁ εἱς φαρισαιος και ὁ ἑτερος τελωνης.
ὁ φαρισαιος σταθεις ⸂προς ἑαυτον ταυτα⸃ προσηυχετο· ὁ θεος, ευχαριστω σοι ὁτι ουκ ειμι ⸀ὡσπερ οἱ λοιποι των ανθρωπων, ἁρπαγες, αδικοι, μοιχοι, η και ὡς οὑτος ὁ τελωνης·
νηστευω δις του σαββατου, ⸀αποδεκατω παντα ὁσα κτωμαι.
⸂ὁ δε⸃ τελωνης μακροθεν ἑστως ουκ ηθελεν ουδε τους οφθαλμους ⸂επαραι εις τον ουρανον⸃, αλλ ⸀ετυπτε το στηθος ⸀αυτου λεγων· ὁ θεος, ἱλασθητι μοι τω ἁμαρτωλω.
λεγω ὑμιν, κατεβη οὑτος δεδικαιωμενος εις τον οικον αυτου ⸂παρ εκεινον⸃· ὁτι πας ὁ ὑψων ἑαυτον ταπεινωθησεται, ὁ δε ταπεινων ἑαυτον ὑψωθησεται.
προσεφερον δε αυτω και τα βρεφη ἱνα αυτων ἁπτηται· ιδοντες δε οἱ μαθηται ⸀επετιμων αυτοις.
ὁ δε ιησους ⸂προσεκαλεσατο αυτα λεγων⸃· αφετε τα παιδια ερχεσθαι προς με και μη κωλυετε αυτα, των γαρ τοιουτων εστιν ἡ βασιλεια του θεου.
αμην λεγω ὑμιν, ὁς ⸀αν μη δεξηται την βασιλειαν του θεου ὡς παιδιον, ου μη εισελθη εις αυτην.
και επηρωτησεν τις αυτον αρχων λεγων· διδασκαλε αγαθε, τι ποιησας ζωην αιωνιον κληρονομησω;
ειπεν δε αυτω ὁ ιησους· τι με λεγεις αγαθον; ουδεις αγαθος ει μη εἱς ὁ θεος.
τας εντολας οιδας· μη μοιχευσης, μη φονευσης, μη κλεψης, μη ψευδομαρτυρησης, τιμα τον πατερα σου και την ⸀μητερα.
ὁ δε ειπεν· ταυτα παντα ⸀εφυλαξα εκ νεοτητος ⸀μου.
ακουσας ⸀δε ὁ ιησους ειπεν αυτω· ετι ἑν σοι λειπει· παντα ὁσα εχεις πωλησον και διαδος πτωχοις, και ἑξεις θησαυρον εν ⸀ουρανοις, και δευρο ακολουθει μοι.
ὁ δε ακουσας ταυτα περιλυπος ⸀εγενηθη, ην γαρ πλουσιος σφοδρα.
ιδων δε αυτον ὁ ⸀ιησους ειπεν· πως δυσκολως οἱ τα χρηματα εχοντες ⸂εις την βασιλειαν του θεου εισπορευονται⸃·
ευκοπωτερον γαρ εστιν καμηλον δια ⸂τρηματος βελονης⸃ εισελθειν η πλουσιον εις την βασιλειαν του θεου εισελθειν.
ειπαν δε οἱ ακουσαντες· και τις δυναται σωθηναι;
ὁ δε ειπεν· τα αδυνατα παρα ανθρωποις δυνατα ⸂παρα τω θεω εστιν⸃.
ειπεν δε ⸀ὁ πετρος· ιδου ἡμεις ⸂αφεντες τα ιδια⸃ ηκολουθησαμεν σοι.
ὁ δε ειπεν αυτοις· αμην λεγω ὑμιν ὁτι ουδεις εστιν ὁς αφηκεν οικιαν η ⸂γυναικα η αδελφους η γονεις⸃ η τεκνα ἑνεκεν της βασιλειας του θεου,
ὁς ⸀ουχι μη ⸀απολαβη πολλαπλασιονα εν τω καιρω τουτω και εν τω αιωνι τω ερχομενω ζωην αιωνιον.
παραλαβων δε τους δωδεκα ειπεν προς αυτους· ιδου αναβαινομεν εις ⸀ιερουσαλημ, και τελεσθησεται παντα τα γεγραμμενα δια των προφητων τω υἱω του ανθρωπου·
παραδοθησεται γαρ τοις εθνεσιν και εμπαιχθησεται και ὑβρισθησεται και εμπτυσθησεται,
και μαστιγωσαντες αποκτενουσιν αυτον, και τη ἡμερα τη τριτη αναστησεται.
και αυτοι ουδεν τουτων συνηκαν, και ην το ῥημα τουτο κεκρυμμενον απ αυτων, και ουκ εγινωσκον τα λεγομενα.
εγενετο δε εν τω εγγιζειν αυτον εις ιεριχω τυφλος τις εκαθητο παρα την ὁδον ⸀επαιτων.
ακουσας δε οχλου διαπορευομενου επυνθανετο ⸀τι ειη τουτο·
απηγγειλαν δε αυτω ὁτι ιησους ὁ ναζωραιος παρερχεται.
και εβοησεν λεγων· ιησου υἱε δαυιδ, ελεησον με.
και οἱ προαγοντες επετιμων αυτω ἱνα ⸀σιγηση· αυτος δε πολλω μαλλον εκραζεν· υἱε δαυιδ, ελεησον με.
σταθεις δε ⸀ὁ ιησους εκελευσεν αυτον αχθηναι προς αυτον. εγγισαντος δε αυτου επηρωτησεν αυτον·
⸀τι σοι θελεις ποιησω; ὁ δε ειπεν· κυριε, ἱνα αναβλεψω.
και ὁ ιησους ειπεν αυτω· αναβλεψον· ἡ πιστις σου σεσωκεν σε.
και παραχρημα ανεβλεψεν, και ηκολουθει αυτω δοξαζων τον θεον. και πας ὁ λαος ιδων εδωκεν αινον τω θεω.
19
και εισελθων διηρχετο την ιεριχω.
και ιδου ανηρ ονοματι ⸀καλουμενος ζακχαιος, και αυτος ην αρχιτελωνης και ⸀αυτος πλουσιος·
και εζητει ιδειν τον ιησουν τις εστιν, και ουκ ηδυνατο απο του οχλου ὁτι τη ἡλικια μικρος ην.
και προδραμων ⸂εις το⸃ εμπροσθεν ανεβη επι συκομορεαν ἱνα ιδη αυτον, ὁτι εκεινης ημελλεν διερχεσθαι.
και ὡς ηλθεν επι τον τοπον, αναβλεψας ὁ ⸀ιησους ειπεν προς αυτον· ζακχαιε, σπευσας καταβηθι, σημερον γαρ εν τω οικω σου δει με μειναι.
και σπευσας κατεβη, και ὑπεδεξατο αυτον χαιρων.
και ιδοντες παντες διεγογγυζον λεγοντες ὁτι παρα ἁμαρτωλω ανδρι εισηλθεν καταλυσαι.
σταθεις δε ζακχαιος ειπεν προς τον κυριον· ιδου τα ⸀ἡμισια ⸂μου των ὑπαρχοντων⸃, κυριε, ⸂τοις πτωχοις διδωμι⸃, και ει τινος τι εσυκοφαντησα αποδιδωμι τετραπλουν.
ειπεν δε προς αυτον ὁ ιησους ὁτι σημερον σωτηρια τω οικω τουτω εγενετο, καθοτι και αυτος υἱος αβρααμ εστιν·
ηλθεν γαρ ὁ υἱος του ανθρωπου ζητησαι και σωσαι το απολωλος.
ακουοντων δε αυτων ταυτα προσθεις ειπεν παραβολην δια το εγγυς ⸂ειναι ιερουσαλημ αυτον⸃ και δοκειν αυτους ὁτι παραχρημα μελλει ἡ βασιλεια του θεου αναφαινεσθαι·
ειπεν ουν· ανθρωπος τις ευγενης επορευθη εις χωραν μακραν λαβειν ἑαυτω βασιλειαν και ὑποστρεψαι.
καλεσας δε δεκα δουλους ἑαυτου εδωκεν αυτοις δεκα μνας και ειπεν προς αυτους· ⸀πραγματευσασθε ⸂εν ὡ⸃ ερχομαι.
οἱ δε πολιται αυτου εμισουν αυτον, και απεστειλαν πρεσβειαν οπισω αυτου λεγοντες· ου θελομεν τουτον βασιλευσαι εφ ἡμας.
και εγενετο εν τω επανελθειν αυτον λαβοντα την βασιλειαν και ειπεν φωνηθηναι αυτω τους δουλους τουτους οἱς ⸀δεδωκει το αργυριον, ἱνα ⸀γνοι τι ⸀διεπραγματευσαντο.
παρεγενετο δε ὁ πρωτος λεγων· κυριε, ἡ μνα σου ⸂δεκα προσηργασατο⸃ μνας.
και ειπεν αυτω· ⸀ευγε, αγαθε δουλε, ὁτι εν ελαχιστω πιστος εγενου, ισθι εξουσιαν εχων επανω δεκα πολεων.
και ηλθεν ὁ δευτερος λεγων· ⸂ἡ μνα σου, κυριε⸃, εποιησεν πεντε μνας.
ειπεν δε και τουτω· και συ ⸂επανω γινου⸃ πεντε πολεων.
και ⸀ὁ ἑτερος ηλθεν λεγων· κυριε, ιδου ἡ μνα σου ἡν ειχον αποκειμενην εν σουδαριω·
εφοβουμην γαρ σε ὁτι ανθρωπος αυστηρος ει, αιρεις ὁ ουκ εθηκας και θεριζεις ὁ ουκ εσπειρας.
⸀λεγει αυτω· εκ του στοματος σου κρινω σε, πονηρε δουλε· ηδεις ὁτι εγω ανθρωπος αυστηρος ειμι, αιρων ὁ ουκ εθηκα και θεριζων ὁ ουκ εσπειρα;
και δια τι ουκ εδωκας ⸂μου το αργυριον⸃ επι τραπεζαν; καγω ελθων συν τοκω αν ⸂αυτο επραξα⸃.
και τοις παρεστωσιν ειπεν· αρατε απ αυτου την μναν και δοτε τω τας δεκα μνας εχοντι—
και ειπαν αυτω· κυριε, εχει δεκα μνας—
⸀λεγω ὑμιν ὁτι παντι τω εχοντι δοθησεται, απο δε του μη εχοντος και ὁ εχει ⸀αρθησεται.
πλην τους εχθρους μου ⸀τουτους τους μη θελησαντας με βασιλευσαι επ αυτους αγαγετε ὡδε και κατασφαξατε ⸀αυτους εμπροσθεν μου.
και ειπων ταυτα επορευετο εμπροσθεν αναβαινων εις ἱεροσολυμα.
και εγενετο ὡς ηγγισεν εις βηθφαγη και βηθανιαν προς το ορος το καλουμενον ελαιων, απεστειλεν δυο των ⸀μαθητων
⸀λεγων· ὑπαγετε εις την κατεναντι κωμην, εν ἡ εισπορευομενοι εὑρησετε πωλον δεδεμενον, εφ ὁν ουδεις πωποτε ανθρωπων εκαθισεν, ⸀και λυσαντες αυτον αγαγετε.
και εαν τις ὑμας ερωτα· δια τι λυετε; οὑτως ⸀ερειτε ὁτι ὁ κυριος αυτου χρειαν εχει.
απελθοντες δε οἱ απεσταλμενοι εὑρον καθως ειπεν αυτοις.
λυοντων δε αυτων τον πωλον ειπαν οἱ κυριοι αυτου προς αυτους· τι λυετε τον πωλον;
οἱ δε ειπαν ⸀ὁτι ὁ κυριος αυτου χρειαν εχει.
και ηγαγον αυτον προς τον ιησουν, και επιριψαντες ⸀αυτων τα ἱματια επι τον πωλον επεβιβασαν τον ιησουν·
πορευομενου δε αυτου ὑπεστρωννυον τα ἱματια ⸀ἑαυτων εν τη ὁδω.
εγγιζοντος δε αυτου ηδη προς τη καταβασει του ορους των ελαιων ηρξαντο ἁπαν το πληθος των μαθητων χαιροντες αινειν τον θεον φωνη μεγαλη περι ⸀πασων ὡν ειδον δυναμεων,
λεγοντες· ευλογημενος ὁ ερχομενος ⸀βασιλευς εν ονοματι κυριου· ⸂εν ουρανω ειρηνη⸃ και δοξα εν ὑψιστοις.
και τινες των φαρισαιων απο του οχλου ειπαν προς αυτον· διδασκαλε, επιτιμησον τοις μαθηταις σου.
και αποκριθεις ⸀ειπεν· λεγω ὑμιν, ⸀ὁτι εαν οὑτοι ⸀σιωπησουσιν, οἱ λιθοι ⸀κραξουσιν.
και ὡς ηγγισεν, ιδων την πολιν εκλαυσεν επ ⸀αυτην,
λεγων ὁτι ει εγνως ⸂εν τη ἡμερα ταυτη και συ⸃ τα προς ⸀ειρηνην. νυν δε εκρυβη απο οφθαλμων σου.
ὁτι ἡξουσιν ἡμεραι επι σε και ⸀παρεμβαλουσιν οἱ εχθροι σου χαρακα σοι και περικυκλωσουσιν σε και συνεξουσιν σε παντοθεν,
και εδαφιουσιν σε και τα τεκνα σου εν σοι, και ουκ αφησουσιν ⸂λιθον επι λιθον εν σοι⸃, ανθ ὡν ουκ εγνως τον καιρον της επισκοπης σου.
και εισελθων εις το ἱερον ηρξατο εκβαλλειν τους ⸀πωλουντας,
λεγων αυτοις· γεγραπται· ⸂και εσται⸃ ὁ οικος μου οικος ⸀προσευχης, ὑμεις δε αυτον εποιησατε σπηλαιον ληστων.
και ην διδασκων το καθ ἡμεραν εν τω ἱερω· οἱ δε αρχιερεις και οἱ γραμματεις εζητουν αυτον απολεσαι και οἱ πρωτοι του λαου,
και ουχ ⸀εὑρισκον το τι ποιησωσιν, ὁ λαος γαρ ἁπας εξεκρεματο αυτου ακουων.
20
και εγενετο εν μια των ⸀ἡμερων διδασκοντος αυτου τον λαον εν τω ἱερω και ευαγγελιζομενου επεστησαν οἱ ⸀αρχιερεις και οἱ γραμματεις συν τοις πρεσβυτεροις,
και ειπαν ⸂λεγοντες προς αυτον⸃· ειπον ἡμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιεις, η τις εστιν ὁ δους σοι την εξουσιαν ταυτην;
αποκριθεις δε ειπεν προς αυτους· ερωτησω ὑμας ⸀καγω λογον, και ειπατε μοι·
το βαπτισμα ιωαννου εξ ουρανου ην η εξ ανθρωπων;
οἱ δε συνελογισαντο προς ἑαυτους λεγοντες ὁτι εαν ειπωμεν· εξ ουρανου, ερει· δια τι ουκ επιστευσατε αυτω;
εαν δε ειπωμεν· εξ ανθρωπων, ⸂ὁ λαος ἁπας⸃ καταλιθασει ἡμας, πεπεισμενος γαρ εστιν ιωαννην προφητην ειναι·
και απεκριθησαν μη ειδεναι ποθεν.
και ὁ ιησους ειπεν αυτοις· ουδε εγω λεγω ὑμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιω.
ηρξατο δε προς τον λαον λεγειν την παραβολην ταυτην· ⸀ανθρωπος εφυτευσεν αμπελωνα, και εξεδετο αυτον γεωργοις, και απεδημησεν χρονους ἱκανους.
⸀και καιρω απεστειλεν προς τους γεωργους δουλον, ἱνα απο του καρπου του αμπελωνος ⸀δωσουσιν αυτω· οἱ δε γεωργοι ⸂εξαπεστειλαν αυτον δειραντες⸃ κενον.
και προσεθετο ⸂ἑτερον πεμψαι⸃ δουλον· οἱ δε κακεινον δειραντες και ατιμασαντες εξαπεστειλαν κενον.
και προσεθετο ⸂τριτον πεμψαι⸃· οἱ δε και τουτον τραυματισαντες εξεβαλον.
ειπεν δε ὁ κυριος του αμπελωνος· τι ποιησω; πεμψω τον υἱον μου τον αγαπητον· ισως ⸀τουτον εντραπησονται.
ιδοντες δε αυτον οἱ γεωργοι διελογιζοντο προς ⸀αλληλους λεγοντες· οὑτος εστιν ὁ κληρονομος· ⸀αποκτεινωμεν αυτον, ἱνα ἡμων γενηται ἡ κληρονομια·
και εκβαλοντες αυτον εξω του αμπελωνος απεκτειναν. τι ουν ποιησει αυτοις ὁ κυριος του αμπελωνος;
ελευσεται και απολεσει τους γεωργους τουτους, και δωσει τον αμπελωνα αλλοις. ακουσαντες δε ειπαν· μη γενοιτο.
ὁ δε εμβλεψας αυτοις ειπεν· τι ουν εστιν το γεγραμμενον τουτο· λιθον ὁν απεδοκιμασαν οἱ οικοδομουντες, οὑτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας;
πας ὁ πεσων επ εκεινον τον λιθον συνθλασθησεται· εφ ὁν δ αν πεση, λικμησει αυτον.
και εζητησαν οἱ ⸂γραμματεις και οἱ αρχιερεις⸃ επιβαλειν επ αυτον τας χειρας εν αυτη τη ὡρα, και εφοβηθησαν ⸂τον λαον⸃, εγνωσαν γαρ ὁτι προς αυτους ⸂ειπεν την παραβολην ταυτην⸃.
και παρατηρησαντες απεστειλαν εγκαθετους ὑποκρινομενους ἑαυτους δικαιους ειναι, ἱνα επιλαβωνται αυτου λογου, ⸀ὡστε παραδουναι αυτον τη αρχη και τη εξουσια του ἡγεμονος.
και επηρωτησαν αυτον λεγοντες· διδασκαλε, οιδαμεν ὁτι ορθως λεγεις και διδασκεις και ου λαμβανεις προσωπον, αλλ επ αληθειας την ὁδον του θεου διδασκεις·
εξεστιν ⸀ἡμας καισαρι φορον δουναι η ου;
κατανοησας δε αυτων την πανουργιαν ειπεν προς ⸀αυτους·
⸀δειξατε μοι δηναριον· τινος εχει εικονα και επιγραφην; ⸀αποκριθεντες δε ειπαν· καισαρος.
ὁ δε ειπεν ⸂προς αυτους· τοινυν αποδοτε⸃ τα καισαρος καισαρι και τα του θεου τω θεω.
και ουκ ισχυσαν επιλαβεσθαι ⸀του ῥηματος εναντιον του λαου, και θαυμασαντες επι τη αποκρισει αυτου εσιγησαν.
προσελθοντες δε τινες των σαδδουκαιων, οἱ ⸀αντιλεγοντες αναστασιν μη ειναι, επηρωτησαν αυτον
λεγοντες· διδασκαλε, μωυσης εγραψεν ἡμιν, εαν τινος αδελφος αποθανη εχων γυναικα, και οὑτος ατεκνος ⸀η, ἱνα λαβη ὁ αδελφος αυτου την γυναικα και εξαναστηση σπερμα τω αδελφω αυτου.
ἑπτα ουν αδελφοι ησαν· και ὁ πρωτος λαβων γυναικα απεθανεν ατεκνος·
και ⸂ὁ δευτερος⸃
και ὁ τριτος ελαβεν ⸀αυτην, ὡσαυτως δε και οἱ ἑπτα ου κατελιπον τεκνα και απεθανον·
ὑστερον ⸂και ἡ γυνη απεθανεν⸃.
⸂ἡ γυνη ουν εν τη⸃ αναστασει τινος αυτων γινεται γυνη; οἱ γαρ ἑπτα εσχον αυτην γυναικα.
⸀και ειπεν αυτοις ὁ ιησους· οἱ υἱοι του αιωνος τουτου γαμουσιν και ⸀γαμισκονται,
οἱ δε καταξιωθεντες του αιωνος εκεινου τυχειν και της αναστασεως της εκ νεκρων ουτε γαμουσιν ουτε ⸀γαμιζονται·
⸀ουδε γαρ αποθανειν ετι δυνανται, ισαγγελοι γαρ εισιν και υἱοι ⸀εισιν θεου της αναστασεως υἱοι οντες.
ὁτι δε εγειρονται οἱ νεκροι και μωυσης εμηνυσεν επι της βατου, ὡς λεγει κυριον τον θεον αβρααμ ⸀και θεον ισαακ ⸁και θεον ιακωβ·
θεος δε ουκ εστιν νεκρων αλλα ζωντων, παντες γαρ αυτω ζωσιν.
αποκριθεντες δε τινες των γραμματεων ειπαν· διδασκαλε, καλως ειπας·
ουκετι ⸀γαρ ετολμων επερωταν αυτον ουδεν.
ειπεν δε προς αυτους· πως λεγουσιν τον χριστον ⸂ειναι δαυιδ υἱον⸃;
⸂αυτος γαρ⸃ δαυιδ λεγει εν βιβλω ψαλμων· ⸀ειπεν κυριος τω κυριω μου· καθου εκ δεξιων μου
ἑως αν θω τους εχθρους σου ὑποποδιον των ποδων σου.
δαυιδ ουν ⸂αυτον κυριον⸃ καλει, και πως ⸂αυτου υἱος⸃ εστιν;
ακουοντος δε παντος του λαου ειπεν τοις ⸀μαθηταις·
προσεχετε απο των γραμματεων των θελοντων περιπατειν εν στολαις και φιλουντων ασπασμους εν ταις αγοραις και πρωτοκαθεδριας εν ταις συναγωγαις και πρωτοκλισιας εν τοις δειπνοις,
οἱ κατεσθιουσιν τας οικιας των χηρων και προφασει μακρα προσευχονται· οὑτοι λημψονται περισσοτερον κριμα.
21
αναβλεψας δε ειδεν τους βαλλοντας ⸂εις το γαζοφυλακιον τα δωρα αυτων⸃ πλουσιους.
ειδεν δε ⸀τινα χηραν πενιχραν βαλλουσαν εκει ⸂λεπτα δυο⸃,
και ειπεν· αληθως λεγω ὑμιν ὁτι ἡ χηρα ⸂ἡ πτωχη αὑτη⸃ πλειον παντων εβαλεν·
⸀παντες γαρ οὑτοι εκ του περισσευοντος αυτοις εβαλον εις τα ⸀δωρα, αὑτη δε εκ του ὑστερηματος αυτης ⸀παντα τον βιον ὁν ειχεν εβαλεν.
και τινων λεγοντων περι του ἱερου, ὁτι λιθοις καλοις και αναθημασιν κεκοσμηται ειπεν·
ταυτα ἁ θεωρειτε, ελευσονται ἡμεραι εν αἱς ουκ αφεθησεται λιθος επι ⸀λιθω ὁς ου καταλυθησεται.
επηρωτησαν δε αυτον λεγοντες· διδασκαλε, ποτε ουν ταυτα εσται, και τι το σημειον ὁταν μελλη ταυτα γινεσθαι;
ὁ δε ειπεν· βλεπετε μη πλανηθητε· πολλοι γαρ ελευσονται επι τω ονοματι μου ⸀λεγοντες· εγω ειμι και· ὁ καιρος ηγγικεν· ⸀μη πορευθητε οπισω αυτων.
ὁταν δε ακουσητε πολεμους και ακαταστασιας, μη πτοηθητε· δει γαρ ταυτα γενεσθαι πρωτον, αλλ ουκ ευθεως το τελος.
τοτε ελεγεν αυτοις· εγερθησεται εθνος επ εθνος και βασιλεια επι βασιλειαν,
σεισμοι τε μεγαλοι ⸂και κατα τοπους⸃ ⸂λιμοι και λοιμοι⸃ εσονται, φοβητρα τε και ⸂σημεια απ ουρανου μεγαλα⸃ εσται.
προ δε τουτων παντων επιβαλουσιν εφ ὑμας τας χειρας αυτων και διωξουσιν, παραδιδοντες εις ⸀τας συναγωγας και φυλακας, ⸀απαγομενους επι βασιλεις και ἡγεμονας ἑνεκεν του ονοματος μου·
⸀αποβησεται ὑμιν εις μαρτυριον.
⸀θετε ουν ⸂εν ταις καρδιαις⸃ ὑμων μη προμελεταν απολογηθηναι,
εγω γαρ δωσω ὑμιν στομα και σοφιαν ἡ ου δυνησονται ⸂αντιστηναι η αντειπειν⸃ ⸀ἁπαντες οἱ αντικειμενοι ὑμιν.
παραδοθησεσθε δε και ὑπο γονεων και ⸂αδελφων και συγγενων και φιλων⸃, και θανατωσουσιν εξ ὑμων,
και εσεσθε μισουμενοι ὑπο παντων δια το ονομα μου.
και θριξ εκ της κεφαλης ὑμων ου μη αποληται.
εν τη ὑπομονη ὑμων ⸀κτησασθε τας ψυχας ὑμων.
ὁταν δε ιδητε κυκλουμενην ὑπο ⸀στρατοπεδων ιερουσαλημ, τοτε γνωτε ὁτι ηγγικεν ἡ ερημωσις αυτης.
τοτε οἱ εν τη ιουδαια φευγετωσαν εις τα ορη, και οἱ εν μεσω αυτης εκχωρειτωσαν, και οἱ εν ταις χωραις μη εισερχεσθωσαν εις αυτην,
ὁτι ἡμεραι εκδικησεως αὑται εισιν του πλησθηναι παντα τα γεγραμμενα.
⸀ουαι ταις εν γαστρι εχουσαις και ταις θηλαζουσαις εν εκειναις ταις ἡμεραις· εσται γαρ αναγκη μεγαλη επι της γης και ⸀οργη τω λαω τουτω,
και πεσουνται στοματι μαχαιρης και αιχμαλωτισθησονται εις ⸂τα εθνη παντα⸃, και ιερουσαλημ εσται πατουμενη ὑπο εθνων, αχρι ⸀οὑ ⸀πληρωθωσιν καιροι εθνων.
και ⸀εσονται σημεια εν ἡλιω και σεληνη και αστροις, και επι της γης συνοχη εθνων εν απορια ⸀ηχους θαλασσης και σαλου,
αποψυχοντων ανθρωπων απο φοβου και προσδοκιας των επερχομενων τη οικουμενη, αἱ γαρ δυναμεις των ουρανων σαλευθησονται.
και τοτε οψονται τον υἱον του ανθρωπου ερχομενον εν νεφελη μετα δυναμεως και δοξης πολλης.
αρχομενων δε τουτων γινεσθαι ανακυψατε και επαρατε τας κεφαλας ὑμων, διοτι εγγιζει ἡ απολυτρωσις ὑμων.
και ειπεν παραβολην αυτοις· ιδετε την συκην και παντα τα δενδρα·
ὁταν προβαλωσιν ηδη, βλεποντες αφ ἑαυτων γινωσκετε ὁτι ηδη εγγυς το θερος εστιν·
οὑτως και ὑμεις, ὁταν ιδητε ταυτα γινομενα, γινωσκετε ὁτι εγγυς εστιν ἡ βασιλεια του θεου.
αμην λεγω ὑμιν ὁτι ου μη παρελθη ἡ γενεα αὑτη ἑως αν παντα γενηται.
ὁ ουρανος και ἡ γη ⸀παρελευσονται, οἱ δε λογοι μου ου μη παρελευσονται.
προσεχετε δε ἑαυτοις μηποτε βαρηθωσιν ⸂ὑμων αἱ καρδιαι⸃ εν κραιπαλη και μεθη και μεριμναις βιωτικαις, και ⸂επιστη εφ ὑμας αιφνιδιος⸃ ἡ ἡμερα εκεινη
ὡς παγις· ⸂επεισελευσεται γαρ⸃ επι παντας τους καθημενους επι προσωπον πασης της γης.
αγρυπνειτε ⸀δε εν παντι καιρω δεομενοι ἱνα ⸀κατισχυσητε εκφυγειν ⸀ταυτα παντα τα μελλοντα γινεσθαι, και σταθηναι εμπροσθεν του υἱου του ανθρωπου.
ην δε τας ἡμερας ⸂εν τω ἱερω διδασκων⸃, τας δε νυκτας εξερχομενος ηυλιζετο εις το ορος το καλουμενον ελαιων·
και πας ὁ λαος ωρθριζεν προς αυτον εν τω ἱερω ακουειν αυτου.
22
ηγγιζεν δε ἡ ἑορτη των αζυμων ἡ λεγομενη πασχα.
και εζητουν οἱ αρχιερεις και οἱ γραμματεις το πως ανελωσιν αυτον, εφοβουντο γαρ τον λαον.
εισηλθεν δε σατανας εις ιουδαν τον ⸀καλουμενον ισκαριωτην, οντα εκ του αριθμου των δωδεκα·
και απελθων συνελαλησεν τοις αρχιερευσιν και στρατηγοις το πως ⸂αυτοις παραδω αυτον⸃.
και εχαρησαν και συνεθεντο αυτω αργυριον δουναι.
και εξωμολογησεν, και εζητει ευκαιριαν του παραδουναι αυτον ⸂ατερ οχλου αυτοις⸃.
ηλθεν δε ἡ ἡμερα των αζυμων, ⸀ἡ εδει θυεσθαι το πασχα·
και απεστειλεν πετρον και ιωαννην ειπων· πορευθεντες ἑτοιμασατε ἡμιν το πασχα ἱνα φαγωμεν.
οἱ δε ειπαν αυτω· που θελεις ⸀ἑτοιμασωμεν.
ὁ δε ειπεν αυτοις· ιδου εισελθοντων ὑμων εις την πολιν συναντησει ὑμιν ανθρωπος κεραμιον ὑδατος βασταζων· ακολουθησατε αυτω εις την οικιαν ⸂εις ἡν⸃ εισπορευεται.
και ερειτε τω οικοδεσποτη της οικιας· λεγει σοι ὁ διδασκαλος· που εστιν το καταλυμα ὁπου το πασχα μετα των μαθητων μου φαγω;
κακεινος ὑμιν δειξει αναγαιον μεγα εστρωμενον· εκει ἑτοιμασατε.
απελθοντες δε εὑρον καθως ⸀ειρηκει αυτοις, και ἡτοιμασαν το πασχα.
και ὁτε εγενετο ἡ ὡρα, ανεπεσεν και ⸀οἱ αποστολοι συν αυτω.
και ειπεν προς αυτους· επιθυμια επεθυμησα τουτο το πασχα φαγειν μεθ ὑμων προ του με παθειν·
λεγω γαρ ὑμιν ⸀ὁτι ου μη φαγω ⸀αυτο ἑως ὁτου πληρωθη εν τη βασιλεια του θεου.
και δεξαμενος ποτηριον ευχαριστησας ειπεν· λαβετε τουτο και διαμερισατε ⸂εις ἑαυτους⸃·
λεγω γαρ ὑμιν, ⸀ου μη πιω απο του ⸂νυν απο του⸃ γενηματος της αμπελου ἑως ⸀οὑ ἡ βασιλεια του θεου ελθη.
και λαβων αρτον ευχαριστησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις λεγων· τουτο εστιν το σωμα μου ⸂το ὑπερ ὑμων διδομενον· τουτο ποιειτε εις την εμην αναμνησιν.
⸂και το ποτηριον ὡσαυτως⸃ μετα το δειπνησαι, λεγων· τουτο το ποτηριον ἡ καινη διαθηκη εν τω αἱματι μου, το ὑπερ ὑμων εκχυννομενον⸃.
πλην ιδου ἡ χειρ του παραδιδοντος με μετ εμου επι της τραπεζης·
⸂ὁτι ὁ υἱος μεν⸃ του ανθρωπου ⸂κατα το ὡρισμενον πορευεται⸃, πλην ουαι τω ανθρωπω εκεινω δι οὑ παραδιδοται.
και αυτοι ηρξαντο συζητειν προς ἑαυτους το τις αρα ειη εξ αυτων ὁ τουτο μελλων πρασσειν.
εγενετο δε και φιλονεικια εν αυτοις, το τις αυτων δοκει ειναι μειζων.
ὁ δε ειπεν αυτοις· οἱ βασιλεις των εθνων κυριευουσιν αυτων και οἱ εξουσιαζοντες αυτων ευεργεται καλουνται.
ὑμεις δε ουχ οὑτως, αλλ ὁ μειζων εν ὑμιν ⸀γινεσθω ὡς ὁ νεωτερος, και ὁ ἡγουμενος ὡς ὁ διακονων·
τις γαρ μειζων, ὁ ανακειμενος η ὁ διακονων; ουχι ὁ ανακειμενος; εγω δε ⸂εν μεσω ὑμων ειμι⸃ ὡς ὁ διακονων.
ὑμεις δε εστε οἱ διαμεμενηκοτες μετ εμου εν τοις πειρασμοις μου·
καγω διατιθεμαι ὑμιν, καθως διεθετο μοι ὁ πατηρ μου βασιλειαν,
ἱνα ⸀εσθητε και πινητε επι της τραπεζης μου ⸂εν τη βασιλεια μου⸃, και ⸀καθησεσθε επι θρονων ⸂τας δωδεκα φυλας κρινοντες⸃ του ισραηλ.
⸀σιμων σιμων, ιδου ὁ σατανας εξητησατο ὑμας του σινιασαι ὡς τον σιτον·
εγω δε εδεηθην περι σου ἱνα μη εκλιπη ἡ πιστις σου· και συ ποτε επιστρεψας ⸀στηρισον τους αδελφους σου.
ὁ δε ειπεν αυτω· κυριε, μετα σου ἑτοιμος ειμι και εις φυλακην και εις θανατον πορευεσθαι.
ὁ δε ειπεν· λεγω σοι, πετρε, ου ⸀φωνησει σημερον αλεκτωρ ⸀ἑως τρις ⸂με απαρνηση ειδεναι⸃.
και ειπεν αυτοις· ὁτε απεστειλα ὑμας ατερ βαλλαντιου και πηρας και ὑποδηματων, μη τινος ὑστερησατε; οἱ δε ειπαν· ουθενος.
ειπεν ⸀δε αυτοις· αλλα νυν ὁ εχων βαλλαντιον αρατω, ὁμοιως και πηραν, και ὁ μη εχων ⸀πωλησατω το ἱματιον αυτου και ⸀αγορασατω μαχαιραν.
λεγω γαρ ὑμιν ⸀ὁτι τουτο το γεγραμμενον δει τελεσθηναι εν εμοι, το· και μετα ανομων ελογισθη· και γαρ ⸀το περι εμου τελος εχει.
οἱ δε ειπαν· κυριε, ιδου μαχαιραι ὡδε δυο. ὁ δε ειπεν αυτοις· ἱκανον εστιν.
και εξελθων επορευθη κατα το εθος εις το ορος των ελαιων· ηκολουθησαν δε αυτω και οἱ ⸀μαθηται.
γενομενος δε επι του τοπου ειπεν αυτοις· προσευχεσθε μη εισελθειν εις πειρασμον.
και αυτος απεσπασθη απ αυτων ὡσει λιθου βολην, και θεις τα γονατα προσηυχετο
λεγων· πατερ, ει βουλει ⸀παρενεγκε ⸂τουτο το ποτηριον⸃ απ εμου· πλην μη το θελημα μου αλλα το σον ⸀γινεσθω.
⸂ωφθη δε αυτω αγγελος ⸀απ ουρανου ενισχυων αυτον.
και γενομενος εν αγωνια εκτενεστερον προσηυχετο· ⸂και εγενετο⸃ ὁ ἱδρως αυτου ὡσει θρομβοι αἱματος καταβαινοντες επι την γην.⸃
και αναστας απο της προσευχης ελθων προς τους μαθητας εὑρεν ⸂κοιμωμενους αυτους⸃ απο της λυπης,
και ειπεν αυτοις· τι καθευδετε; ανασταντες προσευχεσθε, ἱνα μη εισελθητε εις πειρασμον.
⸀ετι αυτου λαλουντος ιδου οχλος, και ὁ λεγομενος ιουδας εἱς των δωδεκα προηρχετο αυτους, και ηγγισεν τω ιησου φιλησαι αυτον.
⸂ιησους δε⸃ ειπεν αυτω· ιουδα, φιληματι τον υἱον του ανθρωπου παραδιδως;
ιδοντες δε οἱ περι αυτον το εσομενον ⸀ειπαν· κυριε, ει παταξομεν εν μαχαιρη;
και επαταξεν εἱς τις εξ αυτων ⸂του αρχιερεως τον δουλον⸃ και αφειλεν ⸂το ους αυτου⸃ το δεξιον.
αποκριθεις δε ὁ ιησους ειπεν· εατε ἑως τουτου· και ἁψαμενος του ⸀ωτιου ιασατο αυτον.
ειπεν ⸀δε ιησους προς τους παραγενομενους επ αυτον αρχιερεις και στρατηγους του ἱερου και πρεσβυτερους· ὡς επι ληστην ⸀εξηλθατε μετα μαχαιρων και ξυλων;
καθ ἡμεραν οντος μου μεθ ὑμων εν τω ἱερω ουκ εξετεινατε τας χειρας επ εμε· αλλ αὑτη ⸂εστιν ὑμων⸃ ἡ ὡρα και ἡ εξουσια του σκοτους.
συλλαβοντες δε αυτον ηγαγον και ⸀εισηγαγον εις ⸂την οικιαν⸃ του αρχιερεως· ὁ δε πετρος ηκολουθει μακροθεν.
⸀περιαψαντων δε πυρ εν μεσω της αυλης και ⸀συγκαθισαντων εκαθητο ὁ πετρος ⸀μεσος αυτων.
ιδουσα δε αυτον παιδισκη τις καθημενον προς το φως και ατενισασα αυτω ειπεν· και οὑτος συν αυτω ην·
ὁ δε ⸀ηρνησατο λεγων· ⸂ουκ οιδα αυτον, γυναι⸃.
και μετα βραχυ ἑτερος ιδων αυτον εφη· και συ εξ αυτων ει· ὁ δε πετρος ⸀εφη· ανθρωπε, ουκ ειμι.
και διαστασης ὡσει ὡρας μιας αλλος τις διισχυριζετο λεγων· επ αληθειας και οὑτος μετ αυτου ην, και γαρ γαλιλαιος εστιν·
ειπεν δε ὁ πετρος· ανθρωπε, ουκ οιδα ὁ λεγεις. και παραχρημα ετι λαλουντος αυτου εφωνησεν αλεκτωρ.
και στραφεις ὁ κυριος ενεβλεψεν τω πετρω, και ὑπεμνησθη ὁ πετρος του ⸀λογου του κυριου ὡς ειπεν αυτω ὁτι πριν αλεκτορα φωνησαι ⸀σημερον απαρνηση με τρις.
και εξελθων ⸀εξω εκλαυσεν πικρως.
και οἱ ανδρες οἱ συνεχοντες ⸀αυτον ενεπαιζον αυτω δεροντες,
και περικαλυψαντες ⸂αυτον επηρωτων⸃ λεγοντες· προφητευσον, τις εστιν ὁ παισας σε;
και ἑτερα πολλα βλασφημουντες ελεγον εις αυτον.
και ὡς εγενετο ἡμερα, συνηχθη το πρεσβυτεριον του λαου, αρχιερεις ⸀τε και γραμματεις, και ⸀απηγαγον αυτον εις το συνεδριον αυτων,
λεγοντες· ει συ ει ὁ χριστος, ειπον ἡμιν. ειπεν δε αυτοις· εαν ὑμιν ειπω ου μη πιστευσητε·
εαν ⸀δε ερωτησω, ου μη ⸀αποκριθητε.
απο του νυν ⸀δε εσται ὁ υἱος του ανθρωπου καθημενος εκ δεξιων της δυναμεως του θεου.
ειπαν δε παντες· συ ουν ει ὁ υἱος του θεου; ὁ δε προς αυτους εφη· ὑμεις λεγετε ὁτι εγω ειμι.
οἱ δε ειπαν· τι ετι ⸂εχομεν μαρτυριας χρειαν⸃; αυτοι γαρ ηκουσαμεν απο του στοματος αυτου.
23
και ανασταν ἁπαν το πληθος αυτων ηγαγον αυτον επι τον πιλατον.
ηρξαντο δε κατηγορειν αυτου λεγοντες· τουτον εὑραμεν διαστρεφοντα το εθνος ⸀ἡμων και κωλυοντα ⸂φορους καισαρι⸃ διδοναι ⸀και λεγοντα ⸀αὑτον χριστον βασιλεα ειναι.
ὁ δε πιλατος ⸀ηρωτησεν αυτον λεγων· συ ει ὁ βασιλευς των ιουδαιων; ὁ δε αποκριθεις αυτω εφη· συ λεγεις.
ὁ δε πιλατος ειπεν προς τους αρχιερεις και τους οχλους· ουδεν εὑρισκω αιτιον εν τω ανθρωπω τουτω.
οἱ δε επισχυον λεγοντες ὁτι ανασειει τον λαον διδασκων καθ ὁλης της ιουδαιας, ⸀και αρξαμενος απο της γαλιλαιας ἑως ὡδε.
πιλατος δε ⸀ακουσας επηρωτησεν ει ὁ ανθρωπος γαλιλαιος εστιν,
και επιγνους ὁτι εκ της εξουσιας ἡρωδου εστιν ανεπεμψεν αυτον προς ἡρωδην, οντα και αυτον εν ἱεροσολυμοις εν ταυταις ταις ἡμεραις.
ὁ δε ἡρωδης ιδων τον ιησουν εχαρη λιαν, ην γαρ ⸂εξ ἱκανων χρονων θελων⸃ ιδειν αυτον δια το ⸀ακουειν περι αυτου, και ηλπιζεν τι σημειον ιδειν ὑπ αυτου γινομενον.
επηρωτα δε αυτον εν λογοις ἱκανοις· αυτος δε ουδεν απεκρινατο αυτω.
εἱστηκεισαν δε οἱ αρχιερεις και οἱ γραμματεις ευτονως κατηγορουντες αυτου.
εξουθενησας δε αυτον ⸀και ὁ ἡρωδης συν τοις στρατευμασιν αυτου και εμπαιξας ⸀περιβαλων εσθητα λαμπραν ανεπεμψεν αυτον τω πιλατω.
εγενοντο δε φιλοι ὁ τε ⸂ἡρωδης και ὁ πιλατος⸃ εν αυτη τη ἡμερα μετ αλληλων· προυπηρχον γαρ εν εχθρα οντες προς ⸀αὑτους.
πιλατος δε συγκαλεσαμενος τους αρχιερεις και τους αρχοντας και τον λαον
ειπεν προς αυτους· προσηνεγκατε μοι τον ανθρωπον τουτον ὡς αποστρεφοντα τον λαον, και ιδου εγω ενωπιον ὑμων ανακρινας ⸀ουθεν εὑρον εν τω ανθρωπω τουτω αιτιον ὡν κατηγορειτε κατ αυτου.
αλλ ουδε ἡρωδης, ⸂ανεπεμψεν γαρ αυτον προς ἡμας⸃· και ιδου ουδεν αξιον θανατου εστιν πεπραγμενον αυτω·
παιδευσας ουν αυτον ⸀απολυσω.
⸀ανεκραγον δε παμπληθει λεγοντες· αιρε τουτον, απολυσον δε ἡμιν ⸀τον βαραββαν·
ὁστις ην δια στασιν τινα γενομενην εν τη πολει και φονον ⸂βληθεις εν τη φυλακη⸃.
παλιν ⸀δε ὁ πιλατος ⸀προσεφωνησεν, θελων απολυσαι τον ιησουν.
οἱ δε επεφωνουν λεγοντες· ⸂σταυρου σταυρου⸃ αυτον.
ὁ δε τριτον ειπεν προς αυτους· τι γαρ κακον εποιησεν οὑτος; ουδεν αιτιον θανατου εὑρον εν αυτω· παιδευσας ουν αυτον απολυσω.
οἱ δε επεκειντο φωναις μεγαλαις αιτουμενοι αυτον σταυρωθηναι, και κατισχυον αἱ φωναι ⸀αυτων.
⸀και πιλατος επεκρινεν γενεσθαι το αιτημα αυτων·
απελυσεν δε τον δια στασιν και φονον βεβλημενον ⸀εις φυλακην ὁν ητουντο, τον δε ιησουν παρεδωκεν τω θεληματι αυτων.
και ὡς απηγαγον αυτον, επιλαβομενοι ⸂σιμωνα τινα κυρηναιον ερχομενον⸃ απ αγρου επεθηκαν αυτω τον σταυρον φερειν οπισθεν του ιησου.
ηκολουθει δε αυτω πολυ πληθος του λαου και γυναικων ⸀αἱ εκοπτοντο και εθρηνουν αυτον.
στραφεις δε προς αυτας ⸀ὁ ιησους ειπεν· θυγατερες ιερουσαλημ, μη κλαιετε επ εμε· πλην εφ ἑαυτας κλαιετε και επι τα τεκνα ὑμων,
ὁτι ιδου ερχονται ἡμεραι εν αἱς ερουσιν μακαριαι αἱ στειραι και ⸀αἱ κοιλιαι αἱ ουκ εγεννησαν και μαστοι οἱ ουκ ⸀εθρεψαν.
τοτε αρξονται λεγειν τοις ορεσιν· πεσετε εφ ἡμας, και τοις βουνοις· καλυψατε ἡμας·
ὁτι ει εν ⸀τω ὑγρω ξυλω ταυτα ποιουσιν, εν τω ξηρω τι γενηται;
ηγοντο δε και ἑτεροι ⸂κακουργοι δυο⸃ συν αυτω αναιρεθηναι.
και ὁτε ⸀ηλθον επι τον τοπον τον καλουμενον κρανιον, εκει εσταυρωσαν αυτον και τους κακουργους, ὁν μεν εκ δεξιων ὁν δε εξ αριστερων.
⸂ὁ δε ιησους ελεγεν· πατερ, αφες αυτοις, ου γαρ οιδασιν τι ποιουσιν.⸃ διαμεριζομενοι δε τα ἱματια αυτου εβαλον ⸀κληρους.
και εἱστηκει ὁ λαος θεωρων. εξεμυκτηριζον δε και οἱ ⸀αρχοντες λεγοντες· αλλους εσωσεν, σωσατω ἑαυτον, ει οὑτος εστιν ὁ χριστος ⸂του θεου, ὁ⸃ εκλεκτος.
⸀ενεπαιξαν δε αυτω και οἱ στρατιωται προσερχομενοι, ⸀οξος προσφεροντες αυτω
και λεγοντες· ει συ ει ὁ βασιλευς των ιουδαιων, σωσον σεαυτον.
ην δε και ⸀επιγραφη επ ⸀αυτω· ὁ βασιλευς των ιουδαιων ⸀οὑτος.
εἱς δε των κρεμασθεντων κακουργων εβλασφημει αυτον ⸀λεγων· ⸀ουχι συ ει ὁ χριστος; σωσον σεαυτον και ἡμας.
αποκριθεις δε ὁ ἑτερος ⸂επιτιμων αυτω εφη⸃· ουδε φοβη συ τον θεον, ὁτι εν τω αυτω κριματι ει;
και ἡμεις μεν δικαιως, αξια γαρ ὡν επραξαμεν απολαμβανομεν· οὑτος δε ουδεν ατοπον επραξεν.
και ⸀ελεγεν· ιησου, μνησθητι ⸀μου ὁταν ελθης ⸂εν τη βασιλεια⸃ σου.
και ειπεν ⸀αυτω· αμην ⸂σοι λεγω⸃ σημερον μετ εμου εση εν τω παραδεισω.
⸂και ην⸃ ⸀ηδη ὡσει ὡρα ἑκτη και σκοτος εγενετο εφ ὁλην την γην ἑως ὡρας ενατης
⸂του ἡλιου εκλιποντος⸃, εσχισθη ⸀δε το καταπετασμα του ναου μεσον.
και φωνησας φωνη μεγαλη ὁ ιησους ειπεν· πατερ, εις χειρας σου ⸀παρατιθεμαι το πνευμα μου. ⸂τουτο δε⸃ ειπων εξεπνευσεν.
ιδων δε ὁ ἑκατονταρχης το γενομενον ⸀εδοξαζεν τον θεον λεγων· οντως ὁ ανθρωπος οὑτος δικαιος ην.
και παντες οἱ συμπαραγενομενοι οχλοι επι την θεωριαν ταυτην, ⸀θεωρησαντες τα γενομενα, ⸀τυπτοντες τα στηθη ὑπεστρεφον.
εἱστηκεισαν δε παντες οἱ γνωστοι ⸀αυτω ⸀μακροθεν, και γυναικες αἱ ⸀συνακολουθουσαι αυτω απο της γαλιλαιας, ὁρωσαι ταυτα.
και ιδου ανηρ ονοματι ιωσηφ βουλευτης ὑπαρχων, ⸀ανηρ αγαθος και δικαιος—
οὑτος ουκ ην συγκατατεθειμενος τη βουλη και τη πραξει αυτων—απο ἁριμαθαιας πολεως των ιουδαιων, ὁς ⸀προσεδεχετο την βασιλειαν του θεου,
οὑτος προσελθων τω πιλατω ητησατο το σωμα του ιησου,
και ⸀καθελων ενετυλιξεν αυτο σινδονι, και εθηκεν ⸀αυτον εν μνηματι λαξευτω οὑ ουκ ην ⸂ουδεις ουπω⸃ κειμενος.
και ἡμερα ην ⸂παρασκευης, και⸃ σαββατον επεφωσκεν.
κατακολουθησασαι δε ⸀αἱ γυναικες, αἱτινες ησαν συνεληλυθυιαι ⸂εκ της γαλιλαιας αυτω⸃, εθεασαντο το μνημειον και ὡς ετεθη το σωμα αυτου,
ὑποστρεψασαι δε ἡτοιμασαν αρωματα και μυρα. και το μεν σαββατον ἡσυχασαν κατα την εντολην,
24
τη δε μια των σαββατων ορθρου βαθεως ⸂επι το μνημα ηλθον⸃ φερουσαι ἁ ἡτοιμασαν ⸀αρωματα.
εὑρον δε τον λιθον αποκεκυλισμενον απο του μνημειου,
⸂εισελθουσαι δε⸃ ουχ εὑρον το ⸀σωμα.
και εγενετο εν τω ⸀απορεισθαι αυτας περι τουτου και ιδου ανδρες δυο επεστησαν αυταις εν ⸂εσθητι αστραπτουση⸃.
εμφοβων δε γενομενων αυτων και κλινουσων ⸂τα προσωπα⸃ εις την γην ειπαν προς αυτας· τι ζητειτε τον ζωντα μετα των νεκρων;
⸂ουκ εστιν ὡδε, αλλα ηγερθη.⸃ μνησθητε ὡς ελαλησεν ὑμιν ετι ων εν τη γαλιλαια,
λεγων ⸂τον υἱον του ανθρωπου ὁτι δει⸃ παραδοθηναι εις χειρας ανθρωπων ἁμαρτωλων και σταυρωθηναι και τη τριτη ἡμερα αναστηναι.
και εμνησθησαν των ῥηματων αυτου,
και ὑποστρεψασαι απο του μνημειου απηγγειλαν ταυτα παντα τοις ἑνδεκα και πασιν τοις λοιποις.
ησαν δε ἡ μαγδαληνη μαρια και ιωαννα και μαρια ⸀ἡ ιακωβου και αἱ λοιπαι συν αυταις· ⸀ελεγον προς τους αποστολους ταυτα.
και εφανησαν ενωπιον αυτων ὡσει ληρος τα ῥηματα ⸀ταυτα, και ηπιστουν αυταις.
⸂ὁ δε πετρος αναστας εδραμεν επι το μνημειον· και παρακυψας βλεπει τα ⸀οθονια μονα· και απηλθεν προς ⸀αὑτον θαυμαζων το γεγονος.⸃
και ιδου δυο εξ αυτων ⸂εν αυτη τη ἡμερα ησαν πορευομενοι⸃ εις κωμην απεχουσαν σταδιους ἑξηκοντα απο ιερουσαλημ, ἡ ονομα εμμαους,
και αυτοι ὡμιλουν προς αλληλους περι παντων των συμβεβηκοτων τουτων.
και εγενετο εν τω ὁμιλειν αυτους και συζητειν και ⸀αυτος ιησους εγγισας συνεπορευετο αυτοις,
οἱ δε οφθαλμοι αυτων εκρατουντο του μη επιγνωναι αυτον.
ειπεν δε προς αυτους· τινες οἱ λογοι οὑτοι οὑς αντιβαλλετε προς αλληλους περιπατουντες; και ⸀εσταθησαν σκυθρωποι.
αποκριθεις δε ⸂εἱς ονοματι⸃ κλεοπας ειπεν προς αυτον· συ μονος παροικεις ιερουσαλημ και ουκ εγνως τα γενομενα εν αυτη εν ταις ἡμεραις ταυταις;
και ειπεν αυτοις· ποια; οἱ δε ειπαν αυτω· τα περι ιησου του ⸀ναζαρηνου, ὁς εγενετο ανηρ προφητης δυνατος εν εργω και λογω εναντιον του θεου και παντος του λαου,
ὁπως τε παρεδωκαν αυτον οἱ αρχιερεις και οἱ αρχοντες ἡμων εις κριμα θανατου και εσταυρωσαν αυτον.
ἡμεις δε ηλπιζομεν ὁτι αυτος εστιν ὁ μελλων λυτρουσθαι τον ισραηλ· αλλα γε ⸀και συν πασιν τουτοις τριτην ταυτην ἡμεραν ⸀αγει αφ οὑ ταυτα εγενετο.
αλλα και γυναικες τινες εξ ἡμων εξεστησαν ἡμας, γενομεναι ⸀ορθριναι επι το μνημειον
και μη εὑρουσαι το σωμα αυτου ηλθον λεγουσαι και οπτασιαν αγγελων ἑωρακεναι, οἱ λεγουσιν αυτον ζην.
και απηλθον τινες των συν ἡμιν επι το μνημειον, και εὑρον οὑτως καθως ⸀και αἱ γυναικες ειπον, αυτον δε ουκ ειδον.
και αυτος ειπεν προς αυτους· ω ανοητοι και βραδεις τη καρδια του πιστευειν επι πασιν οἱς ελαλησαν οἱ προφηται·
ουχι ταυτα εδει παθειν τον χριστον και εισελθειν εις την δοξαν αυτου;
και αρξαμενος απο μωυσεως και απο παντων των προφητων ⸀διερμηνευσεν αυτοις εν πασαις ταις γραφαις τα περι ⸀ἑαυτου.
και ηγγισαν εις την κωμην οὑ επορευοντο, και αυτος ⸀προσεποιησατο ⸀πορρωτερον πορευεσθαι.
και παρεβιασαντο αυτον λεγοντες· μεινον μεθ ἡμων, ὁτι προς ἑσπεραν εστιν και κεκλικεν ⸀ηδη ἡ ἡμερα. και εισηλθεν του μειναι συν αυτοις.
και εγενετο εν τω κατακλιθηναι αυτον μετ αυτων λαβων τον αρτον ευλογησεν και κλασας επεδιδου αυτοις·
αυτων δε διηνοιχθησαν οἱ οφθαλμοι και επεγνωσαν αυτον· και αυτος αφαντος εγενετο απ αυτων.
και ειπαν προς αλληλους· ουχι ἡ καρδια ἡμων καιομενη ην ⸂εν ἡμιν⸃ ὡς ελαλει ἡμιν εν τη ὁδω, ⸀ὡς διηνοιγεν ἡμιν τας γραφας;
και ανασταντες αυτη τη ὡρα ὑπεστρεψαν εις ιερουσαλημ, και εὑρον ⸀ηθροισμενους τους ἑνδεκα και τους συν αυτοις,
λεγοντας ὁτι ⸂οντως ηγερθη ὁ κυριος⸃ και ωφθη σιμωνι.
και αυτοι εξηγουντο τα εν τη ὁδω και ὡς εγνωσθη αυτοις εν τη κλασει του αρτου.
ταυτα δε αυτων λαλουντων ⸀αυτος εστη εν μεσω ⸀αυτων.
πτοηθεντες δε και εμφοβοι γενομενοι εδοκουν πνευμα θεωρειν.
και ειπεν αυτοις· τι τεταραγμενοι εστε, και δια τι διαλογισμοι αναβαινουσιν εν ⸂τη καρδια⸃ ὑμων;
ιδετε τας χειρας μου και τους ποδας μου ὁτι ⸂εγω ειμι αυτος⸃· ψηλαφησατε με και ιδετε, ὁτι πνευμα σαρκα και οστεα ουκ εχει καθως εμε θεωρειτε εχοντα.
⸂και τουτο ειπων ⸀εδειξεν αυτοις τας χειρας και τους ποδας.⸃
ετι δε απιστουντων αυτων απο της χαρας και θαυμαζοντων ειπεν αυτοις· εχετε τι βρωσιμον ενθαδε;
οἱ δε επεδωκαν αυτω ιχθυος οπτου ⸀μερος·
και λαβων ενωπιον αυτων εφαγεν.
ειπεν δε ⸂προς αυτους⸃· οὑτοι οἱ λογοι ⸀μου οὑς ελαλησα προς ὑμας ετι ων συν ὑμιν, ὁτι δει πληρωθηναι παντα τα γεγραμμενα εν τω νομω μωυσεως ⸀και προφηταις και ψαλμοις περι εμου.
τοτε διηνοιξεν αυτων τον νουν του συνιεναι τας γραφας,
και ειπεν αυτοις ὁτι οὑτως ⸀γεγραπται παθειν τον χριστον και αναστηναι εκ νεκρων τη τριτη ἡμερα,
και κηρυχθηναι επι τω ονοματι αυτου μετανοιαν ⸀και αφεσιν ἁμαρτιων εις παντα τα εθνη—⸀αρξαμενοι απο ιερουσαλημ·
ὑμεις ⸀εστε μαρτυρες τουτων.
και ιδου εγω ⸀εξαποστελλω την επαγγελιαν του πατρος μου εφ ὑμας· ὑμεις δε καθισατε εν τη ⸀πολει ἑως οὑ ενδυσησθε ⸂εξ ὑψους δυναμιν⸃.
εξηγαγεν δε αυτους ⸀ἑως ⸀προς βηθανιαν, και επαρας τας χειρας αυτου ευλογησεν αυτους.
και εγενετο εν τω ευλογειν αυτον αυτους διεστη απ αυτων ⸂και ανεφερετο εις τον ουρανον⸃
και αυτοι ⸂προσκυνησαντες αυτον⸃ ὑπεστρεψαν εις ιερουσαλημ μετα χαρας μεγαλης,
και ησαν δια παντος εν τω ἱερω ⸀ευλογουντες τον ⸀θεον.
acts
1
τον μεν πρωτον λογον εποιησαμην περι παντων, ω θεοφιλε, ὡν ηρξατο ⸀ὁ ιησους ποιειν τε και διδασκειν
αχρι ἡς ἡμερας εντειλαμενος τοις αποστολοις δια πνευματος ἁγιου οὑς εξελεξατο ανελημφθη·
οἱς και παρεστησεν ἑαυτον ζωντα μετα το παθειν αυτον εν πολλοις τεκμηριοις, δι ἡμερων τεσσερακοντα οπτανομενος αυτοις και λεγων τα περι της βασιλειας του θεου·
και συναλιζομενος παρηγγειλεν αυτοις απο ἱεροσολυμων μη χωριζεσθαι, αλλα περιμενειν την επαγγελιαν του πατρος ἡν ηκουσατε μου·
ὁτι ιωαννης μεν εβαπτισεν ὑδατι, ὑμεις δε ⸂εν πνευματι βαπτισθησεσθε⸃ ἁγιω ου μετα πολλας ταυτας ἡμερας.
οἱ μεν ουν συνελθοντες ⸀ηρωτων αυτον λεγοντες· κυριε, ει εν τω χρονω τουτω αποκαθιστανεις την βασιλειαν τω ισραηλ;
ειπεν ⸀δε προς αυτους· ουχ ὑμων εστιν γνωναι χρονους η καιρους οὑς ὁ πατηρ εθετο εν τη ιδια εξουσια,
αλλα λημψεσθε δυναμιν επελθοντος του ἁγιου πνευματος εφ ὑμας, και εσεσθε ⸀μου μαρτυρες εν τε ιερουσαλημ και εν παση τη ιουδαια και σαμαρεια και ἑως εσχατου της γης.
και ταυτα ειπων βλεποντων αυτων επηρθη και νεφελη ὑπελαβεν αυτον απο των οφθαλμων αυτων.
και ὡς ατενιζοντες ησαν εις τον ουρανον πορευομενου αυτου, και ιδου ανδρες δυο παρειστηκεισαν αυτοις εν ⸂εσθησεσι λευκαις⸃,
οἱ και ειπαν· ανδρες γαλιλαιοι, τι ἑστηκατε ⸀βλεποντες εις τον ουρανον; οὑτος ὁ ιησους ὁ αναλημφθεις αφ ὑμων εις τον ουρανον οὑτως ελευσεται ὁν τροπον εθεασασθε αυτον πορευομενον εις τον ουρανον.
τοτε ὑπεστρεψαν εις ιερουσαλημ απο ορους του καλουμενου ελαιωνος, ὁ εστιν εγγυς ιερουσαλημ σαββατου εχον ὁδον.
και ὁτε εισηλθον, ⸂εις το ὑπερωον ανεβησαν⸃ οὑ ησαν καταμενοντες, ὁ τε πετρος και ⸂ιωαννης και ιακωβος⸃ και ανδρεας, φιλιππος και θωμας, βαρθολομαιος και μαθθαιος, ιακωβος ἁλφαιου και σιμων ὁ ζηλωτης και ιουδας ιακωβου.
οὑτοι παντες ησαν προσκαρτερουντες ὁμοθυμαδον τη ⸀προσευχη συν γυναιξιν και ⸀μαριαμ τη μητρι του ιησου και ⸀συν τοις αδελφοις αυτου.
και εν ταις ἡμεραις ταυταις αναστας πετρος εν μεσω των ⸀αδελφων ειπεν (ην τε οχλος ονοματων επι το αυτο ⸀ὡς ἑκατον εικοσι)·
ανδρες αδελφοι, εδει πληρωθηναι την ⸀γραφην ἡν προειπε το πνευμα το ἁγιον δια στοματος δαυιδ περι ιουδα του γενομενου ὁδηγου τοις συλλαβουσιν ⸀ιησουν,
ὁτι κατηριθμημενος ην ⸀εν ἡμιν και ελαχεν τον κληρον της διακονιας ταυτης.—
οὑτος μεν ουν εκτησατο χωριον εκ μισθου της αδικιας, και πρηνης γενομενος ελακησεν μεσος, και εξεχυθη παντα τα σπλαγχνα αυτου.
και γνωστον εγενετο πασι τοις κατοικουσιν ιερουσαλημ, ὡστε κληθηναι το χωριον εκεινο τη ⸀ιδια διαλεκτω αυτων ἁκελδαμαχ, τουτ εστιν χωριον αἱματος.—
γεγραπται γαρ εν βιβλω ψαλμων· γενηθητω ἡ επαυλις αυτου ερημος και μη εστω ὁ κατοικων εν αυτη, και· την επισκοπην αυτου ⸀λαβετω ἑτερος.
δει ουν των συνελθοντων ἡμιν ανδρων εν παντι χρονω ⸀ὡ εισηλθεν και εξηλθεν εφ ἡμας ὁ κυριος ιησους,
αρξαμενος απο του βαπτισματος ιωαννου ἑως της ἡμερας ἡς ανελημφθη αφ ἡμων, μαρτυρα της αναστασεως αυτου ⸂συν ἡμιν γενεσθαι⸃ ἑνα τουτων.
και εστησαν δυο, ιωσηφ τον καλουμενον βαρσαββαν, ὁς επεκληθη ιουστος, και μαθθιαν.
και προσευξαμενοι ειπαν συ κυριε καρδιογνωστα παντων, αναδειξον ὁν εξελεξω, εκ τουτων των δυο ἑνα,
λαβειν τον ⸀τοπον της διακονιας ταυτης και αποστολης, ⸀αφ ἡς παρεβη ιουδας πορευθηναι εις τον τοπον τον ιδιον.
και εδωκαν κληρους ⸀αυτοις, και επεσεν ὁ κληρος επι μαθθιαν, και συγκατεψηφισθη μετα των ἑνδεκα αποστολων.
2
και εν τω συμπληρουσθαι την ἡμεραν της πεντηκοστης ησαν ⸂παντες ὁμου⸃ επι το αυτο,
και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχος ὡσπερ φερομενης πνοης βιαιας και επληρωσεν ὁλον τον οικον οὑ ησαν καθημενοι,
και ωφθησαν αυτοις διαμεριζομεναι γλωσσαι ὡσει πυρος, ⸂και εκαθισεν⸃ εφ ἑνα ἑκαστον αυτων,
και επλησθησαν ⸀παντες πνευματος ἁγιου, και ηρξαντο λαλειν ἑτεραις γλωσσαις καθως το πνευμα εδιδου ⸂αποφθεγγεσθαι αυτοις⸃.
ησαν δε ⸀εν ιερουσαλημ κατοικουντες ιουδαιοι, ανδρες ευλαβεις απο παντος εθνους των ὑπο τον ουρανον·
γενομενης δε της φωνης ταυτης συνηλθε το πληθος και συνεχυθη, ὁτι ⸀ηκουον εἱς ἑκαστος τη ιδια διαλεκτω λαλουντων αυτων·
εξισταντο ⸀δε και εθαυμαζον ⸀λεγοντες· ⸀ουχ ιδου ⸀παντες οὑτοι εισιν οἱ λαλουντες γαλιλαιοι;
και πως ἡμεις ακουομεν ἑκαστος τη ιδια διαλεκτω ἡμων εν ἡ εγεννηθημεν;
παρθοι και μηδοι και ελαμιται, και οἱ κατοικουντες την μεσοποταμιαν, ιουδαιαν τε και καππαδοκιαν, ποντον και την ασιαν,
φρυγιαν τε και παμφυλιαν, αιγυπτον και τα μερη της λιβυης της κατα κυρηνην, και οἱ επιδημουντες ῥωμαιοι,
ιουδαιοι τε και προσηλυτοι, κρητες και αραβες, ακουομεν λαλουντων αυτων ταις ἡμετεραις γλωσσαις τα μεγαλεια του θεου.
εξισταντο δε παντες και ⸀διηπορουν, αλλος προς αλλον λεγοντες· τι ⸀θελει τουτο ειναι;
ἑτεροι δε ⸀διαχλευαζοντες ελεγον ὁτι γλευκους μεμεστωμενοι εισιν.
σταθεις δε ⸀ὁ πετρος συν τοις ἑνδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοις· ανδρες ιουδαιοι και οἱ κατοικουντες ιερουσαλημ ⸀παντες, τουτο ὑμιν γνωστον εστω και ενωτισασθε τα ῥηματα μου.
ου γαρ ὡς ὑμεις ὑπολαμβανετε οὑτοι μεθυουσιν, εστιν γαρ ὡρα τριτη της ἡμερας,
αλλα τουτο εστιν το ειρημενον δια του προφητου ιωηλ·
και εσται εν ταις εσχαταις ἡμεραις, λεγει ὁ θεος, εκχεω απο του πνευματος μου επι πασαν σαρκα, και προφητευσουσιν οἱ υἱοι ὑμων και αἱ θυγατερες ὑμων, και οἱ νεανισκοι ὑμων ὁρασεις οψονται, και οἱ πρεσβυτεροι ὑμων ⸀ενυπνιοις ενυπνιασθησονται·
και γε επι τους δουλους μου και επι τας δουλας μου εν ταις ἡμεραις εκειναις εκχεω απο του πνευματος μου, και προφητευσουσιν.
και δωσω τερατα εν τω ουρανω ανω και σημεια επι της γης κατω, αἱμα και πυρ και ατμιδα καπνου·
ὁ ἡλιος μεταστραφησεται εις σκοτος και ἡ σεληνη εις αἱμα πριν ⸀η ⸀ελθειν ἡμεραν κυριου την μεγαλην και επιφανη.
και εσται πας ὁς ⸀εαν επικαλεσηται το ονομα κυριου σωθησεται.
ανδρες ισραηλιται, ακουσατε τους λογους τουτους. ιησουν τον ναζωραιον, ανδρα ⸂αποδεδειγμενον απο του θεου⸃ εις ὑμας δυναμεσι και τερασι και σημειοις οἱς εποιησεν δι αυτου ὁ θεος εν μεσω ὑμων, ⸀καθως αυτοι οιδατε,
τουτον τη ὡρισμενη βουλη και προγνωσει του θεου ⸀εκδοτον δια ⸀χειρος ανομων προσπηξαντες ανειλατε,
ὁν ὁ θεος ανεστησεν λυσας τας ωδινας του θανατου, καθοτι ουκ ην δυνατον κρατεισθαι αυτον ὑπ αυτου·
δαυιδ γαρ λεγει εις αυτον· προορωμην τον κυριον ενωπιον μου δια παντος, ὁτι εκ δεξιων μου εστιν ἱνα μη σαλευθω.
δια τουτο ηυφρανθη ⸂ἡ καρδια μου⸃ και ηγαλλιασατο ἡ γλωσσα μου, ετι δε και ἡ σαρξ μου κατασκηνωσει επ ελπιδι·
ὁτι ουκ εγκαταλειψεις την ψυχην μου εις ⸀ἁδην, ουδε δωσεις τον ὁσιον σου ιδειν διαφθοραν.
εγνωρισας μοι ὁδους ζωης, πληρωσεις με ευφροσυνης μετα του προσωπου σου.
ανδρες αδελφοι, εξον ειπειν μετα παρρησιας προς ὑμας περι του πατριαρχου δαυιδ, ὁτι και ετελευτησεν και εταφη, και το μνημα αυτου εστιν εν ἡμιν αχρι της ἡμερας ταυτης·
προφητης ουν ὑπαρχων, και ειδως ὁτι ὁρκω ωμοσεν αυτω ὁ θεος εκ καρπου της οσφυος ⸀αυτου καθισαι επι ⸂τον θρονον⸃ αυτου,
προιδων ελαλησεν περι της αναστασεως του χριστου ὁτι ⸂ουτε εγκατελειφθη⸃ εις ⸀ἁδην ⸀ουτε ἡ σαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν.
τουτον τον ιησουν ανεστησεν ὁ θεος, οὑ παντες ἡμεις εσμεν μαρτυρες.
τη δεξια ουν του θεου ὑψωθεις την τε επαγγελιαν του ⸂πνευματος του ἁγιου⸃ λαβων παρα του πατρος εξεχεεν τουτο ⸀ὁ ⸀ὑμεις βλεπετε και ακουετε.
ου γαρ δαυιδ ανεβη εις τους ουρανους, λεγει δε αυτος· ειπεν ⸀ὁ κυριος τω κυριω μου· καθου εκ δεξιων μου,
ἑως αν θω τους εχθρους σου ὑποποδιον των ποδων σου.
ασφαλως ουν γινωσκετω πας οικος ισραηλ ὁτι και κυριον ⸂αυτον και χριστον⸃ ⸂εποιησεν ὁ θεος⸃, τουτον τον ιησουν ὁν ὑμεις εσταυρωσατε.
ακουσαντες δε κατενυγησαν ⸂την καρδιαν⸃, ειπον τε προς τον πετρον και τους λοιπους αποστολους· τι ⸀ποιησωμεν, ανδρες αδελφοι;
πετρος δε ⸂προς αυτους· μετανοησατε⸃, και βαπτισθητω ἑκαστος ὑμων ⸀επι τω ονοματι ιησου χριστου εις αφεσιν ⸀των ἁμαρτιων ⸀ὑμων, και λημψεσθε την δωρεαν του ἁγιου πνευματος·
ὑμιν γαρ εστιν ἡ επαγγελια και τοις τεκνοις ὑμων και πασι τοις εις μακραν ὁσους αν προσκαλεσηται κυριος ὁ θεος ἡμων.
ἑτεροις τε λογοις πλειοσιν διεμαρτυρατο, και παρεκαλει ⸀αυτους λεγων· σωθητε απο της γενεας της σκολιας ταυτης.
οἱ μεν ⸀ουν αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτισθησαν, και προσετεθησαν ⸀εν τη ἡμερα εκεινη ψυχαι ὡσει τρισχιλιαι.
ησαν δε προσκαρτερουντες τη διδαχη των αποστολων και τη ⸀κοινωνια, τη κλασει του αρτου και ταις προσευχαις.
⸀εγινετο δε παση ψυχη φοβος, πολλα ⸀τε τερατα και σημεια δια των αποστολων εγινετο.
παντες δε οἱ ⸀πιστευοντες ⸂ησαν επι το αυτο και⸃ ειχον ἁπαντα κοινα,
και τα κτηματα και τας ὑπαρξεις επιπρασκον και διεμεριζον αυτα πασιν καθοτι αν τις χρειαν ειχεν·
καθ ἡμεραν τε προσκαρτερουντες ὁμοθυμαδον εν τω ἱερω, κλωντες τε κατ οικον αρτον, μετελαμβανον τροφης εν αγαλλιασει και αφελοτητι καρδιας,
αινουντες τον θεον και εχοντες χαριν προς ὁλον τον λαον. ὁ δε κυριος προσετιθει τους σωζομενους καθ ἡμεραν ⸂επι το αυτο⸃.
3
⸂πετρος δε⸃ και ιωαννης ανεβαινον εις το ἱερον επι την ὡραν της προσευχης την ενατην,
και τις ανηρ χωλος εκ κοιλιας μητρος αυτου ὑπαρχων εβασταζετο, ὁν ετιθουν καθ ἡμεραν προς την θυραν του ἱερου την λεγομενην ὡραιαν του αιτειν ελεημοσυνην παρα των εισπορευομενων εις το ἱερον,
ὁς ιδων πετρον και ιωαννην μελλοντας εισιεναι εις το ἱερον ηρωτα ελεημοσυνην ⸀λαβειν.
ατενισας δε πετρος εις αυτον συν τω ιωαννη ειπεν· βλεψον εις ἡμας.
ὁ δε επειχεν αυτοις προσδοκων τι παρ αυτων λαβειν.
ειπεν δε πετρος· αργυριον και χρυσιον ουχ ὑπαρχει μοι, ὁ δε εχω τουτο σοι διδωμι· εν τω ονοματι ιησου χριστου του ναζωραιου ⸀περιπατει.
και πιασας αυτον της δεξιας χειρος ηγειρεν ⸀αυτον· παραχρημα δε εστερεωθησαν ⸂αἱ βασεις αυτου⸃ και τα ⸀σφυδρα,
και εξαλλομενος εστη και περιεπατει, και εισηλθεν συν αυτοις εις το ἱερον περιπατων και ἁλλομενος και αινων τον θεον.
και ειδεν ⸂πας ὁ λαος αυτον⸃ περιπατουντα και αινουντα τον θεον,
επεγινωσκον ⸀δε αυτον ὁτι ⸀οὑτος ην ὁ προς την ελεημοσυνην καθημενος επι τη ὡραια πυλη του ἱερου, και επλησθησαν θαμβους και εκστασεως επι τω συμβεβηκοτι αυτω.
κρατουντος δε ⸀αυτου τον πετρον και ⸀τον ιωαννην συνεδραμεν ⸂πας ὁ λαος προς αυτους⸃ επι τη στοα τη καλουμενη σολομωντος εκθαμβοι.
ιδων δε ⸀ὁ πετρος απεκρινατο προς τον λαον· ανδρες ισραηλιται, τι θαυμαζετε επι τουτω, η ἡμιν τι ατενιζετε ὡς ιδια δυναμει η ευσεβεια πεποιηκοσιν του περιπατειν αυτον;
ὁ θεος αβρααμ και ⸂ισαακ και⸃ ιακωβ, ὁ θεος των πατερων ἡμων, εδοξασεν τον παιδα αυτου ιησουν, ὁν ὑμεις ⸀μεν παρεδωκατε και ⸀ηρνησασθε κατα προσωπον πιλατου, κριναντος εκεινου απολυειν·
ὑμεις δε τον ἁγιον και δικαιον ηρνησασθε και ητησασθε ανδρα φονεα χαρισθηναι ὑμιν,
τον δε αρχηγον της ζωης απεκτεινατε, ὁν ὁ θεος ηγειρεν εκ νεκρων, οὑ ἡμεις μαρτυρες εσμεν.
και ⸀επι τη πιστει του ονοματος αυτου τουτον ὁν θεωρειτε και οιδατε εστερεωσεν το ονομα αυτου, και ἡ πιστις ἡ δι αυτου εδωκεν αυτω την ὁλοκληριαν ταυτην απεναντι παντων ὑμων.
και νυν, αδελφοι, οιδα ὁτι κατα αγνοιαν επραξατε, ὡσπερ και οἱ αρχοντες ὑμων·
ὁ δε θεος ἁ προκατηγγειλεν δια στοματος παντων των ⸀προφητων παθειν τον χριστον ⸀αυτου επληρωσεν οὑτως.
μετανοησατε ουν και επιστρεψατε ⸀προς το εξαλειφθηναι ὑμων τας ἁμαρτιας,
ὁπως αν ελθωσιν καιροι αναψυξεως απο προσωπου του κυριου και αποστειλη τον προκεχειρισμενον ὑμιν χριστον ιησουν,
ὁν δει ουρανον μεν δεξασθαι αχρι χρονων αποκαταστασεως παντων ὡν ελαλησεν ὁ θεος δια ⸀στοματος των ἁγιων ⸂απ αιωνος αυτου προφητων⸃.
μωυσης ⸀μεν ειπεν ὁτι προφητην ὑμιν αναστησει κυριος ὁ ⸀θεος εκ των αδελφων ὑμων ὡς εμε· αυτου ακουσεσθε κατα παντα ὁσα αν λαληση προς ὑμας.
εσται δε πασα ψυχη ἡτις ⸀αν μη ακουση του προφητου εκεινου εξολεθρευθησεται εκ του λαου.
και παντες δε οἱ προφηται απο σαμουηλ και των καθεξης ὁσοι ελαλησαν και κατηγγειλαν τας ἡμερας ταυτας.
ὑμεις εστε ⸀οἱ υἱοι των προφητων και της διαθηκης ἡς ⸂διεθετο ὁ θεος⸃ προς τους πατερας ⸀ὑμων, λεγων προς αβρααμ και εν τω σπερματι σου ⸀ενευλογηθησονται πασαι αἱ πατριαι της γης.
ὑμιν πρωτον ⸂αναστησας ὁ θεος⸃ τον παιδα ⸀αυτου απεστειλεν αυτον ευλογουντα ὑμας εν τω αποστρεφειν ἑκαστον απο των πονηριων ὑμων.
4
λαλουντων δε αυτων προς τον λαον επεστησαν αυτοις οἱ ⸀ἱερεις και ὁ στρατηγος του ἱερου και οἱ σαδδουκαιοι,
διαπονουμενοι δια το διδασκειν αυτους τον λαον και καταγγελλειν εν τω ιησου την αναστασιν ⸂την εκ⸃ νεκρων,
και επεβαλον αυτοις τας χειρας και εθεντο εις τηρησιν εις την αυριον, ην γαρ ἑσπερα ηδη.
πολλοι δε των ακουσαντων τον λογον επιστευσαν, και εγενηθη ⸀ὁ αριθμος των ανδρων ⸀ὡς χιλιαδες πεντε.
εγενετο δε επι την αυριον συναχθηναι αυτων τους αρχοντας και ⸀τους πρεσβυτερους και ⸁τους γραμματεις ⸀εν ιερουσαλημ
(και ⸂ἁννας ὁ αρχιερευς και καιαφας και ιωαννης και αλεξανδρος⸃ και ὁσοι ησαν εκ γενους αρχιερατικου),
και στησαντες αυτους εν ⸀τω μεσω επυνθανοντο· εν ποια δυναμει η εν ποιω ονοματι εποιησατε τουτο ὑμεις;
τοτε πετρος πλησθεις πνευματος ἁγιου ειπεν προς αυτους· αρχοντες του λαου και ⸀πρεσβυτεροι,
ει ἡμεις σημερον ανακρινομεθα επι ευεργεσια ανθρωπου ασθενους, εν τινι οὑτος σεσωσται,
γνωστον εστω πασιν ὑμιν και παντι τω λαω ισραηλ ὁτι εν τω ονοματι ιησου χριστου του ναζωραιου, ὁν ὑμεις εσταυρωσατε, ὁν ὁ θεος ηγειρεν εκ νεκρων, εν τουτω οὑτος παρεστηκεν ενωπιον ὑμων ὑγιης.
οὑτος εστιν ὁ λιθος ὁ εξουθενηθεις ὑφ ὑμων των ⸀οικοδομων, ὁ γενομενος εις κεφαλην γωνιας.
και ουκ εστιν εν αλλω ουδενι ἡ σωτηρια, ⸀ουδε γαρ ονομα εστιν ἑτερον ⸂ὑπο τον ουρανον⸃ το δεδομενον εν ανθρωποις εν ὡ δει σωθηναι ἡμας.
θεωρουντες δε την του πετρου παρρησιαν και ιωαννου και καταλαβομενοι ὁτι ανθρωποι αγραμματοι εισιν και ιδιωται, εθαυμαζον, επεγινωσκον τε αυτους ὁτι συν τω ιησου ησαν,
τον ⸀τε ανθρωπον βλεποντες συν αυτοις ἑστωτα τον τεθεραπευμενον ουδεν ειχον αντειπειν.
κελευσαντες δε αυτους εξω του συνεδριου απελθειν συνεβαλλον προς αλληλους
λεγοντες· τι ⸀ποιησωμεν τοις ανθρωποις τουτοις; ὁτι μεν γαρ γνωστον σημειον γεγονεν δι αυτων πασιν τοις κατοικουσιν ιερουσαλημ φανερον, και ου δυναμεθα ⸀αρνεισθαι·
αλλ ἱνα μη επι πλειον διανεμηθη εις τον λαον, ⸀απειλησωμεθα αυτοις μηκετι λαλειν επι τω ονοματι τουτω μηδενι ανθρωπων.
και καλεσαντες αυτους παρηγγειλαν ⸀το καθολου μη φθεγγεσθαι μηδε διδασκειν επι τω ονοματι του ιησου.
ὁ δε πετρος και ιωαννης αποκριθεντες ⸂ειπον προς αυτους⸃· ει δικαιον εστιν ενωπιον του θεου ὑμων ακουειν μαλλον η του θεου, κρινατε,
ου δυναμεθα γαρ ἡμεις ἁ ειδαμεν και ηκουσαμεν μη λαλειν.
οἱ δε προσαπειλησαμενοι απελυσαν αυτους, μηδεν εὑρισκοντες το πως ⸀κολασωνται αυτους, δια τον λαον, ὁτι παντες εδοξαζον τον θεον επι τω γεγονοτι·
ετων γαρ ην πλειονων τεσσερακοντα ὁ ανθρωπος εφ ὁν ⸀γεγονει το σημειον τουτο της ιασεως.
απολυθεντες δε ηλθον προς τους ιδιους και απηγγειλαν ὁσα προς αυτους οἱ αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι ειπαν.
οἱ δε ακουσαντες ὁμοθυμαδον ηραν φωνην προς τον θεον και ειπαν· δεσποτα, ⸀συ ὁ ποιησας τον ουρανον και την γην και την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις,
ὁ ⸂του πατρος ἡμων⸃ δια ⸂πνευματος ἁγιου⸃ στοματος δαυιδ παιδος σου ειπων· ἱνατι εφρυαξαν εθνη και λαοι εμελετησαν κενα;
παρεστησαν οἱ βασιλεις της γης και οἱ αρχοντες συνηχθησαν επι το αυτο κατα του κυριου και κατα του χριστου αυτου.
συνηχθησαν γαρ επ αληθειας ⸂εν τη πολει ταυτη⸃ επι τον ἁγιον παιδα σου ιησουν, ὁν εχρισας, ἡρωδης τε και ποντιος πιλατος συν εθνεσιν και λαοις ισραηλ,
ποιησαι ὁσα ἡ χειρ σου και ἡ ⸀βουλη προωρισεν γενεσθαι.
και τα νυν, κυριε, επιδε επι τας απειλας αυτων και δος τοις δουλοις σου μετα παρρησιας πασης λαλειν τον λογον σου,
εν τω την χειρα ⸀σου εκτεινειν σε εις ιασιν και σημεια και τερατα γινεσθαι δια του ονοματος του ἁγιου παιδος σου ιησου.
και δεηθεντων αυτων εσαλευθη ὁ τοπος εν ὡ ησαν συνηγμενοι, και επλησθησαν ἁπαντες ⸂του ἁγιου πνευματος⸃, και ελαλουν τον λογον του θεου μετα παρρησιας.
του δε πληθους των πιστευσαντων ην ⸀καρδια και ⸀ψυχη μια, και ουδε εἱς τι των ὑπαρχοντων ⸀αυτω ελεγεν ιδιον ειναι, αλλ ην αυτοις ⸀παντα κοινα.
και ⸂δυναμει μεγαλη⸃ απεδιδουν το μαρτυριον οἱ αποστολοι ⸂της αναστασεως του κυριου ιησου⸃, χαρις τε μεγαλη ην επι παντας αυτους.
ουδε γαρ ενδεης τις ⸀ην εν αυτοις· ὁσοι γαρ κτητορες χωριων η οικιων ὑπηρχον, πωλουντες εφερον τας τιμας των πιπρασκομενων
και ετιθουν παρα τους ποδας των αποστολων· διεδιδετο δε ἑκαστω καθοτι αν τις χρειαν ειχεν.
⸀ιωσηφ δε ὁ επικληθεις βαρναβας απο των αποστολων, ὁ εστιν μεθερμηνευομενον υἱος παρακλησεως, λευιτης, κυπριος τω γενει,
ὑπαρχοντος αυτω αγρου πωλησας ηνεγκεν το χρημα και εθηκεν ⸀παρα τους ποδας των αποστολων.
5
ανηρ δε τις ἁνανιας ονοματι συν σαπφιρη τη γυναικι αυτου επωλησεν κτημα
και ενοσφισατο απο της τιμης, συνειδυιης και της ⸀γυναικος, και ενεγκας μερος τι παρα τους ποδας των αποστολων εθηκεν.
ειπεν δε ⸀ὁ πετρος· ἁνανια, δια τι επληρωσεν ὁ σατανας την καρδιαν σου, ψευσασθαι σε το πνευμα το ἁγιον και ⸀νοσφισασθαι απο της τιμης του χωριου;
ουχι μενον σοι εμενεν και πραθεν εν τη ση εξουσια ὑπηρχεν; τι ὁτι εθου εν τη καρδια σου το πραγμα τουτο; ουκ εψευσω ανθρωποις αλλα τω θεω.
ακουων δε ὁ ἁνανιας τους λογους τουτους πεσων εξεψυξεν· και εγενετο φοβος μεγας επι παντας τους ⸀ακουοντας.
ανασταντες δε οἱ νεωτεροι συνεστειλαν αυτον και εξενεγκαντες εθαψαν.
εγενετο δε ὡς ὡρων τριων διαστημα και ἡ γυνη αυτου μη ειδυια το γεγονος εισηλθεν.
απεκριθη δε ⸂προς αυτην⸃ ⸀πετρος· ειπε μοι, ει τοσουτου το χωριον απεδοσθε; ἡ δε ειπεν· ναι, τοσουτου.
ὁ δε ⸀πετρος προς αυτην· τι ὁτι συνεφωνηθη ὑμιν πειρασαι το πνευμα κυριου; ιδου οἱ ποδες των θαψαντων τον ανδρα σου επι τη θυρα και εξοισουσιν σε.
επεσεν δε παραχρημα ⸀προς τους ποδας αυτου και εξεψυξεν· εισελθοντες δε οἱ νεανισκοι εὑρον αυτην νεκραν, και εξενεγκαντες εθαψαν προς τον ανδρα αυτης.
και εγενετο φοβος μεγας εφ ὁλην την εκκλησιαν και επι παντας τους ακουοντας ταυτα.
δια δε των χειρων των αποστολων εγινετο σημεια και τερατα ⸂πολλα εν τω λαω⸃· και ησαν ὁμοθυμαδον ⸀ἁπαντες εν τη στοα σολομωντος·
των δε λοιπων ουδεις ετολμα κολλασθαι αυτοις, αλλ εμεγαλυνεν αυτους ὁ λαος,
μαλλον δε προσετιθεντο πιστευοντες τω κυριω πληθη ανδρων τε και γυναικων·
ὡστε ⸂και εις⸃ τας πλατειας εκφερειν τους ασθενεις και τιθεναι επι ⸀κλιναριων και κραβαττων, ἱνα ερχομενου πετρου καν ἡ σκια ⸀επισκιαση τινι αυτων.
συνηρχετο δε και το πληθος των περιξ ⸀πολεων ιερουσαλημ, φεροντες ασθενεις και οχλουμενους ὑπο πνευματων ακαθαρτων, οἱτινες εθεραπευοντο ἁπαντες.
αναστας δε ὁ αρχιερευς και παντες οἱ συν αυτω, ἡ ουσα αἱρεσις των σαδδουκαιων, επλησθησαν ζηλου
και επεβαλον τας ⸀χειρας επι τους αποστολους και εθεντο αυτους εν τηρησει δημοσια.
αγγελος δε κυριου ⸀δια νυκτος ⸀ηνοιξε τας θυρας της φυλακης εξαγαγων τε αυτους ειπεν·
πορευεσθε και σταθεντες λαλειτε εν τω ἱερω τω λαω παντα τα ῥηματα της ζωης ταυτης.
ακουσαντες δε εισηλθον ὑπο τον ορθρον εις το ἱερον και εδιδασκον. παραγενομενος δε ὁ αρχιερευς και οἱ συν αυτω συνεκαλεσαν το συνεδριον και πασαν την γερουσιαν των υἱων ισραηλ, και απεστειλαν εις το δεσμωτηριον αχθηναι αυτους.
οἱ δε ⸂παραγενομενοι ὑπηρεται⸃ ουχ εὑρον αυτους εν τη φυλακη, αναστρεψαντες δε απηγγειλαν
λεγοντες ὁτι ⸀το δεσμωτηριον εὑρομεν κεκλεισμενον εν παση ασφαλεια και τους φυλακας ἑστωτας ⸀επι των θυρων, ανοιξαντες δε εσω ουδενα εὑρομεν.
ὡς δε ηκουσαν τους λογους τουτους ὁ ⸀τε στρατηγος του ἱερου και οἱ αρχιερεις, διηπορουν περι αυτων τι αν γενοιτο τουτο.
παραγενομενος δε τις απηγγειλεν αυτοις ὁτι ιδου οἱ ανδρες οὑς εθεσθε εν τη φυλακη εισιν εν τω ἱερω ἑστωτες και διδασκοντες τον λαον.
τοτε απελθων ὁ στρατηγος συν τοις ὑπηρεταις ⸀ηγαγεν αυτους, ου μετα βιας, εφοβουντο γαρ τον λαον, ⸀μη λιθασθωσιν.
αγαγοντες δε αυτους εστησαν εν τω συνεδριω. και επηρωτησεν αυτους ὁ αρχιερευς
⸀λεγων· παραγγελια παρηγγειλαμεν ὑμιν μη διδασκειν επι τω ονοματι τουτω, και ιδου πεπληρωκατε την ιερουσαλημ της διδαχης ὑμων, και βουλεσθε επαγαγειν εφ ἡμας το αἱμα του ανθρωπου τουτου.
αποκριθεις δε πετρος και οἱ αποστολοι ειπαν· πειθαρχειν δει θεω μαλλον η ανθρωποις.
ὁ θεος των πατερων ἡμων ηγειρεν ιησουν, ὁν ὑμεις διεχειρισασθε κρεμασαντες επι ξυλου·
τουτον ὁ θεος αρχηγον και σωτηρα ὑψωσεν τη δεξια αυτου, ⸀του δουναι μετανοιαν τω ισραηλ και αφεσιν ἁμαρτιων·
και ἡμεις ⸀εσμεν μαρτυρες των ῥηματων τουτων, και το ⸀πνευμα το ἁγιον ὁ εδωκεν ὁ θεος τοις πειθαρχουσιν αυτω.
οἱ δε ⸀ακουσαντες διεπριοντο και εβουλοντο ανελειν αυτους.
αναστας δε τις εν τω συνεδριω φαρισαιος ονοματι γαμαλιηλ, νομοδιδασκαλος τιμιος παντι τω λαω, εκελευσεν εξω ⸀βραχυ τους ⸀ανθρωπους ποιησαι,
ειπεν τε προς αυτους· ανδρες ισραηλιται, προσεχετε ἑαυτοις επι τοις ανθρωποις τουτοις τι μελλετε πρασσειν.
προ γαρ τουτων των ἡμερων ανεστη θευδας, λεγων ειναι τινα ἑαυτον, ὡ ⸀προσεκλιθη ⸂ανδρων αριθμος ὡς⸃ τετρακοσιων· ὁς ανηρεθη, και παντες ὁσοι επειθοντο αυτω διελυθησαν και εγενοντο εις ουδεν.
μετα τουτον ανεστη ιουδας ὁ γαλιλαιος εν ταις ἡμεραις της απογραφης και απεστησε ⸀λαον οπισω αυτου· κακεινος απωλετο και παντες ὁσοι επειθοντο αυτω διεσκορπισθησαν.
και τα νυν λεγω ὑμιν, αποστητε απο των ανθρωπων τουτων και ⸀αφετε αυτους· (ὁτι εαν η εξ ανθρωπων ἡ βουλη ⸀αὑτη η το εργον τουτο, καταλυθησεται,
ει δε εκ θεου εστιν, ου ⸀δυνησεσθε καταλυσαι ⸀αυτους·) μηποτε και θεομαχοι εὑρεθητε. επεισθησαν δε αυτω,
και προσκαλεσαμενοι τους αποστολους δειραντες παρηγγειλαν μη λαλειν επι τω ονοματι του ιησου και ⸀απελυσαν.
οἱ μεν ουν επορευοντο χαιροντες απο προσωπου του συνεδριου ὁτι ⸂κατηξιωθησαν ὑπερ του ονοματος⸃ ατιμασθηναι·
πασαν τε ἡμεραν εν τω ἱερω και κατ οικον ουκ επαυοντο διδασκοντες και ευαγγελιζομενοι ⸂τον χριστον ιησουν⸃.
6
εν δε ταις ἡμεραις ταυταις πληθυνοντων των μαθητων εγενετο γογγυσμος των ἑλληνιστων προς τους ἑβραιους ὁτι παρεθεωρουντο εν τη διακονια τη καθημερινη αἱ χηραι αυτων.
προσκαλεσαμενοι δε οἱ δωδεκα το πληθος των μαθητων ειπαν· ουκ αρεστον εστιν ἡμας καταλειψαντας τον λογον του θεου διακονειν τραπεζαις·
επισκεψασθε ⸀δε, αδελφοι, ανδρας εξ ὑμων μαρτυρουμενους ἑπτα πληρεις ⸀πνευματος και σοφιας, οὑς ⸀καταστησομεν επι της χρειας ταυτης·
ἡμεις δε τη προσευχη και τη διακονια του λογου προσκαρτερησομεν.
και ηρεσεν ὁ λογος ενωπιον παντος του πληθους, και εξελεξαντο στεφανον, ανδρα ⸀πληρης πιστεως και πνευματος ἁγιου, και φιλιππον και προχορον και νικανορα και τιμωνα και παρμεναν και νικολαον προσηλυτον αντιοχεα,
οὑς εστησαν ενωπιον των αποστολων, και προσευξαμενοι επεθηκαν αυτοις τας χειρας.
και ὁ λογος του θεου ηυξανεν, και επληθυνετο ὁ αριθμος των μαθητων εν ιερουσαλημ σφοδρα, πολυς τε οχλος των ἱερεων ὑπηκουον τη πιστει.
στεφανος δε πληρης ⸀χαριτος και δυναμεως εποιει τερατα και σημεια μεγαλα εν τω λαω.
ανεστησαν δε τινες των εκ της συναγωγης της λεγομενης λιβερτινων και κυρηναιων και αλεξανδρεων και των απο κιλικιας και ασιας συζητουντες τω στεφανω,
και ουκ ισχυον αντιστηναι τη σοφια και τω πνευματι ὡ ελαλει.
τοτε ὑπεβαλον ανδρας λεγοντας ὁτι ακηκοαμεν αυτου λαλουντος ῥηματα βλασφημα εις μωυσην και τον θεον·
συνεκινησαν τε τον λαον και τους πρεσβυτερους και τους γραμματεις, και επισταντες συνηρπασαν αυτον και ηγαγον εις το συνεδριον,
εστησαν τε μαρτυρας ψευδεις λεγοντας· ὁ ανθρωπος οὑτος ου παυεται ⸂λαλων ῥηματα⸃ κατα του τοπου του ⸀ἁγιου και του νομου,
ακηκοαμεν γαρ αυτου λεγοντος ὁτι ιησους ὁ ναζωραιος οὑτος καταλυσει τον τοπον τουτον και αλλαξει τα εθη ἁ παρεδωκεν ἡμιν μωυσης.
και ατενισαντες εις αυτον ⸀παντες οἱ καθεζομενοι εν τω συνεδριω ειδον το προσωπον αυτου ὡσει προσωπον αγγελου.
7
ειπεν δε ὁ αρχιερευς· ⸀ει ταυτα οὑτως εχει;
ὁ δε εφη· ανδρες αδελφοι και πατερες, ακουσατε· ὁ θεος της δοξης ωφθη τω πατρι ἡμων αβρααμ οντι εν τη μεσοποταμια πριν η κατοικησαι αυτον εν χαρραν,
και ειπεν προς αυτον· εξελθε εκ της γης σου και ⸀εκ της συγγενειας σου, και δευρο εις ⸀την γην ἡν αν σοι δειξω.
τοτε εξελθων εκ γης χαλδαιων κατωκησεν εν χαρραν. κακειθεν μετα το αποθανειν τον πατερα αυτου μετωκισεν αυτον εις την γην ταυτην εις ἡν ὑμεις νυν κατοικειτε,
και ουκ εδωκεν αυτω κληρονομιαν εν αυτη ουδε βημα ποδος, και επηγγειλατο δουναι αυτω εις κατασχεσιν αυτην και τω σπερματι αυτου μετ αυτον, ουκ οντος αυτω τεκνου.
ελαλησεν ⸀δε οὑτως ὁ θεος ὁτι εσται το σπερμα αυτου παροικον εν γη αλλοτρια, και δουλωσουσιν αυτο και κακωσουσιν ετη τετρακοσια·
και το εθνος ὡ ⸀εαν ⸀δουλευσουσιν κρινω εγω, ⸂ὁ θεος ειπεν⸃, και μετα ταυτα εξελευσονται και λατρευσουσιν μοι εν τω τοπω τουτω.
και εδωκεν αυτω διαθηκην περιτομης· και οὑτως εγεννησεν τον ισαακ και περιετεμεν αυτον τη ἡμερα τη ογδοη, ⸀και ισαακ τον ιακωβ, ⸁και ιακωβ τους δωδεκα πατριαρχας.
και οἱ πατριαρχαι ζηλωσαντες τον ιωσηφ απεδοντο εις αιγυπτον· και ην ὁ θεος μετ αυτου,
και εξειλατο αυτον εκ πασων των θλιψεων αυτου, και εδωκεν αυτω χαριν και σοφιαν εναντιον φαραω βασιλεως αιγυπτου, και κατεστησεν αυτον ἡγουμενον επ αιγυπτον ⸀και ὁλον τον οικον αυτου.
ηλθεν δε λιμος εφ ὁλην την ⸀αιγυπτον και χανααν και θλιψις μεγαλη, και ουχ ηὑρισκον χορτασματα οἱ πατερες ἡμων·
ακουσας δε ιακωβ οντα ⸂σιτια εις αιγυπτον⸃ εξαπεστειλεν τους πατερας ἡμων πρωτον·
και εν τω δευτερω ⸀ανεγνωρισθη ιωσηφ τοις αδελφοις αυτου, και φανερον εγενετο τω φαραω το ⸀γενος ιωσηφ.
αποστειλας δε ιωσηφ μετεκαλεσατο ⸂ιακωβ τον πατερα αυτου⸃ και πασαν την συγγενειαν εν ψυχαις ἑβδομηκοντα πεντε,
⸂και κατεβη⸃ ιακωβ εις αιγυπτον. και ετελευτησεν αυτος και οἱ πατερες ἡμων,
και μετετεθησαν εις συχεμ και ετεθησαν εν τω μνηματι ⸀ὡ ωνησατο αβρααμ τιμης αργυριου παρα των υἱων ἑμμωρ ⸀εν συχεμ.
καθως δε ηγγιζεν ὁ χρονος της επαγγελιας ἡς ⸀ὡμολογησεν ὁ θεος τω αβρααμ, ηυξησεν ὁ λαος και επληθυνθη εν αιγυπτω,
αχρι οὑ ανεστη βασιλευς ἑτερος ⸂επ αιγυπτον⸃, ὁς ουκ ηδει τον ιωσηφ.
οὑτος κατασοφισαμενος το γενος ἡμων εκακωσεν τους ⸀πατερας του ποιειν ⸂τα βρεφη εκθετα⸃ αυτων εις το μη ζωογονεισθαι.
εν ὡ καιρω εγεννηθη μωυσης, και ην αστειος τω θεω· ὁς ανετραφη μηνας τρεις εν τω οικω του πατρος·
⸂εκτεθεντος δε αυτου ανειλατο αυτον⸃ ἡ θυγατηρ φαραω και ανεθρεψατο αυτον ἑαυτη εις υἱον.
και επαιδευθη ⸀μωυσης παση σοφια αιγυπτιων, ην δε δυνατος εν λογοις και εργοις ⸀αυτου.
ὡς δε επληρουτο αυτω τεσσερακονταετης χρονος, ανεβη επι την καρδιαν αυτου επισκεψασθαι τους αδελφους αυτου τους υἱους ισραηλ.
και ιδων τινα αδικουμενον ημυνατο και εποιησεν εκδικησιν τω καταπονουμενω παταξας τον αιγυπτιον.
ενομιζεν δε συνιεναι τους ⸀αδελφους ὁτι ὁ θεος δια χειρος αυτου διδωσιν ⸂σωτηριαν αυτοις⸃, οἱ δε ου συνηκαν.
τη τε επιουση ἡμερα ωφθη αυτοις μαχομενοις και ⸀συνηλλασσεν αυτους εις ειρηνην ειπων· ανδρες, αδελφοι ⸀εστε· ἱνατι αδικειτε αλληλους;
ὁ δε αδικων τον πλησιον απωσατο αυτον ειπων· τις σε κατεστησεν αρχοντα και δικαστην εφ ⸀ἡμων.
μη ανελειν με συ θελεις ὁν τροπον ανειλες ⸀εχθες τον αιγυπτιον;
εφυγεν δε μωυσης εν τω λογω τουτω, και εγενετο παροικος εν γη μαδιαμ, οὑ εγεννησεν υἱους δυο.
και πληρωθεντων ετων τεσσερακοντα ωφθη αυτω εν τη ερημω του ορους σινα ⸀αγγελος εν φλογι πυρος βατου·
ὁ δε μωυσης ιδων ⸀εθαυμασεν το ὁραμα. προσερχομενου δε αυτου κατανοησαι εγενετο φωνη ⸀κυριου·
εγω ὁ θεος των πατερων σου, ὁ θεος αβρααμ ⸀και ισαακ ⸁και ιακωβ. εντρομος δε γενομενος μωυσης ουκ ετολμα κατανοησαι.
ειπεν δε αυτω ὁ κυριος· λυσον το ὑποδημα των ποδων σου, ὁ γαρ τοπος ⸀εφ ὡ ἑστηκας γη ἁγια εστιν.
ιδων ειδον την κακωσιν του λαου μου του εν αιγυπτω, και του στεναγμου ⸀αυτου ηκουσα, και κατεβην εξελεσθαι αυτους· και νυν δευρο ⸀αποστειλω σε εις αιγυπτον.
τουτον τον μωυσην, ὁν ηρνησαντο ειποντες· τις σε κατεστησεν αρχοντα και δικαστην, τουτον ὁ θεος ⸀και αρχοντα και λυτρωτην ⸂απεσταλκεν συν⸃ χειρι αγγελου του οφθεντος αυτω εν τη βατω.
οὑτος εξηγαγεν αυτους ποιησας τερατα και σημεια εν ⸀γη αιγυπτω και εν ερυθρα θαλασση και εν τη ερημω ετη τεσσερακοντα.
οὑτος εστιν ὁ μωυσης ὁ ⸀ειπας τοις υἱοις ισραηλ· προφητην ὑμιν αναστησει ⸂ὁ θεος⸃ εκ των αδελφων ὑμων ὡς εμε.
οὑτος εστιν ὁ γενομενος εν τη εκκλησια εν τη ερημω μετα του αγγελου του λαλουντος αυτω εν τω ορει σινα και των πατερων ἡμων, ὁς εδεξατο ⸀λογια ζωντα δουναι ⸀ἡμιν,
ὡ ουκ ηθελησαν ὑπηκοοι γενεσθαι οἱ πατερες ἡμων, αλλα απωσαντο και εστραφησαν ⸂εν ταις καρδιαις⸃ αυτων εις αιγυπτον,
ειποντες τω ααρων· ποιησον ἡμιν θεους οἱ προπορευσονται ἡμων· ὁ γαρ μωυσης οὑτος, ὁς εξηγαγεν ἡμας εκ γης αιγυπτου, ουκ οιδαμεν τι ⸀εγενετο αυτω.
και εμοσχοποιησαν εν ταις ἡμεραις εκειναις και ανηγαγον θυσιαν τω ειδωλω, και ευφραινοντο εν τοις εργοις των χειρων αυτων.
εστρεψεν δε ὁ θεος και παρεδωκεν αυτους λατρευειν τη στρατια του ουρανου, καθως γεγραπται εν βιβλω των προφητων· μη σφαγια και θυσιας προσηνεγκατε μοι ετη τεσσερακοντα εν τη ερημω, οικος ισραηλ;
και ανελαβετε την σκηνην του μολοχ και το αστρον του ⸀θεου ⸀ῥαιφαν, τους τυπους οὑς εποιησατε προσκυνειν αυτοις. και μετοικιω ὑμας επεκεινα βαβυλωνος.
ἡ σκηνη του μαρτυριου ην τοις πατρασιν ἡμων εν τη ερημω, καθως διεταξατο ὁ λαλων τω μωυση ποιησαι αυτην κατα τον τυπον ὁν ἑωρακει,
ἡν και εισηγαγον διαδεξαμενοι οἱ πατερες ἡμων μετα ιησου εν τη κατασχεσει των εθνων ὡν εξωσεν ὁ θεος απο προσωπου των πατερων ἡμων ἑως των ἡμερων δαυιδ·
ὁς εὑρεν χαριν ενωπιον του θεου και ητησατο εὑρειν σκηνωμα τω ⸀θεω ιακωβ.
σολομων δε οικοδομησεν αυτω οικον.
αλλ ουχ ὁ ὑψιστος εν ⸀χειροποιητοις κατοικει· καθως ὁ προφητης λεγει·
ὁ ουρανος μοι θρονος, ⸂ἡ δε⸃ γη ὑποποδιον των ποδων μου· ποιον οικον οικοδομησετε μοι, λεγει κυριος, η τις τοπος της καταπαυσεως μου;
ουχι ἡ χειρ μου εποιησεν ταυτα παντα;
σκληροτραχηλοι και απεριτμητοι ⸀καρδιαις και τοις ωσιν, ὑμεις αει τω πνευματι τω ἁγιω αντιπιπτετε, ὡς οἱ πατερες ὑμων και ὑμεις.
τινα των προφητων ουκ εδιωξαν οἱ πατερες ὑμων; και απεκτειναν τους προκαταγγειλαντας περι της ελευσεως του δικαιου οὑ νυν ὑμεις προδοται και φονεις ⸀εγενεσθε,
οἱτινες ελαβετε τον νομον εις διαταγας αγγελων, και ουκ εφυλαξατε.
ακουοντες δε ταυτα διεπριοντο ταις καρδιαις αυτων και εβρυχον τους οδοντας επ αυτον.
ὑπαρχων δε πληρης πνευματος ἁγιου ατενισας εις τον ουρανον ειδεν δοξαν θεου και ιησουν ἑστωτα εκ δεξιων του θεου,
και ειπεν· ιδου θεωρω τους ουρανους ⸀διηνοιγμενους και τον υἱον του ανθρωπου εκ δεξιων ἑστωτα του θεου.
κραξαντες δε φωνη μεγαλη συνεσχον τα ωτα αυτων, και ὡρμησαν ὁμοθυμαδον επ αυτον,
και εκβαλοντες εξω της πολεως ελιθοβολουν. και οἱ μαρτυρες απεθεντο τα ἱματια ⸀αυτων παρα τους ποδας νεανιου καλουμενου σαυλου.
και ελιθοβολουν τον στεφανον επικαλουμενον και λεγοντα· κυριε ιησου, δεξαι το πνευμα μου·
θεις δε τα γονατα εκραξεν φωνη μεγαλη· κυριε, μη στησης αυτοις ⸂ταυτην την ἁμαρτιαν⸃· και τουτο ειπων εκοιμηθη.
8
σαυλος δε ην συνευδοκων τη αναιρεσει αυτου. εγενετο δε εν εκεινη τη ἡμερα διωγμος μεγας επι την εκκλησιαν την εν ἱεροσολυμοις· παντες δε διεσπαρησαν κατα τας χωρας της ιουδαιας και σαμαρειας πλην των αποστολων.
συνεκομισαν δε τον στεφανον ανδρες ευλαβεις και ⸀εποιησαν κοπετον μεγαν επ αυτω.
σαυλος δε ελυμαινετο την εκκλησιαν κατα τους οικους εισπορευομενος, συρων τε ανδρας και γυναικας παρεδιδου εις φυλακην.
οἱ μεν ουν διασπαρεντες διηλθον ευαγγελιζομενοι τον λογον.
φιλιππος δε κατελθων εις ⸀την πολιν της σαμαρειας εκηρυσσεν αυτοις τον χριστον.
προσειχον ⸀δε οἱ οχλοι τοις λεγομενοις ὑπο του φιλιππου ὁμοθυμαδον εν τω ακουειν αυτους και βλεπειν τα σημεια ἁ εποιει·
⸀πολλοι γαρ των εχοντων πνευματα ακαθαρτα βοωντα φωνη μεγαλη ⸀εξηρχοντο, πολλοι δε παραλελυμενοι και χωλοι εθεραπευθησαν·
⸂εγενετο δε⸃ ⸂πολλη χαρα⸃ εν τη πολει εκεινη.
ανηρ δε τις ονοματι σιμων προυπηρχεν εν τη πολει μαγευων και ⸀εξιστανων το εθνος της σαμαρειας, λεγων ειναι τινα ἑαυτον μεγαν,
ὡ προσειχον ⸀παντες απο μικρου ἑως μεγαλου λεγοντες· οὑτος εστιν ἡ δυναμις του θεου ἡ ⸀καλουμενη μεγαλη.
προσειχον δε αυτω δια το ἱκανω χρονω ταις μαγειαις εξεστακεναι αυτους.
ὁτε δε επιστευσαν τω φιλιππω ευαγγελιζομενω ⸀περι της βασιλειας του θεου και του ονοματος ιησου χριστου, εβαπτιζοντο ανδρες τε και γυναικες.
ὁ δε σιμων και αυτος επιστευσεν, και βαπτισθεις ην προσκαρτερων τω φιλιππω, θεωρων τε ⸂σημεια και δυναμεις μεγαλας γινομενας⸃ εξιστατο.
ακουσαντες δε οἱ εν ἱεροσολυμοις αποστολοι ὁτι δεδεκται ἡ σαμαρεια τον λογον του θεου, απεστειλαν προς ⸀αυτους πετρον και ιωαννην,
οἱτινες καταβαντες προσηυξαντο περι αυτων ὁπως λαβωσιν πνευμα ἁγιον·
⸀ουδεπω γαρ ην επ ουδενι αυτων επιπεπτωκος, μονον δε βεβαπτισμενοι ὑπηρχον εις το ονομα του ⸀κυριου ιησου.
τοτε ⸀επετιθεσαν τας χειρας επ αυτους, και ελαμβανον πνευμα ἁγιον.
⸀ιδων δε ὁ σιμων ὁτι δια της επιθεσεως των χειρων των αποστολων διδοται το ⸀πνευμα προσηνεγκεν αυτοις χρηματα
λεγων· δοτε καμοι την εξουσιαν ταυτην ἱνα ὡ εαν επιθω τας χειρας λαμβανη πνευμα ἁγιον.
πετρος δε ειπεν προς αυτον· το αργυριον σου συν σοι ειη εις απωλειαν ὁτι την δωρεαν του θεου ενομισας δια χρηματων κτασθαι.
ουκ εστιν σοι μερις ουδε κληρος εν τω λογω τουτω, ἡ γαρ καρδια σου ουκ εστιν ευθεια ⸀εναντι του θεου.
μετανοησον ουν απο της κακιας σου ταυτης, και δεηθητι του ⸀κυριου ει αρα αφεθησεται σοι ἡ επινοια της καρδιας σου·
εις γαρ χολην πικριας και συνδεσμον αδικιας ὁρω σε οντα.
αποκριθεις δε ὁ σιμων ειπεν· δεηθητε ὑμεις ὑπερ εμου προς τον κυριον ὁπως μηδεν επελθη επ εμε ὡν ειρηκατε.
οἱ μεν ουν διαμαρτυραμενοι και λαλησαντες τον λογον του κυριου ⸀ὑπεστρεφον εις ⸀ἱεροσολυμα, πολλας τε κωμας των σαμαριτων ⸀ευηγγελιζοντο.
αγγελος δε κυριου ελαλησεν προς φιλιππον λεγων· αναστηθι και πορευου κατα μεσημβριαν επι την ὁδον την καταβαινουσαν απο ιερουσαλημ εις γαζαν· αὑτη εστιν ερημος.
και αναστας επορευθη, και ιδου ανηρ αιθιοψ ευνουχος δυναστης ⸀κανδακης βασιλισσης αιθιοπων, ὁς ην επι πασης της γαζης αυτης, ὁς εληλυθει προσκυνησων εις ιερουσαλημ,
ην ⸀τε ὑποστρεφων και καθημενος επι του ἁρματος αυτου και ανεγινωσκεν τον προφητην ησαιαν.
ειπεν δε το πνευμα τω φιλιππω· προσελθε και κολληθητι τω ἁρματι τουτω.
προσδραμων δε ὁ φιλιππος ηκουσεν αυτου αναγινωσκοντος ⸂ησαιαν τον προφητην⸃ και ειπεν· αρα γε γινωσκεις ἁ αναγινωσκεις;
ὁ δε ειπεν· πως γαρ αν δυναιμην εαν μη τις ⸀ὁδηγησει με; παρεκαλεσεν τε τον φιλιππον αναβαντα καθισαι συν αυτω.
ἡ δε περιοχη της γραφης ἡν ανεγινωσκεν ην αὑτη· ὡς προβατον επι σφαγην ηχθη, και ὡς αμνος εναντιον του ⸀κειραντος αυτον αφωνος, οὑτως ουκ ανοιγει το στομα αυτου.
εν τη ⸀ταπεινωσει ἡ κρισις αυτου ηρθη· ⸀την γενεαν αυτου τις διηγησεται; ὁτι αιρεται απο της γης ἡ ζωη αυτου.
αποκριθεις δε ὁ ευνουχος τω φιλιππω ειπεν· δεομαι σου, περι τινος ὁ προφητης λεγει ⸀τουτο. περι ἑαυτου η περι ἑτερου τινος;
ανοιξας δε ὁ φιλιππος το στομα αυτου και αρξαμενος απο της γραφης ταυτης ευηγγελισατο αυτω τον ιησουν.
ὡς δε επορευοντο κατα την ὁδον, ηλθον επι τι ὑδωρ, και φησιν ὁ ευνουχος· ιδου ὑδωρ, τι κωλυει με ⸀βαπτισθηναι.
και εκελευσεν στηναι το ἁρμα, και κατεβησαν αμφοτεροι εις το ὑδωρ ὁ τε φιλιππος και ὁ ευνουχος, και εβαπτισεν αυτον.
ὁτε δε ανεβησαν εκ του ὑδατος, πνευμα κυριου ἡρπασεν τον φιλιππον, και ουκ ειδεν αυτον ουκετι ὁ ευνουχος, επορευετο γαρ την ὁδον αυτου χαιρων.
φιλιππος δε εὑρεθη εις αζωτον, και διερχομενος ευηγγελιζετο τας πολεις πασας ἑως του ελθειν αυτον εις καισαρειαν.
9
ὁ δε σαυλος ετι εμπνεων απειλης και φονου εις τους μαθητας του κυριου, προσελθων τω αρχιερει
ητησατο παρ αυτου επιστολας εις δαμασκον προς τας συναγωγας, ὁπως εαν τινας εὑρη της ὁδου οντας, ανδρας τε και γυναικας, δεδεμενους αγαγη εις ιερουσαλημ.
εν δε τω πορευεσθαι εγενετο αυτον εγγιζειν τη δαμασκω, ⸂εξαιφνης τε αυτον περιηστραψεν⸃ φως ⸀εκ του ουρανου,
και πεσων επι την γην ηκουσεν φωνην λεγουσαν αυτω σαουλ σαουλ, τι με διωκεις;
ειπεν δε· τις ει, κυριε; ὁ ⸀δε· εγω ειμι ιησους ὁν συ διωκεις·
αλλα αναστηθι και εισελθε εις την πολιν, και λαληθησεται σοι ⸂ὁ τι⸃ σε δει ποιειν.
οἱ δε ανδρες οἱ συνοδευοντες αυτω εἱστηκεισαν ενεοι, ακουοντες μεν της φωνης μηδενα δε θεωρουντες.
ηγερθη δε ⸀σαυλος απο της γης, ανεωγμενων ⸀δε των οφθαλμων αυτου ⸀ουδεν εβλεπεν· χειραγωγουντες δε αυτον εισηγαγον εις δαμασκον.
και ην ἡμερας τρεις μη βλεπων, και ουκ εφαγεν ουδε επιεν.
ην δε τις μαθητης εν δαμασκω ονοματι ἁνανιας, και ειπεν προς αυτον ⸂εν ὁραματι ὁ κυριος⸃· ἁνανια. ὁ δε ειπεν· ιδου εγω, κυριε.
ὁ δε κυριος προς αυτον· ⸀αναστας πορευθητι επι την ῥυμην την καλουμενην ευθειαν και ζητησον εν οικια ιουδα σαυλον ονοματι ταρσεα, ιδου γαρ προσευχεται,
και ειδεν ⸂ανδρα εν ὁραματι ἁνανιαν ονοματι⸃ εισελθοντα και επιθεντα αυτω ⸀χειρας ὁπως αναβλεψη.
απεκριθη δε ἁνανιας· κυριε, ⸀ηκουσα απο πολλων περι του ανδρος τουτου, ὁσα κακα ⸂τοις ἁγιοις σου εποιησεν⸃ εν ιερουσαλημ·
και ὡδε εχει εξουσιαν παρα των αρχιερεων δησαι παντας τους επικαλουμενους το ονομα σου.
ειπεν δε προς αυτον ὁ κυριος· πορευου, ὁτι σκευος εκλογης ⸂εστιν μοι⸃ οὑτος του βαστασαι το ονομα μου ενωπιον ⸀εθνων ⸀τε και βασιλεων υἱων τε ισραηλ,
εγω γαρ ὑποδειξω αυτω ὁσα δει αυτον ὑπερ του ονοματος μου παθειν.
απηλθεν δε ἁνανιας και εισηλθεν εις την οικιαν, και επιθεις επ αυτον τας χειρας ειπεν· σαουλ αδελφε, ὁ κυριος απεσταλκεν με, ⸀ιησους ὁ οφθεις σοι εν τη ὁδω ἡ ηρχου, ὁπως αναβλεψης και πλησθης πνευματος ἁγιου.
και ευθεως απεπεσαν ⸂αυτου απο των οφθαλμων⸃ ⸀ὡς λεπιδες, ανεβλεψεν τε και αναστας εβαπτισθη,
και λαβων τροφην ⸀ενισχυσεν. εγενετο ⸀δε μετα των εν δαμασκω μαθητων ἡμερας τινας,
και ευθεως εν ταις συναγωγαις εκηρυσσεν τον ⸀ιησουν ὁτι οὑτος εστιν ὁ υἱος του θεου.
εξισταντο δε παντες οἱ ακουοντες και ελεγον· ουχ οὑτος εστιν ὁ πορθησας ⸀εν ιερουσαλημ τους επικαλουμενους το ονομα τουτο, και ὡδε εις τουτο εληλυθει ἱνα δεδεμενους αυτους αγαγη επι τους αρχιερεις;
σαυλος δε μαλλον ενεδυναμουτο και ⸀συνεχυννεν ⸀τους ιουδαιους τους κατοικουντας εν δαμασκω, συμβιβαζων ὁτι οὑτος εστιν ὁ χριστος.
ὡς δε επληρουντο ἡμεραι ἱκαναι, συνεβουλευσαντο οἱ ιουδαιοι ανελειν αυτον·
εγνωσθη δε τω σαυλω ἡ επιβουλη αυτων. ⸂παρετηρουντο δε και⸃ τας πυλας ἡμερας τε και νυκτος ὁπως αυτον ανελωσιν·
λαβοντες δε ⸂οἱ μαθηται αυτου⸃ νυκτος ⸂δια του τειχους καθηκαν αυτον⸃ χαλασαντες εν σπυριδι.
παραγενομενος δε ⸀εις ιερουσαλημ ⸀επειραζεν κολλασθαι τοις μαθηταις· και παντες εφοβουντο αυτον, μη πιστευοντες ὁτι εστιν μαθητης.
βαρναβας δε επιλαβομενος αυτον ηγαγεν προς τους αποστολους, και διηγησατο αυτοις πως εν τη ὁδω ειδεν τον κυριον και ὁτι ελαλησεν αυτω και πως εν δαμασκω επαρρησιασατο εν τω ονοματι ⸀του ιησου.
και ην μετ αυτων εισπορευομενος ⸂και εκπορευομενος⸃ εις ⸀ιερουσαλημ, παρρησιαζομενος εν τω ονοματι του ⸀κυριου,
ελαλει τε και συνεζητει προς τους ἑλληνιστας· οἱ δε επεχειρουν ⸂ανελειν αυτον⸃.
επιγνοντες δε οἱ αδελφοι κατηγαγον αυτον εις καισαρειαν και εξαπεστειλαν αυτον εις ταρσον.
⸂ἡ μεν ουν εκκλησια καθ ὁλης της ιουδαιας και γαλιλαιας και σαμαρειας ειχεν ειρηνην οικοδομουμενη, και πορευομενη τω φοβω του κυριου και τη παρακλησει του ἁγιου πνευματος επληθυνετο⸃.
εγενετο δε πετρον διερχομενον δια παντων κατελθειν και προς τους ἁγιους τους κατοικουντας λυδδα.
εὑρεν δε εκει ανθρωπον τινα ⸂ονοματι αινεαν⸃ εξ ετων οκτω κατακειμενον επι ⸀κραβαττου, ὁς ην παραλελυμενος.
και ειπεν αυτω ὁ πετρος· αινεα, ιαται σε ιησους ⸀χριστος· αναστηθι και στρωσον σεαυτω· και ευθεως ανεστη.
και ειδαν αυτον παντες οἱ κατοικουντες λυδδα και τον ⸀σαρωνα, οἱτινες επεστρεψαν επι τον κυριον.
εν ιοππη δε τις ην μαθητρια ονοματι ταβιθα, ἡ διερμηνευομενη λεγεται δορκας· αὑτη ην πληρης ⸂εργων αγαθων⸃ και ελεημοσυνων ὡν εποιει.
εγενετο δε εν ταις ἡμεραις εκειναις ασθενησασαν αυτην αποθανειν· λουσαντες δε ⸂εθηκαν αυτην⸃ εν ὑπερωω.
εγγυς δε ουσης λυδδας τη ιοππη οἱ μαθηται ακουσαντες ὁτι πετρος εστιν εν αυτη απεστειλαν ⸂δυο ανδρας⸃ προς αυτον παρακαλουντες· μη ⸀οκνησης διελθειν ἑως ⸀ἡμων·
αναστας δε πετρος συνηλθεν αυτοις· ὁν παραγενομενον ανηγαγον εις το ὑπερωον, και παρεστησαν αυτω πασαι αἱ χηραι κλαιουσαι και επιδεικνυμεναι χιτωνας και ἱματια ὁσα εποιει μετ αυτων ουσα ἡ δορκας.
εκβαλων δε εξω παντας ὁ πετρος ⸀και θεις τα γονατα προσηυξατο, και επιστρεψας προς το σωμα ειπεν· ταβιθα, αναστηθι. ἡ δε ηνοιξεν τους οφθαλμους αυτης, και ιδουσα τον πετρον ανεκαθισεν.
δους δε αυτη χειρα ανεστησεν αυτην, φωνησας δε τους ἁγιους και τας χηρας παρεστησεν αυτην ζωσαν.
γνωστον δε εγενετο καθ ὁλης ⸀της ιοππης, και ⸂επιστευσαν πολλοι⸃ επι τον κυριον.
εγενετο ⸀δε ἡμερας ἱκανας ⸀μειναι εν ιοππη παρα τινι σιμωνι βυρσει.
10
ανηρ δε ⸀τις εν καισαρεια ονοματι κορνηλιος, ἑκατονταρχης εκ σπειρης της καλουμενης ιταλικης,
ευσεβης και φοβουμενος τον θεον συν παντι τω οικω αυτου, ⸀ποιων ελεημοσυνας πολλας τω λαω και δεομενος του θεου δια παντος,
ειδεν εν ὁραματι φανερως ὡσει ⸀περι ὡραν ενατην της ἡμερας αγγελον του θεου εισελθοντα προς αυτον και ειποντα αυτω· κορνηλιε.
ὁ δε ατενισας αυτω και εμφοβος γενομενος ειπεν· τι εστιν, κυριε; ειπεν δε αυτω· αἱ προσευχαι σου και αἱ ελεημοσυναι σου ανεβησαν εις μνημοσυνον ⸀εμπροσθεν του θεου·
και νυν πεμψον ⸂ανδρας εις ιοππην⸃ και μεταπεμψαι σιμωνα ⸂τινα ὁς επικαλειται πετρος⸃·
οὑτος ξενιζεται παρα τινι σιμωνι βυρσει, ὡ εστιν οικια παρα θαλασσαν.
ὡς δε απηλθεν ὁ αγγελος ὁ λαλων ⸀αυτω, φωνησας δυο των ⸀οικετων και στρατιωτην ευσεβη των προσκαρτερουντων αυτω
και εξηγησαμενος ⸂ἁπαντα αυτοις⸃ απεστειλεν αυτους εις την ιοππην.
τη δε επαυριον ὁδοιπορουντων εκεινων και τη πολει εγγιζοντων ανεβη πετρος επι το δωμα προσευξασθαι περι ὡραν ἑκτην.
εγενετο δε προσπεινος και ηθελεν γευσασθαι· παρασκευαζοντων δε ⸀αυτων ⸀εγενετο επ αυτον εκστασις,
και θεωρει τον ουρανον ανεωγμενον και ⸀καταβαινον σκευος τι ὡς οθονην μεγαλην τεσσαρσιν ⸀αρχαις καθιεμενον επι της γης,
εν ὡ ὑπηρχεν παντα τα τετραποδα ⸂και ἑρπετα της γης και⸃ πετεινα του ουρανου.
και εγενετο φωνη προς αυτον· αναστας, πετρε, θυσον και φαγε.
ὁ δε πετρος ειπεν· μηδαμως, κυριε, ὁτι ουδεποτε εφαγον παν κοινον ⸀και ακαθαρτον.
και φωνη παλιν εκ δευτερου προς αυτον· ἁ ὁ θεος εκαθαρισεν συ μη κοινου.
τουτο δε εγενετο επι τρις, και ⸀ευθυς ανελημφθη το σκευος εις τον ουρανον.
ὡς δε εν ἑαυτω διηπορει ὁ πετρος τι αν ειη το ὁραμα ὁ ειδεν, ⸀ιδου οἱ ανδρες οἱ απεσταλμενοι ⸀ὑπο του κορνηλιου διερωτησαντες την οικιαν ⸀του σιμωνος επεστησαν επι τον πυλωνα,
και φωνησαντες ⸀επυνθανοντο ει σιμων ὁ επικαλουμενος πετρος ενθαδε ξενιζεται.
του δε πετρου διενθυμουμενου περι του ὁραματος ειπεν ⸂αυτω το πνευμα⸃· ιδου ⸀ανδρες ⸀ζητουντες σε·
αλλα αναστας καταβηθι και πορευου συν αυτοις μηδεν διακρινομενος, ⸀ὁτι εγω απεσταλκα αυτους.
καταβας δε πετρος προς τους ανδρας ειπεν· ιδου εγω ειμι ὁν ζητειτε· τις ἡ αιτια δι ἡν παρεστε;
οἱ δε ειπαν· κορνηλιος ἑκατονταρχης, ανηρ δικαιος και φοβουμενος τον θεον μαρτυρουμενος τε ὑπο ὁλου του εθνους των ιουδαιων, εχρηματισθη ὑπο αγγελου ἁγιου μεταπεμψασθαι σε εις τον οικον αυτου και ακουσαι ῥηματα παρα σου.
εισκαλεσαμενος ουν αυτους εξενισεν. τη δε επαυριον ⸀αναστας εξηλθεν συν αυτοις, και τινες των αδελφων των απο ιοππης συνηλθον αυτω.
⸂τη δε⸃ επαυριον ⸀εισηλθεν εις την καισαρειαν. ὁ δε κορνηλιος ην προσδοκων αυτους συγκαλεσαμενος τους συγγενεις αυτου και τους αναγκαιους φιλους.
ὡς δε εγενετο του εισελθειν τον πετρον, συναντησας αυτω ὁ κορνηλιος πεσων επι τους ποδας προσεκυνησεν.
ὁ δε πετρος ⸂ηγειρεν αυτον⸃ λεγων· αναστηθι· και εγω αυτος ανθρωπος ειμι.
και συνομιλων αυτω εισηλθεν, και εὑρισκει συνεληλυθοτας πολλους,
εφη τε προς αυτους· ὑμεις επιστασθε ὡς αθεμιτον εστιν ανδρι ιουδαιω κολλασθαι η προσερχεσθαι αλλοφυλω· καμοι ὁ θεος εδειξεν μηδενα κοινον η ακαθαρτον λεγειν ανθρωπον·
διο και αναντιρρητως ηλθον μεταπεμφθεις πυνθανομαι ουν τινι λογω μετεπεμψασθε με.
και ὁ κορνηλιος εφη· απο τεταρτης ἡμερας μεχρι ταυτης της ὡρας ⸀ημην την ⸀ενατην προσευχομενος εν τω οικω μου, και ιδου ανηρ εστη ενωπιον μου εν εσθητι λαμπρα
και φησι· κορνηλιε, εισηκουσθη σου ἡ προσευχη και αἱ ελεημοσυναι σου εμνησθησαν ενωπιον του θεου.
πεμψον ουν εις ιοππην και μετακαλεσαι σιμωνα ὁς επικαλειται πετρος· οὑτος ξενιζεται εν οικια σιμωνος βυρσεως παρα ⸀θαλασσαν.
εξαυτης ουν επεμψα προς σε, συ τε καλως εποιησας παραγενομενος. νυν ουν παντες ἡμεις ενωπιον του θεου παρεσμεν ακουσαι παντα τα προστεταγμενα σοι ὑπο του ⸀κυριου.
ανοιξας δε πετρος το στομα ειπεν· επ αληθειας καταλαμβανομαι ὁτι ουκ εστιν προσωπολημπτης ὁ θεος,
αλλ εν παντι εθνει ὁ φοβουμενος αυτον και εργαζομενος δικαιοσυνην δεκτος αυτω εστιν.
τον λογον ⸀ὁν απεστειλεν τοις υἱοις ισραηλ ευαγγελιζομενος ειρηνην δια ιησου χριστου· οὑτος εστιν παντων κυριος.
ὑμεις οιδατε το γενομενον ῥημα καθ ὁλης της ιουδαιας, ⸀αρξαμενος απο της γαλιλαιας μετα το βαπτισμα ὁ εκηρυξεν ιωαννης,
ιησουν τον απο ναζαρεθ, ὡς εχρισεν αυτον ὁ θεος πνευματι ἁγιω και δυναμει, ὁς διηλθεν ευεργετων και ιωμενος παντας τους καταδυναστευομενους ὑπο του διαβολου, ὁτι ὁ θεος ην μετ αυτου·
και ⸀ἡμεις μαρτυρες παντων ὡν εποιησεν εν τε τη χωρα των ιουδαιων ⸀και ιερουσαλημ· ὁν και ανειλαν κρεμασαντες επι ξυλου.
τουτον ὁ θεος ηγειρεν ⸀τη τριτη ἡμερα και εδωκεν αυτον εμφανη γενεσθαι,
ου παντι τω λαω αλλα μαρτυσι τοις προκεχειροτονημενοις ὑπο του θεου, ἡμιν, οἱτινες συνεφαγομεν και συνεπιομεν αυτω μετα το αναστηναι αυτον εκ νεκρων·
και παρηγγειλεν ἡμιν κηρυξαι τω λαω και διαμαρτυρασθαι ὁτι ⸀οὑτος εστιν ὁ ὡρισμενος ὑπο του θεου κριτης ζωντων και νεκρων.
τουτω παντες οἱ προφηται μαρτυρουσιν, αφεσιν ἁμαρτιων λαβειν δια του ονοματος αυτου παντα τον πιστευοντα εις αυτον.
ετι λαλουντος του πετρου τα ῥηματα ταυτα επεπεσε το πνευμα το ἁγιον επι παντας τους ακουοντας τον λογον.
και εξεστησαν οἱ εκ περιτομης πιστοι ⸀ὁσοι συνηλθαν τω πετρω, ὁτι και επι τα εθνη ἡ δωρεα του ⸂ἁγιου πνευματος⸃ εκκεχυται·
ηκουον γαρ αυτων λαλουντων γλωσσαις και μεγαλυνοντων τον θεον. τοτε ⸀απεκριθη πετρος·
μητι το ὑδωρ ⸂δυναται κωλυσαι⸃ τις του μη βαπτισθηναι τουτους οἱτινες το πνευμα το ἁγιον ελαβον ⸀ὡς και ἡμεις;
προσεταξεν ⸀δε αυτους ⸂εν τω ονοματι ιησου χριστου βαπτισθηναι⸃. τοτε ηρωτησαν αυτον επιμειναι ἡμερας τινας.
11
ηκουσαν δε οἱ αποστολοι και οἱ αδελφοι οἱ οντες κατα την ιουδαιαν ὁτι και τα εθνη εδεξαντο τον λογον του θεου.
⸂ὁτε δε⸃ ανεβη πετρος εις ⸀ιερουσαλημ, διεκρινοντο προς αυτον οἱ εκ περιτομης
λεγοντες ὁτι ⸂εισηλθες προς ανδρας ακροβυστιαν εχοντας και συνεφαγες⸃ αυτοις.
αρξαμενος ⸀δε πετρος εξετιθετο αυτοις καθεξης λεγων·
εγω ημην εν πολει ιοππη προσευχομενος και ειδον εν εκστασει ὁραμα, καταβαινον σκευος τι ὡς οθονην μεγαλην τεσσαρσιν αρχαις καθιεμενην εκ του ουρανου, και ηλθεν αχρι εμου·
εις ἡν ατενισας κατενοουν και ειδον τα τετραποδα της γης και τα θηρια και τα ἑρπετα και τα πετεινα του ουρανου·
ηκουσα δε ⸀και φωνης λεγουσης μοι· αναστας, πετρε, θυσον και φαγε.
ειπον δε· μηδαμως, κυριε, ⸀ὁτι κοινον η ακαθαρτον ουδεποτε εισηλθεν εις το στομα μου.
απεκριθη δε ⸂φωνη εκ δευτερου⸃ εκ του ουρανου· ἁ ὁ θεος εκαθαρισεν συ μη κοινου.
τουτο δε εγενετο επι τρις, και ⸂ανεσπασθη παλιν⸃ ἁπαντα εις τον ουρανον.
και ιδου εξαυτης τρεις ανδρες επεστησαν επι την οικιαν εν ἡ ⸀ημεν, απεσταλμενοι απο καισαρειας προς με.
ειπεν δε ⸂το πνευμα μοι⸃ συνελθειν αυτοις μηδεν ⸀διακριναντα. ηλθον δε συν εμοι και οἱ ἑξ αδελφοι οὑτοι, και εισηλθομεν εις τον οικον του ανδρος.
απηγγειλεν ⸀δε ἡμιν πως ειδεν τον αγγελον εν τω οικω αυτου σταθεντα και ⸀ειποντα· αποστειλον εις ⸀ιοππην και μεταπεμψαι σιμωνα τον επικαλουμενον πετρον,
ὁς λαλησει ῥηματα προς σε εν οἱς σωθηση συ και πας ὁ οικος σου.
εν δε τω αρξασθαι με λαλειν επεπεσεν το πνευμα το ἁγιον επ αυτους ὡσπερ και εφ ἡμας εν αρχη.
εμνησθην δε του ῥηματος ⸀του κυριου ὡς ελεγεν· ιωαννης μεν εβαπτισεν ὑδατι, ὑμεις δε βαπτισθησεσθε εν πνευματι ἁγιω.
ει ουν την ισην δωρεαν εδωκεν αυτοις ὁ θεος ὡς και ἡμιν πιστευσασιν επι τον κυριον ιησουν χριστον, ⸀εγω τις ημην δυνατος κωλυσαι τον θεον;
ακουσαντες δε ταυτα ἡσυχασαν και ⸀εδοξασαν τον θεον λεγοντες· ⸀αρα και τοις εθνεσιν ὁ θεος την μετανοιαν ⸂εις ζωην εδωκεν⸃.
οἱ μεν ουν διασπαρεντες απο της θλιψεως της γενομενης επι στεφανω διηλθον ἑως φοινικης και κυπρου και αντιοχειας μηδενι λαλουντες τον λογον ει μη μονον ιουδαιοις.
ησαν δε τινες εξ αυτων ανδρες κυπριοι και κυρηναιοι, οἱτινες ⸀ελθοντες εις αντιοχειαν ελαλουν ⸀και προς τους ⸀ἑλληνιστας, ευαγγελιζομενοι τον κυριον ιησουν.
και ην χειρ κυριου μετ αυτων, πολυς τε αριθμος ⸀ὁ πιστευσας επεστρεψεν επι τον κυριον.
ηκουσθη δε ὁ λογος εις τα ωτα της εκκλησιας της ⸀ουσης εν ⸀ιερουσαλημ περι αυτων, και εξαπεστειλαν ⸀βαρναβαν ἑως αντιοχειας·
ὁς παραγενομενος και ιδων την χαριν ⸀την του θεου, εχαρη και παρεκαλει παντας τη προθεσει της καρδιας ⸀προσμενειν τω κυριω,
ὁτι ην ανηρ αγαθος και πληρης πνευματος ἁγιου και πιστεως. και προσετεθη οχλος ἱκανος τω κυριω.
εξηλθεν δε εις ⸀ταρσον αναζητησαι σαυλον,
και εὑρων ⸀ηγαγεν εις αντιοχειαν. εγενετο δε ⸂αυτοις και⸃ ενιαυτον ὁλον συναχθηναι ⸀εν τη εκκλησια και διδαξαι οχλον ἱκανον, χρηματισαι τε ⸀πρωτως εν αντιοχεια τους μαθητας χριστιανους.
εν ταυταις δε ταις ἡμεραις κατηλθον απο ἱεροσολυμων προφηται εις αντιοχειαν·
αναστας δε εἱς εξ αυτων ονοματι ἁγαβος εσημανεν δια του πνευματος λιμον ⸀μεγαλην μελλειν εσεσθαι εφ ὁλην την οικουμενην· ⸀ἡτις εγενετο επι ⸀κλαυδιου.
των δε μαθητων καθως ευπορειτο τις ὡρισαν ἑκαστος αυτων εις διακονιαν πεμψαι τοις κατοικουσιν εν τη ιουδαια αδελφοις·
ὁ και εποιησαν αποστειλαντες προς τους πρεσβυτερους δια χειρος βαρναβα και σαυλου.
12
κατ εκεινον δε τον καιρον επεβαλεν ἡρωδης ὁ βασιλευς τας χειρας κακωσαι τινας των απο της εκκλησιας.
ανειλεν δε ιακωβον τον αδελφον ιωαννου μαχαιρη.
⸂ιδων δε⸃ ὁτι αρεστον εστιν τοις ιουδαιοις προσεθετο συλλαβειν και πετρον (ησαν ⸀δε ἡμεραι των αζυμων),
ὁν και πιασας εθετο εις φυλακην, παραδους τεσσαρσιν τετραδιοις στρατιωτων φυλασσειν αυτον, βουλομενος μετα το πασχα αναγαγειν αυτον τω λαω.
ὁ μεν ουν πετρος ετηρειτο εν τη φυλακη· προσευχη δε ην ⸀εκτενως γινομενη ὑπο της εκκλησιας προς τον θεον ⸀περι αυτου.
ὁτε δε ημελλεν ⸂προαγαγειν αυτον⸃ ὁ ἡρωδης, τη νυκτι εκεινη ην ὁ πετρος κοιμωμενος μεταξυ δυο στρατιωτων δεδεμενος ἁλυσεσιν δυσιν, φυλακες τε προ της θυρας ετηρουν την φυλακην.
και ιδου αγγελος κυριου επεστη, και φως ελαμψεν εν τω οικηματι· παταξας δε την πλευραν του πετρου ηγειρεν αυτον λεγων· αναστα εν ταχει· και εξεπεσαν αυτου αἱ ἁλυσεις εκ των χειρων.
ειπεν ⸀δε ὁ αγγελος προς αυτον· ⸀ζωσαι και ὑποδησαι τα σανδαλια σου· εποιησεν δε οὑτως. και λεγει αυτω· περιβαλου το ἱματιον σου και ακολουθει μοι.
και εξελθων ⸀ηκολουθει, και ουκ ηδει ὁτι αληθες εστιν το γινομενον δια του αγγελου, εδοκει δε ὁραμα βλεπειν.
διελθοντες δε πρωτην φυλακην και δευτεραν ηλθαν επι την πυλην την σιδηραν την φερουσαν εις την πολιν, ἡτις αυτοματη ηνοιγη αυτοις, και εξελθοντες προηλθον ῥυμην μιαν, και ευθεως απεστη ὁ αγγελος απ αυτου.
και ὁ πετρος ⸂εν ἑαυτω γενομενος⸃ ειπεν· νυν οιδα αληθως ὁτι εξαπεστειλεν ⸀ὁ κυριος τον αγγελον αυτου και εξειλατο με εκ χειρος ἡρωδου και πασης της προσδοκιας του λαου των ιουδαιων.
συνιδων τε ηλθεν επι την οικιαν ⸀της μαριας της μητρος ιωαννου του επικαλουμενου μαρκου, οὑ ησαν ἱκανοι συνηθροισμενοι και προσευχομενοι.
κρουσαντος δε ⸀αυτου την θυραν του πυλωνος προσηλθε παιδισκη ὑπακουσαι ονοματι ῥοδη,
και επιγνουσα την φωνην του πετρου απο της χαρας ουκ ηνοιξεν τον πυλωνα, εισδραμουσα δε απηγγειλεν ἑσταναι τον πετρον προ του πυλωνος.
οἱ δε προς αυτην ειπαν· μαινη. ἡ δε διισχυριζετο οὑτως εχειν. οἱ δε ελεγον· ὁ αγγελος ⸂εστιν αυτου⸃.
ὁ δε πετρος επεμενεν κρουων· ανοιξαντες δε ειδαν αυτον και εξεστησαν.
κατασεισας δε αυτοις τη χειρι σιγαν διηγησατο αυτοις πως ὁ κυριος αυτον εξηγαγεν εκ της φυλακης, ειπεν ⸀τε· απαγγειλατε ιακωβω και τοις αδελφοις ταυτα. και εξελθων επορευθη εις ἑτερον τοπον.
γενομενης δε ἡμερας ην ταραχος ουκ ολιγος εν τοις στρατιωταις, τι αρα ὁ πετρος εγενετο.
ἡρωδης δε επιζητησας αυτον και μη εὑρων ανακρινας τους φυλακας εκελευσεν απαχθηναι, και κατελθων απο της ιουδαιας ⸀εις καισαρειαν διετριβεν.
ην ⸀δε θυμομαχων τυριοις και σιδωνιοις· ὁμοθυμαδον δε παρησαν προς αυτον, και πεισαντες βλαστον τον επι του κοιτωνος του βασιλεως ητουντο ειρηνην δια το τρεφεσθαι αυτων την χωραν απο της βασιλικης.
τακτη δε ἡμερα ὁ ἡρωδης ενδυσαμενος εσθητα βασιλικην ⸀και καθισας επι του βηματος εδημηγορει προς αυτους·
ὁ δε δημος επεφωνει· ⸂θεου φωνη⸃ και ουκ ανθρωπου.
παραχρημα δε επαταξεν αυτον αγγελος κυριου ανθ ὡν ουκ εδωκεν ⸀την δοξαν τω θεω, και γενομενος σκωληκοβρωτος εξεψυξεν.
ὁ δε λογος του ⸀θεου ηυξανεν και επληθυνετο.
βαρναβας δε και σαυλος ὑπεστρεψαν, ⸀εις ιερουσαλημ πληρωσαντες την διακονιαν, ⸀συμπαραλαβοντες ιωαννην τον επικληθεντα μαρκον.
13
ησαν ⸀δε εν αντιοχεια κατα την ουσαν εκκλησιαν προφηται και διδασκαλοι ὁ τε βαρναβας και συμεων ὁ καλουμενος νιγερ, και λουκιος ὁ κυρηναιος, μαναην τε ἡρωδου του τετρααρχου συντροφος και σαυλος.
λειτουργουντων δε αυτων τω κυριω και νηστευοντων ειπεν το πνευμα το ἁγιον· αφορισατε δη μοι τον βαρναβαν ⸀και σαυλον εις το εργον ὁ προσκεκλημαι αυτους.
τοτε νηστευσαντες και προσευξαμενοι και επιθεντες τας χειρας αυτοις απελυσαν.
⸀αυτοι μεν ουν εκπεμφθεντες ὑπο του ⸂ἁγιου πνευματος⸃ κατηλθον ⸀εις σελευκειαν, εκειθεν ⸀τε απεπλευσαν ⸁εις κυπρον,
και γενομενοι εν σαλαμινι κατηγγελλον τον λογον του θεου εν ταις συναγωγαις των ιουδαιων· ειχον δε και ιωαννην ὑπηρετην.
διελθοντες δε ⸀ὁλην την νησον αχρι παφου εὑρον ⸀ανδρα τινα μαγον ψευδοπροφητην ιουδαιον ὡ ονομα ⸀βαριησου,
ὁς ην συν τω ανθυπατω σεργιω παυλω, ανδρι συνετω. οὑτος προσκαλεσαμενος βαρναβαν και σαυλον επεζητησεν ακουσαι τον λογον του θεου·
ανθιστατο δε αυτοις ελυμας ὁ μαγος, οὑτως γαρ μεθερμηνευεται το ονομα αυτου, ζητων διαστρεψαι τον ανθυπατον απο της πιστεως.
σαυλος δε, ὁ και παυλος, πλησθεις πνευματος ⸀ἁγιου ατενισας εις αυτον
ειπεν· ω πληρης παντος δολου και πασης ῥαδιουργιας, υἱε διαβολου, εχθρε πασης δικαιοσυνης, ου παυση διαστρεφων τας ⸀ὁδους κυριου τας ευθειας;
και νυν ιδου χειρ κυριου επι σε, και εση τυφλος μη βλεπων τον ἡλιον αχρι καιρου. παραχρημα ⸀δε ⸀επεσεν επ αυτον αχλυς και σκοτος, και περιαγων εζητει χειραγωγους.
τοτε ιδων ὁ ανθυπατος το γεγονος επιστευσεν εκπλησσομενος επι τη διδαχη του κυριου.
αναχθεντες δε απο της παφου οἱ ⸀περι παυλον ηλθον εις περγην της παμφυλιας· ιωαννης δε αποχωρησας απ αυτων ὑπεστρεψεν εις ἱεροσολυμα.
αυτοι δε διελθοντες απο της περγης παρεγενοντο εις αντιοχειαν ⸂την πισιδιαν⸃, και ⸀εισελθοντες εις την συναγωγην τη ἡμερα των σαββατων εκαθισαν.
μετα δε την αναγνωσιν του νομου και των προφητων απεστειλαν οἱ αρχισυναγωγοι προς αυτους λεγοντες· ανδρες αδελφοι, ει ⸀τις εστιν ⸂εν ὑμιν λογος⸃ παρακλησεως προς τον λαον, λεγετε.
αναστας δε παυλος και κατασεισας τη χειρι ειπεν· ανδρες ισραηλιται και οἱ φοβουμενοι τον θεον, ακουσατε.
ὁ θεος του λαου τουτου ⸀ισραηλ εξελεξατο τους πατερας ἡμων, και τον λαον ὑψωσεν εν τη παροικια εν γη ⸀αιγυπτου, και μετα βραχιονος ὑψηλου εξηγαγεν αυτους εξ αυτης,
και, ὡς τεσσερακονταετη χρονον ετροποφορησεν αυτους εν τη ερημω,
⸀και καθελων εθνη ἑπτα εν γη χανααν ⸀κατεκληρονομησεν την γην αυτων
⸂ὡς ετεσι τετρακοσιοις και πεντηκοντα. και μετα ταυτα⸃ εδωκεν κριτας ἑως σαμουηλ ⸀του προφητου.
κακειθεν ητησαντο βασιλεα, και εδωκεν αυτοις ὁ θεος τον σαουλ υἱον κις, ανδρα εκ φυλης βενιαμιν, ετη τεσσερακοντα·
και μεταστησας αυτον ηγειρεν ⸂τον δαυιδ αυτοις⸃ εις βασιλεα, ὡ και ειπεν μαρτυρησας· εὑρον δαυιδ τον του ιεσσαι, ανδρα κατα την καρδιαν μου, ὁς ποιησει παντα τα θεληματα μου.
τουτου ὁ θεος απο του σπερματος κατ επαγγελιαν ηγαγεν τω ισραηλ ⸂σωτηρα ιησουν⸃,
προκηρυξαντος ιωαννου προ προσωπου της εισοδου αυτου βαπτισμα μετανοιας ⸂παντι τω λαω⸃ ισραηλ.
ὡς δε επληρου ⸀ιωαννης τον δρομον, ελεγεν· ⸂τι εμε⸃ ὑπονοειτε ειναι; ουκ ειμι εγω· αλλ ιδου ερχεται μετ εμε οὑ ουκ ειμι αξιος το ὑποδημα των ποδων λυσαι.
ανδρες αδελφοι, υἱοι γενους αβρααμ και οἱ εν ὑμιν φοβουμενοι τον θεον, ⸀ἡμιν ὁ λογος της σωτηριας ταυτης ⸀εξαπεσταλη.
οἱ γαρ κατοικουντες εν ιερουσαλημ και οἱ αρχοντες αυτων τουτον αγνοησαντες και τας φωνας των προφητων τας κατα παν σαββατον αναγινωσκομενας κριναντες επληρωσαν,
και μηδεμιαν αιτιαν θανατου εὑροντες ητησαντο πιλατον αναιρεθηναι αυτον·
ὡς δε ετελεσαν παντα τα περι αυτου γεγραμμενα, καθελοντες απο του ξυλου εθηκαν εις μνημειον.
ὁ δε θεος ηγειρεν αυτον εκ νεκρων·
ὁς ωφθη επι ἡμερας πλειους τοις συναναβασιν αυτω απο της γαλιλαιας εις ιερουσαλημ, οἱτινες ⸀νυν εισι μαρτυρες αυτου προς τον λαον.
και ἡμεις ὑμας ευαγγελιζομεθα την προς τους πατερας επαγγελιαν γενομενην
ὁτι ταυτην ὁ θεος εκπεπληρωκεν τοις τεκνοις ⸀ἡμων αναστησας ιησουν, ὡς και εν τω ⸂ψαλμω γεγραπται τω δευτερω⸃· υἱος μου ει συ, εγω σημερον γεγεννηκα σε.
ὁτι δε ανεστησεν αυτον εκ νεκρων μηκετι μελλοντα ὑποστρεφειν εις διαφθοραν, οὑτως ειρηκεν ὁτι δωσω ὑμιν τα ὁσια δαυιδ τα πιστα.
⸀διοτι και εν ἑτερω λεγει· ου δωσεις τον ὁσιον σου ιδειν διαφθοραν·
δαυιδ μεν γαρ ιδια γενεα ὑπηρετησας τη του θεου βουλη εκοιμηθη και προσετεθη προς τους πατερας αυτου και ειδεν διαφθοραν,
ὁν δε ὁ θεος ηγειρεν ουκ ειδεν διαφθοραν.
γνωστον ουν εστω ὑμιν, ανδρες αδελφοι, ὁτι δια τουτου ὑμιν αφεσις ἁμαρτιων καταγγελλεται, και απο παντων ὡν ουκ ηδυνηθητε ⸀εν νομω μωυσεως δικαιωθηναι
εν τουτω πας ὁ πιστευων δικαιουται.
βλεπετε ουν μη ⸀επελθη το ειρημενον εν τοις προφηταις·
ιδετε, οἱ καταφρονηται, και θαυμασατε και αφανισθητε, ὁτι εργον ⸂εργαζομαι εγω⸃ εν ταις ἡμεραις ὑμων, ⸀εργον ὁ ου μη πιστευσητε εαν τις εκδιηγηται ὑμιν.
εξιοντων δε ⸀αυτων ⸀παρεκαλουν εις το μεταξυ σαββατον λαληθηναι αυτοις τα ῥηματα ⸀ταυτα.
λυθεισης δε της συναγωγης ηκολουθησαν πολλοι των ιουδαιων και των σεβομενων προσηλυτων τω παυλω και τω βαρναβα, οἱτινες προσλαλουντες ⸀αυτοις επειθον· αυτους ⸀προσμενειν τη χαριτι του θεου.
τω ⸀δε ερχομενω σαββατω σχεδον πασα ἡ πολις συνηχθη ακουσαι τον λογον του ⸀κυριου.
ιδοντες δε οἱ ιουδαιοι τους οχλους επλησθησαν ζηλου και αντελεγον τοις ⸀ὑπο παυλου ⸀λαλουμενοις ⸀βλασφημουντες.
παρρησιασαμενοι ⸀τε ὁ παυλος και ὁ βαρναβας ειπαν· ὑμιν ην αναγκαιον πρωτον λαληθηναι τον λογον του θεου· ⸀επειδη απωθεισθε αυτον και ουκ αξιους κρινετε ἑαυτους της αιωνιου ζωης, ιδου στρεφομεθα εις τα εθνη·
οὑτως γαρ εντεταλται ἡμιν ὁ κυριος· τεθεικα σε εις φως εθνων του ειναι σε εις σωτηριαν ἑως εσχατου της γης.
ακουοντα δε τα εθνη ⸀εχαιρον και εδοξαζον τον λογον του ⸀κυριου, και επιστευσαν ὁσοι ησαν τεταγμενοι εις ζωην αιωνιον·
διεφερετο δε ὁ λογος του κυριου δι ὁλης της χωρας.
οἱ δε ιουδαιοι παρωτρυναν τας σεβομενας ⸀γυναικας τας ευσχημονας και τους πρωτους της πολεως και επηγειραν διωγμον επι τον παυλον ⸀και βαρναβαν, και εξεβαλον αυτους απο των ὁριων αυτων.
οἱ δε εκτιναξαμενοι τον κονιορτον των ⸀ποδων επ αυτους ηλθον εις ικονιον,
οἱ ⸀τε μαθηται επληρουντο χαρας και πνευματος ἁγιου.
14
εγενετο δε εν ικονιω κατα το αυτο εισελθειν αυτους εις την συναγωγην των ιουδαιων και λαλησαι οὑτως ὡστε πιστευσαι ιουδαιων τε και ἑλληνων πολυ πληθος.
οἱ δε ⸀απειθησαντες ιουδαιοι επηγειραν και εκακωσαν τας ψυχας των εθνων κατα των αδελφων.
ἱκανον μεν ουν χρονον διετριψαν παρρησιαζομενοι επι τω κυριω τω μαρτυρουντι ⸀τω λογω της χαριτος αυτου, διδοντι σημεια και τερατα γινεσθαι δια των χειρων αυτων.
εσχισθη δε το πληθος της πολεως, και οἱ μεν ησαν συν τοις ιουδαιοις οἱ δε συν τοις αποστολοις.
ὡς δε εγενετο ὁρμη των εθνων τε και ιουδαιων συν τοις αρχουσιν αυτων ὑβρισαι και λιθοβολησαι αυτους,
συνιδοντες κατεφυγον εις τας πολεις της λυκαονιας λυστραν και δερβην και την περιχωρον,
κακει ⸂ευαγγελιζομενοι ησαν⸃.
και τις ανηρ ⸂αδυνατος εν λυστροις⸃ τοις ποσιν εκαθητο, χωλος εκ κοιλιας μητρος ⸀αυτου, ὁς ουδεποτε ⸀περιεπατησεν.
οὑτος ⸀ηκουσεν του παυλου λαλουντος· ὁς ατενισας αυτω και ιδων ὁτι ⸂εχει πιστιν⸃ του σωθηναι
ειπεν ⸀μεγαλη φωνη· αναστηθι επι τους ποδας σου ⸀ορθος· και ⸀ἡλατο και περιεπατει.
οἱ ⸀τε οχλοι ιδοντες ὁ ⸀εποιησεν παυλος επηραν την φωνην αυτων λυκαονιστι λεγοντες· οἱ θεοι ὁμοιωθεντες ανθρωποις κατεβησαν προς ἡμας
εκαλουν τε ⸀τον βαρναβαν δια, τον δε παυλον ἑρμην, επειδη αυτος ην ὁ ἡγουμενος του λογου.
ὁ ⸀τε ἱερευς του διος του οντος προ της ⸀πολεως ταυρους και στεμματα επι τους πυλωνας ενεγκας συν τοις οχλοις ηθελεν θυειν.
ακουσαντες δε οἱ αποστολοι βαρναβας και παυλος, διαρρηξαντες τα ἱματια ⸀αυτων ⸀εξεπηδησαν εις τον οχλον κραζοντες
και λεγοντες· ανδρες, τι ταυτα ποιειτε; και ἡμεις ὁμοιοπαθεις εσμεν ὑμιν ανθρωποι, ευαγγελιζομενοι ὑμας απο τουτων των ματαιων επιστρεφειν επι ⸀θεον ζωντα ὁς εποιησεν τον ουρανον και την γην και την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις·
ὁς εν ταις παρωχημεναις γενεαις ειασεν παντα τα εθνη πορευεσθαι ταις ὁδοις αυτων·
⸀καιτοι ουκ αμαρτυρον ⸀αὑτον αφηκεν ⸀αγαθουργων, ουρανοθεν ὑμιν ὑετους διδους και καιρους καρποφορους, εμπιπλων τροφης και ευφροσυνης τας καρδιας ⸀ὑμων.
και ταυτα λεγοντες μολις κατεπαυσαν τους οχλους του μη θυειν αυτοις.
επηλθαν δε απο αντιοχειας και ικονιου ιουδαιοι, και πεισαντες τους οχλους και λιθασαντες τον παυλον εσυρον εξω της πολεως, ⸀νομιζοντες αυτον τεθνηκεναι.
κυκλωσαντων δε ⸂των μαθητων αυτον⸃ αναστας εισηλθεν εις την πολιν. και τη επαυριον εξηλθεν συν τω βαρναβα εις δερβην.
ευαγγελισαμενοι τε την πολιν εκεινην και μαθητευσαντες ἱκανους ὑπεστρεψαν εις την λυστραν και ⸀εις ικονιον και ⸁εις αντιοχειαν,
επιστηριζοντες τας ψυχας των μαθητων, παρακαλουντες εμμενειν τη πιστει και ὁτι δια πολλων θλιψεων δει ἡμας εισελθειν εις την βασιλειαν του θεου.
χειροτονησαντες δε αυτοις ⸂κατ εκκλησιαν πρεσβυτερους⸃ προσευξαμενοι μετα νηστειων παρεθεντο αυτους τω κυριω εις ὁν πεπιστευκεισαν.
και διελθοντες την πισιδιαν ηλθον εις ⸀την παμφυλιαν,
και λαλησαντες εν περγη τον λογον κατεβησαν εις ατταλειαν,
κακειθεν απεπλευσαν εις αντιοχειαν, ὁθεν ησαν παραδεδομενοι τη χαριτι του θεου εις το εργον ὁ επληρωσαν.
παραγενομενοι δε και συναγαγοντες την εκκλησιαν ⸀ανηγγελλον ὁσα εποιησεν ὁ θεος μετ αυτων και ὁτι ηνοιξεν τοις εθνεσιν θυραν πιστεως.
διετριβον ⸀δε χρονον ουκ ολιγον συν τοις μαθηταις.
15
και τινες κατελθοντες απο της ιουδαιας εδιδασκον τους αδελφους ὁτι εαν μη ⸀περιτμηθητε τω εθει ⸀τω μωυσεως, ου δυνασθε σωθηναι.
γενομενης ⸀δε στασεως και ζητησεως ουκ ολιγης τω παυλω και τω βαρναβα προς αυτους εταξαν αναβαινειν παυλον και βαρναβαν και τινας αλλους εξ αυτων προς τους αποστολους και πρεσβυτερους εις ιερουσαλημ περι του ζητηματος τουτου.
οἱ μεν ουν προπεμφθεντες ὑπο της εκκλησιας διηρχοντο την ⸀τε φοινικην και σαμαρειαν εκδιηγουμενοι την επιστροφην των εθνων, και εποιουν χαραν μεγαλην πασι τοις αδελφοις.
παραγενομενοι δε εις ⸀ἱεροσολυμα ⸀παρεδεχθησαν ⸀απο της εκκλησιας και των αποστολων και των πρεσβυτερων, ανηγγειλαν τε ὁσα ὁ θεος εποιησεν μετ αυτων.
εξανεστησαν δε τινες των απο της αἱρεσεως των φαρισαιων πεπιστευκοτες, λεγοντες ὁτι δει περιτεμνειν αυτους παραγγελλειν τε τηρειν τον νομον μωυσεως.
συνηχθησαν ⸀τε οἱ αποστολοι και οἱ πρεσβυτεροι ιδειν περι του λογου τουτου.
πολλης δε ⸀ζητησεως γενομενης αναστας πετρος ειπεν προς αυτους· ανδρες αδελφοι, ὑμεις επιστασθε ὁτι αφ ἡμερων αρχαιων ⸂εν ὑμιν εξελεξατο ὁ θεος⸃ δια του στοματος μου ακουσαι τα εθνη τον λογον του ευαγγελιου και πιστευσαι,
και ὁ καρδιογνωστης θεος εμαρτυρησεν αυτοις ⸀δους το πνευμα το ἁγιον καθως και ἡμιν,
και ⸀ουθεν διεκρινεν μεταξυ ἡμων τε και αυτων, τη πιστει καθαρισας τας καρδιας αυτων.
νυν ουν τι πειραζετε τον θεον, επιθειναι ζυγον επι τον τραχηλον των μαθητων ὁν ουτε οἱ πατερες ἡμων ουτε ἡμεις ισχυσαμεν βαστασαι;
αλλα δια της χαριτος του κυριου ιησου πιστευομεν σωθηναι καθ ὁν τροπον κακεινοι.
εσιγησεν δε παν το πληθος, και ηκουον βαρναβα και παυλου εξηγουμενων ὁσα εποιησεν ὁ θεος σημεια και τερατα εν τοις εθνεσιν δι αυτων.
μετα δε το σιγησαι αυτους απεκριθη ιακωβος λεγων· ανδρες αδελφοι, ακουσατε μου.
συμεων εξηγησατο καθως πρωτον ὁ θεος επεσκεψατο λαβειν εξ εθνων ⸀λαον τω ονοματι αυτου.
και τουτω συμφωνουσιν οἱ λογοι των προφητων, καθως γεγραπται·
μετα ταυτα αναστρεψω και ανοικοδομησω την σκηνην δαυιδ την πεπτωκυιαν και τα ⸀κατεσκαμμενα αυτης ανοικοδομησω και ανορθωσω αυτην,
ὁπως αν εκζητησωσιν οἱ καταλοιποι των ανθρωπων τον κυριον, και παντα τα εθνη εφ οὑς επικεκληται το ονομα μου επ αυτους, λεγει ⸀κυριος ποιων ⸀ταυτα
γνωστα απ ⸀αιωνος.
διο εγω κρινω μη παρενοχλειν τοις απο των εθνων επιστρεφουσιν επι τον θεον,
αλλα επιστειλαι αυτοις του ⸀απεχεσθαι των αλισγηματων των ειδωλων και της πορνειας και ⸀του πνικτου και του αἱματος·
μωυσης γαρ εκ γενεων αρχαιων κατα πολιν τους κηρυσσοντας αυτον εχει εν ταις συναγωγαις κατα παν σαββατον αναγινωσκομενος.
τοτε εδοξε τοις αποστολοις και τοις πρεσβυτεροις συν ὁλη τη εκκλησια εκλεξαμενους ανδρας εξ αυτων πεμψαι εις αντιοχειαν συν ⸀τω παυλω και βαρναβα, ιουδαν τον ⸀καλουμενον βαρσαββαν και σιλαν, ανδρας ἡγουμενους εν τοις αδελφοις,
γραψαντες δια χειρος ⸀αυτων· οἱ αποστολοι και οἱ ⸀πρεσβυτεροι αδελφοι τοις κατα την αντιοχειαν και συριαν και κιλικιαν αδελφοις τοις εξ εθνων χαιρειν.
επειδη ηκουσαμεν ὁτι τινες εξ ἡμων ⸀εξελθοντες εταραξαν ὑμας λογοις ανασκευαζοντες τας ψυχας ⸀ὑμων οἱς ου διεστειλαμεθα,
εδοξεν ἡμιν γενομενοις ὁμοθυμαδον ⸀εκλεξαμενοις ανδρας πεμψαι προς ὑμας συν τοις αγαπητοις ἡμων βαρναβα και παυλω,
ανθρωποις παραδεδωκοσι τας ψυχας αυτων ὑπερ του ονοματος του κυριου ἡμων ιησου χριστου.
απεσταλκαμεν ουν ιουδαν και σιλαν, και αυτους δια λογου απαγγελλοντας τα αυτα.
εδοξεν γαρ τω ⸂πνευματι τω ἁγιω⸃ και ἡμιν μηδεν πλεον επιτιθεσθαι ὑμιν βαρος πλην ⸂τουτων των επαναγκες⸃,
απεχεσθαι ειδωλοθυτων και αἱματος και ⸀πνικτων και πορνειας· εξ ὡν διατηρουντες ἑαυτους ευ πραξετε. ερρωσθε.
οἱ μεν ουν απολυθεντες ⸀κατηλθον εις αντιοχειαν, και συναγαγοντες το πληθος επεδωκαν την επιστολην·
αναγνοντες δε εχαρησαν επι τη παρακλησει.
ιουδας τε και σιλας, και αυτοι προφηται οντες, δια λογου πολλου παρεκαλεσαν τους αδελφους και επεστηριξαν·
ποιησαντες δε χρονον απελυθησαν μετ ειρηνης απο των αδελφων προς τους ⸂αποστειλαντας αυτους⸃.
παυλος δε και βαρναβας διετριβον εν αντιοχεια διδασκοντες και ευαγγελιζομενοι μετα και ἑτερων πολλων τον λογον του κυριου.
μετα δε τινας ἡμερας ειπεν ⸂προς βαρναβαν παυλος⸃· επιστρεψαντες δη επισκεψωμεθα τους ⸀αδελφους κατα ⸂πολιν πασαν⸃ εν αἱς κατηγγειλαμεν τον λογον του κυριου, πως εχουσιν.
βαρναβας δε ⸀εβουλετο συμπαραλαβειν ⸀και τον ιωαννην τον καλουμενον μαρκον·
παυλος δε ηξιου, τον αποσταντα απ αυτων απο παμφυλιας και μη συνελθοντα αυτοις εις το εργον, μη ⸀συμπαραλαμβανειν τουτον.
εγενετο ⸀δε παροξυσμος ὡστε αποχωρισθηναι αυτους απ αλληλων, τον τε βαρναβαν παραλαβοντα τον μαρκον εκπλευσαι εις κυπρον,
παυλος δε επιλεξαμενος σιλαν εξηλθεν παραδοθεις τη χαριτι του ⸀κυριου ὑπο των αδελφων,
διηρχετο δε την συριαν και ⸀την κιλικιαν επιστηριζων τας εκκλησιας.
16
κατηντησεν δε ⸀και εις δερβην και ⸀εις λυστραν. και ιδου μαθητης τις ην εκει ονοματι τιμοθεος, υἱος ⸀γυναικος ιουδαιας πιστης, πατρος δε ἑλληνος,
ὁς εμαρτυρειτο ὑπο των εν λυστροις και ικονιω αδελφων·
τουτον ηθελησεν ὁ παυλος συν αυτω εξελθειν, και λαβων περιετεμεν αυτον δια τους ιουδαιους τους οντας εν τοις τοποις εκεινοις, ηδεισαν γαρ ἁπαντες ⸂ὁτι ἑλλην ὁ πατηρ αυτου⸃ ὑπηρχεν.
ὡς δε διεπορευοντο τας πολεις, ⸀παρεδιδοσαν αυτοις φυλασσειν τα δογματα τα κεκριμενα ὑπο των αποστολων ⸀και πρεσβυτερων των εν ⸀ἱεροσολυμοις.
αἱ μεν ουν εκκλησιαι εστερεουντο τη πιστει και επερισσευον τω αριθμω καθ ἡμεραν.
⸀διηλθον δε την φρυγιαν ⸀και γαλατικην χωραν, κωλυθεντες ὑπο του ἁγιου πνευματος λαλησαι τον λογον εν τη ασια,
ελθοντες ⸀δε κατα την μυσιαν επειραζον ⸀εις την βιθυνιαν ⸀πορευθηναι και ουκ ειασεν αυτους το πνευμα ⸀ιησου·
παρελθοντες δε την μυσιαν κατεβησαν εις τρωαδα.
και ὁραμα ⸀δια νυκτος ⸂τω παυλω ωφθη⸃, ανηρ ⸂μακεδων τις ην⸃ ἑστως ⸀και παρακαλων αυτον και λεγων· διαβας εις μακεδονιαν βοηθησον ἡμιν.
ὡς δε το ὁραμα ειδεν, ευθεως εζητησαμεν εξελθειν ⸀εις μακεδονιαν, συμβιβαζοντες ὁτι προσκεκληται ἡμας ὁ ⸀θεος ευαγγελισασθαι αυτους.
αναχθεντες ⸀ουν ⸀απο τρωαδος ευθυδρομησαμεν εις σαμοθρακην, τη ⸀δε επιουση εις ⸂νεαν πολιν⸃,
⸀κακειθεν εις φιλιππους, ἡτις εστιν ⸂πρωτη της μεριδος⸃ μακεδονιας πολις, κολωνια. ημεν δε εν ⸀ταυτη τη πολει διατριβοντες ἡμερας τινας.
τη τε ἡμερα των σαββατων εξηλθομεν εξω της ⸀πυλης παρα ποταμον οὑ ⸂ενομιζομεν προσευχην⸃ ειναι, και καθισαντες ελαλουμεν ταις συνελθουσαις γυναιξιν.
και τις γυνη ονοματι λυδια, πορφυροπωλις πολεως θυατειρων σεβομενη τον θεον, ηκουεν, ἡς ὁ κυριος διηνοιξεν την καρδιαν προσεχειν τοις λαλουμενοις ὑπο ⸀του παυλου.
ὡς δε εβαπτισθη και ὁ οικος αυτης, παρεκαλεσεν λεγουσα· ει κεκρικατε με πιστην τω κυριω ειναι, εισελθοντες εις τον οικον μου ⸀μενετε· και παρεβιασατο ἡμας.
εγενετο δε πορευομενων ἡμων εις ⸀την προσευχην παιδισκην τινα εχουσαν πνευμα ⸀πυθωνα ⸀ὑπαντησαι ἡμιν, ἡτις εργασιαν πολλην παρειχεν τοις κυριοις αυτης μαντευομενη·
αὑτη ⸀κατακολουθουσα τω παυλω και ἡμιν εκραζεν λεγουσα· οὑτοι οἱ ανθρωποι δουλοι του θεου του ὑψιστου εισιν, οἱτινες καταγγελλουσιν ⸀ὑμιν ὁδον σωτηριας.
τουτο δε εποιει επι πολλας ἡμερας. διαπονηθεις ⸀δε παυλος και επιστρεψας τω πνευματι ειπεν· παραγγελλω σοι ⸀εν ονοματι ιησου χριστου εξελθειν απ αυτης· και εξηλθεν αυτη τη ὡρα.
ιδοντες δε οἱ κυριοι αυτης ὁτι εξηλθεν ἡ ελπις της εργασιας αυτων επιλαβομενοι τον παυλον και τον σιλαν εἱλκυσαν εις την αγοραν επι τους αρχοντας,
και προσαγαγοντες αυτους τοις στρατηγοις ειπαν· οὑτοι οἱ ανθρωποι εκταρασσουσιν ἡμων την πολιν ιουδαιοι ὑπαρχοντες,
και καταγγελλουσιν εθη ἁ ουκ εξεστιν ἡμιν παραδεχεσθαι ουδε ποιειν ῥωμαιοις ουσιν.
και συνεπεστη ὁ οχλος κατ αυτων, και οἱ στρατηγοι περιρηξαντες αυτων τα ἱματια εκελευον ῥαβδιζειν,
πολλας ⸀τε επιθεντες αυτοις πληγας εβαλον εις φυλακην, παραγγειλαντες τω δεσμοφυλακι ασφαλως τηρειν αυτους·
ὁς παραγγελιαν τοιαυτην ⸀λαβων εβαλεν αυτους εις την εσωτεραν φυλακην και τους ποδας ⸂ησφαλισατο αυτων⸃ εις το ξυλον.
κατα δε το μεσονυκτιον παυλος και σιλας προσευχομενοι ὑμνουν τον θεον, επηκροωντο δε αυτων οἱ δεσμιοι·
αφνω δε σεισμος εγενετο μεγας ὡστε σαλευθηναι τα θεμελια του δεσμωτηριου, ηνεωχθησαν ⸀δε παραχρημα αἱ θυραι πασαι, και παντων τα δεσμα ανεθη.
εξυπνος δε γενομενος ὁ δεσμοφυλαξ και ιδων ανεωγμενας τας θυρας της φυλακης σπασαμενος ⸀την μαχαιραν ημελλεν ἑαυτον αναιρειν, νομιζων εκπεφευγεναι τους δεσμιους.
εφωνησεν δε ⸂φωνη μεγαλη ὁ παυλος⸃ λεγων· μηδεν πραξης σεαυτω κακον, ἁπαντες γαρ εσμεν ενθαδε.
αιτησας δε φωτα εισεπηδησεν και εντρομος γενομενος προσεπεσεν τω παυλω και ⸀τω σιλα,
και προαγαγων αυτους εξω εφη· κυριοι, τι με δει ποιειν ἱνα σωθω;
οἱ δε ειπαν· πιστευσον επι τον κυριον ⸀ιησουν, και σωθηση συ και ὁ οικος σου.
και ελαλησαν αυτω τον λογον του ⸀κυριου ⸀συν πασι τοις εν τη οικια αυτου.
και παραλαβων αυτους εν εκεινη τη ὡρα της νυκτος ελουσεν απο των πληγων, και εβαπτισθη αυτος και οἱ αυτου ⸀παντες παραχρημα,
αναγαγων τε αυτους εις τον ⸀οικον παρεθηκεν τραπεζαν και ⸀ηγαλλιασατο πανοικει πεπιστευκως τω θεω.
ἡμερας δε γενομενης απεστειλαν οἱ στρατηγοι τους ῥαβδουχους λεγοντες· απολυσον τους ανθρωπους εκεινους.
απηγγειλεν δε ὁ δεσμοφυλαξ τους λογους ⸀τουτους προς τον παυλον, ὁτι απεσταλκαν οἱ στρατηγοι ἱνα απολυθητε· νυν ουν εξελθοντες πορευεσθε εν ειρηνη.
ὁ δε παυλος εφη προς αυτους· δειραντες ἡμας δημοσια ακατακριτους, ανθρωπους ῥωμαιους ὑπαρχοντας, εβαλαν εις φυλακην· και νυν λαθρα ἡμας εκβαλλουσιν; ου γαρ, αλλα ελθοντες αυτοι ⸀ἡμας εξαγαγετωσαν.
⸀απηγγειλαν δε τοις στρατηγοις οἱ ῥαβδουχοι τα ῥηματα ταυτα· ⸂εφοβηθησαν δε⸃ ακουσαντες ὁτι ῥωμαιοι εισιν,
και ελθοντες παρεκαλεσαν αυτους, και εξαγαγοντες ηρωτων ⸂απελθειν απο⸃ της πολεως.
εξελθοντες δε ⸀απο της φυλακης εισηλθον προς την λυδιαν, και ιδοντες ⸂παρεκαλεσαν τους αδελφους⸃ και εξηλθαν.
17
διοδευσαντες δε την αμφιπολιν και ⸀την απολλωνιαν ηλθον εις θεσσαλονικην, ὁπου ⸀ην συναγωγη των ιουδαιων.
κατα δε το ειωθος τω παυλω εισηλθεν προς αυτους και επι σαββατα τρια διελεξατο αυτοις απο των γραφων,
διανοιγων και παρατιθεμενος ὁτι τον χριστον εδει παθειν και αναστηναι εκ νεκρων, και ὁτι οὑτος εστιν ⸂ὁ χριστος, ὁ⸃ ιησους ὁν εγω καταγγελλω ὑμιν.
και τινες εξ αυτων επεισθησαν και προσεκληρωθησαν τω παυλω και τω σιλα, των τε σεβομενων ἑλληνων ⸂πληθος πολυ⸃ γυναικων τε των πρωτων ουκ ολιγαι.
⸂ζηλωσαντες δε οἱ ιουδαιοι και προσλαβομενοι⸃ των αγοραιων ⸂ανδρας τινας⸃ πονηρους και οχλοποιησαντες εθορυβουν την πολιν, ⸂και επισταντες⸃ τη οικια ιασονος εζητουν αυτους ⸀προαγαγειν εις τον δημον·
μη εὑροντες δε αυτους ⸀εσυρον ιασονα και τινας αδελφους επι τους πολιταρχας, βοωντες ὁτι οἱ την οικουμενην αναστατωσαντες οὑτοι και ενθαδε παρεισιν,
οὑς ὑποδεδεκται ιασων· και οὑτοι παντες απεναντι των δογματων καισαρος πρασσουσι, βασιλεα ⸂ἑτερον λεγοντες⸃ ειναι ιησουν.
εταραξαν δε τον οχλον και τους πολιταρχας ακουοντας ταυτα,
και λαβοντες το ἱκανον παρα του ιασονος και των λοιπων απελυσαν αυτους.
οἱ δε αδελφοι ευθεως ⸀δια νυκτος εξεπεμψαν τον τε παυλον και τον σιλαν εις βεροιαν, οἱτινες παραγενομενοι εις την συναγωγην ⸂των ιουδαιων απηεσαν⸃·
οὑτοι δε ησαν ευγενεστεροι των εν θεσσαλονικη, οἱτινες εδεξαντο τον λογον μετα πασης προθυμιας, ⸀το καθ ἡμεραν ανακρινοντες τας γραφας ει εχοι ταυτα οὑτως.
πολλοι μεν ουν εξ αυτων επιστευσαν, και των ἑλληνιδων γυναικων των ευσχημονων και ανδρων ουκ ολιγοι.
ὡς δε εγνωσαν οἱ απο της θεσσαλονικης ιουδαιοι ὁτι και εν τη βεροια κατηγγελη ὑπο του παυλου ὁ λογος του θεου, ηλθον κακει σαλευοντες ⸂και ταρασσοντες⸃ τους οχλους.
ευθεως δε τοτε τον παυλον εξαπεστειλαν οἱ αδελφοι πορευεσθαι ⸀ἑως επι την θαλασσαν· ⸂ὑπεμειναν τε⸃ ὁ τε σιλας και ὁ τιμοθεος εκει.
οἱ δε ⸀καθιστανοντες τον παυλον ⸀ηγαγον ἑως αθηνων, και λαβοντες εντολην προς τον σιλαν και ⸀τον τιμοθεον ἱνα ὡς ταχιστα ελθωσιν προς αυτον εξηεσαν.
εν δε ταις αθηναις εκδεχομενου αυτους του παυλου, παρωξυνετο το πνευμα αυτου εν αυτω ⸀θεωρουντος κατειδωλον ουσαν την πολιν.
διελεγετο μεν ουν εν τη συναγωγη τοις ιουδαιοις και τοις σεβομενοις και εν τη αγορα κατα πασαν ἡμεραν προς τους παρατυγχανοντας.
τινες δε και των επικουρειων ⸀και στοικων φιλοσοφων συνεβαλλον αυτω, και τινες ελεγον· τι αν θελοι ὁ σπερμολογος οὑτος λεγειν; οἱ δε· ξενων δαιμονιων δοκει καταγγελευς ειναι· ὁτι τον ιησουν και την αναστασιν ευηγγελιζετο.
επιλαβομενοι ⸀τε αυτου επι τον αρειον παγον ηγαγον, λεγοντες· δυναμεθα γνωναι τις ἡ καινη αὑτη ἡ ὑπο σου λαλουμενη διδαχη;
ξενιζοντα γαρ τινα εισφερεις εις τας ακοας ἡμων· βουλομεθα ουν γνωναι ⸂τινα θελει⸃ ταυτα ειναι.
αθηναιοι δε παντες και οἱ επιδημουντες ξενοι εις ουδεν ἑτερον ηυκαιρουν η λεγειν τι ⸀η ακουειν ⸀τι καινοτερον.
σταθεις ⸀δε παυλος εν μεσω του αρειου παγου εφη· ανδρες αθηναιοι, κατα παντα ὡς δεισιδαιμονεστερους ὑμας θεωρω·
διερχομενος γαρ και αναθεωρων τα σεβασματα ὑμων εὑρον και βωμον εν ὡ επεγεγραπτο· αγνωστω θεω. ⸀ὁ ουν αγνοουντες ευσεβειτε, ⸀τουτο εγω καταγγελλω ὑμιν.
ὁ θεος ὁ ποιησας τον κοσμον και παντα τα εν αυτω, οὑτος ουρανου και γης ⸂ὑπαρχων κυριος⸃ ουκ εν χειροποιητοις ναοις κατοικει
ουδε ὑπο χειρων ⸀ανθρωπινων θεραπευεται προσδεομενος τινος, αυτος διδους πασι ζωην και πνοην ⸂και τα⸃ παντα·
εποιησεν τε εξ ⸀ἑνος παν εθνος ανθρωπων κατοικειν επι ⸂παντος προσωπου⸃ της γης, ὁρισας προστεταγμενους καιρους και τας ὁροθεσιας της κατοικιας αυτων,
ζητειν τον ⸀θεον ει αρα γε ψηλαφησειαν αυτον και εὑροιεν, και γε ου μακραν απο ἑνος ἑκαστου ἡμων ὑπαρχοντα.
εν αυτω γαρ ζωμεν και κινουμεθα και εσμεν, ὡς και τινες των καθ ὑμας ποιητων ειρηκασιν· του γαρ και γενος εσμεν.
γενος ουν ὑπαρχοντες του θεου ουκ οφειλομεν νομιζειν χρυσω η αργυρω η λιθω, χαραγματι τεχνης και ενθυμησεως ανθρωπου, το θειον ειναι ὁμοιον.
τους μεν ουν χρονους της αγνοιας ὑπεριδων ὁ θεος τα νυν ⸀παραγγελλει τοις ανθρωποις ⸀παντας πανταχου μετανοειν,
⸀καθοτι εστησεν ἡμεραν εν ἡ μελλει κρινειν την οικουμενην εν δικαιοσυνη εν ανδρι ὡ ὡρισεν, πιστιν παρασχων πασιν αναστησας αυτον εκ νεκρων.
ακουσαντες δε αναστασιν νεκρων οἱ μεν εχλευαζον οἱ δε ειπαν ακουσομεθα σου ⸂περι τουτου και παλιν⸃.
⸀οὑτως ὁ παυλος εξηλθεν εκ μεσου αυτων·
τινες δε ανδρες κολληθεντες αυτω επιστευσαν, εν οἱς και διονυσιος ὁ αρεοπαγιτης και γυνη ονοματι δαμαρις και ἑτεροι συν αυτοις.
18
⸀μετα ταυτα ⸀χωρισθεις εκ των αθηνων ηλθεν εις κορινθον.
και εὑρων τινα ιουδαιον ονοματι ακυλαν, ποντικον τω γενει, προσφατως εληλυθοτα απο της ιταλιας και πρισκιλλαν γυναικα αυτου δια το ⸀διατεταχεναι κλαυδιον χωριζεσθαι παντας τους ιουδαιους ⸀απο της ῥωμης, προσηλθεν αυτοις,
και δια το ὁμοτεχνον ειναι εμενεν παρ αυτοις και ⸀ηργαζετο, ησαν γαρ σκηνοποιοι ⸂τη τεχνη⸃.
διελεγετο δε εν τη συναγωγη κατα παν σαββατον, επειθεν τε ιουδαιους και ἑλληνας.
ὡς δε κατηλθον απο της μακεδονιας ὁ τε σιλας και ὁ τιμοθεος, συνειχετο τω ⸀λογω ὁ παυλος, διαμαρτυρομενος τοις ιουδαιοις ⸀ειναι τον χριστον ιησουν.
αντιτασσομενων δε αυτων και βλασφημουντων εκτιναξαμενος τα ἱματια ειπεν προς αυτους· το αἱμα ὑμων επι την κεφαλην ὑμων· καθαρος εγω· απο του νυν εις τα εθνη πορευσομαι.
και μεταβας εκειθεν ⸀εισηλθεν εις οικιαν τινος ονοματι ⸀τιτιου ιουστου σεβομενου τον θεον, οὑ ἡ οικια ην συνομορουσα τη συναγωγη.
κρισπος δε ὁ αρχισυναγωγος επιστευσεν τω κυριω συν ὁλω τω οικω αυτου, και πολλοι των κορινθιων ακουοντες επιστευον και εβαπτιζοντο.
ειπεν δε ὁ κυριος ⸂εν νυκτι δι ὁραματος⸃ τω παυλω· μη φοβου, αλλα λαλει και μη σιωπησης,
διοτι εγω ειμι μετα σου και ουδεις επιθησεται σοι του κακωσαι σε, διοτι λαος εστι μοι πολυς εν τη πολει ταυτη.
εκαθισεν ⸀δε ενιαυτον και μηνας ἑξ διδασκων εν αυτοις τον λογον του θεου.
γαλλιωνος δε ⸂ανθυπατου οντος⸃ της αχαιας κατεπεστησαν ⸂ὁμοθυμαδον οἱ ιουδαιοι⸃ τω παυλω και ηγαγον αυτον επι το βημα,
λεγοντες ὁτι παρα τον νομον ⸂αναπειθει οὑτος⸃ τους ανθρωπους σεβεσθαι τον θεον.
μελλοντος δε του παυλου ανοιγειν το στομα ειπεν ὁ γαλλιων προς τους ιουδαιους· ει ⸀μεν ην αδικημα τι η ῥαδιουργημα πονηρον, ω ιουδαιοι, κατα λογον αν ανεσχομην ὑμων·
ει δε ⸀ζητηματα εστιν περι λογου και ονοματων και νομου του καθ ὑμας, οψεσθε αυτοι· ⸀κριτης εγω τουτων ου βουλομαι ειναι.
και απηλασεν αυτους απο του βηματος.
επιλαβομενοι δε ⸀παντες σωσθενην τον αρχισυναγωγον ετυπτον εμπροσθεν του βηματος· και ουδεν τουτων τω γαλλιωνι ⸀εμελεν.
ὁ δε παυλος ετι προσμεινας ἡμερας ἱκανας τοις αδελφοις αποταξαμενος εξεπλει εις την συριαν, και συν αυτω πρισκιλλα και ακυλας, κειραμενος ⸂εν κεγχρεαις την κεφαλην⸃, ειχεν γαρ ευχην.
⸀κατηντησαν δε εις εφεσον, κακεινους κατελιπεν αυτου, αυτος δε εισελθων εις την συναγωγην ⸀διελεξατο τοις ιουδαιοις.
ερωτωντων δε αυτων επι πλειονα χρονον ⸀μειναι ουκ επενευσεν,
⸂αλλα αποταξαμενος και⸃ ⸀ειπων· ⸀παλιν ανακαμψω προς ὑμας του θεου θελοντος ανηχθη απο της εφεσου,
και κατελθων εις καισαρειαν, αναβας και ασπασαμενος την εκκλησιαν, κατεβη εις αντιοχειαν,
και ποιησας χρονον τινα εξηλθεν, διερχομενος καθεξης την γαλατικην χωραν και φρυγιαν, ⸀στηριζων παντας τους μαθητας.
ιουδαιος δε τις απολλως ονοματι, αλεξανδρευς τω γενει, ανηρ λογιος, κατηντησεν εις εφεσον, δυνατος ων εν ταις γραφαις.
οὑτος ην κατηχημενος την ὁδον του κυριου, και ζεων τω πνευματι ελαλει και εδιδασκεν ακριβως τα περι του ⸀ιησου, επισταμενος μονον το βαπτισμα ιωαννου.
οὑτος τε ηρξατο παρρησιαζεσθαι εν τη συναγωγη· ακουσαντες δε αυτου ⸂πρισκιλλα και ακυλας⸃ προσελαβοντο αυτον και ακριβεστερον αυτω εξεθεντο την ⸂ὁδον του θεου⸃.
βουλομενου δε αυτου διελθειν εις την αχαιαν προτρεψαμενοι οἱ αδελφοι εγραψαν τοις μαθηταις αποδεξασθαι αυτον· ὁς παραγενομενος συνεβαλετο πολυ τοις πεπιστευκοσιν δια της χαριτος·
ευτονως γαρ τοις ιουδαιοις διακατηλεγχετο δημοσια επιδεικνυς δια των γραφων ειναι τον χριστον ιησουν.
19
εγενετο δε εν τω τον απολλω ειναι εν κορινθω παυλον διελθοντα τα ανωτερικα μερη ⸀ελθειν εις εφεσον και ⸀εὑρειν τινας μαθητας,
ειπεν ⸀τε προς αυτους· ει πνευμα ἁγιον ελαβετε πιστευσαντες; οἱ ⸀δε προς αυτον· αλλ ουδ ει πνευμα ἁγιον εστιν ηκουσαμεν.
ειπεν ⸀τε· εις τι ουν εβαπτισθητε; οἱ δε ειπαν· εις το ιωαννου βαπτισμα.
ειπεν δε παυλος· ⸀ιωαννης εβαπτισεν βαπτισμα μετανοιας, τω λαω λεγων εις τον ερχομενον μετ αυτον ἱνα πιστευσωσιν, τουτ εστιν εις ⸀τον ιησουν.
ακουσαντες δε εβαπτισθησαν εις το ονομα του κυριου ιησου·
και επιθεντος αυτοις του ⸀παυλου χειρας ηλθε το πνευμα το ἁγιον επ αυτους, ελαλουν τε γλωσσαις και επροφητευον.
ησαν δε οἱ παντες ανδρες ὡσει ⸀δωδεκα.
εισελθων δε εις την συναγωγην επαρρησιαζετο επι μηνας τρεις διαλεγομενος και ⸀πειθων περι της βασιλειας του θεου.
ὡς δε τινες εσκληρυνοντο και ηπειθουν κακολογουντες την ὁδον ενωπιον του πληθους, αποστας απ αυτων αφωρισεν τους μαθητας, καθ ἡμεραν διαλεγομενος εν τη σχολη ⸀τυραννου.
τουτο δε εγενετο επι ετη δυο, ὡστε παντας τους κατοικουντας την ασιαν ακουσαι τον λογον του ⸀κυριου, ιουδαιους τε και ἑλληνας.
δυναμεις τε ου τας τυχουσας ⸂ὁ θεος εποιει⸃ δια των χειρων παυλου,
ὡστε και επι τους ασθενουντας ⸀αποφερεσθαι απο του χρωτος αυτου σουδαρια η σιμικινθια και απαλλασσεσθαι απ αυτων τας νοσους, τα τε πνευματα τα πονηρα ⸀εκπορευεσθαι.
επεχειρησαν δε τινες ⸀και των περιερχομενων ιουδαιων εξορκιστων ονομαζειν επι τους εχοντας τα πνευματα τα πονηρα το ονομα του κυριου ιησου λεγοντες· ⸀ὁρκιζω ὑμας τον ιησουν ⸀ὁν παυλος κηρυσσει.
ησαν δε ⸀τινος σκευα ιουδαιου αρχιερεως ἑπτα ⸀υἱοι τουτο ποιουντες.
αποκριθεν δε το πνευμα το πονηρον ειπεν ⸀αυτοις· ⸀τον ιησουν γινωσκω και τον παυλον επισταμαι, ὑμεις δε τινες εστε;
και ⸀εφαλομενος ⸂ὁ ανθρωπος επ αυτους⸃ εν ὡ ην το πνευμα το πονηρον ⸂κατακυριευσας αμφοτερων⸃ ισχυσεν κατ αυτων, ὡστε γυμνους και τετραυματισμενους εκφυγειν εκ του οικου εκεινου.
τουτο δε εγενετο γνωστον πασιν ιουδαιοις τε και ἑλλησιν τοις κατοικουσιν την εφεσον, και ⸀επεπεσεν φοβος επι παντας αυτους, και εμεγαλυνετο το ονομα του κυριου ιησου.
πολλοι τε των πεπιστευκοτων ηρχοντο εξομολογουμενοι και αναγγελλοντες τας πραξεις αυτων.
ἱκανοι δε των τα περιεργα πραξαντων συνενεγκαντες τας βιβλους κατεκαιον ενωπιον παντων· και συνεψηφισαν τας τιμας αυτων και εὑρον αργυριου μυριαδας πεντε.
οὑτως κατα κρατος ⸂του κυριου ὁ λογος⸃ ηυξανεν και ισχυεν.
ὡς δε επληρωθη ταυτα, εθετο ὁ παυλος εν τω πνευματι διελθων την μακεδονιαν και αχαιαν πορευεσθαι εις ⸀ἱεροσολυμα, ειπων ὁτι μετα το γενεσθαι με εκει δει με και ῥωμην ιδειν.
αποστειλας δε εις την μακεδονιαν δυο των διακονουντων αυτω, τιμοθεον και εραστον, αυτος επεσχεν χρονον εις την ασιαν.
εγενετο δε κατα τον καιρον εκεινον ταραχος ουκ ολιγος περι της ὁδου.
δημητριος γαρ τις ονοματι, αργυροκοπος, ποιων ναους αργυρους αρτεμιδος παρειχετο τοις τεχνιταις ⸂ουκ ολιγην εργασιαν⸃,
οὑς συναθροισας και τους περι τα τοιαυτα εργατας ειπεν· ανδρες, επιστασθε ὁτι εκ ταυτης της εργασιας ἡ ευπορια ⸀ἡμιν εστιν,
και θεωρειτε και ακουετε ὁτι ου μονον εφεσου αλλα σχεδον πασης της ασιας ὁ παυλος οὑτος πεισας μετεστησεν ἱκανον οχλον, λεγων ὁτι ουκ εισιν θεοι οἱ δια χειρων γινομενοι.
ου μονον δε τουτο κινδυνευει ἡμιν το μερος εις απελεγμον ελθειν, αλλα και το της μεγαλης θεας ⸂αρτεμιδος ἱερον⸃ εις ουθεν λογισθηναι, μελλειν ⸀τε και καθαιρεισθαι ⸂της μεγαλειοτητος⸃ αυτης, ἡν ὁλη ἡ ασια και ἡ οικουμενη σεβεται.
ακουσαντες δε και γενομενοι πληρεις θυμου εκραζον λεγοντες· μεγαλη ἡ αρτεμις εφεσιων.
και επλησθη ἡ ⸀πολις της συγχυσεως, ὡρμησαν τε ὁμοθυμαδον εις το θεατρον συναρπασαντες γαιον και αρισταρχον μακεδονας, συνεκδημους παυλου.
⸂παυλου δε⸃ βουλομενου εισελθειν εις τον δημον ουκ ειων αυτον οἱ μαθηται·
τινες δε και των ασιαρχων, οντες αυτω φιλοι, πεμψαντες προς αυτον παρεκαλουν μη δουναι ἑαυτον εις το θεατρον.
αλλοι μεν ουν αλλο τι εκραζον, ην γαρ ἡ εκκλησια συγκεχυμενη, και οἱ πλειους ουκ ηδεισαν τινος ἑνεκα συνεληλυθεισαν.
εκ δε του οχλου ⸀συνεβιβασαν αλεξανδρον προβαλοντων αυτον των ιουδαιων, ὁ δε αλεξανδρος κατασεισας την χειρα ηθελεν απολογεισθαι τω δημω.
επιγνοντες δε ὁτι ιουδαιος εστιν φωνη εγενετο μια εκ παντων ⸀ὡς επι ὡρας δυο κραζοντων· μεγαλη ἡ αρτεμις εφεσιων.
καταστειλας δε ⸂ὁ γραμματευς τον οχλον⸃ φησιν· ανδρες εφεσιοι, τις γαρ εστιν ⸀ανθρωπων ὁς ου γινωσκει την εφεσιων πολιν νεωκορον ουσαν της ⸀μεγαλης αρτεμιδος και του διοπετους;
αναντιρρητων ουν οντων τουτων δεον εστιν ὑμας κατεσταλμενους ὑπαρχειν και μηδεν προπετες πρασσειν.
ηγαγετε γαρ τους ανδρας τουτους ουτε ἱεροσυλους ουτε βλασφημουντας την θεον ⸀ἡμων.
ει μεν ουν δημητριος και οἱ συν αυτω τεχνιται εχουσιν προς τινα λογον, αγοραιοι αγονται και ανθυπατοι εισιν, εγκαλειτωσαν αλληλοις.
ει δε τι ⸀περαιτερω επιζητειτε, εν τη εννομω εκκλησια επιλυθησεται.
και γαρ κινδυνευομεν εγκαλεισθαι στασεως περι της σημερον μηδενος αιτιου ὑπαρχοντος περι οὑ ου δυνησομεθα ⸀αποδουναι λογον ⸀περι της συστροφης ταυτης. και ταυτα ειπων απελυσεν την εκκλησιαν.
20
μετα δε το παυσασθαι τον θορυβον ⸀μεταπεμψαμενος ὁ παυλος τους μαθητας και ⸀παρακαλεσας, ασπασαμενος εξηλθεν ⸀πορευεσθαι ⸀εις μακεδονιαν.
διελθων δε τα μερη εκεινα και παρακαλεσας αυτους λογω πολλω ηλθεν εις την ἑλλαδα
ποιησας τε μηνας τρεις· γενομενης ⸂επιβουλης αυτω⸃ ὑπο των ιουδαιων μελλοντι αναγεσθαι εις την συριαν εγενετο ⸀γνωμης του ὑποστρεφειν δια μακεδονιας.
συνειπετο δε ⸀αυτω σωπατρος ⸀πυρρου βεροιαιος, θεσσαλονικεων δε αρισταρχος και σεκουνδος, και γαιος δερβαιος και τιμοθεος, ασιανοι δε τυχικος και τροφιμος·
οὑτοι ⸀δε ⸀προσελθοντες εμενον ἡμας εν τρωαδι·
ἡμεις δε εξεπλευσαμεν μετα τας ἡμερας των αζυμων απο φιλιππων, και ηλθομεν προς αυτους εις την τρωαδα αχρι ἡμερων πεντε, ⸀οὑ διετριψαμεν ἡμερας ἑπτα.
εν δε τη μια των σαββατων συνηγμενων ⸀ἡμων κλασαι αρτον ὁ παυλος διελεγετο αυτοις, μελλων εξιεναι τη επαυριον, παρετεινεν τε τον λογον μεχρι μεσονυκτιου.
ησαν δε λαμπαδες ἱκαναι εν τω ὑπερωω οὑ ημεν συνηγμενοι·
⸀καθεζομενος δε τις νεανιας ονοματι ευτυχος επι της θυριδος, καταφερομενος ὑπνω βαθει διαλεγομενου του παυλου επι πλειον, κατενεχθεις απο του ὑπνου επεσεν απο του τριστεγου κατω και ηρθη νεκρος.
καταβας δε ὁ παυλος επεπεσεν αυτω και συμπεριλαβων ειπεν· μη θορυβεισθε, ἡ γαρ ψυχη αυτου εν αυτω εστιν.
αναβας δε και κλασας ⸀τον αρτον και γευσαμενος εφ ἱκανον τε ὁμιλησας αχρι αυγης, οὑτως εξηλθεν.
ηγαγον δε τον παιδα ζωντα, και παρεκληθησαν ου μετριως.
ἡμεις δε ⸀προελθοντες ⸀επι το πλοιον ανηχθημεν επι την ασσον, εκειθεν μελλοντες αναλαμβανειν τον παυλον, οὑτως γαρ ⸂διατεταγμενος ην⸃ μελλων αυτος πεζευειν.
ὡς δε ⸀συνεβαλλεν ἡμιν εις την ασσον, αναλαβοντες αυτον ηλθομεν εις μιτυληνην,
κακειθεν αποπλευσαντες τη επιουση κατηντησαμεν ⸀αντικρυς χιου, τη δε ἑτερα παρεβαλομεν εις ⸀σαμον, τη ⸀δε εχομενη ηλθομεν εις μιλητον·
⸀κεκρικει γαρ ὁ παυλος παραπλευσαι την εφεσον, ὁπως μη γενηται αυτω χρονοτριβησαι εν τη ασια, εσπευδεν γαρ ει δυνατον ⸀ειη αυτω την ἡμεραν της πεντηκοστης γενεσθαι εις ἱεροσολυμα.
απο δε της μιλητου πεμψας εις εφεσον μετεκαλεσατο τους πρεσβυτερους της εκκλησιας.
ὡς δε παρεγενοντο προς αυτον ειπεν αυτοις· ὑμεις επιστασθε απο πρωτης ἡμερας αφ ἡς επεβην εις την ασιαν πως μεθ ὑμων τον παντα χρονον εγενομην,
δουλευων τω κυριω μετα πασης ταπεινοφροσυνης ⸀και δακρυων και πειρασμων των συμβαντων μοι εν ταις επιβουλαις των ιουδαιων·
ὡς ουδεν ὑπεστειλαμην των συμφεροντων του μη αναγγειλαι ὑμιν και διδαξαι ὑμας δημοσια και κατ οικους,
διαμαρτυρομενος ιουδαιοις τε και ἑλλησιν την ⸀εις θεον μετανοιαν και ⸀πιστιν εις τον κυριον ἡμων ⸀ιησουν.
και νυν ιδου ⸂δεδεμενος εγω⸃ τω πνευματι πορευομαι εις ιερουσαλημ, τα εν αυτη συναντησοντα ⸀μοι μη ειδως,
πλην ὁτι το πνευμα το ἁγιον κατα πολιν διαμαρτυρεται ⸀μοι λεγον ὁτι δεσμα ⸂και θλιψεις με⸃ μενουσιν·
αλλ ουδενος ⸀λογου ⸀ποιουμαι την ⸀ψυχην τιμιαν εμαυτω ὡς ⸀τελειωσαι τον δρομον ⸀μου και την διακονιαν ἡν ελαβον παρα του κυριου ιησου, διαμαρτυρασθαι το ευαγγελιον της χαριτος του θεου.
και νυν ιδου εγω οιδα ὁτι ουκετι οψεσθε το προσωπον μου ὑμεις παντες εν οἱς διηλθον κηρυσσων την ⸀βασιλειαν.
⸀διοτι μαρτυρομαι ὑμιν εν τη σημερον ἡμερα ὁτι καθαρος ⸀ειμι απο του αἱματος παντων,
ου γαρ ὑπεστειλαμην του μη αναγγειλαι ⸂πασαν την βουλην του θεου ὑμιν⸃.
⸀προσεχετε ἑαυτοις και παντι τω ποιμνιω, εν ὡ ὑμας το πνευμα το ἁγιον εθετο επισκοπους, ποιμαινειν την εκκλησιαν του ⸀θεου, ἡν περιεποιησατο δια του ⸂αἱματος του ιδιου⸃.
εγω ⸀οιδα ὁτι εισελευσονται μετα την αφιξιν μου λυκοι βαρεις εις ὑμας μη φειδομενοι του ποιμνιου,
και εξ ὑμων αυτων αναστησονται ανδρες λαλουντες διεστραμμενα του αποσπαν τους μαθητας οπισω ⸀ἑαυτων·
διο γρηγορειτε, μνημονευοντες ὁτι τριετιαν νυκτα και ἡμεραν ουκ επαυσαμην μετα δακρυων νουθετων ἑνα ἑκαστον.
και τα νυν παρατιθεμαι ⸀ὑμας τω ⸀θεω και τω λογω της χαριτος αυτου, τω δυναμενω ⸀οικοδομησαι και δουναι ⸀την κληρονομιαν εν τοις ἡγιασμενοις πασιν.
αργυριου η χρυσιου η ἱματισμου ουδενος επεθυμησα·
αυτοι γινωσκετε ὁτι ταις χρειαις μου και τοις ουσι μετ εμου ὑπηρετησαν αἱ χειρες αὑται.
παντα ὑπεδειξα ὑμιν ὁτι οὑτως κοπιωντας δει αντιλαμβανεσθαι των ασθενουντων, μνημονευειν τε των λογων του κυριου ιησου ὁτι αυτος ειπεν μακαριον εστιν μαλλον διδοναι η λαμβανειν.
και ταυτα ειπων θεις τα γονατα αυτου συν πασιν αυτοις προσηυξατο.
ἱκανος δε ⸂κλαυθμος εγενετο⸃ παντων, και επιπεσοντες επι τον τραχηλον του παυλου κατεφιλουν αυτον,
οδυνωμενοι μαλιστα επι τω λογω ὡ ειρηκει ὁτι ουκετι μελλουσιν το προσωπον αυτου θεωρειν. προεπεμπον δε αυτον εις το πλοιον.
21
ὡς δε εγενετο αναχθηναι ἡμας αποσπασθεντας απ αυτων, ευθυδρομησαντες ηλθομεν εις την ⸀κω, τη δε ἑξης εις την ῥοδον, κακειθεν εις παταρα·
και εὑροντες πλοιον διαπερων εις φοινικην επιβαντες ανηχθημεν.
⸀αναφαναντες δε την κυπρον και καταλιποντες αυτην ευωνυμον επλεομεν εις συριαν, και ⸀κατηλθομεν εις τυρον, εκεισε γαρ ⸂το πλοιον ην⸃ αποφορτιζομενον τον γομον.
⸂ανευροντες δε τους⸃ μαθητας επεμειναμεν αυτου ἡμερας ἑπτα, οἱτινες τω παυλω ελεγον δια του πνευματος μη ⸀επιβαινειν εις ⸀ἱεροσολυμα.
ὁτε δε εγενετο ⸂εξαρτισαι ἡμας⸃ τας ἡμερας, εξελθοντες επορευομεθα προπεμποντων ἡμας παντων συν γυναιξι και τεκνοις ἑως εξω της πολεως, και θεντες τα γονατα επι τον αιγιαλον ⸀προσευξαμενοι
⸂απησπασαμεθα αλληλους, και⸃ ⸀ενεβημεν εις το πλοιον, εκεινοι δε ὑπεστρεψαν εις τα ιδια.
ἡμεις δε τον πλουν διανυσαντες απο τυρου κατηντησαμεν εις πτολεμαιδα, και ασπασαμενοι τους αδελφους εμειναμεν ἡμεραν μιαν παρ αυτοις.
τη δε επαυριον εξελθοντες ⸀ηλθομεν εις καισαρειαν, και εισελθοντες εις τον οικον φιλιππου του ευαγγελιστου οντος εκ των ἑπτα εμειναμεν παρ αυτω.
τουτω δε ησαν θυγατερες ⸂τεσσαρες παρθενοι⸃ προφητευουσαι.
επιμενοντων ⸀δε ἡμερας πλειους κατηλθεν τις απο της ιουδαιας προφητης ονοματι ἁγαβος,
και ελθων προς ἡμας και αρας την ζωνην του παυλου δησας ⸀ἑαυτου τους ποδας και τας χειρας ειπεν· ταδε λεγει το πνευμα το ἁγιον τον ανδρα οὑ εστιν ἡ ζωνη αὑτη, οὑτως δησουσιν εν ιερουσαλημ οἱ ιουδαιοι και παραδωσουσιν εις χειρας εθνων.
ὡς δε ηκουσαμεν ταυτα, παρεκαλουμεν ἡμεις τε και οἱ εντοπιοι του μη αναβαινειν αυτον εις ιερουσαλημ.
⸂τοτε απεκριθη⸃ ὁ παυλος· τι ποιειτε κλαιοντες και συνθρυπτοντες μου την καρδιαν; εγω γαρ ου μονον δεθηναι αλλα και αποθανειν εις ιερουσαλημ ἑτοιμως εχω ὑπερ του ονοματος του κυριου ιησου.
μη πειθομενου δε αυτου ἡσυχασαμεν ειποντες· ⸂του κυριου το θελημα⸃ ⸀γινεσθω.
μετα δε τας ἡμερας ταυτας επισκευασαμενοι ανεβαινομεν εις ⸀ἱεροσολυμα·
συνηλθον δε και των μαθητων απο καισαρειας συν ἡμιν, αγοντες παρ ὡ ξενισθωμεν μνασωνι τινι κυπριω, αρχαιω μαθητη.
γενομενων δε ἡμων εις ἱεροσολυμα ασμενως ⸀απεδεξαντο ἡμας οἱ αδελφοι.
τη δε επιουση εισηει ὁ παυλος συν ἡμιν προς ιακωβον, παντες τε παρεγενοντο οἱ πρεσβυτεροι.
και ασπασαμενος αυτους εξηγειτο καθ ἑν ἑκαστον ὡν εποιησεν ὁ θεος εν τοις εθνεσιν δια της διακονιας αυτου.
οἱ δε ακουσαντες εδοξαζον τον ⸀θεον, ⸂ειπον τε⸃ αυτω· θεωρεις, αδελφε, ποσαι μυριαδες εισιν ⸂εν τοις ιουδαιοις⸃ των πεπιστευκοτων, και παντες ζηλωται του νομου ὑπαρχουσιν·
κατηχηθησαν δε περι σου ὁτι αποστασιαν διδασκεις απο μωυσεως τους κατα τα εθνη παντας ιουδαιους, λεγων μη περιτεμνειν αυτους τα τεκνα μηδε τοις εθεσιν περιπατειν.
τι ουν εστιν; παντως ⸀ακουσονται ὁτι εληλυθας.
τουτο ουν ποιησον ὁ σοι λεγομεν· εισιν ἡμιν ανδρες τεσσαρες ευχην εχοντες ⸀αφ ἑαυτων.
τουτους παραλαβων ἁγνισθητι συν αυτοις και δαπανησον επ αυτοις ἱνα ⸀ξυρησονται την κεφαλην, και ⸀γνωσονται παντες ὁτι ὡν κατηχηνται περι σου ουδεν εστιν, αλλα στοιχεις και αυτος ⸂φυλασσων τον νομον⸃.
περι δε των πεπιστευκοτων εθνων ἡμεις ⸀απεστειλαμεν ⸀κριναντες φυλασσεσθαι αυτους το τε ειδωλοθυτον ⸀και αἱμα και πνικτον και πορνειαν.
τοτε ὁ παυλος παραλαβων τους ανδρας τη εχομενη ἡμερα συν αυτοις ἁγνισθεις εισηει εις το ἱερον, διαγγελλων την εκπληρωσιν των ἡμερων του ἁγνισμου ἑως οὑ προσηνεχθη ὑπερ ἑνος ἑκαστου αυτων ἡ προσφορα.
ὡς δε εμελλον αἱ ἑπτα ἡμεραι συντελεισθαι, οἱ απο της ασιας ιουδαιοι θεασαμενοι αυτον εν τω ἱερω συνεχεον παντα τον οχλον και επεβαλον ⸂επ αυτον τας χειρας⸃,
κραζοντες· ανδρες ισραηλιται, βοηθειτε· οὑτος εστιν ὁ ανθρωπος ὁ κατα του λαου και του νομου και του τοπου τουτου παντας ⸀πανταχη διδασκων, ετι τε και ἑλληνας εισηγαγεν εις το ἱερον και κεκοινωκεν τον ἁγιον τοπον τουτον.
ησαν γαρ ⸀προεωρακοτες τροφιμον τον εφεσιον εν τη πολει συν αυτω, ὁν ενομιζον ὁτι εις το ἱερον εισηγαγεν ὁ παυλος.
εκινηθη τε ἡ πολις ὁλη και εγενετο συνδρομη του λαου, και επιλαβομενοι του παυλου εἱλκον αυτον εξω του ἱερου, και ευθεως εκλεισθησαν αἱ θυραι.
ζητουντων ⸀τε αυτον αποκτειναι ανεβη φασις τω χιλιαρχω της σπειρης ὁτι ὁλη ⸀συγχυννεται ιερουσαλημ,
ὁς εξαυτης παραλαβων στρατιωτας και ἑκατονταρχας κατεδραμεν επ αυτους, οἱ δε ιδοντες τον χιλιαρχον και τους στρατιωτας επαυσαντο τυπτοντες τον παυλον.
⸂τοτε εγγισας⸃ ὁ χιλιαρχος επελαβετο αυτου και εκελευσε δεθηναι ἁλυσεσι δυσι, και επυνθανετο ⸀τις ειη και τι εστιν πεποιηκως.
αλλοι δε αλλο τι ⸀επεφωνουν εν τω οχλω· μη ⸂δυναμενου δε αυτου⸃ γνωναι το ασφαλες δια τον θορυβον εκελευσεν αγεσθαι αυτον εις την παρεμβολην.
ὁτε δε εγενετο επι τους αναβαθμους, συνεβη βασταζεσθαι αυτον ὑπο των στρατιωτων δια την βιαν του οχλου,
ηκολουθει γαρ το πληθος του λαου ⸀κραζοντες· αιρε αυτον.
μελλων τε εισαγεσθαι εις την παρεμβολην ὁ παυλος λεγει τω χιλιαρχω· ει εξεστιν μοι ειπειν ⸀τι προς σε; ὁ δε εφη· ἑλληνιστι γινωσκεις;
ουκ αρα συ ει ὁ αιγυπτιος ὁ προ τουτων των ἡμερων αναστατωσας και εξαγαγων εις την ερημον τους τετρακισχιλιους ανδρας των σικαριων;
ειπεν δε ὁ παυλος· εγω ανθρωπος μεν ειμι ιουδαιος, ταρσευς της κιλικιας, ουκ ασημου πολεως πολιτης· δεομαι δε σου, επιτρεψον μοι λαλησαι προς τον λαον.
επιτρεψαντος δε αυτου ὁ παυλος ἑστως επι των αναβαθμων κατεσεισε τη χειρι τω λαω, πολλης δε σιγης γενομενης ⸀προσεφωνησεν τη ἑβραιδι διαλεκτω λεγων
22
ανδρες αδελφοι και πατερες, ακουσατε μου της προς ὑμας νυνι απολογιας.
ακουσαντες δε ὁτι τη ἑβραιδι διαλεκτω προσεφωνει αυτοις μαλλον παρεσχον ἡσυχιαν. και φησιν·
⸀εγω ειμι ανηρ ιουδαιος, γεγεννημενος εν ταρσω της κιλικιας, ανατεθραμμενος δε εν τη πολει ταυτη παρα τους ποδας γαμαλιηλ, πεπαιδευμενος κατα ακριβειαν του πατρωου νομου, ζηλωτης ὑπαρχων του θεου καθως παντες ὑμεις εστε σημερον,
ὁς ταυτην την ὁδον εδιωξα αχρι θανατου, δεσμευων και παραδιδους εις φυλακας ανδρας τε και γυναικας,
ὡς και ὁ αρχιερευς μαρτυρει μοι και παν το πρεσβυτεριον· παρ ὡν και επιστολας δεξαμενος προς τους αδελφους εις δαμασκον επορευομην αξων και τους εκεισε οντας δεδεμενους εις ιερουσαλημ ἱνα τιμωρηθωσιν.
εγενετο δε μοι πορευομενω και εγγιζοντι τη δαμασκω περι μεσημβριαν εξαιφνης εκ του ουρανου περιαστραψαι φως ἱκανον περι εμε,
επεσα τε εις το εδαφος και ηκουσα φωνης λεγουσης μοι· σαουλ σαουλ, τι με διωκεις;
εγω δε απεκριθην· τις ει, κυριε; ειπεν τε προς ⸀εμε· εγω ειμι ιησους ὁ ναζωραιος ὁν συ διωκεις.
οἱ δε συν εμοι οντες το μεν φως ⸀εθεασαντο την δε φωνην ουκ ηκουσαν του λαλουντος μοι.
ειπον δε· τι ποιησω, κυριε; ὁ δε κυριος ειπεν προς με· αναστας πορευου εις δαμασκον, κακει σοι λαληθησεται περι παντων ὡν τετακται σοι ποιησαι.
ὡς δε ουκ ενεβλεπον απο της δοξης του φωτος εκεινου, χειραγωγουμενος ὑπο των συνοντων μοι ηλθον εις δαμασκον.
ἁνανιας δε τις ανηρ ⸀ευλαβης κατα τον νομον μαρτυρουμενος ὑπο παντων των κατοικουντων ιουδαιων,
ελθων προς ⸀εμε και επιστας ειπεν μοι· σαουλ αδελφε, αναβλεψον· καγω αυτη τη ὡρα ανεβλεψα εις αυτον.
ὁ δε ειπεν· ὁ θεος των πατερων ἡμων προεχειρισατο σε γνωναι το θελημα αυτου και ιδειν τον δικαιον και ακουσαι φωνην εκ του στοματος αυτου,
ὁτι εση μαρτυς αυτω προς παντας ανθρωπους ὡν ἑωρακας και ηκουσας.
και νυν τι μελλεις; αναστας βαπτισαι και απολουσαι τας ἁμαρτιας σου επικαλεσαμενος το ονομα ⸀αυτου.
εγενετο δε μοι ὑποστρεψαντι εις ιερουσαλημ και προσευχομενου μου εν τω ἱερω γενεσθαι με εν εκστασει
και ιδειν αυτον λεγοντα μοι· σπευσον και εξελθε εν ταχει εξ ιερουσαλημ, διοτι ου παραδεξονται ⸀σου μαρτυριαν περι εμου.
καγω ειπον· κυριε, αυτοι επιστανται ὁτι εγω ημην φυλακιζων και δερων κατα τας συναγωγας τους πιστευοντας επι σε·
και ὁτε ⸀εξεχυννετο το αἱμα στεφανου του μαρτυρος σου, και αυτος ημην εφεστως και συνευδοκων ⸀και φυλασσων τα ἱματια των αναιρουντων αυτον.
και ειπεν προς με· πορευου, ὁτι εγω εις εθνη μακραν εξαποστελω σε.
ηκουον δε αυτου αχρι τουτου του λογου και επηραν την φωνην αυτων λεγοντες· αιρε απο της γης τον τοιουτον, ου γαρ καθηκεν αυτον ζην.
⸀κραυγαζοντων ⸀τε αυτων και ῥιπτουντων τα ἱματια και κονιορτον βαλλοντων εις τον αερα,
εκελευσεν ⸂ὁ χιλιαρχος εισαγεσθαι αυτον⸃ εις την παρεμβολην, ⸀ειπας μαστιξιν ανεταζεσθαι αυτον ἱνα επιγνω δι ἡν αιτιαν οὑτως επεφωνουν αυτω.
ὡς δε ⸀προετειναν αυτον τοις ἱμασιν ειπεν προς τον ἑστωτα ἑκατονταρχον ὁ παυλος· ει ανθρωπον ῥωμαιον και ακατακριτον εξεστιν ὑμιν μαστιζειν;
ακουσας δε ὁ ἑκατονταρχης προσελθων ⸂τω χιλιαρχω απηγγειλεν⸃ λεγων· ⸀τι μελλεις ποιειν; ὁ γαρ ανθρωπος οὑτος ῥωμαιος εστιν.
προσελθων δε ὁ χιλιαρχος ειπεν αυτω· λεγε μοι, ⸀συ ῥωμαιος ει; ὁ δε εφη· ναι.
απεκριθη ⸀δε ὁ χιλιαρχος· εγω πολλου κεφαλαιου την πολιτειαν ταυτην εκτησαμην. ὁ δε παυλος εφη· εγω δε και γεγεννημαι.
ευθεως ουν απεστησαν απ αυτου οἱ μελλοντες αυτον ανεταζειν· και ὁ χιλιαρχος δε εφοβηθη επιγνους ὁτι ῥωμαιος εστιν και ὁτι ⸂αυτον ην⸃ δεδεκως.
τη δε επαυριον βουλομενος γνωναι το ασφαλες το τι κατηγορειται ⸀ὑπο των ιουδαιων ελυσεν ⸀αυτον, και εκελευσεν ⸀συνελθειν τους αρχιερεις και ⸀παν το ⸀συνεδριον, και καταγαγων τον παυλον εστησεν εις αυτους.
23
ατενισας δε ⸂ὁ παυλος τω συνεδριω⸃ ειπεν· ανδρες αδελφοι, εγω παση συνειδησει αγαθη πεπολιτευμαι τω θεω αχρι ταυτης της ἡμερας.
ὁ δε αρχιερευς ἁνανιας επεταξεν τοις παρεστωσιν αυτω τυπτειν αυτου το στομα.
τοτε ὁ παυλος προς αυτον ειπεν· τυπτειν σε μελλει ὁ θεος, τοιχε κεκονιαμενε· και συ καθη κρινων με κατα τον νομον, και παρανομων κελευεις με τυπτεσθαι;
οἱ δε παρεστωτες ειπαν· τον αρχιερεα του θεου λοιδορεις;
εφη τε ὁ παυλος· ουκ ηδειν, αδελφοι, ὁτι εστιν αρχιερευς· γεγραπται γαρ ⸀ὁτι αρχοντα του λαου σου ουκ ερεις κακως.
γνους δε ὁ παυλος ὁτι το ἑν μερος εστιν σαδδουκαιων το δε ἑτερον φαρισαιων ⸀εκραζεν εν τω συνεδριω· ανδρες αδελφοι, εγω φαρισαιος ειμι, υἱος ⸀φαρισαιων· περι ελπιδος και αναστασεως νεκρων ⸀εγω κρινομαι.
τουτο δε αυτου ⸀λαλουντος εγενετο στασις των φαρισαιων ⸂και σαδδουκαιων⸃, και εσχισθη το πληθος.
σαδδουκαιοι ⸀μεν γαρ λεγουσιν μη ειναι αναστασιν ⸀μητε αγγελον μητε πνευμα, φαρισαιοι δε ὁμολογουσιν τα αμφοτερα.
εγενετο δε κραυγη μεγαλη, και ανασταντες ⸂τινες των γραμματεων⸃ του μερους των φαρισαιων διεμαχοντο λεγοντες· ουδεν κακον εὑρισκομεν εν τω ανθρωπω τουτω· ει δε πνευμα ελαλησεν αυτω η ⸀αγγελος.
πολλης δε ⸀γινομενης στασεως ⸀φοβηθεις ὁ χιλιαρχος μη διασπασθη ὁ παυλος ὑπ αυτων εκελευσεν το στρατευμα ⸀καταβαν ἁρπασαι αυτον εκ μεσου αυτων, αγειν ⸀τε εις την παρεμβολην.
τη δε επιουση νυκτι επιστας αυτω ὁ κυριος ειπεν· ⸀θαρσει, ὡς γαρ διεμαρτυρω τα περι εμου εις ιερουσαλημ οὑτω σε δει και εις ῥωμην μαρτυρησαι.
γενομενης δε ἡμερας ποιησαντες ⸂συστροφην οἱ ιουδαιοι⸃ ανεθεματισαν ἑαυτους λεγοντες μητε φαγειν μητε πιειν ἑως οὑ αποκτεινωσιν τον παυλον.
ησαν δε πλειους τεσσερακοντα οἱ ταυτην την συνωμοσιαν ⸀ποιησαμενοι·
οἱτινες προσελθοντες τοις αρχιερευσιν και τοις πρεσβυτεροις ειπαν· αναθεματι ανεθεματισαμεν ἑαυτους μηδενος γευσασθαι ἑως οὑ αποκτεινωμεν τον παυλον.
νυν ουν ὑμεις εμφανισατε τω χιλιαρχω συν τω συνεδριω ⸀ὁπως ⸂καταγαγη αυτον εις⸃ ὑμας ὡς μελλοντας διαγινωσκειν ακριβεστερον τα περι αυτου· ἡμεις δε προ του εγγισαι αυτον ἑτοιμοι εσμεν του ανελειν αυτον.
ακουσας δε ὁ υἱος της αδελφης παυλου ⸂την ενεδραν⸃ παραγενομενος και εισελθων εις την παρεμβολην απηγγειλεν τω παυλω.
προσκαλεσαμενος δε ὁ παυλος ἑνα των ἑκατονταρχων εφη· τον νεανιαν τουτον ⸀απαγε προς τον χιλιαρχον, εχει γαρ ⸂απαγγειλαι τι⸃ αυτω.
ὁ μεν ουν παραλαβων αυτον ηγαγεν προς τον χιλιαρχον και φησιν· ὁ δεσμιος παυλος προσκαλεσαμενος με ηρωτησεν τουτον τον ⸀νεανιαν αγαγειν προς σε, εχοντα τι λαλησαι σοι.
επιλαβομενος δε της χειρος αυτου ὁ χιλιαρχος και αναχωρησας κατ ιδιαν επυνθανετο· τι εστιν ὁ εχεις απαγγειλαι μοι;
ειπεν δε ὁτι οἱ ιουδαιοι συνεθεντο του ερωτησαι σε ὁπως αυριον ⸂τον παυλον καταγαγης εις το συνεδριον⸃ ὡς ⸀μελλον τι ακριβεστερον πυνθανεσθαι περι αυτου·
συ ουν μη πεισθης αυτοις, ενεδρευουσιν γαρ αυτον εξ αυτων ανδρες πλειους τεσσερακοντα, οἱτινες ανεθεματισαν ἑαυτους μητε φαγειν μητε πιειν ἑως οὑ ανελωσιν αυτον, και νυν ⸂εισιν ἑτοιμοι⸃ προσδεχομενοι την απο σου επαγγελιαν.
ὁ μεν ουν χιλιαρχος απελυσε τον ⸀νεανισκον παραγγειλας μηδενι εκλαλησαι ὁτι ταυτα ενεφανισας προς ⸀εμε.
και προσκαλεσαμενος ⸂τινας δυο⸃ των ἑκατονταρχων ειπεν· ἑτοιμασατε στρατιωτας διακοσιους ὁπως πορευθωσιν ἑως καισαρειας, και ἱππεις ἑβδομηκοντα και δεξιολαβους διακοσιους, απο τριτης ὡρας της νυκτος,
κτηνη τε παραστησαι ἱνα επιβιβασαντες τον παυλον διασωσωσι προς φηλικα τον ἡγεμονα,
γραψας επιστολην ⸀εχουσαν τον τυπον τουτον·
κλαυδιος λυσιας τω κρατιστω ἡγεμονι φηλικι χαιρειν.
τον ανδρα τουτον συλλημφθεντα ὑπο των ιουδαιων και μελλοντα αναιρεισθαι ὑπ αυτων επιστας συν τω στρατευματι ⸀εξειλαμην, μαθων ὁτι ῥωμαιος εστιν,
βουλομενος ⸀τε ⸀επιγνωναι την αιτιαν δι ἡν ενεκαλουν αυτω, ⸀κατηγαγον εις το συνεδριον αυτων.
ὁν εὑρον εγκαλουμενον περι ζητηματων του νομου αυτων, μηδεν ⸀δε αξιον θανατου η δεσμων ⸂εχοντα εγκλημα⸃.
μηνυθεισης δε μοι επιβουλης εις τον ⸀ανδρα εσεσθαι ⸀εξαυτης επεμψα προς σε, παραγγειλας και τοις κατηγοροις ⸀λεγειν προς αυτον επι ⸀σου.
οἱ μεν ουν στρατιωται κατα το διατεταγμενον αυτοις αναλαβοντες τον παυλον ηγαγον ⸀δια νυκτος εις την αντιπατριδα·
τη δε επαυριον εασαντες τους ἱππεις ⸀απερχεσθαι συν αυτω ὑπεστρεψαν εις την παρεμβολην·
οἱτινες εισελθοντες εις την καισαρειαν και αναδοντες την επιστολην τω ἡγεμονι παρεστησαν και τον παυλον αυτω.
αναγνους ⸀δε και επερωτησας εκ ποιας ⸀επαρχειας εστιν και πυθομενος ὁτι απο κιλικιας,
διακουσομαι σου, εφη, ὁταν και οἱ κατηγοροι σου παραγενωνται· ⸀κελευσας εν τω πραιτωριω ⸀του ἡρωδου φυλασσεσθαι ⸀αυτον.
24
μετα δε πεντε ἡμερας κατεβη ὁ αρχιερευς ἁνανιας μετα ⸂πρεσβυτερων τινων⸃ και ῥητορος τερτυλλου τινος, οἱτινες ενεφανισαν τω ἡγεμονι κατα του παυλου.
κληθεντος δε αυτου ηρξατο κατηγορειν ὁ τερτυλλος λεγων· πολλης ειρηνης τυγχανοντες δια σου και ⸀διορθωματων γινομενων τω εθνει τουτω δια της σης προνοιας
παντη τε και πανταχου αποδεχομεθα, κρατιστε φηλιξ, μετα πασης ευχαριστιας.
ἱνα δε μη επι πλειον σε εγκοπτω, παρακαλω ακουσαι σε ἡμων συντομως τη ση επιεικεια.
εὑροντες γαρ τον ανδρα τουτον λοιμον και κινουντα ⸀στασεις πασι τοις ιουδαιοις τοις κατα την οικουμενην πρωτοστατην τε της των ναζωραιων αἱρεσεως,
ὁς και το ἱερον επειρασεν βεβηλωσαι, ὁν και ⸀εκρατησαμεν,
παρ οὑ δυνηση αυτος ανακρινας περι παντων τουτων επιγνωναι ὡν ἡμεις κατηγορουμεν αυτου.
συνεπεθεντο δε και οἱ ιουδαιοι φασκοντες ταυτα οὑτως εχειν.
απεκριθη ⸀τε ὁ παυλος νευσαντος αυτω του ἡγεμονος λεγειν· εκ πολλων ετων οντα σε κριτην τω εθνει τουτω επισταμενος ⸀ευθυμως τα περι εμαυτου απολογουμαι,
δυναμενου σου ⸀επιγνωναι, ὁτι ου πλειους εισιν μοι ἡμεραι ⸀δωδεκα αφ ἡς ανεβην προσκυνησων ⸀εις ιερουσαλημ,
και ουτε εν τω ἱερω εὑρον με προς τινα διαλεγομενον η ⸀επιστασιν ποιουντα οχλου ουτε εν ταις συναγωγαις ουτε κατα την πολιν,
⸀ουδε ⸀παραστησαι δυνανται ⸀σοι περι ὡν ⸀νυνι κατηγορουσιν μου.
ὁμολογω δε τουτο σοι ὁτι κατα την ὁδον ἡν λεγουσιν αἱρεσιν οὑτως λατρευω τω πατρωω θεω, πιστευων πασι τοις κατα τον νομον και ⸂τοις εν⸃ τοις προφηταις γεγραμμενοις,
ελπιδα εχων εις τον θεον, ἡν και αυτοι οὑτοι προσδεχονται, αναστασιν μελλειν ⸀εσεσθαι δικαιων τε και αδικων·
εν τουτω ⸀και αυτος ασκω απροσκοπον συνειδησιν ⸀εχειν προς τον θεον και τους ανθρωπους δια παντος.
δι ετων δε πλειονων ⸂ελεημοσυνας ποιησων εις το εθνος μου παρεγενομην⸃ και προσφορας,
εν ⸀αἱς εὑρον με ἡγνισμενον εν τω ἱερω, ου μετα οχλου ουδε μετα θορυβου,
τινες δε απο της ασιας ιουδαιοι, οὑς ⸀εδει επι σου παρειναι και κατηγορειν ει τι εχοιεν προς ⸀εμε,
η αυτοι οὑτοι ειπατωσαν τι ⸀εὑρον αδικημα σταντος μου επι του συνεδριου
η περι μιας ταυτης φωνης ἡς εκεκραξα ⸂εν αυτοις ἑστως⸃ ὁτι περι αναστασεως νεκρων εγω κρινομαι σημερον ⸀εφ ὑμων.
⸂ανεβαλετο δε αυτους ὁ φηλιξ⸃, ακριβεστερον ειδως τα περι της ὁδου, ⸀ειπας· ὁταν λυσιας ὁ χιλιαρχος καταβη διαγνωσομαι τα καθ ὑμας·
⸀διαταξαμενος τω ἑκατονταρχη τηρεισθαι ⸀αυτον εχειν τε ανεσιν και μηδενα κωλυειν των ιδιων αυτου ⸀ὑπηρετειν αυτω.
μετα δε ἡμερας τινας παραγενομενος ὁ φηλιξ συν δρουσιλλη τη ⸀ιδια γυναικι ουση ιουδαια μετεπεμψατο τον παυλον και ηκουσεν αυτου περι της εις χριστον ⸀ιησουν πιστεως.
διαλεγομενου δε αυτου περι δικαιοσυνης και εγκρατειας και του κριματος του ⸀μελλοντος εμφοβος γενομενος ὁ φηλιξ απεκριθη· το νυν εχον πορευου, καιρον δε μεταλαβων μετακαλεσομαι σε·
ἁμα και ελπιζων ὁτι χρηματα δοθησεται αυτω ὑπο του ⸀παυλου· διο και πυκνοτερον αυτον μεταπεμπομενος ὡμιλει αυτω.
διετιας δε πληρωθεισης ελαβεν διαδοχον ὁ φηλιξ πορκιον φηστον· θελων τε ⸀χαριτα καταθεσθαι τοις ιουδαιοις ὁ φηλιξ κατελιπε τον παυλον δεδεμενον.
25
φηστος ουν επιβας τη επαρχεια μετα τρεις ἡμερας ανεβη εις ἱεροσολυμα απο καισαρειας,
ενεφανισαν ⸀τε αυτω ⸂οἱ αρχιερεις⸃ και οἱ πρωτοι των ιουδαιων κατα του παυλου, και παρεκαλουν αυτον
αιτουμενοι χαριν κατ αυτου ὁπως μεταπεμψηται αυτον εις ιερουσαλημ, ενεδραν ποιουντες ανελειν αυτον κατα την ὁδον.
ὁ μεν ουν φηστος απεκριθη τηρεισθαι τον παυλον ⸂εις καισαρειαν⸃, ἑαυτον δε μελλειν εν ταχει εκπορευεσθαι·
οἱ ουν ⸂εν ὑμιν, φησιν, δυνατοι⸃ συγκαταβαντες ει τι εστιν εν τω ανδρι ⸀ατοπον κατηγορειτωσαν αυτου.
διατριψας δε εν αυτοις ἡμερας ⸂ου πλειους οκτω⸃ η δεκα, καταβας εις καισαρειαν, τη επαυριον καθισας επι του βηματος εκελευσεν τον παυλον αχθηναι.
παραγενομενου δε αυτου περιεστησαν ⸀αυτον οἱ απο ἱεροσολυμων καταβεβηκοτες ιουδαιοι, πολλα και βαρεα αιτιωματα ⸀καταφεροντες ἁ ουκ ισχυον αποδειξαι,
⸂του παυλου απολογουμενου⸃ ὁτι ουτε εις τον νομον των ιουδαιων ουτε εις το ἱερον ουτε εις καισαρα τι ἡμαρτον.
ὁ φηστος δε ⸂θελων τοις ιουδαιοις⸃ χαριν καταθεσθαι αποκριθεις τω παυλω ειπεν· θελεις εις ἱεροσολυμα αναβας εκει περι τουτων ⸀κριθηναι επ εμου;
ειπεν δε ὁ παυλος· ⸂επι του βηματος καισαρος ἑστως⸃ ειμι, οὑ με δει κρινεσθαι. ιουδαιους ουδεν ⸀ηδικησα, ὡς και συ καλλιον επιγινωσκεις.
ει μεν ⸀ουν αδικω και αξιον θανατου πεπραχα τι, ου παραιτουμαι το αποθανειν· ει δε ουδεν εστιν ὡν οὑτοι κατηγορουσιν μου, ουδεις με δυναται αυτοις χαρισασθαι· καισαρα επικαλουμαι.
τοτε ὁ φηστος συλλαλησας μετα του συμβουλιου απεκριθη· καισαρα επικεκλησαι, επι καισαρα πορευση.
ἡμερων δε διαγενομενων τινων αγριππας ὁ βασιλευς και βερνικη κατηντησαν εις καισαρειαν ασπασαμενοι τον φηστον.
ὡς δε πλειους ἡμερας ⸀διετριβον εκει, ὁ φηστος τω βασιλει ανεθετο τα κατα τον παυλον λεγων· ανηρ τις εστιν καταλελειμμενος ὑπο φηλικος δεσμιος,
περι οὑ γενομενου μου εις ἱεροσολυμα ενεφανισαν οἱ αρχιερεις και οἱ πρεσβυτεροι των ιουδαιων, αιτουμενοι κατ αυτου ⸀καταδικην·
προς οὑς απεκριθην ὁτι ουκ εστιν εθος ῥωμαιοις χαριζεσθαι τινα ⸀ανθρωπον πριν η ὁ κατηγορουμενος κατα προσωπον εχοι τους κατηγορους τοπον τε απολογιας λαβοι περι του εγκληματος.
συνελθοντων ⸀ουν ενθαδε αναβολην μηδεμιαν ποιησαμενος τη ἑξης καθισας επι του βηματος εκελευσα αχθηναι τον ανδρα·
περι οὑ σταθεντες οἱ κατηγοροι ουδεμιαν αιτιαν ⸀εφερον ὡν ⸂εγω ὑπενοουν⸃ ⸀πονηρων,
ζητηματα δε τινα περι της ιδιας δεισιδαιμονιας ειχον προς αυτον και περι τινος ιησου τεθνηκοτος, ὁν εφασκεν ὁ παυλος ζην.
απορουμενος δε εγω την περι ⸀τουτων ζητησιν ελεγον ει βουλοιτο πορευεσθαι εις ⸀ἱεροσολυμα κακει κρινεσθαι περι τουτων.
του δε παυλου επικαλεσαμενου τηρηθηναι αυτον εις την του σεβαστου διαγνωσιν, εκελευσα τηρεισθαι αυτον ἑως οὑ ⸀αναπεμψω αυτον προς καισαρα.
αγριππας δε προς τον ⸀φηστον· εβουλομην και αυτος του ανθρωπου ακουσαι. ⸀αυριον, φησιν, ακουση αυτου.
τη ουν επαυριον ελθοντος του αγριππα και της βερνικης μετα πολλης φαντασιας και εισελθοντων εις το ακροατηριον συν ⸀τε χιλιαρχοις και ανδρασιν τοις κατ ⸀εξοχην της πολεως και κελευσαντος του φηστου ηχθη ὁ παυλος.
και φησιν ὁ φηστος· αγριππα βασιλευ και παντες οἱ συμπαροντες ἡμιν ανδρες, θεωρειτε τουτον περι οὑ ⸀ἁπαν το πληθος των ιουδαιων ⸀ενετυχον μοι εν τε ἱεροσολυμοις και ενθαδε, ⸀βοωντες μη δειν ⸂αυτον ζην⸃ μηκετι.
εγω δε ⸀κατελαβομην μηδεν αξιον ⸂αυτον θανατου⸃ πεπραχεναι, ⸀αυτου δε τουτου επικαλεσαμενου τον σεβαστον εκρινα ⸀πεμπειν.
περι οὑ ασφαλες τι γραψαι τω κυριω ουκ εχω· διο προηγαγον αυτον εφ ὑμων και μαλιστα επι σου, βασιλευ αγριππα, ὁπως της ανακρισεως γενομενης σχω τι ⸀γραψω·
αλογον γαρ μοι δοκει πεμποντα δεσμιον μη και τας κατ αυτου αιτιας σημαναι.
26
αγριππας δε προς τον παυλον εφη· επιτρεπεται σοι ⸀ὑπερ σεαυτου λεγειν. τοτε ὁ παυλος ⸂εκτεινας την χειρα απελογειτο⸃·
περι παντων ὡν εγκαλουμαι ὑπο ιουδαιων, βασιλευ αγριππα, ἡγημαι εμαυτον μακαριον επι σου μελλων ⸂σημερον απολογεισθαι⸃,
μαλιστα γνωστην οντα σε παντων των κατα ιουδαιους ⸀εθων τε και ζητηματων· διο ⸀δεομαι μακροθυμως ακουσαι μου.
την μεν ουν βιωσιν μου ⸀την εκ νεοτητος την απ αρχης γενομενην εν τω εθνει μου εν ⸀τε ἱεροσολυμοις ισασι ⸀παντες ιουδαιοι,
προγινωσκοντες με ανωθεν, εαν θελωσι μαρτυρειν, ὁτι κατα την ακριβεστατην αἱρεσιν της ἡμετερας θρησκειας εζησα φαρισαιος.
και νυν επ ελπιδι της ⸀εις τους πατερας ⸀ἡμων επαγγελιας γενομενης ὑπο του θεου ἑστηκα κρινομενος,
εις ἡν το δωδεκαφυλον ἡμων εν εκτενεια νυκτα και ἡμεραν λατρευον ελπιζει καταντησαι· περι ἡς ελπιδος εγκαλουμαι ⸂ὑπο ιουδαιων, βασιλευ⸃·
τι απιστον κρινεται παρ ὑμιν ει ὁ θεος νεκρους εγειρει;
εγω μεν ουν εδοξα εμαυτω προς το ονομα ιησου του ναζωραιου δειν πολλα εναντια πραξαι·
ὁ και εποιησα εν ἱεροσολυμοις, και πολλους ⸀τε των ἁγιων εγω ⸀εν φυλακαις κατεκλεισα την παρα των αρχιερεων εξουσιαν λαβων, αναιρουμενων τε αυτων κατηνεγκα ψηφον,
και κατα πασας τας συναγωγας πολλακις τιμωρων αυτους ηναγκαζον βλασφημειν, περισσως τε εμμαινομενος αυτοις εδιωκον ἑως και εις τας εξω πολεις.
εν ⸀οἱς πορευομενος εις την δαμασκον μετ εξουσιας και επιτροπης ⸀της των αρχιερεων
ἡμερας μεσης κατα την ὁδον ειδον, βασιλευ, ουρανοθεν ὑπερ την λαμπροτητα του ἡλιου περιλαμψαν με φως και τους συν εμοι πορευομενους·
παντων ⸀τε καταπεσοντων ἡμων εις την γην ηκουσα φωνην ⸀λεγουσαν προς ⸀με τη ἑβραιδι διαλεκτω· σαουλ σαουλ, τι με διωκεις; σκληρον σοι προς κεντρα λακτιζειν.
εγω δε ειπα· τις ει, κυριε; ὁ δε ⸀κυριος ειπεν· εγω ειμι ιησους ὁν συ διωκεις·
αλλα αναστηθι και στηθι επι τους ποδας σου· εις τουτο γαρ ωφθην σοι, προχειρισασθαι σε ὑπηρετην και μαρτυρα ὡν τε ειδες ⸀με ὡν τε οφθησομαι σοι,
εξαιρουμενος σε εκ του λαου και ⸀εκ των εθνων, εις οὑς εγω ⸂αποστελλω σε⸃
ανοιξαι οφθαλμους αυτων, του ⸀επιστρεψαι απο σκοτους εις φως και της εξουσιας του σατανα επι τον θεον, του λαβειν αυτους αφεσιν ἁμαρτιων και κληρον εν τοις ἡγιασμενοις πιστει τη εις εμε.
ὁθεν, βασιλευ αγριππα, ουκ εγενομην απειθης τη ουρανιω οπτασια,
αλλα τοις εν δαμασκω πρωτον ⸀τε και ἱεροσολυμοις, ⸀πασαν τε την χωραν της ιουδαιας, και τοις εθνεσιν ⸀απηγγελλον μετανοειν και επιστρεφειν επι τον θεον, αξια της μετανοιας εργα πρασσοντας.
ἑνεκα τουτων ⸂με ιουδαιοι⸃ ⸀συλλαβομενοι εν τω ἱερω επειρωντο διαχειρισασθαι.
επικουριας ουν τυχων της ⸀απο του θεου αχρι της ἡμερας ταυτης ἑστηκα μαρτυρομενος μικρω τε και μεγαλω, ουδεν εκτος λεγων ὡν τε οἱ προφηται ελαλησαν μελλοντων γινεσθαι και μωυσης,
ει παθητος ὁ χριστος, ει πρωτος εξ αναστασεως νεκρων φως μελλει καταγγελλειν τω ⸀τε λαω και τοις εθνεσιν.
ταυτα δε αυτου απολογουμενου ὁ φηστος μεγαλη τη φωνη ⸀φησιν· μαινη, παυλε· τα πολλα σε γραμματα εις μανιαν περιτρεπει.
ὁ δε ⸀παυλος· ου μαινομαι, φησιν, κρατιστε φηστε, αλλα αληθειας και σωφροσυνης ῥηματα αποφθεγγομαι.
επισταται γαρ περι τουτων ὁ βασιλευς, προς ὁν ⸀και παρρησιαζομενος λαλω· λανθανειν γαρ ⸀αυτον τουτων ου πειθομαι ⸀ουθεν, ου γαρ ⸀εστιν εν γωνια πεπραγμενον τουτο.
πιστευεις, βασιλευ αγριππα, τοις προφηταις; οιδα ὁτι πιστευεις.
ὁ δε αγριππας προς τον ⸀παυλον· εν ολιγω με πειθεις χριστιανον ⸀ποιησαι.
ὁ δε ⸀παυλος· ευξαιμην αν τω θεω και εν ολιγω και εν ⸀μεγαλω ου μονον σε αλλα και παντας τους ακουοντας μου σημερον γενεσθαι τοιουτους ὁποιος και εγω ειμι παρεκτος των δεσμων τουτων.
⸀ανεστη ⸀τε ὁ βασιλευς και ὁ ἡγεμων ἡ τε βερνικη και οἱ συγκαθημενοι αυτοις,
και αναχωρησαντες ελαλουν προς αλληλους λεγοντες ὁτι ουδεν θανατου ⸂η δεσμων αξιον⸃ ⸀τι πρασσει ὁ ανθρωπος οὑτος.
αγριππας δε τω φηστω εφη· απολελυσθαι εδυνατο ὁ ανθρωπος οὑτος ει μη επεκεκλητο καισαρα.
27
ὡς δε εκριθη του αποπλειν ἡμας εις την ιταλιαν, παρεδιδουν τον τε παυλον και τινας ἑτερους δεσμωτας ἑκατονταρχη ονοματι ιουλιω σπειρης σεβαστης.
επιβαντες δε πλοιω αδραμυττηνω ⸀μελλοντι πλειν ⸀εις τους κατα την ασιαν τοπους ανηχθημεν οντος συν ἡμιν αρισταρχου μακεδονος θεσσαλονικεως·
τη τε ἑτερα κατηχθημεν εις σιδωνα, φιλανθρωπως τε ὁ ιουλιος τω παυλω χρησαμενος επετρεψεν προς τους φιλους ⸀πορευθεντι επιμελειας τυχειν.
κακειθεν αναχθεντες ὑπεπλευσαμεν την κυπρον δια το τους ανεμους ειναι εναντιους,
το τε πελαγος το κατα την κιλικιαν και παμφυλιαν διαπλευσαντες κατηλθομεν εις μυρα της λυκιας.
κακει εὑρων ὁ ⸀ἑκατονταρχης πλοιον αλεξανδρινον πλεον εις την ιταλιαν ενεβιβασεν ἡμας εις αυτο.
εν ἱκαναις δε ἡμεραις βραδυπλοουντες και μολις γενομενοι κατα την κνιδον, μη προσεωντος ἡμας του ανεμου, ὑπεπλευσαμεν την κρητην κατα σαλμωνην,
μολις τε παραλεγομενοι αυτην ηλθομεν εις τοπον τινα καλουμενον καλους λιμενας ὡ εγγυς ⸂ην πολις⸃ ⸀λασαια.
ἱκανου δε χρονου διαγενομενου και οντος ηδη επισφαλους του πλοος δια το και την νηστειαν ηδη παρεληλυθεναι, παρηνει ὁ παυλος
λεγων αυτοις· ανδρες, θεωρω ὁτι μετα ὑβρεως και πολλης ζημιας ου μονον του φορτιου και του πλοιου αλλα και των ψυχων ἡμων μελλειν εσεσθαι τον πλουν.
ὁ δε ἑκατονταρχης τω κυβερνητη και τω ναυκληρω ⸂μαλλον επειθετο⸃ η τοις ⸀ὑπο παυλου λεγομενοις.
ανευθετου δε του λιμενος ὑπαρχοντος προς παραχειμασιαν οἱ πλειονες εθεντο βουλην αναχθηναι ⸀εκειθεν, ει πως δυναιντο καταντησαντες εις φοινικα παραχειμασαι, λιμενα της κρητης βλεποντα κατα λιβα και κατα χωρον.
ὑποπνευσαντος δε νοτου δοξαντες της προθεσεως κεκρατηκεναι αραντες ασσον παρελεγοντο την κρητην.
μετ ου πολυ δε εβαλεν κατ αυτης ανεμος τυφωνικος ὁ καλουμενος ⸀ευρακυλων·
συναρπασθεντος δε του πλοιου και μη δυναμενου αντοφθαλμειν τω ανεμω επιδοντες εφερομεθα.
νησιον δε τι ὑποδραμοντες καλουμενον ⸀καυδα ⸂ισχυσαμεν μολις⸃ περικρατεις γενεσθαι της σκαφης,
ἡν αραντες βοηθειαις εχρωντο ὑποζωννυντες το πλοιον· φοβουμενοι τε μη εις την συρτιν εκπεσωσιν, χαλασαντες το σκευος, οὑτως εφεροντο.
σφοδρως δε χειμαζομενων ἡμων τη ἑξης εκβολην εποιουντο,
και τη τριτη αυτοχειρες την σκευην του πλοιου ⸀ερριψαν.
μητε δε ἡλιου μητε αστρων επιφαινοντων επι πλειονας ἡμερας, χειμωνος τε ουκ ολιγου επικειμενου, λοιπον περιηρειτο ⸂ελπις πασα⸃ του σωζεσθαι ἡμας.
πολλης ⸀τε ασιτιας ὑπαρχουσης τοτε σταθεις ὁ παυλος εν μεσω αυτων ειπεν· εδει μεν, ω ανδρες, πειθαρχησαντας μοι μη αναγεσθαι απο της κρητης κερδησαι τε την ὑβριν ταυτην και την ζημιαν.
και τα νυν παραινω ὑμας ευθυμειν, αποβολη γαρ ψυχης ουδεμια εσται εξ ὑμων πλην του πλοιου·
παρεστη γαρ μοι ταυτη τη ⸀νυκτι του θεου, οὑ ⸀ειμι, ὡ και λατρευω, ⸀αγγελος
λεγων· μη φοβου, παυλε· καισαρι σε δει παραστηναι, και ιδου κεχαρισται σοι ὁ θεος παντας τους πλεοντας μετα σου.
διο ευθυμειτε, ανδρες· πιστευω γαρ τω θεω ὁτι οὑτως εσται καθ ὁν τροπον λελαληται μοι.
εις νησον δε τινα δει ἡμας εκπεσειν.
ὡς δε τεσσαρεσκαιδεκατη νυξ εγενετο διαφερομενων ἡμων εν τω αδρια, κατα μεσον της νυκτος ὑπενοουν οἱ ναυται προσαγειν τινα αυτοις χωραν.
και βολισαντες εὑρον οργυιας εικοσι, βραχυ δε διαστησαντες και παλιν βολισαντες εὑρον οργυιας δεκαπεντε·
φοβουμενοι τε ⸂μη που κατα⸃ τραχεις τοπους εκπεσωμεν εκ πρυμνης ῥιψαντες αγκυρας τεσσαρας ηυχοντο ἡμεραν γενεσθαι.
των δε ναυτων ζητουντων φυγειν εκ του πλοιου και χαλασαντων την σκαφην εις την θαλασσαν προφασει ὡς εκ πρωρης ⸂αγκυρας μελλοντων⸃ εκτεινειν,
ειπεν ὁ παυλος τω ἑκατονταρχη και τοις στρατιωταις· εαν μη οὑτοι μεινωσιν εν τω πλοιω, ὑμεις σωθηναι ου δυνασθε.
τοτε ⸂απεκοψαν οἱ στρατιωται⸃ τα σχοινια της σκαφης και ειασαν αυτην εκπεσειν.
αχρι δε οὑ ⸂ἡμερα ημελλεν⸃ γινεσθαι παρεκαλει ὁ παυλος ἁπαντας μεταλαβειν τροφης λεγων· τεσσαρεσκαιδεκατην σημερον ἡμεραν προσδοκωντες ασιτοι διατελειτε, μηθεν προσλαβομενοι·
διο παρακαλω ὑμας ⸀μεταλαβειν τροφης, τουτο γαρ προς της ὑμετερας σωτηριας ὑπαρχει· ουδενος γαρ ὑμων θριξ ⸀απο της κεφαλης ⸀απολειται.
⸀ειπας δε ταυτα και λαβων αρτον ευχαριστησεν τω θεω ενωπιον παντων και κλασας ηρξατο εσθιειν.
ευθυμοι δε γενομενοι παντες και αυτοι προσελαβοντο τροφης.
ημεθα δε ⸂αἱ πασαι ψυχαι εν τω πλοιω⸃ ⸀διακοσιαι ἑβδομηκοντα ἑξ.
κορεσθεντες ⸀δε τροφης εκουφιζον το πλοιον εκβαλλομενοι τον σιτον εις την θαλασσαν.
ὁτε δε ἡμερα εγενετο, την γην ουκ επεγινωσκον, κολπον δε τινα κατενοουν εχοντα αιγιαλον εις ὁν ⸀εβουλευοντο ει ⸀δυναιντο ⸀εξωσαι το πλοιον.
και τας αγκυρας περιελοντες ειων εις την θαλασσαν, ἁμα ανεντες τας ζευκτηριας των πηδαλιων, και επαραντες τον αρτεμωνα τη πνεουση κατειχον εις τον αιγιαλον.
περιπεσοντες δε εις τοπον διθαλασσον ⸀επεκειλαν την ναυν, και ἡ μεν πρωρα ερεισασα εμεινεν ασαλευτος, ἡ δε πρυμνα ελυετο ὑπο της ⸀βιας.
των δε στρατιωτων βουλη εγενετο ἱνα τους δεσμωτας αποκτεινωσιν, μη τις εκκολυμβησας διαφυγη·
ὁ δε ⸀ἑκατονταρχης βουλομενος διασωσαι τον παυλον εκωλυσεν αυτους του βουληματος, εκελευσεν τε τους δυναμενους κολυμβαν αποριψαντας πρωτους επι την γην εξιεναι,
και τους λοιπους οὑς μεν επι σανισιν οὑς δε επι τινων των απο του πλοιου· και οὑτως εγενετο παντας διασωθηναι επι την γην.
28
και διασωθεντες τοτε ⸀επεγνωμεν ὁτι ⸀μελιτη ἡ νησος καλειται.
οἱ ⸀τε βαρβαροι παρειχον ου την τυχουσαν φιλανθρωπιαν ἡμιν, ⸀ἁψαντες γαρ πυραν προσελαβοντο παντας ἡμας δια τον ὑετον τον εφεστωτα και δια το ψυχος.
συστρεψαντος δε του παυλου φρυγανων ⸀τι πληθος και επιθεντος επι την πυραν, εχιδνα ⸀απο της θερμης ⸀εξελθουσα καθηψε της χειρος αυτου.
ὡς δε ειδον οἱ βαρβαροι κρεμαμενον το θηριον εκ της χειρος αυτου, ⸂προς αλληλους ελεγον⸃· παντως φονευς εστιν ὁ ανθρωπος οὑτος ὁν διασωθεντα εκ της θαλασσης ἡ δικη ζην ουκ ειασεν.
ὁ μεν ουν αποτιναξας το θηριον εις το πυρ επαθεν ουδεν κακον·
οἱ δε προσεδοκων αυτον μελλειν πιμπρασθαι η καταπιπτειν αφνω νεκρον. επι πολυ δε αυτων προσδοκωντων και θεωρουντων μηδεν ατοπον εις αυτον γινομενον, ⸀μεταβαλομενοι ελεγον ⸂αυτον ειναι θεον⸃.
εν δε τοις περι τον τοπον εκεινον ὑπηρχεν χωρια τω πρωτω της νησου ονοματι ποπλιω, ὁς αναδεξαμενος ἡμας ⸂τρεις ἡμερας⸃ φιλοφρονως εξενισεν.
εγενετο δε τον πατερα του ποπλιου πυρετοις και ⸀δυσεντεριω συνεχομενον κατακεισθαι, προς ὁν ὁ παυλος εισελθων και προσευξαμενος επιθεις τας χειρας αυτω ιασατο αυτον.
τουτου ⸀δε γενομενου και οἱ λοιποι οἱ ⸂εν τη νησω εχοντες ασθενειας⸃ προσηρχοντο και εθεραπευοντο,
οἱ και πολλαις τιμαις ετιμησαν ἡμας και αναγομενοις επεθεντο τα προς ⸂τας χρειας⸃.
μετα δε τρεις μηνας ⸀ανηχθημεν εν πλοιω παρακεχειμακοτι εν τη νησω αλεξανδρινω, παρασημω διοσκουροις.
και καταχθεντες εις συρακουσας επεμειναμεν ἡμερας τρεις,
ὁθεν ⸀περιελοντες κατηντησαμεν εις ῥηγιον. και μετα μιαν ἡμεραν επιγενομενου νοτου δευτεραιοι ηλθομεν εις ποτιολους,
οὑ εὑροντες αδελφους παρεκληθημεν ⸀παρ αυτοις επιμειναι ἡμερας ἑπτα· και οὑτως εις την ῥωμην ηλθαμεν.
κακειθεν οἱ αδελφοι ακουσαντες τα περι ἡμων ⸀ηλθαν εις απαντησιν ἡμιν αχρι αππιου φορου και τριων ταβερνων, οὑς ιδων ὁ παυλος ευχαριστησας τω θεω ελαβε θαρσος.
ὁτε δε ⸀εισηλθομεν εις ῥωμην, ⸂επετραπη τω παυλω⸃ μενειν καθ ἑαυτον συν τω φυλασσοντι αυτον στρατιωτη.
εγενετο δε μετα ἡμερας τρεις συγκαλεσασθαι ⸀αυτον τους οντας των ιουδαιων πρωτους· συνελθοντων δε αυτων ελεγεν προς αυτους· ⸂εγω, ανδρες αδελφοι⸃, ουδεν εναντιον ποιησας τω λαω η τοις εθεσι τοις πατρωοις δεσμιος εξ ἱεροσολυμων παρεδοθην εις τας χειρας των ῥωμαιων,
οἱτινες ανακριναντες με εβουλοντο απολυσαι δια το μηδεμιαν αιτιαν θανατου ὑπαρχειν εν εμοι·
αντιλεγοντων δε των ιουδαιων ηναγκασθην επικαλεσασθαι καισαρα, ουχ ὡς του εθνους μου εχων τι ⸀κατηγορειν.
δια ταυτην ουν την αιτιαν παρεκαλεσα ὑμας ιδειν και προσλαλησαι, ἑνεκεν γαρ της ελπιδος του ισραηλ την ἁλυσιν ταυτην περικειμαι.
οἱ δε προς αυτον ειπαν· ἡμεις ουτε γραμματα περι σου εδεξαμεθα απο της ιουδαιας, ουτε παραγενομενος τις των αδελφων απηγγειλεν η ελαλησεν τι περι σου πονηρον.
αξιουμεν δε παρα σου ακουσαι ἁ φρονεις, περι μεν γαρ της αἱρεσεως ταυτης γνωστον ⸂ἡμιν εστιν⸃ ὁτι πανταχου αντιλεγεται.
ταξαμενοι δε αυτω ἡμεραν ⸀ἡκον προς αυτον εις την ξενιαν πλειονες, οἱς εξετιθετο διαμαρτυρομενος την βασιλειαν του θεου πειθων τε ⸀αυτους περι του ιησου απο τε του νομου μωυσεως και των προφητων απο πρωι ἑως ἑσπερας.
και οἱ μεν επειθοντο τοις λεγομενοις οἱ δε ηπιστουν,
ασυμφωνοι δε οντες προς αλληλους απελυοντο, ειποντος του παυλου ῥημα ἑν ὁτι καλως το πνευμα το ἁγιον ελαλησεν δια ησαιου του προφητου προς τους πατερας ⸀ὑμων
⸀λεγων· πορευθητι προς τον λαον τουτον και ειπον· ακοη ακουσετε και ου μη συνητε, και βλεποντες βλεψετε και ου μη ιδητε·
επαχυνθη γαρ ἡ καρδια του λαου τουτου, και τοις ωσιν βαρεως ηκουσαν, και τους οφθαλμους αυτων εκαμμυσαν· μηποτε ιδωσιν τοις οφθαλμοις και τοις ωσιν ακουσωσιν και τη καρδια συνωσιν και επιστρεψωσιν, και ιασομαι αυτους.
γνωστον ουν ⸂εστω ὑμιν⸃ ὁτι τοις εθνεσιν απεσταλη ⸀τουτο το σωτηριον του θεου· αυτοι και ⸀ακουσονται.
⸀ενεμεινεν ⸀δε διετιαν ὁλην εν ιδιω μισθωματι, και απεδεχετο παντας τους εισπορευομενους προς αυτον,
κηρυσσων την βασιλειαν του θεου και διδασκων τα περι του κυριου ιησου χριστου μετα πασης παρρησιας ακωλυτως.
john
1
εν αρχη ην ὁ λογος, και ὁ λογος ην προς τον θεον, και θεος ην ὁ λογος.
οὑτος ην εν αρχη προς τον θεον.
παντα δι αυτου εγενετο, και χωρις αυτου εγενετο ουδε ἑν. ὁ γεγονεν
εν αυτω ζωη ην, και ἡ ζωη ην το φως των ανθρωπων·
και το φως εν τη σκοτια φαινει, και ἡ σκοτια αυτο ου κατελαβεν.
εγενετο ανθρωπος απεσταλμενος παρα θεου, ονομα αυτω ιωαννης·
οὑτος ηλθεν εις μαρτυριαν, ἱνα μαρτυρηση περι του φωτος, ἱνα παντες πιστευσωσιν δι αυτου.
ουκ ην εκεινος το φως, αλλ ἱνα μαρτυρηση περι του φωτος.
ην το φως το αληθινον ὁ φωτιζει παντα ανθρωπον ερχομενον εις τον κοσμον.
εν τω κοσμω ην, και ὁ κοσμος δι αυτου εγενετο, και ὁ κοσμος αυτον ουκ εγνω.
εις τα ιδια ηλθεν, και οἱ ιδιοι αυτον ου παρελαβον.
ὁσοι δε ελαβον αυτον, εδωκεν αυτοις εξουσιαν τεκνα θεου γενεσθαι, τοις πιστευουσιν εις το ονομα αυτου,
οἱ ουκ εξ αἱματων ουδε εκ θεληματος σαρκος ουδε εκ θεληματος ανδρος αλλ εκ θεου εγεννηθησαν.
και ὁ λογος σαρξ εγενετο και εσκηνωσεν εν ἡμιν, και εθεασαμεθα την δοξαν αυτου, δοξαν ὡς μονογενους παρα πατρος, πληρης χαριτος και αληθειας·
(ιωαννης μαρτυρει περι αυτου και κεκραγεν λεγων· οὑτος ην ⸂ὁν ειπον⸃· ὁ οπισω μου ερχομενος εμπροσθεν μου γεγονεν, ὁτι πρωτος μου ην·)
⸀ὁτι εκ του πληρωματος αυτου ἡμεις παντες ελαβομεν, και χαριν αντι χαριτος·
ὁτι ὁ νομος δια μωυσεως εδοθη, ἡ χαρις και ἡ αληθεια δια ιησου χριστου εγενετο.
θεον ουδεις ἑωρακεν πωποτε· ⸂μονογενης θεος⸃ ὁ ων εις τον κολπον του πατρος εκεινος εξηγησατο.
και αὑτη εστιν ἡ μαρτυρια του ιωαννου ὁτε ⸀απεστειλαν οἱ ιουδαιοι εξ ἱεροσολυμων ἱερεις και λευιτας ἱνα ερωτησωσιν αυτον· συ τις ει;
και ὡμολογησεν και ουκ ηρνησατο, και ὡμολογησεν ὁτι ⸂εγω ουκ ειμι⸃ ὁ χριστος.
και ηρωτησαν αυτον· τι ουν; ⸂συ ηλιας ει⸃; και λεγει· ουκ ειμι. ὁ προφητης ει συ; και απεκριθη· ου.
ειπαν ουν αυτω· τις ει; ἱνα αποκρισιν δωμεν τοις πεμψασιν ἡμας· τι λεγεις περι σεαυτου;
εφη· εγω φωνη βοωντος εν τη ερημω· ευθυνατε την ὁδον κυριου, καθως ειπεν ησαιας ὁ προφητης.
⸀και απεσταλμενοι ησαν εκ των φαρισαιων.
και ηρωτησαν αυτον και ειπαν αυτω· τι ουν βαπτιζεις ει συ ουκ ει ὁ χριστος ⸂ουδε ηλιας ουδε⸃ ὁ προφητης;
απεκριθη αυτοις ὁ ιωαννης λεγων· εγω βαπτιζω εν ὑδατι· ⸀μεσος ὑμων ⸀ἑστηκεν ὁν ὑμεις ουκ οιδατε,
⸀ὁ οπισω μου ⸀ερχομενος, οὑ ⸂ουκ ειμι⸃ αξιος ἱνα λυσω αυτου τον ἱμαντα του ὑποδηματος.
ταυτα εν βηθανια εγενετο περαν του ιορδανου, ὁπου ην ⸀ὁ ιωαννης βαπτιζων.
τη επαυριον βλεπει τον ιησουν ερχομενον προς αυτον, και λεγει· ιδε ὁ αμνος του θεου ὁ αιρων την ἁμαρτιαν του κοσμου.
οὑτος εστιν ⸀ὑπερ οὑ εγω ειπον· οπισω μου ερχεται ανηρ ὁς εμπροσθεν μου γεγονεν, ὁτι πρωτος μου ην·
καγω ουκ ηδειν αυτον, αλλ ἱνα φανερωθη τω ισραηλ δια τουτο ηλθον εγω ⸀εν ὑδατι βαπτιζων.
και εμαρτυρησεν ιωαννης λεγων ὁτι τεθεαμαι το πνευμα καταβαινον ⸀ὡς περιστεραν εξ ουρανου, και εμεινεν επ αυτον·
καγω ουκ ηδειν αυτον, αλλ ὁ πεμψας με βαπτιζειν εν ὑδατι εκεινος μοι ειπεν· εφ ὁν αν ιδης το πνευμα καταβαινον και μενον επ αυτον, οὑτος εστιν ὁ βαπτιζων εν πνευματι ἁγιω·
καγω ἑωρακα, και μεμαρτυρηκα ὁτι οὑτος εστιν ὁ ⸀εκλεκτος του θεου.
τη επαυριον παλιν εἱστηκει ⸀ὁ ιωαννης και εκ των μαθητων αυτου δυο,
και εμβλεψας τω ιησου περιπατουντι λεγει· ιδε ὁ αμνος του θεου.
και ηκουσαν ⸂οἱ δυο μαθηται αυτου⸃ λαλουντος και ηκολουθησαν τω ιησου.
στραφεις δε ὁ ιησους και θεασαμενος αυτους ακολουθουντας λεγει αυτοις· τι ζητειτε; οἱ δε ειπαν αυτω· ῥαββι (ὁ λεγεται ⸀μεθερμηνευομενον διδασκαλε), που μενεις;
λεγει αυτοις· ερχεσθε και ⸂οψεσθε. ηλθαν ουν⸃ και ειδαν που μενει, και παρ αυτω εμειναν την ἡμεραν εκεινην· ὡρα ην ὡς δεκατη.
ην ανδρεας ὁ αδελφος σιμωνος πετρου εἱς εκ των δυο των ακουσαντων παρα ιωαννου και ακολουθησαντων αυτω·
εὑρισκει οὑτος ⸀πρωτον τον αδελφον τον ιδιον σιμωνα και λεγει αυτω· εὑρηκαμεν τον μεσσιαν (ὁ εστιν μεθερμηνευομενον χριστος).
⸀ηγαγεν αυτον προς τον ιησουν. εμβλεψας αυτω ὁ ιησους ειπεν· συ ει σιμων ὁ υἱος ⸀ιωαννου, συ κληθηση κηφας (ὁ ἑρμηνευεται πετρος).
τη επαυριον ηθελησεν εξελθειν εις την γαλιλαιαν. και εὑρισκει φιλιππον και λεγει αυτω ὁ ιησους· ακολουθει μοι.
ην δε ὁ φιλιππος απο βηθσαιδα, εκ της πολεως ανδρεου και πετρου.
εὑρισκει φιλιππος τον ναθαναηλ και λεγει αυτω· ὁν εγραψεν μωυσης εν τω νομω και οἱ προφηται εὑρηκαμεν, ⸀ιησουν υἱον του ιωσηφ τον απο ναζαρετ.
και ειπεν αυτω ναθαναηλ· εκ ναζαρετ δυναται τι αγαθον ειναι; λεγει αυτω ⸀ὁ φιλιππος· ερχου και ιδε.
ειδεν ⸀ὁ ιησους τον ναθαναηλ ερχομενον προς αυτον και λεγει περι αυτου· ιδε αληθως ισραηλιτης εν ὡ δολος ουκ εστιν.
λεγει αυτω ναθαναηλ· ποθεν με γινωσκεις; απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· προ του σε φιλιππον φωνησαι οντα ὑπο την συκην ειδον σε.
απεκριθη ⸂αυτω ναθαναηλ⸃· ῥαββι, συ ει ὁ υἱος του θεου, συ ⸂βασιλευς ει⸃ του ισραηλ.
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· ὁτι ειπον σοι ⸀ὁτι ειδον σε ὑποκατω της συκης πιστευεις; μειζω τουτων ⸀οψη.
και λεγει αυτω· αμην αμην λεγω ⸀ὑμιν, οψεσθε τον ουρανον ανεωγοτα και τους αγγελους του θεου αναβαινοντας και καταβαινοντας επι τον υἱον του ανθρωπου.
2
και τη ⸂ἡμερα τη τριτη⸃ γαμος εγενετο εν κανα της γαλιλαιας, και ην ἡ μητηρ του ιησου εκει·
εκληθη δε και ὁ ιησους και οἱ μαθηται αυτου εις τον γαμον.
και ὑστερησαντος οινου λεγει ἡ μητηρ του ιησου προς αυτον· οινον ουκ εχουσιν.
⸀και λεγει αυτη ὁ ιησους· τι εμοι και σοι, γυναι; ουπω ἡκει ἡ ὡρα μου.
λεγει ἡ μητηρ αυτου τοις διακονοις· ⸂ὁ τι⸃ αν λεγη ὑμιν ποιησατε.
ησαν δε εκει ⸂λιθιναι ὑδριαι⸃ ἑξ ⸂κατα τον καθαρισμον των ιουδαιων κειμεναι⸃, χωρουσαι ανα μετρητας δυο η τρεις.
λεγει αυτοις ὁ ιησους· γεμισατε τας ὑδριας ὑδατος· και εγεμισαν αυτας ἑως ανω.
και λεγει αυτοις· αντλησατε νυν και φερετε τω αρχιτρικλινω· ⸂οἱ δε⸃ ηνεγκαν.
ὡς δε εγευσατο ὁ αρχιτρικλινος το ὑδωρ οινον γεγενημενον, και ουκ ηδει ποθεν εστιν, οἱ δε διακονοι ηδεισαν οἱ ηντληκοτες το ὑδωρ, φωνει τον νυμφιον ὁ αρχιτρικλινος
και λεγει αυτω· πας ανθρωπος πρωτον τον καλον οινον τιθησιν, και ὁταν ⸀μεθυσθωσιν τον ελασσω· συ τετηρηκας τον καλον οινον ἑως αρτι.
ταυτην ⸀εποιησεν αρχην των σημειων ὁ ιησους εν κανα της γαλιλαιας και εφανερωσεν την δοξαν αυτου, και επιστευσαν εις αυτον οἱ μαθηται αυτου.
μετα τουτο κατεβη εις καφαρναουμ αυτος και ἡ μητηρ αυτου και οἱ ⸀αδελφοι και οἱ μαθηται αυτου, και εκει εμειναν ου πολλας ἡμερας.
και εγγυς ην το πασχα των ιουδαιων, και ανεβη εις ἱεροσολυμα ὁ ιησους.
και εὑρεν εν τω ἱερω τους πωλουντας βοας και προβατα και περιστερας και τους κερματιστας καθημενους,
και ποιησας φραγελλιον εκ σχοινιων παντας εξεβαλεν εκ του ἱερου τα τε προβατα και τους βοας, και των κολλυβιστων εξεχεεν ⸂τα κερματα⸃ και τας τραπεζας ⸀ανεστρεψεν,
και τοις τας περιστερας πωλουσιν ειπεν· αρατε ταυτα εντευθεν, μη ποιειτε τον οικον του πατρος μου οικον εμποριου.
⸀εμνησθησαν οἱ μαθηται αυτου ὁτι γεγραμμενον εστιν· ὁ ζηλος του οικου σου καταφαγεται με.
απεκριθησαν ουν οἱ ιουδαιοι και ειπαν αυτω· τι σημειον δεικνυεις ἡμιν, ὁτι ταυτα ποιεις;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις· λυσατε τον ναον τουτον και εν τρισιν ἡμεραις εγερω αυτον.
ειπαν ουν οἱ ιουδαιοι· τεσσερακοντα και ἑξ ετεσιν οικοδομηθη ὁ ναος οὑτος, και συ εν τρισιν ἡμεραις εγερεις αυτον;
εκεινος δε ελεγεν περι του ναου του σωματος αυτου.
ὁτε ουν ηγερθη εκ νεκρων, εμνησθησαν οἱ μαθηται αυτου ὁτι τουτο ελεγεν, και επιστευσαν τη γραφη και τω λογω ⸀ὁν ειπεν ὁ ιησους.
ὡς δε ην εν τοις ἱεροσολυμοις εν τω πασχα εν τη ἑορτη, πολλοι επιστευσαν εις το ονομα αυτου, θεωρουντες αυτου τα σημεια ἁ εποιει·
αυτος ⸀δε ιησους ουκ επιστευεν ⸀αὑτον αυτοις δια το αυτον γινωσκειν παντας
και ὁτι ου χρειαν ειχεν ἱνα τις μαρτυρηση περι του ανθρωπου, αυτος γαρ εγινωσκεν τι ην εν τω ανθρωπω.
3
ην δε ανθρωπος εκ των φαρισαιων, νικοδημος ονομα αυτω, αρχων των ιουδαιων·
οὑτος ηλθεν προς αυτον νυκτος και ειπεν αυτω· ῥαββι, οιδαμεν ὁτι απο θεου εληλυθας διδασκαλος· ουδεις γαρ ⸂δυναται ταυτα τα σημεια⸃ ποιειν ἁ συ ποιεις, εαν μη η ὁ θεος μετ αυτου.
⸀απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· αμην αμην λεγω σοι, εαν μη τις γεννηθη ανωθεν, ου δυναται ιδειν την βασιλειαν του θεου.
λεγει προς αυτον ⸀ὁ νικοδημος· πως δυναται ανθρωπος γεννηθηναι γερων ων; μη δυναται εις την κοιλιαν της μητρος αυτου δευτερον εισελθειν και γεννηθηναι;
⸀απεκριθη ιησους· αμην αμην λεγω σοι, εαν μη τις γεννηθη εξ ὑδατος και πνευματος, ου δυναται εισελθειν εις την βασιλειαν του θεου.
το γεγεννημενον εκ της σαρκος σαρξ εστιν, και το γεγεννημενον εκ του πνευματος πνευμα εστιν.
μη θαυμασης ὁτι ειπον σοι δει ὑμας γεννηθηναι ανωθεν.
το πνευμα ὁπου θελει πνει, και την φωνην αυτου ακουεις, αλλ ουκ οιδας ποθεν ερχεται και που ὑπαγει· οὑτως εστιν πας ὁ γεγεννημενος εκ του πνευματος.
απεκριθη νικοδημος και ειπεν αυτω· πως δυναται ταυτα γενεσθαι;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· συ ει ὁ διδασκαλος του ισραηλ και ταυτα ου γινωσκεις;
αμην αμην λεγω σοι ὁτι ὁ οιδαμεν λαλουμεν και ὁ ἑωρακαμεν μαρτυρουμεν, και την μαρτυριαν ἡμων ου λαμβανετε.
ει τα επιγεια ειπον ὑμιν και ου πιστευετε, πως εαν ειπω ὑμιν τα επουρανια πιστευσετε;
και ουδεις αναβεβηκεν εις τον ουρανον ει μη ὁ εκ του ουρανου καταβας, ὁ υἱος του ⸀ανθρωπου.
και καθως μωυσης ὑψωσεν τον οφιν εν τη ερημω, οὑτως ὑψωθηναι δει τον υἱον του ανθρωπου,
ἱνα πας ὁ πιστευων ⸂εν αυτω⸃ εχη ζωην αιωνιον.
οὑτως γαρ ηγαπησεν ὁ θεος τον κοσμον ὡστε τον ⸀υἱον τον μονογενη εδωκεν, ἱνα πας ὁ πιστευων εις αυτον μη αποληται αλλα εχη ζωην αιωνιον.
ου γαρ απεστειλεν ὁ θεος τον ⸀υἱον εις τον κοσμον ἱνα κρινη τον κοσμον, αλλ ἱνα σωθη ὁ κοσμος δι αυτου.
ὁ πιστευων εις αυτον ου κρινεται· ὁ ⸀δε μη πιστευων ηδη κεκριται, ὁτι μη πεπιστευκεν εις το ονομα του μονογενους υἱου του θεου.
αὑτη δε εστιν ἡ κρισις ὁτι το φως εληλυθεν εις τον κοσμον και ηγαπησαν οἱ ανθρωποι μαλλον το σκοτος η το φως, ην γαρ ⸂αυτων πονηρα⸃ τα εργα.
πας γαρ ὁ φαυλα πρασσων μισει το φως και ουκ ερχεται προς το φως, ἱνα μη ελεγχθη τα εργα αυτου·
ὁ δε ποιων την αληθειαν ερχεται προς το φως, ἱνα φανερωθη αυτου τα εργα ὁτι εν θεω εστιν ειργασμενα.
μετα ταυτα ηλθεν ὁ ιησους και οἱ μαθηται αυτου εις την ιουδαιαν γην, και εκει διετριβεν μετ αυτων και εβαπτιζεν.
ην δε και ⸀ὁ ιωαννης βαπτιζων εν αινων εγγυς του σαλειμ, ὁτι ὑδατα πολλα ην εκει, και παρεγινοντο και εβαπτιζοντο·
ουπω γαρ ην βεβλημενος εις την φυλακην ⸀ὁ ιωαννης.
εγενετο ουν ζητησις εκ των μαθητων ιωαννου μετα ιουδαιου περι καθαρισμου.
και ηλθον προς τον ιωαννην και ειπαν αυτω· ῥαββι, ὁς ην μετα σου περαν του ιορδανου, ὡ συ μεμαρτυρηκας, ιδε οὑτος βαπτιζει και παντες ερχονται προς αυτον.
απεκριθη ιωαννης και ειπεν· ου δυναται ανθρωπος λαμβανειν ⸂ουδε ἑν⸃ εαν μη η δεδομενον αυτω εκ του ουρανου.
αυτοι ὑμεις ⸀μοι μαρτυρειτε ὁτι ⸀ειπον· ουκ ειμι εγω ὁ χριστος, αλλ ὁτι απεσταλμενος ειμι εμπροσθεν εκεινου.
ὁ εχων την νυμφην νυμφιος εστιν· ὁ δε φιλος του νυμφιου ὁ ἑστηκως και ακουων αυτου, χαρα χαιρει δια την φωνην του νυμφιου. αὑτη ουν ἡ χαρα ἡ εμη πεπληρωται.
εκεινον δει αυξανειν, εμε δε ελαττουσθαι.
ὁ ανωθεν ερχομενος επανω παντων εστιν. ὁ ων εκ της γης εκ της γης εστιν και εκ της γης λαλει· ὁ εκ του ουρανου ερχομενος επανω παντων εστιν·
⸀ὁ ἑωρακεν και ηκουσεν τουτο μαρτυρει, και την μαρτυριαν αυτου ουδεις λαμβανει.
ὁ λαβων αυτου την μαρτυριαν εσφραγισεν ὁτι ὁ θεος αληθης εστιν.
ὁν γαρ απεστειλεν ὁ θεος τα ῥηματα του θεου λαλει, ου γαρ εκ μετρου ⸀διδωσιν το πνευμα.
ὁ πατηρ αγαπα τον υἱον, και παντα δεδωκεν εν τη χειρι αυτου.
ὁ πιστευων εις τον υἱον εχει ζωην αιωνιον· ὁ δε απειθων τω υἱω ουκ οψεται ζωην, αλλ ἡ οργη του θεου μενει επ αυτον.
4
ὡς ουν εγνω ὁ ⸀ιησους ὁτι ηκουσαν οἱ φαρισαιοι ὁτι ιησους πλειονας μαθητας ποιει και βαπτιζει η ιωαννης—
καιτοιγε ιησους αυτος ουκ εβαπτιζεν αλλ οἱ μαθηται αυτου—
αφηκεν την ιουδαιαν και απηλθεν ⸀παλιν εις την γαλιλαιαν.
εδει δε αυτον διερχεσθαι δια της σαμαρειας.
ερχεται ουν εις πολιν της σαμαρειας λεγομενην συχαρ πλησιον του χωριου ὁ εδωκεν ιακωβ ⸀τω ιωσηφ τω υἱω αυτου·
ην δε εκει πηγη του ιακωβ. ὁ ουν ιησους κεκοπιακως εκ της ὁδοιποριας εκαθεζετο οὑτως επι τη πηγη· ὡρα ην ⸀ὡς ἑκτη.
ερχεται γυνη εκ της σαμαρειας αντλησαι ὑδωρ. λεγει αυτη ὁ ιησους· δος μοι πειν·
οἱ γαρ μαθηται αυτου απεληλυθεισαν εις την πολιν, ἱνα τροφας αγορασωσιν.
λεγει ουν αυτω ἡ γυνη ἡ σαμαριτις· πως συ ιουδαιος ων παρ εμου πειν αιτεις ⸂γυναικος σαμαριτιδος ουσης⸃; ου γαρ συγχρωνται ιουδαιοι σαμαριταις.
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτη· ει ηδεις την δωρεαν του θεου και τις εστιν ὁ λεγων σοι· δος μοι πειν, συ αν ητησας αυτον και εδωκεν αν σοι ὑδωρ ζων.
λεγει αυτω ⸂ἡ γυνη⸃· κυριε, ουτε αντλημα εχεις και το φρεαρ εστιν βαθυ· ποθεν ουν εχεις το ὑδωρ το ζων;
μη συ μειζων ει του πατρος ἡμων ιακωβ, ὁς εδωκεν ἡμιν το φρεαρ και αυτος εξ αυτου επιεν και οἱ υἱοι αυτου και τα θρεμματα αυτου;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτη· πας ὁ πινων εκ του ὑδατος τουτου διψησει παλιν·
ὁς δ αν πιη εκ του ὑδατος οὑ εγω δωσω αυτω, ου μη ⸀διψησει εις τον αιωνα, αλλα το ὑδωρ ὁ δωσω αυτω γενησεται εν αυτω πηγη ὑδατος ἁλλομενου εις ζωην αιωνιον.
λεγει προς αυτον ἡ γυνη· κυριε, δος μοι τουτο το ὑδωρ, ἱνα μη διψω μηδε ⸀διερχωμαι ενθαδε αντλειν.
λεγει ⸀αυτη· ὑπαγε φωνησον ⸂τον ανδρα σου⸃ και ελθε ενθαδε.
απεκριθη ἡ γυνη και ειπεν ⸀αυτω· ουκ εχω ανδρα. λεγει αυτη ὁ ιησους· καλως ειπας ὁτι ανδρα ουκ εχω·
πεντε γαρ ανδρας εσχες, και νυν ὁν εχεις ουκ εστιν σου ανηρ· τουτο αληθες ειρηκας.
λεγει αυτω ἡ γυνη· κυριε, θεωρω ὁτι προφητης ει συ.
οἱ πατερες ἡμων εν τω ορει τουτω προσεκυνησαν· και ὑμεις λεγετε ὁτι εν ἱεροσολυμοις εστιν ὁ τοπος ὁπου ⸂προσκυνειν δει⸃.
λεγει αυτη ὁ ιησους· ⸂πιστευε μοι, γυναι⸃, ὁτι ερχεται ὡρα ὁτε ουτε εν τω ορει τουτω ουτε εν ἱεροσολυμοις προσκυνησετε τω πατρι.
ὑμεις προσκυνειτε ὁ ουκ οιδατε, ἡμεις προσκυνουμεν ὁ οιδαμεν, ὁτι ἡ σωτηρια εκ των ιουδαιων εστιν·
αλλα ερχεται ὡρα και νυν εστιν, ὁτε οἱ αληθινοι προσκυνηται προσκυνησουσιν τω πατρι εν πνευματι και αληθεια, και γαρ ὁ πατηρ τοιουτους ζητει τους προσκυνουντας αυτον·
πνευμα ὁ θεος, και τους προσκυνουντας αυτον εν πνευματι και αληθεια δει προσκυνειν.
λεγει αυτω ἡ γυνη· οιδα ὁτι μεσσιας ερχεται, ὁ λεγομενος χριστος· ὁταν ελθη εκεινος, αναγγελει ἡμιν ⸀ἁπαντα.
λεγει αυτη ὁ ιησους· εγω ειμι, ὁ λαλων σοι.
και επι τουτω ηλθαν οἱ μαθηται αυτου, και ⸀εθαυμαζον ὁτι μετα γυναικος ελαλει· ουδεις μεντοι ειπεν· τι ζητεις; η τι λαλεις μετ αυτης;
αφηκεν ουν την ὑδριαν αυτης ἡ γυνη και απηλθεν εις την πολιν και λεγει τοις ανθρωποις·
δευτε ιδετε ανθρωπον ὁς ειπε μοι παντα ⸀ὁσα εποιησα· μητι οὑτος εστιν ὁ χριστος;
εξηλθον εκ της πολεως και ηρχοντο προς αυτον.
⸀εν τω μεταξυ ηρωτων αυτον οἱ μαθηται λεγοντες· ῥαββι, φαγε.
ὁ δε ειπεν αυτοις· εγω βρωσιν εχω φαγειν ἡν ὑμεις ουκ οιδατε.
ελεγον ουν οἱ μαθηται προς αλληλους· μη τις ηνεγκεν αυτω φαγειν;
λεγει αυτοις ὁ ιησους· εμον βρωμα εστιν ἱνα ⸀ποιησω το θελημα του πεμψαντος με και τελειωσω αυτου το εργον.
ουχ ὑμεις λεγετε ὁτι ετι τετραμηνος εστιν και ὁ θερισμος ερχεται; ιδου λεγω ὑμιν, επαρατε τους οφθαλμους ὑμων και θεασασθε τας χωρας ὁτι λευκαι εισιν προς θερισμον· ηδη
⸀ὁ θεριζων μισθον λαμβανει και συναγει καρπον εις ζωην αιωνιον, ⸀ἱνα ὁ σπειρων ὁμου χαιρη και ὁ θεριζων.
εν γαρ τουτω ὁ λογος ⸀εστιν αληθινος ὁτι αλλος εστιν ὁ σπειρων και αλλος ὁ θεριζων·
εγω απεστειλα ὑμας θεριζειν ὁ ουχ ὑμεις κεκοπιακατε· αλλοι κεκοπιακασιν, και ὑμεις εις τον κοπον αυτων εισεληλυθατε.
εκ δε της πολεως εκεινης πολλοι επιστευσαν εις αυτον των σαμαριτων δια τον λογον της γυναικος μαρτυρουσης ὁτι ειπεν μοι παντα ⸀ἁ εποιησα.
ὡς ουν ηλθον προς αυτον οἱ σαμαριται, ηρωτων αυτον μειναι παρ αυτοις· και εμεινεν εκει δυο ἡμερας.
και πολλω πλειους επιστευσαν δια τον λογον αυτου,
τη τε γυναικι ελεγον ὁτι ουκετι δια την σην λαλιαν πιστευομεν· αυτοι γαρ ακηκοαμεν, και οιδαμεν ὁτι οὑτος εστιν αληθως ὁ σωτηρ του ⸀κοσμου.
μετα δε τας δυο ἡμερας εξηλθεν ⸀εκειθεν εις την γαλιλαιαν·
αυτος ⸀γαρ ιησους εμαρτυρησεν ὁτι προφητης εν τη ιδια πατριδι τιμην ουκ εχει.
ὁτε ουν ηλθεν εις την γαλιλαιαν, εδεξαντο αυτον οἱ γαλιλαιοι, παντα ἑωρακοτες ⸀ὁσα εποιησεν εν ἱεροσολυμοις εν τη ἑορτη, και αυτοι γαρ ηλθον εις την ἑορτην.
ηλθεν ουν ⸀παλιν εις την κανα της γαλιλαιας, ὁπου εποιησεν το ὑδωρ οινον. και ην τις βασιλικος οὑ ὁ υἱος ησθενει εν καφαρναουμ.
οὑτος ακουσας ὁτι ιησους ἡκει εκ της ιουδαιας εις την γαλιλαιαν απηλθεν προς αυτον και ⸀ηρωτα ἱνα καταβη και ιασηται αυτου τον υἱον, ημελλεν γαρ αποθνησκειν.
ειπεν ουν ὁ ιησους προς αυτον· εαν μη σημεια και τερατα ιδητε, ου μη πιστευσητε.
λεγει προς αυτον ὁ βασιλικος· κυριε, καταβηθι πριν αποθανειν το παιδιον μου.
λεγει αυτω ὁ ιησους· πορευου· ὁ υἱος σου ζη. ⸀επιστευσεν ὁ ανθρωπος τω λογω ⸀ὁν ειπεν αυτω ὁ ιησους και επορευετο.
ηδη δε αυτου καταβαινοντος οἱ δουλοι αυτου ⸀ὑπηντησαν ⸀αυτω λεγοντες ὁτι ὁ παις ⸀αυτου ζη.
επυθετο ουν ⸂την ὡραν παρ αυτων⸃ εν ἡ κομψοτερον εσχεν· ⸂ειπαν ουν⸃ αυτω ὁτι ⸀εχθες ὡραν ἑβδομην αφηκεν αυτον ὁ πυρετος.
εγνω ουν ὁ πατηρ ⸀ὁτι εκεινη τη ὡρα εν ἡ ειπεν αυτω ὁ ⸀ιησους· ὁ υἱος σου ζη, και επιστευσεν αυτος και ἡ οικια αυτου ὁλη.
τουτο ⸀δε παλιν δευτερον σημειον εποιησεν ὁ ιησους ελθων εκ της ιουδαιας εις την γαλιλαιαν.
5
μετα ταυτα ⸀ην ἑορτη των ιουδαιων, και ⸀ανεβη ιησους εις ἱεροσολυμα.
εστιν δε εν τοις ἱεροσολυμοις επι τη προβατικη κολυμβηθρα ἡ επιλεγομενη ἑβραιστι ⸀βηθεσδα, πεντε στοας εχουσα·
εν ταυταις κατεκειτο ⸀πληθος των ασθενουντων, τυφλων, χωλων, ⸀ξηρων.
ην δε τις ανθρωπος εκει ⸀τριακοντα οκτω ετη εχων εν τη ασθενεια ⸀αυτου·
τουτον ιδων ὁ ιησους κατακειμενον, και γνους ὁτι πολυν ηδη χρονον εχει, λεγει αυτω· θελεις ὑγιης γενεσθαι;
απεκριθη αυτω ὁ ασθενων· κυριε, ανθρωπον ουκ εχω ἱνα ὁταν ταραχθη το ὑδωρ βαλη με εις την κολυμβηθραν· εν ὡ δε ερχομαι εγω αλλος προ εμου καταβαινει.
λεγει αυτω ὁ ιησους· ⸀εγειρε αρον τον κραβαττον σου και περιπατει.
και ευθεως εγενετο ὑγιης ὁ ανθρωπος και ηρε τον κραβαττον αυτου και περιεπατει. ην δε σαββατον εν εκεινη τη ἡμερα.
ελεγον ουν οἱ ιουδαιοι τω τεθεραπευμενω· σαββατον εστιν, ⸀και ουκ εξεστιν σοι αραι τον ⸀κραβαττον.
⸂ὁς δε⸃ απεκριθη αυτοις· ὁ ποιησας με ὑγιη εκεινος μοι ειπεν αρον τον κραβαττον σου και περιπατει.
ηρωτησαν ⸀ουν αυτον· τις εστιν ὁ ανθρωπος ὁ ειπων σοι· ⸀αρον και περιπατει;
ὁ δε ιαθεις ουκ ηδει τις εστιν, ὁ γαρ ιησους εξενευσεν οχλου οντος εν τω τοπω.
μετα ταυτα εὑρισκει αυτον ὁ ιησους εν τω ἱερω και ειπεν αυτω· ιδε ὑγιης γεγονας· μηκετι ἁμαρτανε, ἱνα μη χειρον ⸂σοι τι⸃ γενηται.
απηλθεν ὁ ανθρωπος και ⸀ανηγγειλεν τοις ιουδαιοις ὁτι ιησους εστιν ὁ ποιησας αυτον ὑγιη.
και δια τουτο εδιωκον ⸂οἱ ιουδαιοι τον ιησουν⸃ ὁτι ταυτα εποιει εν σαββατω.
ὁ ⸀δε απεκρινατο αυτοις· ὁ πατηρ μου ἑως αρτι εργαζεται καγω εργαζομαι.
δια τουτο ουν μαλλον εζητουν αυτον οἱ ιουδαιοι αποκτειναι ὁτι ου μονον ελυε το σαββατον, αλλα και πατερα ιδιον ελεγε τον θεον, ισον ἑαυτον ποιων τω θεω.
απεκρινατο ουν ὁ ιησους και ⸀ελεγεν αυτοις· αμην αμην λεγω ὑμιν, ου δυναται ὁ υἱος ποιειν αφ ἑαυτου ουδεν ⸀εαν μη τι βλεπη τον πατερα ποιουντα· ἁ γαρ αν εκεινος ποιη, ταυτα και ὁ υἱος ὁμοιως ποιει.
ὁ γαρ πατηρ φιλει τον υἱον και παντα δεικνυσιν αυτω ἁ αυτος ποιει, και μειζονα τουτων δειξει αυτω εργα, ἱνα ὑμεις θαυμαζητε.
ὡσπερ γαρ ὁ πατηρ εγειρει τους νεκρους και ζωοποιει, οὑτως και ὁ υἱος οὑς θελει ζωοποιει.
ουδε γαρ ὁ πατηρ κρινει ουδενα, αλλα την κρισιν πασαν δεδωκεν τω υἱω,
ἱνα παντες τιμωσι τον υἱον καθως τιμωσι τον πατερα. ὁ μη τιμων τον υἱον ου τιμα τον πατερα τον πεμψαντα αυτον.
αμην αμην λεγω ὑμιν ὁτι ὁ τον λογον μου ακουων και πιστευων τω πεμψαντι με εχει ζωην αιωνιον, και εις κρισιν ουκ ερχεται αλλα μεταβεβηκεν εκ του θανατου εις την ζωην.
αμην αμην λεγω ὑμιν ὁτι ερχεται ὡρα και νυν εστιν ὁτε οἱ νεκροι ⸀ακουσουσιν της φωνης του υἱου του θεου και οἱ ακουσαντες ⸀ζησουσιν.
ὡσπερ γαρ ὁ πατηρ εχει ζωην εν ἑαυτω, οὑτως ⸂και τω υἱω εδωκεν⸃ ζωην εχειν εν ἑαυτω·
και εξουσιαν εδωκεν ⸀αυτω κρισιν ποιειν, ὁτι υἱος ανθρωπου εστιν.
μη θαυμαζετε τουτο, ὁτι ερχεται ὡρα εν ἡ παντες οἱ εν τοις μνημειοις ⸀ακουσουσιν της φωνης αυτου
και εκπορευσονται οἱ τα αγαθα ποιησαντες εις αναστασιν ζωης, οἱ ⸀δε τα φαυλα πραξαντες εις αναστασιν κρισεως.
ου δυναμαι εγω ποιειν απ εμαυτου ουδεν· καθως ακουω κρινω, και ἡ κρισις ἡ εμη δικαια εστιν, ὁτι ου ζητω το θελημα το εμον αλλα το θελημα του πεμψαντος ⸀με.
εαν εγω μαρτυρω περι εμαυτου, ἡ μαρτυρια μου ουκ εστιν αληθης·
αλλος εστιν ὁ μαρτυρων περι εμου, και οιδα ὁτι αληθης εστιν ἡ μαρτυρια ἡν μαρτυρει περι εμου.
ὑμεις απεσταλκατε προς ιωαννην, και μεμαρτυρηκε τη αληθεια·
εγω δε ου παρα ανθρωπου την μαρτυριαν λαμβανω, αλλα ταυτα λεγω ἱνα ὑμεις σωθητε.
εκεινος ην ὁ λυχνος ὁ καιομενος και φαινων, ὑμεις δε ηθελησατε αγαλλιαθηναι προς ὡραν εν τω φωτι αυτου·
εγω δε εχω την μαρτυριαν ⸀μειζω του ιωαννου, τα γαρ εργα ἁ ⸀δεδωκεν μοι ὁ πατηρ ἱνα τελειωσω αυτα, αυτα τα εργα ⸀ἁ ποιω, μαρτυρει περι εμου ὁτι ὁ πατηρ με απεσταλκεν,
και ὁ πεμψας με πατηρ ⸀εκεινος μεμαρτυρηκεν περι εμου. ουτε φωνην αυτου ⸂πωποτε ακηκοατε⸃ ουτε ειδος αυτου ἑωρακατε,
και τον λογον αυτου ουκ εχετε ⸂εν ὑμιν μενοντα⸃, ὁτι ὁν απεστειλεν εκεινος τουτω ὑμεις ου πιστευετε.
εραυνατε τας γραφας, ὁτι ὑμεις δοκειτε εν αυταις ζωην αιωνιον εχειν· και εκειναι εισιν αἱ μαρτυρουσαι περι εμου·
και ου θελετε ελθειν προς με ἱνα ζωην εχητε.
δοξαν παρα ανθρωπων ου λαμβανω,
αλλα εγνωκα ὑμας ὁτι την αγαπην του θεου ουκ εχετε εν ἑαυτοις.
εγω εληλυθα εν τω ονοματι του πατρος μου και ου λαμβανετε με· εαν αλλος ελθη εν τω ονοματι τω ιδιω, εκεινον λημψεσθε.
πως δυνασθε ὑμεις πιστευσαι, δοξαν παρ αλληλων λαμβανοντες, και την δοξαν την παρα του μονου θεου ου ζητειτε;
μη δοκειτε ὁτι εγω κατηγορησω ὑμων προς τον πατερα· εστιν ὁ κατηγορων ὑμων μωυσης, εις ὁν ὑμεις ηλπικατε.
ει γαρ επιστευετε μωυσει, επιστευετε αν εμοι, περι γαρ εμου εκεινος εγραψεν.
ει δε τοις εκεινου γραμμασιν ου πιστευετε, πως τοις εμοις ῥημασιν πιστευσετε;
6
μετα ταυτα απηλθεν ὁ ιησους περαν της θαλασσης της γαλιλαιας της τιβεριαδος.
⸂ηκολουθει δε⸃ αυτω οχλος πολυς, ὁτι ⸀εθεωρουν τα σημεια ἁ εποιει επι των ασθενουντων.
ανηλθεν δε εις το ⸀ορος ιησους, και εκει εκαθητο μετα των μαθητων αυτου.
ην δε εγγυς το πασχα, ἡ ἑορτη των ιουδαιων.
επαρας ουν ⸂τους οφθαλμους ὁ ιησους⸃ και θεασαμενος ὁτι πολυς οχλος ερχεται προς αυτον λεγει ⸀προς φιλιππον· ποθεν ⸀αγορασωμεν αρτους ἱνα φαγωσιν οὑτοι;
τουτο δε ελεγεν πειραζων αυτον, αυτος γαρ ηδει τι εμελλεν ποιειν.
απεκριθη ⸀αυτω φιλιππος· διακοσιων δηναριων αρτοι ουκ αρκουσιν αυτοις ἱνα ⸀ἑκαστος βραχυ ⸀τι λαβη.
λεγει αυτω εἱς εκ των μαθητων αυτου, ανδρεας ὁ αδελφος σιμωνος πετρου·
εστιν ⸀παιδαριον ὡδε ⸀ὁς εχει πεντε αρτους κριθινους και δυο οψαρια· αλλα ταυτα τι εστιν εις τοσουτους;
⸀ειπεν ὁ ιησους· ποιησατε τους ανθρωπους αναπεσειν. ην δε χορτος πολυς εν τω τοπω. ανεπεσαν ουν οἱ ανδρες τον αριθμον ⸀ὡς πεντακισχιλιοι.
ελαβεν ⸀ουν τους αρτους ὁ ιησους και ευχαριστησας ⸀διεδωκεν τοις ανακειμενοις, ὁμοιως και εκ των οψαριων ὁσον ηθελον.
ὡς δε ενεπλησθησαν λεγει τοις μαθηταις αυτου· συναγαγετε τα περισσευσαντα κλασματα, ἱνα μη τι αποληται.
συνηγαγον ουν, και εγεμισαν δωδεκα κοφινους κλασματων εκ των πεντε αρτων των κριθινων ἁ ⸀επερισσευσαν τοις βεβρωκοσιν.
οἱ ουν ανθρωποι ιδοντες ⸂ὁ εποιησεν σημειον⸃ ⸀ελεγον ὁτι οὑτος εστιν αληθως ὁ προφητης ὁ ερχομενος εις τον κοσμον.
ιησους ουν γνους ὁτι μελλουσιν ερχεσθαι και ἁρπαζειν αυτον ἱνα ⸀ποιησωσιν βασιλεα ανεχωρησεν ⸀παλιν εις το ορος αυτος μονος.
ὡς δε οψια εγενετο κατεβησαν οἱ μαθηται αυτου επι την θαλασσαν,
και εμβαντες ⸀εις πλοιον ηρχοντο περαν της θαλασσης εις καφαρναουμ. και σκοτια ηδη εγεγονει και ⸀ουπω εληλυθει προς αυτους ὁ ιησους,
ἡ τε θαλασσα ανεμου μεγαλου πνεοντος ⸀διεγειρετο.
εληλακοτες ουν ὡς σταδιους εικοσι πεντε η τριακοντα θεωρουσιν τον ιησουν περιπατουντα επι της θαλασσης και εγγυς του πλοιου γινομενον, και εφοβηθησαν.
ὁ δε λεγει αυτοις· εγω ειμι, μη φοβεισθε.
ηθελον ουν λαβειν αυτον εις το πλοιον, και ευθεως ⸂εγενετο το πλοιον⸃ επι της γης εις ἡν ὑπηγον.
τη επαυριον ὁ οχλος ὁ ἑστηκως περαν της θαλασσης ⸀ειδον ὁτι πλοιαριον αλλο ουκ ην εκει ει μη ⸀ἑν, και ὁτι ου συνεισηλθεν τοις μαθηταις αυτου ὁ ιησους εις το ⸀πλοιον αλλα μονοι οἱ μαθηται αυτου απηλθον·
⸀αλλα ηλθεν ⸀πλοιαρια εκ τιβεριαδος εγγυς του τοπου ὁπου εφαγον τον αρτον ευχαριστησαντος του κυριου.
ὁτε ουν ειδεν ὁ οχλος ὁτι ιησους ουκ εστιν εκει ουδε οἱ μαθηται αυτου, ενεβησαν αυτοι εις τα ⸀πλοιαρια και ηλθον εις καφαρναουμ ζητουντες τον ιησουν.
και εὑροντες αυτον περαν της θαλασσης ειπον αυτω· ῥαββι, ποτε ὡδε γεγονας;
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους και ειπεν· αμην αμην λεγω ὑμιν, ζητειτε με ουχ ὁτι ειδετε σημεια αλλ ὁτι εφαγετε εκ των αρτων και εχορτασθητε·
εργαζεσθε μη την βρωσιν την απολλυμενην αλλα την βρωσιν την μενουσαν εις ζωην αιωνιον, ἡν ὁ υἱος του ανθρωπου ὑμιν δωσει, τουτον γαρ ὁ πατηρ εσφραγισεν ὁ θεος.
ειπον ουν προς αυτον· τι ποιωμεν ἱνα εργαζωμεθα τα εργα του θεου;
απεκριθη ⸀ὁ ιησους και ειπεν αυτοις· τουτο εστιν το εργον του θεου ἱνα ⸀πιστευητε εις ὁν απεστειλεν εκεινος.
ειπον ουν αυτω· τι ουν ποιεις συ σημειον, ἱνα ιδωμεν και πιστευσωμεν σοι; τι εργαζη;
οἱ πατερες ἡμων το μαννα εφαγον εν τη ερημω, καθως εστιν γεγραμμενον· αρτον εκ του ουρανου εδωκεν αυτοις φαγειν.
ειπεν ουν αυτοις ὁ ιησους· αμην αμην λεγω ὑμιν, ου μωυσης ⸀δεδωκεν ὑμιν τον αρτον εκ του ουρανου, αλλ ὁ πατηρ μου διδωσιν ὑμιν τον αρτον εκ του ουρανου τον αληθινον·
ὁ γαρ αρτος του θεου εστιν ὁ καταβαινων εκ του ουρανου και ζωην διδους τω κοσμω.
ειπον ουν προς αυτον· κυριε, παντοτε δος ἡμιν τον αρτον τουτον.
⸀ειπεν αυτοις ὁ ιησους· εγω ειμι ὁ αρτος της ζωης· ὁ ερχομενος προς εμε ου μη πειναση, και ὁ πιστευων εις ⸀εμε ου μη ⸀διψησει πωποτε.
αλλ ειπον ὑμιν ὁτι και ἑωρακατε με και ου πιστευετε.
παν ὁ διδωσιν μοι ὁ πατηρ προς εμε ἡξει, και τον ερχομενον προς ⸀με ου μη εκβαλω εξω,
ὁτι καταβεβηκα ⸀απο του ουρανου ουχ ἱνα ποιω το θελημα το εμον αλλα το θελημα του πεμψαντος με·
τουτο δε εστιν το θελημα του πεμψαντος ⸀με ἱνα παν ὁ δεδωκεν μοι μη απολεσω εξ αυτου αλλα αναστησω ⸀αυτο τη εσχατη ἡμερα.
τουτο ⸀γαρ εστιν το θελημα του ⸂πατρος μου⸃ ἱνα πας ὁ θεωρων τον υἱον και πιστευων εις αυτον εχη ζωην αιωνιον, και αναστησω αυτον ⸀εγω τη εσχατη ἡμερα.
εγογγυζον ουν οἱ ιουδαιοι περι αυτου ὁτι ειπεν· εγω ειμι ὁ αρτος ὁ καταβας εκ του ουρανου,
και ελεγον· ⸀ουχ οὑτος εστιν ιησους ὁ υἱος ιωσηφ, οὑ ἡμεις οιδαμεν τον πατερα και την μητερα; πως ⸀νυν ⸀λεγει ὁτι εκ του ουρανου καταβεβηκα;
⸀απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις· μη γογγυζετε μετ αλληλων.
ουδεις δυναται ελθειν προς ⸀με εαν μη ὁ πατηρ ὁ πεμψας με ἑλκυση αυτον, καγω αναστησω αυτον εν τη εσχατη ἡμερα.
εστιν γεγραμμενον εν τοις προφηταις· και εσονται παντες διδακτοι θεου· ⸀πας ὁ ⸀ακουσας παρα του πατρος και μαθων ερχεται προς ⸀εμε.
ουχ ὁτι τον πατερα ⸂ἑωρακεν τις⸃ ει μη ὁ ων παρα του θεου, οὑτος ἑωρακεν τον πατερα.
αμην αμην λεγω ὑμιν, ὁ ⸀πιστευων εχει ζωην αιωνιον.
εγω ειμι ὁ αρτος της ζωης·
οἱ πατερες ὑμων εφαγον ⸂εν τη ερημω το μαννα⸃ και απεθανον·
οὑτος εστιν ὁ αρτος ὁ εκ του ουρανου καταβαινων ἱνα τις εξ αυτου φαγη και μη αποθανη·
εγω ειμι ὁ αρτος ὁ ζων ὁ εκ του ουρανου καταβας· εαν τις φαγη εκ τουτου του αρτου ⸀ζησει εις τον αιωνα, και ὁ αρτος δε ὁν εγω δωσω ἡ σαρξ μου ⸀εστιν ὑπερ της του κοσμου ζωης.
εμαχοντο ουν προς αλληλους οἱ ιουδαιοι λεγοντες· πως δυναται οὑτος ἡμιν δουναι την σαρκα ⸀αυτου φαγειν;
ειπεν ουν αυτοις ὁ ιησους· αμην αμην λεγω ὑμιν, εαν μη φαγητε την σαρκα του υἱου του ανθρωπου και πιητε αυτου το αἱμα, ουκ εχετε ζωην εν ἑαυτοις.
ὁ τρωγων μου την σαρκα και πινων μου το αἱμα εχει ζωην αιωνιον, καγω αναστησω αυτον τη εσχατη ἡμερα.
ἡ γαρ σαρξ μου ⸀αληθης εστι βρωσις, και το αἱμα μου ⸁αληθης εστι ποσις.
ὁ τρωγων μου την σαρκα και πινων μου το αἱμα εν εμοι μενει καγω εν αυτω.
καθως απεστειλεν με ὁ ζων πατηρ καγω ζω δια τον πατερα, και ὁ τρωγων με κακεινος ⸀ζησει δι εμε.
οὑτος εστιν ὁ αρτος ὁ ⸀εξ ουρανου καταβας, ου καθως εφαγον οἱ ⸀πατερες και απεθανον· ὁ τρωγων τουτον τον αρτον ⸀ζησει εις τον αιωνα.
ταυτα ειπεν εν συναγωγη διδασκων εν καφαρναουμ.
πολλοι ουν ακουσαντες εκ των μαθητων αυτου ειπαν· σκληρος εστιν ⸂ὁ λογος οὑτος⸃· τις δυναται αυτου ακουειν;
ειδως δε ὁ ιησους εν ἑαυτω ὁτι γογγυζουσιν περι τουτου οἱ μαθηται αυτου ειπεν αυτοις· τουτο ὑμας σκανδαλιζει;
εαν ουν θεωρητε τον υἱον του ανθρωπου αναβαινοντα ὁπου ην το προτερον;
το πνευμα εστιν το ζωοποιουν, ἡ σαρξ ουκ ωφελει ουδεν· τα ῥηματα ἁ εγω ⸀λελαληκα ὑμιν πνευμα εστιν και ζωη εστιν.
αλλα εισιν εξ ὑμων τινες οἱ ου πιστευουσιν. ηδει γαρ εξ αρχης ὁ ιησους τινες εισιν οἱ μη πιστευοντες και τις εστιν ὁ παραδωσων αυτον.
και ελεγεν· δια τουτο ειρηκα ὑμιν ὁτι ουδεις δυναται ελθειν προς με εαν μη η δεδομενον αυτω εκ του ⸀πατρος.
εκ τουτου πολλοι ⸀εκ ⸂των μαθητων αυτου απηλθον⸃ εις τα οπισω και ουκετι μετ αυτου περιεπατουν.
ειπεν ουν ὁ ιησους τοις δωδεκα· μη και ὑμεις θελετε ὑπαγειν;
⸀απεκριθη αυτω σιμων πετρος· κυριε, προς τινα απελευσομεθα; ῥηματα ζωης αιωνιου εχεις,
και ἡμεις πεπιστευκαμεν και εγνωκαμεν ὁτι συ ει ὁ ⸀ἁγιος του ⸀θεου.
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους· ουκ εγω ὑμας τους δωδεκα εξελεξαμην; και εξ ὑμων εἱς διαβολος εστιν.
ελεγεν δε τον ιουδαν σιμωνος ⸀ισκαριωτου· οὑτος γαρ εμελλεν ⸂παραδιδοναι αυτον⸃, ⸀εἱς εκ των δωδεκα.
7
και ⸂μετα ταυτα περιεπατει ὁ ιησους⸃ εν τη γαλιλαια, ου γαρ ηθελεν εν τη ιουδαια περιπατειν, ὁτι εζητουν αυτον οἱ ιουδαιοι αποκτειναι.
ην δε εγγυς ἡ ἑορτη των ιουδαιων ἡ σκηνοπηγια.
ειπον ουν προς αυτον οἱ αδελφοι αυτου· μεταβηθι εντευθεν και ὑπαγε εις την ιουδαιαν, ἱνα και οἱ μαθηται σου ⸀θεωρησουσιν ⸂σου τα εργα⸃ ἁ ποιεις·
ουδεις γαρ ⸂τι εν κρυπτω⸃ ποιει και ζητει αυτος εν παρρησια ειναι· ει ταυτα ποιεις, φανερωσον σεαυτον τω κοσμω.
ουδε γαρ οἱ αδελφοι αυτου επιστευον εις αυτον.
λεγει ουν αυτοις ὁ ιησους· ὁ καιρος ὁ εμος ουπω παρεστιν, ὁ δε καιρος ὁ ὑμετερος παντοτε εστιν ἑτοιμος.
ου δυναται ὁ κοσμος μισειν ὑμας, εμε δε μισει, ὁτι εγω μαρτυρω περι αυτου ὁτι τα εργα αυτου πονηρα εστιν.
ὑμεις αναβητε εις την ⸀ἑορτην· εγω ⸀ουκ αναβαινω εις την ἑορτην ταυτην, ὁτι ὁ ⸂εμος καιρος⸃ ουπω πεπληρωται.
ταυτα ⸀δε ειπων ⸀αυτος εμεινεν εν τη γαλιλαια.
ὡς δε ανεβησαν οἱ αδελφοι αυτου ⸂εις την ἑορτην, τοτε και αυτος ανεβη⸃, ου φανερως αλλα ὡς εν κρυπτω.
οἱ ουν ιουδαιοι εζητουν αυτον εν τη ἑορτη και ελεγον· που εστιν εκεινος;
και γογγυσμος ⸂περι αυτου ην πολυς⸃ εν τοις οχλοις· οἱ μεν ελεγον ὁτι αγαθος εστιν, αλλοι ⸀δε ελεγον· ου, αλλα πλανα τον οχλον.
ουδεις μεντοι παρρησια ελαλει περι αυτου δια τον φοβον των ιουδαιων.
ηδη δε της ἑορτης μεσουσης ⸀ανεβη ιησους εις το ἱερον και εδιδασκεν.
⸂εθαυμαζον ουν⸃ οἱ ιουδαιοι λεγοντες· πως οὑτος γραμματα οιδεν μη μεμαθηκως;
απεκριθη ουν αυτοις ⸀ὁ ιησους και ειπεν· ἡ εμη διδαχη ουκ εστιν εμη αλλα του πεμψαντος με·
εαν τις θελη το θελημα αυτου ποιειν, γνωσεται περι της διδαχης ποτερον εκ του θεου εστιν η εγω απ εμαυτου λαλω.
ὁ αφ ἑαυτου λαλων την δοξαν την ιδιαν ζητει· ὁ δε ζητων την δοξαν του πεμψαντος αυτον οὑτος αληθης εστιν και αδικια εν αυτω ουκ εστιν.
ου μωυσης ⸀δεδωκεν ὑμιν τον νομον; και ουδεις εξ ὑμων ποιει τον νομον. τι με ζητειτε αποκτειναι;
απεκριθη ὁ ⸀οχλος· δαιμονιον εχεις· τις σε ζητει αποκτειναι;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις· ἑν εργον εποιησα και παντες θαυμαζετε.
δια τουτο μωυσης δεδωκεν ὑμιν την περιτομην—ουχ ὁτι εκ του μωυσεως εστιν αλλ εκ των πατερων—και εν σαββατω περιτεμνετε ανθρωπον.
ει περιτομην ⸀λαμβανει ανθρωπος εν σαββατω ἱνα μη λυθη ὁ νομος μωυσεως, εμοι χολατε ὁτι ὁλον ανθρωπον ὑγιη εποιησα εν σαββατω;
μη κρινετε κατ οψιν, αλλα την δικαιαν κρισιν ⸀κρινετε.
ελεγον ουν τινες εκ των ἱεροσολυμιτων· ουχ οὑτος εστιν ὁν ζητουσιν αποκτειναι;
και ιδε παρρησια λαλει και ουδεν αυτω λεγουσιν· μηποτε αληθως εγνωσαν οἱ αρχοντες ὁτι οὑτος ⸀εστιν ὁ χριστος;
αλλα τουτον οιδαμεν ποθεν εστιν· ὁ δε χριστος ὁταν ερχηται ουδεις γινωσκει ποθεν εστιν.
εκραξεν ουν εν τω ἱερω διδασκων ὁ ιησους και λεγων· καμε οιδατε και οιδατε ποθεν ειμι· και απ εμαυτου ουκ εληλυθα, αλλ εστιν αληθινος ὁ πεμψας με, ὁν ὑμεις ουκ οιδατε·
εγω οιδα αυτον, ὁτι παρ αυτου ειμι κακεινος με απεστειλεν.
εζητουν ουν αυτον πιασαι, και ουδεις επεβαλεν επ αυτον την χειρα, ὁτι ουπω εληλυθει ἡ ὡρα αυτου.
⸂εκ του οχλου δε πολλοι⸃ επιστευσαν εις αυτον, και ⸀ελεγον· ὁ χριστος ὁταν ελθη ⸀μη πλειονα ⸀σημεια ποιησει ὡν οὑτος εποιησεν;
ηκουσαν οἱ φαρισαιοι του οχλου γογγυζοντος περι αυτου ταυτα, και απεστειλαν ⸂οἱ αρχιερεις και οἱ φαρισαιοι ὑπηρετας⸃ ἱνα πιασωσιν αυτον.
ειπεν ουν ὁ ιησους· ετι ⸂χρονον μικρον⸃ μεθ ὑμων ειμι και ὑπαγω προς τον πεμψαντα με.
ζητησετε με και ουχ ⸀εὑρησετε, και ὁπου ειμι εγω ὑμεις ου δυνασθε ελθειν.
ειπον ουν οἱ ιουδαιοι προς ἑαυτους· που οὑτος μελλει πορευεσθαι ὁτι ἡμεις ουχ εὑρησομεν αυτον; μη εις την διασποραν των ἑλληνων μελλει πορευεσθαι και διδασκειν τους ἑλληνας;
τις εστιν ⸂ὁ λογος οὑτος⸃ ὁν ειπε· ζητησετε με και ουχ ⸀εὑρησετε, και ὁπου ειμι εγω ὑμεις ου δυνασθε ελθειν;
εν δε τη εσχατη ἡμερα τη μεγαλη της ἑορτης εἱστηκει ὁ ιησους, και εκραξεν λεγων· εαν τις διψα ερχεσθω προς με και πινετω.
ὁ πιστευων εις εμε, καθως ειπεν ἡ γραφη, ποταμοι εκ της κοιλιας αυτου ῥευσουσιν ὑδατος ζωντος.
τουτο δε ειπεν περι του πνευματος ⸀οὑ εμελλον λαμβανειν οἱ ⸀πιστευσαντες εις αυτον· ουπω γαρ ην ⸀πνευμα, ὁτι ιησους ⸀ουδεπω εδοξασθη.
⸂εκ του οχλου ουν⸃ ακουσαντες ⸂των λογων τουτων⸃ ⸀ελεγον· οὑτος εστιν αληθως ὁ προφητης·
αλλοι ελεγον· οὑτος εστιν ὁ χριστος· ⸂οἱ δε⸃ ελεγον· μη γαρ εκ της γαλιλαιας ὁ χριστος ερχεται;
⸀ουχ ἡ γραφη ειπεν ὁτι εκ του σπερματος δαυιδ, και απο βηθλεεμ της κωμης ὁπου ην δαυιδ, ⸂ερχεται ὁ χριστος⸃;
σχισμα ουν ⸂εγενετο εν τω οχλω⸃ δι αυτον.
τινες δε ηθελον εξ αυτων πιασαι αυτον, αλλ ουδεις ⸀επεβαλεν επ αυτον τας χειρας.
ηλθον ουν οἱ ὑπηρεται προς τους αρχιερεις και φαρισαιους, και ειπον αυτοις εκεινοι· δια τι ουκ ηγαγετε αυτον;
απεκριθησαν οἱ ὑπηρεται· ουδεποτε ⸂ελαλησεν οὑτως⸃ ⸀ανθρωπος.
απεκριθησαν ουν αυτοις οἱ φαρισαιοι· μη και ὑμεις πεπλανησθε;
μη τις εκ των αρχοντων επιστευσεν εις αυτον η εκ των φαρισαιων;
αλλα ὁ οχλος οὑτος ὁ μη γινωσκων τον νομον ⸀επαρατοι εισιν.
λεγει νικοδημος προς αυτους, ὁ ⸀ελθων προς αυτον ⸀προτερον, εἱς ων εξ αυτων·
μη ὁ νομος ἡμων κρινει τον ανθρωπον εαν μη ακουση ⸂πρωτον παρ αυτου⸃ και γνω τι ποιει;
απεκριθησαν και ειπαν αυτω· μη και συ εκ της γαλιλαιας ει; εραυνησον και ιδε ὁτι ⸂εκ της γαλιλαιας προφητης⸃ ουκ ⸀εγειρεται.
8
παλιν ουν αυτοις ⸂ελαλησεν ὁ ιησους⸃ λεγων· εγω ειμι το φως του κοσμου· ὁ ακολουθων ⸀εμοι ου μη περιπατηση εν τη σκοτια, αλλ ἑξει το φως της ζωης.
ειπον ουν αυτω οἱ φαρισαιοι· συ περι σεαυτου μαρτυρεις· ἡ μαρτυρια σου ουκ εστιν αληθης.
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις· καν εγω μαρτυρω περι εμαυτου, αληθης εστιν ἡ μαρτυρια μου, ὁτι οιδα ποθεν ηλθον και που ὑπαγω· ὑμεις δε ουκ οιδατε ποθεν ερχομαι ⸀η που ὑπαγω.
ὑμεις κατα την σαρκα κρινετε, εγω ου κρινω ουδενα.
και εαν κρινω δε εγω, ἡ κρισις ἡ εμη ⸀αληθινη εστιν, ὁτι μονος ουκ ειμι, αλλ εγω και ὁ πεμψας με πατηρ.
και εν τω νομω δε τω ὑμετερω γεγραπται ὁτι δυο ανθρωπων ἡ μαρτυρια αληθης εστιν.
εγω ειμι ὁ μαρτυρων περι εμαυτου και μαρτυρει περι εμου ὁ πεμψας με πατηρ.
ελεγον ουν αυτω· που εστιν ὁ πατηρ σου; απεκριθη ιησους· ουτε εμε οιδατε ουτε τον πατερα μου· ει εμε ηδειτε, και τον πατερα μου ⸂αν ηδειτε⸃.
ταυτα τα ῥηματα ⸀ελαλησεν εν τω γαζοφυλακιω διδασκων εν τω ἱερω· και ουδεις επιασεν αυτον, ὁτι ουπω εληλυθει ἡ ὡρα αυτου.
ειπεν ουν παλιν ⸀αυτοις· εγω ὑπαγω και ζητησετε με, και εν τη ἁμαρτια ὑμων αποθανεισθε· ὁπου εγω ὑπαγω ὑμεις ου δυνασθε ελθειν.
ελεγον ουν οἱ ιουδαιοι· μητι αποκτενει ἑαυτον ὁτι λεγει· ὁπου εγω ὑπαγω ὑμεις ου δυνασθε ελθειν;
και ⸀ελεγεν αυτοις· ὑμεις εκ των κατω εστε, εγω εκ των ανω ειμι· ὑμεις εκ ⸂τουτου του κοσμου⸃ εστε, εγω ουκ ειμι εκ του κοσμου τουτου.
ειπον ουν ὑμιν ὁτι αποθανεισθε εν ταις ἁμαρτιαις ὑμων· εαν γαρ μη πιστευσητε ὁτι εγω ειμι, αποθανεισθε εν ταις ἁμαρτιαις ὑμων.
ελεγον ουν αυτω· συ τις ει; ⸀ειπεν αυτοις ὁ ιησους· την αρχην ⸂ὁ τι⸃ και λαλω ὑμιν;
πολλα εχω περι ὑμων λαλειν και κρινειν· αλλ ὁ πεμψας με αληθης εστιν, καγω ἁ ηκουσα παρ αυτου ταυτα ⸀λαλω εις τον κοσμον.
ουκ εγνωσαν ὁτι τον πατερα αυτοις ελεγεν.
ειπεν ⸀ουν ὁ ιησους· ὁταν ὑψωσητε τον υἱον του ανθρωπου, τοτε γνωσεσθε ὁτι εγω ειμι, και απ εμαυτου ποιω ουδεν, αλλα καθως εδιδαξεν με ὁ ⸀πατηρ ταυτα λαλω.
και ὁ πεμψας με μετ εμου εστιν· ουκ αφηκεν με ⸀μονον, ὁτι εγω τα αρεστα αυτω ποιω παντοτε.
ταυτα αυτου λαλουντος πολλοι επιστευσαν εις αυτον.
ελεγεν ουν ὁ ιησους προς τους πεπιστευκοτας αυτω ιουδαιους· εαν ὑμεις μεινητε εν τω λογω τω εμω, αληθως μαθηται μου εστε,
και γνωσεσθε την αληθειαν, και ἡ αληθεια ελευθερωσει ὑμας.
απεκριθησαν ⸂προς αυτον⸃· σπερμα αβρααμ εσμεν και ουδενι δεδουλευκαμεν πωποτε· πως συ λεγεις ὁτι ελευθεροι γενησεσθε;
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους· αμην αμην λεγω ὑμιν ὁτι πας ὁ ποιων την ἁμαρτιαν δουλος εστιν της ἁμαρτιας·
ὁ δε δουλος ου μενει εν τη οικια εις τον αιωνα· ⸀ὁ υἱος μενει εις τον αιωνα.
εαν ουν ὁ υἱος ὑμας ελευθερωση, οντως ελευθεροι εσεσθε.
οιδα ὁτι σπερμα αβρααμ εστε· αλλα ζητειτε με αποκτειναι, ὁτι ὁ λογος ὁ εμος ου χωρει εν ὑμιν.
⸂ἁ εγω⸃ ἑωρακα παρα τω ⸀πατρι λαλω· και ὑμεις ουν ⸂ἁ ηκουσατε⸃ παρα ⸂του πατρος⸃ ποιειτε.
απεκριθησαν και ειπαν αυτω· ὁ πατηρ ἡμων αβρααμ εστιν. λεγει αυτοις ὁ ιησους· ει τεκνα του αβρααμ ⸀εστε, τα εργα του αβρααμ ⸀εποιειτε·
νυν δε ζητειτε με αποκτειναι, ανθρωπον ὁς την αληθειαν ὑμιν λελαληκα ἡν ηκουσα παρα του θεου· τουτο αβρααμ ουκ εποιησεν.
ὑμεις ποιειτε τα εργα του πατρος ὑμων. ⸀ειπαν αυτω· ἡμεις εκ πορνειας ⸂ου γεγεννημεθα⸃· ἑνα πατερα εχομεν τον θεον.
⸀ειπεν αυτοις ὁ ιησους· ει ὁ θεος πατηρ ὑμων ην ηγαπατε αν εμε, εγω γαρ εκ του θεου εξηλθον και ἡκω· ουδε γαρ απ εμαυτου εληλυθα, αλλ εκεινος με απεστειλεν.
δια τι την λαλιαν την εμην ου γινωσκετε; ὁτι ου δυνασθε ακουειν τον λογον τον εμον.
ὑμεις εκ του πατρος του διαβολου εστε και τας επιθυμιας του πατρος ὑμων θελετε ποιειν. εκεινος ανθρωποκτονος ην απ αρχης, και εν τη αληθεια ⸂ουκ εστηκεν⸃, ὁτι ουκ εστιν αληθεια εν αυτω. ὁταν λαλη το ψευδος, εκ των ιδιων λαλει, ὁτι ψευστης εστιν και ὁ πατηρ αυτου.
εγω δε ὁτι την αληθειαν λεγω, ου πιστευετε μοι.
τις εξ ὑμων ελεγχει με περι ἁμαρτιας; ⸀ει αληθειαν λεγω, δια τι ὑμεις ου πιστευετε μοι;
ὁ ων εκ του θεου τα ῥηματα του θεου ακουει· δια τουτο ὑμεις ουκ ακουετε ὁτι εκ του θεου ουκ εστε.
⸀απεκριθησαν οἱ ιουδαιοι και ειπαν αυτω· ου καλως λεγομεν ἡμεις ὁτι σαμαριτης ει συ και δαιμονιον εχεις;
απεκριθη ιησους· εγω δαιμονιον ουκ εχω, αλλα τιμω τον πατερα μου, και ὑμεις ατιμαζετε με.
εγω δε ου ζητω την δοξαν μου· εστιν ὁ ζητων και κρινων.
αμην αμην λεγω ὑμιν, εαν τις τον ⸂εμον λογον⸃ τηρηση, θανατον ου μη θεωρηση εις τον αιωνα.
⸀ειπον αυτω οἱ ιουδαιοι· νυν εγνωκαμεν ὁτι δαιμονιον εχεις. αβρααμ απεθανεν και οἱ προφηται, και συ λεγεις· εαν τις τον λογον μου τηρηση, ου μη γευσηται θανατου εις τον αιωνα·
μη συ μειζων ει του πατρος ἡμων αβρααμ, ὁστις απεθανεν; και οἱ προφηται απεθανον· τινα ⸀σεαυτον ποιεις;
απεκριθη ιησους· εαν εγω ⸀δοξασω εμαυτον, ἡ δοξα μου ουδεν εστιν· εστιν ὁ πατηρ μου ὁ δοξαζων με, ὁν ὑμεις λεγετε ὁτι θεος ⸀ἡμων εστιν,
και ουκ εγνωκατε αυτον, εγω δε οιδα αυτον· καν ειπω ὁτι ουκ οιδα αυτον, εσομαι ὁμοιος ⸀ὑμιν ψευστης· αλλα οιδα αυτον και τον λογον αυτου τηρω.
αβρααμ ὁ πατηρ ὑμων ηγαλλιασατο ἱνα ιδη την ἡμεραν την εμην, και ειδεν και εχαρη.
ειπον ουν οἱ ιουδαιοι προς αυτον· πεντηκοντα ετη ουπω εχεις και αβρααμ ἑωρακας;
ειπεν ⸀αυτοις ιησους· αμην αμην λεγω ὑμιν, πριν αβρααμ γενεσθαι εγω ειμι.
ηραν ουν λιθους ἱνα βαλωσιν επ αυτον· ιησους δε εκρυβη και εξηλθεν εκ του ⸀ἱερου.
9
και παραγων ειδεν ανθρωπον τυφλον εκ γενετης.
και ηρωτησαν αυτον οἱ μαθηται αυτου λεγοντες· ῥαββι, τις ἡμαρτεν, οὑτος η οἱ γονεις αυτου, ἱνα τυφλος γεννηθη;
απεκριθη ιησους· ουτε οὑτος ἡμαρτεν ουτε οἱ γονεις αυτου, αλλ ἱνα φανερωθη τα εργα του θεου εν αυτω.
⸀ἡμας δει εργαζεσθαι τα εργα του πεμψαντος με ἑως ἡμερα εστιν· ερχεται νυξ ὁτε ουδεις δυναται εργαζεσθαι.
ὁταν εν τω κοσμω ω, φως ειμι του κοσμου.
ταυτα ειπων επτυσεν χαμαι και εποιησεν πηλον εκ του πτυσματος, και ⸀επεχρισεν ⸀αυτου τον πηλον επι τους ⸀οφθαλμους,
και ειπεν αυτω· ὑπαγε νιψαι εις την κολυμβηθραν του σιλωαμ (ὁ ἑρμηνευεται απεσταλμενος). απηλθεν ουν και ενιψατο, και ηλθεν βλεπων.
οἱ ουν γειτονες και οἱ θεωρουντες αυτον το προτερον ὁτι ⸀προσαιτης ην ελεγον· ουχ οὑτος εστιν ὁ καθημενος και προσαιτων;
αλλοι ελεγον ὁτι οὑτος εστιν· αλλοι ⸂ελεγον· ουχι, αλλα⸃ ὁμοιος αυτω εστιν. εκεινος ελεγεν ὁτι εγω ειμι.
ελεγον ουν αυτω· ⸀πως ηνεωχθησαν σου οἱ οφθαλμοι;
απεκριθη ⸀εκεινος· ⸂ὁ ανθρωπος ὁ⸃ λεγομενος ιησους πηλον εποιησεν και επεχρισεν μου τους οφθαλμους και ειπεν μοι ⸀ὁτι ὑπαγε εις ⸀τον σιλωαμ και νιψαι· απελθων ⸀ουν και νιψαμενος ανεβλεψα.
⸂και ειπαν⸃ αυτω· που εστιν εκεινος; λεγει· ουκ οιδα.
αγουσιν αυτον προς τους φαρισαιους τον ποτε τυφλον.
ην δε σαββατον ⸂εν ἡ ἡμερα⸃ τον πηλον εποιησεν ὁ ιησους και ανεωξεν αυτου τους οφθαλμους.
παλιν ουν ηρωτων αυτον και οἱ φαρισαιοι πως ανεβλεψεν. ὁ δε ειπεν αυτοις· πηλον επεθηκεν μου επι τους οφθαλμους, και ενιψαμην, και βλεπω.
ελεγον ουν εκ των φαρισαιων τινες· ⸂ουκ εστιν οὑτος παρα θεου ὁ ανθρωπος⸃, ὁτι το σαββατον ου τηρει. ⸀αλλοι ελεγον· πως δυναται ανθρωπος ἁμαρτωλος τοιαυτα σημεια ποιειν; και σχισμα ην εν αυτοις.
λεγουσιν ⸀ουν τω τυφλω παλιν· ⸂τι συ⸃ λεγεις περι αυτου, ὁτι ηνεωξεν σου τους οφθαλμους; ὁ δε ειπεν ὁτι προφητης εστιν.
ουκ επιστευσαν ουν οἱ ιουδαιοι περι αυτου ὁτι ⸂ην τυφλος⸃ και ανεβλεψεν, ἑως ὁτου εφωνησαν τους γονεις αυτου ⸂του αναβλεψαντος⸃
και ηρωτησαν αυτους λεγοντες· οὑτος εστιν ὁ υἱος ὑμων, ὁν ὑμεις λεγετε ὁτι τυφλος εγεννηθη; πως ουν ⸂βλεπει αρτι⸃;
απεκριθησαν ⸀ουν οἱ γονεις αυτου και ειπαν· οιδαμεν ὁτι οὑτος εστιν ὁ υἱος ἡμων και ὁτι τυφλος εγεννηθη·
πως δε νυν βλεπει ουκ οιδαμεν, η τις ηνοιξεν αυτου τους οφθαλμους ἡμεις ουκ οιδαμεν· ⸂αυτον ερωτησατε, ἡλικιαν εχει⸃, αυτος περι ἑαυτου λαλησει.
ταυτα ειπαν οἱ γονεις αυτου ὁτι εφοβουντο τους ιουδαιους, ηδη γαρ συνετεθειντο οἱ ιουδαιοι ἱνα εαν τις αυτον ὁμολογηση χριστον, αποσυναγωγος γενηται.
δια τουτο οἱ γονεις αυτου ειπαν ὁτι ἡλικιαν εχει, αυτον ⸀επερωτησατε.
εφωνησαν ουν ⸂τον ανθρωπον εκ δευτερου⸃ ὁς ην τυφλος και ειπαν αυτω· δος δοξαν τω θεω· ἡμεις οιδαμεν ὁτι ⸂οὑτος ὁ ανθρωπος⸃ ἁμαρτωλος εστιν.
απεκριθη ουν ⸀εκεινος· ει ἁμαρτωλος εστιν ουκ οιδα· ἑν οιδα ὁτι τυφλος ων αρτι βλεπω.
ειπον ⸂ουν αυτω⸃· τι εποιησεν σοι; πως ηνοιξεν σου τους οφθαλμους;
απεκριθη αυτοις· ειπον ὑμιν ηδη και ουκ ηκουσατε· τι παλιν θελετε ακουειν; μη και ὑμεις θελετε αυτου μαθηται γενεσθαι;
⸀ελοιδορησαν αυτον και ειπον· συ ⸂μαθητης ει⸃ εκεινου, ἡμεις δε του μωυσεως εσμεν μαθηται·
ἡμεις οιδαμεν ὁτι μωυσει λελαληκεν ὁ θεος, τουτον δε ουκ οιδαμεν ποθεν εστιν.
απεκριθη ὁ ανθρωπος και ειπεν αυτοις· εν ⸂τουτω γαρ το⸃ θαυμαστον εστιν ὁτι ὑμεις ουκ οιδατε ποθεν εστιν, και ηνοιξεν μου τους οφθαλμους.
⸀οιδαμεν ὁτι ⸂ἁμαρτωλων ὁ θεος⸃ ουκ ακουει, αλλ εαν τις θεοσεβης η και το θελημα αυτου ποιη τουτου ακουει.
εκ του αιωνος ουκ ηκουσθη ὁτι ηνεωξεν τις οφθαλμους τυφλου γεγεννημενου·
ει μη ην οὑτος παρα θεου, ουκ ηδυνατο ποιειν ουδεν.
απεκριθησαν και ειπαν αυτω· εν ἁμαρτιαις συ εγεννηθης ὁλος, και συ διδασκεις ἡμας; και εξεβαλον αυτον εξω.
⸀ηκουσεν ιησους ὁτι εξεβαλον αυτον εξω, και εὑρων αυτον ⸀ειπεν· συ πιστευεις εις τον υἱον του ⸀ανθρωπου.
απεκριθη εκεινος και ειπεν· και τις εστιν, κυριε, ἱνα πιστευσω εις αυτον;
⸀ειπεν αυτω ὁ ιησους· και ἑωρακας αυτον και ὁ λαλων μετα σου εκεινος εστιν.
ὁ δε εφη· πιστευω, κυριε· και προσεκυνησεν αυτω.
και ειπεν ὁ ιησους· εις κριμα εγω εις τον κοσμον τουτον ηλθον, ἱνα οἱ μη βλεποντες βλεπωσιν και οἱ βλεποντες τυφλοι γενωνται.
⸀ηκουσαν εκ των φαρισαιων ταυτα οἱ ⸂μετ αυτου οντες⸃, και ειπον αυτω· μη και ἡμεις τυφλοι εσμεν;
ειπεν αυτοις ὁ ιησους· ει τυφλοι ητε, ουκ αν ειχετε ἁμαρτιαν· νυν δε λεγετε ὁτι βλεπομεν· ⸀ἡ ἁμαρτια ὑμων μενει.
10
αμην αμην λεγω ὑμιν, ὁ μη εισερχομενος δια της θυρας εις την αυλην των προβατων αλλα αναβαινων αλλαχοθεν εκεινος κλεπτης εστιν και ληστης·
ὁ δε εισερχομενος δια της θυρας ποιμην εστιν των προβατων.
τουτω ὁ θυρωρος ανοιγει, και τα προβατα της φωνης αυτου ακουει και τα ιδια προβατα ⸀φωνει κατ ονομα και εξαγει αυτα.
⸀ὁταν τα ιδια ⸀παντα εκβαλη, εμπροσθεν αυτων πορευεται, και τα προβατα αυτω ακολουθει, ὁτι οιδασιν την φωνην αυτου·
αλλοτριω δε ου μη ⸀ακολουθησουσιν αλλα φευξονται απ αυτου, ὁτι ουκ οιδασι των αλλοτριων την φωνην.
ταυτην την παροιμιαν ειπεν αυτοις ὁ ιησους· εκεινοι δε ουκ εγνωσαν τινα ⸀ην ἁ ελαλει αυτοις.
ειπεν ουν παλιν ⸀αυτοις ὁ ιησους· αμην αμην λεγω ὑμιν ⸀ὁτι εγω ειμι ἡ θυρα των προβατων.
παντες ὁσοι ηλθον ⸂προ εμου⸃ κλεπται εισιν και λησται· αλλ ουκ ηκουσαν αυτων τα προβατα.
εγω ειμι ἡ θυρα· δι εμου εαν τις εισελθη σωθησεται και εισελευσεται και εξελευσεται και νομην εὑρησει.
ὁ κλεπτης ουκ ερχεται ει μη ἱνα κλεψη και θυση και απολεση· εγω ηλθον ἱνα ζωην εχωσιν και περισσον εχωσιν.
εγω ειμι ὁ ποιμην ὁ καλος· ὁ ποιμην ὁ καλος την ψυχην αυτου τιθησιν ὑπερ των προβατων·
ὁ ⸀μισθωτος και ουκ ων ποιμην, οὑ ουκ ⸀εστιν τα προβατα ιδια, θεωρει τον λυκον ερχομενον και αφιησιν τα προβατα και φευγει—και ὁ λυκος ἁρπαζει αυτα και ⸀σκορπιζει.
⸀ὁτι μισθωτος εστιν και ου μελει αυτω περι των προβατων.
εγω ειμι ὁ ποιμην ὁ καλος, και γινωσκω τα εμα και ⸂γινωσκουσι με τα εμα⸃,
καθως γινωσκει με ὁ πατηρ καγω γινωσκω τον πατερα, και την ψυχην μου τιθημι ὑπερ των προβατων.
και αλλα προβατα εχω ἁ ουκ εστιν εκ της αυλης ταυτης· κακεινα ⸂δει με⸃ αγαγειν, και της φωνης μου ακουσουσιν, και ⸀γενησονται μια ποιμνη, εἱς ποιμην.
δια τουτο ⸂με ὁ πατηρ⸃ αγαπα ὁτι εγω τιθημι την ψυχην μου, ἱνα παλιν λαβω αυτην.
ουδεις ⸀αιρει αυτην απ εμου, αλλ εγω τιθημι αυτην απ εμαυτου. εξουσιαν εχω θειναι αυτην, και εξουσιαν εχω παλιν λαβειν αυτην· ταυτην την εντολην ελαβον παρα του πατρος μου.
⸀σχισμα παλιν εγενετο εν τοις ιουδαιοις δια τους λογους τουτους.
ελεγον δε πολλοι εξ αυτων· δαιμονιον εχει και μαινεται· τι αυτου ακουετε;
⸀αλλοι ελεγον· ταυτα τα ῥηματα ουκ εστιν δαιμονιζομενου· μη δαιμονιον δυναται τυφλων οφθαλμους ⸀ανοιξαι.
εγενετο ⸀τοτε τα εγκαινια εν ⸀τοις ἱεροσολυμοις· ⸀χειμων ην,
και περιεπατει ὁ ιησους εν τω ἱερω εν τη στοα ⸀του σολομωνος.
εκυκλωσαν ουν αυτον οἱ ιουδαιοι και ελεγον αυτω· ἑως ποτε την ψυχην ἡμων αιρεις; ει συ ει ὁ χριστος, ειπε ἡμιν παρρησια.
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους· ειπον ὑμιν και ου πιστευετε· τα εργα ἁ εγω ποιω εν τω ονοματι του πατρος μου ταυτα μαρτυρει περι εμου·
αλλα ὑμεις ου πιστευετε, ⸂ὁτι ουκ⸃ εστε εκ των προβατων των ⸀εμων.
τα προβατα τα εμα της φωνης μου ⸀ακουουσιν, καγω γινωσκω αυτα, και ακολουθουσιν μοι,
καγω ⸂διδωμι αυτοις ζωην αιωνιον⸃, και ου μη απολωνται εις τον αιωνα, και ουχ ἁρπασει τις αυτα εκ της χειρος μου.
ὁ πατηρ μου ⸀ὁ δεδωκεν ⸀μοι ⸂παντων μειζων⸃ εστιν, και ουδεις δυναται ἁρπαζειν εκ της χειρος του ⸀πατρος.
εγω και ὁ πατηρ ἑν εσμεν.
εβαστασαν ⸀ουν παλιν λιθους οἱ ιουδαιοι ἱνα λιθασωσιν αυτον.
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους· πολλα ⸂εργα καλα εδειξα ὑμιν⸃ εκ του ⸀πατρος· δια ποιον αυτων εργον ⸂εμε λιθαζετε⸃;
απεκριθησαν αυτω οἱ ⸀ιουδαιοι· περι καλου εργου ου λιθαζομεν σε αλλα περι βλασφημιας, και ὁτι συ ανθρωπος ων ποιεις σεαυτον θεον.
απεκριθη αυτοις ὁ ιησους· ουκ εστιν γεγραμμενον εν τω νομω ὑμων ⸀ὁτι εγω ειπα· θεοι εστε;
ει εκεινους ειπεν θεους προς οὑς ὁ λογος του θεου εγενετο, και ου δυναται λυθηναι ἡ γραφη,
ὁν ὁ πατηρ ἡγιασεν και απεστειλεν εις τον κοσμον ὑμεις λεγετε ὁτι βλασφημεις, ὁτι ειπον· υἱος του θεου ειμι;
ει ου ποιω τα εργα του πατρος μου, μη πιστευετε μοι·
ει δε ποιω, καν εμοι μη πιστευητε τοις εργοις ⸀πιστευετε, ἱνα γνωτε και ⸀γινωσκητε ὁτι εν εμοι ὁ πατηρ καγω εν ⸂τω πατρι⸃.
εζητουν ουν ⸂παλιν αυτον⸃ πιασαι· και εξηλθεν εκ της χειρος αυτων.
και απηλθεν παλιν περαν του ιορδανου εις τον τοπον ὁπου ην ιωαννης το πρωτον βαπτιζων, και εμεινεν εκει.
και πολλοι ηλθον προς αυτον και ελεγον ὁτι ιωαννης μεν σημειον εποιησεν ουδεν, παντα δε ὁσα ειπεν ιωαννης περι τουτου αληθη ην.
και ⸂πολλοι επιστευσαν εις αυτον εκει⸃.
11
ην δε τις ασθενων, λαζαρος απο βηθανιας εκ της κωμης μαριας και μαρθας της αδελφης αυτης.
ην δε ⸀μαριαμ ἡ αλειψασα τον κυριον μυρω και εκμαξασα τους ποδας αυτου ταις θριξιν αυτης, ἡς ὁ αδελφος λαζαρος ησθενει.
απεστειλαν ουν αἱ αδελφαι προς αυτον λεγουσαι· κυριε, ιδε ὁν φιλεις ασθενει.
ακουσας δε ὁ ιησους ειπεν· αὑτη ἡ ασθενεια ουκ εστιν προς θανατον αλλ ὑπερ της δοξης του θεου ἱνα δοξασθη ὁ υἱος του θεου δι αυτης.
ηγαπα δε ὁ ιησους την μαρθαν και την αδελφην αυτης και τον λαζαρον.
ὡς ουν ηκουσεν ὁτι ασθενει, τοτε μεν εμεινεν εν ὡ ην τοπω δυο ἡμερας·
επειτα μετα τουτο λεγει τοις μαθηταις· αγωμεν εις την ιουδαιαν παλιν.
λεγουσιν αυτω οἱ μαθηται· ῥαββι, νυν εζητουν σε λιθασαι οἱ ιουδαιοι, και παλιν ὑπαγεις εκει;
απεκριθη ιησους· ουχι δωδεκα ⸂ὡραι εισιν⸃ της ἡμερας; εαν τις περιπατη εν τη ἡμερα, ου προσκοπτει, ὁτι το φως του κοσμου τουτου βλεπει·
εαν δε τις περιπατη εν τη νυκτι, προσκοπτει, ὁτι το φως ουκ εστιν εν αυτω.
ταυτα ειπεν, και μετα τουτο λεγει αυτοις· λαζαρος ὁ φιλος ἡμων κεκοιμηται, αλλα πορευομαι ἱνα εξυπνισω αυτον.
ειπαν ουν οἱ μαθηται ⸀αυτω· κυριε, ει κεκοιμηται σωθησεται.
ειρηκει δε ὁ ιησους περι του θανατου αυτου. εκεινοι δε εδοξαν ὁτι περι της κοιμησεως του ὑπνου λεγει.
τοτε ουν ειπεν αυτοις ὁ ιησους παρρησια· λαζαρος απεθανεν,
και χαιρω δι ὑμας, ἱνα πιστευσητε, ὁτι ουκ ημην εκει· αλλα αγωμεν προς αυτον.
ειπεν ουν θωμας ὁ λεγομενος διδυμος τοις συμμαθηταις· αγωμεν και ἡμεις ἱνα αποθανωμεν μετ αυτου.
ελθων ουν ὁ ιησους εὑρεν αυτον τεσσαρας ⸂ηδη ἡμερας⸃ εχοντα εν τω μνημειω.
ην δε ⸀ἡ βηθανια εγγυς των ἱεροσολυμων ὡς απο σταδιων δεκαπεντε.
⸂πολλοι δε⸃ εκ των ιουδαιων εληλυθεισαν προς ⸀την μαρθαν και ⸀μαριαμ ἱνα παραμυθησωνται αυτας περι του ⸀αδελφου.
ἡ ουν μαρθα ὡς ηκουσεν ὁτι ιησους ερχεται ὑπηντησεν αυτω· ⸀μαρια δε εν τω οικω εκαθεζετο.
ειπεν ουν ⸀ἡ μαρθα προς ⸀τον ιησουν· κυριε, ει ης ὡδε ⸂ουκ αν απεθανεν ὁ αδελφος μου⸃·
⸀και νυν οιδα ὁτι ὁσα αν αιτηση τον θεον δωσει σοι ὁ θεος.
λεγει αυτη ὁ ιησους· αναστησεται ὁ αδελφος σου.
λεγει αυτω ⸀ἡ μαρθα· οιδα ὁτι αναστησεται εν τη αναστασει εν τη εσχατη ἡμερα.
ειπεν αυτη ὁ ιησους· εγω ειμι ἡ αναστασις και ἡ ζωη· ὁ πιστευων εις εμε καν αποθανη ζησεται,
και πας ὁ ζων και πιστευων εις εμε ου μη αποθανη εις τον αιωνα· πιστευεις τουτο;
λεγει αυτω· ναι, κυριε· εγω πεπιστευκα ὁτι συ ει ὁ χριστος ὁ υἱος του θεου ὁ εις τον κοσμον ερχομενος.
και ⸀τουτο ειπουσα απηλθεν και εφωνησεν ⸀μαριαμ την αδελφην αυτης λαθρα ειπουσα· ὁ διδασκαλος παρεστιν και φωνει σε.
εκεινη ⸀δε ὡς ηκουσεν ⸀ηγερθη ταχυ και ⸀ηρχετο προς αυτον·
ουπω δε εληλυθει ὁ ιησους εις την κωμην, αλλ ην ⸀ετι εν τω τοπω ὁπου ὑπηντησεν αυτω ἡ μαρθα.
οἱ ουν ιουδαιοι οἱ οντες μετ αυτης εν τη οικια και παραμυθουμενοι αυτην, ιδοντες την ⸀μαριαμ ὁτι ταχεως ανεστη και εξηλθεν, ηκολουθησαν αυτη ⸀δοξαντες ὁτι ὑπαγει εις το μνημειον ἱνα κλαυση εκει.
ἡ ουν ⸀μαριαμ ὡς ηλθεν ὁπου ⸀ην ιησους ιδουσα αυτον επεσεν αυτου ⸀προς τους ποδας, λεγουσα αυτω· κυριε, ει ης ὡδε ουκ αν ⸂μου απεθανεν⸃ ὁ αδελφος.
ιησους ουν ὡς ειδεν αυτην κλαιουσαν και τους συνελθοντας αυτη ιουδαιους κλαιοντας ενεβριμησατο τω πνευματι και εταραξεν ἑαυτον,
και ειπεν· που τεθεικατε αυτον; λεγουσιν αυτω· κυριε, ερχου και ιδε.
εδακρυσεν ὁ ιησους.
ελεγον ουν οἱ ιουδαιοι· ιδε πως εφιλει αυτον.
τινες δε εξ αυτων ειπαν· ουκ εδυνατο οὑτος ὁ ανοιξας τους οφθαλμους του τυφλου ποιησαι ἱνα και οὑτος μη αποθανη;
ιησους ουν παλιν εμβριμωμενος εν ἑαυτω ερχεται εις το μνημειον· ην δε σπηλαιον, και λιθος επεκειτο επ αυτω.
λεγει ὁ ιησους· αρατε τον λιθον. λεγει αυτω ἡ αδελφη του ⸀τετελευτηκοτος μαρθα· κυριε, ηδη οζει, τεταρταιος γαρ εστιν.
λεγει αυτη ὁ ιησους· ουκ ειπον σοι ὁτι εαν πιστευσης ⸀οψη την δοξαν του θεου;
ηραν ουν τον ⸀λιθον. ὁ δε ιησους ηρεν τους οφθαλμους ανω και ειπεν· πατερ, ευχαριστω σοι ὁτι ηκουσας μου,
εγω δε ηδειν ὁτι παντοτε μου ακουεις· αλλα δια τον οχλον τον περιεστωτα ειπον, ἱνα πιστευσωσιν ὁτι συ με απεστειλας.
και ταυτα ειπων φωνη μεγαλη εκραυγασεν· λαζαρε, δευρο εξω.
⸀εξηλθεν ὁ τεθνηκως δεδεμενος τους ποδας και τας χειρας κειριαις, και ἡ οψις αυτου σουδαριω περιεδεδετο. λεγει ⸂αυτοις ὁ ιησους⸃· λυσατε αυτον και αφετε ⸀αυτον ὑπαγειν.
πολλοι ουν εκ των ιουδαιων, οἱ ελθοντες προς την ⸀μαριαμ και θεασαμενοι ⸀ἁ ⸀εποιησεν, επιστευσαν εις αυτον·
τινες δε εξ αυτων απηλθον προς τους φαρισαιους και ειπαν αυτοις ἁ ⸀εποιησεν ιησους.
συνηγαγον ουν οἱ αρχιερεις και οἱ φαρισαιοι συνεδριον, και ελεγον· τι ποιουμεν ὁτι οὑτος ὁ ανθρωπος πολλα ⸂ποιει σημεια⸃;
εαν αφωμεν αυτον οὑτως, παντες πιστευσουσιν εις αυτον, και ελευσονται οἱ ῥωμαιοι και αρουσιν ἡμων και τον τοπον και το εθνος.
εἱς δε τις εξ αυτων καιαφας, αρχιερευς ων του ενιαυτου εκεινου, ειπεν αυτοις· ὑμεις ουκ οιδατε ουδεν,
ουδε ⸀λογιζεσθε ὁτι συμφερει ⸀ὑμιν ἱνα εἱς ανθρωπος αποθανη ὑπερ του λαου και μη ὁλον το εθνος αποληται.
τουτο δε αφ ἑαυτου ουκ ειπεν, αλλα αρχιερευς ων του ενιαυτου εκεινου επροφητευσεν ὁτι εμελλεν ιησους αποθνησκειν ὑπερ του εθνους,
και ουχ ὑπερ του εθνους μονον, αλλ ἱνα και τα τεκνα του θεου τα διεσκορπισμενα συναγαγη εις ἑν.
απ εκεινης ουν της ἡμερας ⸀εβουλευσαντο ἱνα αποκτεινωσιν αυτον.
⸂ὁ ουν ιησους⸃ ουκετι παρρησια περιεπατει εν τοις ιουδαιοις, αλλα απηλθεν εκειθεν εις την χωραν εγγυς της ερημου, εις εφραιμ λεγομενην πολιν, κακει ⸀εμεινεν μετα των ⸀μαθητων.
ην δε εγγυς το πασχα των ιουδαιων, και ανεβησαν πολλοι εις ἱεροσολυμα εκ της χωρας προ του πασχα ἱνα ἁγνισωσιν ἑαυτους.
εζητουν ουν τον ιησουν και ελεγον μετ αλληλων εν τω ἱερω ἑστηκοτες· τι δοκει ὑμιν; ὁτι ου μη ελθη εις την ἑορτην;
δεδωκεισαν ⸀δε οἱ αρχιερεις και οἱ φαρισαιοι ⸀εντολας ἱνα εαν τις γνω που εστιν μηνυση, ὁπως πιασωσιν αυτον.
12
ὁ ουν ιησους προ ἑξ ἡμερων του πασχα ηλθεν εις βηθανιαν, ὁπου ην ⸀λαζαρος, ὁν ηγειρεν εκ νεκρων ⸀ιησους.
εποιησαν ουν αυτω δειπνον εκει, και ἡ μαρθα διηκονει, ὁ δε λαζαρος εἱς ην ⸀εκ των ανακειμενων συν αυτω·
ἡ ουν ⸀μαριαμ λαβουσα λιτραν μυρου ναρδου πιστικης πολυτιμου ηλειψεν τους ποδας του ιησου και εξεμαξεν ταις θριξιν αυτης τους ποδας αυτου· ἡ δε οικια επληρωθη εκ της οσμης του μυρου.
λεγει ⸀δε ⸂ιουδας ὁ ισκαριωτης εἱς των μαθητων αυτου⸃, ὁ μελλων αυτον παραδιδοναι·
δια τι τουτο το μυρον ουκ επραθη τριακοσιων δηναριων και εδοθη πτωχοις;
ειπεν δε τουτο ουχ ὁτι περι των πτωχων εμελεν αυτω, αλλ ὁτι κλεπτης ην και το γλωσσοκομον ⸀εχων τα βαλλομενα εβασταζεν.
ειπεν ουν ὁ ιησους· αφες αυτην, ⸀ἱνα εις την ἡμεραν του ενταφιασμου μου ⸀τηρηση αυτο·
τους πτωχους γαρ παντοτε εχετε μεθ ἑαυτων, εμε δε ου παντοτε εχετε.
εγνω ⸀ουν οχλος πολυς εκ των ιουδαιων ὁτι εκει εστιν, και ηλθον ου δια τον ιησουν μονον, αλλ ἱνα και τον λαζαρον ιδωσιν ὁν ηγειρεν εκ νεκρων.
εβουλευσαντο δε οἱ αρχιερεις ἱνα και τον λαζαρον αποκτεινωσιν,
ὁτι πολλοι δι αυτον ὑπηγον των ιουδαιων και επιστευον εις τον ιησουν.
τη επαυριον ⸀ὁ οχλος πολυς ὁ ελθων εις την ἑορτην, ακουσαντες ὁτι ερχεται ⸁ὁ ιησους εις ἱεροσολυμα,
ελαβον τα βαια των φοινικων και εξηλθον εις ὑπαντησιν αυτω, και ⸀εκραυγαζον· ὡσαννα, ευλογημενος ὁ ερχομενος εν ονοματι κυριου, ⸂και ὁ⸃ βασιλευς του ισραηλ.
εὑρων δε ὁ ιησους οναριον εκαθισεν επ αυτο, καθως εστιν γεγραμμενον·
μη φοβου, θυγατηρ σιων· ιδου ὁ βασιλευς σου ερχεται, καθημενος επι πωλον ονου.
⸀ταυτα ουκ εγνωσαν ⸂αυτου οἱ μαθηται⸃ το πρωτον, αλλ ὁτε εδοξασθη ιησους τοτε εμνησθησαν ὁτι ταυτα ην επ αυτω γεγραμμενα και ταυτα εποιησαν αυτω.
εμαρτυρει ουν ὁ οχλος ὁ ων μετ αυτου ὁτε τον λαζαρον εφωνησεν εκ του μνημειου και ηγειρεν αυτον εκ νεκρων.
δια τουτο ⸀και ὑπηντησεν αυτω ὁ οχλος ὁτι ⸀ηκουσαν τουτο αυτον πεποιηκεναι το σημειον.
οἱ ουν φαρισαιοι ειπαν προς ἑαυτους· θεωρειτε ὁτι ουκ ωφελειτε ουδεν· ιδε ὁ ⸀κοσμος οπισω αυτου απηλθεν.
ησαν δε ⸂ἑλληνες τινες⸃ εκ των αναβαινοντων ἱνα προσκυνησωσιν εν τη ἑορτη·
οὑτοι ουν προσηλθον φιλιππω τω απο βηθσαιδα της γαλιλαιας, και ηρωτων αυτον λεγοντες· κυριε, θελομεν τον ιησουν ιδειν.
ερχεται ⸀ὁ φιλιππος και λεγει τω ανδρεα· ⸀ερχεται ανδρεας και φιλιππος ⸀και λεγουσιν τω ιησου.
ὁ δε ιησους ⸀αποκρινεται αυτοις λεγων· εληλυθεν ἡ ὡρα ἱνα δοξασθη ὁ υἱος του ανθρωπου.
αμην αμην λεγω ὑμιν, εαν μη ὁ κοκκος του σιτου πεσων εις την γην αποθανη, αυτος μονος μενει· εαν δε αποθανη, πολυν καρπον φερει.
ὁ φιλων την ψυχην αυτου ⸀απολλυει αυτην, και ὁ μισων την ψυχην αυτου εν τω κοσμω τουτω εις ζωην αιωνιον φυλαξει αυτην.
εαν εμοι ⸂τις διακονη⸃ εμοι ακολουθειτω, και ὁπου ειμι εγω εκει και ὁ διακονος ὁ εμος εσται· ⸀εαν τις εμοι διακονη τιμησει αυτον ὁ πατηρ.
νυν ἡ ψυχη μου τεταρακται, και τι ειπω; πατερ, σωσον με εκ της ὡρας ταυτης. αλλα δια τουτο ηλθον εις την ὡραν ταυτην.
πατερ, δοξασον σου το ονομα. ηλθεν ουν φωνη εκ του ουρανου· και εδοξασα και παλιν δοξασω.
ὁ ουν οχλος ὁ ἑστως και ακουσας ελεγεν βροντην γεγονεναι· αλλοι ελεγον· αγγελος αυτω λελαληκεν.
απεκριθη ⸂ιησους και ειπεν⸃· ου δι εμε ⸂ἡ φωνη αὑτη⸃ γεγονεν αλλα δι ὑμας.
νυν κρισις εστιν του κοσμου τουτου, νυν ὁ αρχων του κοσμου τουτου εκβληθησεται εξω·
καγω ⸀εαν ὑψωθω εκ της γης, παντας ἑλκυσω προς εμαυτον.
τουτο δε ελεγεν σημαινων ποιω θανατω ημελλεν αποθνησκειν.
απεκριθη ⸀ουν αυτω ὁ οχλος· ἡμεις ηκουσαμεν εκ του νομου ὁτι ὁ χριστος μενει εις τον αιωνα, και πως ⸂λεγεις συ⸃ ⸀ὁτι δει ὑψωθηναι τον υἱον του ανθρωπου; τις εστιν οὑτος ὁ υἱος του ανθρωπου;
ειπεν ουν αυτοις ὁ ιησους· ετι μικρον χρονον το φως ⸂εν ὑμιν⸃ εστιν. περιπατειτε ⸀ὡς το φως εχετε, ἱνα μη σκοτια ὑμας καταλαβη, και ὁ περιπατων εν τη σκοτια ουκ οιδεν που ὑπαγει.
⸀ὡς το φως εχετε, πιστευετε εις το φως, ἱνα υἱοι φωτος γενησθε. ταυτα ⸀ελαλησεν ιησους, και απελθων εκρυβη απ αυτων.
τοσαυτα δε αυτου σημεια πεποιηκοτος εμπροσθεν αυτων ουκ επιστευον εις αυτον,
ἱνα ὁ λογος ησαιου του προφητου πληρωθη ὁν ειπεν· κυριε, τις επιστευσεν τη ακοη ἡμων; και ὁ βραχιων κυριου τινι απεκαλυφθη;
δια τουτο ουκ ηδυναντο πιστευειν ὁτι παλιν ειπεν ησαιας·
τετυφλωκεν αυτων τους οφθαλμους και ⸀επωρωσεν αυτων την καρδιαν, ἱνα μη ιδωσιν τοις οφθαλμοις και νοησωσιν τη καρδια και ⸀στραφωσιν, και ⸀ιασομαι αυτους.
ταυτα ειπεν ησαιας ⸀ὁτι ειδεν την δοξαν αυτου, και ελαλησεν περι αυτου.
ὁμως μεντοι και εκ των αρχοντων πολλοι επιστευσαν εις αυτον, αλλα δια τους φαρισαιους ουχ ὡμολογουν ἱνα μη αποσυναγωγοι γενωνται,
ηγαπησαν γαρ την δοξαν των ανθρωπων μαλλον ηπερ την δοξαν του θεου.
ιησους δε εκραξεν και ειπεν· ὁ πιστευων εις εμε ου πιστευει εις εμε αλλα εις τον πεμψαντα με,
και ὁ θεωρων εμε θεωρει τον πεμψαντα με.
εγω φως εις τον κοσμον εληλυθα, ἱνα πας ὁ πιστευων εις εμε εν τη σκοτια μη μεινη.
και εαν τις μου ακουση των ῥηματων και μη ⸀φυλαξη, εγω ου κρινω αυτον, ου γαρ ηλθον ἱνα κρινω τον κοσμον αλλ ἱνα σωσω τον κοσμον.
ὁ αθετων εμε και μη λαμβανων τα ῥηματα μου εχει τον κρινοντα αυτον· ὁ λογος ὁν ελαλησα εκεινος κρινει αυτον εν τη εσχατη ἡμερα·
ὁτι εγω εξ εμαυτου ουκ ελαλησα, αλλ ὁ πεμψας με πατηρ αυτος μοι εντολην ⸀δεδωκεν τι ειπω και τι λαλησω.
και οιδα ὁτι ἡ εντολη αυτου ζωη αιωνιος εστιν. ἁ ουν ⸂εγω λαλω⸃, καθως ειρηκεν μοι ὁ πατηρ, οὑτως λαλω.
13
προ δε της ἑορτης του πασχα ειδως ὁ ιησους ὁτι ⸀ηλθεν αυτου ἡ ὡρα ἱνα μεταβη εκ του κοσμου τουτου προς τον πατερα αγαπησας τους ιδιους τους εν τω κοσμω εις τελος ηγαπησεν αυτους.
και δειπνου ⸀γινομενου, του διαβολου ηδη βεβληκοτος εις την καρδιαν ⸂ἱνα παραδοι αυτον ιουδας σιμωνος ⸀ισκαριωτου⸃,
⸀ειδως ὁτι παντα ⸀εδωκεν αυτω ὁ πατηρ εις τας χειρας, και ὁτι απο θεου εξηλθεν και προς τον θεον ὑπαγει,
εγειρεται εκ του δειπνου και τιθησιν τα ἱματια και λαβων λεντιον διεζωσεν ἑαυτον·
ειτα βαλλει ὑδωρ εις τον νιπτηρα, και ηρξατο νιπτειν τους ποδας των μαθητων και εκμασσειν τω λεντιω ὡ ην διεζωσμενος.
ερχεται ουν προς σιμωνα πετρον. ⸀λεγει ⸀αυτω· κυριε, συ μου νιπτεις τους ποδας;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· ὁ εγω ποιω συ ουκ οιδας αρτι, γνωση δε μετα ταυτα.
λεγει αυτω πετρος· ου μη νιψης ⸂μου τους ποδας⸃ εις τον αιωνα. απεκριθη ⸂ιησους αυτω⸃· εαν μη νιψω σε, ουκ εχεις μερος μετ εμου.
λεγει αυτω σιμων πετρος· κυριε, μη τους ποδας μου μονον αλλα και τας χειρας και την κεφαλην.
λεγει αυτω ⸀ὁ ιησους· ὁ λελουμενος ⸂ουκ εχει χρειαν⸃ ⸂ει μη⸃ τους ποδας νιψασθαι, αλλ εστιν καθαρος ὁλος· και ὑμεις καθαροι εστε, αλλ ουχι παντες.
ηδει γαρ τον παραδιδοντα αυτον· δια τουτο ειπεν ⸀ὁτι ουχι παντες καθαροι εστε.
ὁτε ουν ενιψεν τους ποδας αυτων ⸀και ελαβεν τα ἱματια αυτου ⸂και ανεπεσεν⸃, παλιν ειπεν αυτοις· γινωσκετε τι πεποιηκα ὑμιν;
ὑμεις φωνειτε με ὁ διδασκαλος και ὁ κυριος, και καλως λεγετε, ειμι γαρ.
ει ουν εγω ενιψα ὑμων τους ποδας ὁ κυριος και ὁ διδασκαλος, και ὑμεις οφειλετε αλληλων νιπτειν τους ποδας·
ὑποδειγμα γαρ εδωκα ὑμιν ἱνα καθως εγω εποιησα ὑμιν και ὑμεις ποιητε.
αμην αμην λεγω ὑμιν, ουκ εστιν δουλος μειζων του κυριου αυτου ουδε αποστολος μειζων του πεμψαντος αυτον.
ει ταυτα οιδατε, μακαριοι εστε εαν ποιητε αυτα.
ου περι παντων ὑμων λεγω· εγω οιδα ⸀τινας εξελεξαμην· αλλ ἱνα ἡ γραφη πληρωθη· ὁ τρωγων ⸀μου τον αρτον επηρεν επ εμε την πτερναν αυτου.
απ αρτι λεγω ὑμιν προ του γενεσθαι, ἱνα ⸂πιστευσητε ὁταν γενηται⸃ ὁτι εγω ειμι.
αμην αμην λεγω ὑμιν, ὁ λαμβανων ⸀αν τινα πεμψω εμε λαμβανει, ὁ δε εμε λαμβανων λαμβανει τον πεμψαντα με.
ταυτα ειπων ⸀ὁ ιησους εταραχθη τω πνευματι και εμαρτυρησεν και ειπεν· αμην αμην λεγω ὑμιν ὁτι εἱς εξ ὑμων παραδωσει με.
⸀εβλεπον εις αλληλους οἱ μαθηται απορουμενοι περι τινος λεγει.
⸀ην ανακειμενος εἱς ⸀εκ των μαθητων αυτου εν τω κολπω του ιησου, ὁν ηγαπα ὁ ιησους·
νευει ουν τουτω σιμων πετρος ⸂πυθεσθαι τις αν ειη⸃ περι οὑ λεγει.
⸀αναπεσων εκεινος οὑτως επι το στηθος του ιησου λεγει αυτω· κυριε, τις εστιν;
⸀αποκρινεται ὁ ιησους· εκεινος εστιν ὡ εγω ⸀βαψω το ψωμιον ⸂και δωσω αυτω⸃· ⸂βαψας ουν⸃ το ⸀ψωμιον διδωσιν ιουδα σιμωνος ⸀ισκαριωτου.
και μετα το ψωμιον τοτε εισηλθεν εις εκεινον ὁ σατανας. λεγει ουν αυτω ⸀ὁ ιησους· ὁ ποιεις ποιησον ταχιον.
τουτο δε ουδεις εγνω των ανακειμενων προς τι ειπεν αυτω·
τινες γαρ εδοκουν, επει το γλωσσοκομον ⸀ειχεν ιουδας, ὁτι λεγει αυτω ⸀ὁ ιησους· αγορασον ὡν χρειαν εχομεν εις την ἑορτην, η τοις πτωχοις ἱνα τι δω.
λαβων ουν το ψωμιον εκεινος ⸂εξηλθεν ευθυς⸃. ην δε νυξ.
ὁτε ⸀ουν εξηλθεν ⸀λεγει ιησους· νυν εδοξασθη ὁ υἱος του ανθρωπου, και ὁ θεος εδοξασθη εν αυτω·
⸂ει ὁ θεος εδοξασθη εν αυτω,⸃ και ὁ θεος δοξασει αυτον εν ⸀αὑτω, και ευθυς δοξασει αυτον.
τεκνια, ετι μικρον μεθ ὑμων ειμι· ζητησετε με, και καθως ειπον τοις ιουδαιοις ὁτι ὁπου ⸂εγω ὑπαγω⸃ ὑμεις ου δυνασθε ελθειν, και ὑμιν λεγω αρτι.
εντολην καινην διδωμι ὑμιν ἱνα αγαπατε αλληλους, καθως ηγαπησα ὑμας ἱνα και ὑμεις αγαπατε αλληλους.
εν τουτω γνωσονται παντες ὁτι εμοι μαθηται εστε, εαν αγαπην εχητε εν αλληλοις.
λεγει αυτω σιμων πετρος· κυριε, που ὑπαγεις; ⸀απεκριθη ιησους· ὁπου ὑπαγω ου δυνασαι μοι νυν ακολουθησαι, ⸂ακολουθησεις δε ὑστερον⸃.
λεγει αυτω ⸀ὁ πετρος· κυριε, δια τι ου δυναμαι σοι ⸀ακολουθησαι αρτι; την ψυχην μου ὑπερ σου θησω.
⸀αποκρινεται ιησους· την ψυχην σου ὑπερ εμου θησεις; αμην αμην λεγω σοι, ου μη αλεκτωρ φωνηση ἑως οὑ ⸀αρνηση με τρις.
14
μη ταρασσεσθω ὑμων ἡ καρδια· πιστευετε εις τον θεον, και εις εμε πιστευετε.
εν τη οικια του πατρος μου μοναι πολλαι εισιν· ει δε μη, ειπον αν ὑμιν ⸀ὁτι πορευομαι ἑτοιμασαι τοπον ὑμιν·
και εαν πορευθω ⸀και ἑτοιμασω ⸂τοπον ὑμιν⸃, παλιν ερχομαι και παραλημψομαι ὑμας προς εμαυτον, ἱνα ὁπου ειμι εγω και ὑμεις ητε.
και ὁπου εγω ὑπαγω οιδατε ⸂την ὁδον⸃.
λεγει αυτω θωμας· κυριε, ουκ οιδαμεν που ὑπαγεις· ⸀πως ⸂δυναμεθα την ὁδον ειδεναι⸃;
λεγει αυτω ⸀ὁ ιησους· εγω ειμι ἡ ὁδος και ἡ αληθεια και ἡ ζωη· ουδεις ερχεται προς τον πατερα ει μη δι εμου.
ει ⸀εγνωκειτε με, και τον πατερα μου ⸂αν ηδειτε⸃· ⸀απ αρτι γινωσκετε αυτον και ἑωρακατε ⸀αυτον.
λεγει αυτω φιλιππος· κυριε, δειξον ἡμιν τον πατερα, και αρκει ἡμιν.
λεγει αυτω ὁ ιησους· ⸂τοσουτω χρονω⸃ μεθ ὑμων ειμι και ουκ εγνωκας με, φιλιππε; ὁ ἑωρακως εμε ἑωρακεν τον πατερα· ⸀πως συ λεγεις· δειξον ἡμιν τον πατερα;
ου πιστευεις ὁτι εγω εν τω πατρι και ὁ πατηρ εν εμοι εστιν; τα ῥηματα ἁ εγω ⸀λεγω ὑμιν απ εμαυτου ου λαλω, ὁ δε ⸀πατηρ εν εμοι ⸀μενων ποιει τα εργα ⸀αυτου.
πιστευετε μοι ὁτι εγω εν τω πατρι και ὁ πατηρ εν εμοι· ει δε μη, δια τα εργα αυτα ⸀πιστευετε.
αμην αμην λεγω ὑμιν, ὁ πιστευων εις εμε τα εργα ἁ εγω ποιω κακεινος ποιησει, και μειζονα τουτων ποιησει, ὁτι εγω προς τον ⸀πατερα πορευομαι·
και ὁ τι αν αιτησητε εν τω ονοματι μου τουτο ποιησω, ἱνα δοξασθη ὁ πατηρ εν τω υἱω·
εαν τι αιτησητε ⸀με εν τω ονοματι μου ⸀εγω ποιησω.
εαν αγαπατε με, τας εντολας τας εμας ⸀τηρησετε·
καγω ερωτησω τον πατερα και αλλον παρακλητον δωσει ὑμιν ἱνα ⸀η μεθ ὑμων εις τον ⸀αιωνα,
το πνευμα της αληθειας, ὁ ὁ κοσμος ου δυναται λαβειν, ὁτι ου θεωρει αυτο ουδε ⸀γινωσκει· ⸀ὑμεις γινωσκετε αυτο, ὁτι παρ ὑμιν μενει και εν ὑμιν ⸀εσται.
ουκ αφησω ὑμας ορφανους, ερχομαι προς ὑμας.
ετι μικρον και ὁ κοσμος με ουκετι θεωρει, ὑμεις δε θεωρειτε με, ὁτι εγω ζω και ὑμεις ⸀ζησετε.
εν εκεινη τη ἡμερα ⸂γνωσεσθε ὑμεις⸃ ὁτι εγω εν τω πατρι μου και ὑμεις εν εμοι καγω εν ὑμιν.
ὁ εχων τας εντολας μου και τηρων αυτας εκεινος εστιν ὁ αγαπων με· ὁ δε αγαπων με αγαπηθησεται ὑπο του πατρος μου, καγω αγαπησω αυτον και εμφανισω αυτω εμαυτον.
λεγει αυτω ιουδας, ουχ ὁ ισκαριωτης· κυριε, ⸀τι γεγονεν ὁτι ἡμιν μελλεις εμφανιζειν σεαυτον και ουχι τω κοσμω;
απεκριθη ιησους και ειπεν αυτω· εαν τις αγαπα με τον λογον μου τηρησει, και ὁ πατηρ μου αγαπησει αυτον, και προς αυτον ελευσομεθα και μονην παρ αυτω ⸀ποιησομεθα.
ὁ μη αγαπων με τους λογους μου ου τηρει· και ὁ λογος ὁν ακουετε ουκ εστιν εμος αλλα του πεμψαντος με πατρος.
ταυτα λελαληκα ὑμιν παρ ὑμιν μενων·
ὁ δε παρακλητος, το πνευμα το ἁγιον ὁ πεμψει ὁ πατηρ εν τω ονοματι μου, εκεινος ὑμας διδαξει παντα και ὑπομνησει ὑμας παντα ἁ ειπον ⸀ὑμιν.
ειρηνην αφιημι ὑμιν, ειρηνην την εμην διδωμι ὑμιν· ου καθως ὁ κοσμος διδωσιν εγω διδωμι ὑμιν. μη ταρασσεσθω ὑμων ἡ καρδια μηδε δειλιατω.
ηκουσατε ὁτι εγω ειπον ὑμιν· ὑπαγω και ερχομαι προς ὑμας. ει ηγαπατε με εχαρητε αν, ⸀ὁτι πορευομαι προς τον πατερα, ὁτι ὁ ⸀πατηρ μειζων μου εστιν.
και νυν ειρηκα ὑμιν πριν γενεσθαι, ἱνα ὁταν γενηται πιστευσητε.
ουκετι πολλα λαλησω μεθ ὑμων, ερχεται γαρ ὁ του κοσμου αρχων· και εν εμοι ουκ εχει ουδεν,
αλλ ἱνα γνω ὁ κοσμος ὁτι αγαπω τον πατερα, και καθως ⸀ενετειλατο μοι ὁ πατηρ οὑτως ποιω. εγειρεσθε, αγωμεν εντευθεν.
15
εγω ειμι ἡ αμπελος ἡ αληθινη, και ὁ πατηρ μου ὁ γεωργος εστιν·
παν κλημα εν εμοι μη φερον καρπον αιρει αυτο, και παν το καρπον φερον καθαιρει αυτο ἱνα ⸂καρπον πλειονα⸃ φερη.
ηδη ὑμεις καθαροι εστε δια τον λογον ὁν λελαληκα ὑμιν·
μεινατε εν εμοι, καγω εν ὑμιν. καθως το κλημα ου δυναται καρπον φερειν αφ ἑαυτου εαν μη ⸀μενη εν τη αμπελω, οὑτως ουδε ὑμεις εαν μη εν εμοι ⸀μενητε.
εγω ειμι ἡ αμπελος, ὑμεις τα κληματα. ὁ μενων εν εμοι καγω εν αυτω οὑτος φερει καρπον πολυν, ὁτι χωρις εμου ου δυνασθε ποιειν ουδεν.
εαν μη τις ⸀μενη εν εμοι, εβληθη εξω ὡς το κλημα και εξηρανθη, και συναγουσιν αυτα και εις το πυρ βαλλουσιν και καιεται.
εαν μεινητε εν εμοι και τα ῥηματα μου εν ὑμιν μεινη, ὁ εαν θελητε ⸀αιτησασθε και γενησεται ὑμιν·
εν τουτω εδοξασθη ὁ πατηρ μου ἱνα καρπον πολυν φερητε και ⸀γενησθε εμοι μαθηται.
καθως ηγαπησεν με ὁ πατηρ, καγω ⸂ὑμας ηγαπησα⸃, μεινατε εν τη αγαπη τη εμη.
εαν τας εντολας μου τηρησητε, μενειτε εν τη αγαπη μου, καθως εγω ⸂τας εντολας του πατρος μου⸃ τετηρηκα και μενω αυτου εν τη αγαπη.
ταυτα λελαληκα ὑμιν ἱνα ἡ χαρα ἡ εμη εν ὑμιν ⸀η και ἡ χαρα ὑμων πληρωθη.
αὑτη εστιν ἡ εντολη ἡ εμη ἱνα αγαπατε αλληλους καθως ηγαπησα ὑμας·
μειζονα ταυτης αγαπην ουδεις εχει, ἱνα τις την ψυχην αυτου θη ὑπερ των φιλων αυτου.
ὑμεις φιλοι μου εστε εαν ποιητε ⸀ἁ εγω εντελλομαι ὑμιν.
ουκετι ⸂λεγω ὑμας⸃ δουλους, ὁτι ὁ δουλος ουκ οιδεν τι ποιει αυτου ὁ κυριος· ὑμας δε ειρηκα φιλους, ὁτι παντα ἁ ηκουσα παρα του πατρος μου εγνωρισα ὑμιν.
ουχ ὑμεις με εξελεξασθε, αλλ εγω εξελεξαμην ὑμας, και εθηκα ὑμας ἱνα ὑμεις ὑπαγητε και καρπον φερητε και ὁ καρπος ὑμων μενη, ἱνα ὁ τι αν αιτησητε τον πατερα εν τω ονοματι μου δω ὑμιν.
ταυτα εντελλομαι ὑμιν ἱνα αγαπατε αλληλους.
ει ὁ κοσμος ὑμας μισει, γινωσκετε ὁτι εμε πρωτον ⸀ὑμων μεμισηκεν.
ει εκ του κοσμου ητε, ὁ κοσμος αν το ιδιον εφιλει· ὁτι δε εκ του κοσμου ουκ εστε, αλλ εγω εξελεξαμην ὑμας εκ του κοσμου, δια τουτο μισει ὑμας ὁ κοσμος.
μνημονευετε του λογου οὑ εγω ειπον ὑμιν· ουκ εστιν δουλος μειζων του κυριου αυτου· ει εμε εδιωξαν, και ὑμας διωξουσιν· ει τον λογον μου ετηρησαν, και τον ὑμετερον τηρησουσιν.
αλλα ταυτα παντα ποιησουσιν ⸂εις ὑμας⸃ δια το ονομα μου, ὁτι ουκ οιδασιν τον πεμψαντα με.
ει μη ηλθον και ελαλησα αυτοις, ἁμαρτιαν ουκ ⸀ειχοσαν· νυν δε προφασιν ουκ εχουσιν περι της ἁμαρτιας αυτων.
ὁ εμε μισων και τον πατερα μου μισει.
ει τα εργα μη εποιησα εν αυτοις ἁ ουδεις αλλος ⸀εποιησεν, ἁμαρτιαν ουκ ⸀ειχοσαν· νυν δε και ἑωρακασιν και μεμισηκασιν και εμε και τον πατερα μου.
αλλ ἱνα πληρωθη ὁ λογος ὁ ⸂εν τω νομω αυτων γεγραμμενος⸃ ὁτι εμισησαν με δωρεαν.
⸀ὁταν ελθη ὁ παρακλητος ὁν εγω πεμψω ὑμιν παρα του πατρος, το πνευμα της αληθειας ὁ παρα του πατρος εκπορευεται, εκεινος μαρτυρησει περι εμου·
και ὑμεις δε μαρτυρειτε, ὁτι απ αρχης μετ εμου εστε.
16
ταυτα λελαληκα ὑμιν ἱνα μη σκανδαλισθητε.
αποσυναγωγους ποιησουσιν ὑμας· αλλ ερχεται ὡρα ἱνα πας ὁ αποκτεινας ὑμας δοξη λατρειαν προσφερειν τω θεω.
και ταυτα ποιησουσιν ὁτι ουκ εγνωσαν τον πατερα ουδε εμε.
αλλα ταυτα λελαληκα ὑμιν ἱνα ὁταν ελθη ἡ ὡρα ⸀αυτων μνημονευητε ⸁αυτων ὁτι εγω ειπον ὑμιν. ταυτα δε ὑμιν εξ αρχης ουκ ειπον, ὁτι μεθ ὑμων ημην.
νυν δε ὑπαγω προς τον πεμψαντα με και ουδεις εξ ὑμων ερωτα με· που ὑπαγεις;
αλλ ὁτι ταυτα λελαληκα ὑμιν ἡ λυπη πεπληρωκεν ὑμων την καρδιαν.
αλλ εγω την αληθειαν λεγω ὑμιν, συμφερει ὑμιν ἱνα εγω απελθω. εαν ⸀γαρ μη απελθω, ὁ παρακλητος ⸂ου μη ελθη⸃ προς ὑμας· εαν δε πορευθω, πεμψω αυτον προς ὑμας.
και ελθων εκεινος ελεγξει τον κοσμον περι ἁμαρτιας και περι δικαιοσυνης και περι κρισεως·
περι ἁμαρτιας μεν, ὁτι ου πιστευουσιν εις εμε·
περι δικαιοσυνης δε, ὁτι προς τον ⸀πατερα ὑπαγω και ουκετι θεωρειτε με·
περι δε κρισεως, ὁτι ὁ αρχων του κοσμου τουτου κεκριται.
ετι πολλα εχω ⸂ὑμιν λεγειν⸃, αλλ ου δυνασθε βασταζειν αρτι·
ὁταν δε ελθη εκεινος, το πνευμα της αληθειας, ὁδηγησει ὑμας ⸂εν τη αληθεια παση⸃, ου γαρ λαλησει αφ ἑαυτου, αλλ ὁσα ⸀ακουσει λαλησει, και τα ερχομενα αναγγελει ὑμιν.
εκεινος εμε δοξασει, ὁτι εκ του εμου λημψεται και αναγγελει ὑμιν.
παντα ὁσα εχει ὁ πατηρ εμα εστιν· δια τουτο ειπον ὁτι εκ του εμου λαμβανει και αναγγελει ὑμιν.
μικρον και ⸀ουκετι θεωρειτε με, και παλιν μικρον και οψεσθε ⸀με.
ειπαν ουν εκ των μαθητων αυτου προς αλληλους· τι εστιν τουτο ὁ λεγει ἡμιν· μικρον και ου θεωρειτε με, και παλιν μικρον και οψεσθε με; και· ⸀ὁτι ὑπαγω προς τον πατερα;
ελεγον ουν· ⸂τι εστιν τουτο⸃ ὁ ⸀λεγει μικρον; ουκ οιδαμεν τι λαλει.
⸀εγνω ιησους ὁτι ηθελον αυτον ερωταν, και ειπεν αυτοις· περι τουτου ζητειτε μετ αλληλων ὁτι ειπον· μικρον και ου θεωρειτε με, και παλιν μικρον και οψεσθε με;
αμην αμην λεγω ὑμιν ὁτι κλαυσετε και θρηνησετε ὑμεις, ὁ δε κοσμος χαρησεται· ⸀ὑμεις λυπηθησεσθε, αλλ ἡ λυπη ὑμων εις χαραν γενησεται.
ἡ γυνη ὁταν τικτη λυπην εχει, ὁτι ηλθεν ἡ ὡρα αυτης· ὁταν δε γεννηση το παιδιον, ουκετι μνημονευει της θλιψεως δια την χαραν ὁτι εγεννηθη ανθρωπος εις τον κοσμον.
και ὑμεις ουν ⸂νυν μεν λυπην⸃ εχετε· παλιν δε οψομαι ὑμας, και χαρησεται ὑμων ἡ καρδια, και την χαραν ὑμων ουδεις ⸀αιρει αφ ὑμων.
και εν εκεινη τη ἡμερα εμε ουκ ερωτησετε ουδεν· αμην αμην λεγω ὑμιν, ⸂αν τι⸃ αιτησητε τον πατερα ⸂δωσει ὑμιν εν τω ονοματι μου⸃.
ἑως αρτι ουκ ητησατε ουδεν εν τω ονοματι μου· αιτειτε και λημψεσθε, ἱνα ἡ χαρα ὑμων η πεπληρωμενη.
ταυτα εν παροιμιαις λελαληκα ὑμιν· ⸀ερχεται ὡρα ὁτε ουκετι εν παροιμιαις λαλησω ὑμιν αλλα παρρησια περι του πατρος ⸀απαγγελω ὑμιν.
εν εκεινη τη ἡμερα εν τω ονοματι μου αιτησεσθε, και ου λεγω ὑμιν ὁτι εγω ερωτησω τον πατερα περι ὑμων·
αυτος γαρ ὁ πατηρ φιλει ὑμας, ὁτι ὑμεις εμε πεφιληκατε και πεπιστευκατε ὁτι εγω παρα του ⸀θεου εξηλθον.
εξηλθον ⸀εκ του πατρος και εληλυθα εις τον κοσμον· παλιν αφιημι τον κοσμον και πορευομαι προς τον πατερα.
⸀λεγουσιν οἱ μαθηται αυτου· ιδε νυν ⸀εν παρρησια λαλεις, και παροιμιαν ουδεμιαν λεγεις.
νυν οιδαμεν ὁτι οιδας παντα και ου χρειαν εχεις ἱνα τις σε ερωτα· εν τουτω πιστευομεν ὁτι απο θεου εξηλθες.
απεκριθη ⸀αυτοις ιησους· αρτι πιστευετε;
ιδου ερχεται ὡρα ⸀και εληλυθεν ἱνα σκορπισθητε ἑκαστος εις τα ιδια καμε μονον αφητε· και ουκ ειμι μονος, ὁτι ὁ πατηρ μετ εμου εστιν.
ταυτα λελαληκα ὑμιν ἱνα εν εμοι ειρηνην εχητε· εν τω κοσμω θλιψιν εχετε, αλλα θαρσειτε, εγω νενικηκα τον κοσμον.
17
ταυτα ⸀ελαλησεν ιησους, και ⸂επαρας τους οφθαλμους αυτου εις τον ουρανον ειπεν⸃· πατερ, εληλυθεν ἡ ὡρα· δοξασον σου τον υἱον, ⸀ἱνα ὁ ⸀υἱος δοξαση σε,
καθως εδωκας αυτω εξουσιαν πασης σαρκος, ἱνα παν ὁ δεδωκας αυτω ⸀δωση αυτοις ζωην αιωνιον.
αὑτη δε εστιν ἡ αιωνιος ζωη ἱνα γινωσκωσι σε τον μονον αληθινον θεον και ὁν απεστειλας ιησουν χριστον.
εγω σε εδοξασα επι της γης, το εργον ⸀τελειωσας ὁ δεδωκας μοι ἱνα ποιησω·
και νυν δοξασον με συ, πατερ, παρα σεαυτω τη δοξη ἡ ειχον προ του τον κοσμον ειναι παρα σοι.
εφανερωσα σου το ονομα τοις ανθρωποις οὑς ⸀εδωκας μοι εκ του κοσμου. σοι ησαν καμοι αυτους ⸁εδωκας, και τον λογον σου τετηρηκαν.
νυν εγνωκαν ὁτι παντα ὁσα ⸀δεδωκας μοι παρα σου ⸀εισιν·
ὁτι τα ῥηματα ἁ ⸀εδωκας μοι δεδωκα αυτοις, και αυτοι ελαβον και εγνωσαν αληθως ὁτι παρα σου εξηλθον, και επιστευσαν ὁτι συ με απεστειλας.
εγω περι αυτων ερωτω· ου περι του κοσμου ερωτω αλλα περι ὡν δεδωκας μοι, ὁτι σοι εισιν,
και τα εμα παντα σα εστιν και τα σα εμα, και δεδοξασμαι εν αυτοις.
και ουκετι ειμι εν τω κοσμω, και ⸀αυτοι εν τω κοσμω εισιν, καγω προς σε ερχομαι. πατερ ἁγιε, τηρησον αυτους εν τω ονοματι σου ὡ δεδωκας μοι, ἱνα ωσιν ἑν ⸀καθως ἡμεις.
ὁτε ημην μετ ⸀αυτων εγω ετηρουν αυτους εν τω ονοματι σου ⸀ὡ δεδωκας μοι, ⸀και εφυλαξα, και ουδεις εξ αυτων απωλετο ει μη ὁ υἱος της απωλειας, ἱνα ἡ γραφη πληρωθη.
νυν δε προς σε ερχομαι, και ταυτα λαλω εν τω κοσμω ἱνα εχωσιν την χαραν την εμην πεπληρωμενην εν ⸀ἑαυτοις.
εγω δεδωκα αυτοις τον λογον σου, και ὁ κοσμος εμισησεν αυτους, ὁτι ουκ εισιν εκ του κοσμου καθως εγω ουκ ειμι εκ του κοσμου.
ουκ ερωτω ἱνα αρης αυτους εκ του κοσμου αλλ ἱνα τηρησης αυτους εκ του πονηρου.
εκ του κοσμου ουκ εισιν καθως εγω ⸂ουκ ειμι εκ του κοσμου⸃.
ἁγιασον αυτους εν τη ⸀αληθεια· ὁ λογος ὁ σος αληθεια εστιν.
καθως εμε απεστειλας εις τον κοσμον, καγω απεστειλα αυτους εις τον κοσμον·
και ὑπερ αυτων εγω ἁγιαζω εμαυτον, ἱνα ⸂ωσιν και αυτοι⸃ ἡγιασμενοι εν αληθεια.
ου περι τουτων δε ερωτω μονον, αλλα και περι των πιστευοντων δια του λογου αυτων εις εμε,
ἱνα παντες ἑν ωσιν, καθως συ, ⸀πατερ, εν εμοι καγω εν σοι, ἱνα και αυτοι εν ⸀ἡμιν ωσιν, ἱνα ὁ κοσμος ⸀πιστευη ὁτι συ με απεστειλας.
καγω την δοξαν ἡν δεδωκας μοι δεδωκα αυτοις, ἱνα ωσιν ἑν καθως ἡμεις ⸀ἑν,
εγω εν αυτοις και συ εν εμοι, ἱνα ωσιν τετελειωμενοι εις ἑν, ⸀ἱνα γινωσκη ὁ κοσμος ὁτι συ με απεστειλας και ηγαπησας αυτους καθως εμε ηγαπησας.
⸀πατερ, ⸀ὁ δεδωκας μοι, θελω ἱνα ὁπου ειμι εγω κακεινοι ωσιν μετ εμου, ἱνα θεωρωσιν την δοξαν την εμην ἡν ⸀δεδωκας μοι, ὁτι ηγαπησας με προ καταβολης κοσμου.
⸀πατερ δικαιε, και ὁ κοσμος σε ουκ εγνω, εγω δε σε εγνων, και οὑτοι εγνωσαν ὁτι συ με απεστειλας,
και εγνωρισα αυτοις το ονομα σου και γνωρισω, ἱνα ἡ αγαπη ἡν ηγαπησας με εν αυτοις η καγω εν αυτοις.
18
ταυτα ⸀ειπων ιησους εξηλθεν συν τοις μαθηταις αυτου περαν του χειμαρρου ⸀του κεδρων ὁπου ην κηπος, εις ὁν εισηλθεν αυτος και οἱ μαθηται αυτου.
ηδει δε και ιουδας ὁ παραδιδους αυτον τον τοπον, ὁτι πολλακις ⸀συνηχθη ιησους εκει μετα των μαθητων αυτου.
ὁ ουν ιουδας λαβων την σπειραν και εκ των αρχιερεων και ⸂εκ των⸃ φαρισαιων ὑπηρετας ερχεται εκει μετα φανων και λαμπαδων και ὁπλων.
ιησους ⸀ουν ειδως παντα τα ερχομενα επ αυτον ⸂εξηλθεν, και λεγει⸃ αυτοις· τινα ζητειτε;
απεκριθησαν αυτω· ιησουν τον ναζωραιον. λεγει ⸀αυτοις· εγω ειμι. εἱστηκει δε και ιουδας ὁ παραδιδους αυτον μετ αυτων.
ὡς ουν ειπεν ⸀αυτοις· εγω ειμι, απηλθον εις τα οπισω και επεσαν χαμαι.
παλιν ουν ⸂επηρωτησεν αυτους⸃· τινα ζητειτε; οἱ δε ειπαν· ιησουν τον ναζωραιον.
απεκριθη ιησους· ειπον ὑμιν ὁτι εγω ειμι· ει ουν εμε ζητειτε, αφετε τουτους ὑπαγειν·
ἱνα πληρωθη ὁ λογος ὁν ειπεν ὁτι οὑς δεδωκας μοι ουκ απωλεσα εξ αυτων ουδενα.
σιμων ουν πετρος εχων μαχαιραν εἱλκυσεν αυτην και επαισεν τον του αρχιερεως δουλον και απεκοψεν αυτου το ⸀ωταριον το δεξιον. ην δε ονομα τω δουλω μαλχος.
ειπεν ουν ὁ ιησους τω πετρω· βαλε την ⸀μαχαιραν εις την θηκην· το ποτηριον ὁ δεδωκεν μοι ὁ πατηρ ου μη πιω αυτο;
ἡ ουν σπειρα και ὁ χιλιαρχος και οἱ ὑπηρεται των ιουδαιων συνελαβον τον ιησουν και εδησαν αυτον
και ⸀ηγαγον προς ἁνναν πρωτον· ην γαρ πενθερος του καιαφα, ὁς ην αρχιερευς του ενιαυτου εκεινου·
ην δε καιαφας ὁ συμβουλευσας τοις ιουδαιοις ὁτι συμφερει ἑνα ανθρωπον ⸀αποθανειν ὑπερ του λαου.
ηκολουθει δε τω ιησου σιμων πετρος ⸀και αλλος μαθητης. ὁ δε μαθητης εκεινος ην γνωστος τω αρχιερει και συνεισηλθεν τω ιησου εις την αυλην του αρχιερεως,
ὁ δε πετρος εἱστηκει προς τη θυρα εξω. εξηλθεν ουν ὁ μαθητης ὁ αλλος ⸀ὁ γνωστος ⸂του αρχιερεως⸃ και ειπεν τη θυρωρω και εισηγαγεν τον πετρον.
λεγει ουν ⸂τω πετρω ἡ παιδισκη ἡ θυρωρος⸃· μη και συ εκ των μαθητων ει του ανθρωπου τουτου; λεγει εκεινος· ουκ ειμι.
εἱστηκεισαν δε οἱ δουλοι και οἱ ὑπηρεται ανθρακιαν πεποιηκοτες, ὁτι ψυχος ην, και εθερμαινοντο· ην δε ⸂και ὁ πετρος μετ αυτων⸃ ἑστως και θερμαινομενος.
ὁ ουν αρχιερευς ηρωτησεν τον ιησουν περι των μαθητων αυτου και περι της διδαχης αυτου.
απεκριθη ⸀αυτω ιησους· εγω παρρησια ⸀λελαληκα τω κοσμω· εγω παντοτε εδιδαξα εν συναγωγη και εν τω ἱερω, ὁπου ⸀παντες οἱ ιουδαιοι συνερχονται, και εν κρυπτω ελαλησα ουδεν·
τι με ⸂ερωτας; ερωτησον⸃ τους ακηκοοτας τι ελαλησα αυτοις· ιδε οὑτοι οιδασιν ἁ ειπον εγω.
ταυτα δε αυτου ειποντος εἱς ⸂παρεστηκως των ὑπηρετων⸃ εδωκεν ῥαπισμα τω ιησου ειπων· οὑτως αποκρινη τω αρχιερει;
απεκριθη ⸀αυτω ιησους· ει κακως ελαλησα, μαρτυρησον περι του κακου· ει δε καλως, τι με δερεις;
απεστειλεν ⸀ουν αυτον ὁ ἁννας δεδεμενον προς καιαφαν τον αρχιερεα.
ην δε σιμων πετρος ἑστως και θερμαινομενος. ειπον ουν αυτω· μη και συ εκ των μαθητων αυτου ει; ⸀ηρνησατο εκεινος και ειπεν· ουκ ειμι.
λεγει εἱς εκ των δουλων του αρχιερεως, συγγενης ων οὑ απεκοψεν πετρος το ωτιον· ουκ εγω σε ειδον εν τω κηπω μετ αυτου;
παλιν ουν ⸀ηρνησατο πετρος· και ευθεως αλεκτωρ εφωνησεν.
αγουσιν ουν τον ιησουν απο του καιαφα εις το πραιτωριον· ην δε πρωι· και αυτοι ουκ εισηλθον εις το πραιτωριον, ἱνα μη μιανθωσιν ⸀αλλα φαγωσιν το πασχα.
εξηλθεν ουν ὁ πιλατος ⸀εξω προς αυτους και ⸀φησιν· τινα κατηγοριαν φερετε ⸀κατα του ανθρωπου τουτου;
απεκριθησαν και ειπαν αυτω· ει μη ην οὑτος ⸂κακον ποιων⸃, ουκ αν σοι παρεδωκαμεν αυτον.
ειπεν ουν αυτοις ⸀ὁ πιλατος· λαβετε αυτον ὑμεις, και κατα τον νομον ὑμων κρινατε αυτον. ⸀ειπον αυτω οἱ ιουδαιοι· ἡμιν ουκ εξεστιν αποκτειναι ουδενα·
ἱνα ὁ λογος του ιησου πληρωθη ὁν ειπεν σημαινων ποιω θανατω ημελλεν αποθνησκειν.
εισηλθεν ουν ⸂παλιν εις το πραιτωριον⸃ ὁ πιλατος και εφωνησεν τον ιησουν και ειπεν αυτω· συ ει ὁ βασιλευς των ιουδαιων;
⸀απεκριθη ιησους· ⸂απο σεαυτου⸃ συ τουτο λεγεις η αλλοι ⸂ειπον σοι⸃ περι εμου;
απεκριθη ὁ πιλατος· μητι εγω ιουδαιος ειμι; το εθνος το σον και οἱ αρχιερεις παρεδωκαν σε εμοι· τι εποιησας;
απεκριθη ιησους· ἡ βασιλεια ἡ εμη ουκ εστιν εκ του κοσμου τουτου· ει εκ του κοσμου τουτου ην ἡ βασιλεια ἡ εμη, οἱ ὑπηρεται ⸂οἱ εμοι ηγωνιζοντο αν⸃, ἱνα μη παραδοθω τοις ιουδαιοις· νυν δε ἡ βασιλεια ἡ εμη ουκ εστιν εντευθεν.
ειπεν ουν αυτω ὁ πιλατος· ουκουν βασιλευς ει συ; απεκριθη ⸀ὁ ιησους· συ λεγεις ὁτι βασιλευς ⸀ειμι. εγω εις τουτο γεγεννημαι και εις τουτο εληλυθα εις τον κοσμον ἱνα μαρτυρησω τη αληθεια· πας ὁ ων εκ της αληθειας ακουει μου της φωνης.
λεγει αυτω ὁ πιλατος· τι εστιν αληθεια; και τουτο ειπων παλιν εξηλθεν προς τους ιουδαιους, και λεγει αυτοις· εγω ουδεμιαν ⸂εὑρισκω εν αυτω αιτιαν⸃·
εστιν δε συνηθεια ὑμιν ἱνα ἑνα ⸂απολυσω ὑμιν⸃ εν τω πασχα· βουλεσθε ουν ⸄απολυσω ὑμιν⸅ τον βασιλεα των ιουδαιων;
εκραυγασαν ουν ⸀παλιν λεγοντες· μη τουτον αλλα τον βαραββαν. ην δε ὁ βαραββας ληστης.
19
τοτε ουν ελαβεν ὁ πιλατος τον ιησουν και εμαστιγωσεν.
και οἱ στρατιωται πλεξαντες στεφανον εξ ακανθων επεθηκαν αυτου τη κεφαλη, και ἱματιον πορφυρουν περιεβαλον αυτον,
και ⸂ηρχοντο προς αυτον και⸃ ελεγον· χαιρε, ὁ βασιλευς των ιουδαιων· και εδιδοσαν αυτω ῥαπισματα.
⸂και εξηλθεν⸃ παλιν εξω ὁ πιλατος και λεγει αυτοις· ιδε αγω ὑμιν αυτον εξω, ἱνα γνωτε ὁτι ⸂ουδεμιαν αιτιαν εὑρισκω εν αυτω⸃.
εξηλθεν ουν ὁ ιησους εξω, φορων τον ακανθινον στεφανον και το πορφυρουν ἱματιον. και λεγει αυτοις· ⸀ιδου ὁ ανθρωπος.
ὁτε ουν ειδον αυτον οἱ αρχιερεις και οἱ ὑπηρεται εκραυγασαν λεγοντες· σταυρωσον ⸀σταυρωσον. λεγει αυτοις ὁ πιλατος· λαβετε αυτον ὑμεις και σταυρωσατε, εγω γαρ ουχ εὑρισκω εν αυτω αιτιαν.
απεκριθησαν αυτω οἱ ιουδαιοι· ἡμεις νομον εχομεν, και κατα τον ⸀νομον οφειλει αποθανειν, ὁτι ⸂υἱον θεου ἑαυτον⸃ εποιησεν.
ὁτε ουν ηκουσεν ὁ πιλατος τουτον τον λογον, μαλλον εφοβηθη,
και εισηλθεν εις το πραιτωριον παλιν και λεγει τω ιησου· ποθεν ει συ; ὁ δε ιησους αποκρισιν ουκ εδωκεν αυτω.
λεγει ουν αυτω ὁ πιλατος· εμοι ου λαλεις; ουκ οιδας ὁτι εξουσιαν εχω ⸂απολυσαι σε και εξουσιαν εχω σταυρωσαι⸃ σε;
απεκριθη ⸀αυτω ιησους· ουκ ειχες εξουσιαν ⸂κατ εμου ουδεμιαν⸃ ει μη ην ⸂δεδομενον σοι⸃ ανωθεν· δια τουτο ὁ ⸀παραδους με σοι μειζονα ἁμαρτιαν εχει.
εκ τουτου ⸂ὁ πιλατος εζητει⸃ απολυσαι αυτον· οἱ δε ιουδαιοι ⸀εκραυγασαν λεγοντες· εαν τουτον απολυσης, ουκ ει φιλος του καισαρος· πας ὁ βασιλεα ἑαυτον ποιων αντιλεγει τω καισαρι.
ὁ ουν πιλατος ακουσας ⸂των λογων τουτων⸃ ηγαγεν εξω τον ιησουν, και εκαθισεν ⸀επι βηματος εις τοπον λεγομενον λιθοστρωτον, ἑβραιστι δε γαββαθα.
ην δε παρασκευη του πασχα, ὡρα ⸂ην ὡς⸃ ἑκτη. και λεγει τοις ιουδαιοις· ιδε ὁ βασιλευς ὑμων.
⸂εκραυγασαν ουν εκεινοι⸃· αρον αρον, σταυρωσον αυτον. λεγει αυτοις ὁ πιλατος· τον βασιλεα ὑμων σταυρωσω; απεκριθησαν οἱ αρχιερεις· ουκ εχομεν βασιλεα ει μη καισαρα.
τοτε ουν παρεδωκεν αυτον αυτοις ἱνα σταυρωθη. παρελαβον ⸀ουν τον ⸀ιησουν·
και βασταζων ⸂αὑτω τον σταυρον⸃ εξηλθεν εις ⸀τον λεγομενον κρανιου τοπον, ⸀ὁ λεγεται ἑβραιστι γολγοθα,
ὁπου αυτον εσταυρωσαν, και μετ αυτου αλλους δυο εντευθεν και εντευθεν, μεσον δε τον ιησουν.
εγραψεν δε και τιτλον ὁ πιλατος και εθηκεν επι του σταυρου· ην δε γεγραμμενον· ιησους ὁ ναζωραιος ὁ βασιλευς των ιουδαιων.
τουτον ουν τον τιτλον πολλοι ανεγνωσαν των ιουδαιων, ὁτι εγγυς ην ὁ τοπος της πολεως ὁπου εσταυρωθη ὁ ιησους· και ην γεγραμμενον ἑβραιστι, ⸂ῥωμαιστι, ἑλληνιστι⸃.
ελεγον ουν τω πιλατω οἱ αρχιερεις των ιουδαιων· μη γραφε· ὁ βασιλευς των ιουδαιων, αλλ ὁτι εκεινος ειπεν βασιλευς ⸂των ιουδαιων ειμι⸃.
απεκριθη ὁ πιλατος· ὁ γεγραφα γεγραφα.
οἱ ουν στρατιωται ὁτε εσταυρωσαν τον ιησουν ελαβον τα ἱματια αυτου και εποιησαν τεσσαρα μερη, ἑκαστω στρατιωτη μερος, και τον χιτωνα. ην δε ὁ χιτων αραφος, εκ των ανωθεν ὑφαντος δι ὁλου·
ειπαν ουν προς αλληλους· μη σχισωμεν αυτον, αλλα λαχωμεν περι αυτου τινος εσται· ἱνα ἡ γραφη πληρωθη ⸂ἡ λεγουσα⸃· διεμερισαντο τα ἱματια μου ἑαυτοις και επι τον ἱματισμον μου εβαλον κληρον. οἱ μεν ουν στρατιωται ταυτα εποιησαν.
εἱστηκεισαν δε παρα τω σταυρω του ιησου ἡ μητηρ αυτου και ἡ αδελφη της μητρος αυτου, μαρια ἡ του κλωπα και μαρια ἡ μαγδαληνη.
ιησους ουν ιδων την μητερα και τον μαθητην παρεστωτα ὁν ηγαπα λεγει τη ⸀μητρι· γυναι, ⸀ιδε ὁ υἱος σου·
ειτα λεγει τω μαθητη· ⸀ιδε ἡ μητηρ σου. και απ εκεινης της ὡρας ελαβεν ὁ μαθητης αυτην εις τα ιδια.
μετα τουτο ⸀ειδως ὁ ιησους ὁτι ⸂ηδη παντα⸃ τετελεσται ἱνα τελειωθη ἡ γραφη λεγει· διψω.
⸀σκευος εκειτο οξους μεστον· ⸂σπογγον ουν μεστον του⸃ οξους ⸀ὑσσωπω περιθεντες προσηνεγκαν αυτου τω στοματι.
ὁτε ουν ελαβεν το οξος ὁ ιησους ειπεν· τετελεσται, και κλινας την κεφαλην παρεδωκεν το πνευμα.
οἱ ουν ιουδαιοι, ⸂επει παρασκευη ην, ἱνα μη μεινη επι του σταυρου τα σωματα εν τω σαββατω⸃, ην γαρ μεγαλη ἡ ἡμερα εκεινου του σαββατου, ηρωτησαν τον πιλατον ἱνα κατεαγωσιν αυτων τα σκελη και αρθωσιν.
ηλθον ουν οἱ στρατιωται, και του μεν πρωτου κατεαξαν τα σκελη και του αλλου του συσταυρωθεντος αυτω·
επι δε τον ιησουν ελθοντες, ὡς ειδον ⸂ηδη αυτον⸃ τεθνηκοτα, ου κατεαξαν αυτου τα σκελη,
αλλ εἱς των στρατιωτων λογχη αυτου την πλευραν ενυξεν, και ⸂εξηλθεν ευθυς⸃ αἱμα και ὑδωρ.
και ὁ ἑωρακως μεμαρτυρηκεν, και αληθινη ⸂αυτου εστιν⸃ ἡ μαρτυρια, και εκεινος οιδεν ὁτι αληθη λεγει, ἱνα ⸀και ὑμεις ⸀πιστευητε.
εγενετο γαρ ταυτα ἱνα ἡ γραφη πληρωθη· οστουν ου συντριβησεται ⸀αυτου.
και παλιν ἑτερα γραφη λεγει· οψονται εις ὁν εξεκεντησαν.
μετα ⸀δε ταυτα ηρωτησεν τον πιλατον ιωσηφ ⸀απο ἁριμαθαιας, ων μαθητης του ιησου κεκρυμμενος δε δια τον φοβον των ιουδαιων, ἱνα αρη το σωμα του ιησου· και επετρεψεν ὁ πιλατος. ηλθεν ουν και ηρεν το σωμα ⸀αυτου.
ηλθεν δε και νικοδημος, ὁ ελθων προς ⸀αυτον νυκτος το πρωτον, φερων ⸀μιγμα σμυρνης και αλοης ὡς λιτρας ἑκατον.
ελαβον ουν το σωμα του ιησου και εδησαν ⸀αυτο οθονιοις μετα των αρωματων, καθως εθος εστιν τοις ιουδαιοις ενταφιαζειν.
ην δε εν τω τοπω ὁπου εσταυρωθη κηπος, και εν τω κηπω μνημειον καινον, εν ὡ ουδεπω ουδεις ⸂ην τεθειμενος⸃·
εκει ουν δια την παρασκευην των ιουδαιων, ὁτι εγγυς ην το μνημειον, εθηκαν τον ιησουν.
20
τη δε μια των σαββατων μαρια ἡ μαγδαληνη ερχεται πρωι σκοτιας ετι ουσης εις το μνημειον, και βλεπει τον λιθον ηρμενον εκ του μνημειου.
τρεχει ουν και ερχεται προς σιμωνα πετρον και προς τον αλλον μαθητην ὁν εφιλει ὁ ιησους, και λεγει αυτοις· ηραν τον κυριον εκ του μνημειου, και ουκ οιδαμεν που εθηκαν αυτον.
εξηλθεν ουν ὁ πετρος και ὁ αλλος μαθητης, και ηρχοντο εις το μνημειον.
ετρεχον δε οἱ δυο ὁμου· και ὁ αλλος μαθητης προεδραμεν ταχιον του πετρου και ηλθεν πρωτος εις το μνημειον,
και παρακυψας βλεπει κειμενα τα οθονια, ου μεντοι εισηλθεν.
ερχεται ουν ⸀και σιμων πετρος ακολουθων αυτω, και εισηλθεν εις το μνημειον· και θεωρει τα οθονια κειμενα,
και το σουδαριον, ὁ ην επι της κεφαλης αυτου, ου μετα των οθονιων κειμενον αλλα χωρις εντετυλιγμενον εις ἑνα τοπον·
τοτε ουν εισηλθεν και ὁ αλλος μαθητης ὁ ελθων πρωτος εις το μνημειον, και ειδεν και επιστευσεν·
ουδεπω γαρ ηδεισαν την γραφην ὁτι δει αυτον εκ νεκρων αναστηναι.
απηλθον ουν παλιν προς ⸀αὑτους οἱ μαθηται.
μαρια δε εἱστηκει προς ⸂τω μνημειω εξω κλαιουσα⸃. ὡς ουν εκλαιεν παρεκυψεν εις το μνημειον,
και θεωρει δυο αγγελους εν λευκοις καθεζομενους, ἑνα προς τη κεφαλη και ἑνα προς τοις ποσιν, ὁπου εκειτο το σωμα του ιησου.
και λεγουσιν αυτη εκεινοι· γυναι, τι κλαιεις; λεγει αυτοις ὁτι ηραν τον κυριον μου, και ουκ οιδα που εθηκαν αυτον.
⸀ταυτα ειπουσα εστραφη εις τα οπισω, και θεωρει τον ιησουν ἑστωτα, και ουκ ηδει ὁτι ιησους εστιν.
λεγει ⸀αυτη ιησους· γυναι, τι κλαιεις; τινα ζητεις; εκεινη δοκουσα ὁτι ὁ κηπουρος εστιν λεγει αυτω· κυριε, ει συ εβαστασας αυτον, ειπε μοι που εθηκας αυτον, καγω αυτον αρω.
λεγει ⸀αυτη ιησους· ⸀μαριαμ. στραφεισα εκεινη λεγει αυτω ⸀ἑβραιστι· ραββουνι (ὁ λεγεται διδασκαλε).
λεγει ⸀αυτη ιησους· μη μου ἁπτου, ουπω γαρ αναβεβηκα προς τον ⸀πατερα· πορευου δε προς τους αδελφους μου και ειπε αυτοις· αναβαινω προς τον πατερα μου και πατερα ὑμων και θεον μου και θεον ὑμων.
ερχεται ⸀μαριαμ ἡ μαγδαληνη ⸀αγγελλουσα τοις μαθηταις ὁτι ⸀ἑωρακα τον κυριον και ταυτα ειπεν αυτη.
ουσης ουν οψιας τη ἡμερα εκεινη τη ⸀μια σαββατων, και των θυρων κεκλεισμενων ὁπου ησαν οἱ ⸀μαθηται δια τον φοβον των ιουδαιων, ηλθεν ὁ ιησους και εστη εις το μεσον, και λεγει αυτοις· ειρηνη ὑμιν.
και τουτο ειπων ⸀εδειξεν τας χειρας και την πλευραν ⸀αυτοις. εχαρησαν ουν οἱ μαθηται ιδοντες τον κυριον.
ειπεν ουν αυτοις ⸂ὁ ιησους⸃ παλιν· ειρηνη ὑμιν· καθως απεσταλκεν με ὁ πατηρ, καγω πεμπω ὑμας.
και τουτο ειπων ενεφυσησεν και λεγει αυτοις· λαβετε πνευμα ἁγιον·
αν τινων αφητε τας ἁμαρτιας ⸀αφεωνται αυτοις· αν τινων κρατητε κεκρατηνται.
θωμας δε εἱς εκ των δωδεκα, ὁ λεγομενος διδυμος, ουκ ην μετ αυτων ὁτε ⸀ηλθεν ιησους.
ελεγον ουν αυτω οἱ αλλοι μαθηται· ἑωρακαμεν τον κυριον. ὁ δε ειπεν αυτοις· εαν μη ιδω εν ταις χερσιν αυτου τον τυπον των ἡλων και βαλω τον δακτυλον μου εις τον τυπον των ἡλων και βαλω ⸂μου την χειρα⸃ εις την πλευραν αυτου, ου μη πιστευσω.
και μεθ ἡμερας οκτω παλιν ησαν εσω οἱ μαθηται αυτου και θωμας μετ αυτων. ερχεται ὁ ιησους των θυρων κεκλεισμενων, και εστη εις το μεσον και ειπεν· ειρηνη ὑμιν.
ειτα λεγει τω θωμα· φερε τον δακτυλον σου ὡδε και ιδε τας χειρας μου, και φερε την χειρα σου και βαλε εις την πλευραν μου, και μη γινου απιστος αλλα πιστος.
⸀απεκριθη θωμας και ειπεν αυτω· ὁ κυριος μου και ὁ θεος μου.
λεγει αυτω ὁ ιησους· ὁτι ἑωρακας με πεπιστευκας; μακαριοι οἱ μη ιδοντες και πιστευσαντες.
πολλα μεν ουν και αλλα σημεια εποιησεν ὁ ιησους ενωπιον των ⸀μαθητων, ἁ ουκ εστιν γεγραμμενα εν τω βιβλιω τουτω·
ταυτα δε γεγραπται ἱνα ⸀πιστευητε ὁτι ιησους εστιν ὁ χριστος ὁ υἱος του θεου, και ἱνα πιστευοντες ζωην εχητε εν τω ονοματι αυτου.
21
μετα ταυτα εφανερωσεν ἑαυτον παλιν ⸀ὁ ιησους τοις μαθηταις επι της θαλασσης της τιβεριαδος· εφανερωσεν δε οὑτως.
ησαν ὁμου σιμων πετρος και θωμας ὁ λεγομενος διδυμος και ναθαναηλ ὁ απο κανα της γαλιλαιας και οἱ του ζεβεδαιου και αλλοι εκ των μαθητων αυτου δυο.
λεγει αυτοις σιμων πετρος· ὑπαγω ἁλιευειν· λεγουσιν αυτω· ερχομεθα και ἡμεις συν σοι. εξηλθον και ενεβησαν εις το ⸀πλοιον, και εν εκεινη τη νυκτι επιασαν ουδεν.
πρωιας δε ηδη ⸀γενομενης ⸀εστη ιησους εις τον αιγιαλον· ου μεντοι ηδεισαν οἱ μαθηται ὁτι ιησους εστιν.
λεγει ουν αυτοις ⸀ὁ ιησους· παιδια, μη τι προσφαγιον εχετε; απεκριθησαν αυτω· ου.
ὁ δε ειπεν αυτοις· βαλετε εις τα δεξια μερη του πλοιου το δικτυον, και εὑρησετε. εβαλον ουν, και ουκετι αυτο ἑλκυσαι ⸀ισχυον απο του πληθους των ιχθυων.
λεγει ουν ὁ μαθητης εκεινος ὁν ηγαπα ὁ ιησους τω πετρω· ὁ κυριος εστιν. σιμων ουν πετρος, ακουσας ὁτι ὁ κυριος εστιν, τον επενδυτην διεζωσατο, ην γαρ γυμνος, και εβαλεν ἑαυτον εις την θαλασσαν·
οἱ δε αλλοι μαθηται τω πλοιαριω ηλθον, ου γαρ ησαν μακραν απο της γης αλλα ὡς απο πηχων διακοσιων, συροντες το δικτυον των ιχθυων.
ὡς ουν απεβησαν εις την γην βλεπουσιν ανθρακιαν κειμενην και οψαριον επικειμενον και αρτον.
λεγει αυτοις ὁ ιησους· ενεγκατε απο των οψαριων ὡν επιασατε νυν.
ανεβη ⸀ουν σιμων πετρος και εἱλκυσεν το δικτυον ⸂εις την γην⸃ μεστον ιχθυων μεγαλων ἑκατον πεντηκοντα τριων· και τοσουτων οντων ουκ εσχισθη το δικτυον.
λεγει αυτοις ὁ ιησους· δευτε αριστησατε. ουδεις ⸀δε ετολμα των μαθητων εξετασαι αυτον· συ τις ει; ειδοτες ὁτι ὁ κυριος εστιν.
⸀ερχεται ⸀ὁ ιησους και λαμβανει τον αρτον και διδωσιν αυτοις, και το οψαριον ὁμοιως.
τουτο ηδη τριτον εφανερωθη ⸀ὁ ιησους τοις ⸀μαθηταις εγερθεις εκ νεκρων.
ὁτε ουν ηριστησαν λεγει τω σιμωνι πετρω ὁ ιησους· σιμων ⸀ιωαννου, αγαπας με πλεον τουτων; λεγει αυτω· ναι, κυριε, συ οιδας ὁτι φιλω σε. λεγει αυτω· βοσκε τα αρνια μου.
λεγει αυτω παλιν δευτερον· σιμων ⸀ιωαννου, αγαπας με; λεγει αυτω· ναι, κυριε, συ οιδας ὁτι φιλω σε. λεγει αυτω· ποιμαινε τα προβατα μου.
λεγει αυτω το τριτον· σιμων ⸀ιωαννου, φιλεις με; ελυπηθη ὁ πετρος ὁτι ειπεν αυτω το τριτον· φιλεις με; και ⸀ειπεν αυτω· κυριε, ⸂παντα συ⸃ οιδας, συ γινωσκεις ὁτι φιλω σε. λεγει αυτω ⸀ὁ ιησους· βοσκε τα ⸀προβατα μου.
αμην αμην λεγω σοι, ὁτε ης νεωτερος, εζωννυες σεαυτον και περιεπατεις ὁπου ηθελες· ὁταν δε γηρασης, εκτενεις τας χειρας σου, και αλλος ⸂σε ζωσει⸃ και οισει ὁπου ου θελεις.
τουτο δε ειπεν σημαινων ποιω θανατω δοξασει τον θεον. και τουτο ειπων λεγει αυτω· ακολουθει μοι.
⸀επιστραφεις ὁ πετρος βλεπει τον μαθητην ὁν ηγαπα ὁ ιησους ακολουθουντα, ὁς και ανεπεσεν εν τω δειπνω επι το στηθος αυτου και ειπεν· κυριε, τις εστιν ὁ παραδιδους σε;
τουτον ⸀ουν ιδων ὁ πετρος λεγει τω ιησου· κυριε, οὑτος δε τι;
λεγει αυτω ὁ ιησους· εαν αυτον θελω μενειν ἑως ερχομαι, τι προς σε; συ ⸂μοι ακολουθει⸃.
εξηλθεν ουν ⸂οὑτος ὁ λογος⸃ εις τους αδελφους ὁτι ὁ μαθητης εκεινος ουκ αποθνησκει. ⸂ουκ ειπεν δε⸃ αυτω ὁ ιησους ὁτι ουκ αποθνησκει αλλ · εαν αυτον θελω μενειν ἑως ερχομαι, τι προς σε;
οὑτος εστιν ὁ μαθητης ὁ μαρτυρων περι τουτων και ⸀ὁ γραψας ταυτα, και οιδαμεν ὁτι αληθης ⸂αυτου ἡ μαρτυρια εστιν⸃.
εστιν δε και αλλα πολλα ⸀ἁ εποιησεν ὁ ιησους, ἁτινα εαν γραφηται καθ ἑν, ουδ αυτον οιμαι τον κοσμον ⸀χωρησειν τα γραφομενα ⸀βιβλια.
revelation
1
αποκαλυψις ιησου χριστου, ἡν εδωκεν αυτω ὁ θεος δειξαι τοις δουλοις αυτου, ἁ δει γενεσθαι εν ταχει, και εσημανεν αποστειλας δια του αγγελου αυτου τω δουλω αυτου ιωαννη,
ὁς εμαρτυρησεν τον λογον του θεου και την μαρτυριαν ιησου χριστου, ὁσα ειδεν.
μακαριος ὁ αναγινωσκων και οἱ ακουοντες τους λογους της προφητειας και τηρουντες τα εν αυτη γεγραμμενα, ὁ γαρ καιρος εγγυς.
ιωαννης ταις ἑπτα εκκλησιαις ταις εν τη ασια· χαρις ὑμιν και ειρηνη ⸀απο ὁ ων και ὁ ην και ὁ ερχομενος, και απο των ἑπτα πνευματων ἁ ενωπιον του θρονου αυτου,
και απο ιησου χριστου, ὁ μαρτυς ὁ πιστος, ὁ πρωτοτοκος των νεκρων και ὁ αρχων των βασιλεων της γης. τω αγαπωντι ἡμας και ⸀λυσαντι ἡμας ⸀εκ των ἁμαρτιων ἡμων εν τω αἱματι αυτου—
και εποιησεν ἡμας βασιλειαν, ἱερεις τω θεω και πατρι αυτου—αυτω ἡ δοξα και το κρατος εις τους αιωνας ⸂των αιωνων⸃· αμην.
ιδου ερχεται μετα των νεφελων, και οψεται αυτον πας οφθαλμος και οἱτινες αυτον εξεκεντησαν, και κοψονται επ αυτον πασαι αἱ φυλαι της γης. ναι, αμην.
εγω ειμι το αλφα και το ω, λεγει κυριος, ὁ θεος, ὁ ων και ὁ ην και ὁ ερχομενος, ὁ παντοκρατωρ.
εγω ιωαννης, ὁ αδελφος ὑμων και ⸀συγκοινωνος εν τη θλιψει και βασιλεια και ὑπομονη ⸀εν ιησου, εγενομην εν τη νησω τη καλουμενη πατμω δια τον λογον του θεου ⸀και την μαρτυριαν ⸀ιησου.
εγενομην εν πνευματι εν τη κυριακη ἡμερα, και ηκουσα ⸂οπισω μου φωνην⸃ μεγαλην ὡς σαλπιγγος
λεγουσης· ὁ βλεπεις γραψον εις βιβλιον και πεμψον ταις ἑπτα εκκλησιαις, εις εφεσον και εις σμυρναν και εις περγαμον και εις θυατειρα και εις σαρδεις και εις φιλαδελφειαν και εις λαοδικειαν.
⸀και επεστρεψα βλεπειν την φωνην ἡτις ελαλει μετ εμου· και επιστρεψας ειδον ἑπτα λυχνιας χρυσας,
και εν μεσω ⸀των λυχνιων ὁμοιον ⸀υἱον ανθρωπου, ενδεδυμενον ποδηρη και περιεζωσμενον προς τοις μαστοις ζωνην χρυσαν·
ἡ δε κεφαλη αυτου και αἱ τριχες λευκαι ὡς εριον λευκον, ὡς χιων, και οἱ οφθαλμοι αυτου ὡς φλοξ πυρος,
και οἱ ποδες αυτου ὁμοιοι χαλκολιβανω, ὡς εν καμινω ⸀πεπυρωμενης, και ἡ φωνη αυτου ὡς φωνη ὑδατων πολλων,
και εχων εν τη δεξια ⸂χειρι αυτου⸃ αστερας ἑπτα, και εκ του στοματος αυτου ῥομφαια διστομος οξεια εκπορευομενη, και ἡ οψις αυτου ὡς ὁ ἡλιος φαινει εν τη δυναμει αυτου.
και ὁτε ειδον αυτον, επεσα προς τους ποδας αυτου ὡς νεκρος· και εθηκεν την δεξιαν αυτου επ εμε λεγων· μη φοβου· εγω ειμι ὁ πρωτος και ὁ εσχατος,
και ὁ ζων—και εγενομην νεκρος και ιδου ζων ειμι εις τους αιωνας των ⸀αιωνων. και εχω τας κλεις του θανατου και του ἁδου.
γραψον ουν ἁ ειδες και ἁ εισιν και ἁ μελλει ⸀γινεσθαι μετα ταυτα.
το μυστηριον των ἑπτα αστερων ⸀οὑς ειδες επι της δεξιας μου, και τας ἑπτα λυχνιας τας χρυσας· οἱ ἑπτα αστερες αγγελοι των ἑπτα εκκλησιων εισιν, και αἱ λυχνιαι αἱ ἑπτα ἑπτα εκκλησιαι εισιν.
2
τω αγγελω ⸀της εν εφεσω εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ κρατων τους ἑπτα αστερας εν τη δεξια αυτου, ὁ περιπατων εν μεσω των ἑπτα λυχνιων των χρυσων·
οιδα τα εργα σου, και τον ⸀κοπον και την ὑπομονην σου, και ὁτι ου δυνη βαστασαι κακους, και επειρασας τους λεγοντας ἑαυτους ⸀αποστολους, και ουκ εισιν, και εὑρες αυτους ψευδεις·
και ὑπομονην εχεις, και εβαστασας δια το ονομα μου, και ⸂ου κεκοπιακες⸃.
αλλα εχω κατα σου ὁτι την αγαπην σου την πρωτην αφηκες.
μνημονευε ουν ποθεν ⸀πεπτωκας, και μετανοησον και τα πρωτα εργα ποιησον· ει δε μη, ερχομαι ⸀σοι, και κινησω την λυχνιαν σου εκ του τοπου αυτης, εαν μη μετανοησης.
αλλα τουτο εχεις ὁτι μισεις τα εργα των νικολαιτων, ἁ καγω μισω.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις. τω νικωντι δωσω αυτω φαγειν εκ του ξυλου της ζωης, ὁ εστιν εν τω παραδεισω του ⸀θεου.
και τω αγγελω ⸀της εν σμυρνη εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ πρωτος και ὁ εσχατος, ὁς εγενετο νεκρος και εζησεν·
οιδα ⸀σου την θλιψιν και την πτωχειαν, αλλα πλουσιος ει, και την βλασφημιαν εκ των λεγοντων ιουδαιους ειναι ἑαυτους, και ουκ εισιν, αλλα συναγωγη του σατανα.
⸀μηδεν φοβου ἁ μελλεις ⸀πασχειν. ⸀ιδου μελλει ⸀βαλλειν ὁ διαβολος εξ ὑμων εις φυλακην ἱνα πειρασθητε, και ⸀ἑξετε θλιψιν ἡμερων δεκα. γινου πιστος αχρι θανατου, και δωσω σοι τον στεφανον της ζωης.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις. ὁ νικων ου μη αδικηθη εκ του θανατου του δευτερου.
και τω αγγελω της εν περγαμω εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ εχων την ῥομφαιαν την διστομον την οξειαν·
⸀οιδα που κατοικεις, ὁπου ὁ θρονος του σατανα, και κρατεις το ονομα μου, και ουκ ηρνησω την πιστιν μου ⸀και εν ταις ⸀ἡμεραις αντιπας, ὁ μαρτυς μου, ὁ πιστος ⸀μου, ὁς απεκτανθη παρ ὑμιν, ὁπου ὁ σατανας κατοικει.
αλλα εχω κατα σου ολιγα, ὁτι εχεις εκει κρατουντας την διδαχην βαλααμ, ὁς ⸂εδιδασκεν τω⸃ βαλακ βαλειν σκανδαλον ενωπιον των υἱων ισραηλ, ⸀φαγειν ειδωλοθυτα και πορνευσαι·
οὑτως εχεις και συ κρατουντας την ⸀διδαχην νικολαιτων ὁμοιως.
μετανοησον ουν· ει δε μη, ερχομαι σοι ταχυ, και πολεμησω μετ αυτων εν τη ῥομφαια του στοματος μου.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις. τω νικωντι δωσω ⸀αυτω του μαννα του κεκρυμμενου, και δωσω αυτω ψηφον λευκην, και επι την ψηφον ονομα καινον γεγραμμενον ὁ ουδεις οιδεν ει μη ὁ λαμβανων.
και τω αγγελω ⸀της εν θυατειροις εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ υἱος του θεου, ὁ εχων τους οφθαλμους αυτου ὡς φλογα πυρος, και οἱ ποδες αυτου ὁμοιοι χαλκολιβανω·
οιδα σου τα εργα, και την ⸂αγαπην και την πιστιν⸃ και την διακονιαν και την ὑπομονην σου, και τα εργα σου τα εσχατα πλειονα των πρωτων.
αλλα εχω κατα σου ὁτι αφεις την ⸀γυναικα ιεζαβελ, ἡ ⸀λεγουσα ἑαυτην προφητιν, και διδασκει και πλανα τους εμους δουλους πορνευσαι και φαγειν ειδωλοθυτα.
και εδωκα αυτη χρονον ἱνα μετανοηση, και ου θελει μετανοησαι εκ της πορνειας αυτης.
ιδου βαλλω αυτην εις κλινην, και τους μοιχευοντας μετ αυτης εις θλιψιν μεγαλην, εαν μη ⸀μετανοησωσιν εκ των εργων αυτης·
και τα τεκνα αυτης αποκτενω εν θανατω· και γνωσονται πασαι αἱ εκκλησιαι ὁτι εγω ειμι ὁ εραυνων νεφρους και καρδιας, και δωσω ὑμιν ἑκαστω κατα τα εργα ὑμων.
ὑμιν δε λεγω τοις λοιποις τοις εν θυατειροις, ὁσοι ουκ εχουσιν την διδαχην ταυτην, οἱτινες ουκ εγνωσαν τα βαθεα του σατανα, ὡς λεγουσιν, ου βαλλω εφ ὑμας αλλο βαρος·
πλην ὁ εχετε κρατησατε αχρι οὑ αν ἡξω.
και ὁ νικων και ὁ τηρων αχρι τελους τα εργα μου, δωσω αυτω εξουσιαν επι των εθνων,
και ποιμανει αυτους εν ῥαβδω σιδηρα ὡς τα σκευη τα κεραμικα ⸀συντριβεται,
ὡς καγω ειληφα παρα του πατρος μου, και δωσω αυτω τον αστερα τον πρωινον.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις.
3
και τω αγγελω της εν σαρδεσιν εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ εχων τα ἑπτα πνευματα του θεου και τους ἑπτα αστερας· οιδα σου τα εργα, ὁτι ονομα εχεις ὁτι ζης, και νεκρος ει.
γινου γρηγορων, και στηρισον τα λοιπα ἁ ⸂εμελλον αποθανειν⸃, ου γαρ εὑρηκα σου ⸀τα εργα πεπληρωμενα ενωπιον του θεου μου·
μνημονευε ουν πως ειληφας και ηκουσας και τηρει, και μετανοησον· εαν ουν μη γρηγορησης, ⸀ἡξω ὡς κλεπτης, και ου μη ⸀γνως ποιαν ὡραν ἡξω επι σε·
αλλα ⸂εχεις ολιγα⸃ ονοματα εν σαρδεσιν ἁ ουκ εμολυναν τα ἱματια αυτων, και περιπατησουσιν μετ εμου εν λευκοις, ὁτι αξιοι εισιν.
ὁ νικων ⸀οὑτως περιβαλειται εν ἱματιοις λευκοις, και ου μη εξαλειψω το ονομα αυτου εκ της βιβλου της ζωης, και ὁμολογησω το ονομα αυτου ενωπιον του πατρος μου και ενωπιον των αγγελων αυτου.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις.
και τω αγγελω της εν φιλαδελφεια εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ ἁγιος, ὁ αληθινος, ὁ εχων την κλειν ⸀δαυιδ, ὁ ανοιγων και ουδεις κλεισει, ⸂και κλειων⸃ και ουδεις ⸀ανοιγει·
οιδα σου τα εργα—ιδου δεδωκα ενωπιον σου θυραν ηνεωγμενην, ἡν ουδεις δυναται κλεισαι αυτην—ὁτι μικραν εχεις δυναμιν, και ετηρησας μου τον λογον, και ουκ ηρνησω το ονομα μου.
ιδου ⸀διδω εκ της συναγωγης του σατανα, των λεγοντων ἑαυτους ιουδαιους ειναι, και ουκ εισιν αλλα ψευδονται—ιδου ποιησω αυτους ἱνα ⸂ἡξουσιν και προσκυνησουσιν⸃ ενωπιον των ποδων σου, και γνωσιν ὁτι ⸀εγω ηγαπησα σε.
ὁτι ετηρησας τον λογον της ὑπομονης μου, καγω σε τηρησω εκ της ὡρας του πειρασμου της μελλουσης ερχεσθαι επι της οικουμενης ὁλης, πειρασαι τους κατοικουντας επι της γης.
ερχομαι ταχυ· κρατει ὁ εχεις, ἱνα μηδεις λαβη τον στεφανον σου.
ὁ νικων ποιησω αυτον στυλον εν τω ναω του θεου μου, και εξω ου μη εξελθη ετι, και γραψω επ αυτον το ονομα του θεου μου και το ονομα της πολεως του θεου μου, της καινης ιερουσαλημ, ἡ ⸀καταβαινουσα εκ του ουρανου απο του θεου μου, και το ονομα μου το καινον.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις.
και τω αγγελω της εν λαοδικεια εκκλησιας γραψον· ταδε λεγει ὁ αμην, ὁ μαρτυς ὁ πιστος ⸀και αληθινος, ἡ αρχη της κτισεως του θεου·
οιδα σου τα εργα, ὁτι ουτε ψυχρος ει ουτε ζεστος. οφελον ψυχρος ης η ζεστος.
οὑτως, ὁτι χλιαρος ει και ⸀ουτε ζεστος ουτε ψυχρος, μελλω σε εμεσαι εκ του στοματος μου.
ὁτι λεγεις ⸀ὁτι πλουσιος ειμι και πεπλουτηκα και ⸀ουδεν χρειαν εχω, και ουκ οιδας ὁτι συ ει ὁ ταλαιπωρος ⸀και ελεεινος και πτωχος και τυφλος και γυμνος,
συμβουλευω σοι αγορασαι ⸂παρ εμου χρυσιον⸃ πεπυρωμενον εκ πυρος ἱνα πλουτησης, και ἱματια λευκα ἱνα περιβαλη και μη φανερωθη ἡ αισχυνη της γυμνοτητος σου, και κολλουριον ⸀εγχρισαι τους οφθαλμους σου ἱνα βλεπης.
εγω ὁσους εαν φιλω ελεγχω και παιδευω· ⸀ζηλευε ουν και μετανοησον.
ιδου ἑστηκα επι την θυραν και κρουω· εαν τις ακουση της φωνης μου και ανοιξη την θυραν, ⸀και εισελευσομαι προς αυτον και δειπνησω μετ αυτου και αυτος μετ εμου.
ὁ νικων δωσω αυτω καθισαι μετ εμου εν τω θρονω μου, ὡς καγω ενικησα και εκαθισα μετα του πατρος μου εν τω θρονω αυτου.
ὁ εχων ους ακουσατω τι το πνευμα λεγει ταις εκκλησιαις.
4
μετα ταυτα ειδον, και ιδου θυρα ηνεωγμενη εν τω ουρανω, και ἡ φωνη ἡ πρωτη ἡν ηκουσα ὡς σαλπιγγος λαλουσης μετ εμου, λεγων· αναβα ὡδε, και δειξω σοι ἁ δει γενεσθαι. μετα ταυτα
⸀ευθεως εγενομην εν πνευματι· και ιδου θρονος εκειτο εν τω ουρανω, και επι τον θρονον καθημενος,
⸂και ὁ καθημενος⸃ ὁμοιος ὁρασει λιθω ιασπιδι και σαρδιω, και ιρις κυκλοθεν του θρονου ⸂ὁμοιος ὁρασει σμαραγδινω⸃.
και κυκλοθεν του θρονου ⸀θρονοι εικοσι τεσσαρες, και επι τους ⸀θρονους εικοσι τεσσαρας πρεσβυτερους καθημενους περιβεβλημενους ⸀εν ἱματιοις λευκοις, και επι τας κεφαλας αυτων στεφανους χρυσους.
και εκ του θρονου εκπορευονται αστραπαι και φωναι και βρονται· και ἑπτα λαμπαδες πυρος καιομεναι ενωπιον του θρονου, ⸀ἁ εισιν ⸀τα ἑπτα πνευματα του θεου,
και ενωπιον του θρονου ὡς θαλασσα ὑαλινη ὁμοια κρυσταλλω. και εν μεσω του θρονου και κυκλω του θρονου τεσσαρα ζωα γεμοντα οφθαλμων εμπροσθεν και οπισθεν·
και το ζωον το πρωτον ὁμοιον λεοντι, και το δευτερον ζωον ὁμοιον μοσχω, και το τριτον ζωον ⸀εχων ⸂το προσωπον ὡς⸃ ανθρωπου, και το τεταρτον ζωον ὁμοιον αετω πετομενω·
και τα τεσσαρα ζωα, ἑν ⸂καθ ἑν⸃ ⸀αυτων ⸀εχων ανα πτερυγας ἑξ, κυκλοθεν και εσωθεν γεμουσιν οφθαλμων· και αναπαυσιν ουκ εχουσιν ἡμερας και νυκτος λεγοντες· ἁγιος ἁγιος ἁγιος κυριος, ὁ θεος, ὁ παντοκρατωρ, ὁ ην και ὁ ων και ὁ ερχομενος.
και ὁταν ⸀δωσουσιν τα ζωα δοξαν και τιμην και ευχαριστιαν τω καθημενω επι ⸂τω θρονω⸃, τω ζωντι εις τους αιωνας των αιωνων,
πεσουνται οἱ εικοσι τεσσαρες πρεσβυτεροι ενωπιον του καθημενου επι του θρονου, και προσκυνησουσιν τω ζωντι εις τους αιωνας των αιωνων, και βαλουσιν τους στεφανους αυτων ενωπιον του θρονου, λεγοντες·
αξιος ει, ὁ κυριος και ὁ θεος ⸀ἡμων, λαβειν την δοξαν και την τιμην και την δυναμιν, ὁτι συ εκτισας ⸀τα παντα, και δια το θελημα σου ησαν και εκτισθησαν.
5
και ειδον επι την δεξιαν του καθημενου επι του θρονου βιβλιον γεγραμμενον εσωθεν και ⸀οπισθεν, κατεσφραγισμενον σφραγισιν ἑπτα.
και ειδον αγγελον ισχυρον κηρυσσοντα εν φωνη μεγαλη· τις ⸀αξιος ανοιξαι το βιβλιον και λυσαι τας σφραγιδας αυτου;
και ουδεις εδυνατο εν τω ⸀ουρανω ⸂ουδε επι της γης ουδε⸃ ὑποκατω της γης ανοιξαι το βιβλιον ουτε βλεπειν αυτο.
και ⸀εγω εκλαιον πολυ ὁτι ουδεις αξιος εὑρεθη ανοιξαι το βιβλιον ουτε βλεπειν αυτο·
και εἱς εκ των πρεσβυτερων λεγει μοι· μη κλαιε· ιδου ενικησεν ὁ λεων ὁ εκ της φυλης ιουδα, ἡ ῥιζα δαυιδ, ⸀ανοιξαι το βιβλιον και τας ἑπτα σφραγιδας αυτου.
και ειδον εν μεσω του θρονου και των τεσσαρων ζωων και εν μεσω των πρεσβυτερων αρνιον ⸀ἑστηκος ὡς εσφαγμενον, ⸀εχων κερατα ἑπτα και οφθαλμους ἑπτα, ⸀οἱ εισιν τα ἑπτα πνευματα του θεου, ⸀απεσταλμενοι εις πασαν την γην.
και ηλθεν και ειληφεν εκ της δεξιας του καθημενου επι του θρονου.
και ὁτε ελαβεν το βιβλιον, τα τεσσαρα ζωα και οἱ εικοσι τεσσαρες πρεσβυτεροι επεσαν ενωπιον του αρνιου, εχοντες ἑκαστος κιθαραν και φιαλας χρυσας γεμουσας θυμιαματων, αἱ εισιν ⸀αἱ προσευχαι των ἁγιων·
και αδουσιν ωδην καινην λεγοντες· αξιος ει λαβειν το βιβλιον και ανοιξαι τας σφραγιδας αυτου, ὁτι εσφαγης και ηγορασας τω ⸀θεω εν τω αἱματι σου εκ πασης φυλης και γλωσσης και λαου και εθνους,
και εποιησας αυτους τω θεω ἡμων ⸀βασιλειαν και ἱερεις, και ⸀βασιλευουσιν επι της γης.
και ειδον, και ⸀ηκουσα φωνην αγγελων πολλων κυκλω του θρονου και των ζωων και των πρεσβυτερων, και ην ὁ αριθμος αυτων μυριαδες μυριαδων και χιλιαδες χιλιαδων,
λεγοντες φωνη μεγαλη· αξιον εστιν το αρνιον το εσφαγμενον λαβειν την δυναμιν ⸀και πλουτον και σοφιαν και ισχυν και τιμην και δοξαν και ευλογιαν.
και παν κτισμα ὁ εν τω ουρανω και επι της γης και ὑποκατω της γης και επι της ⸀θαλασσης, και τα εν αυτοις ⸀παντα, ηκουσα λεγοντας· τω καθημενω επι ⸂τω θρονω⸃ και τω αρνιω ἡ ευλογια και ἡ τιμη και ἡ δοξα και το κρατος εις τους αιωνας των ⸀αιωνων.
και τα τεσσαρα ζωα ⸀ελεγον· αμην. και οἱ πρεσβυτεροι επεσαν και προσεκυνησαν.
6
και ειδον ⸀ὁτε ηνοιξεν το αρνιον μιαν εκ των ἑπτα σφραγιδων, και ηκουσα ἑνος εκ των τεσσαρων ζωων λεγοντος ὡς φωνη βροντης· ⸀ερχου.
και ⸂ειδον, και⸃ ιδου ἱππος λευκος, και ὁ καθημενος επ αυτον εχων τοξον, και εδοθη αυτω στεφανος, και εξηλθεν νικων και ἱνα νικηση.
και ὁτε ηνοιξεν την ⸂σφραγιδα την δευτεραν⸃, ηκουσα του δευτερου ζωου λεγοντος· ερχου.
και εξηλθεν αλλος ἱππος πυρρος, και τω καθημενω επ αυτον εδοθη αυτω λαβειν την ειρηνην εκ της γης ⸀και ἱνα αλληλους ⸀σφαξουσιν, και εδοθη αυτω μαχαιρα μεγαλη.
και ὁτε ηνοιξε την σφραγιδα την τριτην, ηκουσα του τριτου ζωου λεγοντος· ερχου. και ⸀ειδον, και ιδου ἱππος μελας, και ὁ καθημενος επ αυτον εχων ζυγον εν τη χειρι αυτου.
και ηκουσα ⸀ὡς φωνην εν μεσω των τεσσαρων ζωων λεγουσαν· χοινιξ σιτου δηναριου, και τρεις χοινικες ⸀κριθων δηναριου· και το ελαιον και τον οινον μη αδικησης.
και ὁτε ηνοιξεν την σφραγιδα την τεταρτην, ηκουσα ⸀φωνην του τεταρτου ζωου λεγοντος· ⸀ερχου.
και ⸂ειδον, και⸃ ιδου ἱππος χλωρος, και ὁ καθημενος επανω αυτου ονομα αυτω ὁ θανατος, και ὁ ἁδης ηκολουθει ⸂μετ αυτου⸃, και εδοθη ⸀αυτοις εξουσια επι το τεταρτον της γης, αποκτειναι εν ῥομφαια και εν λιμω και εν θανατω και ὑπο των θηριων της γης.
και ὁτε ηνοιξεν την πεμπτην σφραγιδα, ειδον ὑποκατω του θυσιαστηριου τας ψυχας των εσφαγμενων δια τον λογον του θεου και δια την ⸀μαρτυριαν ἡν ειχον.
και εκραξαν φωνη μεγαλη λεγοντες· ἑως ποτε, ὁ δεσποτης ὁ ἁγιος και αληθινος, ου κρινεις και εκδικεις το αἱμα ἡμων εκ των κατοικουντων επι της γης;
και εδοθη αυτοις ἑκαστω στολη λευκη, και ερρεθη αυτοις ἱνα ⸀αναπαυσονται ετι χρονον ⸀μικρον, ἑως ⸀πληρωθωσιν και οἱ συνδουλοι αυτων και οἱ αδελφοι ⸀αυτων οἱ μελλοντες ⸀αποκτεννεσθαι ὡς και αυτοι.
και ειδον ὁτε ηνοιξεν την σφραγιδα την ἑκτην, και σεισμος μεγας εγενετο, και ὁ ἡλιος ⸂εγενετο μελας⸃ ὡς σακκος τριχινος, και ἡ σεληνη ὁλη εγενετο ὡς αἱμα,
και οἱ αστερες του ουρανου επεσαν εις την γην, ὡς συκη ⸀βαλλει τους ολυνθους αυτης ὑπο ανεμου μεγαλου σειομενη,
και ὁ ουρανος απεχωρισθη ὡς βιβλιον ἑλισσομενον, και παν ορος και νησος εκ των τοπων αυτων εκινηθησαν.
και οἱ βασιλεις της γης και οἱ μεγιστανες και οἱ χιλιαρχοι και οἱ πλουσιοι και οἱ ισχυροι και πας δουλος και ελευθερος εκρυψαν ἑαυτους εις τα σπηλαια και εις τας πετρας των ορεων·
και λεγουσιν τοις ορεσιν και ταις πετραις· πεσετε εφ ἡμας και κρυψατε ἡμας απο προσωπου του καθημενου επι του θρονου και απο της οργης του αρνιου,
ὁτι ηλθεν ἡ ἡμερα ἡ μεγαλη της οργης ⸀αυτων, και τις δυναται σταθηναι;
7
⸀μετα τουτο ειδον τεσσαρας αγγελους ἑστωτας επι τας τεσσαρας γωνιας της γης, κρατουντας τους τεσσαρας ανεμους της γης, ἱνα μη πνεη ανεμος επι της γης μητε επι της θαλασσης μητε επι ⸀παν δενδρον.
και ειδον αλλον αγγελον αναβαινοντα απο ανατολης ἡλιου, εχοντα σφραγιδα θεου ζωντος, και εκραξεν φωνη μεγαλη τοις τεσσαρσιν αγγελοις οἱς εδοθη αυτοις αδικησαι την γην και την θαλασσαν,
λεγων· μη αδικησητε την γην μητε την θαλασσαν μητε τα δενδρα, ⸀αχρι σφραγισωμεν τους δουλους του θεου ἡμων επι των μετωπων αυτων.
και ηκουσα τον αριθμον των εσφραγισμενων, ⸀ἑκατον τεσσερακοντα τεσσαρες χιλιαδες, ⸀εσφραγισμενοι εκ πασης φυλης υἱων ισραηλ·
εκ φυλης ιουδα δωδεκα χιλιαδες ⸀εσφραγισμενοι, εκ φυλης ῥουβην δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης γαδ δωδεκα χιλιαδες,
εκ φυλης ασηρ δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης νεφθαλιμ δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης μανασση δωδεκα χιλιαδες,
εκ φυλης συμεων δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης λευι δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης ισσαχαρ δωδεκα χιλιαδες,
εκ φυλης ζαβουλων δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης ιωσηφ δωδεκα χιλιαδες, εκ φυλης βενιαμιν δωδεκα χιλιαδες ⸀εσφραγισμενοι.
μετα ταυτα ειδον, και ιδου οχλος πολυς, ὁν αριθμησαι ⸀αυτον ουδεις εδυνατο, εκ παντος εθνους και φυλων και λαων και γλωσσων, ⸀ἑστωτες ενωπιον του θρονου και ενωπιον του αρνιου, περιβεβλημενους στολας λευκας, και ⸀φοινικες εν ταις χερσιν αυτων·
και κραζουσι φωνη μεγαλη λεγοντες· ἡ σωτηρια τω θεω ἡμων τω καθημενω επι τω θρονω και τω αρνιω.
και παντες οἱ αγγελοι εἱστηκεισαν κυκλω του θρονου και των πρεσβυτερων και των τεσσαρων ζωων, και επεσαν ενωπιον του θρονου επι τα προσωπα αυτων και προσεκυνησαν τω θεω,
λεγοντες· αμην· ἡ ευλογια και ἡ δοξα και ἡ σοφια και ἡ ευχαριστια και ἡ τιμη και ἡ δυναμις και ἡ ισχυς τω θεω ἡμων εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.
και απεκριθη εἱς εκ των πρεσβυτερων λεγων μοι· οὑτοι οἱ περιβεβλημενοι τας στολας τας λευκας τινες εισιν και ποθεν ηλθον;
και ⸀ειρηκα αυτω· κυριε μου, συ οιδας. και ειπεν μοι· οὑτοι εισιν οἱ ερχομενοι εκ της θλιψεως της μεγαλης, και επλυναν τας στολας αυτων και ελευκαναν ⸀αυτας εν τω αἱματι του αρνιου.
δια τουτο εισιν ενωπιον του θρονου του θεου, και λατρευουσιν αυτω ἡμερας και νυκτος εν τω ναω αυτου, και ὁ καθημενος επι ⸂του θρονου⸃ σκηνωσει επ αυτους.
ου πεινασουσιν ετι ⸀ουδε διψησουσιν ετι, ουδε μη πεση επ αυτους ὁ ἡλιος ουδε παν καυμα,
ὁτι το αρνιον το ανα μεσον του θρονου ⸀ποιμανει αυτους, και ⸀ὁδηγησει αυτους επι ζωης πηγας ὑδατων· και εξαλειψει ὁ θεος παν δακρυον εκ των οφθαλμων αυτων.
8
και ⸀ὁταν ηνοιξεν την σφραγιδα την ἑβδομην, εγενετο σιγη εν τω ουρανω ὡς ἡμιωριον.
και ειδον τους ἑπτα αγγελους οἱ ενωπιον του θεου ἑστηκασιν, και εδοθησαν αυτοις ἑπτα σαλπιγγες.
και αλλος αγγελος ηλθεν και εσταθη επι του θυσιαστηριου εχων λιβανωτον χρυσουν, και εδοθη αυτω θυμιαματα πολλα ἱνα ⸀δωσει ταις προσευχαις των ἁγιων παντων επι το θυσιαστηριον το χρυσουν το ενωπιον του θρονου.
και ανεβη ὁ καπνος των θυμιαματων ταις προσευχαις των ἁγιων εκ χειρος του αγγελου ενωπιον του θεου.
και ειληφεν ὁ αγγελος τον λιβανωτον, και εγεμισεν αυτον εκ του πυρος του θυσιαστηριου, και εβαλεν εις την γην· και εγενοντο βρονται και φωναι και αστραπαι και σεισμος.
και οἱ ἑπτα αγγελοι οἱ εχοντες τας ἑπτα σαλπιγγας ἡτοιμασαν ⸀αὑτους ἱνα σαλπισωσιν.
και ὁ πρωτος εσαλπισεν· και εγενετο χαλαζα και πυρ μεμιγμενα εν αἱματι, και εβληθη εις την γην· και το τριτον της γης κατεκαη, και το τριτον των δενδρων κατεκαη, και πας χορτος χλωρος κατεκαη.
και ὁ δευτερος αγγελος εσαλπισεν· και ὡς ορος μεγα ⸀πυρι καιομενον εβληθη εις την θαλασσαν· και εγενετο το τριτον της θαλασσης αἱμα,
και απεθανε το τριτον ⸀των κτισματων των εν τη θαλασση, τα εχοντα ψυχας, και το τριτον των πλοιων ⸀διεφθαρησαν.
και ὁ τριτος αγγελος εσαλπισεν· και επεσεν εκ του ουρανου αστηρ μεγας καιομενος ὡς λαμπας, και επεσεν επι το τριτον των ποταμων και επι τας πηγας των ὑδατων.
και το ονομα του αστερος λεγεται· ⸀ὁ αψινθος. και εγενετο το τριτον των ὑδατων εις αψινθον, και πολλοι των ανθρωπων απεθανον εκ των ὑδατων, ὁτι επικρανθησαν.
και ὁ τεταρτος αγγελος εσαλπισεν· και επληγη το τριτον του ἡλιου και το τριτον της σεληνης και το τριτον των αστερων, ἱνα σκοτισθη το τριτον αυτων και ⸂ἡ ἡμερα μη φανη το τριτον αυτης⸃, και ἡ νυξ ὁμοιως.
και ειδον, και ηκουσα ἑνος αετου πετομενου εν μεσουρανηματι λεγοντος φωνη μεγαλη· ουαι ουαι ουαι ⸂τους κατοικουντας⸃ επι της γης εκ των λοιπων φωνων της σαλπιγγος των τριων αγγελων των μελλοντων σαλπιζειν.
9
και ὁ πεμπτος αγγελος εσαλπισεν· και ειδον αστερα εκ του ουρανου πεπτωκοτα εις την γην, και εδοθη αυτω ἡ κλεις του φρεατος της αβυσσου·
και ηνοιξεν το φρεαρ της αβυσσου, και ανεβη καπνος εκ του φρεατος ὡς καπνος καμινου ⸀μεγαλης, και ⸀εσκοτωθη ὁ ἡλιος και ὁ αηρ εκ του καπνου του φρεατος.
και εκ του καπνου εξηλθον ακριδες εις την γην, και εδοθη αυταις εξουσια ὡς εχουσιν εξουσιαν οἱ σκορπιοι της γης.
και ερρεθη αυταις ἱνα μη ⸀αδικησουσιν τον χορτον της γης ουδε παν χλωρον ουδε παν δενδρον, ει μη τους ανθρωπους οἱτινες ουκ εχουσι την σφραγιδα του θεου επι των ⸀μετωπων.
και εδοθη ⸀αυτοις ἱνα μη αποκτεινωσιν αυτους, αλλ ἱνα ⸀βασανισθησονται μηνας πεντε· και ὁ βασανισμος αυτων ὡς βασανισμος σκορπιου, ὁταν παιση ανθρωπον.
και εν ταις ἡμεραις εκειναις ζητησουσιν οἱ ανθρωποι τον θανατον και ου μη εὑρησουσιν αυτον, και επιθυμησουσιν αποθανειν και ⸀φευγει ⸂ὁ θανατος απ αυτων⸃.
και τα ὁμοιωματα των ακριδων ὁμοια ἱπποις ἡτοιμασμενοις εις πολεμον, και επι τας κεφαλας αυτων ὡς στεφανοι ⸂ὁμοιοι χρυσω⸃, και τα προσωπα αυτων ὡς προσωπα ανθρωπων,
και ειχον τριχας ὡς τριχας γυναικων, και οἱ οδοντες αυτων ὡς λεοντων ησαν,
και ειχον θωρακας ὡς θωρακας σιδηρους, και ἡ φωνη των πτερυγων αυτων ὡς φωνη ἁρματων ἱππων πολλων τρεχοντων εις πολεμον·
και εχουσιν ουρας ὁμοιας σκορπιοις και κεντρα, και εν ταις ουραις αυτων ⸂ἡ εξουσια αυτων⸃ αδικησαι τους ανθρωπους μηνας πεντε.
⸂εχουσιν επ αυτων βασιλεα τον⸃ αγγελον της αβυσσου· ονομα αυτω ἑβραιστι αβαδδων ⸂και εν⸃ τη ἑλληνικη ονομα εχει απολλυων.
ἡ ουαι ἡ μια απηλθεν· ιδου ερχεται ετι δυο ουαι μετα ταυτα.
και ὁ ἑκτος αγγελος εσαλπισεν· και ηκουσα φωνην μιαν εκ ⸀των κερατων του θυσιαστηριου του χρυσου του ενωπιον του θεου,
⸀λεγοντα τω ἑκτω αγγελω, ὁ εχων την σαλπιγγα· λυσον τους τεσσαρας αγγελους τους δεδεμενους επι τω ποταμω τω μεγαλω ευφρατη.
και ελυθησαν οἱ τεσσαρες αγγελοι οἱ ἡτοιμασμενοι εις την ὡραν ⸀και ἡμεραν και μηνα και ενιαυτον, ἱνα αποκτεινωσιν το τριτον των ανθρωπων.
και ὁ αριθμος των στρατευματων του ⸀ἱππικου ⸀δισμυριαδες μυριαδων· ηκουσα τον αριθμον αυτων.
και οὑτως ειδον τους ἱππους εν τη ὁρασει και τους καθημενους επ αυτων, εχοντας θωρακας πυρινους και ὑακινθινους και θειωδεις· και αἱ κεφαλαι των ἱππων ὡς κεφαλαι λεοντων, και εκ των στοματων αυτων εκπορευεται πυρ και καπνος και θειον.
απο των τριων πληγων τουτων απεκτανθησαν το τριτον των ανθρωπων, ⸀εκ του πυρος και του καπνου και του θειου του εκπορευομενου εκ των στοματων αυτων.
ἡ γαρ εξουσια των ἱππων εν τω στοματι αυτων εστιν και εν ταις ουραις αυτων· αἱ γαρ ουραι αυτων ὁμοιαι ⸀οφεσιν, εχουσαι κεφαλας, και εν αυταις αδικουσιν.
και οἱ λοιποι των ανθρωπων, οἱ ουκ απεκτανθησαν εν ταις πληγαις ταυταις, ⸀ουδε μετενοησαν εκ των εργων των χειρων αυτων, ἱνα μη ⸀προσκυνησουσιν τα δαιμονια και τα ειδωλα τα χρυσα και τα αργυρα και τα χαλκα και τα λιθινα και τα ξυλινα, ἁ ουτε βλεπειν ⸀δυνανται ουτε ακουειν ουτε περιπατειν,
και ου μετενοησαν εκ των φονων αυτων ουτε εκ των ⸀φαρμακων αυτων ουτε εκ της πορνειας αυτων ουτε εκ των κλεμματων αυτων.
10
και ειδον ⸀αλλον αγγελον ισχυρον καταβαινοντα εκ του ουρανου, περιβεβλημενον νεφελην, και ἡ ιρις επι ⸂την κεφαλην⸃ αυτου, και το προσωπον αυτου ὡς ὁ ἡλιος, και οἱ ποδες αυτου ὡς στυλοι πυρος,
και εχων εν τη χειρι αυτου ⸀βιβλαριδιον ηνεωγμενον. και εθηκεν τον ποδα αυτου τον δεξιον επι της θαλασσης, τον δε ευωνυμον επι της γης,
και εκραξεν φωνη μεγαλη ὡσπερ λεων μυκαται. και ὁτε εκραξεν, ελαλησαν αἱ ἑπτα βρονται τας ἑαυτων φωνας.
και ὁτε ελαλησαν αἱ ἑπτα βρονται, ημελλον γραφειν· και ηκουσα φωνην εκ του ουρανου λεγουσαν· σφραγισον ἁ ελαλησαν αἱ ἑπτα βρονται, και μη αυτα γραψης.
και ὁ αγγελος, ὁν ειδον ἑστωτα επι της θαλασσης και επι της γης, ηρεν την χειρα αυτου την δεξιαν εις τον ουρανον,
και ⸀ωμοσεν τω ζωντι εις τους αιωνας των αιωνων, ὁς εκτισεν τον ουρανον και τα εν αυτω και την γην και τα εν αυτη και την θαλασσαν και τα εν αυτη, ὁτι χρονος ουκετι εσται·
αλλ εν ταις ἡμεραις της φωνης του ἑβδομου αγγελου, ὁταν μελλη σαλπιζειν, και ετελεσθη το μυστηριον του θεου, ὡς ευηγγελισεν τους ⸂ἑαυτου δουλους⸃ τους προφητας.
και ἡ φωνη ἡν ηκουσα εκ του ουρανου, παλιν ⸀λαλουσαν μετ εμου και ⸀λεγουσαν· ὑπαγε λαβε το ⸀βιβλιον το ηνεωγμενον εν τη χειρι του αγγελου του ἑστωτος επι της θαλασσης και επι της γης.
και ⸀απηλθα προς τον αγγελον λεγων αυτω δουναι μοι το ⸀βιβλαριδιον. και λεγει μοι· λαβε και καταφαγε αυτο, και πικρανει σου την κοιλιαν, αλλ εν τω στοματι σου εσται γλυκυ ὡς μελι.
και ελαβον το ⸀βιβλαριδιον εκ της χειρος του αγγελου και κατεφαγον αυτο, και ην εν τω στοματι μου ὡς μελι γλυκυ· και ὁτε εφαγον αυτο, επικρανθη ἡ κοιλια μου.
και λεγουσιν μοι· δει σε παλιν προφητευσαι επι λαοις ⸀και εθνεσιν και γλωσσαις και βασιλευσιν πολλοις.
11
και εδοθη μοι καλαμος ὁμοιος ῥαβδω, λεγων· ⸀εγειρε και μετρησον τον ναον του θεου και το θυσιαστηριον και τους προσκυνουντας εν αυτω.
και την αυλην την εξωθεν του ναου εκβαλε ⸀εξωθεν, και μη αυτην μετρησης, ὁτι εδοθη τοις εθνεσιν, και την πολιν την ἁγιαν πατησουσιν μηνας ⸀τεσσερακοντα δυο.
και δωσω τοις δυσιν μαρτυσιν μου, και προφητευσουσιν ἡμερας χιλιας διακοσιας ἑξηκοντα, ⸀περιβεβλημενοι σακκους.
οὑτοι εισιν αἱ δυο ελαιαι και αἱ δυο λυχνιαι αἱ ενωπιον του κυριου της γης ⸀ἑστωτες.
και ει τις αυτους θελει αδικησαι, πυρ εκπορευεται εκ του στοματος αυτων και κατεσθιει τους εχθρους αυτων· και ει τις ⸂θεληση αυτους⸃ αδικησαι, οὑτως δει αυτον αποκτανθηναι.
οὑτοι εχουσιν ⸂την εξουσιαν κλεισαι τον ουρανον⸃, ἱνα μη ὑετος βρεχη τας ἡμερας της προφητειας αυτων, και εξουσιαν εχουσιν επι των ὑδατων στρεφειν αυτα εις αἱμα και παταξαι την γην ⸂εν παση πληγη ὁσακις εαν θελησωσιν⸃.
και ὁταν τελεσωσιν την μαρτυριαν αυτων, το θηριον το αναβαινον εκ της αβυσσου ποιησει μετ αυτων πολεμον και νικησει αυτους και αποκτενει αυτους.
και το πτωμα αυτων επι της πλατειας της πολεως της μεγαλης, ἡτις καλειται πνευματικως σοδομα και αιγυπτος, ὁπου και ὁ κυριος αυτων εσταυρωθη.
και βλεπουσιν εκ των λαων και φυλων και γλωσσων και εθνων το πτωμα αυτων ἡμερας τρεις ⸀και ἡμισυ, και τα πτωματα αυτων ουκ ⸀αφιουσιν τεθηναι εις μνημα.
και οἱ κατοικουντες επι της γης χαιρουσιν επ αυτοις και ⸀ευφραινονται, και δωρα ⸀πεμψουσιν αλληλοις, ὁτι οὑτοι οἱ δυο προφηται εβασανισαν τους κατοικουντας επι της γης.
και μετα τας τρεις ἡμερας και ἡμισυ πνευμα ζωης εκ του θεου εισηλθεν ⸂εν αυτοις⸃, και εστησαν επι τους ποδας αυτων, και φοβος μεγας ⸀επεπεσεν επι τους θεωρουντας αυτους·
και ⸀ηκουσαν ⸂φωνης μεγαλης⸃ εκ του ουρανου ⸀λεγουσης αυτοις· ⸀αναβατε ὡδε, και ανεβησαν εις τον ουρανον εν τη νεφελη, και εθεωρησαν αυτους οἱ εχθροι αυτων.
και εν εκεινη τη ⸀ὡρα εγενετο σεισμος μεγας, και το δεκατον της πολεως επεσεν, και απεκτανθησαν εν τω σεισμω ονοματα ανθρωπων χιλιαδες ἑπτα, και οἱ λοιποι εμφοβοι εγενοντο και εδωκαν δοξαν τω θεω του ουρανου.
ἡ ουαι ἡ δευτερα απηλθεν· ⸂ιδου ἡ ουαι ἡ τριτη⸃ ερχεται ταχυ.
και ὁ ἑβδομος αγγελος εσαλπισεν· και εγενοντο φωναι μεγαλαι εν τω ουρανω ⸀λεγοντες· εγενετο ἡ βασιλεια του κοσμου του κυριου ἡμων και του χριστου αυτου, και βασιλευσει εις τους αιωνας των αιωνων.
και οἱ εικοσι τεσσαρες πρεσβυτεροι οἱ ενωπιον του ⸂θεου καθημενοι⸃ επι τους θρονους αυτων επεσαν επι τα προσωπα αυτων και προσεκυνησαν τω θεω,
λεγοντες· ευχαριστουμεν σοι, κυριε, ὁ θεος, ὁ παντοκρατωρ, ὁ ων και ὁ ην, ὁτι ειληφας την δυναμιν σου την μεγαλην και εβασιλευσας.
και τα εθνη ωργισθησαν, και ηλθεν ἡ οργη σου και ὁ καιρος των νεκρων κριθηναι και δουναι τον μισθον τοις δουλοις σου τοις προφηταις και τοις ἁγιοις και τοις φοβουμενοις το ονομα σου, ⸂τους μικρους και τους μεγαλους⸃, και διαφθειραι τους διαφθειροντας την γην.
και ηνοιγη ὁ ναος του θεου ⸀ὁ εν τω ουρανω, και ωφθη ἡ κιβωτος της διαθηκης ⸀αυτου εν τω ναω αυτου· και εγενοντο αστραπαι και φωναι και βρονται ⸂και σεισμος⸃ και χαλαζα μεγαλη.
12
και σημειον μεγα ωφθη εν τω ουρανω, γυνη περιβεβλημενη τον ἡλιον, και ἡ σεληνη ὑποκατω των ποδων αυτης, και επι της κεφαλης αυτης στεφανος αστερων δωδεκα,
και εν γαστρι εχουσα· ⸂και κραζει⸃ ωδινουσα και βασανιζομενη τεκειν.
και ωφθη αλλο σημειον εν τω ουρανω, και ιδου δρακων ⸂μεγας πυρρος⸃, εχων κεφαλας ἑπτα και κερατα δεκα και επι τας κεφαλας αυτου ἑπτα διαδηματα,
και ἡ ουρα αυτου συρει το τριτον των αστερων του ουρανου, και εβαλεν αυτους εις την γην. και ὁ δρακων ἑστηκεν ενωπιον της γυναικος της μελλουσης τεκειν, ἱνα ὁταν τεκη το τεκνον αυτης καταφαγη.
και ετεκεν υἱον, ⸀αρσεν, ὁς μελλει ποιμαινειν παντα τα εθνη εν ῥαβδω σιδηρα· και ἡρπασθη το τεκνον αυτης προς τον θεον και προς τον θρονον αυτου.
και ἡ γυνη εφυγεν εις την ερημον, ὁπου εχει εκει τοπον ἡτοιμασμενον ⸀απο του θεου, ἱνα εκει ⸀τρεφωσιν αυτην ἡμερας χιλιας διακοσιας ἑξηκοντα.
και εγενετο πολεμος εν τω ουρανω, ὁ μιχαηλ και οἱ αγγελοι αυτου ⸀του πολεμησαι μετα του δρακοντος. και ὁ δρακων επολεμησεν και οἱ αγγελοι αυτου,
και ουκ ⸀ισχυσεν, ουδε τοπος εὑρεθη ⸀αυτων ετι εν τω ουρανω.
και εβληθη ὁ δρακων ὁ μεγας, ὁ οφις ὁ αρχαιος, ὁ καλουμενος διαβολος και ⸀ὁ σατανας, ὁ πλανων την οικουμενην ὁλην—εβληθη εις την γην, και οἱ αγγελοι αυτου μετ αυτου εβληθησαν.
και ηκουσα φωνην μεγαλην εν τω ουρανω λεγουσαν· αρτι εγενετο ἡ σωτηρια και ἡ δυναμις και ἡ βασιλεια του θεου ἡμων και ἡ εξουσια του χριστου αυτου, ὁτι εβληθη ὁ ⸀κατηγωρ των αδελφων ἡμων, ὁ κατηγορων ⸀αυτους ενωπιον του θεου ἡμων ἡμερας και νυκτος.
και αυτοι ενικησαν αυτον δια το αἱμα του αρνιου και δια τον λογον της μαρτυριας αυτων, και ουκ ηγαπησαν την ψυχην αυτων αχρι θανατου·
δια τουτο ευφραινεσθε, ⸀οἱ ουρανοι και οἱ εν αυτοις σκηνουντες. ουαι ⸂την γην και την θαλασσαν⸃, ὁτι κατεβη ὁ διαβολος προς ὑμας, εχων θυμον μεγαν, ειδως ὁτι ολιγον καιρον εχει.
και ὁτε ειδεν ὁ δρακων ὁτι εβληθη εις την γην, εδιωξεν την γυναικα ἡτις ετεκεν τον αρσενα.
και εδοθησαν τη γυναικι ⸀αἱ δυο πτερυγες του αετου του μεγαλου, ἱνα πετηται εις την ερημον εις τον τοπον αυτης, ⸂ὁπου τρεφεται⸃ εκει καιρον και καιρους και ἡμισυ καιρου απο προσωπου του οφεως.
και εβαλεν ὁ οφις εκ του στοματος αυτου οπισω της γυναικος ὑδωρ ὡς ποταμον, ἱνα αυτην ποταμοφορητον ποιηση.
και εβοηθησεν ἡ γη τη γυναικι, και ηνοιξεν ἡ γη το στομα αυτης και κατεπιεν τον ποταμον ὁν εβαλεν ὁ δρακων εκ του στοματος αυτου·
και ωργισθη ὁ δρακων επι τη γυναικι, και απηλθεν ποιησαι πολεμον μετα των λοιπων του σπερματος αυτης, των τηρουντων τας εντολας του θεου και εχοντων την μαρτυριαν ιησου·
και ⸀εσταθη επι την αμμον της θαλασσης.
13
και ειδον εκ της θαλασσης θηριον αναβαινον, εχον κερατα δεκα και κεφαλας ἑπτα, και επι των κερατων αυτου δεκα διαδηματα, και επι τας κεφαλας αυτου ⸀ονοματα βλασφημιας.
και το θηριον ὁ ειδον ην ὁμοιον παρδαλει, και οἱ ποδες αυτου ὡς αρκου, και το στομα αυτου ὡς στομα λεοντος. και εδωκεν αυτω ὁ δρακων την δυναμιν αυτου και τον θρονον αυτου και εξουσιαν μεγαλην.
και μιαν εκ των κεφαλων αυτου ⸀ὡς εσφαγμενην εις θανατον, και ἡ πληγη του θανατου αυτου εθεραπευθη. και ⸀εθαυμασθη ⸂ὁλη ἡ γη⸃ οπισω του θηριου,
και προσεκυνησαν τω δρακοντι ⸂ὁτι εδωκεν⸃ την εξουσιαν τω θηριω, και προσεκυνησαν τω θηριω λεγοντες· τις ὁμοιος τω θηριω, και τις ⸀δυναται πολεμησαι μετ αυτου;
και εδοθη αυτω στομα λαλουν μεγαλα και ⸀βλασφημιας, και εδοθη αυτω ⸀εξουσια ποιησαι μηνας ⸀τεσσερακοντα δυο.
και ηνοιξε το στομα αυτου εις ⸀βλασφημιας προς τον θεον, βλασφημησαι το ονομα αυτου και την σκηνην αυτου, τους εν τω ουρανω σκηνουντας.
και εδοθη αυτω ποιησαι πολεμον μετα των ἁγιων και νικησαι αυτους, και εδοθη αυτω εξουσια επι πασαν φυλην και λαον και γλωσσαν και εθνος.
και προσκυνησουσιν ⸀αυτον παντες οἱ κατοικουντες επι της γης, ⸀οὑ ου γεγραπται το ονομα ⸀αυτου εν τω βιβλιω της ζωης του αρνιου του εσφαγμενου απο καταβολης κοσμου.
ει τις εχει ους ακουσατω.
ει τις ⸂εις αιχμαλωσιαν, εις αιχμαλωσιαν⸃ ὑπαγει· ει τις εν μαχαιρη ⸀αποκτανθηναι αυτον εν μαχαιρη αποκτανθηναι. ὡδε εστιν ἡ ὑπομονη και ἡ πιστις των ἁγιων.
και ειδον αλλο θηριον αναβαινον εκ της γης, και ειχεν κερατα δυο ὁμοια αρνιω, και ελαλει ὡς δρακων.
και την εξουσιαν του πρωτου θηριου πασαν ποιει ενωπιον αυτου. και ⸀ποιει την γην και τους εν αυτη κατοικουντας ἱνα ⸀προσκυνησουσιν το θηριον το πρωτον, οὑ εθεραπευθη ἡ πληγη του θανατου αυτου.
και ποιει σημεια μεγαλα, ⸂ἱνα και πυρ ποιη⸃ εκ του ουρανου ⸂καταβαινειν εις⸃ την γην ενωπιον των ανθρωπων.
και πλανα ⸀τους κατοικουντας επι της γης δια τα σημεια ἁ εδοθη αυτω ποιησαι ενωπιον του θηριου, λεγων τοις κατοικουσιν επι της γης ποιησαι εικονα τω θηριω, ⸂ὁς εχει⸃ την πληγην ⸂της μαχαιρης και εζησεν⸃.
και εδοθη ⸀αυτω ⸂δουναι πνευμα⸃ τη εικονι του θηριου, ἱνα και λαληση ἡ εικων του θηριου και ποιηση ⸀ἱνα ὁσοι εαν μη προσκυνησωσιν τη εικονι του θηριου αποκτανθωσιν.
και ποιει παντας, τους μικρους και τους μεγαλους, και τους πλουσιους και τους πτωχους, και τους ελευθερους και τους δουλους, ἱνα ⸀δωσιν αυτοις ⸀χαραγμα επι της χειρος αυτων της δεξιας η επι το μετωπον αυτων,
και ἱνα μη τις ⸀δυνηται αγορασαι η πωλησαι ει μη ὁ εχων το χαραγμα, το ονομα του θηριου η τον αριθμον του ονοματος αυτου.
ὡδε ἡ σοφια εστιν· ὁ εχων νουν ψηφισατω τον αριθμον του θηριου, αριθμος γαρ ανθρωπου εστιν· και ὁ αριθμος ⸀αυτου ⸂ἑξακοσιοι ἑξηκοντα ἑξ⸃.
14
και ειδον, και ιδου το αρνιον ⸀ἑστος επι το ορος σιων, και μετ ⸀αυτου ἑκατον τεσσερακοντα τεσσαρες χιλιαδες εχουσαι το ονομα αυτου και το ονομα του πατρος αυτου γεγραμμενον επι των μετωπων αυτων.
και ηκουσα φωνην εκ του ουρανου ὡς φωνην ὑδατων πολλων και ὡς φωνην βροντης μεγαλης, και ἡ φωνη ἡν ηκουσα ὡς κιθαρωδων κιθαριζοντων εν ταις κιθαραις αυτων.
και αδουσιν ⸀ὡς ωδην καινην ενωπιον του θρονου και ενωπιον των τεσσαρων ζωων και των πρεσβυτερων· και ουδεις εδυνατο μαθειν την ωδην ει μη αἱ ἑκατον τεσσερακοντα τεσσαρες χιλιαδες, οἱ ηγορασμενοι απο της γης.
οὑτοι εισιν οἱ μετα γυναικων ουκ εμολυνθησαν, παρθενοι γαρ εισιν· ⸀οὑτοι οἱ ακολουθουντες τω αρνιω ὁπου αν ⸀ὑπαγη· ⸀οὑτοι ηγορασθησαν απο των ανθρωπων απαρχη τω θεω και τω αρνιω,
και ⸂εν τω στοματι αυτων ουχ εὑρεθη⸃ ψευδος· ⸀αμωμοι εισιν.
και ειδον ⸀αλλον αγγελον πετομενον εν μεσουρανηματι, εχοντα ευαγγελιον αιωνιον ευαγγελισαι ⸀επι τους καθημενους επι της γης και επι παν εθνος και φυλην και γλωσσαν και λαον,
λεγων εν φωνη μεγαλη· φοβηθητε τον ⸀θεον και δοτε αυτω δοξαν, ὁτι ηλθεν ἡ ὡρα της κρισεως αυτου, και προσκυνησατε ⸂τω ποιησαντι⸃ τον ουρανον και την γην ⸀και θαλασσαν και πηγας ὑδατων.
και αλλος ⸂δευτερος αγγελος⸃ ηκολουθησεν λεγων· επεσεν, ⸀επεσεν βαβυλων ἡ μεγαλη, ⸀ἡ εκ του οινου του θυμου της πορνειας αυτης πεποτικεν παντα τα εθνη.
και αλλος αγγελος τριτος ηκολουθησεν αυτοις λεγων εν φωνη μεγαλη· ει τις προσκυνει το θηριον και την εικονα αυτου, και λαμβανει χαραγμα επι του μετωπου αυτου η επι την χειρα αυτου,
και αυτος πιεται εκ του οινου του θυμου του θεου του κεκερασμενου ακρατου εν τω ποτηριω της οργης αυτου, και βασανισθησεται εν πυρι και θειω ενωπιον ⸂αγγελων ἁγιων⸃ και ενωπιον του αρνιου.
και ὁ καπνος του βασανισμου αυτων εις αιωνας αιωνων αναβαινει, και ουκ εχουσιν αναπαυσιν ἡμερας και νυκτος, οἱ προσκυνουντες το θηριον και την εικονα αυτου, και ει τις λαμβανει το χαραγμα του ονοματος αυτου.
ὡδε ἡ ὑπομονη των ἁγιων εστιν, οἱ τηρουντες τας εντολας του θεου και την πιστιν ιησου.
και ηκουσα φωνης εκ του ουρανου λεγουσης· γραψον· μακαριοι οἱ νεκροι οἱ εν κυριω αποθνησκοντες απ αρτι. ⸂ναι, λεγει⸃ το πνευμα, ἱνα ⸀αναπαησονται εκ των κοπων αυτων, τα ⸀γαρ εργα αυτων ακολουθει μετ αυτων.
και ειδον, και ιδου νεφελη λευκη, και επι την νεφελην καθημενον ὁμοιον ⸀υἱον ανθρωπου, εχων επι της κεφαλης αυτου στεφανον χρυσουν και εν τη χειρι αυτου δρεπανον οξυ.
και αλλος αγγελος εξηλθεν εκ του ναου κραζων εν φωνη μεγαλη τω καθημενω επι της νεφελης· πεμψον το δρεπανον σου και θερισον, ὁτι ηλθεν ἡ ὡρα θερισαι, ὁτι εξηρανθη ὁ θερισμος της γης.
και εβαλεν ὁ καθημενος επι ⸂της νεφελης⸃ το δρεπανον αυτου επι την γην, και εθερισθη ἡ γη.
και αλλος αγγελος εξηλθεν εκ του ναου του εν τω ουρανω, εχων και αυτος δρεπανον οξυ.
και αλλος ⸀αγγελος εκ του θυσιαστηριου, ⸀ὁ εχων εξουσιαν επι του πυρος, και εφωνησεν ⸀φωνη μεγαλη τω εχοντι το δρεπανον το οξυ λεγων· πεμψον σου το δρεπανον το οξυ και τρυγησον τους βοτρυας της αμπελου της γης, ὁτι ηκμασαν αἱ σταφυλαι αυτης.
και εβαλεν ὁ αγγελος το δρεπανον αυτου εις την γην, και ετρυγησεν την αμπελον της γης, και εβαλεν εις την ληνον του θυμου του θεου τον μεγαν.
και επατηθη ἡ ληνος εξωθεν της πολεως, και εξηλθεν αἱμα εκ της ληνου αχρι των χαλινων των ἱππων απο σταδιων χιλιων ἑξακοσιων.
15
και ειδον αλλο σημειον εν τω ουρανω μεγα και θαυμαστον, αγγελους ἑπτα εχοντας πληγας ἑπτα τας εσχατας, ὁτι εν αυταις ετελεσθη ὁ θυμος του θεου.
και ειδον ὡς θαλασσαν ὑαλινην μεμιγμενην πυρι, και τους νικωντας εκ του θηριου και εκ της εικονος αυτου και εκ του αριθμου του ονοματος αυτου ἑστωτας επι την θαλασσαν την ὑαλινην, εχοντας κιθαρας του θεου.
και αδουσιν την ωδην μωυσεως του δουλου του θεου και την ωδην του αρνιου λεγοντες· μεγαλα και θαυμαστα τα εργα σου, κυριε, ὁ θεος, ὁ παντοκρατωρ· δικαιαι και αληθιναι αἱ ὁδοι σου, ὁ βασιλευς των ⸀αιωνων·
τις ου μη ⸀φοβηθη, κυριε, και ⸀δοξασει το ονομα σου, ὁτι μονος ⸀ὁσιος. ὁτι παντα τα εθνη ἡξουσιν και προσκυνησουσιν ενωπιον σου, ὁτι τα δικαιωματα σου εφανερωθησαν.
και μετα ταυτα ειδον, και ηνοιγη ὁ ναος της σκηνης του μαρτυριου εν τω ουρανω,
και εξηλθον οἱ ἑπτα αγγελοι οἱ εχοντες τας ἑπτα πληγας εκ του ναου, ⸀ενδεδυμενοι ⸀λινον καθαρον λαμπρον και περιεζωσμενοι περι τα στηθη ζωνας χρυσας.
και ἑν εκ των τεσσαρων ζωων εδωκεν τοις ἑπτα αγγελοις ἑπτα φιαλας χρυσας γεμουσας του θυμου του θεου του ζωντος εις τους αιωνας των αιωνων.
και εγεμισθη ὁ ναος καπνου εκ της δοξης του θεου και εκ της δυναμεως αυτου, και ουδεις εδυνατο εισελθειν εις τον ναον αχρι τελεσθωσιν αἱ ἑπτα πληγαι των ἑπτα αγγελων.
16
και ηκουσα ⸂μεγαλης φωνης⸃ εκ του ναου λεγουσης τοις ἑπτα αγγελοις· ὑπαγετε και ⸀εκχεετε τας ἑπτα φιαλας του θυμου του θεου εις την γην.
και απηλθεν ὁ πρωτος και εξεχεεν την φιαλην αυτου εις την γην· και εγενετο ἑλκος κακον και πονηρον επι τους ανθρωπους τους εχοντας το χαραγμα του θηριου και τους προσκυνουντας τη εικονι αυτου.
και ὁ ⸀δευτερος εξεχεεν την φιαλην αυτου εις την θαλασσαν· και εγενετο αἱμα ὡς νεκρου, και πασα ψυχη ⸀ζωης απεθανεν ⸀τα εν τη θαλασση.
και ὁ τριτος εξεχεεν την φιαλην αυτου εις τους ποταμους ⸀και τας πηγας των ὑδατων· και εγενετο αἱμα.
και ηκουσα του αγγελου των ὑδατων λεγοντος· δικαιος ει, ὁ ων και ὁ ην, ⸀ὁ ὁσιος, ὁτι ταυτα εκρινας,
ὁτι αἱμα ἁγιων και προφητων εξεχεαν, και αἱμα αυτοις ⸀δεδωκας πιειν· αξιοι εισιν.
και ηκουσα του θυσιαστηριου λεγοντος· ναι, κυριε, ὁ θεος, ὁ παντοκρατωρ, αληθιναι και δικαιαι αἱ κρισεις σου.
και ὁ ⸀τεταρτος εξεχεεν την φιαλην αυτου επι τον ἡλιον· και εδοθη αυτω καυματισαι ⸂τους ανθρωπους εν πυρι⸃.
και εκαυματισθησαν οἱ ανθρωποι καυμα μεγα· και ⸀εβλασφημησαν το ονομα του θεου του εχοντος ⸀την εξουσιαν επι τας πληγας ταυτας, και ου μετενοησαν δουναι αυτω δοξαν.
και ὁ πεμπτος εξεχεεν την φιαλην αυτου επι τον θρονον του θηριου· και εγενετο ἡ βασιλεια αυτου εσκοτωμενη, και εμασωντο τας γλωσσας αυτων εκ του πονου,
και εβλασφημησαν τον θεον του ουρανου εκ των πονων αυτων και εκ των ἑλκων αυτων, και ου μετενοησαν εκ των εργων αυτων.
και ὁ ἑκτος εξεχεεν την φιαλην αυτου επι τον ποταμον τον μεγαν ⸀τον ευφρατην· και εξηρανθη το ὑδωρ αυτου, ἱνα ἑτοιμασθη ἡ ὁδος των βασιλεων των απο ανατολης ἡλιου.
και ειδον εκ του στοματος του δρακοντος και εκ του στοματος του θηριου και εκ του στοματος του ψευδοπροφητου πνευματα ⸂τρια ακαθαρτα⸃ ὡς βατραχοι·
εισιν γαρ πνευματα δαιμονιων ποιουντα σημεια, ἁ εκπορευεται επι τους βασιλεις της οικουμενης ὁλης, συναγαγειν αυτους εις τον πολεμον της ⸀ἡμερας της μεγαλης του θεου του παντοκρατορος—
ιδου ερχομαι ὡς κλεπτης. μακαριος ὁ γρηγορων και τηρων τα ἱματια αυτου, ἱνα μη γυμνος περιπατη και βλεπωσιν την ασχημοσυνην αυτου—
και συνηγαγεν αυτους εις τον τοπον τον καλουμενον ἑβραιστι ἁρμαγεδων.
και ὁ ἑβδομος εξεχεεν την φιαλην αυτου επι τον αερα—και εξηλθεν φωνη μεγαλη ⸀εκ του ⸀ναου απο του θρονου λεγουσα· γεγονεν—
και εγενοντο αστραπαι και ⸂φωναι και βρονται⸃, και σεισμος ⸀εγενετο μεγας, οἱος ουκ εγενετο αφ οὑ ⸂ανθρωποι εγενοντο⸃ επι της γης τηλικουτος σεισμος οὑτω μεγας,
και εγενετο ἡ πολις ἡ μεγαλη εις τρια μερη, και αἱ πολεις των εθνων επεσαν· και βαβυλων ἡ μεγαλη εμνησθη ενωπιον του θεου δουναι αυτη το ποτηριον του οινου του θυμου της οργης αυτου·
και πασα νησος εφυγεν, και ορη ουχ εὑρεθησαν.
και χαλαζα μεγαλη ὡς ταλαντιαια καταβαινει εκ του ουρανου επι τους ανθρωπους· και εβλασφημησαν οἱ ανθρωποι τον θεον εκ της πληγης της χαλαζης, ὁτι μεγαλη εστιν ἡ πληγη αυτης σφοδρα.
17
και ηλθεν εἱς εκ των ἑπτα αγγελων των εχοντων τας ἑπτα φιαλας, και ελαλησεν μετ εμου λεγων· δευρο, δειξω σοι το κριμα της πορνης της μεγαλης της καθημενης επι ⸀ὑδατων πολλων,
μεθ ἡς επορνευσαν οἱ βασιλεις της γης, και εμεθυσθησαν οἱ κατοικουντες την γην εκ του οινου της πορνειας αυτης.
και απηνεγκεν με εις ερημον εν πνευματι. και ειδον γυναικα καθημενην επι θηριον κοκκινον, ⸀γεμοντα ονοματα βλασφημιας, ⸀εχων κεφαλας ἑπτα και κερατα δεκα.
και ἡ γυνη ην περιβεβλημενη πορφυρουν και κοκκινον, ⸀και κεχρυσωμενη ⸀χρυσιω και λιθω τιμιω και μαργαριταις, εχουσα ποτηριον χρυσουν εν τη χειρι αυτης γεμον βδελυγματων και τα ακαθαρτα της πορνειας αυτης,
και επι το μετωπον αυτης ονομα γεγραμμενον, μυστηριον, βαβυλων ἡ μεγαλη, ἡ μητηρ των πορνων και των βδελυγματων της γης.
και ειδον την γυναικα μεθυουσαν εκ του αἱματος των ἁγιων ⸀και εκ του αἱματος των μαρτυρων ιησου. και εθαυμασα ιδων αυτην θαυμα μεγα·
και ειπεν μοι ὁ αγγελος· δια τι εθαυμασας; εγω ερω σοι το μυστηριον της γυναικος και του θηριου του βασταζοντος αυτην, του εχοντος τας ἑπτα κεφαλας και τα δεκα κερατα·
το θηριον ὁ ειδες ην και ουκ εστιν, και μελλει αναβαινειν εκ της αβυσσου, και εις απωλειαν ⸀ὑπαγει· και ⸀θαυμασθησονται οἱ κατοικουντες επι της γης, ὡν ου γεγραπται ⸂το ονομα⸃ επι το βιβλιον της ζωης απο καταβολης κοσμου, βλεποντων ⸂το θηριον ὁτι ην⸃ και ουκ εστιν και παρεσται.
ὡδε ὁ νους ὁ εχων σοφιαν. αἱ ἑπτα κεφαλαι ἑπτα ορη εισιν, ὁπου ἡ γυνη καθηται επ αυτων. και βασιλεις ⸂ἑπτα εισιν⸃·
οἱ πεντε επεσαν, ὁ εἱς εστιν, ὁ αλλος ουπω ηλθεν, και ὁταν ελθη ολιγον ⸂αυτον δει⸃ μειναι,
και το θηριον ὁ ην και ουκ εστιν. και ⸀αυτος ογδοος εστιν και εκ των ἑπτα εστιν, και εις απωλειαν ὑπαγει.
και τα δεκα κερατα ἁ ειδες δεκα βασιλεις εισιν, οἱτινες βασιλειαν ουπω ελαβον, αλλα εξουσιαν ὡς βασιλεις μιαν ὡραν λαμβανουσιν μετα του θηριου.
οὑτοι μιαν ⸂γνωμην εχουσιν⸃, και την δυναμιν ⸀και εξουσιαν αυτων τω θηριω διδοασιν.
οὑτοι μετα του αρνιου πολεμησουσιν, και το αρνιον νικησει αυτους, ὁτι κυριος κυριων εστιν και βασιλευς βασιλεων, και οἱ μετ αυτου κλητοι και εκλεκτοι και πιστοι.
και λεγει μοι· τα ὑδατα ἁ ειδες, οὑ ἡ πορνη καθηται, λαοι και οχλοι εισιν και εθνη και γλωσσαι.
και τα δεκα κερατα ἁ ειδες και το θηριον, οὑτοι μισησουσι την πορνην, και ηρημωμενην ποιησουσιν αυτην και ⸀γυμνην, και τας σαρκας αυτης φαγονται, και αυτην κατακαυσουσιν εν πυρι·
ὁ γαρ θεος εδωκεν εις τας καρδιας αυτων ποιησαι την γνωμην αυτου, και ποιησαι ⸂μιαν γνωμην⸃ και δουναι την βασιλειαν αυτων τω θηριω, αχρι ⸀τελεσθησονται οἱ λογοι του θεου.
και ἡ γυνη ἡν ειδες εστιν ἡ πολις ἡ μεγαλη ἡ εχουσα βασιλειαν επι των βασιλεων της γης.
18
μετα ταυτα ειδον αλλον αγγελον καταβαινοντα εκ του ουρανου, εχοντα εξουσιαν μεγαλην, και ἡ γη εφωτισθη εκ της δοξης αυτου.
και εκραξεν ⸀εν ισχυρα φωνη λεγων· επεσεν, ⸀επεσεν βαβυλων ἡ μεγαλη, και εγενετο κατοικητηριον ⸀δαιμονιων και φυλακη παντος πνευματος ακαθαρτου και φυλακη παντος ορνεου ακαθαρτου ⸂και φυλακη παντος θηριου ακαθαρτου⸃ και μεμισημενου,
ὁτι εκ του οινου του θυμου της πορνειας αυτης ⸀πεπτωκαν παντα τα εθνη, και οἱ βασιλεις της γης μετ αυτης επορνευσαν, και οἱ εμποροι της γης εκ της δυναμεως του στρηνους αυτης επλουτησαν.
και ηκουσα αλλην φωνην εκ του ουρανου λεγουσαν· ⸀εξελθατε, ⸂ὁ λαος μου, εξ αυτης⸃, ἱνα μη συγκοινωνησητε ταις ἁμαρτιαις αυτης, και εκ των πληγων αυτης ἱνα μη λαβητε·
ὁτι εκολληθησαν αυτης αἱ ἁμαρτιαι αχρι του ουρανου, και εμνημονευσεν ὁ θεος τα αδικηματα αυτης.
αποδοτε αυτη ὡς και αυτη απεδωκεν, και ⸀διπλωσατε ⸀τα διπλα κατα τα εργα αυτης· εν τω ποτηριω ὡ εκερασεν κερασατε αυτη διπλουν·
ὁσα εδοξασεν αὑτην και εστρηνιασεν, τοσουτον δοτε αυτη βασανισμον και πενθος. ὁτι εν τη καρδια αυτης λεγει ὁτι καθημαι βασιλισσα, και χηρα ουκ ειμι, και πενθος ου μη ιδω.
δια τουτο εν μια ἡμερα ἡξουσιν αἱ πληγαι αυτης, θανατος και πενθος και λιμος, και εν πυρι κατακαυθησεται· ὁτι ισχυρος κυριος ὁ θεος ὁ κρινας αυτην.
και κλαυσουσιν και κοψονται επ αυτην οἱ βασιλεις της γης οἱ μετ αυτης πορνευσαντες και στρηνιασαντες, ὁταν βλεπωσιν τον καπνον της πυρωσεως αυτης,
απο μακροθεν ἑστηκοτες δια τον φοβον του βασανισμου αυτης λεγοντες· ουαι ουαι, ἡ πολις ἡ μεγαλη, βαβυλων ἡ πολις ἡ ισχυρα, ὁτι μια ὡρα ηλθεν ἡ κρισις σου.
και οἱ εμποροι της γης ⸂κλαιουσιν και πενθουσιν⸃ επ ⸀αυτην, ὁτι τον γομον αυτων ουδεις αγοραζει ουκετι,
γομον χρυσου και αργυρου και λιθου τιμιου και ⸀μαργαριτων και βυσσινου και ⸀πορφυρας και σιρικου και κοκκινου, και παν ξυλον θυινον και παν σκευος ελεφαντινον και παν σκευος εκ ξυλου τιμιωτατου και χαλκου και σιδηρου και μαρμαρου,
και κινναμωμον ⸂και αμωμον⸃ και θυμιαματα και μυρον και λιβανον και οινον και ελαιον και σεμιδαλιν και σιτον και ⸂κτηνη και προβατα⸃, και ἱππων και ῥεδων και σωματων, και ψυχας ανθρωπων.
και ἡ οπωρα ⸂σου της επιθυμιας της ψυχης⸃ απηλθεν απο σου, και παντα τα λιπαρα και τα λαμπρα απωλετο απο σου, και ⸀ουκετι ⸂ου μη αυτα εὑρησουσιν⸃.
οἱ εμποροι τουτων, οἱ πλουτησαντες απ αυτης, απο μακροθεν στησονται δια τον φοβον του βασανισμου αυτης κλαιοντες και πενθουντες,
⸀λεγοντες· ουαι ουαι, ἡ πολις ἡ μεγαλη, ἡ περιβεβλημενη βυσσινον και πορφυρουν και κοκκινον και ⸀κεχρυσωμενη χρυσιω και λιθω τιμιω και ⸀μαργαριτη,
ὁτι μια ὡρα ηρημωθη ὁ τοσουτος πλουτος. και πας κυβερνητης και πας ὁ επι τοπον πλεων, και ναυται και ὁσοι την θαλασσαν εργαζονται, απο μακροθεν εστησαν
και ⸀εκραξαν βλεποντες τον καπνον της πυρωσεως αυτης λεγοντες· τις ὁμοια τη πολει τη μεγαλη;
και εβαλον χουν επι τας κεφαλας αυτων και ⸀εκραξαν κλαιοντες και ⸀πενθουντες λεγοντες· ουαι ουαι, ἡ πολις ἡ μεγαλη, εν ἡ επλουτησαν παντες οἱ εχοντες τα πλοια εν τη θαλασση εκ της τιμιοτητος αυτης, ὁτι μια ὡρα ηρημωθη.
ευφραινου επ αυτη, ουρανε, και οἱ ἁγιοι και οἱ αποστολοι και οἱ προφηται, ὁτι εκρινεν ὁ θεος το κριμα ὑμων εξ αυτης.
και ηρεν εἱς αγγελος ισχυρος λιθον ὡς ⸀μυλινον μεγαν, και εβαλεν εις την θαλασσαν λεγων· οὑτως ὁρμηματι βληθησεται βαβυλων ἡ μεγαλη πολις, και ου μη εὑρεθη ετι.
και φωνη κιθαρωδων και μουσικων και αυλητων και σαλπιστων ου μη ακουσθη εν σοι ετι, και πας τεχνιτης πασης τεχνης ου μη εὑρεθη εν σοι ετι, και φωνη μυλου ου μη ακουσθη εν σοι ετι,
και φως λυχνου ου μη φανη εν σοι ετι, και φωνη νυμφιου και νυμφης ου μη ακουσθη εν σοι ετι· ὁτι οἱ εμποροι σου ησαν οἱ μεγιστανες της γης, ὁτι εν τη φαρμακεια σου επλανηθησαν παντα τα εθνη,
και εν αυτη ⸀αἱμα προφητων και ἁγιων εὑρεθη και παντων των εσφαγμενων επι της γης.
19
μετα ταυτα ηκουσα ὡς φωνην μεγαλην οχλου πολλου εν τω ουρανω λεγοντων· ἁλληλουια· ἡ σωτηρια και ἡ ⸂δοξα και ἡ δυναμις⸃ του θεου ἡμων,
ὁτι αληθιναι και δικαιαι αἱ κρισεις αυτου· ὁτι εκρινεν την πορνην την μεγαλην ἡτις ⸀εφθειρεν την γην εν τη πορνεια αυτης, και εξεδικησεν το αἱμα των δουλων αυτου εκ χειρος αυτης.
και δευτερον ⸀ειρηκαν· ἁλληλουια· και ὁ καπνος αυτης αναβαινει εις τους αιωνας των αιωνων.
και επεσαν οἱ πρεσβυτεροι οἱ εικοσι τεσσαρες και τα τεσσαρα ζωα, και προσεκυνησαν τω θεω τω καθημενω επι ⸂τω θρονω⸃ λεγοντες· αμην, ἁλληλουια.
και φωνη απο του θρονου εξηλθεν λεγουσα· αινειτε ⸂τω θεω⸃ ἡμων, παντες οἱ δουλοι αυτου, ⸀και οἱ φοβουμενοι αυτον, οἱ μικροι και οἱ μεγαλοι.
και ηκουσα ὡς φωνην οχλου πολλου και ὡς φωνην ὑδατων πολλων και ὡς φωνην βροντων ισχυρων, ⸀λεγοντων· ἁλληλουια, ὁτι εβασιλευσεν κυριος, ὁ ⸀θεος, ὁ παντοκρατωρ.
χαιρωμεν και ⸀αγαλλιωμεν, και ⸀δωσομεν την δοξαν αυτω, ὁτι ηλθεν ὁ γαμος του αρνιου, και ἡ γυνη αυτου ἡτοιμασεν ἑαυτην,
και εδοθη αυτη ἱνα περιβαληται βυσσινον ⸀λαμπρον καθαρον, το γαρ βυσσινον τα δικαιωματα των ἁγιων εστιν.
και λεγει μοι· γραψον· μακαριοι οἱ εις το δειπνον του γαμου του αρνιου κεκλημενοι. και λεγει μοι· οὑτοι οἱ λογοι αληθινοι του θεου εισιν.
και επεσα εμπροσθεν των ποδων αυτου προσκυνησαι αυτω. και λεγει μοι· ὁρα μη· συνδουλος σου ειμι και των αδελφων σου των εχοντων την μαρτυριαν ιησου· τω θεω προσκυνησον· ἡ γαρ ⸀μαρτυρια ιησου εστιν το πνευμα της προφητειας.
και ειδον τον ουρανον ηνεωγμενον, και ιδου ἱππος λευκος, και ὁ καθημενος επ αυτον ⸂πιστος καλουμενος⸃ και αληθινος, και εν δικαιοσυνη κρινει και πολεμει.
οἱ δε οφθαλμοι ⸀αυτου φλοξ πυρος, και επι την κεφαλην αυτου διαδηματα πολλα, ⸀εχων ονομα γεγραμμενον ὁ ουδεις οιδεν ει μη αυτος,
και περιβεβλημενος ἱματιον ⸀βεβαμμενον αἱματι, και ⸀κεκληται το ονομα αυτου ὁ λογος του θεου.
και τα στρατευματα ⸀τα εν τω ουρανω ηκολουθει αυτω εφ ἱπποις λευκοις, ενδεδυμενοι βυσσινον λευκον καθαρον.
και εκ του στοματος αυτου εκπορευεται ⸀ῥομφαια οξεια, ἱνα εν αυτη παταξη τα εθνη, και αυτος ποιμανει αυτους εν ῥαβδω σιδηρα· και αυτος πατει την ληνον του οινου του θυμου της οργης του θεου του παντοκρατορος.
και εχει επι το ἱματιον και επι τον μηρον αυτου ονομα γεγραμμενον· βασιλευς βασιλεων και κυριος κυριων.
και ειδον ⸀ἑνα αγγελον ἑστωτα εν τω ἡλιω, και ⸀εκραξεν φωνη μεγαλη λεγων πασι τοις ορνεοις τοις πετομενοις εν μεσουρανηματι· δευτε συναχθητε εις το δειπνον το μεγα του θεου,
ἱνα φαγητε σαρκας βασιλεων και σαρκας χιλιαρχων και σαρκας ισχυρων και σαρκας ἱππων και των καθημενων επ ⸀αυτων, και σαρκας παντων ελευθερων τε και δουλων και μικρων ⸀και μεγαλων.
και ειδον το θηριον και τους βασιλεις της γης και τα στρατευματα αυτων συνηγμενα ποιησαι ⸀τον πολεμον μετα του καθημενου επι του ἱππου και μετα του στρατευματος αυτου.
και επιασθη το θηριον και ⸂μετ αυτου ὁ⸃ ψευδοπροφητης ὁ ποιησας τα σημεια ενωπιον αυτου, εν οἱς επλανησεν τους λαβοντας το χαραγμα του θηριου και τους προσκυνουντας τη εικονι αυτου· ζωντες εβληθησαν οἱ δυο εις την λιμνην του πυρος ⸂της καιομενης⸃ εν θειω.
και οἱ λοιποι απεκτανθησαν εν τη ῥομφαια του καθημενου επι του ἱππου τη εξελθουση εκ του στοματος αυτου, και παντα τα ορνεα εχορτασθησαν εκ των σαρκων αυτων.
20
και ειδον αγγελον καταβαινοντα εκ του ουρανου, εχοντα την κλειν της αβυσσου και ἁλυσιν μεγαλην επι την χειρα αυτου.
και εκρατησεν τον δρακοντα, ⸂ὁ οφις ὁ αρχαιος⸃, ὁς εστιν διαβολος και ὁ ⸀σατανας, και εδησεν αυτον χιλια ετη,
και εβαλεν αυτον εις την αβυσσον, και εκλεισεν και εσφραγισεν επανω αυτου, ἱνα μη ⸀πλανηση ετι τα εθνη, αχρι τελεσθη τα χιλια ετη· ⸀μετα ταυτα δει ⸂λυθηναι αυτον⸃ μικρον χρονον.
και ειδον θρονους, και εκαθισαν επ αυτους, και κριμα εδοθη αυτοις, και τας ψυχας των πεπελεκισμενων δια την μαρτυριαν ιησου και δια τον λογον του θεου, και οἱτινες ου προσεκυνησαν το θηριον ουδε την εικονα αυτου και ουκ ελαβον το χαραγμα επι το μετωπον και επι την χειρα αυτων· και εζησαν και εβασιλευσαν μετα του χριστου ⸀χιλια ετη.
⸀οἱ λοιποι των νεκρων ουκ εζησαν αχρι τελεσθη τα χιλια ετη. αὑτη ἡ αναστασις ἡ πρωτη.
μακαριος και ἁγιος ὁ εχων μερος εν τη αναστασει τη πρωτη· επι τουτων ὁ δευτερος θανατος ουκ εχει εξουσιαν, αλλ εσονται ἱερεις του θεου και του χριστου, και βασιλευσουσιν μετ αυτου ⸀χιλια ετη.
και ὁταν τελεσθη τα χιλια ετη, λυθησεται ὁ σατανας εκ της φυλακης αυτου,
και εξελευσεται πλανησαι τα εθνη τα εν ταις τεσσαρσι γωνιαις της γης, τον γωγ ⸀και μαγωγ, συναγαγειν αυτους εις τον πολεμον, ὡν ὁ αριθμος ⸀αυτων ὡς ἡ αμμος της θαλασσης.
και ανεβησαν επι το πλατος της γης, και ⸀εκυκλευσαν την παρεμβολην των ἁγιων και την πολιν την ηγαπημενην. και κατεβη πυρ ⸂εκ του ουρανου⸃ και κατεφαγεν αυτους·
και ὁ διαβολος ὁ πλανων αυτους εβληθη εις την λιμνην του πυρος και θειου, ὁπου και το θηριον και ὁ ψευδοπροφητης, και βασανισθησονται ἡμερας και νυκτος εις τους αιωνας των αιωνων.
και ειδον θρονον μεγαν λευκον και τον καθημενον ⸂επ αυτου⸃, οὑ απο ⸀του προσωπου εφυγεν ἡ γη και ὁ ουρανος, και τοπος ουχ εὑρεθη αυτοις.
και ειδον τους νεκρους, τους μεγαλους και τους μικρους, ἑστωτας ενωπιον του θρονου, και βιβλια ηνοιχθησαν· και αλλο βιβλιον ηνοιχθη, ὁ εστιν της ζωης· και εκριθησαν οἱ νεκροι εκ των γεγραμμενων εν τοις βιβλιοις κατα τα εργα αυτων.
και εδωκεν ἡ θαλασσα τους νεκρους τους εν αυτη, και ὁ θανατος και ὁ ἁδης εδωκαν τους νεκρους τους εν αυτοις, και εκριθησαν ἑκαστος κατα τα εργα αυτων.
και ὁ θανατος και ὁ ἁδης εβληθησαν εις την λιμνην του πυρος. οὑτος ὁ ⸂θανατος ὁ δευτερος⸃ εστιν, ἡ λιμνη του πυρος.
και ει τις ουχ εὑρεθη εν ⸂τη βιβλω⸃ της ζωης γεγραμμενος, εβληθη εις την λιμνην του πυρος.
21
και ειδον ουρανον καινον και γην καινην· ὁ γαρ πρωτος ουρανος και ἡ πρωτη γη απηλθαν, και ἡ θαλασσα ουκ εστιν ετι.
και την πολιν την ἁγιαν ιερουσαλημ καινην ειδον καταβαινουσαν εκ του ουρανου απο του θεου, ἡτοιμασμενην ὡς νυμφην κεκοσμημενην τω ανδρι αυτης.
και ηκουσα φωνης μεγαλης εκ του ⸀θρονου λεγουσης· ιδου ἡ σκηνη του θεου μετα των ανθρωπων, και σκηνωσει μετ αυτων, και αυτοι ⸀λαοι αυτου εσονται, και αυτος ὁ θεος ⸂μετ αυτων εσται⸃,
και εξαλειψει παν δακρυον ⸀εκ των οφθαλμων αυτων, και ὁ θανατος ουκ εσται ετι· ουτε πενθος ουτε κραυγη ουτε πονος ουκ εσται ⸀ετι. τα πρωτα απηλθαν.
και ειπεν ὁ καθημενος επι τω θρονω· ιδου ⸂καινα ποιω παντα⸃. και ⸀λεγει· γραψον, ὁτι οὑτοι οἱ λογοι ⸂πιστοι και αληθινοι⸃ εισιν.
και ειπεν μοι· ⸂γεγοναν. εγω⸃ το αλφα και το ω, ἡ αρχη και το τελος. εγω τω διψωντι δωσω εκ της πηγης του ὑδατος της ζωης δωρεαν.
ὁ νικων κληρονομησει ταυτα, και εσομαι αυτω θεος και αυτος εσται μοι υἱος.
τοις δε δειλοις και ⸀απιστοις και εβδελυγμενοις και φονευσι και πορνοις και φαρμακοις και ειδωλολατραις και πασι τοις ψευδεσιν το μερος αυτων εν τη λιμνη τη καιομενη πυρι και θειω, ὁ εστιν ὁ θανατος ὁ δευτερος.
και ηλθεν εἱς εκ των ἑπτα αγγελων των εχοντων τας ἑπτα φιαλας, ⸂των γεμοντων⸃ των ἑπτα πληγων των εσχατων, και ελαλησεν μετ εμου λεγων· δευρο, δειξω σοι την ⸂νυμφην την γυναικα⸃ του αρνιου.
και απηνεγκεν με εν πνευματι επι ορος μεγα και ὑψηλον, και εδειξεν μοι την ⸀πολιν την ἁγιαν ιερουσαλημ καταβαινουσαν εκ του ουρανου απο του θεου,
εχουσαν την δοξαν του θεου· ὁ φωστηρ αυτης ὁμοιος λιθω τιμιωτατω, ὡς λιθω ιασπιδι κρυσταλλιζοντι·
εχουσα τειχος μεγα και ὑψηλον, εχουσα πυλωνας δωδεκα, και επι ⸂τοις πυλωσιν⸃ αγγελους δωδεκα, και ονοματα επιγεγραμμενα ἁ ⸀εστιν των δωδεκα ⸀φυλων υἱων ισραηλ·
απο ⸀ανατολης πυλωνες τρεις, και απο βορρα πυλωνες τρεις, και απο νοτου πυλωνες τρεις, και απο δυσμων πυλωνες τρεις·
και το τειχος της πολεως ⸀εχων θεμελιους δωδεκα, και επ αυτων δωδεκα ονοματα των δωδεκα αποστολων του αρνιου.
και ὁ λαλων μετ εμου ειχεν μετρον καλαμον χρυσουν, ἱνα μετρηση την πολιν και τους πυλωνας αυτης και το τειχος αυτης.
και ἡ πολις τετραγωνος κειται, και το μηκος αυτης ⸀ὁσον το πλατος. και εμετρησεν την πολιν τω καλαμω επι ⸀σταδιους δωδεκα ⸀χιλιαδων· το μηκος και το πλατος και το ὑψος αυτης ισα εστιν.
και εμετρησεν το τειχος αυτης ἑκατον τεσσερακοντα τεσσαρων πηχων, μετρον ανθρωπου, ὁ εστιν αγγελου.
⸀και ἡ ενδωμησις του τειχους αυτης ιασπις, και ἡ πολις χρυσιον καθαρον ὁμοιον ὑαλω καθαρω·
⸀οἱ θεμελιοι του τειχους της πολεως παντι λιθω τιμιω κεκοσμημενοι· ὁ θεμελιος ὁ πρωτος ιασπις, ὁ δευτερος σαπφιρος, ὁ τριτος χαλκηδων, ὁ τεταρτος σμαραγδος,
ὁ πεμπτος σαρδονυξ, ὁ ἑκτος σαρδιον, ὁ ἑβδομος χρυσολιθος, ὁ ογδοος βηρυλλος, ὁ ενατος τοπαζιον, ὁ δεκατος χρυσοπρασος, ὁ ἑνδεκατος ὑακινθος, ὁ δωδεκατος αμεθυστος·
και οἱ δωδεκα πυλωνες δωδεκα μαργαριται, ανα εἱς ἑκαστος των πυλωνων ην εξ ἑνος μαργαριτου· και ἡ πλατεια της πολεως χρυσιον καθαρον ὡς ὑαλος διαυγης.
και ναον ουκ ειδον εν αυτη, ὁ γαρ κυριος, ὁ θεος, ὁ παντοκρατωρ, ναος αυτης εστιν, και το αρνιον.
και ἡ πολις ου χρειαν εχει του ἡλιου ουδε της σεληνης, ἱνα φαινωσιν αυτη, ἡ γαρ δοξα του θεου εφωτισεν αυτην, και ὁ λυχνος αυτης το αρνιον.
και περιπατησουσιν τα εθνη δια του φωτος αυτης· και οἱ βασιλεις της γης φερουσιν ⸂την δοξαν αυτων⸃ εις αυτην·
και οἱ πυλωνες αυτης ου μη κλεισθωσιν ἡμερας, νυξ γαρ ουκ εσται εκει,
και οισουσιν την δοξαν και την τιμην των εθνων εις αυτην.
και ου μη εισελθη εις αυτην παν κοινον και ⸀ποιων βδελυγμα και ψευδος, ει μη οἱ γεγραμμενοι εν τω βιβλιω της ζωης του αρνιου.
22
και εδειξεν μοι ⸀ποταμον ὑδατος ζωης λαμπρον ὡς κρυσταλλον, εκπορευομενον εκ του θρονου του θεου και του αρνιου
εν μεσω της πλατειας αυτης· και του ποταμου εντευθεν και εκειθεν ξυλον ζωης ποιουν καρπους δωδεκα, κατα μηνα ἑκαστον ⸀αποδιδουν τον καρπον αυτου, και τα φυλλα του ξυλου εις θεραπειαν των εθνων.
και παν καταθεμα ουκ εσται ετι. και ὁ θρονος του θεου και του αρνιου εν αυτη εσται, και οἱ δουλοι αυτου λατρευσουσιν αυτω,
και οψονται το προσωπον αυτου, και το ονομα αυτου επι των μετωπων αυτων.
και νυξ ουκ εσται ⸀ετι, και ⸂ουκ εχουσιν χρειαν⸃ ⸀φωτος λυχνου και ⸀φως ἡλιου, ὁτι κυριος ὁ θεος φωτισει ⸀επ αυτους, και βασιλευσουσιν εις τους αιωνας των αιωνων.
και ⸀ειπεν μοι· οὑτοι οἱ λογοι πιστοι και αληθινοι, και ⸀ὁ κυριος, ὁ θεος των πνευματων των προφητων, απεστειλεν τον αγγελον αυτου δειξαι τοις δουλοις αυτου ἁ δει γενεσθαι εν ταχει·
και ιδου ερχομαι ταχυ· μακαριος ὁ τηρων τους λογους της προφητειας του βιβλιου τουτου.
καγω ιωαννης ὁ ακουων και βλεπων ταυτα. και ὁτε ηκουσα και εβλεψα, επεσα προσκυνησαι εμπροσθεν των ποδων του αγγελου του δεικνυοντος μοι ταυτα.
και λεγει μοι· ὁρα μη· συνδουλος σου ειμι και των αδελφων σου των προφητων και των τηρουντων τους λογους του βιβλιου τουτου· τω θεω προσκυνησον.
και λεγει μοι· μη σφραγισης τους λογους της προφητειας του βιβλιου τουτου, ὁ καιρος γαρ εγγυς εστιν.
ὁ αδικων αδικησατω ετι, και ὁ ῥυπαρος ⸀ῥυπαρευθητω ετι, και ὁ δικαιος δικαιοσυνην ποιησατω ετι, και ὁ ἁγιος ἁγιασθητω ετι.
ιδου ερχομαι ταχυ, και ὁ μισθος μου μετ εμου, αποδουναι ἑκαστω ὡς το εργον ⸀εστιν αυτου.
εγω το αλφα και το ω, ὁ πρωτος και ὁ εσχατος, ⸀ἡ αρχη και ⸀το τελος.
μακαριοι οἱ ⸂πλυνοντες τας στολας αυτων⸃, ἱνα εσται ἡ εξουσια αυτων επι το ξυλον της ζωης και τοις πυλωσιν εισελθωσιν εις την πολιν.
εξω οἱ κυνες και οἱ φαρμακοι και οἱ πορνοι και οἱ φονεις και οἱ ειδωλολατραι και πας φιλων και ποιων ψευδος.
εγω ιησους επεμψα τον αγγελον μου μαρτυρησαι ὑμιν ταυτα επι ταις εκκλησιαις. εγω ειμι ἡ ῥιζα και το γενος δαυιδ, ὁ αστηρ ὁ λαμπρος, ὁ πρωινος.
και το πνευμα και ἡ νυμφη λεγουσιν· ερχου· και ὁ ακουων ειπατω· ερχου· και ὁ διψων ερχεσθω, ὁ θελων λαβετω ὑδωρ ζωης δωρεαν.
μαρτυρω εγω παντι τω ακουοντι τους λογους της προφητειας του βιβλιου τουτου· εαν τις επιθη επ αυτα, ⸀επιθησει ὁ θεος επ αυτον τας πληγας τας γεγραμμενας εν τω βιβλιω τουτω·
και εαν τις αφελη απο των λογων του βιβλιου της προφητειας ταυτης, ⸀αφελει ὁ θεος το μερος αυτου απο του ξυλου της ζωης και εκ της πολεως της ἁγιας, των γεγραμμενων εν τω βιβλιω τουτω.
λεγει ὁ μαρτυρων ταυτα· ναι· ερχομαι ταχυ. αμην· ⸀ερχου, κυριε ιησου.
ἡ χαρις του κυριου ⸀ιησου μετα ⸀παντων.